Home » Systemy » Android » Ulefone Metal trafił do Polski\n13:20, 19-08-2016 @grzdabek\nCoraz więcej smartfonów chińskich marek trafia na nasz rynek. Kolejną pozycją jest Ulefone Metal. Urządzenie można już kupić w oficjalnej, polskiej dystrybucji za 699 złotych.\n699 złotych, jak za oferowany przez Ulefone Metal zestaw parametrów, to naprawdę mało. Smartfon został przede wszystkim wyposażony w 5-calowy wyświetlacz o rozdzielczości HD (720×1280, ppi=294), ośmiordzeniowy procesor MediaTek MT6753 z układem graficznym Mali-T720, aż 3GB RAM oraz 16GB pamięci wewnętrznej, którą można rozszerzyć przy pomocy karty microSD o maksymalnej pojemności 128GB.\nKolejnymi zaletami Ulefone Metal są: czytnik linii papilarnych, umieszczony na pleckach oraz pozwalający uruchamiać przypisane wcześniej aplikacje za pomocą konkretnego palca oraz najnowsza wersja systemu operacyjnego, czyli Android 6.0 Marshmallow. Nie mogło też oczywiście zabraknąć Dual SIM.\nUlefone Metal oferuje również aparat główny 8 Mpix (Sony IMX149) z funkcją interpolacji zdjęć do 13 Mpix i podwójną diodą doświetlającą oraz kamerkę 2 Mpix na przodzie (także z możliwością interpolacji, do 5 Mpix). Łączność w smartfonie zapewniają moduły: Bluetooth 4.0, Wi-Fi 802.11 b/g/n, LTE na obu kartach i GPS z GLONASS oraz złącza: słuchawkowe 3,5 mm i microUSB.\nWarto też dodać, że w zestawie producent dodaje również szkło hartowane.\nCK MediatoruleFoneUlefone Metal\nTestujemy Samsunga Galaxy Tab A 10.1 2016


iwbólowe oraz tabletki na jakieś zapalenia występujące w jamie ustnej. Potrzebują oni także specjalnych opatrunków na pojawiającą się opuchliz\nZdarza się, że dentysta musi wypisać swojemu pacjentowi jakiegoś rodzaju receptę. Zwykle pacjenci dentystycznymi przyjmują leki przeciwbólowe oraz tabletki na jakieś zapalenia występujące w jamie ustnej. Potrzebują oni także specjalnych opatrunków na pojawiającą się opuchliz\nPompy ciepła i rekuperacja, czy się opłaca Who else wants to buy an oil filter? O dzieciach i produktach specjalnie dla nichCzy opłaca się skorzystać z kolektorów słonecznych?Chciałeś kiedyś pożyczć meble ale nie wiesz jak sie za to zabrać?Szkolenia bhp onlineBo dom powinien być ciepłyCo to są tłumaczenia?Odżywki i odżywianie się w treninguDobrze zbudowany taras. materiały i wykończenieSkuteczne pozycjonowanieO adwokatach w KatowicachPozycjonowanie nie tylko dla dużych firmGdzie pozycjonować stronę?Odżywki białkowe i inne suplementyJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?Cyrkonowe uzębienie? Krótko o nowoczesnej protetyceTemat dnia: olejki kosmetyczne dla zdrowych włosówCzy są zmiany jak znaleźć dentystę w Cieszynie?Inwestujemy w nowoczesną klimatyzacjęO specjalnych jednorazowych artykułach stosowanych w salonach kosmetycznych i gabinetach lekarskichCo chcesz i musisz wiedzieć o geodezjiJak można w 2020 zainwestować w fotowoltaikę? myjnia samoobsługowaOd prawa rodzinnego po cywilne...Dlaczego nie warto bać się wizyty u dentysty?O urodzie - fakty o kosmetykachAltum11 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci znaleźć kardiologaKomputerowe grawerowanie aluminium


Operatorzy [strona 2] - katalog stron Stronarnia.pl\nTanie rozmowy internetowe. Własny numer telefonu.\nPorównywarka sieci komórkowych - Komórkomat\nNa naszej stronie internetowej zapewniamy możliwość porównywania ponad 300 ofert dostępnych w sieciach komórkowych działających na rynku telekomunikacji komórkowej.\nDzwonki, logosy, tapety, gry Java\nGry java. Tapety. Loga małe i średnie. Tapeta mała, duża, wielka. Kolorowe logo operatora. Sms graficzny mały, średni. Animowany kolorowy wygaszacz. Dzwonki monofoniczne, polifoniczne. Dźwięk SMS. True Tone. Logo grupy.\nOperatorzy, dostawcy Internetu - wyszukiwarka\nOgólnopolska Wyszukiwarka Operatorów Internetu, możesz tutaj znaleźć Operatora z dokładnością co do dzielnic miast. W przypadku braku dostawcy jest możliwość zgłoszenia Czarnej Dziury.\nSzybkie doładowanie konta telefonu\nzasilenie karty pre-paid wszyscy operatorzy bezpiecznie ekspresowo niezawodnie.\nSpołeczność abonentów GSM, internet, TV SAT, TV Kabel. Aktualne informacje, promocje, nowości rynkowe, testy techniczne sprzętu. Na forum informacje o prawach abonenta. Doładowania GSM, tapety, gry, soft. Baza telefonów, modemów, telewizorów, dekoderów.\nCoijak - Porównywarka cen operatorów telekomunikacyjnych\nNajskuteczniejsza porównywarka cen dostępu do internetu, tv, telefonu. Sprawdź jak to działa i przestań przepłacać!\nPromocje w sieciach pre-paid: Orange, Heyah, Sami Swoi, Mixplus, Twój Mix Orange, Era fun, Era tak tak, Pop oraz Simplus.\nStrona Wytwórni Filmów Fabularnych we Wrocławiu. Na stronie o aktualnościach, historii, produkcjach, najbliższych planach. Oferty dla filmowców. Wytwórnia jako cel stawia sobie przyciągnięcie wysokiej jakości polskich i międzynarodowych produkcji.


Wynagrodzenie posła? Średnia krajowa | PNP 24\nIn społeczeństwo By Dariusz Grabowski\nWybrańcy narodu gorsząco wysokie zarobki zmniejszyli sobie do poziomu… nieco niższego ale wciąż bulwersująco wybujałego w stosunku od nakładu, jakości i efektów pracy mandatariuszy. Tę ostatnią 56 proc Polaków w lutym 2019 oceniło źle. Tylko 27 proc rodaków uważa, że posłowie dobrze wypełniają swoje obowiązki. Oceny Senatu w sondażu CBOS okazały się tylko minimalnie łagodniejsze – 28 proc dobrze postrzega pracę jego mandatariuszy, zaś 45 proc źle . Izba nie czyni różnicy… jak strawestować można znaną reklamę sprzed lat.\nCo miesiąc 7,6 tysięcy na rękę pobiera poseł bądź senator, nie zasiadający w prezydium komisji ani nie pełniący funkcji rządowej. Wolno mu dorobić publikacjami albo wykładami, za które legalnie weźmie honoraria. W tej kadencji aktywność prorządowej „masy poselskiej” sprowadza się do posłusznego wciskania klawiszy maszyny do głosowania zgodnie z zaleceniami kierownictwa klubu. Dla porównania – nauczyciel otrzymuje 1,7-2,4 tys zł (dane ZNP) za pracę bez porównania bardziej odpowiedzialną, bo indywidualną, łączącą się z kształtowaniem wiedzy i charakterów młodych Polaków. Pracuje też nauczyciel kilka dni w tygodniu, a nie jak poseł – również parę dni, tyle, że… w miesiącu.\nTak rzadko bowiem jak w tej kadencji Sejm nigdy po zmianie ustroju nie obradował. W harmonogramie przewidziano zwykle po jednym posiedzeniu w miesiącu. A żeby potwierdzić, że poniedziałkowe dyżury posłów w ich okręgach dla wielu pozostają fikcją, wystarczy prześledzić mnogość wystąpień zamiejscowych parlamentarzystów właśnie tym dniu tygodnia w warszawskich studiach radiowych i telewizyjnych. Polecam.\nLatem ubiegłego roku posłowie zafundowali sobie rekordowy wypoczynek. Poszli na wakacje 20 lipca, wrócili 11 września.\nPomimo dramatycznej sytuacji w wielu branżach (szkolnictwie, służbie zdrowia, rolnictwie i sadownictwie) oraz natężenia konfliktów społecznych – latem ubiegłego roku posłowie zafundowali sobie rekordowy wypoczynek. Poszli na wakacje 20 lipca, wrócili 11 września, choć bez związku z rocznicą World Trade Center. Jak wylicza Anna Dąbrowska – ich ubiegłoroczne wakacje trwały 52 dni, podczas gdy za poprzednich rządów średnio 33 dni .\nNigdy też nie nowelizowano niemal natychmiast świeżo uchwalanych ustaw. Obecny parlament czyni to wielokrotnie. Ustawy, dotyczące sądów, zmieniano wiele razy w ramach gry z instytucjami europejskimi, sprzeciwiającymi się zawłaszczaniu wymiaru sprawiedliwości przez rządzących. Ekspresowo – i z udziałem ekspertów wywiadu obcego państwa – nowelizowano ustawę o Instytucie Pamięci Narodowej, by zadowolić stronę amerykańską i izraelską. Podstawowy zaraz po ocenach społecznych miernik pracy parlamentu – jakość stanowionego prawa – prezentuje się w sposób opłakany, jak nigdy wcześniej.\nParlament przestał też być miejscem uzgadniania najlepszych rozwiązań i ciekawej debaty publicznej. Z kadencji 1997-2001, kiedy sygnatariusz listu do Glapińskiego Dariusz Grabowski był posłem z Radomskiego, a ja relacjonowałem dla „Życia” reformy Jerzego Buzka, zapamiętaliśmy dramatyczne zabiegi parlamentarzystów o zapisy korzystne dla wyborców z ich okręgów – walkę Jana Rulewskiego o województwo kujawsko-pomorskie czy świętokrzyskich posłów o Kielce. Ustawę o reformie administracyjno-samorządowej Sejm uchwalał w upalną sobotę wieczorem, w porze dzienników telewizyjnych.\nW bieżącej kadencji posłanka PiS Bernadeta Krynicka, chociaż z zawodu jest pielęgniarką, uciekała głównym sejmowym korytarzem przed niepełnosprawnymi dziećmi i ich matkami. Wyróżniający się fryzjerską elegancją i furmańskimi manierami Dominik Tarczyński z PiS w trakcie jednej z licznych przepychanek wyrwał telefon koleżance z poselskich ław opozycji. Była gwiazdeczka Polsatu posłanka Joanna Lichocka pomstowała w sali obrad tak swarliwie, jak na osiedlowym bazarze, aż nadano jej przydomek „przekupa”. Budżet na 2017 uchwalano w Sali Kolumnowej, w gronie partii rządzącej i jej satelitów, nie dopuszczając posłów opozycji ani nie przestrzegając zasad liczenia głosów. Marszałek Marek Kuchciński nagminnie ogranicza dyskusję, pytania oraz czas wystąpień.\nDebatę zastąpiły pokrzykiwania oraz kary finansowe. Dotykają opozycji. Nie został natomiast pociągnięty do odpowiedzialności Jarosław Kaczyński, nominalnie szeregowy poseł, który wgramolił się na mównicę, jak sam przyznał, bez żadnego trybu i z niej zarzucał oponentom: – Nie wycierajcie sobie swoich mord zdradzieckich nazwiskiem mojego śp. brata. Zamordowaliście go. Jesteście kanaliami. Za ten bluzg spotkało go wyłącznie upomnienie ze strony Komisji Etyki, podczas gdy opozycyjnym posłom Prezydium Sejmu feruje kary finansowe – Sławomir Nitras z PO-KO demonstrował niedawno wydruk przelewu z sumą bliską właśnie… średniej krajowej za sprawą przeforsowanej przez Kuchcińskiego sankcji.\nSymbolem marności tej kadencji stało się bezbrzeżne zdumienie posłanki PO-KO Alicji Chybickiej, że jej głos ma jakiekolwiek znaczenie. Jej koleżanka, ale z PiS, Ewa Tomaszewska potwierdziła w równie rozbrajający sposób, że podpisała się pod projektem ustawy, której nawet nie przeczytała. Finansującemu pracę posłów podatnikowi jej jakość nasuwa na myśl znane ze stadionów zawołanie: za co my płacimy?\nReforma uposażeń to nie bohaterskie wyrzeczenie parlamentarzystów, lecz pozostawienie im kwoty mało wyobrażalnej dla milionów ciężko pracujących Polaków, w tym wielu doskonale wykształconych. 7,6 tysięcy netto miesięcznie oznacza wciąż ponad dwie średnie krajowe, prawie trzy mediany. Kwota ta nie obejmuje 14,2 tys zł na biuro poselskie. Nie wiążą się też z nią inne rozlegle beneficja: darmowy transport, z samolotem włącznie, delegacje do egzotycznych krajów, przybierające zwykle formę politycznej turystyki i zakwaterowanie na koszt podatnika dla zamiejscowych parlamentarzystów. 2500 zł na mieszkanie – za tę kwotę da się wynająć ładne dwa pokoje przy śródmiejskiej ul. Kruczej, dziesięć minut marszu od gmachu na Wiejskiej, w budynku z podwójnym domofonem. Ustawę o wykonywaniu mandatu posła i senatora uchwaliła w 1996 r. koalicja SLD-PSL, umiejąca zadbać o korporacyjne interesy zawodowych polityków: wygodę, cechowe przywileje i bezpieczeństwo socjalne.\nW Sejmie jest kaplica i basen, ajencja bankowa i punkt zakupu biletów, kwiaciarnia i sklepy, restauracje i pokoje konferencyjne, fryzjer i czyszczarki do butów. Na wywiad do telewizji lub radia jedzie się stąd sejmowym samochodem z kierowcą. W Nowym Domu Poselskim, czyli po ludzku mówiąc hotelu sejmowym dziennikarze już nie niepokoją, bo parę lat temu zakazano im tam dostępu, można więc bez ryzyka w Barze Za Kratą pozwolić sobie na jeszcze jeden kieliszek. Jednym słowem – żyć, nie umierać. I nie wychodzić nawet przez trzy dni z kompleksu gmachów przy Wiejskiej, jak wielu posłów zamiejscowych… Ostatnio dobudowano jeszcze nowy budynek, szpetny zresztą jak bunkier i przypominający płody architektury rumuńskiej za rządów Nicolae Ceausescu.\nDekadę temu wywołałem histerię u redaktora naczelnego „Tygodnika Solidarność”, który niby jako własność związku zawodowego powinien propagować egalitarne i sprawiedliwe społecznie rozwiązania, gdy zaproponowałem tekst, uzasadniający, dlaczego poseł powinien zarabiać średnią krajową i ani grosza więcej. Media tolerują wysokie wynagrodzenia parlamentarzystów, bo ich zadufani szefowie w marzeniach widzą samych siebie w poselskich ławach.\nZ licznych burz mózgów w rozmaitych redakcjach pamiętam też ten sam scenariusz – gdy odzywałem się, że warto napisać o poselskim lenistwie i sejmowej sali świecącej pustkami w trakcie ważnych dyskusji, natychmiast odpowiadały sprawozdawczynie parlamentarne, że przecież posłowie pracują wtedy w komisjach. Wtedy pytałem zwykle oponentki, czy same w to wierzą. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, zwykle kto z Sejmu żyje, za bardzo go nie krytykuje. Nieodzowność zmian wyczuwają jednak sami posłowie, na razie ci bystrzejsi: poprawkę o obniżeniu pensji poselskiej do średniej krajowej zgłaszał już Piotr Zgorzelski z PSL, który wie, co mówią jego wyborcy z Płockiego, zaś Witold Zembaczyński z Nowoczesnej proponował nawet wyzerowanie apanaży do końca kadencji.\nNa razie jednak – po aptekarskich obniżkach, jakie w klimacie grandilokwencji paradoksalnie połączonej z opóźnianiem wejścia regulacji w życie, przegłosowała pisowska większość – polski poseł zarabia 2,2 średnie krajowe. I więcej, niż 95 proc jego rodaków. W bogatej Francji deputowany dostaje 1,8 średniej, w Hiszpanii raptem 1,2 średniej a w najzamożniejszej wśród krajów rozwiniętych Szwajcarii – 0,9, czyli mniej niż średnia wynosi. Najwyższe zarobki gwarantują parlamentarzystom Włochy, o których w tym kontekście będzie jeszcze mowa oraz niezamożna Litwa – gdzie za pracę w Seimasie oferuje się imponującą kwotę 2,5 tys. euro miesięcznie, nie przekładającą się wcale na wzorowy stan miejscowej demokracji (wystarczy przypomnieć dyskryminacyjne praktyki wobec polskiej mniejszości), za to stanowiącą równowartość ponad czterech średnich płac nad Niemnem i Wilią .\nPoseł w Polsce powinien zarabiać średnią krajową pensję, bo wtedy będzie mu zależało, żeby rosła. Po prostu – by zwyczajni pracownicy więcej zarabiali. A także dlatego, że jego praca nie jest więcej warta. Jeśli parlament poprawi swoje oceny w badaniach opinii publicznej – można będzie pomyśleć o podwyżkach. Ale na razie 56 proc z nas (według CBOS), którzy tę instytucję utrzymujemy, uznaje, że Sejm źle pracuje.\nPoseł w Polsce powinien zarabiać średnią krajową pensję, bo wtedy będzie mu zależało, żeby rosła, po prostu.\nŻeby to zmienić, do Sejmu i Senatu zamiast karierowiczów, marzących o rychłym powiększeniu własnych dochodów, powinni kandydować i dostawać się ludzie, którzy poza naciskaniem przycisków zgodnie ze wskazaniem przełożonych wiele jeszcze potrafią. Najlepiej, żeby już odnieśli sukces w innej dziedzinie. Wtedy zaoferują parlamentowi – a pośrednio własnym wyborcom – realne umiejętności. Sejm potrzebuje dobrych prawników – zarówno notariuszy jak adwokatów i konstytucjonalistów. Ekonomistów i menedżerów bez wątpienia również. Najbardziej jednak – przedsiębiorców, praktyków gospodarki, znających jej mechanizmy. Przy tworzeniu prawa zadbają, by biurokratyczne utrudnienia nie pozostawały barierą wzrostu, bo ograniczenia będą znali z wcześniejszej zawodowej aktywności.\nDotychczas jednak ludzie indywidualnego sukcesu blokowani są przez masę aparatów partyjnych, szukających w Sejmie wygodnego punktu zaczepienia, a nie miejsca wytężonej pracy. W Sejmie urządza się tych, których Włosi nazywają portaborsa – w wolnym tłumaczeniu: nosicieli teczek. Sprzyja temu ordynacja proporcjonalna, za sprawą mechanizmu, że wystarczy za którymś z popularnych liderów umieścić na liście wyborczej anemicznego lecz posłusznego asystenta, by zdobył mandat i sejmowe guziki wciskał jak trzeba.\nZmniejszenie poselskich apanaży uczyni mandaty na Wiejskiej mniej atrakcyjnymi dla entuzjastów poglądu, że pierwszy milion trzeba ukraść – i skieruje strumień karierowiczów raczej do Parlamentu Europejskiego oraz wspomnianych przez Brudzińskiego spółek Skarbu Państwa. Do Sejmu zaczną kandydować ci, którzy mogą sobie na to pozwolić. Zwykle osobom niezależnym finansowo łatwiej również o swobodę w życiu publicznym, wyznaczoną krytycznym dystansem wobec lobbystów, samozwańczych sponsorów, pragnących stać się mentorami i baronów partyjnych. Jedyne regulacje, które – jeśli nie wierzymy w znane z Juliusza Słowackiego przerabianie zjadaczy chleba w aniołów – przybliżyć nas mogą do pojmowania polityki jako misji, służby lub chociaż zadania do spełnienia, to zmniejszenie poselskich pensji.\nRepresyjnymi zaostrzeniami antykorupcyjnymi niczego nie osiągnięto, a nadanie służbom specjalnym prawa do prowokacji wykoślawiło demokrację u nas w niebezpiecznym kierunku znanym z państw wschodnich – wystarczy przypomnieć karierę agenta Tomka, potem posła, wreszcie klienta adwokatów w sprawie o pieniądze z jednego z funduszy. Tylko redukcja wybujałych poselskich uposażeń rodzi szansę, by wybrańcy narodu skupili się przez cztery lata sprawowania mandatu na tworzeniu dobrego prawa i kontroli władzy wykonawczej, która w młodej demokracji bardzo tego potrzebuje, a nie na gorączkowych zabiegach o reelekcję. Czasem związanych z desperackim przemieszczaniem się z klubu do klubu: w tej kadencji Zbigniew Gryglas, który do Sejmu dostał się z Warszawy z poparciem ledwie tysiąca wyborców (na mandat radnego by nie wystarczyło) dzięki wyśmienitemu wynikowi Ryszarda Petru (124 tys głosów), za sprawą którego Nowoczesnej przypadły w stolicy dwa mandaty – podryfował zaraz do klubu parlamentarnego rządzącego PiS. Prawo polskie nie stwarza możliwości odwołania posła przez wyborców przed upływem kadencji. Ale nowe regulacje mogą sprawić, że pragnący szybko się wzbogacić zamiast w mandat sejmowy celować zaczną w kumulację w Lotto. I o to chodzi. Przyzwolenie społeczne w tej kwestii poświadczone zostaje tak przez potoczne i codzienne doświadczenie jak efekt prac instytucji demoskopijnych.\nZapamiętałem liczne rozmowy z warszawskimi taksówkarzami, którzy zapowiadali głosowanie na kandydatów, uchodzących za zamożnych – bo tacy ich zdaniem nie idą do Sejmu, żeby się dorobić. Poza tym skoro zadbali o własny majątek, będą się równie dobrze troszczyć o budżet państwa. Zero populizmu, chłodna kalkulacja – tak prezentują się oczekiwania ciężko pracujących Polaków wobec ich reprezentantów. Pora im wyjść naprzeciw, w sytuacji, gdy zwłaszcza praktyka ostatnich trzech lat dowiodła, że szeroko reklamowane w chwili ich wprowadzania mechanizmy samoregulujące wypracowane w polskiej polityce nie chronią obywateli przed zachłannością ani arogancją rządzących, ani kasty zawodowych polityków – przed zupełnym oderwaniem się od własnego wyborczego zaplecza.\nTrudno się więc dziwić, że 49 procent z nas uważa, że posłowie powinni zarabiać mniej niż 5 tys brutto (3550 na rękę) – o czym zaświadcza sondaż, jaki w ubiegłym roku Ariadna przeprowadziła dla gazety.pl. 30 procent przyzwala, by posłowie otrzymywali na rękę 3551-5292 zł (brutto 5-7 tys), 14 proc przystaje na zarobki powyżej tej kwoty, lecz nie przekraczające 10 tys brutto, nikła garstka – na jeszcze wyższe. Vox populi, vox dei.\nPodatni na korupcję? To dzwońcie na policję…\nOpinia, że wysokie zarobki posłów mają powstrzymać ich przed podatnością na korupcję pozostaje obraźliwa dla demokracji i samych parlamentarzystów. Od przeciwdziałania przekupstwu jest prawo karne, a nie lista płac. Troszczy się o to policjant, a nie księgowa. Państwo nie może kupować sobie uczciwości swoich przedstawicieli, bo gdy ten mechanizm lekkomyślnie rozkręci, zaraz znajdą się tacy, którzy jego ofertę przebiją. Trochę jak w niewybrednym, seksistowskim dowcipie o cudzoziemcu, zbierającym doświadczenia w położonym na wschód od nas kraju: – U was nie ma uczciwych kobiet? – Są, tylko bardzo drogie.\nWysokie zarobki parlamentarzystów włoskich stanowić miały zaporę, chroniącą przed wpływami mafii w polityce. Za sprawą takiego zamysłu każdy z 630 posłów i 315 senatorów dostaje miesięcznie 14 tys euro – równowartość naszych 60 tys zł – a więc dwa razy więcej niż eurodeputowany, ponad pięć włoskich średnich krajowych. Niedawno właśnie ogłosić przyszło fiasko tego systemu: dobre zarobki nie uczyniły pracy parlamentarzystów przejrzystą. Dorabiają nadal, czasem w szemranych instytucjach. Jeden z tego powodu opuścił 99 proc głosowań. Inny – poza posłowaniem – miał jeszcze 23 inne, przynoszące dochód zajęcia.\nU nas rządzący nie unikną dyskusji nad urealnieniem własnych zarobków. Zwłaszcza, gdy obecna sejmowa większość chętniej zajmuje się tym, czym lubi: pieniędzmi innych. W ubiegłym roku przed wyborami na łamach „Samorządności”  przestrzegałem radnych, wójtów, burmistrzów i prezydentów miast przed protestami przeciw pisowskiej inicjatywie obniżania zarobków samorządowców. Sprowokowanie takiego sprzeciwu przez rządzących miało bowiem pokazać, że wszyscy są tacy sami, każdemu zależy głównie na kasie. Samorządowców opinia publiczna ocenia kilkakrotnie lepiej, niż polityków z Wiejskiej, a podejmowane przez nich decyzje często pociągają za sobą wielomilionowe następstwa dla budżetów lokalnych Małych Ojczyzn, stąd też zasługują oni na pensje godziwe, chociaż nie uderzająco wysokie. Bo to również służba publiczna. Zresztą burmistrzowi czy prezydentowi pensję mogą zmniejszyć sami radni. I często z tej możliwości korzystają, jeśli uznają, że słabo pracuje, albo nie umieją się z nim dogadać.\nBezinteresowność, która się opłaci\nŚrednia krajowa dla posła i senatora – to nie tyle obniżenie uposażeń, co ich urealnienie. Również skwitowanie wniosku, płynącego z trzech dekad transformacji: Polska to rzecz zbyt poważna, by pozostawić ją zawodowym politykom. Na początek wystarczy przestać ich za byle co hojnie wynagradzać.\nWysokie zarobki posłów w oczywisty sposób rozmijają się z odczuciami społecznymi. Ich zmniejszenie – rzeczywiste a nie propagandowe, jakie przeforsował PiS – podniesie prestiż władzy, bo Polacy cenią tych, którzy potrafią działać bezinteresownie. Dlatego bohaterami wyobraźni zbiorowej stają się organizatorzy akcji charytatywnych, konkurujący na popularnych portalach i w stacjach telewizyjnych z celebrytami, znanymi z tego, że są znani. Każdy, kto obejmie władzę po PiS – zyska więc niepowtarzalną okazję wzmocnienia własnego autorytetu niemal na dzień dobry. To paradoks, ale bezinteresowność – rezygnacja polityków z własnych przywilejów – będzie im się na dłuższą metę opłacała. Obniżenie zarobków parlamentarzystów zapoczątkuje przywracanie dobrego imienia całej klasie politycznej, surowo ocenianej przez podatników, którzy ją utrzymują. Postawi tamę postępującemu zdominowaniu jej przez cyników o mentalności kasynowych graczy, bo pójdą szukać fartu gdzie indziej..\nPo ludzku uhonorować tych, co tworzą prawo\nPopulizmu lepiej się jednak wystrzegać, bo materia sejmowa wymaga też delikatności, której brak obecnie rządzącym, w kompleksie gmachów przy Wiejskiej poruszających się z gracją słonia w składzie z porcelaną. Warto więc zadbać o godne świadczenia dla byłych posłów, którzy po kilku kadencjach dobrej pracy w Sejmie wypadli z zawodowego obiegu, a na emerytury jeszcze nie mogą liczyć. Zasługują na to, żeby państwo, na rzecz którego pracowali o nich zadbało.\nWstydliwie się mówi o tym problemie, bo nie życzą sobie tego sami zainteresowani. Być może tak, jak w wypadku deputowanych do Parlamentu Europejskiego świadczenie powinno przysługiwać bez spełnienia „zusowskich” wymogów. Bądźmy ludźmi – chciałoby się powiedzieć. Zatroszczyć się o tych weteranów demokracji wypada z tych samych względów, z jakich warto zmniejszać poselskie i senatorskie pensje.\nReprezentanci zamiast elit\nJałowy populizm okazuje się równie fałszywy, jak megalomania klasy politycznej i kręgów żyjących z jej obsługi, sprawiająca, że w pierwszych latach po przywróceniu demokracji słowa „parlamentarna elita” pojawiały się nawet w tytułach książek o aspiracjach naukowych, sygnowanych przez poważne instytuty . To nie żart. Gdy to widziałem, miałem ochotę odpowiedzieć: po takich elitach to prababka na konia wsiadała. Przypomina się bard Leszek Czajkowski, wyśpiewujący w latach 90 na jednej z imprez Ruchu Odbudowy Polski Jana Olszewskiego: – To talenty w grupie / My takie elity / Mamy (pauza) / w poważaniu…\nZadufani, tytułujący samych siebie elitą, nie rozwiązali trwale żadnego z polskich problemów. Widać to od podwójnych wyborów z 2015 r. już całkiem jasno. Z każdym kolejnym rokiem, przynoszącym nowe nieprawości władzy bilans transformacji okazuje się coraz surowszy, bo jak czcić demokrację, która nie wytworzyła bezpieczników, chroniących samą siebie. Kasta zawodowych polityków zawiodła. Zastąpić ją mogą reprezentanci elektoratu, a nie aparatu.\nPrzyszły parlament – na obecny trudno liczyć – zyska niepowtarzalną okazję, żeby jedną ustawą nie tyle naprawić polskie życie publiczne, bo wydaje się to niemożliwe w szybkim trybie, co wspomóc ozdrowieńcze dla niego procesy. Jeśli bowiem ci, którym zależy wyłącznie na zarobkach, po ich stanowczym obniżeniu pójdą sobie z Sejmu – polska polityka tylko na tym zyska.\n Centrum Badania Opinii Społecznej, sondaż z 7-14 lutego 2019\n por. Anna Dąbrowska. Wakacjo legis. Skąd ten kontrolowany poślizg we wprowadzaniu obniżek w życie? Polityka.pl z 2 sierpnia 2018\n por. Bartosz Kocejko. Po cięciach Kaczyńskiego posłowie zarabialiby nieco ponad dwie średnie krajowe. Więcej niż 95 procent Polaków. OKOpress z 18 kwietnia 2018\n „Samorządność” nr 32, maj 2018\n por. Początki parlamentarnej elity. Posłowie kontraktowego Sejmu. Wydawnictwo Instytutu Filozofii i Socjologii PAN, Warszawa 1992


Drewniany domek dla kota "główka kotka" - Verticat\nStrona główna / Linia KUBIK / Drewniany domek dla kota „główka kotka”\nDrewniany domek dla kota „główka kotka”\nDrewniany domek dla kota z niepowtarzalnym okienkiem w kształcie kociej główki. Wykonany ręcznie z troską o najdrobniejsze detale. Dzięki zaokrąglonym krawędziom oraz pieczołowitemu szlifowaniu, nasz domek dla kota jest w pełni bezpieczny dla Twojego pupila. Przestronny wewnątrz i z dużą powierzchnią na górnej półce, nasz drewniany domek dla kota to istny plac zabaw, z którego mogą jednocześnie korzystać dwa duże koty.\nElement może być zamontowany na ścianie za pomocą kołków lub postawiony na podłodze.\nilość Drewniany domek dla kota "główka kotka"\nKategorie: Domki dla kotów, Legowiska dla kota, Linia KUBIK\nDrewniany domek dla kota z otworem w kształcie kociej główki to propozycja dla miłośników kotów oraz najwyższej jakości kocich akcesoriów. Dzięki naszemu domkowi dla kota Twój pupil poczuje się jak łowca i będzie mógł wspinać się, skakać lub po prostu wylegiwać wewnątrz domku, a to wszystko pod czujnym okiem opiekuna.\nDrewniany domek dla kota ma optymalne wymiary wewnętrzne i z powodzeniem może być miejscem jednoczesnych zabaw nawet dwóch kotów. Podczas gdy jeden z nich odpoczywa wewnątrz, drugi może wylegiwać się lub obserwować otoczenie z górnej powierzchni domku.\nNasz domek dla kota może stanowić element pojedynczy lub wspólnie z innymi meblami dla kota z naszego sklepu utworzyć prawdziwy, kreatywny koci plac zabaw. Dzięki zamontowaniu wielu domków dla kota na ścianie Twój pupil będzie mógł wspinać się wysoko, pod sam sufit. Tam, nie niepokojony niczym odnajdzie odpoczynek lub będzie bacznie przyglądał się wnętrzu z niedostępnej dotychczas perspektywy. Każdy z elementów może być wykonany w tym samym lub w innych kolorach. A wszystko po to, by pięknie wtopić się we wnętrze, w którym będzie zamontowany.\nZamów ten domek w dowolnym kolorze z palety barw widocznej w galerii produktu.\n249,00zł 229,00zł Dodaj do koszyka\nLegowisko dla kota 47×37 z poduszką\n219,00zł 189,00zł Dodaj do koszyka\nDomek dla kota KUBIK 40×26 z trzema łapkami\n239,00zł 219,00zł Dodaj do koszyka\nLegowisko dla kota 47x37 z poduszką\nMostek dla kota EASY 155cm


środków pielęgnujących ma też charakter leczniczy. Do tego rodzaju środków zalicza się kremy, balsamy, olejki\nDodane: 02-04-2019 17:47\nŚrodki te służą przede wszystkim do utrzymywania powierzchni określonych części ciała w możliwie jak najlepszym stanie naturalnym. Część środków pielęgnujących ma też charakter leczniczy. Do tego rodzaju środków zalicza się kremy, balsamy, olejki\nBHP WarszawaGeodeta w centrum uwagi. Co robią i do czego są potrzebni geodeci?Ogólnie o podatkachZadbaj o swoje zdrowie, zbadaj słuchLeczenie zębów i jamy ustnej. Kilka faktówWirtualny świat w wirtualnym biurzeLepsze sposoby jak dostać dotację na fotowoltaikęJak pracują geodeci?Co robi na co dzień geodeta?Pomocnik każdego robotnika który tnie wykładzinyHave you ever seen a bison?Warsztat - o serwisowaniu samochodówReklamy, gadżety i papierTaking professional approach to electricityO kulinarnych tradycjachPowrót do sprawności po wypadku - kilka faktówTanie pozycjonowanieCo powinieneś wiedzieć o prawieTrwałe i ponadczasowe- meble skórzane. Kilka spraw związanych z renowacjąPoradnik o meblachWyremontuj swój domCzym tak na prawdę jest SEO?Auto w rozsypce - co zrobić?Spokojna starość w domu spokojnej starościChcesz oryginalne wnętrze? Postaw na klasykęArtykuł o ciepłym domuZdrowie i medycynaConstructing with electricityProgram Comarch XLJak można w 2020 przejść szkolenie z bhp?O tym, dlaczego warto kupować online


Philippe Person - Czy Clint Eastwood zmienił się naprawdę? - lewica.pl\nPhilippe Person: Czy Clint Eastwood zmienił się naprawdę?\nSwoją trzydziestą produkcją, "Gran Torino", Clint Eastwood właśnie odniósł jeden z największych komercyjnych sukcesów. Mimo że sam aktor-reżyser nazywa go "filmikiem" w porównaniu do bardziej ambitnych dzieł ("Sztandar chwały", "Rzeka tajemnic", "Oszukana"), ta nowa wariacja na temat przemocy, wyznacznika kondycji amerykańskiego społeczeństwa, też dostała znakomite recenzje.\nTak dobre przyjęcie filmu, który przecież nie wnosi wiele nowego do mitologii reżysera, tłumaczyć można zapewne nieświadomą potrzebą okazania skruchy za czasy, kiedy w kalifornijskim aktorze widzieliśmy tylko "faszystę", "rasistę", wiernego bojownika o jak najszersze prawo do obrony koniecznej. Sprawa zdaje się dziś przesądzona – w wieku 78 lat Eastwood znajduje się poza zasięgiem krytyki, a jego filmy to arcydzieła godne miejsca pośród klasyków amerykańskiego kina.\nDaleko od brudnego Harry’ego?\nChoć nie sposób nie docenić umiejętności reżysera, trudno też nie zauważyć wyjątkowej charyzmy kreowanych przez niego postaci, to jednak nasuwa się kilka wątpliwości odnośnie tego kina, które, w czasie czterdziestu lat, niewiele się w swej treści zmieniło. Możemy wręcz stwierdzić, że jeśli od filmu "Co się wydarzyło w Madison County?" wydaje się ono bardziej melodramatyczne, to nie dlatego, że zmienił się Eastwood. Zmienili się ci, którzy mówią o jego filmach – przyjęli jego przestarzałą i reakcyjną wizję Ameryki.\nPytany w 2008 r. w Cannes, podczas projekcji "Oszukanej", o Harry’ego Callahana, policjanta z San Francisco, którego postać wykreował w 1971 w filmie Dona Siegela "Brudny Harry", Clint Eastwood nie zmienił ani o jotę oceny tej postaci: "Dla mnie Harry był po prostu wściekły na system, który uważał za skorumpowany i nieskuteczny. Widząc, jak rośnie lawinowo poziom przestępczości, skrępowany w swoich zawodowych poczynaniach przez biurokrację i polityczne rozgrywki, zaczyna zachowywać się w radykalny sposób".\n"Rosnący lawinowo poziom przestępczości", "skrępowany przez biurokrację" - nie trzeba być zawodowym socjologiem polityki, by zorientować się, skąd pochodzi ten język. Tym bardziej, że filmowiec uściśla: "Były to czasy, kiedy lewicowy establishment zajmował się przede wszystkim prawami oskarżonych". A potem dodaje: "Z drugiej strony ludzie coraz częściej zastanawiali się nad tym, jakie prawa mają ofiary! Ja też o tym myślałem. Dlatego czułem pewną sympatię do postaci Harry’ego". Który do tego stopnia stał "po stronie ofiar", że potrafił zabić przestępcę z nieukrywanym uśmieszkiem satysfakcji.\nW owych czasach część krytyki zgadzała się z Pauline Kael z "New Yorkera", która w Eastwoodzie widziała "faszystę", modelowy przykład reakcji na traumę Wietnamu, inni, zwłaszcza z "Les Cahiers du Cinéma", stanęli po stronie aktora pragnącego zerwać ze swoim wizerunkiem gliny-indywidualisty z nieodłącznym Magnum 44. Mówili o jego pierwszych filmowych produkcjach, takich jak "Zagraj dla mnie Misty" czy "Honkytonk Man", w których Eastwood komplikuje swój obraz tworząc bardziej złożonego, masochistycznego antybohatera, wielbiciela jazzu i towarzysza ludzi z marginesu, bez względu na ich rasę.\nZaatakowany z prawej flanki przez serię filmów propagujących ideę brania sprawiedliwości w swoje ręce ("Życzenie Śmierci" z Charlesem Bronsonem), inspektor Harry (sukces zobowiązuje) wraca na ekrany w latach 80. (jeszcze nim pojawiły się najbardziej ekstremistyczne kawałki tego rodzaju – z Chuckiem Norrisem czy Stevenem Seagalem). I kiedy w 1983, w "Nagłym zderzeniu", czwartym filmie z Harrym Callahanem, rzuca on słynne "Make my day" ("No, zrób mi przyjemność"), zachęcając w ten sposób powalonego na ziemię przestępcę, by wykonał gest pozwalający zabić go "w sytuacji obrony koniecznej", Eastwood jest już tak dobrze przyjmowany, że kwestia staje się "kultowa". Wszyscy biorą za dowcip to, co dziesięć lat wcześniej byłoby uznane za zachętę do zastępowania sprawiedliwości policją. I mimo, że Clint Eastwood głośno wychwala swojego przyjaciela Ronalda Reagana, to jego powrót w chwale staje się niepodważalny gdy, w 1984 r., Jean-Luc Godard dedykuje mu film "Detektyw".\nDwa lata później, gdy został wybrany na burmistrza miasta Carmel w Kalifornii, nikt nie zastanawiał się nad jego programem walki z "administracyjnymi papierzyskami", z wszelką interwencją państwa, zwłaszcza jeśli chodzi o urbanistykę i środowisko naturalne. Mało kogo obchodził jego ultraliberalny styl zarządzania "swoim" miastem, w którym najbardziej dbał o to, by stało się „rajem dla bogaczy”.\nBardziej jeszcze żenujące niż milczenie na temat obywatelskiej postawy Eastwooda jest "idylliczny" wizerunek narzucany mu przez krytyków filmowych, oceniających jego dzieła tylko po pokrywającej je cienkiej warstwie sentymentalizmu. Jedynie Louis Skorecki ośmielił się, w piśmie "Libération", poddać w wątpliwość prawdziwy przedmiot zainteresowania jego filmów; odnosząc się do "Białego myśliwego, czarnego serca" nazywa reżysera "wielkim kandydatem do tytułu wielkiego klasyka o małym rozumku".\nClint Eastwood w filmie "Brudny Harry" (1971), reż. Don Siegel\nFaktycznie, Eastwood na ogół kręci swoje filmy wychodząc od bardzo hollywoodzkich scenariuszy (których wcale nie przerabia), tych, jakie proponuje się wszystkim szybko przemijającym "wielkim" komercyjnym nazwiskom. Tak więc "Oszukaną" miał pierwotnie reżyserować Ron Howard, zaś "Co się wydarzyło w Madison Country", "Sztandar chwały" i "Doskonały świat" – Steven Spielberg. Jeśli chodzi o "Bez przebaczenia", film "eastwoodowski" par excellence, był on przeznaczony dla Francisa Forda Coppoli... Tyle obrazów operujących banałami, stereotypowymi sytuacjami, z bohaterami wymyślonymi tak, by utożsamiała się z nimi jak najszersza publiczność. To zadziwiające, że przyjmuje się opatrzone nazwiskiem Eastwooda rzeczy, których nie chciano w wykonaniu Spielberga. Faktem jest, że jeden z nich zyskał rangę twórcy, drugi nie.\nZależny od tych scenariuszy Eastwood nieczęsto decydował się na drogę na skróty, jak przy okazji filmu "Bronco Billy". Zasadniczo zadowalał się wariacjami na temat postaci kowboja czy samotnego policjanta w poszukiwaniu zemsty lub odkupienia, później zaś skręcił w stronę opisu "amerykańskich losów", na przykład Charlie Parker, bokserki z "Za wszelką cenę" czy tych, którzy zatknęli gwiaździstą flagę na wyspie Iwo Jima w "Sztandarze chwały". Bilans ostatecznie skromny, lecz kino w swojej obsesji indywidualizmu spójne.\nBo trudno nie dostrzec, że Eastwoodowi brak najmniejszego choćby poczucia wspólnoty. Na czym zresztą wcale mu nie zależy. Na przykład w "Gran Torino" tak naprawdę nie obchodzi go wspólnota Hmongów. Przeciwnie: młody Hmong zostaje "prawdziwym" Amerykaninem dzięki temu, że odłącza się od swoich i niewolniczo naśladuje amerykańskiego sąsiada. Eastwood ma bardzo określoną wizję obywatelskości: nikt nie rodzi się Amerykaninem, można stać się nim, podejmując odpowiednie wysiłki i spełniając zadania. Sierżant Tom Highway ("Wzgórze złamanych serc") przekazuje pochodnię czarnemu żołnierzowi z marines bo ten udowodnił w walce, że na to zasłużył. Ale czarni przestępcy, których inspektor Harry tępił niegdyś zaciekle, nie zasługują na żadną uwagę. We wszystkich filmach Eastwooda jednostka jest królem, jest odpowiedzialna za wszystkie swoje poczynania, a gdy zboczy z drogi prawa czynniki społeczne nie usprawiedliwią jej w najmniejszym nawet stopniu.\nTak więc odczytanie "Prawdziwej zbrodni" jako antyrasistowskiego wystąpienia przeciw karze śmierci stanowi podwójny błąd. Eastwood, zdeklarowany zwolennik kary głównej za "najbardziej odrażające zbrodnie", wcale nie zastanawia się nad mechanizmami sprawiającymi, że niewinny czarny tak łatwo może znaleźć się w celi śmierci. Nie, idzie uparcie swoim utartym szlakiem: samotny mężczyzna, antybohater, w którego wciela się reżyser (tym razem jest to postać dziennikarza), sprawi, że zwycięży prawda, której władze, ma się rozumieć skorumpowane, nie chciały dostrzec. A by uniknąć wszelkich wątpliwości co do wymowy dzieła – prawdziwym winnym okaże się inny czarny...\nW królestwie banału\nKiedy już w filmach Eastwooda pojawia się jakaś grupa, jest to grupka indywidualistów, którzy sami postanowili współpracować, przekonani do jakiejś idei przez przejmującego dowództwo zapaleńca ("Wyjęty spod prawa Josey Wales", "Bronco Billy"). Reżyser nie zgadza się przyznać, że wolna jednostka może przynależeć do jakiejś klasy społecznej, nie mówiąc już o tym, by uczestniczyła w jakimś zbiorowym przedsięwzięciu. Nie można mu nawet zarzucić żadnego populizmu – vox populi nic dla niego nie znaczy. W każdym razie próżno byłoby go szukać w jego filmach, w których nigdy nie opowiedział żadnej zbiorowej przygody. Pojawiające się często porównanie z Johnem Fordem jest więc nadużyciem – Eastwood nie nakręcił ani "Gron gniewu" ani "Jesieni Czejenów".\nJego powinowactwo z idealizmem typu Franka Capry też jest wątpliwe – u Eastwooda zwykły człowiek nie powstałby, jak bohater filmu "Pan Smith jedzie do Waszyngtonu", by głosić wiarę w demokrację. Dla niego władze państwowe nie chronią słabych, są jak mur, o który się oni rozbijają. Stanowią synonim biurokracji i korupcji. Zapewne nie przypadkiem gdy już raz w jakimś filmie Eastwooda pojawia się postać prezydenta Stanów Zjednoczonych ("Władza absolutna'), to morduje on swoją kochankę!\nPewnie nie było też przypadkiem, że jako aktor odmówił zagrania głównej roli w "Czasie Apokalipsy" Francisa Forda Coppoli i w "Go tell the Spartans" ("Przechodniu powiedz Sparcie") Teda Posta, filmach będących oskarżeniem wojny w Wietnamie. Sam Eastwood nigdy nie przywołuje wojny po to, by zastanawiać się nad jej sensem. Gdy wszyscy mówili o inwazji na Irak, on wolał wrócić do roku 1945, do epizodu z Wojny na Pacyfiku, by w nostalgiczny sposób złożyć hołd tym, którzy "spełnili swoje zadanie". Pokazując walkę amerykańskich żołnierzy w "Sztandarze chwały" i żołnierzy japońskich w "Listach z Iwo Jimy", dwa razy z rzędu powtarza ten sam banał: każda z walczących stron zasługuje na szacunek, bo każda bije się za swoją ojczyznę.\nBłędne odczytanie Eastwooda przez krytykę trwa: dawniej skrajny rasista, a teraz, patrzcie – nosiciel uniwersalnych humanistycznych wartości. A gdzież jest ta humanistyczna bajka np. w zmarnowanym życiu bokserki z "Za wszelką cenę"? Przeciwnie, Eastwood daje dwuznaczny przekaz: nieważne, jakie dostała cięgi, ważne, że doszła "do kresu marzenia". W mało pochlebnym obrazie rodziny głównej bohaterki przejawia się nienawiść dla biednych, tak charakterystyczna dla "prawicowych anarchistów". Elitarny i aspołeczny reżyser sławi tylko skrajności – z marginesu czy z "arystokracji", porzucając lekceważąco resztę – tych, którzy dają się robić w balona politykom i biurokratom lub, gorzej jeszcze, nie mają ochoty używać swojej "wolności".\nRobiąc z Eastwooda spadkobiercę idealistycznych filmowców złotej ery Hollywood zapominamy, że nie ma on w sobie żadnego idealizmu i że, mimo długiej kariery, nigdy nie stawał twarzą w twarz z bieżącymi problemami Ameryki. W całej jego filmografii jest tylko jeden obraz łapiący "na gorąco" aktualny problem – inwazję na Grenadę ("Wzgórze złamanych serc", 1987). Jego filmom brak oryginalności i bogactwa dzieł Roberta Altmana, twórcy tego samego pokolenia, mistrza filmów ze zbiorowym bohaterem, reżysera, którego "M.A.S.H." i "Ostatni seans" stanowią kwintesencję post-hollywoodzkiej wizji Stanów Zjednoczonych.\nEastwood, w swoich najlepszych produkcjach pozostaje naznaczony przez wpływ filmów mistrza klasy B, Dona Siegela, z inspiracji którego powstały jego pierwsze dzieła. I nie byłoby w tym nic hańbiącego. Lecz przedstawianie ich jako arcydzieł sprawia, że widzowie czują się zwolnieni z obowiązku śledzenia niezależnych amerykańskich produkcji. Które, choć powstają w gorszych warunkach i nie korzystają z cennej obecności żywotnego siedemdziesięciolatka, nie zrezygnowały z prób tłumaczenia naszego świata poprzez obrazy.\n Clint Eastwood będąc 2 lata burmistrzem Carmelu, za pośrednictwem konsorcjum « Pebble Beach Company » przyczynił się do przemiany części regionu Monterey w miejsce rezydencji dla miliarderów. Ostatnio wszedł w spór z ekologami dotyczący pola golfowego.\n W eseju « L’Anarchisme de droite » (Grasset), Pascal Ory plasuje Eastwooda w tej kategorii obok Céline'a, Michela Audiarda i... kapitana Haddocka. Łączy ich wspólny język, pogarda dla tłumu, brak wątpliwości i elitarystyczne skłonności, czy wręcz silne pragnienie przynależenia do arystokracji (dowodem może być postać Johna Hustona z filmu « Biały myśliwy, czarne serce » czy obraz «arystokratów» z Savannah w « Północy w ogrodzie dobra i zła ».


Noworoczne Postanowienia To Strata Czasu? » Marcin Oniszczuk\nPosted On 8 stycznia 2018 8 stycznia 2018 By Marcin Oniszczuk\nMam trochę otrzeźwiających wiadomości …\nNoworoczne postanowienia to kompletna strata czasu!\nWedług badań z Uniwersytetu Sranton TYLKO 8% osób wytrwa w swoich noworocznych postanowieniach…\nCo z tymi 92%?\nKiedy zapytałbyś ich personalnie…zapewne usłyszysz, że nie mogli zrzucić tych 7kg, bo ich siłownia była zamknięta…\nAlbo znajdą każdą wymówkę ; byli zbyt zajęci, zmęczeni, aby poczytać 30 minut dziennie…\nStudia pokazują, że blisko 70% osób porzuca swoje postanowienia w ciągu 2 tygodni…\nA więc jaka jest różnica pomiędzy tymi, którzy TYLKO marzą, a tymi, którzy osiągają swoje cele?\nCo spycha nas z właściwego kursu, kiedy nadal myślimy, że jesteśmy na właściwym?\nCo różni marzycieli od tych, którzy podejmują akcję?\nMożesz być teraz lekko zdziwiony bo…\nTwój mózg staje na drodze do twojego sukcesu.\nA konkretniej jedna jego część zwana ; jądrami podstawnymi\nKtóre również, a może przede wszystkim odpowiadają za tworzenie nawyków.\nLudzie są nieodmiennie odporni na zmiany swojego zachowania; to po prostu część naszej natury.\nNie zrozum mnie źle …\nNie oznacza to, że wszystkie twoje postanowienia są skazane na porażkę od samego początku.\nOznacza to tylko, że będziesz musiał zmierzyć się z nimi pod innym kątem.\n“Między wielkimi rzeczami, których nie możemy zrobić, a małymi rzeczami, których nie zrobimy, grozi nam to, że nic nie zrobimy”. Adolphe Monod\nZnacząca zmiana może być osiągnięta TYLKO i wyłącznie przez siłę nawyków\nCi, którzy przegrywają, mają swoje umysły nastawione całkowicie na te “konkretne cele”, ale nie są świadomi drobnych zmian, które muszą zajść, aby faktycznie odnieść sukces.\nCo gorsze, to niepowodzenie w osiągnięciu celów nęka każdy aspekt naszego życia, od naszych relacji z przyjaciółmi i rodziną, po nasze codzienne zajęcia i nasze firmy internetowe!\nTo może zabrzmieć banalnie, jednak człowiek to “kreatura złożona z nawyków” .\n“Ludzie sukcesu to po prostu ci, którzy mają zwycięskie nawyki”. Brian Tracy\nW swojej bestsellerowej książce “The Power of Habit” (Siła Nawyku), autor Charles Duhigg opowiada historię Eugene’a – człowieka, którego mózg był tak zniszczony przez wirusową infekcję, że żył tylko z krótkoterminową pamięcią i wspomnieniami z życia przed zarażeniem. .\nW ostatnich dekadach życia Eugeniusz i jego żona przeprowadzili się, aby być blisko swoich dzieci.\nJeśli poprosiłbyś go o narysowanie swojego domu, czy okolicy, w prostym diagramie, nie byłby w stanie tego zrobić, ponieważ nie miał żadnych wspomnień związanych z tą lokalizacją.\nUdawało mu się jednak z powodzeniem poruszać po swoim domu, bez problemu znajdować przedmioty w szafkach, a nawet spacerować po okolicy … o ile NIC się nie zmieniało\nJak mógł to zrobić absolutnie bez pamięci?\nKrótka odpowiedź brzmi: wirus nie uszkodził jego jąder podstawnych!\nEugene zasadniczo żył z dnia na dzień na “autopilocie”.\n… podobnie jak wtedy, gdy nie pamiętasz, czy zamknąłeś drzwi – oczywiście, nie możesz po prostu pamiętać, ponieważ byłeś “lunatykiem” w dobrze ugruntowanej rutynie!\nBadając wyjątkowy stan Eugene’a, naukowcy doszli do tego wniosku:\nJesteś niewiele więcej niż powtórzeniem swoich zachowań.\nW rzeczywistości, badania pokazują, że ponad 40% wszystkich naszych codziennych czynności to po prostu czynności, które nie wymagają świadomej myśli.\nTak więc, jeśli jesteś naprawdę zmotywowany do osiągnięcia innych rezultatów w swoim życiu, konieczne jest łamanie złych nawyków i zastępowanie ich dobrymi.\nJak pozbyć się tych złych nawyków?\nProces zaczyna się od audytu\nMarzyciele fantazjują o nagrodach, a wykonawcy muszą najpierw zrozumieć, gdzie obecnie są, dokąd chcą się udać i jak się tam dostać.\nWszyscy jesteśmy podatni na nasze złe nawyki.\n“Łatwiej jest zapobiegać złym nawykom niż je łamać.”\nMożesz zadać sobie podobne pytania ;\nJak dobrze jem?\nJak często tworzę treści dla mojej firmy?\nJak często używam mediów społecznościowych do marketingu sieciowego (zamiast rozrywki osobistej)?\nAudytuj własną rutynę i określ nawyki, które chcesz zastąpić.\n“Jeśli skupisz się na wynikach, nigdy się nie zmienisz. Jeśli skupisz się na zmianie, uzyskasz wyniki. “\nKiedy już uzyskasz jasny obraz tego, gdzie jesteś i dokąd chcesz się udać, czas rzucić okiem na …\nNaukę tworzenia nawyków\nW “Sile Nawyków” Duhigg opisuje trzyetapowy proces neurologiczny, który tworzy nawyk: sygnał do ataku, rutynę i nagrodę.\nTo, co Duhigg nazywa “Pętlą nawyków” zaczyna się od …\n1. “Sygnał do ataku” ; zdarzenie, które uruchamia twój mózg, by zareagować na autopilocie przez jeden z twoich nawyków; następnie emocjonalne, fizyczne lub mentalne …\n2. Rutyna ; następuje; i wreszcie …\n3. Nagroda ; jest ustalona, co pomaga mózgowi zdecydować, czy konkretna “pętla nawyków” jest warta zapamiętania czy nie.\nPierwszym krokiem w kierunku zastąpienia szkodliwych nawyków jest wybór wskazówki – sygnału, który wywoła skuteczną reakcję.\nMoże to być wszystko, od zwykłej notatki na twojej lodówce do czegoś bardziej skomplikowanego, jak ustawienie budzika radiowego na konkretnej stacji, która pozwoli ci wejść na pokład konkretnego ciągu myśli, który ostatecznie doprowadzi cię do działania.\nPowiedzmy, że Twoim celem jest nabieranie nawyku biegania 30 minut każdego ranka.\nCo by ci przypomniało jogging?\nUstawianie alarmu na telefonie komórkowym?\nPlakat profesjonalnego sportowca na ścianie?\nPozostawione buty do biegania na podłodze obok łóżka, aby dosłownie potykać się o nie każdego ranka?\nMożesz wypróbować różne sygnały i eksperymentować z dowolną ich kombinacją. Celem jest dowiedzieć się, co działa dla Ciebie!\nNagroda w ramach Twojej “pętli nawyków” musi dać natychmiastową i niezaprzeczalną motywację, abyś natychmiast zaczął tęsknić za nią, gdy tylko wejdziesz w kontakt ze swoim sygnałem.\nZastanów się, co Cię motywuje.\nCzy jest to kawałek czekolady czekający na Ciebie, gdy wrócisz do domu z biegania…\nOdcinek ulubionego serialu czekającego tylko abyś nacisnął przycisk odtwarzania…\nLub ten zbiór śmiesznych filmików na YouTubie, które znasz na pamięć ale i tak zawsze się “rozwalają” 🙂\nTen krok może być nieco trudniejszy, szczególnie, że może nadejść czas, kiedy nie będziesz już właściwie zmotywowany taką nagrodą, która może cię sprowadzać na manowce.\nPo kilku dniach wykonywania “pętli nawyków”, powinieneś zadać sobie pytanie, czy wciąż pragniesz nagrody, którą wybrałeś.\nJeśli nie, to nadszedł czas, aby wybrać nową nagrodę w celu kontynuowania budowy silnego nawyku.\nZ twoim sygnałem i nagrodą, czas na działanie!\nWykonaj swoją rutynę w ramach swojej “pętli nawyków’ i naprawdę zaangażuj się w swój plan.\nMożesz nawet opisać swój plan na piśmie, aby naprawdę wbić go w mózg. Może to być coś takiego:\n“Ilekroć widzę [wstaw tutaj SYGNAŁ DO ATAKU], [wstaw tu RUTYNĘ], aby uzyskać [wstaw tutaj nagrodę]”\nW szczególności, jeśli wrócimy do przykładu joggingu …\n“Kiedy tylko widzę moje buty do biegania przy moim łóżku, będę biegał, aby zdobyć ten pyszny kawałek czekolady.”\nWiesz o co mi chodzi…\nMożesz adoptować każdy nowy nawyk, kiedy tylko chcesz … musisz po prostu nastawić swój umysł na to.\nTeraz, aby “pozostać przy programie” i nadal budować korzystne nawyki, zawsze dobrze jest…\nZacznij pomału…zacznij mądrze\nMarzyciele wyobrażają sobie, jak osiągają swoje cele jednym wielkim krokiem, podczas gdy wykonawcy zdają sobie sprawę, że droga do sukcesu składa się z mniejszych, stopniowych kroków.\nJedną z koncepcji wyznaczania celów, która stała się bardzo popularna w ciągu ostatnich kilku lat, jest akronim SMART.\nZasadniczo, aby osiągnąć cele, muszą być:\nMeasurable – Wymierny\nUważam, że punkt “osiągalny” jest prawdopodobnie najważniejszą częścią każdego celu SMART.\n“Nie ma większego błędu niż próba przeskoczenia otchłani w dwóch skokach.”\nChociaż nadal powinny stanowić wyzwanie, cele powinny być ustalone z myślą o realistycznych oczekiwaniach, lub będą one po prostu kolejnym źródłem frustracji i rozczarowań.\nPowinieneś także skupić się na pojedynczym specyficznym zachowaniu na raz i unikać zbytniego obciążania swojego talerza w danym momencie.\nUtrzymuj rzeczy w prostocie i nie nazbyt ambitnie.\nUtrzymywanie motywacji może być trudne\nZachowanie motywacji jest niezwykle ważne, szczególnie w przypadku budowania nowych nawyków.\nTeresa Amabile, profesor Harvard Business School, odkryła podstawowe siły motywacji po badaniu setek pracowników w ponad połowie dużych firm.\nJej rekomendacja dla najbardziej skutecznego narzędzia motywacyjnego?\nWykonywanie pracy, która ma znaczenie jest jednym z największych czynników motywujących.\n“Motywacja jest wtedy, gdy twoje marzenia zakładają ubrania robocze.”\nZostało udowodnione, że jest to ważniejsze niż jakakolwiek pieniężna nagroda.\nProgres to coś, co sprawia, że znajdujemy sens nawet w przyziemnym zajęciu.\nDoświadczasz porażek i negatywnych aspektów w codziennym życiu.\nJednakże, utrzymując codzienną kronikę postępu w osiąganiu swoich celów, będziesz w stanie zastanowić się nad pozytywnymi, choć niewielkimi postępami, które wywołają uczucie spełnienia.\nDlaczego nie pomyśleć o tych uczuciach jako o nagrodzie w nowej “pętli nawyków”, aby stać się bardziej produktywną osobą?\nAby pozostać zmotywowanym, konsekwentnie nagrywaj swoje postępy.\n“Ludzie często mówią, że motywacja nie trwa długo. Kąpanie też nie – dlatego zalecamy to robić codziennie. “\nNajbardziej efektywnym sposobem rejestrowania jest zapamiętanie i uchwycenie tego, co osiągnąłeś w ciągu dnia.\nTo są twoje trofea.\nZawieś je, by podziwiać!\nChciałbym podsumować niektóre z kluczowych punktów, które omówiliśmy tutaj dzisiaj:\nLudzie są “kreaturami złożonymi z nawyków”, a zatem mają stałe opory do zmiany.\nAby pokonać naszą ludzką naturę i osiągnąć nasze cele, musimy zastąpić szkodliwe nawyki dobrymi.\nNowe nawyki powstają poprzez “pętle nawyków”: sygnał, nagroda i rutyna.\nZmiany, które chcesz wprowadzić w swoim zachowaniu, powinny być proste i możliwe do osiągnięcia.\nŚledzenie postępów w dzienniku pomoże Ci pozostać zmotywowanym.\nWszyscy mamy marzenia i aspiracje, a urzeczywistnienie ich jest tylko kwestią wykreowania konkretnego kursu i wykorzystania wszystkich dostępnych zasobów, aby na nim pozostać.\nZmień się w “wykonawcę”, albo twoje marzenia utkną w kanale\n“Działacze” i “marzyciele” nie różnią się tak bardzo od siebie; obaj kierują się prawdziwą chęcią dokonania zmian.\nTY musisz zdecydować, czy jesteś marzycielem – doskonale zadowolony z fantazji na temat skarbów ukrytych na całym świecie, ale nigdy tak naprawdę nie wzniosłeś masztu, by wyruszyć w podróż\nLub wykonawcą, który chce wydobyć z życia więcej i chce zrobić wszystko, co trzeba, nawet jeśli oznacza to wyruszenie w nieznane terytoria i stawienie czoła sytuacjom pozornie nie do pokonania.\nTo jest właśnie sedno sprawy…\nStatek śniącego wyląduje martwy w wodzie, podczas gdy wykonawca wykorzysta moc wiatru, aby płynąć w kierunku sukcesu.\nZa kilka dni ten tydzień się skończy.\nPotem, zanim się obejrzysz, będzie koniec miesiąca.\nTen rok minie jeszcze szybciej niż poprzedni…\nBędziesz albo świętować wielkie osiągnięcia, albo spoglądać wstecz na kolejny rok miernych rezultatów, nie mając czym się pochwalić w nadziei, że kolejny rok będzie lepszy.\nNiestety większość ludzi będzie w tym drugim obozie.\nPonieważ jak mówi stare powiedzenie…\n“Jeśli będziesz robił ciągle to samo…efekty również będą taki same”\nNajważniejsze pytanie brzmi…\nCo zamierzasz zrobić inaczej w tym roku, zaczynając już TERAZ, co sprawi, że ten rok będzie lepszy i o wiele bardziej efektywny niż kiedykolwiek wcześniej?\nTwoja odpowiedź będzie determinować, co zrobisz… i jak dzień dzisiejszy, tydzień, miesiąc i pozostała część roku zmieni się dla Ciebie.\nPozwól, że dam Ci jedną sugestię\nJeśli w tym roku Twoim celem jest wzrost Twojego biznesu.\nJeśli chcesz pozyskiwać nowe osoby do swojego biznesu, tak, aby to ONE do Ciebie przyszły, a nie Ty do nich…\nJeśli chcesz być “gonionym” zamiast “gonić”.\nPrzyjdź na BEZPŁATNY webinar i dowiedz się jak “Przyciągnąć Głodny Tłum Na Twoje Produkty, czy Usługi i Zarabiać Jak Profesjonaliści”\nPozdrawiam i życzę wszystkiego, co najlepsze, a przede wszystkim realizacji celów\nTagged: 7Play/budujsukcesnasukcesieinnychludzi/internet marketing/jak wprowadzać ludzi do mlm/Marcin Oniszczuk/marketing sieciowy/mlm/multilevelmarketing/networkmarketing/opieka medyczna\nPrevious post: 12 osób do wolności w 2018\nNext post: Ty też zamieniasz swój czas na pieniądze?\n2 thoughts on “Noworoczne Postanowienia To Strata Czasu?”\nBardzo wiele osób chce szybko wystartować i szybko osiągnąć cele, które często istnieją tylko w głowie. Bez planu działania, bez konsekwencji ich cele pozostają tak naprawdę jedynie marzeniami.\nDodajmy do tego motywację, pragnienie, własne “dlaczego” bo bez tego pozostanie “słomiany zapał” i szybkie wypalenie.\nAby COŚ osiągnąć trzeba coś poświęcić, zaangażować siebie, codziennie wykonywać chociażby małą rzecz, która przybliży nas do osiągnięcia Celu.\nZ czasem zauważymy, że pewne działania stają się automatyczne, nie zastanawiamy się, “co teraz” lecz robimy pewne rzeczy podświadomie, jakby “z przyzwyczajenia”, to jakby część naszego dnia, naszej codziennej rutyny.\nOsobę z jasno określonym Celem i rzeczowym planem działania nic nie powstrzyma aż do osiągnięcia Sukcesu.\nCzekam na kolejne artykuły i pozdrawiam 🙂\n14 stycznia 2018 o 10:12\nDzięki za komentarz Żołnierzu 🙂 Staram się i już niedługo kolejne wpisy 🙂


1 - STRAŻNICY MARZEŃ - bloog.pl\nraiseofrhegidarians.bloog.pl - strona główna2. (25.01.2013)1 (18.01.2013)Wstępnie o mnie o o tym tutaj o! (12.01.2013)\npiątek, 18 stycznia 2013 22:47\nZapowiadał się cudowny dzień. Padał śnieg, dzieciaki się bawiły, a ja? Ja siedziałam na ławce z kubkiem gorącej czekolady słuchając głośno muzyki. Miałam cóż… humor taki trochę kiepski. Nigdy nie przepadałam za zimą. Wolałam wiosenne poranki, i letnie wieczory. Chodziłam w tedy na ogniska z przyjaciółmi. Moja kuzynka, 5 lat młodsza Maedalia, przyjechała dzisiejszego popołudnia. Nie zbyt za nią przepadam. Zjawia się głównie zimą, podnieca się ją. Ciągle powtarza, żebym polubiła zimę, bo jest dzięki jakiemuś… Jack’ owi Mrozowi. Kim do cholery jest Jack Mróz?\nPewnie wymysł ciotki, albo wuja. Zamknęłam oczy, zaczęła się moja ulubiona piosenka. Nagle, poczułam, że ktoś rzucił mi śnieżką w twarz. Wystraszyłam się szczerze mówiąc. Wyjęłam słuchawki, wstałam i krzyknęłam w złości\n- Które z was rzuciło we mnie śnieżką wy małe potwory! – Maedalia podskoczyła i zaklaskała.\n- To żadne z nas Veranai. – powiedziała. Tylko, czemu jej nie wierzyłam? Poszłam do domu. Zdjęłam kurtkę i buty. Poszłam na górę do swojego pokoju, trzasnęłam drzwiami. Żeby opanować nerwy włączyłam muzykę, a ona zahuczała w całym domu. Przebrałam czerwone jeansy na legginsy. Zaczęłam się rozciągać. Zrobiłam szpagat, stanęłam na rękach, ćwiczyłam układy taneczne, i wogule. Za miesiąc będę tańczyć w jednym z lepszych studiów. Muszę się zaprezentować jak najlepiej. Wyłączyłam muzykę. Wyjrzałam przez okno. Dzieci się skupiły przy małej różowej skulonej postaci. Krew mi z twarzy spłynęła. – Maedalia.! – wykrzyknęłam. Wybiegłam na dół w samej bluzce i legginsach. Na bosaka. Maedalia opierała łokcie o uda, a dłonie, palce splotła za głową. – Maedalia, Mae, słońce co się stało? – potrząsałam dziewczynką. Ona tylko mamrotała – On niebawem wróci… - zastanawiałam się o kogo chodzi. Co za on. Wzięłam ją na ręce i wbiegłam do domu. Zdjęłam z niej kurtkę, buty i resztę. Położyłam kuzynkę na kanapie w salonie i przykryłam kocem. Mówiła coś o jakimś… Mroku, ale trudno było ją zrozumieć. Dzieciaki z podwórka zadzwoniły di drzwi. Zarzuciłam sobie koc na plecy i otworzyłam. – Maedalia się źle poczuła. Raczej nie wyjdzie już dzisiaj. – Nie dopuściłam tych dzieci do słowa. Zamknęłam drzwi. Maedalia usiadła. Spojrzała na mnie i powiedziała – Veranai, pokaż jak robisz szpagat i jak tańczysz Płomienne Anioły.\nJej głos wydawał się spokojny, spokojniejszy niż zwykle. Ale, przystałam na jej prośbę. Chwile się rozgrzewałam, rozciągałam. Zrobiłam szpagat, wstałam, zrobiłam go opierając nogę o ścianę. Stanęłam na rękach, zrobiłam szpagat w powietrzu. Maedalia zaklaskała. – Veranai, pokaż jak tańczysz! Proszę, proszę, proszę!\nSpojrzałam na nią z wyrzutem. Powiedziałam – więc chcesz płonących aniołów tak? Dobra, ale tylko pół układu.\nLicząc pod nosem do trzech, zatańczyłam. Była to również próba przed występem w studiu. Denerwowałam się potwornie. Występ miał być nadawany na żywo. Mój występ będzie jednym z wielu. Będzie to konkurs na tancerza roku.\n- Pam pi ram parararam, dam di dum! O rzesz ty! – wpadłam na mamę, zakręciłam się w miejscu i upadłam na plecy. Zdyszana patrzałam na mamę, tatę i Maedalię. Cała trójka się ze mnie śmiała.\n- Hahaha, no dobrze ty mój aniele. Idź już na górę. My z tatą poczekamy na ciocię i wujka.\nZirytowana poszłam na górę, zanim jednak zniknęłam w ciemnościach, krzyknęłam – Do zobaczenia, Mae!\n"Morderstwo w Orient Expressie"...\nMisja Wisła - odcinek 1\ndodano: 07 sierpnia 2017 15:58\ndodano: 04 lipca 2017 8:38\ndodano: 19 czerwca 2017 16:25\ndodano: 06 kwietnia 2017 12:59\ndodano: 07 grudnia 2016 3:59\nLicznik odwiedzin: 1 197


Obrazy na płótnie POCO • Strona 5 • Pixers® - Żyjemy by zmieniać\nPersonalizacja dla Obrazy premium Piłka nożna przebijająca się przez ścianę\nPersonalizacja dla Obrazy premium Wiosenne pnie brzozy czerni i bieli\nPersonalizacja dla Obrazy premium Sonnenuntergang an der ostsee\nPersonalizacja dla Obraz na płótnie Stara opuszczona fabryka\nPersonalizacja dla Obraz na płótnie Mglisty las akwarela\nPersonalizacja dla Obraz na płótnie Kot w białym tapety dziury\nPersonalizacja dla Obraz na płótnie Graffiti mur ceglany\nPersonalizacja dla Obrazy premium Malowanie sufitu Pałac wersalski koło Paryża, Francja\nPersonalizacja dla Obrazy premium Lato palmy i wzór liści bananowych. akwarela tekstury z zielonymi gałązkami na białym tle. ręcznie rysowane tropikalny tapeta\nPersonalizacja dla Obrazy premium Drewno tekstury tła\nPersonalizacja dla Obraz na płótnie Lego tle\nPersonalizacja dla Obrazy premium Avenue z taksówki w Nowym Jorku.\nPersonalizacja dla Obraz na płótnie Dolomity\nPersonalizacja dla Obraz na płótnie Duży stadion piłkarski z oświetleniem\nPersonalizacja dla Obrazy premium Drzew leśnych. zieleni drewno światło słoneczne tła.\nPersonalizacja dla Obrazy premium Bez szwu akwarela ilustracja tropikalnych liści, gęsta dżungla. malowane ręcznie. banner z motywem tropic summertime może być używany jako tekstura tła, papier pakowy, tekstylny lub tapetowy.\nPersonalizacja dla Obrazy premium Typowa włoska restauracja w zabytkowej alei\nPersonalizacja dla Obraz na płótnie Pole lawendy\nPersonalizacja dla Obrazy premium Wschód słońca na dzikiej plaży\nPersonalizacja dla Obrazy premium Francuski Pane wykusze


Biuro tłumaczeń jest niezbędne w przypadku przygotowywania profesjonalnych pism | anabasissolutions.com\nBiuro tłumaczeń okaże się niezbędne w rozmaitych sytuacjach, aczkolwiek profesjonalne tłumaczenia z angielskiego ważnych dokumentów lub przygotowanie fachowych pism to najczęściej realizowane zamówienia.\nWarto obejrzeć inne nasze serwisy, by przeczytać inne ciekawe informacje na podobny temat. Nie zwlekaj zatem i kliknij tu!\nNie dziwi to – w takich przypadkach znajomość języka angielskiego potocznego niestety nie wystarcza.\nAby przygotować zwykły list ofertowy czy stworzyć zapytanie ofertowe należy wiedzieć jakie sformułowania wykorzystać i w jaki sposób przygotować pismo, by wyglądało profesjonalnie.\nTak wciągnął Cię ten wpis, że masz ochotę na następne artykuły? Najmniejszy problem. Po prostu najedź na łącze (www.pomnikiwroclaw.pl/oferta.html) i czytaj do woli.\nWarszawskie biuro tłumaczeń bez problemu przygotuje tego rodzaju zamówienie. Podobnie jest w przypadku fachowej dokumentacji urzędowej, w tym sadowej. Pojęcia, z którymi na co dzień nie ma się do czynienia stosowane są w tego typu pismach nagminnie. Dotyczy to zresztą również innych branż, jak medyczna, czy budowlana.\nNierzadko od zatrudnionych na wysokie stanowisko pracowników oczekujemy zaawansowanej obsługi języka angielskiego. Ciężko jednakże oczekiwać, by mogli oni pisać czy rozczytywać fachowe pisma uwzględniające wyspecjalizowane zwroty. W takim wypadku pomoc biura tłumaczeń będzie nieodzowna. Przyda się również w przypadku przygotowywania strony internetowej, którą planujemy przetłumaczyć dodatkowo na angielski czy w przypadku rozmów z przedstawicielami zagranicznych firm – do tłumaczeń podczas konwersacji. Stąd też warto odszukać jak najbardziej profesjonalne biuro, które zlecenia będzie realizowało szybko i sprawnie, za jednocześnie atrakcyjne stawki. Przed zdecydowaniem się na konkretne przeanalizujmy dotychczasowy dorobek tłumaczy – ile stron jak dotąd mieli możliwość przetłumaczyć, z jakich branż i czy mogą przedstawić przychylne rekomendacje. Pomocne w tej sytuacji okażą się internetowe oferty tego typu firm.


Łowca - Pomponik\nPlotki Pomponik » łowca\nArtykuły na temat: łowca\nTrzeci sezon opowiadający o dwudziestopięcioletnim artyście, genialnym wynalazcy i miłośniku nauki, który nie zamierza patrzeć bezczynnie na nadużycia...\n...łowca w. Bronisław Cieślak(Bronek Malanowski), Marta Leleniewska(Marta), Marek Krupski(Marek), Magdalena Rembacz(Magda), Tomasz Mandes(Tomek)Do biura detektywów...\nZdjęcia na temat: łowca\nWideo na temat: łowca\n"Nie z tego świata": Świat łowców\nMateriał zza kulis premierowego odcinka 12. sezonu "Nie z tego świata".\nKto ofiarą, a kto łowcą?\nZwiastun "The Royal We" - drugiego odcinka trzeciej serii "Magii kłamstwa".\nDyskusje na temat: łowca\nFranek Łowca Bramek ;)\nZ ciebie to trochę taki trochę"łowca rodzynków z odbytu"a nie łowca debili.\nPan Kurski to jakiś łowca anielic ,co na te trofea szanowna małżonka?\ndahrek łowca szpahrek .\nUrodzinowy Łowca Nazistów... Nowy serial w TVN ma być główna rolę gra Maciej Stihl\nJakoś majkel dżekson , ten wytrawny łowca młodych talentów ;D kupował sobie małpki i nikt nie robił z tego faktu problemu .\nZapomniałeś o swoim kaczym guru, bo chyba nie sądzisz, że ktoś się nabierze na twój de....zm ;]\nJa bym dał antosia macierewicza jako łowca zobi w roli głównej i misiewicza łowca nr 2\nTen Arek to podobno łowca szparek...\nFranek łowca bramek! A jak wiadomo gol strzelony na wyjeździe liczy się podwójnie!


W objęciach rajskiego ognia: 10. Love is the only game that is not called on account of darkness.\n10. Love is the only game that is not called on account of darkness.\nDelikatny wiatr uniósł mą duszę.\nW dłoniach rabusia drzemie me skradzione serce.\nAch, ukochana ziemio.\nAch, rzęsisty deszczu.\nAch, niebiosa i światłości.\nNiechaj w waszym uścisku odnajdę ukojenie.\nW waszych ramionach pragnę zasnąć.\nAch, duszo ma.\nAch, serce me.\nMiłości i nadziei.\nPowróćcie do mego boku i odnajdźcie ukojenie.\nNO.6 Nezumi - Kaze no Requiem\nSylwester był niezwykle hucznie świętowany w ośrodku. Co jak co, ale egzorcyści umieją się dobrze bawić. Stałam w rogu stołówki ozdobionej kolorowymi balonami i wstążkami. Z głośników płynęła spokojna piosenka, a większość par tańczyła przytulona do siebie. Zauważyłam, że Lena usilnie stara się wyciągnąć na parkiet Patricka, który stał w towarzystwie Shouei'a i kilku starszych kolegów. Niestety jej starania poszły na marne.\nOd mojego powrotu minął tydzień. Nie było mnie tyle czasu, że niemal zapomniałam o tym, jak bardzo nienawidzę tego miejsca. Cóż, mogłabym powiedzieć, że wróciłam do domu... Domu, który niegdyś odebrała mi Lewiatan. Podeszłam do stolika z napojami i sięgnęłam po plastikowy kubeczek, wypełniony wiśniowym ponczem. Jax stojący obok uśmiechnął się.\n- Widzę, że niewiele się zmieniłaś, Wisienko - poklepał mnie po ramieniu. Niemal nie poznałam tego postawnego, ciemnoskórego mężczyzny. Ubrany był w schludny garnitur. Bez fartucha i czapki kucharskiej wyglądał niczym gwiazda sportu.\n- Niektóre rzeczy nigdy się nie zmienią - obdarowałam go ciepłym spojrzeniem. - Cieszę się, że to już koniec...\n- Dobrze cię znowu gościć - powiedział.\n- Przepraszam, ale czy mogłabym przerwać? - Wtrąciła się starsza kobieta pracująca w kuchni. Ta sama, która kiedyś przygotowywała dla mnie i Liv herbatę jaśminową. - Zatańczysz? - zwróciła się do mężczyzny.\n- No, dalej! - Ponagliłam go, aby się zgodził. Mężczyzna potarł ręką po bezwłosej głowie i z grymasem na twarzy odpowiedział:\n- Ale ja nie umiem tańczyć - przyznał nieśmiało, ściszając głos.\n- Kochaniutki, nie z takimi dawałam sobie radę! - Rozbawiona kobieta oplotła jego dużą dłoń i pociągnęła go na parkiet. Biedny Jax nie wiedział, jak się zachować. Jego ruchy były niezgrabne, ale widać było, że się stara. Wzięłam łyk ponczu. Nagle poczułam silne uderzenie na plecach. Zakrztusiłam się.\n- No Holie, chyba czas się zabawić! - Krzyknęła mi do ucha niemal całkowicie pijana Lena.\n- Wszystko w porządku? - Domyśliłam się, że dziewczyna wcześniej potknęła się, przez co zawisła mi na ramieniu.\n- Uhm, jest wspaniale! - Podniosła się niezdarnie i wzięła łyk z jednego z kubeczków.\n- Co pijesz? - Spytałam wpatrując się badawczo na zawartość naczynia.\n- To tylko soczek z winogron! - Zbliżyłam nos i powąchałam zawartość.\n- Nie pij tego! - Wrzasnęłam - To wino! Ile ty tego wypiłaś?!\n- Jakieś siedem kubeczków - zaczęła słaniać się na nogach. Prawie upadła. - Holie... Niedobrze mi.. - powiedziała opierając się o moje ramię.\n- Ile?! - Nie mogłam uwierzyć tej małolacie. - Poczekaj, odprowadzę cię do sypialni. - Oplotłam ją ramieniem w biodrach i pozwoliłam się jej oprzeć na moim barku.\n- Nie chcę! Chcę się bawić! - Protestowała, ledwo utrzymując pion.\n- Już dość się nabawiłaś... Chodźmy. - Ostrożnie, mijając rozwrzeszczany tłum, wyszłam na korytarz i skierowałam się w kierunku skrzydła sypialnianego. Bez trudu udało mi się zaciągnąć półprzytomną Lenę do jej pokoju. Cicho otworzyłam drzwi i położyłam jej bezwładne ciało na łóżko.\n- Holie... Nie odchodź... - Dziewczyna złapała mnie za rękę i przytrzymała. Do jej oczu napłynęły łzy.\n- Spokojnie, poczekam aż uśniesz - wróciłam i usiadłam przy łóżku trzymając dłoń Leny. - Ładnie się urządziłaś...\n- Przepr... - Urwała i zasnęła. Opuściłam pokój, gdy tylko się upewniłam, że już śpi.\nDźwięki muzyki i głośnych śmiechów dobiegające ze stołówki sprawiały, że miałam ochotę znaleźć się daleko stąd. Nawet, jeśli tym miejscem miały być góry, w których odbywał się mój pierwszy trening z Shouei'em.\nNigdy nie przepadałam za takimi uroczystościami, a niestety są one dość powszechne w ośrodku. Wielu egzorcystów uważa, że stres najłatwiej rozładować podczas dobrej zabawy, dlatego nawet z błahego powodu urządzają tu tego typu przyjęcia.\nSzłam powoli korytarzem z kapturem naciągniętym na głowę. Starałam się patrzeć tylko pod nogi i nie zwracać uwagi na mijających mnie rozbawionych ludzi. Z rozdrażnienia zaciskałam pięści ukryte w kieszeniach szerokiej bluzy. Nagle poczułam silne uderzenie na swoim barku.\n- Uważaj jak chodzisz! - Usłyszałam znajomy, poirytowany męski głos. Podniosłam głowę i spojrzałam na chłopaka o zielonych włosach, który stał naprzeciwko mnie.\n- Josh? - Zdziwiłam się. - To ty? - Nie widziałam go od ostatniej wizyty w szpitalu przed moim wyjazdem. Wyraźnie się zmienił. Ściął włosy, nabrał więcej mięśni, w dodatku połowa jego twarzy zasłonięta była czarnym szalikiem.\n- A kogo się spodziewałaś? - Wyciągnął z kieszeni kurtki paczkę papierosów i zapalił jednego. Stanęłam przed nim w milczeniu i nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Ten nudziarz naprawdę diametralnie się zmienił.\n- Nikogo, tak tylko... Ty palisz? - Spytałam patrząc badawczo na jego usta wyłaniające się zza znajomego szalika.\n- Cooś ty. Kupuję, bo ładnie pachną. - Rzucił sarkastycznie i zaciągnął się dymem. - Wybacz, ale się spieszę.\n- Czy to ten sam, który ci podarowałam? - Złapałam za szalik, kompletnie ignorując jego słowa. Chłopak stał w milczeniu i patrzył głęboko w moje oczy. Popiół z palącego się papierosa upadł na podłogę.\n- Całkiem możliwe. Witam z powrotem i takie tam. A teraz z drogi. - Warknął niesympatycznie i odszedł w kierunku schodów, prowadzących na najwyższe piętro budynku.\n- O nie, tak łatwo się mnie nie pozbędziesz! - Krzyknęłam, po czym przyspieszyłam, by go dogonić.\nCałą drogę starałam się zwrócić jego uwagę, ale moje próby okazały się daremne. W końcu dotarliśmy do drzwi prowadzących na dach.\n- Daj mi spokój! - Rozkazał, wychodząc na zewnątrz i zniknął w wirujących płatkach śniegu. Usłyszałam głośny huk zatrzaskiwanych drzwi. Niewzruszona otworzyłam je i ruszyłam przed siebie.\nNocne niebo całkowicie zasłonięte było przez gęste, kłębiaste chmury. Ostry wiatr porywał tysiące białych, błyszczących płatków śniegu i wirował wraz z nim, rozwiewając sterczące włosy chłopaka oraz jego luźny, czarny płaszcz. Podszedł do barierki i oparł się o nią. Ponownie wyciągnął paczkę papierosów. Naciągnęłam kaptur głębiej na głowę i zawołałam:\n- Czemu jesteś takim idiotą? - Chłopak nie zareagował. Pochylił się, wpatrując w krajobraz za metalową barierką. - Jak będziesz tak często palić to dostaniesz raka i umrzesz! - Krzyknęłam i zbliżyłam się. Szturchnęłam go. Josh gwałtownie podniósł się i spojrzał na mnie.\n- Przynajmniej się od ciebie uwolnię. Weź się odpieprz... - Syknął, a ja zagotowałam się ze złości. Niewiele myśląc złapałam paczkę, którą trzymał w ręku i wyrzuciłam ją za barierkę. Spojrzał na mnie i podniósł rękę. Odruchowo przyjęłam pozycję obronną i czekałam, aż wymierzy cios. Po chwili poczułam silny uścisk. Chłopak objął mnie czule. Położył głowę na moim ramieniu.\n- Cieszę się, że wróciłaś. - Wyszeptał. Byłam totalnie zdezorientowana. Co on wyprawia?! Odepchnęłam go i szybko się odsunęłam. Wiatr strącił mój kaptur, a rozpuszczone włosy zaczęły wirować w ogromnym nieładzie.\n- Co ty odwalasz?! - Przestraszyłam się. Czy on... Coś do mnie czuł? Jak to możliwie, przecież my się prawie wcale nie znamy! A może tylko sobie ze mnie żartuje? Tak, to w jego stylu, choć wyraz jego twarzy przekazywał coś zupełnie innego... Nic nie rozumiem!\nChłopak powolnym krokiem zbliżał się do mnie.\n- Naprawdę za tobą tęskniłem, Holie. - Te słowa przeszyły mnie niczym ostrze miecza. Starałam się wycofać w stronę wyjścia. Nigdy wcześniej nikt nie zachowywał się w stosunku do mnie w podobny sposób. Jak mam to zinterpretować?\n- Josh, za dużo wypiłeś... - Starałam się go uspokoić. Niestety ciągle zbliżał się z tym tajemniczym uśmiechem na ustach.\n- Jestem całkowicie trzeźwy - odrzekł przekonująco. Do głowy napływały mi najróżniejsze myśli. Serce biło jak oszalałe, a w gardle czułam nieprzyjemny ucisk.\n- Dlaczego...? - Urwałam. Poczułam, jak metalowe drzwi dotykają moich pleców. Nie miałam już dokąd uciec. Josh zbliżył się i oparł rękę na drzwiach blokując mi ostatnią drogę ucieczki. Zamknęłam oczy i starałam się opanować. Wokół mnie zaczęły krążyć niewielkie iskierki, które z każdą minutą stawały się coraz większe.\n- Wybacz, nie chciałem cię przestraszyć. - Odsunął się. - Wiesz, nie jestem najlepszy w okazywaniu uczuć... - Odwróciłam głowę, by uniknąć kontaktu wzrokowego, ciągle zachowując barierę z iskier.\n- Jesteś jakiś dziwny - stwierdziłam.\n- Wiem - odpowiedział. - Od naszego ostatniego spotkania wiele się zmieniło. Wiesz Holie, kiedy ty opuściłaś ośrodek, ja również przeszedłem trening. Może nie był on podobny do twojego, ale również udało mi się zapanować nad mocą mojego archanioła. Zaraz po tym otrzymałem od Kardynała rozkaz unicestwienia kilku upadłych, terroryzujących okoliczne wioski. Towarzyszyła mi jedna z nowych egzorcystek, to była jej pierwsza misja. Jednak źle oceniłem jej umiejętności... Ta dziewczyna nie potrafiła nawet dobrze utrzymać miecza, a co dopiero walczyć. Wystarczył jeden cios, a straciła życie... - Zamarłam. - Przez moją głupotę nasza towarzyszka zginęła w walce. Pomyślałem wtedy o tobie. Po raz kolejny zawiodłem swojego sojusznika. Czy to w ogóle można jakoś wytłumaczyć? Wiesz, jak się teraz czuję? To wszystko mnie przerasta... - Nie miałam pojęcia co odpowiedzieć; zwykłe słowa otuchy były by tutaj nie na miejscu. Wzięłam głęboki oddech i machnęłam ręką. Krążące płomyki zniknęły. Zbliżyłam się.\n- Wiem jak boli strata kogoś bliskiego, jednak ja nie jestem tą egzorcystką. To nie twoja wina. - Chłopak złapał mnie za ramiona i po raz kolejny spojrzał głęboko w oczy. Poczułam dreszcz, mocny uścisk zaczął sprawiać mi ból. Jęknęłam cicho.\n- Przepraszam - puścił mnie. - Nie potrafię się kontrolować. Przez ostatnie tygodnie unikam jakichkolwiek kontaktów. Nawet Kamael nie wie, co właściwie się stało. Jesteś pierwszą osobą, której o tym mówię.\n- Czasami lepiej jest wyrzucić z siebie całe to bagno, które nas pochłania. Chodź - wyciągnęłam dłoń. Chłopak złapał ją. Podeszłam do barierki i oparłam się o nią plecami. Przejechałam palcem po jego policzku. - Zaraz się zacznie.\n- Co takiego? - Spytał.\n- Magiczna chwila... - Powiedziałam i stanęłam na palcach. Nieśmiało odchyliłam szalik, który zakrywał jego usta, by złożyć na nich delikatny pocałunek. W tym samym momencie niebo rozświetliły blaski fajerwerków.\n- Szczęśliwego nowego roku - przyciągnął mnie i mocno objął. Przechylił głowę i ponownie zaczął całować, coraz namiętniej. Słyszałam jego oddech i bicie serca, byłam tak blisko... Całkowicie poddałam się chwili. Czułam, jak pulsują mi skronie i adrenalina rozchodzi się po całym ciele. Czy tak wygląda miłość? Zadawałam sobie pytanie, jednak nie byłam w stanie odpowiedzieć.\n- Szczęśliwego nowego roku - odpowiedziałam, rumieniąc się.\n- Wracajmy, robi się zimno. - Otulił mnie ramieniem i powolnym krokiem wróciliśmy do środka.\nNastępnego dnia obudziłam się około dziesiątej. Całe przyjęcie trwało do białego rana, ale nawet nie brałam w nim udziału. Wielu egzorcystów leczyło dzisiaj skutki wczorajszej zabawy, nawet młodszej ode mnie Leny to nie ominęło. Stołówka była w całkowitym porządku- nic nie zdradzało, że w nocy odbywała się tutaj huczna impreza. Jax standardowo, wychylając głowę przed okienko witał egzorcystów. Jego oczy otaczały sine worki, był wyraźnie zmęczony. Podeszłam bliżej.\n- Witaj Wisienko. Jak się miewasz? - Zapytał.\n- Dziękuję, całkiem dobrze. A ty? - Wiedziałam, że moje pytanie jest zbędne- sam wygląd zdradzał jego stan.\n- Tak jak widać na załączonym obrazku. Mogę coś dla ciebie zrobić?\n- Poproszę filiżankę herbaty.\n- Już podaję. - Odwrócił się i zniknął za drzwiami kuchni, po chwili wrócił z filiżanką w dłoni. Ustawił ją na srebrnej tacy i podał mi ją. - Smacznego.\n- Dziękuję. - Ukłoniłam się i podeszłam do jednego z wolnych stolików. Usiadłam i zaczęłam delektować się delikatnym naparem. W drzwiach dostrzegłam Josha. Ubrany był w biały podkoszulek bez rękawów i czarne bojówki. Jego zielone, sterczące włosy były w absolutnym nieładzie. Wyglądał, jakby dopiero co wstał. Dostrzegłam, że jedno ucho ozdabia mu czarny, okrągły kolczyk. Chłopak podszedł do okienka i zamówił śniadanie. Odebrał tacę i ruszył w kierunku stolików. Moje serce zabiło mocniej. Poczułam znajomy ucisk w gardle. Był coraz bliżej. Odstawiłam filiżankę i zrobiłam słodką minę.\n- Cześć - przywitałam się, ale nawet na mnie nie spojrzał. Przeszedł obok mnie tak, jakbym w ogóle nie istniała. Poczułam się okropnie. W jednej chwili zalała mnie fala smutku i ogromnej złości. Przez głupi pocałunek niemal całkowicie zapomniałam o jego podłym charakterze. Zacisnęłam pięści i starałam się go ignorować. Niestety nie potrafiłam. Nawet herbata straciła swój smak.\nSzybko opuścił stołówkę, nie zawracając sobie głowy innymi. Bez namysłu ruszyłam za nim. Upewniłam się tylko, że nikogo nie ma w pobliżu.\n- Josh! - Krzyknęłam. - Zaczekaj! - Złapałam go za nadgarstek. Egzorcysta odwrócił się w moją stronę.\n- O co chodzi? - Spytał chłodnym, obojętnym tonem.\n- O co chodzi?! - Wybuchłam. Dlaczego traktuje mnie jak powietrze? - Już nic nie pamiętasz? Jak możesz! - Podniosłam rękę, chcąc go uderzyć. Niestety, złapał ją w locie i przyciągnął mnie do siebie.\n- Ciągle jesteś tak samo irytująca... - Powiedział przeciągle i odetchnął głośno.\n- Ciągle jesteś gburowatym dupkiem! - Krzyknęłam, próbując wyswobodzić się z jego uścisku.\n- Oh, nie gadaj tyle... - Gwałtownie zbliżył swoje usta i po raz kolejny mnie pocałował. Zalała mnie fala gorąca. Czego on tak właściwie ode mnie chciał? Po tym bez słowa odszedł zostawiając mnie na środku korytarza.\n- Wow... - Usłyszałam cichy głos za swoimi plecami. Oblał mnie zimny pot. Odwróciłam się i spostrzegłam Lenę. Patrzyła na mnie wytrzeszczonymi oczami. - Więc jednak miałam rację... - Nie wiedziałam co zrobić. Ucieczka nie była teraz żadnym wyjściem. Eh, stanowczo wolałabym walczyć z jakimś przerośniętym demonem niż znaleźć się w tej sytuacji…\n- Nie miałaś żadnej racji! - Krzyknęłam.\n- Wszystko widziałam! - Na jej ustach malowało się wyraźne zadowolenie. - No Holie, jestem pod ogromnym wrażeniem. Od jak dawna ze sobą chodzicie?\n- Nie chodzimy ze sobą. - Naprawdę nie chciałam jej tego wszystkiego tłumaczyć, a tak w ogóle po co miałabym to robić? Sama nie wiem, co właściwie się działo.\n- Całujecie się bez powodu? Nieładnie! - Dziewczyna była wyraźnie podekscytowana. - Czytałam kiedyś taką mangę...\n- Tak... Wybacz, porozmawiamy później. - Przerwałam jej, odwróciłam się na pięcie i odeszłam.\n- Tylko nie róbcie dzieci! - usłyszałam piskliwy śmiech Leny. Cholera, piękny początek nowego roku...\nBez konkretnego celu chodziłam po budynku, mijając kolejnych egzorcystów. W głowie miałam mętlik; nie mogłam zebrać myśli. To wszystko działo się zbyt szybko. Nie wiem nawet, co właściwie do niego czuję. To takie dziwne!\nPrzypadkowo dotarłam do ogrodu i nie mając lepszego pomysłu weszłam do środka. Mimo mroźnej pory roku panowała tu ciepła, przyjemna atmosfera. Zieleń roślin i promienie słońca choć na chwilę pozwoliły mi zapomnieć o tej całej, chorej sytuacji. Anioły odpoczywały na kwiatach i liściach, niektóre z nich latały w powietrzu, inne zaś chowały się w cieniu. Duszki były takie tajemnicze, chyba bardziej podobały mi się właśnie w tej postaci- delikatne i mistyczne.\nSpacerowałam wybrukowaną alejką i napawałam się ciepłem promieni słonecznych. W końcu dotarłam do wysokiego, starego drzewa wiśni. Jego konary uginały się pod ciężarem bladoróżowych kwiatów. W jego cieniu dostrzegłam siedzącego Uriela, który trzymał w dłoni kilka opadłych płatków. Zbliżyłam się i spojrzałam na niego. Nagle płatki w jego dłoni zaczęły usychać i tracić swoje piękno, w końcu całkowicie spłonęły. Archanioł podniósł na mnie wzrok i uśmiechnął się przyjaźnie. Oparł głowę o ciemnobrązową, popękaną korę drzewa.\n- Witaj Holie. - Ton jego głos przyniósł mi na myśl gwałtowną letnią burzę.\n- Witaj, czy... Czy wszystko w porządku? - Wystraszyłam się.\n- Tak, usiądź obok mnie - poprosił. Jego oczy lśniły. Wykonałam polecenie. - Holie, czym jest miłość? - Spytał po chwili milczenia.\n- Nie wiem - oparłam głowę o jego ramię. - Chyba dlatego tu jestem.\n- A zazdrość? - jego głos ponownie uległ zmianie.\n- Częścią miłości - odpowiedziałam.\n- Więc jednak wiesz co to miłość.\n- Nie mam pojęcia - odetchnęłam ciężko. - Czy miłość w ogóle istnieje?\n- Od początku czasu zadaję sobie to samo pytanie i... Ty jesteś odpowiedzią - . Podniósł delikatnie moją twarz i skierował w stronę swojej. Zaczął się przysuwać, jednak zawahał się i jakby rozmyślił. Wziął tylko moją dłoń i położył sobie na policzku. Ciekawe, czy skóra każdego anioła jest tak niesamowicie gładka... W tym samym momencie przypomniałam sobie o Joshu, a Uriel popatrzył na mnie smutno, marszcząc brwi.\n- Urielu... Kochasz mnie? - Spytałam powoli, a ten spojrzał w bok i kiwnął głową. Po chwili przytulił mnie, mocno otaczając ramieniem. - A jeżeli jest ktoś jeszcze?\n- Josh? - Usłyszałam przy uchu. Zamarłam. Więc jednak o wszystkim wiedział? Nie odpowiedziałam. Poczułam, że łzy napływają mi do oczu. - Nie płacz, jestem twoim opiekunem i zaakceptuję każdy z twoich wyborów. - Poczułam się, jakbym zrzuciła z siebie jakiś naprawdę ogromy ciężar.\n- Dziękuję... - Wyszeptałam. Uriel otarł moje łzy i pocałował czule w czoło.\n- Nie masz za co dziękować. A jeżeli kiedykolwiek ktoś cię skrzywdzi, osobiście wymierzę karę. - Jego oczy zabłysnęły ognistym blaskiem.\nOpuściłam ogród tuż po zachodzie słońca. Wróciłam do sypialni i położyłam się na łóżku. Owinęłam się ciemnoczerwonym kocem i zaczęłam rozmyślać nad ostatnimi wydarzeniami. Najbardziej zastanawiało mnie zachowanie Josha. Dlaczego tak nagle postanowił zachowywać się jak człowiek i okazywać uczucia? Rozumiem, że wszystko, co zdarzyło się na dachu działo się pod wpływem chwili, ale co z dzisiejszym rankiem? Dlaczego na nowo zaczął mnie ignorować? W co właściwie pogrywa?! To wszystko przyprawiało mnie o mdłości. Najgorsze było to, że myśląc o nim, czułam dotyk jego ust na swoich. Pocałunek… Też mi coś. Cholera, dlaczego go wtedy pocałowałam?!\nZałożyłam słuchawki. Ciche dźwięki pozwoliły mi zapanować nad chaosem w głowie. Poczułam teraz jak otula mnie przyjemne ciepło. To samo, które towarzyszy mi, gdy jestem przy Urielu. Obróciłam się na plecy i spojrzałam w sufit.\n- Jestem taką kretynką... - Wyszeptałam. - Największą z największych kretynek! - Przykryłam twarz poduszką i starałam się nie myśleć o niczym związanym z moim miłosnymi rozterkami. Podniosłam się do pozycji półsiedzącej i spojrzałam w maleńkie okienko. Na zewnątrz panowała zamieć śnieżna. Chociaż pogoda potrafi dostosować się do mojego nastroju… Cóż za ironia losu: wcześniej narzekałam na to, że jestem sama, teraz- nie umiem pogodzić się z myślą, że ktoś mógłby mnie kochać...\nKolejne dni mijały w bardzo podobny sposób. Josh bez słowa mijał mnie i nie dawał nic po sobie poznać, z Urielem nie widziałam się od ostatniej wizyty w ogrodzie. Nawet Lena nie ciągnęła tematu mojego „związku” z tym gburem. Czyżby powrót do normalności? Ostatnimi czasy moje życie stało się jeszcze bardziej pokręcone niż zwykle...\nPóźnym popołudniem siedziałam na stołówce, popijałam herbatę i czytałam jakiś żałosny romans. To chyba nie był najmądrzejszy pomysł, aby szukać informacji w takich fachowych książkach jak „Wzgórza miłości”. Szkoda, że Liv nie mieszkała w ośrodku, tęskniłam za nią. Lektura była niezwykle nużąca, bohaterowie ciągle się całowali, jednak żadne z nich nie wykonywało żadnych kroków naprzód. Czy tak miała wyglądać moja przyszłość z Joshem? Z drugiej strony romans z aniołem był jeszcze bardziej irracjonalnym pomysłem. Cholera, jaka ja byłam głupia, gdy narzekałam na brak normalnego życia...\nDopijałam napój, gdy do stolika podeszła siostra Arianna. Odłożyłam książkę i spojrzałam na zgrabną kobietę.\n- Urielu, zgłosisz się do gabinetu Kardynała. - Znowu ta regułka. Ciekawe, czy umie powiedzieć coś innego. Kiwnęłam głową. - Mam nadzieję, że jesteś gotowa. - Uniosła kąciki ust i poprawiła okulary, odwróciła się na pięcie i zniknęła równie szybko, jak się pojawiła. Czyli szykuje się kolejna misja. Cóż, lepsze to, niż problemy miłosne rodem z tanich romansów dla samotnych, starszych kobiet, których jedynymi towarzyszami są koty. Ciekawe, czy spodobałaby się Ariannie? Doprawdy, to by idealnie do niej pasowało…\nDla Adrianny, Damiana, Martyny i Oliwii - za to, że dają mi motywację i są wtedy kiedy najbardziej tego potrzebuję.\nAda Łabuda 21 marca 2014 23:09\nMi nie musisz dziękować, i bez mojej pomocy byłbyś w stanie to napisać. Z drugiej strony jest mi niezmiernie miło, że mogę się jakoś przyczynić i Ci pomóc. :)\nPS. Robi się coraz ciekawiej, czekam na ciąg dalszy. :)\nsnow 22 marca 2014 09:55\nDziękuję! Ciąg dalszy już za tydzień (chyba, że mi coś wypadnie).


Lody na patyku – Wakacje w bibliotece – Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Wodzisławiu Śląskim\nHome Aktualności Lody na patyku – Wakacje w bibliotece\nDrugi dzień zajęć dla najmłodszych w ramach akcji “Wakacje w bibliotece” już za nami. Uczestnicy zajęć, wykorzystując patyczki do lodów, włóczkę, filc, kolorowy papier itp. wykonali przeróżne, bajecznie kolorowe kukiełki. Dzięki bogatej wyobraźni dzieci, powstały ludziki, zwierzaki, modelki… Wszystkie dzieci otrzymały słodycze, wylosowano również nagrody za rzetelną i ciekawą pracę.\nSpotkanie autorskie z Mieczysławem Bieńkiem “Hajerem”\nMarzenia to pojazd unoszący Cię do gwiazd – takie przesłanie towarzyszyło spotkaniu z Hajerem czyli…


NOTATKA OBSERWATORA PO SPOTKANIU HR W GDAŃSKU 22.05.2014 I ŁODZI 29.05.2014 - Poznań, Wrocław, Gdańsk, Katowice, Warszawa | Personel Profit\nNOTATKA OBSERWATORA PO SPOTKANIU HR W GDAŃSKU 22.05.2014 I ŁODZI 29.05.2014\nO teorii ról zespołowych Belbina- czyli jak zespołowo rozbroić bombę wykorzystując potencjał działania drzemiący w każdym z uczestników ;)\nW miniony czwartek Personel Profit miał okazję gościć w swojej sali szkoleniowej zaproszone na nasze majowe spotkanie osoby, które w swoich organizacjach są odpowiedzialne za działania rozwojowe- byli Przedstawiciele działów HR, Trenerzy wewnętrzni różnych korporacji a nawet Przedsiębiorcy z firmy handlowej.\nUczestnicy po wstępnej rundzie zapoznawczej zostali poproszeni o przejście do ogrodu gdzie czekała na nich strefa skażona wraz z tykającą bombą i czterema sznurkami- jedynym narzędziem do rozbrojenia niebezpiecznego ładunku i do uratowania życia całej grupie ( TEAM RESCUE). Kolejnym wyzwaniem była gra wymagająca chirurgicznej precyzji oraz niemal organicznej współpracy i koordynacji zespołu. Trzeba było nie dotykając pisaka, za pomocą jedynie ośmiu sznurków stworzyć rysunki o narastającym stopniu trudności ( TEAM WRITE). Trzecim zadaniem dla naszych uczestników było ułożenie na tablicach magnetycznych figur z posiadanych zestawów klocków. Niby proste, ale ta gra ma drugie dno…Bez negocjacji, kompromisów i współpracy żaden nawet najzdolniejszy indywidualista nie ma szans na powodzenie ( TEAM BUILT).\nPo zabawie był czas na wnioski i podsumowania. Przy pierwszej grze reakcja grupy brzmiała „ NIE DA SIĘ!”, ale zespól był ambitny. Wyłoniły się siły napędowe zespołu ( Lokomotywy). było miejsce na role intelektualne ( Kreator), a nawet na analizę ryzyka projektu (Ewaluator). Wśród członków zespołu uwidocznił się również proces dopasowywania się poszczególnych uczestników do sytuacji i zaistniałych okoliczności. Jeden z uczestników na początku przyjął rolę Koordynatora, by potem ośmielony tempem postępu prac wkroczyć do działania jako Implementer ( z angielskiego, po polsku- osoba wdrażająca). Zespół z bocznej perspektywy wspierali Obserwatorzy, którzy potrafili nieco mniej emocjonalnie (z dystansem) odnieść się do działań zespołu .Sytuacja skomplikowała się gdy decyzją Prowadzącego spotkanie ( Wanda Krupa) liderzy zostali pozbawieni pełnej mocy sprawczej za pomocą opasek na oczy. Potrzebowali pomocy pozostałych członków zespołu co wyraźnie wpłynęło na ich aktywizację. Poza tym nastąpiła nagła zmiana warunków zewnętrznych, co wymusiło szybkie opracowanie nowej strategii działań , nowy podział ról i wypracowanie przez zespól innych niż dotychczas reguł komunikacji- wszystko po to by osiągnąć wspólny cel i nie dać bombie wybuchnąć. Uczestnicy zapytani w trakcie omawiania gry gdzie i w jakich sytuacjach w organizacji widzieliby zastosowanie tej zabawy wskazali szereg zastosowań:\n- Assessment /Development Center\n- Jako przygotowanie do zmian w organizacji ( „ NIE DA SIĘ”)\n- Przy badaniu ról zespołowych przed delegowaniem zadań\n- Być może przy rozwiązywaniu konfliktów w zespole\n- Jako element do uświadomienia Liderom Zespołów potencjału jaki mają do wykorzystania oraz uświadomienie im wartości współpracy i pomocy, którą mogą otrzymać od swojej grupy\n- Przy budowaniu kreatywności\n- Przy budzeniu „śpiochów” czy osób nieśmiałych\nGra TEAM WRITE czyli rysowanie zespołowe za pomocą sznurków przytwierdzonych do pisaka to przede wszystkim gra pokazująca jej uczestnikom, że wszyscy mają równy wkład w efekt końcowy. Pokazuje wartość każdego z członków grupy i nikomu nie daje „zasnąć” czy wyłączyć się z wspólnego zadania. Wymaga koordynacji i precyzji. TEAM WRITE może być wykorzystany z równym powodzeniem na szkoleniu motywacyjnym, przy łagodzeniu rywalizacji w zespole, przy budowaniu zespołu, badaniu ról zespołowych czy przy ćwiczeniach na usprawnianie komunikacji wewnątrz grupy- zdaniem naszych Gości.\nTEAM BUILT na początku sprawia wrażeni e gry testującej nasze zdolności wzrokowo przestrzenne czy analityczne. Dopiero pewien „martwy punkt” w trakcie gry stanowi dla uczestników przełom i inspirację do wyjścia ponad swoje zadanie. Sukces jednostki jest tu porażką innych. Bez negocjacji, wymiany zasobów i kompromisu wynik końcowy będzie dla grupy opłakany w skutkach. Ta gra pokazuje, że z perspektywy osiągnięcia wspólnego celu trzeba czasem poświęceń, na pewno otwartej komunikacji i spojrzenia na projekt i jego realizację z pozycji ogółu a nie szczegółu. Ta gra rodzi czasem frustrację jednostki, ale uczy na pewno, że sukces zespołu jest wartością nadrzędną. Doskonała do zastosowania przy szkoleniach z negocjacji, pokazywania celów pojedynczych komórek na tle celów organizacji, do budowania tożsamości z firmą i odpowiedzialności wspólnej za jej wyniki. Odpowiada też na pytanie jak pogodzić indywidualność z pracą w zespole.\nPoniżej kilka niezbędnych informacji na temat teorii Belbina:\nSpotkania HR z Personel Profit w formule aktywnych warsztatów w kameralnym gronie mają za zadanie zintegrowanie środowisk HR, działów pracujących nad rozwojem kompetencji ( Działy Szkoleń, ZZL) oraz Managerów zarządzających zespołami ludzi, pracujących w całkowicie zróżnicowanych warunkach i różnych korporacjach, ale mających jeden wspólny cel . Ten sam cel przyświeca Personel Profit, więc dlaczego nie wymienić się doświadczeniami?\nCieszymy się, że możemy uczestniczyć z Wami w tym procesie, również w formie zabawowej podczas gry.\nByło nam bardzo miło gościć tak wielu inspirujących ludzi\nzachęcamy do obejrzenia zdjęć ze spotkania\nTydzień po spotkaniu w Gdańsku, jak zawsze w kawiarniano-towarzyskiej atmosferze spotkaliśmy się z łódzkimi przedstawicielami środowiska HR.\nTestowaliśmy gry z zakresu Teorii Ról Zespołowych Belbina. Temat ról zespołowych okazał się bardzo pożądany. W trakcie spotkania oprócz samej gry zrodziło się kilka tematów dyskusji, które potwierdziły tylko złożoność tego zagadnienia w organizacjach. Niemal jednogłośnie wszyscy uczestnicy stwierdzili, że zaproponowane narzędzia szkoleniowe Belbina mógłby zdać egzamin u nich w przedsiębiorstwach. Na pozór „niewykonalne” zadania sprowokowały uczestników do wejścia w rozmaite role, o które nawet by siebie nie posądzali. Wnioski po przejściu przez każdą grę Belbina pokrywały się znacznie z wnioskami grupy gdańskiej. Dodatkowo łódzka grupa podkreślała ogrom możliwości wykorzystania gier w organizacji m. in. do:\n- doboru efektywnego zespołu projektowego\n- określenia stopnia dopasowania kandydata do zadania\n- polepszenia komunikacji i tolerancji w heterogenicznym zespole, bez szkody dla jego potencjału i możliwości\n- przy projektowaniu ścieżki kariery , która będzie uwzględniać naturalne predyspozycje kandydata, a zatem pozwoli mu na osiąganie lepszych wyników i większego zadowolenia z pracy\nJesteśmy przekonani, że „bomba”, „kafelki” czy „długopis” zainspirowały uczestników do podjęcia działań rozwojowych w swoich organizacjach oraz wzbogaciły wiedzę z zakresu Teorii Ról Zespołowych.\nJuż w czerwcu „Współpraca zespołowa” i gra Galimatias. Zapisy wkrótce.\nWięcej na temat gier Belbina i możliwości ich wykorzystywania pod adresem : www.szkoleniebelbin.pl\nZachęcam do obejrzenia fotorelacji z łódzkiego spotkania


Koronawirus. Walka o papier toaletowy i bójka przy kasach w Australii - Biznes\nfot. SamFarfoud/Twitter (screen)\nDo rękoczynów doszło podczas zakupów w jednym z supermarketów w australijskim Sydney. W sieci pojawiło się również nagranie, jak w sklepie tej samej sieci klienci walczą o papier toaletowy.\nEpidemia koronawirusa spowodowała wzrost liczby zakupów w wielu krajach świata. Jednym z nich jest Australia, w którym w ostatnich tygodniach nagminnie brakuje podstawowych produktów, jak papier toaletowy.\nBójka w supermarkecie\nJak podał serwis Yahoo! News Australia, w markecie sieci handlowej Woolworths w zachodnim Sydney co najmniej sześciu mężczyzn brało udział w przepychankach w okolicach kas sklepowych.\nDo sklepu wejdzie maksymalnie 5 osób. Nowe obostrzenia w handlu\nNagranie pokazujące bójkę zostało opublikowane na Twitterze. Miejscowa policja poinformowała o zatrzymaniu 39-latka, który miał zaatakować 54-letniego mężczyznę. O losie domniemanego sprawcy przepychanki zadecyduje sąd.\n„Nie tolerujemy żadnej przemocy ze strony klientów w naszych sklepach” - przekazał rzecznik sieci handlowej. W incydencie nikt nie został ranny\nYahoo! News Australia w swojej relacji podkreśliło, że choć bójka nie była bezpośrednio związana z epidemią koronawirusa, to miała miejsce chwilę po tym, jak klienci sieci rzucili się na podstawowe produkty.\nNa innym nagraniu udostępnionym na Twitterze widać, jak Australijczycy walczą o zdobycie opakowań z papierem toaletowym.\nOszustów na koronawirusa przybywa. Uwaga na fałszywe wiadomości\n- Zdjęcia ludzi fizycznie atakujących się nawzajem za pomocą rolek papieru toaletowego byłyby po prostu niewyobrażalne zaledwie kilka tygodni temu - podkreśliła Lisa Wilkinson, dziennikarka australijskiej stacji Network 10.\nJej zdaniem sieci handlowe, takie jak Woolworths, powinny zapewnić starszym klientom i z niepełnosprawnościami możliwość zdobycia podstawowych produktów podczas zakupów.\nW odpowiedzi na ten apel sieć Woolworths wprowadziła specjalną akcję, podczas której klienci z niepełnosprawnościami oraz seniorzy mogą swobodnie zrobić zakupy w wyznaczonych godzinach. Pozostali będą musieli wówczas poczekać na swoją kolej.\nW Australii w niedzielę zmarły kolejne dwie osoby z powodu koronawirusa. W sumie na antypodach z powodu epidemii nie żyje już pięć osób.\nKoronawirus. Ograniczenia w handlu z powodu stanu epidemicznego\nRadioZET.pl/BBC News/Yahoo! News Australia\nkoronawirus pieniądze supermarket Australia Zakupy


Noclegi Gdańsk | Dream Loft Kowalska\nKowalska 7/3, 80-846 Gdańsk\nGdańsk opis: Znajdziemy tu czyste plaże ciągnące się na dwadzieścia trzy kilometrowej powierzchni - trzy zorganizowane kąpieliska i 130. metrowe molo to oferta dla amatorów relaksu nad morzem. Kąpieliska w Gdańsku otwarte są od połowy czerwca. - Plaża strzeżona (400 m) w Stogach - przy molu w Brzeźnie (500 m) a także - w Jelitkowie (100 m) Na gdańskich plażach jest czynnych kilka stacjonarnych zjeżdżalni wodnych i zjeżdżalni dmuchanych przeznaczonych dla najmłodszych. Ponadto dla dzieci są dmuchane poduszki do skakania. Na plaży znajdziemy również boiska do siatkówki plażowej, a na plaży w Stogach - także do piłki nożnej.\nObiekt Dream Loft Kowalska jest usytuowany w Gdańsku, 500 metrów od bazyliki św. Mikołaja, 1 km od Żurawia nad Motławą i 2,3 km od fontanny Neptuna. Na miejscu można korzystać z bezpłatnego WiFi.W naszej ofercie m.in.: parking przy ulicy,piesze wycieczki,taras słoneczny,bezpłatne WiFi,parking,zwierzęta domowe są akceptowane,całkowity zakaz palenia,bezpłatny parking,kanały telewizyjne dla dzieci,WiFi,dostawa artykułów spożywczych,ogrzewanie,pokoje dla niepalących,WiFi dostępne w całym obiekcie,parking na miejscu,dostęp do Internetu,pokoje rodzinne. Doba hotelowa zaczyna się od godziny: 14:00 a kończy o godzinie: 11:00. Prosimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Dream Loft Kowalska o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. W obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp.\nOferta partnera Booking.com - BG-2636590\nTagi: noclegi, oferta #BG-2636590, wolne-miejsca, nadmorzem, spanie, wczasy, tanie noclegi, BG, Gdańsk


Talerze | Muzykoteka Szkolna\nTalerze najczęściej wykonane są z brązu, czyli stopu miedzi i cyny, a brzmienie zależy od ich rozmiaru. Nie można na nich zagrać dźwięków o określonej wysokości, w orkiestrze używane są do podkreślenia rytmu i w celu osiągnięcia efektów dramatycznych. Gra się na nich uderzając jednym talerzem o drugi, czasem także za pomocą specjalnych pałeczek lub miotełek.\nJest to bardzo stary instrument, używany już w czasach starożytnych do celów rytualnych. Przywędrował do Europy ok. XIII wieku. Współczesne talerze orkiestrowe wywodzą się od tych, które używane były w tureckich (janczarskich) kapelach wojskowych w XVIII wieku, a wprowadzili je do orkiestry kompozytorzy okresu klasycyzmu.\nW muzyce popularnej na talerzach gra się często za pomocą specjalnego statywu z nożnym pedałem, jak np. na hi-hacie będącym częścią zestawu perkusyjnego.\nSpecjalny rodzaj talerzy to krotale (talerzyki antyczne), które można przymocować do palców i uderzać nimi o siebie wydobywając wysokie dźwięki o określonej wysokości. Odkrycie tych instrumentów w staroegipskich grobowcach zainspirowało takich XX-wiecznych kompozytorów, jak Claude Debussy i Maurice Ravel, do zastosowania ich w swych dziełach.