Portret Doriana Graya - Oscar Wilde — Ridero\nBezpłatny fragment - Portret Doriana Graya\nArtysta jest twórcą rzeczy pięknych. Aby odsłonić sztukę i ukrywanie artysty jest celem sztuki. Krytykiem jest ten, kto potrafi tłumaczyć w inny sposób lub nowy materiał, jego wrażenie piękna rzeczy.\nNajwyższą, jako najniższą formą krytyki, jest sposób autobiografii. Ci, którzy znajdują brzydkie znaczenie w pięknych rzeczach, są bez nich zepsuci być czarującym. To jest błąd. Ci, którzy znajdują piękne znaczenie w pięknych rzeczach, to uprawiany. Dla nich jest nadzieja. Są wybranymi, do których piękne rzeczy oznaczają tylko piękno.\nNie ma czegoś takiego jak książka moralna lub niemoralna. Książki są w porządku napisane lub źle napisane. To wszystko.\nNiechęć dziewiętnastego wieku do realizmu jest wściekłością widzenia Kalibana własną twarz w szklance.\nNiechęć XIX wieku do romantyzmu jest wściekłością Kalibana nie widząc swojej twarzy w szklance. Częścią jest moralne życie człowieka tematyka artysty, ale na moralności sztuki polega doskonałe wykorzystanie niedoskonałego medium. Żaden artysta nie chce udowadniać byle co. Nawet rzeczy, które są prawdziwe, mogą zostać udowodnione. Żaden artysta tego nie zrobił sympatie etyczne. Współczucie etyczne w artyście jest niewybaczalne manieryzm stylu. Żaden artysta nigdy nie jest chorobliwy.\nArtysta potrafi wyrazić wszystko. Myśl i język są dla artysty instrumentami sztuka. Wada i cnota są dla artysty materiałem na sztukę. Z Z punktu widzenia formy typem wszystkich sztuk jest sztuka muzyk. Z punktu widzenia uczucia rzemiosłem aktora jest rodzaj. Cała sztuka jest jednocześnie powierzchnią i symbolem. Ci, którzy znajdują się poniżej powierzchni robią to na własne ryzyko. Ci, którzy czytają ten symbol, robią to na swoim niebezpieczeństwo. To widz, a nie życie, tak naprawdę odzwierciedla sztuka. Różnorodność opinii o dziele sztuki świadczy o tym, że dzieło jest nowe, złożone i istotne. Kiedy krytycy się nie zgadzają, artysta się z tym zgadza samego siebie. Możemy wybaczyć człowiekowi zrobienie czegoś pożytecznego tak długo, jak on nie podziwia tego. Jedyną wymówką, żeby zrobić coś bezużytecznego, jest to podziwia się go intensywnie. Cała sztuka jest bezużyteczna.\nPracownię wypełnił bogaty zapach róż, a także światło letni wiatr poruszył się między drzewami ogrodu, przedarł się otwarte drzwi ciężki zapach bzu lub delikatniejszy zapach różowo-kwitnącego ciernia.\nZ rogu kanapy z perskimi sakwami, na których siedział kłamie, paląc, jak to miał w zwyczaju, niezliczone papierosy, lordzie Henryku Wotton mógł po prostu złapać blask miodowo-słodkiego i miodowego koloru kwiaty złotokapu, którego drżące gałęzie zdawały się ledwo nadawać do tego dźwigają ciężar piękna tak płomienistego jak ich; i od czasu do czasu fantastyczne cienie ptaków w locie przemykały przez długi czas zasłony z jedwabiu tussore, które były naciągnięte przed ogromnym oknem, tworząc rodzaj chwilowego japońskiego efektu i przywołując go na myśl ci bladzi, jadeitowi malarze z Tokio, którzy za pośrednictwem sztuka, która jest z konieczności nieruchoma, stara się przekazać sens szybkość i ruch. Ponury pomruk pszczół na ramionach przedrzeć się przez długą nieskoszoną trawę lub krążyć monotonnie naleganie wokół zakurzonych złoconych rogów rozczochranego kozła, wydawało się, że cisza stała się bardziej przytłaczająca. Słaby ryk Londynu przypominał nutę Bourdona odległego organu. Na środku pokoju, przymocowany do pionowej sztalugi, stał pełnometrażowy portret młodzieńca o niezwykłej urodzie osobistej, a przed nim, w niewielkiej odległości, siedział artysta siebie, Bazylego Hallwarda, którego nagłe zniknięcie kilka lat temu wywołał w tamtym czasie takie publiczne podekscytowanie i wywołał tak wiele dziwne przypuszczenia.\nGdy malarz spojrzał na wdzięczną i uroczą formę, jaką miał, tak Umiejętnie odzwierciedlony w jego sztuce, uśmiech zadowolenia przeszedł przez jego twarz i wydawało się, że ma tam pozostać. Ale on nagle zaczął i zamknął oczy, położył palce na powiekach, jakby szukał uwięzić w swoim mózgu jakiś dziwny sen, którego się obawiał może się obudzić. — To twoja najlepsza praca, Bazyli, najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłeś — powiedział Lord Henryk leniwie.\nZ pewnością musisz wysłać go w przyszłym roku do Grosvenor. Akademia jest za duża i zbyt wulgarna. Ilekroć mam poszedłem tam, było tak wielu ludzi, że ja nie byłem mogłem zobaczyć zdjęcia, co było okropne, albo tyle zdjęć Nie mogłem zobaczyć ludzi, co było gorsze. Grosvenor to naprawdę jedyne miejsce\nNie sądzę, żebym go nigdzie wyślę\n— odpowiedział, potrząsając głową w ten dziwny sposób, z którego jego przyjaciele się z niego śmiali Oxford.\nNie, nigdzie tego nie wyślę\n.Lord Henryk uniósł brwi i spojrzał na niego ze zdumieniem cienkie, niebieskie wianki dymu, które zwijały się w takie fantazyjne zwoje z jego ciężkiego, poplamionego opium papierosa.\nNigdzie go nie wyślesz? Mój drogi kolego, dlaczego? Masz jakiś powód? Jakimi dziwnymi facetami jesteście malarze! ty zrobić wszystko, aby zyskać reputację. Jak tylko będziesz mieć, wydaje się, że chcesz to wyrzucić. To głupie z twojej strony, bo tak jest tylko jedna rzecz na świecie gorsza niż rozmowa, a to jest o którym się nie mówi. Taki portret postawiłby cię daleko wyżej wszystkich młodych mężczyzn w Anglii i wzbudzić zazdrość starców, jeśli starzy ludzie są zawsze zdolni do wszelkich emocji\nWiem, że będziesz się ze mnie śmiać\n— odpowiedział —\nale ja naprawdę nie mogę się popisywać to. Włożyłem w to zbyt wiele z siebie\n.Lord Henryk wyciągnął się na sofie i zaśmiał się.\nTak, wiedziałem, że to zrobisz; ale to prawda, mimo wszystko\nZa dużo z siebie w tym! Na słowo, Bazyli, nie znałem cię były tak próżne; i naprawdę nie widzę żadnego podobieństwa między wami, z twoja szorstka, silna twarz i czarne jak węgiel włosy, i to młode Adonis, który wygląda, jakby był zrobiony z kości słoniowej i liści róży. Dlaczego, mój drogi Bazyli, on jest Narcyzem, a ty… no cóż, oczywiście, że masz ekspresja intelektualna i tak dalej. Ale piękno, prawdziwe piękno, kończy się gdzie zaczyna się intelektualna ekspresja. Intelekt sam w sobie jest modą przesady i niszczy harmonię każdej twarzy. Chwila pierwsza siada i myśli, staje się całym nosem lub całym czołem, czy coś okropny. Spójrz na mężczyzn sukcesu w którymkolwiek z wyuczonych zawodów. Jakże są one doskonale ohydne! Z wyjątkiem, oczywiście, w Kościele.\nAle wtedy w Kościele nie myślą. Biskup wciąż powtarza w wieku osiemdziesięciu lat, co mu powiedziano, gdy był osiemnastoletnim chłopcem, iw naturalnej konsekwencji zawsze wygląda absolutnie zachwycająco. Twój tajemniczy młody przyjaciel, którego imienia nigdy mi nie powiedziałeś, ale którego obraz naprawdę mnie fascynuje, nigdy nie myśli. Jestem tego całkiem pewien że. To bezmózgie, piękne stworzenie, które zawsze powinno tu być zimą, kiedy nie mamy kwiatów do obejrzenia, a tu zawsze latem kiedy chcemy czegoś, co ochłodzi naszą inteligencję. Nie pochlebiaj siebie, Bazyli: wcale nie jesteś taki jak on.\nNie rozumiesz mnie, Harry\n— odpowiedział artysta.\nOczywiście, że jestem nie lubię go. Wiem o tym doskonale. Rzeczywiście, powinienem tego żałować wyglądać jak on. Wzruszasz ramionami? Mówię Ci prawdę. Istnieje fatalność w każdym fizycznym i intelektualnym rozróżnieniu, rodzaj nieszczęścia, który zdaje się gnębić przez historię, słabnie kroki królów. Lepiej nie różnić się od innych. Brzydcy i głupi mają to, co najlepsze na tym świecie. Mogą usiąść z ich łatwością i gapią się na grę. Jeśli nic nie wiedzą o zwycięstwie, oszczędzono im przynajmniej wiedzy o klęsce. Żyją jak my wszyscy powinni żyć — spokojnie, obojętnie i bez niepokoju. one nie sprowadzają ruiny na innych ani nie przyjmują jej z rąk obcych.\nTwoja ranga i bogactwo, Harry; moje mózgi, takie jakie są — moja sztuka, cokolwiek to może być warte; Dobry wygląd Doriana Graya — wszyscy będziemy cierpieć za to, co dali nam bogowie, cierpcie strasznie\nDorian gray? Czy to jego imię? — zapytał lord Henryk, przechodząc przez ulicę studio w kierunku Basil Hallward.\nTak, to jego imię. Nie miałem zamiaru ci tego powiedzieć\nOch, nie potrafię tego wyjaśnić. Kiedy bardzo lubię ludzi, nigdy im o tym nie mówię nazwiska do kogokolwiek. To jak oddanie części z nich. Dorosłem kochać tajemnicę. Wydaje się, że jest to jedyna rzecz, która może uczynić współczesne życie tajemnicze lub cudowne dla nas. Najpospolitsza rzecz jest zachwycająca, jeśli tylko to ukrywa. Kiedy teraz opuszczam miasto, nigdy nie mówię swoim ludziom, gdzie jestem idę. Gdybym to zrobił, straciłbym całą przyjemność. To głupi nawyk, Ośmielę się powiedzieć, ale w jakiś sposób wydaje się, że wnosi do tego dużo romansu czyjeś życie.\nPrzypuszczam, że myślisz, że jestem okropnie głupi? — Wcale nie — odparł lord Henryk — wcale, mój drogi Bazyli. Wydajesz się zapomnieć, że jestem żonaty, a jedyny urok małżeństwa polega na tym sprawia, że życie w oszustwie jest absolutnie konieczne dla obu stron. ja nigdy nie wiem, gdzie jest moja żona, a moja żona nigdy nie wie, co robię. Kiedy się spotykamy — spotykamy się czasami, kiedy razem jemy obiad lub idziemy aż do księcia — opowiadamy sobie najbardziej absurdalne historie za pomocą najpoważniejsze twarze. Moja żona jest w tym bardzo dobra — w rzeczywistości znacznie lepiej niż ja. Ona nigdy się nie myli co do swoich randek i zawsze to robię. Ale kiedy mnie znajdzie, w ogóle się nie kłóci. Czasami sobie tego życzę ona by; ale ona tylko się ze mnie śmieje\n— Nie cierpię tego, jak mówisz o swoim życiu małżeńskim, Harry — powiedział Basil Hallward, idąc w stronę drzwi prowadzących do ogrodu.\nI wierzę, że jesteś naprawdę bardzo dobrym mężem, ale tak jest całkowicie zawstydzony własnych cnót. Jesteś niezwykły facet. Nigdy nie mówisz nic moralnego i nigdy nie robisz nic złego. Twój cynizm jest po prostu pozą\nNaturalność to po prostu poza i najbardziej irytująca poza, jaką znam\n— zawołał lord Henryk ze śmiechem; i dwaj młodzieńcy wyszli do środka ogród razem i usadowili się na długim bambusowym siedzeniu stał w cieniu wysokiego krzewu laurowego. Słońce prześlizgnęło się przez polerowane liście. W trawie drżały białe stokrotki. Po chwili lord Henryk wyciągnął zegarek.\nObawiam się, że muszę idę, Bazyli — mruknął — i zanim pójdę, nalegam na twoje odpowiadając na pytanie, które zadałem ci jakiś czas temu.\n— powiedział malarz, wpatrzony w ziemię.\nWiesz całkiem dobrze\n.- Nie wiem, Harry.\nCóż, powiem ci, co to jest. Chcę, żebyś mi wyjaśnił, dlaczego nie będzie pokazywać zdjęcia Doriana Graya. Chcę prawdziwego powodu\nPodałem ci prawdziwy powód.\nNie, nie zrobiłeś tego. Powiedziałeś, że to dlatego, że było ich za dużo się w tym. To dziecinne\n.- Harry — powiedział Basil Hallward, patrząc mu prosto w twarz — każdy portret namalowany z uczuciem jest portretem artysty, nie opiekuna. Zastępca to tylko wypadek, okazja. To jest nie ten, który został objawiony przez malarza; to raczej malarz, który dalej odsłania się kolorowe płótno. Powód, dla którego nie będę wystawiać to zdjęcie jest takie, że obawiam się, że pokazałem w nim tajemnicę moją własną duszę\n.Lord Henryk zaśmiał się.\non zapytał. — Powiem ci — powiedział Hallward; ale pojawił się wyraz zakłopotania na jego twarzy. — Jestem bardzo oczekiwany, Bazyli — kontynuował jego towarzysz, spoglądając na mu.\nOch, naprawdę niewiele jest do opowiedzenia, Harry\n— odpowiedział malarz;\nI obawiam się, że ledwo to zrozumiesz.\nByć może z trudem Uwierz w to.\nLord Henryk uśmiechnął się i pochylił, zerwał stokrotkę o różowych płatkach trawę i zbadałem ją.\nJestem pewien, że to zrozumiem\n— powiedział odparł, wpatrując się uważnie w mały złoty krążek z białymi piórami,\nA jeśli chodzi o wierzenie w rzeczy, to mogę wierzyć we wszystko, pod warunkiem, że tak jest jest całkiem niewiarygodne\n.Wiatr strząsnął kilka kwiatów z drzew i ciężki kwiaty bzu, z ich skupiskami gwiazd, przemieszczały się tam iz powrotem w ospałe powietrze. Pod ścianą zaczął świergotać konik polny i jakby niebieska nić, obok której płynęła długa, cienka smoczyca na brązowej gazie skrzydełka. Lord Henryk miał wrażenie, że słyszy serce Bazylego Hallwarda bicie i zastanawiałem się, co się dzieje.\nHistoria jest po prostu taka\n— powiedział po pewnym czasie malarz.\nDwa kilka miesięcy temu byłam zakochana w Lady Brandon’s. Wiesz, że jesteśmy biedni artyści muszą od czasu do czasu pokazywać się w społeczeństwie, tylko po to przypomnij opinii publicznej, że nie jesteśmy dzikusami. Z płaszczem wieczorowym i biały krawat, jak mi kiedyś powiedziałeś, może zyskać każdy, nawet makler giełdowy reputacja osoby cywilizowanej. Cóż, po tym, jak byłem w pokoju około dziesięciu minut, rozmawiając z wielkimi, przesadnie ubranymi wdowami i nużącą akademicy, nagle uświadomiłem sobie, że ktoś patrzy mnie. Odwróciłem się do połowy i po raz pierwszy zobaczyłem Doriana Graya.\nKiedy nasze oczy się spotkały, poczułem, że blednę? Ciekawe uczucie ogarnęło mnie przerażenie. Wiedziałem, że z niektórymi stanąłem twarzą w twarz taki, którego sama osobowość była tak fascynująca, gdybym na to pozwolił jeśli tak zrobię, pochłonie całą moją naturę, całą moją duszę, moją sztukę samo. Nie chciałem żadnego zewnętrznego wpływu na moje życie. Wiesz ty, Harry, jaka jestem niezależna z natury. Zawsze byłem mój własny mistrz; przynajmniej zawsze tak było, dopóki nie spotkałem Doriana Graya. Wtedy — ale nie wiem, jak ci to wyjaśnić. Coś wydawało się powiedz mi, że byłem u progu strasznego kryzysu w moim życiu. miałem dziwne uczucie, że los przygotował dla mnie niezwykłe radości i wykwintne smutki. Przestraszyłem się i odwróciłem się, żeby wyjść z pokoju. To było nie sumienie mnie do tego zmusiło: było to swego rodzaju tchórzostwo. biorę nie ma dla mnie uznania za próbę ucieczki\n.- Sumienie i tchórzostwo to tak naprawdę to samo, Bazyli. Sumienie to nazwa handlowa firmy. To wszystko.\n— Nie wierzę w to, Harry, i nie wierzę, że ty też. Jednak cokolwiek było moim motywem — i może to być duma, ponieważ użyłem być bardzo dumnym — z pewnością walczyłem do drzwi. Tam oczywiście ja natknął się na lady Brandon. „” Nie uciekniesz tak szybko, Panie Hallward? krzyknęła. Znasz jej dziwnie przenikliwy głos?\nTak; jest pawiem we wszystkim oprócz piękna — powiedział lord Henryk, ciągnąc stokrotkę na kawałki długimi nerwowymi palcami.\nNie mogłem się jej pozbyć. Podniosła mnie do tantiem i ludzi z gwiazdami i podwiązkami oraz starsze panie z gigantycznymi tiarami i nosy papugi. Mówiła o mnie jako o swojej najdroższej przyjaciółce. Tylko ją poznałem raz wcześniej, ale wzięła to sobie do głowy, żeby mnie lwić. wierzę niektóre moje zdjęcia odniosły wtedy wielki sukces, a przynajmniej odniosły sukces gawędzono w groszowych gazetach, czyli dziewiętnastowieczny standard nieśmiertelności. Nagle się odnalazłem twarzą w twarz z młodym mężczyzną, którego osobowość była tak dziwna poruszył mnie. Byliśmy dość blisko, prawie się dotykaliśmy. Nasze oczy znów się spotkały. To było lekkomyślne z mojej strony, ale poprosiłem lady Brandon, żeby mnie mu przedstawiła. Może mimo wszystko nie było to takie lekkomyślne. To było po prostu nieuniknione. My rozmawialiby ze sobą bez żadnego przedstawienia. Jestem tego pewien że. Dorian mi to później powiedział. On też czuł, że jesteśmy przeznaczeni poznać się nawzajem\n.- A jak lady Brandon opisała tego wspaniałego młodzieńca? zapytał jego towarzysz.\nWiem, że ona wkracza do akcji, by dać jej wszystko szybko gości.\nPamiętam, jak wychowywała mnie na wojowniczą staruszkę o czerwonej twarzy dżentelmen przykryty rozkazami i wstążkami i syczał do mnie ucho tragicznym szeptem, który musiał być doskonale słyszalny wszyscy w pokoju, najbardziej zdumiewające szczegóły. Po prostu uciekłem. ja lubię poznawać ludzi dla siebie. Ale Lady Brandon traktuje swoich gości dokładnie tak, jak licytator traktuje swoje towary. Albo je wyjaśnia całkowicie z dala lub mówi o nich wszystko, z wyjątkiem tego, czego się chce wiedzieć.\nBiedna Lady Brandon! Jesteś dla niej surowy, Harry! — powiedział Hallward obojętnie.\nMój drogi, ona próbowała założyć salon, ale jej się to udało otwarcie restauracji. Jak mogłem ją podziwiać? Ale powiedz mi, co ona zrobiła co do pana Doriana Graya?\nOch, coś w rodzaju:\nUroczy chłopiec — biedna, droga matka i ja, absolutnie\nnierozerwalny. Całkiem zapomnij, co robi — boi się, że — nie robi cokolwiek — och, tak, gra na pianinie — czy to na skrzypcach, drogi panie Grey? Żaden z nas nie mógł powstrzymać się od śmiechu i od razu zostaliśmy przyjaciółmi\nŚmiech wcale nie jest złym początkiem przyjaźni, a to daleko najlepsze zakończenie dla jednego — powiedział młody lord, zrywając kolejną stokrotkę. Hallward potrząsnął głową.\nNie rozumiesz, czym jest przyjaźń, Harry — mruknął — albo czym jest wrogość, jeśli o to chodzi. Lubisz każdego jeden; to znaczy, że jesteście obojętni na każdego\nJak strasznie niesprawiedliwy z twojej strony!\n— zawołał lord Henryk, odchylając kapelusz i spoglądając w górę na małe chmurki, które niczym potargane motki lśniący biały jedwab, dryfował po wydrążonym turkusie letnie niebo.\nTak; okropnie niesprawiedliwy z twojej strony. Robię wielką różnicę pomiędzy ludźmi. Wybieram przyjaciół ze względu na ich dobry wygląd, mój znajomi za ich dobre charaktery, a moi wrogowie za ich dobro intelekty. Człowiek nie może być zbyt ostrożny przy wyborze swoich wrogów. ja nie mam głupiego. Wszyscy są ludźmi o jakimś intelekcie moc, a co za tym idzie, wszyscy mnie doceniają. Czy to jest bardzo próżne mnie? Myślę, że jest to raczej próżne\n— Myślę, że tak było, Harry. Ale zgodnie z twoją kategorią muszę być tylko znajomy.\n— Mój drogi stary Bazyli, jesteś kimś więcej niż znajomym.\nI znacznie mniej niż przyjaciel. Przypuszczam, że to rodzaj brata?\nOch, bracia! Nie obchodzą mnie bracia. Mój starszy brat nie umrze a moi młodsi bracia wydają się nigdy nie robić nic innego\n— zawołał Hallward marszcząc brwi.\nDrogi przyjacielu, nie mówię poważnie. Ale nie mogę przestać nienawidzić mojego relacje. Przypuszczam, że wynika to z faktu, że nikt z nas nie może znieść inni ludzie mają te same wady co my. Całkiem współczuję z wściekłością angielskiej demokracji na to, co nazywają występkami wyższych rzędów. Masy odczuwają to pijaństwo, głupotę i niemoralność powinna być ich własną, specjalną własnością, i to jeśli któraś z nich my robimy z siebie osła, on kłusuje na ich przetwory. Kiedy biedny Southwark wszedł do sądu rozwodowego, ich oburzenie było całkiem spore wspaniały. A jednak nie przypuszczam, że dziesięć procent proletariat żyje prawidłowo\nNie zgadzam się z jednym słowem, które powiedziałeś, i czym jest więcej, Harry, jestem pewien, że ty też nie. Lord Henryk pogłaskał spiczastą brązową brodę i stuknął w palec u nogi buty z lakierowanej skóry z hebanową laską z chwostem.\nJaki jesteś angielski Bazylia! To już drugi raz, kiedy dokonałeś tej obserwacji. Gdyby jeden przedstawia pomysł prawdziwemu Anglikowi — zawsze pochopna rzecz — on nigdy nie marzy o rozważeniu, czy pomysł jest słuszny, czy zły. Plik jedyną rzeczą, którą uważa za ważną, jest to, czy w to wierzy się. Otóż, wartość pomysłu nie ma z tym nic wspólnego szczerość człowieka, który to wyraża. Rzeczywiście, prawdopodobieństwa są takie, że im bardziej nieszczery jest człowiek, tym czysto intelektualny pomysł będzie, ponieważ w tym przypadku nie będzie pokolorowany przez jego pragnienia, pragnienia lub uprzedzenia. Jednak nie proponuję omówić z tobą politykę, socjologię lub metafizykę. Lubię osoby lepiej niż zasady i bardziej lubię osoby bez zasad niż cokolwiek innego na świecie.\nOpowiedz mi więcej o panu Dorianie Grayu. Jak czesto go widujesz?\nCodziennie. Nie mógłbym być szczęśliwy, gdybym go nie widywał codziennie. On jest absolutnie konieczne.\nJakie to niezwykłe! Myślałem, że nigdy nie będziesz się przejmować niczym innym Twoja sztuka\nOn jest teraz dla mnie całą sztuką\n— powiedział malarz z powagą.\nJa czasami Pomyśl, Harry, że są tylko dwie epoki o jakimkolwiek znaczeniu w tym historia świata. Pierwsza to pojawienie się nowego medium sztuki, a druga to pojawienie się nowej osobowości także w sztuce.\nCzym był dla Wenecjan wynalazek malarstwa olejnego, obliczem Antinous był późną rzeźbą grecką, a twarz Doriana Graya będzie wolą pewnego dnia bądź dla mnie. Nie chodzi tylko o to, że na nim maluję, czerpię z go, szkicuj od niego. Oczywiście zrobiłem to wszystko. Ale jest dużo bardziej dla mnie niż modelka czy opiekunka. Nie powiem ci, że jestem niezadowolony z tego, co z nim zrobiłem, lub że jego uroda jest taka że sztuka nie może tego wyrazić. Nie ma niczego, czego sztuka nie mogłaby wyrazić, i wiem, że praca, którą wykonałem, odkąd poznałem Doriana Graya, jest dobra praca, to najlepsza praca w moim życiu. Ale w jakiś ciekawy sposób — zastanawiam się zrozumiesz mnie? — jego osobowość zasugerowała mi całkowicie nowy sposób w sztuce, zupełnie nowy styl. Widzę rzeczy inaczej, myślę o nich inaczej. Mogę teraz odtworzyć życie w sposób, który był wcześniej przede mną ukryty. „” Marzenie o formie w ciągu kilku dni myśl '- kto to mówi? Zapominam; ale tym właśnie jest Dorian Gray był dla mnie. Jedynie widoczna obecność tego chłopca — bo wydaje się, że tak ja jestem trochę więcej niż chłopcem, chociaż on naprawdę ma ponad dwadzieścia lat — tylko jego widoczna obecność — ach! Zastanawiam się, czy zdajesz sobie sprawę z tego wszystkiego, co to znaczy?\nNieświadomie wyznacza mi linie świeżej szkoły, szkoły to znaczy mieć w sobie całą pasję romantycznego ducha, wszystko doskonałość ducha greckiego. Harmonia duszy i ciało — ile to jest! W naszym szaleństwie rozdzieliliśmy te dwa i wymyślili wulgarny realizm, próżną idealność. Złupić! gdybyś tylko wiedział, czym jest dla mnie Dorian Gray! Pamiętasz to mój krajobraz, za który Agnew zaoferował mi tak ogromną cenę ale z którym bym się nie rozstał? To jedna z najlepszych rzeczy, jakie kiedykolwiek miałem Gotowe. A dlaczego tak jest? Ponieważ, kiedy to malowałem, Dorian Gray usiadł obok mnie. Pewien subtelny wpływ przeszedł z niego na mnie i na pierwszy raz w życiu zobaczyłem cud, jaki miałem na równinie leśnej zawsze szukał i zawsze tęsknił\nBazyli, to jest niezwykłe! Muszę zobaczyć Doriana Graya. Hallward wstał z siedzenia i zaczął spacerować po ogrodzie. Po kiedyś wrócił. — Harry — powiedział — Dorian Gray jest dla mnie po prostu motyw w sztuce. Możesz nic w nim nie zobaczyć. Widzę w nim wszystko. Nigdy nie jest bardziej obecny w mojej pracy, niż wtedy, gdy nie ma jego wizerunku. Jak powiedziałem, jest sugestią nowego sposobu. Znajduję go w krzywe pewnych linii, w pięknie i subtelnościach pewnych zabarwienie. To wszystko.\n— W takim razie dlaczego nie pokażesz jego portretu? — zapytał lord Henryk.\nPonieważ, nie zamierzając tego, nadałem temu wyraz całe to dziwne artystyczne bałwochwalstwo, którego oczywiście nigdy nie miałem chciał z nim porozmawiać. On nic o tym nie wie. Nigdy się nie dowie cokolwiek na ten temat. Ale świat może to odgadnąć, a ja się nie obnażę duszę ich płytkim, wścibskim oczom. Moje serce nigdy nie zostanie poddane ich mikroskop. Jest w tym zbyt wiele siebie, Harry… też dużo mnie!\nPoeci nie są tak skrupulatni jak ty. Wiedzą, jak pożyteczna jest pasja służy do publikacji. W dzisiejszych czasach złamane serce będzie pojawiać się w wielu wydaniach\n.- Nienawidzę ich za to — zawołał Hallward.\nArtysta powinien tworzyć piękne rzeczy, ale nie powinien wkładać w nie nic ze swojego życia. My żyją w czasach, gdy ludzie traktują sztukę tak, jakby miała być jakąś formą autobiografia. Straciliśmy abstrakcyjne poczucie piękna. Pewnego dnia ja pokaże światu, czym jest; i dlatego świat tak się stanie nigdy nie zobaczę mojego portretu Doriana Graya\n.- Myślę, że się mylisz, Bazyli, ale nie będę się z tobą sprzeczać. To jest tylko intelektualnie zagubieni, którzy kiedykolwiek się kłócą.\nPowiedz mi, czy Dorian Gray jest bardzo lubię cię?\nMalarz zastanawiał się przez chwilę.\n— odpowiedział po przerwie;\nWiem, że mnie lubi. Oczywiście, że strasznie mu schlebiam. Mam dziwną przyjemność w mówieniu mu rzeczy, o których wiem, że to zrobię przepraszam, że to powiedziałem. Z reguły jest dla mnie czarujący i siedzimy w studiu i rozmawiać o tysiącach rzeczy. Jednak od czasu do czasu on jest okropnie bezmyślny i wydaje się czerpać prawdziwą przyjemność z dawania mi ból. Wtedy czuję, Harry, że oddałem komuś całą swoją duszę taki, który traktuje to tak, jakby to był kwiat do włożenia w płaszcz, trochę ozdoba, aby oczarować jego próżność, ozdoba na letni dzień\n.- Dni w lecie, Bazyli, mogą się przeciągać — mruknął lord Henryk. — Być może zmęczysz się wcześniej niż on. Myślenie o tym jest smutne ale nie ma wątpliwości, że geniusz trwa dłużej niż piękno. Że tłumaczy fakt, że wszyscy staramy się nadmiernie uczyć my sami. W dzikiej walce o byt chcemy mieć coś, co trwa, więc wypełniamy nasze umysły śmieciami i faktów, w głupiej nadziei na utrzymanie naszego miejsca. Dokładnie człowiek dobrze poinformowany — taki jest nowoczesny ideał. I umysł człowiek dobrze poinformowany to straszna rzecz.\nTo jest jak sklep bric-à-brac, wszystkie potwory i kurz, wszystko wycenione powyżej jego właściwą wartość. Mimo wszystko myślę, że najpierw się zmęczysz. Pewnego dnia spojrzysz na swojego przyjaciela, a on wyda ci się trochę z rysunku, albo nie spodoba ci się jego odcień koloru, czy coś. ty będziesz gorzko wyrzucać mu w swoim sercu i poważnie tak myślisz bardzo źle się z tobą zachował. Następnym razem, gdy zadzwoni, będziesz idealnie zimny i obojętny. Wielka szkoda, bo tak będzie zmienić cię. To, co mi powiedziałeś, to romans, romans sztuki można to nazwać, a najgorszym z romansów jest że pozostawia kogoś tak nieromantycznego\n.- Harry, nie mów tak. Dopóki żyję, osobowość Dorian Gray będzie mną dominował. Nie możesz poczuć tego, co ja czuję. Zmieniasz zbyt często.\nAch, mój drogi Bazyli, właśnie dlatego to czuję. Ci którzy są wierni znają tylko trywialną stronę miłości: to ci, którzy nie uwierzyli znać tragedie miłości\n.A lord Henryk zapalił przysmak srebrną obudowę i zaczął palić papierosa ze skrępowaniem i pełne zadowolenia powietrze, jakby podsumował świat w jednym zdaniu. Tam było szelest ćwierkających wróbli w zielonych liściach bluszczu, a niebieskie cienie chmur ścigały się jak po trawie jaskółki. Jak przyjemnie było w ogrodzie! A jak cudownie inni ludzkie emocje były! — o wiele bardziej zachwycające niż ich pomysły wydawało mu się. Własna dusza i namiętności przyjaciół — to były fascynujące rzeczy w życiu. Wyobraził sobie w milczeniu rozbawienie żmudnego obiadu, którego przegapił, zostając tak długo z Basilem Hallwardem. Gdyby poszedł do ciotki, byłby pewien spotkać tam Lorda Goodbody i cała rozmowa by się potoczyła chodziło o nakarmienie ubogich i konieczność bycia wzorem pensjonaty. Każda klasa głosiłaby o ich ważności cnót, których wykonywanie nie było konieczne w ich własnym życiu. Bogaci mówiliby o wartości gospodarności, a leniwi dorastali elokwentny w kwestii godności pracy. To było urocze, że udało mi się uciec wszystko to! Kiedy myślał o swojej cioci, wydawało się, że przyszedł mu do głowy pewien pomysł. On zwrócił się do Hallwarda i powiedział:\nMój drogi, właśnie sobie przypomniałem\n.- Co pamiętasz, Harry?\nGdzie słyszałem imię Doriana Graya\n— zapytał Hallward, lekko marszcząc brwi. — Nie bądź taki zły, Basil.\nTo było u mojej ciotki, Lady Agathy. Ona powiedziała ja odkryła wspaniałego młodego mężczyznę, który miał jej pomóc na East Endzie i że nazywał się Dorian Gray. Jestem zobowiązany do stwierdzenia że nigdy mi nie powiedziała, że jest przystojny. Kobiety nie mają szacunku dobrego wyglądu; przynajmniej dobre kobiety nie. Powiedziała, że był bardzo poważny i miał piękną naturę. Od razu wyobraziłem sobie a istota w okularach i prostych włosach, strasznie piegowata i włócząca się na wielkich stopach. Żałuję, że nie wiedziałem, że to twój przyjaciel\n.- Bardzo się cieszę, że tego nie zrobiłeś, Harry.\nNie chcę, żebyś go poznała\n.- Nie chcesz, żebym go poznała?\nPan. Dorian Gray jest w pracowni, sir — powiedział kamerdyner, wchodząc ogród.\n— Musisz mnie teraz przedstawić — zawołał lord Henryk ze śmiechem.\nMalarz zwrócił się do swojego służącego, który stał mrugając w słońcu.\n— Poproś pana Graya, żeby zaczekał, Parker: będę za kilka chwil. Mężczyzna skłonił się i poszedł na spacer. Potem spojrzał na lorda Henryka.\nDorian Gray jest moim najdroższym przyjacielem\n— powiedział powiedziany.\nMa prostą i piękną naturę. Twoja ciocia była cicha dokładnie w tym, co o nim powiedziała. Nie rozpieszczaj go. Nie próbuj wywierać wpływu mu. Twój wpływ byłby zły. Świat jest szeroki i ma ich wiele wspaniali ludzie. Nie zabieraj mi jedynej osoby, która nadaje mojej sztuce wszelki urok, jaki posiada: moje życie jako artysty zależy od niego. Pamiętaj, Harry, ufam ci. Mówił bardzo powoli i słowa wydawały się wykręcone z niego prawie wbrew jego woli.\nJakie bzdury gadasz!\n— powiedział lord Henryk, uśmiechając się i zabierając Hallward za ramię prawie wprowadził go do domu.\nGdy weszli, zobaczyli Doriana Graya. Siedział przy fortepianie z odwrócił się do nich plecami, przewracając strony tomu Schumanna\n.- Musisz mi to pożyczyć, Bazyli — zawołał.\nChcę nauczyć się ich. Są całkowicie urocze.\n— To całkowicie zależy od tego, jak dzisiaj siedzisz, Dorianie.\nOch, jestem zmęczony siedzeniem i nie chcę mieć portretu naturalnej wielkości — odpowiedział chłopak, kołysząc się na stołku do nut rozmyślny, rozdrażniony sposób. Kiedy ujrzał lorda Henryka, zemdlał rumieniec zabarwił jego policzki na chwilę i poderwał się.\nBłagam Cię Przepraszam, Bazyli, ale nie wiedziałem, że masz kogoś przy sobie. — To lord Henry Wotton, Dorianie, mój stary przyjaciel z Oksfordu. ja właśnie mówiłem mu, jakim jesteś wielkim opiekunem, a teraz tobą wszystko zepsuły\n.- Nie zepsułeś mi przyjemności ze spotkania z tobą, panie Grey — powiedział Lord Henry wystąpił naprzód i wyciągnął rękę.\nMoja ciocia często mówił mi o tobie. Jesteś jednym z jej ulubionych i jestem boi się, jedna z jej ofiar też. — Jestem w tej chwili w czarnych księgach Lady Agaty — odparł Dorian z zabawny wyraz skruchy.\nObiecałem pójść do klubu w Whitechapel z nią w zeszły wtorek i naprawdę o tym zapomniałem. Mieliśmy zagrali razem w duecie — chyba trzy duety. Nie wiem co powie do mnie. Zbyt się boję, żeby zadzwonić\nOch, zawrę pokój z moją ciocią. Jest ci bardzo oddana. I nie sądzę, że to naprawdę ma znaczenie, że nie ma cię tam. Plik publiczność prawdopodobnie myślała, że to duet. Kiedy ciotka Agatha siada do na fortepianie, ona wydaje dość hałasu dla dwóch osób\nTo dla niej bardzo okropne i niezbyt miłe dla mnie\n— odpowiedział Dorian. śmiać się. Lord Henryk spojrzał na niego. Tak, z pewnością był cudownie przystojny, z jego drobno zakrzywionymi szkarłatnymi ustami, jego szczerymi niebieskimi oczami, jego szorstkimi złote włosy. W jego twarzy było coś, czemu można było mu zaufać pewnego razu. Była tam cała szczerość młodości, jak również cała młodzież namiętna czystość. Czuło się, że trzymał się niezauważony przed świat. Nic dziwnego, że Basil Hallward go uwielbiał. — Jest pan zbyt czarujący, żeby zajmować się filantropią, panie Grey… również uroczy.\nA lord Henryk rzucił się na kanapę i otworzył jego papierośnicę. Malarz był zajęty mieszaniem kolorów i zbieraniem pędzli gotowy. Wyglądał na zmartwionego, a kiedy usłyszał ostatni głos lorda Henryka uwaga, spojrzał na niego, zawahał się przez chwilę, a potem powiedział:\nHarry, chcę skończyć ten obraz dzisiaj. Pomyśl o tym okropnie niegrzeczny z mojej strony, gdybym poprosił cię o odejście? Lord Henryk uśmiechnął się i spojrzał na Doriana Graya. — Mam iść, panie Grey? on spytał. — Och, proszę nie, lordzie Henryku.\nWidzę, że Bazyli jest nadąsany nastroje i nie mogę go znieść, kiedy się dąsa. Poza tym chcę, żebyś powiedział mnie, dlaczego nie powinienem zajmować się filantropią\n.- Nie wiem, czy ci to powiem, panie Grey. To takie nudne temat, o którym należałoby mówić poważnie. Ale ja na pewno nie uciekną teraz, kiedy mnie prosisz, abym przestał. Ty nie naprawdę masz coś przeciwko, Bazyli, prawda? Często mi mówiłeś, że lubisz swój opiekunów, aby mieć z kim porozmawiać\n.Hallward przygryzł wargę. — Jeśli Dorian sobie tego życzy, oczywiście musisz zostać. Kaprysy Doriana są prawem dla wszystkich oprócz niego samego. Lord Henryk zdjął kapelusz i rękawiczki.\nJesteś bardzo naglący, Bazyli, ale obawiam się, że muszę iść. Obiecałem spotkać mężczyznę na Orlean. Do widzenia, panie Grey. Przyjdź do mnie któregoś popołudnia w Curzon Ulica. O piątej jestem prawie zawsze w domu. Napisz do mnie kiedy nadchodzisz. Przykro mi, że za tobą tęsknię\n.- Bazyli — zawołał Dorian Gray — jeśli lord Henryk Wotton odejdzie, pójdę, także. Nigdy nie otwierasz ust podczas malowania i tak jest okropnie nudno stać na platformie i starać się wyglądać przyjemnie. Zapytać go na pozostanie. Nalegam na to.\n— Zostań, Harry, zobowiązać Doriana i zobowiązać mnie — powiedział Hallward. wpatrując się uważnie w jego zdjęcie.\nTo prawda, nigdy nie mówię, kiedy ja Pracuję i nigdy też nie słucham, a to musi być strasznie nudne dla moich nieszczęsnych opiekunów. Błagam cię, zostań\nA co z moim człowiekiem w Orleanie?\nMalarz się zaśmiał.\nMyślę, że nie będzie z tym żadnych trudności że. Usiądź ponownie, Harry. A teraz, Dorianie, wejdź na platformę, i nie ruszaj się za dużo ani nie zwracaj uwagi na to, co lord Henryk mówi. Z singlem ma bardzo zły wpływ na wszystkich swoich przyjaciół z wyjątkiem mnie\n.Dorian Gray wszedł na podwyższenie z miną młodego Greka męczennika i zrobiłem trochę niezadowolonego lorda Henryka, do którego raczej spodobał mu się. Był tak odmienny od Bazylego. Zrobili zachwycający kontrast. I miał taki piękny głos. Po kilku chwile, kiedy powiedział do niego:\nCzy naprawdę masz bardzo zły wpływ, Panie Henz? Tak źle, jak mówi Basil? — Nie ma czegoś takiego jak dobry wpływ, panie Grey. Cały wpływ jest niemoralne — niemoralne z naukowego punktu widzenia\nPonieważ wpływanie na człowieka oznacza oddanie mu własnej duszy. On to robi nie myśl o jego naturalnych myślach, ani nie płoń jego naturalnymi pasjami. Jego cnoty nie są dla niego rzeczywiste. Jego grzechy, jeśli są takie rzeczy jak grzechy są zapożyczone. Staje się echem cudzej muzyki aktor z roli, która nie została dla niego napisana. Celem życia jest samorozwój. Doskonale urzeczywistniać swoją naturę — to jest to, co każdy z nas jest tutaj. W dzisiejszych czasach ludzie boją się siebie. Oni mają zapomniał o najwyższym ze wszystkich obowiązków, obowiązku, który jest się winien samego siebie. Oczywiście są dobroczynni.\nKarmią głodnych i ubierają żebrak. Ale ich własne dusze głodują i są nagie. Odwaga minęła z naszej rasy. Może nigdy tak naprawdę tego nie mieliśmy. Terror społeczeństwa, który jest podstawą moralności, przerażeniem Boga, który jest tajemnicą religia — to są dwie rzeczy, które nami rządzą. I jeszcze-\n— Po prostu obróć głowę trochę bardziej w prawo, Dorianie, jak dobrze chłopcze — powiedział malarz, pogrążony w głębokiej pracy i świadomy tylko tego spojrzenia pojawił się w twarzy chłopca, którego nigdy wcześniej tam nie widział. — A jednak — ciągnął lord Henryk swoim niskim, melodyjnym głosem, i to to pełne wdzięku machanie ręką, które zawsze było tak charakterystyczne go, i że miał nawet za dni Eton:\nWierzę, że jeśli jeden człowiek miał przeżyć swoje życie w pełni i całkowicie, nadać mu formę każde uczucie, ekspresja każdej myśli, rzeczywistość każdego snu — ja wierzymy, że świat zyska tak świeży impuls radości, że my zapomniałby o wszystkich dolegliwościach średniowiecznych i wrócił do Ideał helleński — do czegoś subtelniejszego, bogatszego niż ideał helleński może. Ale najodważniejszy z nas boi się siebie. Plik okaleczenie dzikusa ma swoje tragiczne życie w samozaparciu które psują nasze życie. Za nasze odmowy jesteśmy karani. Każdy impuls że staramy się udusić lęgi w umyśle i zatruć nas. Ciało grzechy raz i już to zrobiłem, gdyż działanie jest sposobem oczyszczenie. Nie pozostaje nic, tylko wspomnienie przyjemności, lub luksus żalu. Jedynym sposobem na pozbycie się pokusy jest poddać się temu. Oprzyj się temu, a twoja dusza zachoruje z tęsknoty rzeczy, których sobie zabroniła, z pragnieniem tego, co to jest potworne prawa uczyniły potworne i niezgodne z prawem. Tak zostało powiedziane wielkie wydarzenia na świecie zachodzą w mózgu. To jest w mózg i tylko mózg, że wielkie grzechy świata mają miejsce również. Ty, panie Grey, ty sam, ze swoją różowoczerwoną młodością i swoją Różowo-białe chłopięce miałeś namiętności, które cię przerażały, myśli, które napełniły cię przerażeniem, snami na jawie i snem sny, których sama pamięć mogłaby poplamić twój policzek ze wstydu…\n— zawahał się Dorian Gray. oszałamiasz mnie. Nie wiem co powiedzieć. Jest dla ciebie jakaś odpowiedź, ale nie mogę jej znaleźć. Nie mów. Niech pomyślę. Albo raczej postaram się nie myśleć. Stał tam przez prawie dziesięć minut bez ruchu, z rozchylonymi ustami i oczy dziwnie jasne. Był słabo świadomy, że był zupełnie świeży w nim działały wpływy.\nA jednak wydawało mu się, że przybyli naprawdę od siebie. Kilka słów, które powiedział przyjaciel Basila go — słowa wypowiedziane przez przypadek, bez wątpienia, z umyślnym paradoksem oni — dotknęli jakiejś tajemnej struny, której nigdy wcześniej nie dotykano, ale to, co czuł, teraz wibrowało i pulsowało do dziwnych impulsów. Muzyka tak go poruszyła. Muzyka niepokoiła go wiele razy. Ale muzyka nie była artykułowana. To nie był nowy świat, ale raczej inny chaos, który w nas stworzył. Słowa! Tylko słowa! Jak straszni oni byli! Jak jasne, żywe i okrutne! Nie można było przed nimi uciec. A jednak jaka była w nich subtelna magia! Wydawało się, że potrafią nadać plastyczną formę rzeczom bezkształtnym i dać im muzykę własny słodki jak skrzypce czy lutnia. Tylko słowa! Czy było coś tak prawdziwe jak słowa? Tak; w jego dzieciństwie były rzeczy, których nie rozumiał. Teraz je rozumiał. Życie stało się dla niego nagle ogniste. To wydawało mu się, że szedł w ogniu. Dlaczego nie wiedział to? Lord Henryk obserwował go swoim subtelnym uśmiechem. Znał dokładnie psychologiczny moment, kiedy nic nie mówić. Był bardzo zainteresowany. Był zdumiony nagłym wrażeniem, jakie wywołały jego słowa, i przypominając sobie książkę, którą przeczytał, gdy miał szesnaście lat, książkę które ujawniło mu wiele rzeczy, których wcześniej nie znał, on zastanawiał się, czy Dorian Gray przechodził przez podobne doświadczenie. Po prostu wystrzelił strzałę w powietrze. Czy to trafiło w sedno? W jaki sposób fascynujący był ten chłopak! Hallward zamalował tym swoim cudownym, śmiałym dotykiem, który miał prawdziwe wyrafinowanie i doskonała delikatność, która w każdym razie występuje w sztuce tylko z siły. Nie był świadomy ciszy. — Bazyli, jestem zmęczony staniem — zawołał nagle Dorian Gray.\nMuszę iść wyjść i posiedzieć w ogrodzie. Tutaj powietrze jest duszne\nMój drogi kolego, tak mi przykro. Kiedy maluję, nie mogę o tym myśleć coś jeszcze.\nAle nigdy nie siedziałeś lepiej. Byłeś zupełnie nieruchomy. I Uchwyciłem efekt, jakiego chciałem — rozchylone usta i blask spojrzeć w oczy. Nie wiem, co Harry ci powiedział, ale z pewnością sprawił, że masz najwspanialszy wyraz twarzy. Przypuszczam prawił ci komplementy. Nie możesz uwierzyć w to, że on mówi.\nZ pewnością nie prawił mi komplementów. Być może to jest powód, dla którego nie wierzę w nic, co mi powiedział\n.- Wiesz, że we wszystko wierzysz — powiedział lord Henryk, patrząc na niego ze swoimi rozmarzone, senne oczy.\nWyjdę z tobą do ogrodu. To jest strasznie gorąco w studio. Bazyli, napijmy się czegoś mrożonego, coś z truskawkami\n.- Oczywiście, Harry. Wystarczy dotknąć dzwonka, a kiedy przyjdzie Parker, to zrobię powiedz mu, czego chcesz. Muszę wypracować to tło, więc ja dołączy do ciebie później. Nie zatrzymuj Doriana zbyt długo. nigdy nie byłem w lepszej formie do malowania niż obecnie. To będzie moje arcydzieło. To jest moje arcydzieło w obecnym kształcie\n.Lord Henryk wyszedł do ogrodu i zastał Doriana Graya zakopującego swój twarz w wielkich chłodnych kwiatach bzu, gorączkowo pijąc z nich perfumy, jakby to było wino. Podszedł do niego i położył rękę na jego ramieniu. — Masz rację, robiąc to — mruknął.\nNic nie może wyleczyć duszy oprócz zmysłów, tak jak nic nie może wyleczyć zmysły, ale dusza\n.Chłopiec drgnął i cofnął się. Był z gołą głową, tak jak liście podrzucił swoje buntownicze loki i splótł wszystkie ich pozłacane nici. Tam był wyraz strachu w jego oczach, jaki mają ludzie, kiedy są nagle się obudził. Jego drobno wyrzeźbione nozdrza zadrżały i trochę ukryty nerw potrząsnął szkarłatnymi wargami i sprawił, że drżały. — Tak — ciągnął lord Henryk — to jeden z największych sekretów życie — aby leczyć duszę zmysłami, a zmysły środkami duszy. Jesteś cudownym stworzeniem. Wiesz więcej niż myślisz wiesz, tak jak wiesz mniej, niż chcesz wiedzieć\n.Dorian Gray zmarszczył brwi i odwrócił głowę.\nNie mógł przestać lubić wysoki, pełen wdzięku młody mężczyzna, który stał obok niego. Jego romantyczny, Zainteresowała go oliwkowa twarz i zmęczony wyraz twarzy. Tam było coś w jego niskim, ospałym głosie było absolutnie fascynujące. Jego nawet chłodne, białe, przypominające kwiaty dłonie miały dziwny urok. Przenieśli się, kiedy mówił, jak muzyka i wydawało się, że ma swój własny język. Ale on bał się go i wstydził się tego bać. Dlaczego tak się stało pozostawiony nieznajomemu, aby go sobie ujawnił? Znał Bazylego Hallward od miesięcy, ale przyjaźń między nimi nigdy się nie zmieniła mu. Nagle w jego życiu pojawił się ktoś, kto tak się wydawał odsłonili mu tajemnicę życia. A jednak, co miało być bać się? Nie był uczniem ani dziewczyną. To było absurdalne przerażony. — Chodźmy i usiądźmy w cieniu — powiedział lord Henryk.\nParker przyniósł Wypij drinki, a jeśli zostaniesz dłużej w tym blasku, będziesz dość zepsuty, a Basil nigdy więcej cię nie pomaluje.\nNaprawdę musisz nie pozwól sobie na poparzenie słoneczne. To byłoby niestosowne\nJakie to może mieć znaczenie?\n— zawołał Dorian Gray, śmiejąc się, siadając siedzisko na końcu ogrodu. — To powinno mieć dla pana wszystko znaczenie, panie Grey.\nPonieważ masz najwspanialszą młodość, a młodość to jedno warte posiadania.\n— Nie czuję tego, lordzie Henryku.\nNie, teraz tego nie czujesz. Pewnego dnia, kiedy będziesz stary i pomarszczony i brzydki, kiedy myśl wypaliła twoje czoło swoimi zmarszczkami i pasją napiętnował usta swoimi ohydnymi ogniami, poczujesz to, poczujesz czuję to okropnie. Teraz, gdziekolwiek jesteś, oczarowujesz świat. Czy to będzie zawsze tak będzie? … Ma pan cudownie piękną twarz, panie Grey. Nie marszcz brwi. Ty masz. A piękno jest formą geniuszu — jest wyższe, rzeczywiście, niż geniusz, ponieważ nie wymaga wyjaśnienia. To jest wspaniałe fakty ze świata, takie jak światło słoneczne, wiosna lub odbicie w ciemne wody tej srebrnej muszli, którą nazywamy księżycem. Nie może być kwestionowany. Ma swoje boskie prawo do suwerenności. To czyni książąt ci, którzy to mają. Uśmiechasz się? Ach! kiedy go zgubisz, nie zrobisz tego uśmiech … Ludzie czasami mówią, że piękno jest tylko powierzchowne. Że być może, ale przynajmniej nie jest to tak powierzchowne, jak myśl. Dla mnie, piękno jest cudem cudów. Tylko płytcy ludzie tego nie robią oceniać po wyglądzie. Prawdziwą tajemnicą świata jest to, co widzialne, a nie niewidzialne …\nTak, panie Grey, bogowie byli dla pana dobrzy. Ale co bogowie dają, szybko zabierają. Masz tylko kilka lat którym żyć naprawdę, doskonale i w pełni. Kiedy twoja młodość odchodzi, twoja piękno będzie mu towarzyszyć, a wtedy nagle to odkryjesz nie masz już żadnych triumfów ani nie musisz się nimi zadowolić oznaczają triumfy, które wspomnienie twojej przeszłości uczyni bardziej gorzkim niż porażki. Każdy miesiąc, gdy zanika, zbliża cię do czegoś straszny. Czas jest o ciebie zazdrosny i wojny z twoimi liliami i twoimi róże. Staniesz się ziemisty, z zapadniętymi policzkami i matowymi oczami. ty będzie strasznie cierpieć … Ach! realizuj swoją młodość, póki ją masz. Nie marnuj złota swoich dni, słuchając nudnych prób poprawić beznadziejną porażkę lub oddać swoje życie ignoranccy, pospolici i wulgarni. To są chore cele fałszywe ideały naszych czasów. Relacja na żywo! Żyj cudownym życiem, które jest w tobie! Nie pozwól, aby nic cię stracił. Zawsze szukaj nowych wrażeń. Niczego się nie bój… Nowy hedonizm — tego chce nasze stulecie. Możesz być jego widocznym symbolem. Z twoją osobowością nie ma nic nie mogłeś tego zrobić. Świat należy do Ciebie na jakiś czas… Chwila Spotkałem cię, zobaczyłem, że byłeś zupełnie nieświadomy tego, kim naprawdę jesteś, tego, kim naprawdę możesz być. Tyle było w tobie, co mnie oczarowało że czułem, że muszę ci coś o sobie powiedzieć. Myślałem, jak to zrobić byłoby tragicznie, gdybyś się zmarnował. Bo jest tak mało czasu że wasza młodość będzie trwała — tak krótko. Powszechne kwiaty pagórkowate usychają, ale ponownie kwitną. Następnie złocisto będzie żółte Czerwiec taki, jaki jest teraz. Za miesiąc pojawią się fioletowe gwiazdki na powojniki i rok po roku utrzyma się zielona noc jego liści jego fioletowe gwiazdy. Ale nigdy nie odzyskamy młodości. Puls radości to, co bije w nas w wieku dwudziestu lat, staje się powolne. Nasze kończyny zawodzą, nasze zmysły gnić. Stajemy się ohydnymi marionetkami, nawiedzonymi wspomnieniem pasje, których zbytnio się baliśmy, i wykwintne pokusy, którym nie mieliśmy odwagi ulec. Młodość! Młodość! Na świecie nie ma absolutnie nic poza młodością!\nDorian Gray słuchał z otwartymi oczami i zastanawiał się. Rozprysk bzu spadł z jego dłoni na żwirze. Przyleciała futrzana pszczoła i brzęczała wokół niej chwila. Potem zaczął wspinać się po całej owalnej, gwiaździstej kuli maleńkich kwiatów. Patrzył na to z dziwnym zainteresowaniem trywialne rzeczy, które staramy się rozwinąć, gdy pojawiają się rzeczy o dużym znaczeniu boimy się, lub gdy porusza nas jakaś nowa emocja, z powodu której jesteśmy nie może znaleźć wyrazu, lub gdy pojawia się jakaś myśl, która nas przeraża nagłe oblężenie mózgu i wzywa nas do ustąpienia. Po pewnym czasie pszczoła odleciała. Zobaczył, jak wkrada się w poplamioną trąbkę Tyryjczyka powój.\nKwiat wydawał się drżeć, a potem kołysał się delikatnie do i od. Nagle malarz pojawił się w drzwiach pracowni i zrobił znaki staccato dla nich, aby weszli. Odwrócili się do siebie i uśmiechnął się.\nWejdźcie. Światło jest doskonałe i możesz przynieść swoje napoje\n.Wstali i poszli razem spacerkiem. Dwie zielono-białe motyle fruwały obok nich i na gruszy na rogu w ogrodzie zaczął śpiewać drozd. — Cieszy się pan, panie Grey, że mnie spotkał — powiedział lord Henryk, patrząc na niego mu.\nTak, teraz się cieszę. Zastanawiam się, czy zawsze będę zadowolony?\nZawsze! To straszne słowo. Kiedy to słyszę, wzdrygam się. Kobiety bardzo lubią go używać. Próbując psują każdy romans niech trwa wiecznie. To też jest bezsensowne słowo. Jedyny Różnica między kaprysem a trwającą całe życie pasją polega na tym, że kaprys trwa trochę dłużej\n.Gdy weszli do pracowni, Dorian Gray położył dłoń na dłoni lorda Henryka ramię.\nW takim razie niech nasza przyjaźń będzie kaprysem\n— mruknął. rumieniąc się z własnej śmiałości, po czym wszedł na platformę i powrócił do swojej pozy. Lord Henryk rzucił się na duży wiklinowy fotel i obserwował go. Zamiatanie i szelest pędzla po płótnie wydawało jedyny taki dźwięk przerwał ciszę, z wyjątkiem sytuacji, gdy od czasu do czasu Hallward cofał się spojrzeć na jego pracę z daleka. W skośnych belkach to wpadał przez otwarte drzwi, kurz tańczył i był złoty. Plik Ciężki zapach róż zdawał się unosić nad wszystkim. Po około kwadransie Hallward przestał malować, szukał długo u Doriana Graya, a potem przez długi czas na zdjęciu, gryząc koniec jednego z jego wielkich pędzli i marszcząc brwi.\nJest całkiem skończone — zawołał w końcu i schyliwszy się, zapisał swoje imię długie cynobrowe litery w lewym rogu płótna. Lord Henryk podszedł i przyjrzał się zdjęciu. Z pewnością był to plik wspaniałe dzieło sztuki, a także cudowne podobieństwo.\nDrogi przyjacielu, serdecznie ci gratuluję\nTo jest najwspanialszy portret współczesności. Panie Grey, podejdź i popatrz siebie.\nChłopak drgnął, jakby obudził się z jakiegoś snu.\nCzy to naprawdę skończone?\n— mruknął, schodząc z platformy.\n— powiedział malarz.\nA ty wspaniale siedziałeś dzisiaj. Jestem ci strasznie zobowiązany\n.- To całkowicie moja wina — wtrącił się lord Henryk.\nCzyż nie, panie? Szary?\nDorian nie odpowiedział, ale obojętnie przeszedł przed swoim zdjęciem i zwrócił się ku niemu.\nKiedy to zobaczył, cofnął się i cofnął policzki zarumieniony przez chwilę z przyjemności. W jego oczach pojawił się wyraz radości, jakby rozpoznał siebie po raz pierwszy. Stał tam nieruchomy i zdumiony, niejasno świadomy, że Hallward mówi do niego go, ale nie łapiąc znaczenia jego słów. Własne poczucie piękno przyszło na niego jak objawienie. Nigdy wcześniej tego nie czuł. Wydawało mu się, że komplementy Basila Hallwarda to tylko zwykłe czarująca przesada przyjaźni. Słuchał ich, śmiał się na nich zapomniał o nich. Nie wpłynęli na jego naturę. Wtedy miał chodź lord Henryk Wotton ze swoim dziwnym panegirykiem o młodości, jego straszne ostrzeżenie o jego zwięzłości. To go wtedy poruszyło i teraz, gdy stał, wpatrując się w cień własnej urody, w pełni przemknęła mu rzeczywistość opisu. Tak, będzie dzień, kiedy jego twarz będzie pomarszczona i pomarszczona, jego oczy zamglone i bezbarwny, wdzięk jego postaci złamany i zdeformowany. Szkarłatny zniknie z jego ust, a złoto kradnie mu włosy. Plik życie, które miało uczynić jego duszę, zniszczyłoby jego ciało. Stałby się okropne, ohydne i nieokrzesane. Kiedy o tym pomyślał, przeszyło go ostre ukłucie bólu nóż i sprawił, że każde delikatne włókno jego natury drgnęło. Jego oczy pogłębił się w ametyst, a na nich pojawiła się mgła łez. On czuł jak gdyby ręka lodu została położona na jego sercu.\n— zawołał w końcu Hallward, lekko ukąszony milczenie chłopca, nie rozumiejąc, co to znaczy. — Oczywiście, że to lubi — powiedział lord Henryk.\nKomu by się to nie spodobało? To jest jedna z najwspanialszych rzeczy w sztuce współczesnej. Dam ci wszystko lubię o to prosić.\n— To nie moja własność, Harry.\n— Oczywiście Doriana — odpowiedział malarz.\nTo bardzo szczęśliwy człowiek\n— mruknął Dorian Gray, nie odrywając wzroku jego własny portret.\nJakie to smutne! Zestarzeję się i okropnie, i straszny. Ale ten obraz pozostanie zawsze młody. To nigdy nie będzie starsze niż ten szczególny dzień czerwca… Gdyby to był tylko drugi dzień droga! Gdybym to ja był zawsze młody, i taki był obraz zestarzeć się! Za to — za to — oddałbym wszystko! Tak jest nic na całym świecie bym nie dał! Oddałbym swoją duszę za że!\n— Nie przejmowałbyś się takim układem, Bazyli — zawołał Lord Henry, śmiejąc się.\nTo byłyby raczej trudne kwestie dotyczące twojej pracy\n.- Powinienem bardzo mocno sprzeciwić się, Harry — powiedział Hallward. Dorian Gray odwrócił się i spojrzał na niego. — Myślę, że tak, Bazyli. ty lubią twoją sztukę lepiej niż twoi przyjaciele. Nie jestem dla ciebie niczym więcej niż figura z zielonego brązu. Ośmielę się powiedzieć, że to mało. Malarz patrzył ze zdumieniem. To było zupełnie niepodobne do Doriana że. Co się stało? Wydawał się dość zły. Twarz miał zarumienioną a jego policzki płoną. — Tak — kontynuował — jestem mniej dla ciebie niż twój Hermes z kości słoniowej czy twój srebrny Faun. Zawsze je polubisz. Jak długo mnie polubisz? Do Chyba mam pierwszą zmarszczkę. Wiem teraz, że kiedy się przegrywa dobry wygląd, cokolwiek by to nie było, traci wszystko. Twój obraz mnie tego nauczył. Lord Henry Wotton ma całkowitą rację. Młodość to jedyna rzecz, którą warto mieć. Kiedy stwierdzam, że się starzeję, ja zabiję się\n.Hallward zbladł i złapał go za rękę.\nNie mów tak. Nigdy nie miałem takiego przyjaciela jak ty i ja nigdy nie będzie mieć takiego innego. Nie jesteś zazdrosny o rzeczy materialne, jesteś? — jesteś lepszy od któregokolwiek z nich!\nJestem zazdrosny o wszystko, czego piękno nie umiera. Jestem zazdrosny o portret, który mnie namalowałeś. Dlaczego miałby zachować to, co muszę stracić? Każda mijająca chwila zabiera mi coś i daje coś do tego. Och, gdyby był tylko inny sposób! Jeśli na zdjęciu mógłbym się zmienić i zawsze mógłbym być tym, kim jestem teraz! Dlaczego malowałeś to? Któregoś dnia wyszydzą mnie — okropnie naśmiewają się ze mnie!\nGorące łzy wezbrały w jego oczy; wyrwał rękę i rzucił się na nią divan, ukrył twarz w poduszkach, jakby się modlił. — To twoja robota, Harry — powiedział malarz z goryczą. Lord Henryk wzruszył ramionami. — To znaczy prawdziwy Dorian Gray wszystko.\nJeśli tak nie jest, co ja mam z tym wspólnego?\n— Powinieneś był odejść, kiedy cię o to poprosiłem — mruknął.\nZostałem, kiedy mnie o to poprosiłeś\n— brzmiała odpowiedź lorda Henryka.\n— Harry, nie mogę kłócić się z moimi dwoma najlepszymi przyjaciółmi na raz, ale pomiędzy oboje sprawiliście, że nienawidzę najlepszego dzieła, jakie kiedykolwiek wykonałem gotowe, a ja to zniszczę. Co to jest oprócz płótna i koloru? będę nie pozwól, by spotkała się z naszymi trzema żywotami i zepsuła je\n.Dorian Gray uniósł złocistą głowę z poduszki i bladą z twarzą i oczami zaplamionymi łzami, spojrzał na niego, gdy szedł do umowy stół do malowania, który był ustawiony pod wysokim zasłoniętym oknem. Co było on tam robi? Jego palce błąkały się po ściółce cyny rurki i suche pędzle, szukając czegoś. Tak, to trwało długo scyzoryk z cienkim ostrzem z giętkiej stali. Znalazł go pod adresem ostatni, ubiegły, zeszły. Miał zamiar podrzeć płótno. Chłopak ze stłumionym szlochem zeskoczył z kanapy i podbiegł do niej Hallward, wyrwał mu nóż z ręki i rzucił nim do końca studio. — Nie, Bazyli, nie! płakał.\nTo byłoby morderstwo!\n— Cieszę się, że wreszcie doceniłeś moją pracę, Dorianie — powiedział malarz chłodno, kiedy otrząsnął się z zaskoczenia.\nNigdy o tobie nie myślałem by.\nDoceniam to? Uwielbiam to, Bazyli. Jest częścią mnie. ja Poczuj to.\nCóż, jak tylko wyschniesz, zostaniesz polakierowany, oprawiony w ramy i wysłany do domu. Wtedy możesz robić ze sobą, co chcesz\n.I szedł przez pokój i zadzwonił dzwonkiem na herbatę. — Będziesz mieć herbatę oczywiście, Dorianie? A ty też, Harry? A może sprzeciwiasz się tak prostemu przyjemności?\nUwielbiam proste przyjemności\n— powiedział lord Henryk.\nSą ostatnim schronieniem kompleksu. Ale nie lubię scen poza sceną. Co jesteście absurdalnymi chłopcami, oboje! Zastanawiam się, kim był zdefiniowany człowiek racjonalne zwierzę. To była najbardziej przedwczesna definicja, jaką kiedykolwiek podano. Człowiek jest wiele rzeczy, ale nie jest racjonalny. Cieszę się, że nie jest po wszystko — chociaż chciałbym, żebyście nie sprzeczali się o zdjęcie. ty Lepiej, żebyś mi to dał, Bazyli. Ten głupi chłopak tak naprawdę nie jest chcę tego i naprawdę chcę\n.- Jeśli pozwolisz mieć to komuś oprócz mnie, Bazyli, nigdy ci nie wybaczę! zawołał Dorian Gray;\nI nie pozwalam ludziom nazywać mnie głupkowatym chłopcem\n.- Wiesz, że to zdjęcie jest twoje, Dorianie. Dałem ci to wcześniej istniał\n.- I wie pan, panie Grey, że był pan trochę głupi, i to pan nie sprzeciwiaj się przypominaniu sobie, że jesteś wyjątkowo młody\n.- Dziś rano powinienem był bardzo mocno sprzeciwić, lordzie Henryku.\nAch! tego ranka! Żyjesz od tamtej pory\n.Rozległo się pukanie do drzwi i wszedł kamerdyner z ładunkiem tacę z herbatą i postaw ją na małym japońskim stoliku. To było brzęk filiżanek i spodków oraz syczenie karbowanej gruzińskiej urny. Strona przyniosła dwie porcelanowe naczynia w kształcie globu. Dorian gray podszedł i wylał herbatę. Dwaj mężczyźni powoli podeszli do stół i zbadał, co było pod kołdrą. — Chodźmy dziś wieczorem do teatru — powiedział lord Henryk.\nNa pewno być gdzieś na czymś. Obiecałem zjeść obiad w White’s, ale tak jest tylko ze starym przyjacielem, więc mogę wysłać mu telegram z informacją, że tak chory lub że nie mogę przyjść w wyniku późniejszego zaręczynowy. Myślę, że byłaby to raczej fajna wymówka: tak cała niespodzianka szczerości\n.- Ubranie się w strój wyjściowy to taki nudziarz — mruknął Hallward.\nA kiedy się je ma, są takie okropne\n.- Tak — odpowiedział sennie lord Henryk — strój dziewiętnastego wiek jest obrzydliwy. To takie ponure, tak przygnębiające. Grzech jest jedyny prawdziwy element koloru pozostawiony we współczesnym życiu\n.- Naprawdę nie możesz mówić takich rzeczy przed Dorianem, Harry.\nPrzed którym Dorianem? Ten, który nalewa nam herbatę, czy ten na obrazie?\n.- Chciałbym pójść z panem do teatru, lordzie Henryku — powiedział chłopak.\nWtedy przyjdziesz; i ty też przyjdziesz, Bazyli, prawda? — Naprawdę nie mogę. Prędzej bym tego nie zrobił. Mam dużo pracy\n.- W takim razie ty i ja pójdziemy sami, panie Grey.\nMalarz przygryzł wargę i z kubkiem w dłoni podszedł do obrazu. — Zostanę z prawdziwym Dorianem — powiedział ze smutkiem.\nCzy to prawdziwy Dorian?\n— zawołał przechadzając się oryginał portretu do niego.\nTak; jesteś taki po prostu\nJak cudownie, Bazyli!\n— Przynajmniej jesteś taki z wyglądu. Ale to się nigdy nie zmieni\nCo za zamieszanie ludzie robią z wiernością!\n— zawołał lord Henryk.\nDlaczego, nawet w miłości jest to kwestia czysto fizjologiczna. Nie ma nic zrobić z własnej woli. Młodzi mężczyźni chcą być wierni, ale tak nie jest; stary ludzie chcą być niewierni i nie mogą: to wszystko, co można powiedzieć\n.- Dorianie, nie idź dziś wieczorem do teatru — powiedział Hallward.\nZatrzymaj się i obiad ze mną\n.- Nie mogę, Bazyli.\n— Ponieważ obiecałem lordowi Henry’emu Wottonowi, że pójdę z nim. — Nie polubi cię bardziej za dotrzymywanie obietnic. On zawsze łamie własne. Błagam, żebyś nie jechał\n.Dorian Gray zaśmiał się i potrząsnął głową.\n.Chłopak zawahał się i spojrzał na lorda Henryka, który ich obserwował od stolika do herbaty z rozbawionym uśmiechem.\n— Muszę iść, Bazyli — odpowiedział.\n— Bardzo dobrze — powiedział Hallward, podszedł i odstawił filiżankę taca.\nJest dość późno, a ponieważ musisz się ubrać, to lepiej nie trać czasu. Do widzenia, Harry.\nDo widzenia, Dorianie. Przyjdź i zobacz mnie wkrótce. Przyjdź jutro.\n— Nie, oczywiście, że nie — zawołał Dorian.\n— I… Harry!\n— Tak, Bazyli?\nPamiętaj, o co cię prosiłem, kiedy byliśmy dziś rano w ogrodzie\n— Chciałbym sobie ufać — powiedział lord Henryk ze śmiechem.\nChodź, panie Grey, mój dorożek jest na zewnątrz i podrzucę cię do ciebie. Do widzenia, Bazyli. To było bardzo interesujące popołudnie\nKiedy drzwi się za nimi zamknęły, malarz rzucił się na podłogę kanapa i wyraz bólu pojawił się na jego twarzy.\nO wpół do dwunastej następnego dnia lord Henry Wotton wyszedł z Curzon na spacer Przejedź do Albany, by wezwać swego wuja, lorda Fermora, genialnego jeśli był to nieco szorstki stary kawaler, którego nazywał świat zewnętrzny samolubny, ponieważ nie czerpał z niego żadnej szczególnej korzyści, ale kto nim był uważany przez Towarzystwo za hojny, kiedy karmił ludzi, którzy go bawili. Jego ojciec był naszym ambasadorem w Madrycie, kiedy Isabella była młoda i Prim nie myślał o tym, ale wycofał się ze służby dyplomatycznej w roku kapryśna chwila irytacji, że nie zaproponowano nam ambasady o godz Paryż, stanowisko, do którego uważał, że jest w pełni uprawniony powód jego urodzenia, jego gnuśność, dobra angielszczyzna jego depesz, i jego niezmierną pasję do przyjemności. Syn, który był jego sekretarz ojca, zrezygnował nieco razem ze swoim szefem głupio, jak sądzono w tamtym czasie, po kilku miesiącach później do tytułu, zajął się poważnym studium wielkich arystokratyczna sztuka nie robienia absolutnie nic. Miał dwa duże miasta domy, ale wolał mieszkać w komnatach, ponieważ było mniej kłopotów, i większość posiłków jadał w swoim klubie.\nZwrócił trochę uwagi na zarządzanie swoimi kopalniami w hrabstwach Midland, usprawiedliwiając się za tę skazę przemysłu na tej podstawie, że jest to jedyna zaleta posiadanie węgla pozwalało dżentelmenowi pozwolić sobie na przyzwoitość spalanie drewna na własnym palenisku. W polityce był torysem, z wyjątkiem kiedy torysi sprawowali urząd, w którym to okresie okrutnie ich nadużywał za bycie grupą radykałów. Był bohaterem swojego lokaja, który znęcał się go i przerażenie dla większości jego krewnych, których z kolei prześladował. Tylko Anglia mogła go wyprodukować, a on zawsze powtarzał, że kraj szedł do psów. Jego zasady były nieaktualne, ale można było wiele powiedzieć o jego uprzedzeniach.\nKiedy lord Henryk wszedł do pokoju, zastał swojego wujka siedzącego na lodzie płaszcz strzelecki, palący cygaro i narzekający na\nDobrze, Harry — powiedział stary pan — co cię tak wcześnie wyciąga? ja myślałam, że dandysi nigdy nie wstaliście przed drugą i byliście niewidoczni do pięć.\n— Czyste rodzinne uczucie, zapewniam cię, wujku. Chcę dostać coś z ciebie\n— Chyba pieniądze — powiedział lord Fermor, krzywiąc się.\nCóż, usiądź w dół i opowiedz mi o tym. Dziś młodzi ludzie to sobie wyobrażają pieniądze są wszystkim\n— Tak — mruknął lord Henryk, poprawiając dziurkę od guzika w płaszczu;\ni kiedy dorosną, wiedzą o tym. Ale ja nie chcę pieniędzy. To jest tylko ludzie, którzy płacą rachunki, którzy tego chcą, wujku George, a ja nigdy nie płacimy kopalnia. Kredyt jest stolicą młodszego syna i żyje się czarująco na nim. Poza tym zawsze mam do czynienia z handlarzami Dartmoora i w konsekwencji nigdy mi nie przeszkadzają. Chcę informacji: nie przydatne informacje, oczywiście; bezużyteczne informacje\nCóż, mogę ci powiedzieć wszystko, co jest w angielskiej niebieskiej książce, Harry, chociaż ci faceci obecnie piszą wiele bzdur. Kiedy byłem w dyplomatyczny, było znacznie lepiej. Ale słyszę, że ich wpuścili teraz po zbadaniu. Czego możesz się spodziewać? Egzaminy, proszę pana, są czyste humbug od początku do końca. Jeśli mężczyzna jest dżentelmenem, wie całkiem wystarczy, a jeśli nie jest dżentelmenem, to cokolwiek wie, jest złe mu.\nPan. Dorian Gray nie należy do Blue Books, wujku — powiedział Lord Henryk leniwie.\nPan. Dorian gray? Kim on jest?\n— zapytał Lord Fermor, robiąc na drutach swój krzaczasty białe brwi. — Właśnie tego się nauczyłem, wujku. A raczej wiem kto on jest. Jest wnukiem ostatniego Lorda Kelso. Jego matka była Devereux, Lady Margaret Devereux. Chcę, żebyś mi opowiedział o jego matce. Co była jak? Kogo poślubiła? Znałeś prawie wszystkich swój czas, więc mogłeś ją znać. Jestem bardzo zainteresowany Pan Grey obecnie. Dopiero co go poznałem\n— powtórzył stary pan.\nWnuk Kelso! … z Oczywiście… znałam jego matkę bardzo dobrze. Wydaje mi się, że byłem na niej chrzest.\nByła niezwykle piękną dziewczyną, Margaret Devereux i doprowadził wszystkich do szaleństwa, uciekając bez grosza przy duszy młody człowiek — zwykły nikt, sir, podwładny w pułku piechoty lub coś w tym rodzaju. Na pewno. Całość pamiętam tak, jakby to było Stało się wczoraj. Biedny facet zginął w pojedynku w Spa kilku miesiące po ślubie. Była o tym brzydka historia. Oni powiedzieli Kelso namówił jakiegoś łobuzerskiego poszukiwacza przygód, jakiegoś belgijskiego brutala, żeby go obraził zięć publicznie — zapłacił mu, sir, żeby to zrobił, zapłacił mu — i to facet wypluł swojego mężczyznę, jakby był gołębiem. Rzecz została uciszona się, ale np. Kelso przez jakiś czas jadł sam w klubie kotleta potem. Powiedziano mi, że zabrał ze sobą swoją córkę i ona nigdy więcej z nim nie rozmawiał. O tak; to był zły interes. Dziewczyna zmarł także, umarł w ciągu roku. Więc zostawiła syna, prawda? miałem zapomniałem o tym. Co to za chłopiec? Jeśli jest podobny do swojej matki, to on musi być przystojnym facetem\n.- Jest bardzo przystojny — potwierdził lord Henryk.\nMam nadzieję, że trafi w odpowiednie ręce\n— kontynuował stary.\nOn Powinien czekać na niego garnek pieniędzy, jeśli Kelso postąpi właściwie przez niego. Jego matka też miała pieniądze. Cały majątek Selby trafił do niej, przez jej dziadka. Jej dziadek nienawidził Kelso, uważał go za wredny pies. On też był. Przyjechałem kiedyś do Madrytu, kiedy tam byłem. Egad, ja wstydził się go. Królowa pytała mnie o angielską szlachtę który zawsze kłócił się z taksówkarzami o ich ceny.\nZrobili niezła historia. Nie odważyłem się pokazać twarzy na Dworze przez miesiąc. ja mam nadzieję, że traktował swojego wnuka lepiej, niż traktował słudzy\n.- Nie wiem — odpowiedział lord Henryk.\nWydaje mi się, że chłopiec będzie zdrowy poza. Nie jest jeszcze pełnoletni. Wiem, że ma Selby’ego. Tak mi powiedział. I … jego matka była bardzo piękna?\nMargaret Devereux była jednym z najpiękniejszych stworzeń, jakie kiedykolwiek widziałem, Złupić. Nigdy nie mogłem, do licha, skłoniło ją do takiego zachowania Rozumiesz. Mogła poślubić każdego, kogo wybrała. Carlington był szalony za nią. Ale była romantyczna. Wszystkie kobiety z tej rodziny byli. Mężczyźni byli biedni, ale, egad! kobiety były cudowne. Carlington ukląkł do niej. Sam mi to powiedział. Śmiała się go, aw Londynie nie było wtedy dziewczyny, której nie było mu. A tak przy okazji, Harry, mówiąc o głupich małżeństwach, co to jest humbug, twój ojciec mówi mi, że Dartmoor chce się ożenić Amerykański? Czy angielskie dziewczyny nie są dla niego wystarczająco dobre?\nWujku George, małżeństwo z Amerykanami jest teraz dość modne\n.- Poprę Angielki przeciwko światu, Harry — powiedział Lord Fermor, uderzając pięścią w stół.\nStawiamy na Amerykanów\n.- Powiedziano mi, że nie trwają długo — mruknął jego wujek.\nDługie zaręczyny ich wyczerpują, ale są na wagę złota bieg z przeszkodami. Biorą rzeczy latające. Nie sądzę, że Dartmoor ma szansa.\nKim są jej ludzie?\n— narzekał stary pan.\nCzy ona ma?\nLord Henryk potrząsnął głową.\nAmerykańskie dziewczyny są równie sprytne w ukrywaniu się ich rodzice, podczas gdy Angielki ukrywają swoją przeszłość\n,powiedział, rośnie, aby iść. — Przypuszczam, że zajmują się pakowaniem wieprzowiny? — Mam taką nadzieję, wujku, dla dobra Dartmoora. Powiedziano mi, że pakowanie wieprzowiny to zaraz potem najbardziej lukratywny zawód w Ameryce Polityka.\nZachowuje się, jakby była piękna. Większość Amerykanek to robi. To jest sekret ich uroku\nDlaczego te Amerykanki nie mogą pozostać we własnym kraju? Oni są zawsze nam mówi, że to raj dla kobiet\nTo jest. To jest powód, dla którego, podobnie jak Ewa, są tak przesadni pragnąc się z tego wydostać — powiedział lord Henryk. — Do widzenia, wujku. ja spóźnię się na obiad, jeśli przestanę dłużej. Dzięki za udostępnienie mi pliku informacje, których potrzebowałem. Zawsze lubię wiedzieć wszystko o moim nowym przyjaciół i nic o moich starych\n.- Gdzie jesz, Harry? — U cioci Agaty. Zapytałem siebie i pana Graya. On jest jej najnowszym protegowany.\nHumph! powiedz swojej cioci Agacie, Harry, żebyś mi więcej nie przeszkadzał jej apele charytatywne.\nMam ich dość. Przecież dobra kobieta tak myśli Nie mam nic do roboty, jak tylko wypisywać czeki za jej głupie fanaberie\n.- W porządku, wujku, powiem jej, ale to nie przyniesie żadnego skutku. Ludzie filantropijni tracą poczucie człowieczeństwa. To jest ich wyróżniająca cecha.\nStary pan warknął z aprobatą i zadzwonił na swoją sługa. Lord Henry minął niski pasaż na Burlington Street i ruszył w stronę Berkeley Square. A więc taka była historia pochodzenia Doriana Graya. Z grubsza, jak to było powiedziano mu, że jeszcze go poruszyła sugestią dziwny, prawie nowoczesny romans. Piękna kobieta, która ryzykuje wszystko dla szalonej pasji. Kilka szalonych tygodni szczęścia skróconych o ohydna, zdradziecka zbrodnia. Miesiące bezdźwięcznej agonii, a potem dziecko urodzony w bólu. Matka porwana przez śmierć, chłopiec odszedł samotność i tyrania starego i pozbawionego miłości mężczyzny. Tak; to był ciekawe tło. To pozowało chłopca, uczyniło go doskonalszym byli. Za każdą wyjątkową rzeczą, która istniała, było coś tragiczny. Światy musiały być w nędzy, aby najbrzydszy kwiat mógł cios … I jaki był czarujący poprzedniego wieczoru na kolacji, jak ze zdumionymi oczami i rozchylonymi ustami w przerażonej przyjemności siedział naprzeciwko niego w klubie, czerwone świece zabarwiły się na bogatsze budzący się cud na jego twarzy. Rozmowa z nim była jak zabawa na znakomitych skrzypcach. Odpowiadał na każdy dotyk i dreszczyk emocji łuk … W ćwiczeniu było coś strasznie fascynującego wpływ.\nŻadna inna działalność nie była podobna. Aby dokonać projekcji swojej duszy jakąś łaskawą formę i niech tam zostanie na chwilę; usłyszeć swoje własne intelektualne poglądy odbijały się echem w jednym z całą dodaną muzyką pasja i młodość; jak gdyby przekazać swój temperament drugiemu był to subtelny płyn lub dziwny zapach: była w nim prawdziwa radość to — być może najbardziej satysfakcjonująca radość, jaka nam pozostała w tak ograniczonym wieku i wulgarny jak nasz, wiek rażąco cielesny w swoich przyjemnościach, i rażąco powszechne w swoich celach … Był też cudownym typem, ten chłopak, kogo przez tak ciekawy przypadek spotkał w pracowni Basila lub mógł być W każdym razie w cudownym typie. Grace była jego, a białą czystość chłopięcą i piękno, jak zachowane stare greckie marmury nas. Nie było nic, czego nie można by z nim zrobić. Mógłby zostać stworzony Tytan lub zabawka. Jaka szkoda, że takie piękno było przeznaczone blaknąć! … A bazylia? Z psychologicznego punktu widzenia, jak był interesujący! Nowy sposób w sztuce, świeży sposób patrzenia życie, tak dziwnie zasugerowane przez zaledwie widzialną obecność tego, kto był tego wszystkiego nieświadomy; cichy duch, który mieszkał w mroku las i szła niewidoczna po otwartym polu, nagle ukazując się, Driada i nie boi się, bo w duszy szukał jej tam została zbudzona ta cudowna wizja, do której jedyne są cudowne rzeczy ujawnione; zwykłe kształty i wzorce rzeczy stają się, jak to były wyrafinowane i nabierały swego rodzaju symbolicznej wartości, jak gdyby one same były wzorami jakiejś innej i doskonalszej formy, której cień, który urzeczywistnili: jakie to wszystko było dziwne! Coś sobie przypomniał jak to w historii. Czy to nie Platon, ten myślący artysta, miał najpierw to przeanalizowałeś? Czy to nie Buonarotti wyrył go w? kolorowe kulki sekwencji sonetu? Ale tak było w naszym stuleciu dziwne… Tak; bez czego próbowałby być dla Doriana Graya wiedząc o tym, chłopiec był dla malarza, który stworzył to wspaniałe portret. Będzie starał się go zdominować — rzeczywiście, w połowie już to zrobił więc. Uczyniłby tego wspaniałego ducha swoim własnym. Tam coś było fascynujący w tym synu miłości i śmierci. Nagle zatrzymał się i spojrzał na domy. Okazało się, że tak minął pewną odległość swojej ciotki i uśmiechając się do siebie, zawrócił.\nKiedy wszedł do nieco ponurej sali, kamerdyner powiedział mu, że tak poszedł na lunch. Dał jednemu z lokajów swój kapelusz, kij i przeszedł do jadalni. — Harry jak zwykle spóźniony — zawołała ciotka, potrząsając głową. Wymyślił łatwą wymówkę i zajął wolne miejsce obok ją, rozejrzał się, żeby zobaczyć, kto tam był. Dorian skłonił się przed nim nieśmiało koniec stołu, rumieniec przyjemności wkradł się do jego policzka. Naprzeciwko stała księżna Harley, dama o godnej podziwu dobrej naturze i dobry temperament, lubiany przez każdego, kto ją znał, i tych dostatnich architektoniczne proporcje, jakie mają kobiety niebędące księżnymi określane przez współczesnych historyków jako tęgość. Siedziała obok niej jej prawo, Sir Thomas Burdon, radykalny poseł do Parlamentu, który podążał za swoim liderem w życiu publicznym, a w życiu prywatnym podążał za najlepsi kucharze, jadając z torysami i myśląc z liberałami zgodnie z mądrą i dobrze znaną zasadą. Stanowisko po jej lewej stronie było zajęty przez pana Erskine’a z Treadley, starszego pana urok i kultura, którzy jednak popadli w złe nawyki milczenia, powiedział, jak kiedyś wyjaśnił lady Agacie, wszystko, co on musiał powiedzieć, zanim skończył trzydzieści lat. Jego sąsiadką była pani Vandeleur, jeden z najstarszych przyjaciół jego ciotki, doskonały święty wśród kobiet, ale tak okropnie głupkowata, że przypominała źle oprawioną książkę z pieśniami.\nNa szczęście dla niego miała po drugiej stronie lorda Faudela inteligentna przeciętność w średnim wieku, łysa jak ministerialne oświadczenie w Izbie Gmin, z którą intensywnie rozmawiała żarliwy sposób, który jest jedynym niewybaczalnym błędem, jak kiedyś zauważył siebie, w który wpadają wszyscy naprawdę dobrzy ludzie, a z którego żaden oni kiedykolwiek całkiem uciekli. — Mówimy o biednym Dartmoor, lordzie Henryku — zawołała księżna, kiwając mu głową przez stół. — Myślisz, że to zrobi naprawdę poślubić tę fascynującą młodą osobę?\n— Wydaje mi się, że postanowiła mu się oświadczyć, księżno.\n— zawołała Lady Agatha.\nNaprawdę, ktoś powinien kolidować.\nPowiedziano mi na podstawie doskonałego autorytetu, że jej ojciec ma Amerykanina sklep z artykułami chemicznymi — powiedział sir Thomas Burdon z wyniosłą miną. — Mój wujek już zasugerował pakowanie wieprzowiny, sir Thomasie.\nProdukty sypkie! Co to są amerykańskie produkty suche?\n— zapytała księżna, podnosząc się jej wielkie dłonie w zdumieniu i akcentowaniu czasownika. — Powieści amerykańskie — odpowiedział lord Henryk, częstując się przepiórką.\nKsiężna wyglądała na zdziwioną. — Nie przejmuj się nim, moja droga — szepnęła Lady Agatha.\nOn nigdy nie ma na myśli wszystko, co powie\nKiedy odkryto Amerykę\n,powiedział radykalny członek — i zaczął to robić podaj kilka męczących faktów. Jak wszyscy ludzie, którzy próbują wyczerpać temat, wyczerpał swoich słuchaczy. Księżna westchnęła i poćwiczyła jej przywilej przerywania.\nChciałabym, żeby to nigdy nie było w ogóle odkryte!\nNaprawdę, nasze dziewczyny nie mają szans dzisiaj. To jest najbardziej niesprawiedliwe\nByć może w końcu Ameryka nigdy nie została odkryta\n— powiedział p. Erskine;\nSam powiedziałbym, że został po prostu wykryty\nO! ale widziałem okazy mieszkańców\n— odpowiedział księżna niejasno.\nMuszę przyznać, że większość z nich jest niesamowita ładny. I dobrze się ubierają. Wszystkie swoje sukienki kupują w Paryżu. Żałuję, że nie stać mnie na to samo\nMówią, że kiedy umierają dobrzy Amerykanie, jadą do Paryża\n— zaśmiał się Sir Thomas, który miał dużą szafę zniszczonych ubrań Humoura.\nNaprawdę! A dokąd idą źli Amerykanie, kiedy umierają?\nzapytał księżna. — Jadą do Ameryki — mruknął lord Henryk. Sir Thomas zmarszczył brwi.\nObawiam się, że twój siostrzeniec jest uprzedzony ten wspaniały kraj — powiedział do lady Agaty.\nPodróżowałem po całym świecie to w samochodach dostarczonych przez dyrektorów, którymi w takich sprawach są niezwykle cywilny. Zapewniam, że odwiedzanie go to edukacja\nAle czy naprawdę musimy zobaczyć Chicago, żeby się uczyć?\nzapytał Mr. Erskine żałośnie.\nNie czuję się na siłach w tej podróży\n.Sir Thomas machnął ręką.\nPan. Erskine z Treadley ma świat jego półki. My, praktyczni mężczyźni, lubimy widzieć, a nie czytać im. Amerykanie to niezwykle ciekawi ludzie. Oni są absolutnie rozsądne. Myślę, że to ich wyróżnik Charakterystyka. Tak, panie Erskine, absolutnie rozsądni ludzie. ja Zapewniam, że Amerykanie nie mają sensu\nPotrafię znieść brutalną siłę, ale brutalną powód jest nie do zniesienia. Jest coś niesprawiedliwego w jego używaniu.\nTo uderza poniżej intelektu\n.- Nie rozumiem cię — powiedział sir Thomas, czerwieniejąc. — Tak, lordzie Henryku — mruknął pan Erskine z uśmiechem.\nParadoksy bardzo dobrze im przeszkadzają…\n— powtórzył baronet.\nCzy to był paradoks?\n— zapytał pan Erskine.\nNie sądziłem. Być może to było. Cóż, droga paradoksów to droga prawdy. Aby przetestować rzeczywistość musimy to zobaczyć na napiętej linie. Kiedy prawdy stają się akrobatami, my może ich osądzić\n— powiedziała Lady Agatha — jak się kłócicie! Jestem pewien, że nigdy nie mogę zorientuj się, o czym mówisz. O! Harry, jestem dość zirytowany ty. Dlaczego starasz się przekonać naszego miłego pana Doriana Graya, żeby zrezygnował z Wschodni kraniec? Zapewniam, że byłby nieoceniony. Chcieliby jego gra\n.- Chcę, żeby ze mną grał — zawołał lord Henryk z uśmiechem i spojrzał w dół stołu i dostrzegł jasne, odpowiadające spojrzenie.\nAle są tacy nieszczęśliwi w Whitechapel\n— ciągnęła Lady Agatha.\nPotrafię współczuć wszystkiemu oprócz cierpienia\n— powiedział lord Henryk. wzruszając ramionami.\nNie mogę tego współczuć. To też jest brzydki, zbyt okropny, zbyt przygnębiający. Jest coś strasznie chorobliwego we współczesnym współczuciu z bólem. Należy współczuć z kolor, piękno, radość życia. Mniej mówi się o ranach życia, lepiej.\nMimo to East End jest bardzo ważnym problemem\n— zauważył Sir Thomas z poważnym potrząsaniem głową. — Całkiem słusznie — odpowiedział młody lord.\nTo jest problem niewolnictwa i staramy się go rozwiązać, zabawiąc niewolników\n.Polityk spojrzał na niego uważnie.\nJaką zmianę proponujesz, następnie?\non zapytał. Lord Henryk zaśmiał się.\nNie chcę niczego zmieniać w Anglii z wyjątkiem pogody — odpowiedział.\nJestem całkiem zadowolony z filozofii kontemplacja. Ale ponieważ XIX wiek zbankrutował nadmierny wydatek współczucia, sugerowałbym, że powinniśmy się odwołać do nauki, aby nas wyprostować. Zaletą emocji jest to prowadzą nas na manowce, a zaletą nauki jest to, że tak nie jest emocjonalny.\nAle mamy tak poważne obowiązki\n— zaryzykowała pani Vandeleur trwożnie.\n— powtórzyła Lady Agatha. Lord Henryk spojrzał na pana Erskine’a.\nLudzkość też się bierze poważnie. To grzech pierworodny świata. Gdyby jaskiniowiec wiedział, jak to zrobić śmiać się, historia potoczyłaby się inaczej\nJesteś naprawdę bardzo pocieszający\n— zawołała księżna.\nZawsze czułem się raczej winny, kiedy przyszedłem do twojej drogiej ciotki, bo nie przyjmuję zainteresowanie na East Endzie. Na przyszłość będę mógł patrzeć ją prosto w twarz bez rumieńca\n.- Rumieniec bardzo się zarumieni, księżno — zauważył lord Henryk.\nTylko gdy jest się młodym\nKiedy taka stara kobieta jak ja rumieni się, to bardzo zły znak. Ach! Lordzie Henryku, chciałbym, żebyś powiedział jak znowu stać się młodym\n.Pomyślał przez chwilę.\nCzy możesz sobie przypomnieć jakikolwiek wielki błąd? popełnione we wczesnych latach życia, księżno? — zapytał, patrząc na nią w poprzek stół. — Obawiam się, że bardzo wielu — płakała. — Więc popełnij ich jeszcze raz — powiedział poważnie. — Aby odzyskać jednego młodości wystarczy tylko powtórzyć swoje szaleństwa\nMuszę to wprowadzić w życie\nwyszło z zaciśniętych ust sir Thomasa. Lady Agatha potrząsnęła głową, ale nie mogła się powstrzymać od rozbawienia. Pan Erskine słuchał.\n— kontynuował —\nto jeden z największych sekretów życia. W dzisiejszych czasach większość ludzi umiera z powodu pełzającego zdrowego rozsądku i odkryć, kiedy jest już za późno, że jedynymi rzeczami, których nigdy nie żałujesz, są swoje błędy\n.Wokół stołu przebiegł śmiech. Bawił się pomysłem i stał się samowolny; podrzucił go w powietrze i przekształcił to; niech ucieknie i odzyska je; sprawił, że był opalizujący z fantazyjnym i skrzydlatym paradoksem. Pochwała głupoty, gdy szedł dalej, wzbił się w filozofię, a sama filozofia stała się młoda i chwytając szaloną muzykę przyjemności, nosząc ją, jak można by sobie wyobrazić poplamiona winem szata i wieniec z bluszczu tańczyły nad nim jak bachant wzgórza życia i szydził z powolnego Silenusa za to, że był trzeźwy. Fakty uciekły przed nią jak przerażone leśne stwory. Jej białe stopy stąpały po olbrzymie naciśnij, przy którym siedzi mądry Omar, aż kipiący sok winogronowy podniósł się dookoła jej nagie kończyny falami fioletowych bąbelków lub pełzały po niej w czerwonej pianie czarne, ociekające, pochyłe boki kadzi. To było niezwykłe improwizacja. Czuł, że oczy Doriana Graya utkwiły w nim, i świadomość, że wśród jego słuchaczy był ktoś, kogo temperament, który chciał zafascynować, zdawał się nadawać jego dowcipowi bystrość i nadać kolor swojej wyobraźni. Był genialny, fantastyczny, nieodpowiedzialny. Oczarował swoich słuchaczy i ich samych podążył za fajką, śmiejąc się. Dorian Gray nigdy nie oderwał od niego wzroku, ale siedział jak ktoś zaklęty, uśmiechając się, goniąc się po ustach i zdumienie pogłębiające się w jego ciemniejących oczach. W końcu ubrana w strój epoki rzeczywistość wkroczyła do pokoju w postaci służącej, która miała powiedzieć księżnej, że jest jej powóz Czekanie. Załamała ręce w udawanej rozpaczy.\nJakie to irytujące!\nMuszę iść. Muszę zadzwonić do męża w klubie, żeby się wziął go na jakieś absurdalne spotkanie w Willis’s Rooms, gdzie będzie na krześle. Jeśli się spóźnię, z pewnością będzie wściekły, a ja nie mogę mam scenę w tej masce. Jest zbyt kruchy. Ostre słowo by to zrobiło zrujnować to. Nie, muszę iść, droga Agato.\nDo widzenia, lordzie Henryku całkiem urocze i strasznie demoralizujące. Jestem pewien, że nie wiem co powiedzieć o swoich poglądach. Musisz przyjechać i zjeść z nami trochę noc. Wtorek? Jesteś zwolniony we wtorek?\n— Dla ciebie rzuciłbym na każdego, księżno — powiedział lord Henryk z kokarda.\nAch! to bardzo miłe i bardzo złe z twojej strony — płakała;\nWięc uważaj chodź\n;i wyszła z pokoju, a za nią Lady Agatha i The inne panie. Kiedy lord Henryk ponownie usiadł, pan Erskine obrócił się i zajął miejsce krzesło blisko niego, położył dłoń na jego ramieniu. — Odgadujesz książki — powiedział;\nDlaczego nie napiszesz takiego?\n— Zbyt lubię czytać książki, żeby mieć ochotę je pisać, panie Erskine. ja z pewnością chciałbym napisać powieść, powieść, która byłaby równie piękna jak perski dywan i jako nierealne. Ale nie ma tam publiczności literackiej Anglia na wszystko, z wyjątkiem gazet, podręczników i encyklopedii. Z wszyscy ludzie na świecie, Anglicy, mają najmniejsze poczucie piękna literatury\n— odpowiedział pan Erskine.\nJa sam miałem ambicje literackie, ale dawno z nich zrezygnowałem. A teraz, moja droga młoda przyjacielu, jeśli pozwolisz mi tak do ciebie zadzwonić, czy mogę zapytać, czy naprawdę miał na myśli wszystko, co powiedziałeś nam podczas lunchu? — Zupełnie zapomniałem, co powiedziałem — uśmiechnął się lord Henryk.\nCzy to wszystko było bardzo złe?\nNaprawdę bardzo źle. W rzeczywistości uważam cię za wyjątkowo niebezpiecznego, a jeśli cokolwiek stanie się naszej dobrej księżnej, wszyscy będziemy patrzeć na ciebie jak na istotę przede wszystkim odpowiedzialny. Ale chciałbym porozmawiać z tobą o życiu. Plik pokolenie, w którym się urodziłem, było nudne. Pewnego dnia, kiedy będziesz zmęczony Londynem, przyjedź do Treadley i wyjaśnij mi swój filozofia przyjemności nad jakimś godnym podziwu Burgundią Mam szczęście wystarczy posiadać.\nBędę oczarowany. Wizyta w Treadley byłaby wielkim przywilejem. To ma doskonałego gospodarza i doskonałą bibliotekę\n— odpowiedział uprzejmie stary pan kokarda. — A teraz muszę pożegnać się z twoją wspaniałą ciotką. Mam termin o godz Ateneum. Jest godzina, w której tam śpimy\n.- Wszyscy, panie Erskine?\nCzterdziestu z nas w czterdziestu fotelach. Ćwiczymy do języka angielskiego Academy of Letters\n.Lord Henryk zaśmiał się i wstał.\nIdę do parku\nPrzechodząc przez drzwi, Dorian Gray dotknął go ramienia. — Pozwól mi iść z tobą — mruknął. — Ale myślałem, że obiecałeś Basilowi Hallwardowi, że pójdziesz się z nim zobaczyć. — odpowiedział lord Henryk.\nPrędzej bym z tobą przyjechał; tak, czuję, że muszę iść z tobą. Pozwól mnie. I obiecasz, że będziesz ze mną rozmawiać przez cały czas? Nikt tak nie mówi cudownie jak ty\nAch! Już dość gadałem — powiedział lord Henryk z uśmiechem.\nTeraz chcę tylko spojrzeć na życie. Możesz przyjść i spojrzeć na to z mnie, jeśli chcesz.\nPewnego popołudnia, miesiąc później, Dorian Gray siedział w luksusowym fotelu fotel w małej bibliotece domu lorda Henryka w Mayfair. To był na swój sposób bardzo uroczym pokojem z wysoką boazerią boazeria z dębu barwionego na oliwkę, kremowy fryz i sufit podniesionego tynku i filcowego dywanu z ceglanego pyłu usianego jedwabiem, perskie dywany z długimi frędzlami. Na malutkim stoliku z satynowego drewna stała statuetka Clodion, a obok leżała kopia Les Cent Nouvelles, oprawiona do Margaret of Valois od Clovis Eve i pudrowane złoconymi stokrotkami że Queen wybrała dla swojego urządzenia. Niektóre duże niebieskie słoiki z porcelany i papugowate tulipany stały na półce nad kominkiem i przez mały Ołowiane szyby okna wpadały w morelowe światło letni dzień w Londynie. Lord Henryk jeszcze nie przyszedł. Zawsze się spóźniał z zasady Zasada jest taka, że punktualność jest złodziejem czasu. Taki był chłopak wyglądając raczej na nadąsanego, jak z apatycznymi palcami przewracał strony misternie ilustrowanego wydania Manon Lescaut, które miał znaleziony w jednej z regałów na książki. Formalne monotonne tykanie Drażnił go zegar w stylu Ludwika Quatorze. Raz czy dwa pomyślał o wyjeździe z dala. W końcu usłyszał kroki na zewnątrz i drzwi się otworzyły. — Jak późno są, Harry! mruknął. — Obawiam się, że to nie Harry, panie Grey — odpowiedział ostry głos. Rozejrzał się szybko i wstał.\nPrzepraszam. ja myśl-\nMyślałeś, że to mój mąż. To tylko jego żona. Musisz mi pozwolić przedstawiam się. Znam cię całkiem dobrze po twoich zdjęciach. Myślę, że mój mąż ma ich siedemnaście\n.- Nie siedemnaście, lady Henry? — W takim razie osiemnaście. I widziałem cię z nim zeszłej nocy w opera.\nŚmiała się nerwowo, gdy mówiła, i obserwowała go razem z nią niewyraźne oczy niezapominajki. Była ciekawą kobietą, która zawsze miała suknie wyglądały, jakby zostały zaprojektowane w gniewie i założone w czasie burzy. Zwykle była w kimś zakochana, a jej pasją nigdy nie była wróciła, zachowała wszystkie swoje złudzenia. Próbowała spojrzeć malownicze, ale tylko udawało się być nieporządnym. Nazywała się Victoria, i miała doskonałą manię chodzenia do kościoła. — To było w Lohengrin, chyba lady Henry?\nTak; to było u drogiego Lohengrina. Muzykę Wagnera lubię bardziej niż kogokolwiek. Jest tak głośno, że cały czas można rozmawiać bez drugiego ludzie słyszą, co się mówi. To wielka zaleta, prawda? tak sądzisz, panie Grey?\nTen sam nerwowy śmiech staccato wyrwał się z jej wąskich ust i jej palce zaczęły bawić się długim nożem do papieru ze skorupy żółwia. Dorian uśmiechnął się i potrząsnął głową:\nObawiam się, że nie sądzę, pani Henz. Nigdy nie rozmawiam podczas muzyki — przynajmniej podczas dobrej muzyki. Gdyby jeden słyszy złą muzykę, obowiązkiem jest utopić ją w rozmowie\nAch! to jeden z poglądów Harry’ego, prawda, panie Grey? Zawsze słyszę Opinie Harry’ego od jego przyjaciół. To jedyny sposób, w jaki się dowiedziałem im. Ale nie myśl, że nie lubię dobrej muzyki. Uwielbiam to, ale ja boję się tego. To sprawia, że jestem zbyt romantyczny. Po prostu uwielbiałem pianistów — czasami dwóch naraz, mówi mi Harry. Nie wiem, co to jest jest o nich. Być może chodzi o to, że są obcokrajowcami. Oni wszyscy są, prawda? Nawet ci, którzy urodzili się w Anglii, stają się później obcokrajowcami czas, prawda? To jest takie sprytne z ich strony i taki komplement dla sztuka. Sprawia, że jest dość kosmopolityczny, prawda? Nigdy nie byłeś któreś z moich przyjęć, prawda, panie Grey? Musisz przyjść. Nie stać mnie storczyki, ale obcokrajowcom nie oszczędzam. Robią sobie pokoje wygląda tak malowniczo. Ale oto Harry! Harry, przyszedłem szukać żeby cię o coś zapytać — zapomniałem, co to było — i znalazłem pana Graya tutaj. Bardzo miło rozmawialiśmy o muzyce. Mamy całkiem te same pomysły. Nie; Myślę, że nasze pomysły są zupełnie inne. Ale był najprzyjemniejsze. Tak się cieszę, że go widziałem\n.- Jestem oczarowany, kochanie, całkiem oczarowany — powiedział lord Henryk, unosząc swój ciemne brwi w kształcie półksiężyca i patrzenie na nich obu z rozbawieniem uśmiech. — Tak mi przykro, że spóźniłem się, Dorianie. Poszedłem zająć się kawałkiem starego brokatem na Wardour Street i musiałem się targować godzinami. dzisiaj ludzie znają cenę wszystkiego i wartość niczego\nObawiam się, że muszę iść\n— zawołała lady Henry, przerywając niezręczna cisza z jej głupim, nagłym śmiechem.\nObiecałem prowadzić z księżną.\nDo widzenia, panie Grey. Do widzenia, Harry. Ty jesz na zewnątrz, jak sądzę? Ja też. Może zobaczę się z tobą u lady Thornbury. — Ośmielę się powiedzieć, moja droga — powiedział lord Henryk, zamykając za nią drzwi jak, wyglądający jak rajski ptak, który spędził całą noc w deszcz, wyleciała z pokoju, pozostawiając słaby zapach frangipanni. Potem zapalił papierosa i rzucił się na niego sofa.\nDorianie, nigdy nie poślubiaj kobiety o słomianych włosach\n— powiedział po pewnym czasie kilka zaciągnięć. — Dlaczego, Harry?\nPonieważ są tacy sentymentalni\nAle ja lubię sentymentalnych ludzi\n.- W ogóle nigdy się nie ożenisz, Dorianie. Mężczyźni żenią się, ponieważ są zmęczeni; kobiety, ponieważ są zaciekawieni: obaj są rozczarowani\n.- Nie sądzę, żebym się ożenił, Harry. Jestem zbyt zakochany. Że to jeden z twoich aforyzmów. Wprowadzam to w życie, tak jak robię wszystko, co powiesz\n— zapytał po chwili lord Henryk. — Z aktorką — zarumienił się Dorian Gray. Lord Henryk wzruszył ramionami.\nTo dość powszechne debiut.\n— Nie powiedziałbyś tego, gdybyś ją zobaczył, Harry.\nNazywa się Sybyl Vane\nNikt nie ma. Jednak pewnego dnia ludzie to zrobią. Jest geniuszem\nMój drogi chłopcze, żadna kobieta nie jest geniuszem. Kobiety to płeć ozdobna. one nigdy nie mają nic do powiedzenia, ale mówią to czarująco. Reprezentują kobiety triumf materii nad umysłem, tak jak ludzie reprezentują triumf myśl nad moralnością\n.- Harry, jak możesz?\nMój drogi Dorianie, to prawda. Obecnie analizuję kobiety, więc Powinienem wiedzieć. Temat nie jest tak zawiły, jak myślałem. ja stwierdzimy, że ostatecznie istnieją tylko dwa rodzaje kobiet, zwykłe i kolorowe. Zwykłe kobiety są bardzo przydatne. Jeśli chcesz zdobyć reputacja osoby godnej szacunku, wystarczy ich sprowadzić kolacja. Pozostałe kobiety są bardzo urocze. Popełniają jeden błąd, jednak. Malują, żeby wyglądać młodo. Nasze babcie namalowane, aby spróbować genialnie mówić. Użyto Rouge i esprit iść razem. To już koniec. Dopóki kobieta może wyglądać na dziesięć lat młodsza od własnej córki, jest całkowicie zadowolona. Jeśli chodzi o rozmowa, w Londynie jest tylko pięć kobiet, z którymi warto porozmawiać, i dwóch z nich nie może zostać dopuszczonych do przyzwoitego społeczeństwa. Jednak powiedz mi o swoim geniuszu. Jak długo ją znasz?\nAch! Harry, twoje poglądy mnie przerażają.\nNieważne. Jak długo ją znasz?\nOkoło trzech tygodni\n.- A gdzie ją spotkałeś?\n— Powiem ci, Harry, ale nie możesz okazywać temu braku współczucia. Przecież to nigdy by się nie wydarzyło, gdybym cię nie spotkał. ty napełniło mnie dzikim pragnieniem dowiedzenia się wszystkiego o życiu. Dniami po tym, jak cię poznałem, coś wydawało się pulsować w moich żyłach. Kiedy się wylegiwałem parku lub spacerowałem po Piccadilly, patrzyłem na każdego, kto minęli mnie i zastanawiali się, z szaloną ciekawością, jakim życiem oni są doprowadziło. Niektóre z nich mnie fascynowały. Inni napełnili mnie przerażeniem. Tam w powietrzu unosiła się wspaniała trucizna. Miałem pasję do doznań … Cóż, pewnego wieczoru około siódmej postanowiłem wyruszyć na poszukiwania jakiejś przygody. Czułem, że ten nasz szary, potworny Londyn, z jego miriady ludzi, jego podłych grzeszników i jego wspaniałe grzechy, jako jak kiedyś to określiłeś, musi mieć coś dla mnie w sklepie. Spodobało mi się tysiące rzeczy. Samo niebezpieczeństwo wzbudziło we mnie zachwyt. ja Przypomniałem sobie, co mi powiedziałeś tamtego cudownego wieczoru, kiedy my Najpierw zjedli razem obiad, o poszukiwaniu piękna będącym prawdziwym sekretem życia. Nie wiem, czego się spodziewałem, ale wyszedłem i wędrowałem na wschód, wkrótce gubiąc drogę w labiryncie brudnych i czarnych ulic kwadraty bez trawy. Około wpół do ósmej minąłem trochę absurdalne teatr, z wielkimi płomienistymi dyszami gazu i krzykliwymi paragonami. Ohydne\nBył Żydem w najwspanialszej kamizelce, jaką w życiu widziałem stojąc przy wejściu, paląc ohydne cygaro. Miał tłuste loki, i ogromny diament płonął pośrodku zabrudzonej koszuli. „Mieć pudło, mój panie? powiedział, kiedy mnie zobaczył, i zdjął kapelusz z literą aura wspaniałej służalczości. Coś w nim było, Harry, to rozbawiło mnie. Był takim potworem. Będziesz się ze mnie śmiał, wiem, ale ja naprawdę wszedł i zapłacił całą gwineę za scenografię. Do obecnie nie mogę zrozumieć, dlaczego to zrobiłem; a jednak gdybym tego nie zrobił — moja droga Harry, gdybym tego nie zrobił… Powinienem był przegapić mój największy romans życie. Widzę, że się śmiejesz. To okropne z twojej strony!\nNie śmieję się, Dorianie; przynajmniej ja się z ciebie nie śmieję. Ale ty nie powinien mówić o największym romansie twojego życia. Powinieneś powiedzieć pierwszy romans twojego życia. Zawsze będziesz kochany i będziesz zawsze kochaj miłość. Wielka pasja jest przywilejem ludzie, którzy nie mają nic do roboty. To jest jedyne zastosowanie klas bezczynnych kraju. Nie bój się. Czekają na Ciebie wyjątkowe rzeczy ty. To dopiero początek\nCzy uważasz, że moja natura jest tak płytka?\n— zawołał ze złością Dorian Gray.\nNie; Myślę, że twoja natura jest tak głęboka.\nMój drogi chłopcze, ludzie, którzy kochają tylko raz w życiu, są naprawdę płytkich ludzi. To, co nazywają swoją lojalnością i wiernością, ja nazwij albo letarg zwyczaju, albo ich brak wyobraźni. Wierność jest dla życia emocjonalnego tym, czym dla życia jest konsekwencja intelektu — po prostu przyznanie się do porażki. Wierność! muszę przeanalizuj to któregoś dnia. Jest w tym pasja do własności. Jest wiele rzeczy, które wyrzucilibyśmy, gdybyśmy nie bali się, że inni mogą podnieś je. Ale nie chcę ci przeszkadzać. Kontynuuj ze swoim fabuła.\n— Cóż, znalazłem się w okropnym małym prywatnym pudełku z wulgarna scena upuszczania, gdy patrzy mi się w twarz. Wyjrzałem zza zasłonę i obejrzał dom. To była tandetna sprawa, wszyscy Kupidzi i rogi obfitości, jak trzeciorzędny tort weselny. Galeria i dół były dość pełne, ale dwa rzędy obskurnych straganów były całkiem puste, i nie było prawie osoby w tym, co, jak przypuszczam, nazywali sukienka-koło. Kobiety chodzą z pomarańczami i piwem imbirowym i tam było okropnym spożyciem orzechów\nTo musiało być jak z palmowych dni brytyjskiego dramatu\n.- Tak jak, powinienem mieć ochotę, i to bardzo przygnębiające. Zacząłem się zastanawiać, co na ziemi powinienem to zrobić, gdy zobaczyłem projekt.\nCo Ty myślisz, że ta sztuka była, Harry?\nPowinienem pomyśleć o\nGłupi, ale niewinny\n.Nasi ojcowie Wydaje mi się, że lubiłam takie kawałki. Im dłużej żyję, Dorianie, tym silniej czuję, że to, co było wystarczająco dobre dla naszych ojców, jest nie jest dla nas wystarczająco dobre. W sztuce, podobnie jak w polityce, są dziadkowie toujours tort.\nTa sztuka była dla nas wystarczająco dobra, Harry. To był Romeo i Julia. ja muszę przyznać, że byłem raczej zirytowany pomysłem zobaczenia Szekspira zrobione w takiej nędznej dziurze. Mimo to czułem się zainteresowany, a Rodzaj drogi. W każdym razie postanowiłem zaczekać na pierwszy akt. Tam była okropną orkiestrą, której przewodniczył młody Hebrajczyk, który siedział na sali pęknięty fortepian, który prawie mnie odepchnął, ale w końcu scena dropu została sporządzona i gra się rozpoczęła. Romeo był tęgim starszym dżentelmenem, z zakorkowanymi brwiami, ochrypłym głosem tragedii i postacią jak a beczka na piwo. Mercutio był prawie tak samo zły. Był grany przez niski komik, który wprowadził własne gagi i był na większości przyjazne warunki z dołem. Oboje byli równie groteskowi jak krajobraz, a wyglądało to tak, jakby wyszło z wiejskiej budki. Ale Julia! Harry, wyobraź sobie dziewczynę, która ma zaledwie siedemnaście lat i ma mała, kwiatowa buzia, mała grecka głowa ze splecionymi zwojami ciemnobrązowe włosy, oczy, które były fioletowymi studniami namiętności, usta, które były jak płatki róży. Była najpiękniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek widziałem w moim życiu. Powiedziałeś mi kiedyś, że patos pozostawił cię niewzruszonym, ale to piękno, zwykłe piękno, mogłoby napełnić twoje oczy łzami.\nMówię Ci, Harry, ledwo mogłem zobaczyć tę dziewczynę z powodu mgły łez, która nadeszła przeze mnie. A jej głos — nigdy nie słyszałem takiego głosu. Było bardzo nisko po pierwsze, z głębokimi, łagodnymi nutami, które zdawały się przypadać pojedynczo ucho. Potem stało się trochę głośniejsze i zabrzmiało jak flet lub a odległy hautboy. Na scenie ogrodowej panowała cała drżąca ekstaza że słyszy się tuż przed świtem, kiedy śpiewają słowiki. Tam były chwile później, kiedy miał dziką pasję skrzypiec. ty wiem, jak głos może kogoś poruszyć. Twój głos i głos Sybilli Vane to dwie rzeczy, których nigdy nie zapomnę. Kiedy zamykam oczy, słyszę je, a każdy z nich mówi coś innego. Nie wiem do czego podążać. Dlaczego nie miałbym jej kochać? Harry, naprawdę ją kocham. ona jest wszystko dla mnie w życiu. Noc po nocy chodzę zobaczyć, jak gra. Jeden wieczorem jest Rosalind, a następnego wieczoru Imogen. mam widziałem, jak umierała w mroku włoskiego grobowca, wysysając truciznę usta jej kochanka. Widziałem ją wędrującą przez las Arden, przebrany za ładnego chłopca w pończochach, dublecie i delikatnej czapce. Oszalała i stanęła przed winnym królem i dał mu rutę do noszenia i gorzkie zioła do smaku. Ona była niewinna, a czarne dłonie zazdrości zmiażdżyły ją jak trzcinę gardło. Widziałem ją w każdym wieku i w każdym stroju. Zwyczajny kobiety nigdy nie przemawiają do wyobraźni. Są ograniczone do swoich stulecie. Żaden urok nigdy ich nie przemienia. Znamy ich umysły jako tak łatwo, jak zna się ich czepki.\nZawsze można je znaleźć. Jest w żadnym z nich nie ma tajemnicy. Jeżdżą rano po parku i pogawędzić na popołudniowych herbatach. Mają swoje stereotypy uśmiech i ich modny sposób bycia. Są dość oczywiste. Ale plik aktorka! Jak inna jest aktorka! Złupić! dlaczego mi nie powiedziałeś że jedyną rzeczą, którą warto kochać, jest aktorka?\n— Ponieważ kochałem ich tak wielu, Dorianie.\nOch, tak, okropni ludzie z farbowanymi włosami i pomalowanymi twarzami\nNie spuszczaj farbowanych włosów i pomalowanych twarzy. Jest coś niezwykłego czasem w nich czar — powiedział lord Henryk. — Żałuję, że nie powiedziałem ci o Sybilli Vane. — Nie mogłeś mi pomóc, Dorianie. Przez całe życie powiesz mi wszystko, co robisz\n.- Tak, Harry, myślę, że to prawda. Nie mogę nic na to poradzić. Masz na mnie ciekawy wpływ. Gdybym kiedykolwiek popełnił przestępstwo, zrobiłbym to przyjdź i wyznaj to tobie.\nLudzie tacy jak ty — umyślne promienie słońca — nie popełniają przestępstw, Dorycki. Ale mimo wszystko jestem bardzo zobowiązany za komplement. I teraz powiedz mi — sięgnij po zapałki, jak grzeczny chłopiec — dzięki — jakie są twoje rzeczywiste relacje z Sybyl Vane?\nDorian Gray zerwał się na równe nogi, z zarumienionymi policzkami i płonącymi oczami.\nZłupić! Sybilla Vane jest święta!\n— Dorianie, warto dotknąć tylko świętych rzeczy — powiedział Lord Henry, z dziwną nutą patosu w głosie.\nAle dlaczego czy powinieneś się denerwować? Przypuszczam, że pewnego dnia będzie należała do ciebie. Kiedy ktoś jest zakochany, zawsze zaczyna się oszukiwać siebie i siebie zawsze kończy się oszukiwaniem innych. To jest to, co świat nazywa romans. W każdym razie ją znasz? — Oczywiście, że ją znam. Pierwszej nocy byłem w teatrze okropny stary Żyd przyszedł do loży po zakończeniu przedstawienia i zaproponował, że zabierze mnie za kulisy i przedstawi mnie jej. byłem wściekły na niego i powiedział mu, że Juliet nie żyje od setek lat lat i że jej ciało leżało w marmurowym grobie w Weronie. ja sądząc po jego pustym spojrzeniu zdumienia, był pod wrażenie, że wypiłem za dużo szampana, czy coś\nNastępnie zapytał mnie, czy pisałem do którejś z gazet. Powiedziałem mu, że ja nawet ich nie czytaj. Wydawał się tym strasznie rozczarowany i zwierzył mi się, że wszyscy dramatyczni krytycy byli w konspiracji przeciw niemu i że każdy z nich jest do kupienia.\nNie powinienem się zastanawiać, czy on tam był. Ale z drugiej ręka, sądząc po ich wyglądzie, większość z nich w ogóle nie może być kosztowny.\n— Cóż, wydawało się, że myślał, że są poza jego możliwościami — zaśmiał się Dorian.\nW tym czasie jednak w teatrze gasły światła, i musiałem iść. Chciał, żebym spróbował kilku cygar, które on mocno Zalecana. Odmówiłem. Następnej nocy oczywiście dotarłem do umieść ponownie. Kiedy mnie zobaczył, ukłonił mi się nisko i zapewnił, że ja był wspaniałym mecenasem sztuki. Był jednak najbardziej ofensywnym brutalem miał niezwykłą pasję do Szekspira. Powiedział mi raz, z Wyraz dumy, że jego pięć bankructw było w całości spowodowanych\nThe Bard — jak nalegał, nazywając go. Wydawał się myśleć, że to różnica.\n— To było wyróżnienie, mój drogi Dorianie — wielkie wyróżnienie. Większość ludzi zbankrutować poprzez zbyt duże zainwestowanie w prozę życie. Zrujnować się z powodu poezji to zaszczyt. Ale kiedy to zrobił rozmawiasz najpierw z panną Sybillą Vane?\nTrzecia noc. Grała Rosalind. Nie mogłem się powstrzymać okrągły. Rzuciłem jej kilka kwiatów, a ona na mnie przynajmniej spojrzała Wydawało mi się, że to zrobiła. Stary Żyd był wytrwały. On wydawał się zdecydowany wziąć mnie za siebie, więc zgodziłem się. Ciekawe, że nie chcąc ją poznać, prawda?\nNie; Nie sądzę\n.- Mój drogi Harry, dlaczego?\nOpowiem ci innym razem. Teraz chcę wiedzieć o dziewczynie\nSybilla? Och, była taka nieśmiała i taka delikatna. Jest coś w rodzaju dziecka o niej. Kiedy jej o tym powiedziałem, otworzyła szeroko oczy w cudownym zdumieniu co myślałem o jej występie, a ona wydawała się zupełnie nieświadoma jej moc. Myślę, że oboje byliśmy raczej zdenerwowani. Stary Żyd wstał szczerząc się do drzwi zakurzonego zielonego pokoju, robiąc wymyślne przemówienia o nas obojgu, gdy staliśmy, patrząc na siebie dzieci. Nalegał, by nazywać mnie\n,więc musiałem to zapewnić Sybilla, że nie jestem kimś takim. Powiedziała mi po prostu: — Wyglądasz bardziej na księcia. Muszę cię nazywać księciem z bajki. — Na moje słowo, Dorianie, panna Sybilla wie, jak prawić komplementy. — Nie rozumiesz jej, Harry. Uważała mnie tylko za osobę gra. Ona nic nie wie o życiu. Mieszka z matką, wyblakłą zmęczona kobieta, która grała Lady Capulet w czymś w rodzaju magenty opatrunek pierwszej nocy i wygląda, jakby widziała lepsze czasy.\nZnam ten wygląd. To mnie przygnębia — mruknął lord Henryk, przyglądając się swojemu pierścienie.\nŻyd chciał mi opowiedzieć swoją historię, ale powiedziałem, że to nie interesuje mnie.\nMiałeś rację. Zawsze jest coś nieskończenie podłego tragedie innych ludzi\nJedyną rzeczą, na której mi zależy, jest Sybilla. Co mnie obchodzi, skąd przyszła od? Od jej małej główki do jej małych stóp, jest absolutnie i całkowicie boskie. Każdej nocy mojego życia chodzę zobaczyć jej grę i co noc jest cudowniejsza\n— Przypuszczam, że to jest powód, dla którego nigdy nie jadasz ze mną obiadu. ja Pomyślałem, że musisz mieć pod ręką jakiś ciekawy romans. Ty masz; ale to jest nie do końca to, czego się spodziewałem\n.- Mój drogi Harry, codziennie jemy razem na lunchu lub kolacji i mam Byłem z tobą kilka razy w operze — powiedział Dorian, otwierając swoją niebieskie oczy ze zdumienia.\nZawsze strasznie się spóźniasz\nNo cóż, nie mogę się powstrzymać od tego, żeby zobaczyć, jak Sybilla się bawi\n— zawołał —\nnawet jeśli tak jest tylko na jeden akt. Łaknę jej obecności; i kiedy myślę cudownej duszy, która jest ukryta w tym małym ciele z kości słoniowej, ja jestem pełen podziwu\n.- Możesz dziś ze mną zjeść kolację, Dorianie, prawda? Potrząsnął głową. — Dziś jest Imogen — odpowiedział — i jutro wieczorem będzie Julią.\nKiedy ona jest Sybillą Vane?\nJaki jesteś okropny! To wszystkie wielkie bohaterki świata w jednym. Jest czymś więcej niż jednostką. Śmiejesz się, ale ja ci mówię, że tak geniusz. Kocham ją i muszę sprawić, żeby mnie pokochała. Ty, który znasz wszystkie tajemnice życia, powiedz mi, jak oczarować Sybillę Vane, żeby mnie kochała! chcę sprawić, że Romeo będzie zazdrosny. Chcę, żeby nas usłyszeli zmarli kochankowie na całym świecie śmiech i smutek. Chcę, aby powiew naszej pasji poruszył ich proch do świadomości, aby obudzić ich prochy w bólu. Mój Boże, Harry, jak ja ją czczę!\nMówiąc, przechadzał się po pokoju. Na jego policzkach paliły się czerwone plamy. Był strasznie podekscytowany. Lord Henryk obserwował go z subtelną przyjemnością. Jak inaczej pochodził teraz od nieśmiałego, przerażonego chłopca, którego poznał u Basila Hallwarda studio! Jego natura rozwinęła się jak kwiat, rozkwitła szkarłatny płomień. Z jego sekretnej kryjówki wkradł się jego dusza i pragnienie pojawiło się po drodze.\n— powiedział w końcu lord Henryk. — Chcę, żebyście razem ze mną pojechali którejś nocy i zobaczyli, jak gra. ja nie ma najmniejszego strachu przed wynikiem. Jesteś pewien uznaj jej geniusz. Wtedy musimy wyrwać ją z rąk Żyda. Jest z nim związana przez trzy lata — przynajmniej przez dwa i osiem lat miesiące — od chwili obecnej. Będę musiał mu coś zapłacić kierunek. Kiedy wszystko zostanie ustalone, wybiorę się do teatru na West Endzie i wyciągnij ją prawidłowo. Sprawi, że świat stanie się tak szalony, jak ona sama mnie.\nTo byłoby niemożliwe, mój drogi chłopcze\nTak, ona będzie. Ma nie tylko sztukę, doskonały instynkt sztuki ją, ale ma też osobowość; i często mi to mówiłeś to osobowości, a nie zasady, zmieniają wiek\nCóż, jaką noc pójdziemy?\nDaj mi zobaczyć. Dzisiaj jest Wtorek. Porozmawiajmy jutro. Gra Juliet jutro.\nW porządku. Bristol o ósmej; a ja wezmę Bazylego. — Nie osiem, Harry, proszę. Wpół do siódmej. Musimy być tam przed podnosi się kurtyna. Musisz ją zobaczyć w pierwszym akcie, w którym się spotyka Romeo\nWpół do siódmej! Co za godzina! To będzie jak herbata mięsna lub czytanie angielskiej powieści. Musi być siedem. Żaden dżentelmen nie je wcześniej siedem. Czy zobaczysz Bazylego między tym a potem? Albo mam napisać do mu?\nDrogi Bazyli! Nie widziałem go od tygodnia. To jest raczej okropne z mojej strony, ponieważ przysłał mi mój portret w najwspanialszym rama, specjalnie zaprojektowana przez niego i chociaż jestem trochę zazdrosna Muszę przyznać, że jestem o cały miesiąc młodszy ode mnie że mi się to podoba. Może lepiej, żebyś do niego napisała. Nie chcę zobaczyć go samego. Mówi rzeczy, które mnie denerwują. Daje mi dobro Rada.\nLord Henryk uśmiechnął się.