Budowa pod klucz Pieszyce | Solbau.pl - firma budowlana i deweloper\nBudowa pod klucz Pieszyce\nSolbau.pl - firma budowlana i deweloper > solidny wykonawca > Budowa pod klucz Pieszyce\nChętnie w Pieszycach wybudujemy Ci dom o którym zawsze marzyłeś. Wystarczy, że się z nami skontaktujesz, a Solbau zajmie się resztą. Pokaż nam wybrany projekt domu, a my bezpłatnie przedstawimy Ci kosztorys jego budowy. Mamy wieloletnie doświadczenie, więc możesz nam zaufać. Warto działać ze sprawdzonym i zaufanym wykonawcą, jakim z pewnością jest firma budowlana Solbau !


kancelaria - Kursy językowe na mp3\nCena: 34,60 32,87 zł\nO Mistrzu Wincentym Kadłubku i jego Kronice - ebook\nAugust Bielowski: „O Mistrzu Wincentym Kadłubku i jego Kronice”. Analiza historyczna postaci i jej dokonań. Mistrz Wincenty, zwany Kadłubkiem (ur. po 1150 lub ok. 1160 według tradycji we wsi Karwów koło Opatowa na Sandomierszczyźnie, zm. 8 marca 1223 w Jędrzejowie) - prepozyt sandomierskiej kolegiaty N.M.P., potem biskup krakowski, związany z kancelarią księcia Kazimierza Sprawiedliwego....\nWspieranie inwestycji - nowe zasady pomocy regionalnej - ebook\n1 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa o wspieraniu nowych inwestycji, która wprowadziła istotne zmiany w zakresie przyznawania regionalnej pomocy publicznej. Nowe regulacje znacznie zmieniają zasady dotyczące przyznawania pomocy i to w podstawowym aspekcie - ze wsparcia przedsiębiorcy będą mogli korzystać w związku z przeprowadzanymi inwestycjami na terenie całego kraju. To oznacza większą elastyczność...\nTestament Eleonory - ebook\nBo jak śmierć potężna jest miłość... Thomas Michel, młody dziennikarz z Görlitz, dowiaduje się, że jego dobra znajoma Eleonora hrabina von Albertstein zmarła w niezwykłych okolicznościach. Jej kancelaria prawna powiadamia go, że hrabina zostawiła do niego list, który ma odmienić jego życie. Thomas jedzie więc do Frankfurtu nad Menem, a stamtąd do starego mrocznego zamczyska, rodowej posiadłości...\nKalendarz specjalisty ds. ochrony środowiska. Terminy i podstawy prawne na 2013 rok - ebook\nPublikacja zawiera wykaz terminów prawniczych na 2013 rok, istotnych dla specjalisty ds. ochrony środowiska. Została przygotowana na podstawie analizy aktów prawnych z uwzględnieniem zmian, które weszły w życie z początkiem 2013 r. Dla każdego miesiąca wskazane są istotne terminy w ochronie środowiska wraz z podstawą prawną, z której wynika dany obowiązek. Publikacja: zawiera wykaz najważniejszych...\nBrud - ebook\n300 tys. fanów na Facebooku. 120 tys. sprzedanych egzemplarzy „Pokolenia Ikea” i „Pokolenia Ikea. Kobiety”. Piotr C. wraca ze swoją trzecią książką. Relu jest warszawskim adwokatem, który mieszka w Lemingradzie, czyli w dzielnicy Wilanów. Jego najcenniejszym klientem jest Janusz, zdemoralizowany multimilioner, a najlepszym przyjacielem Józek - wierny pies. Relu nie lubi...


Olejowanie czy maskowanie – na co położyć akcent w jesiennej pielęgnacji włosów? | Blog o perfumach i kosmetykach - ELNINO PARFUM\nOlejowanie czy maskowanie – na co położyć akcent w jesiennej pielęgnacji włosów?\nELNINO PARFUM | 9 października 2020 | maskowanie włosów, olejowanie włosów, pielęgnacja włosów, pielęgnacja włosów jesienią\nWraz z nadejściem jesieni włosy stały się nieusłuchane i zaczęły żyć własnym życiem? Co możesz zrobić, żeby przywołać je do porządku – olejować, a może wyłącznie maskować?\nJesienna pielęgnacja włosów w pigułce\nW trakcie chłodnych miesięcy włosy potrzebują intensywnego nawilżania oraz ochrony przed otarciami i suchym, mroźnym powietrzem. Jeśli zaniedbasz te obszary pielęgnacji, wkrótce dostrzeżesz, że kondycja oraz wygląd włosów uległy pogorszeniu. Pasma staną się matowe, szorstkie, słabe i niesforne, a końcówki – podatne na rozdwajanie.\nRewitalizujący olej do włosów dla kobiet 150 ml\nCo możesz zrobić, żeby zapobiec takim negatywnym zmianom? Wystarczy, że wyposażysz się w kosmetyki, które będą idealnie dopasowane do potrzeb Twoich włosów. Wśród nich nie może zabraknąć dobrej jakości:\nolejku do włosów\nmaski natłuszczającej i regenerującej\nJeśli Twoje włosy lubią różnorodność, możesz wymiennie stosować kilka różnych produktów, ale jeśli wolą minimalizm – stwórz własny zestaw do jesiennej pielęgnacji i bądź mu wierna.\nOlejowanie i maskowanie\nŻeby jesienna pielęgnacja włosów przynosiła oczekiwane rezultaty, warto skupić się nie tylko na olejowaniu, ale także i na maskowaniu. Im więcej uwagi poświęcisz tym dwóm obszarom, tym lepsze efekty zaobserwujesz. Jak najlepiej nakładać olej, a jak maskę? Niestety, uniwersalna metoda nie istnieje. Trzeba samodzielnie przetestować kilka sposobów, a następnie wysnuć wnioski. Czy długie wieczory wprost idealnie nie nadają się do takich eksperymentów?\nL´ORÉAL PROFESSIONNEL SÉRIE EXPERT ABSOLUT REPAIR GOLD QUINOA + PROTEIN RESURFACING GOLDEN MASQUE\nMaska regenerująca zniszczone włosy dla kobiet 500 ml\nMimo że metoda olejowania i maskowania, która sprawdzałaby się u wszystkich, nie istnieje, można wyróżnić kilka powszechnych błędów dotyczących tych zabiegów. Zapoznając się z nimi wnikliwie, zaoszczędzisz cenny czas i nerwy. Czego należy więc unikać, aplikując olej oraz maskę? Oto 5 najpopularniejszych błędów:\n→ w olejowaniu:\nnakładanie oleju na brudną, tłustą skórę głowy\nprzetrzymywanie oleju na włosach\nstosowanie niewłaściwego oleju\n→ w maskowaniu:\naplikowanie maski zbyt blisko skóry głowy\nnakładanie zbyt dużej ilości produktu\npozostawianie maski na krótką chwilę\nużywanie błędnie dobranej maski\nniedokładne spłukiwanie produktu\nCzy i Tobie zdarzyło się je popełniać? Podziel się swoimi doświadczeniami w komentarzu.\n3 kosmetyki z miodem, które zrobisz w domu\nJak się malować, żeby dodać sobie energii?


Kup Battlefield 4 + Call of Duty: Ghosts Clash of the Titans Bundle\nData wydania: 05/11/2013\nBattlefield 4 + Call of Duty: Ghosts Clash of the Titans PRE-ORDER Bundle\nPlatforma: STEAM/ORIGIN Języki: T B A\nTo jest PRE-ORDER. Otrzymasz klucz produktu na dzień premiery. Battlefield 4 ma być wydany 31 października 2013 roku. Call of Duty: Ghosts ma zostać wydany w dniu 5 listopada 2013 roku. Daty wydania mogą ulec zmianie bez powiadomienia.\nKlucze będą wysyłane w ciągu 24 godzin, aby zwolnić!


Personalizowane umywalki wolnostojące - czy warto oraz gdzie kupić? - Ravon\nJesteś tutaj: Blog & Nowości Personalizowana umywalka - stylowy element łazienki czy ekstrawagancki kaprys?\nKiedyś rzeczy ręcznie robione (z ang. handmade), kojarzyły się z nieporadnymi broszkami z masy solnej i wazonikami oklejanymi wełną (robionymi w podstawówce, a wręczanymi z okazji dnia babci). Teraz handmade jest nie tylko modą, która zdobywa wciąż nowych fanów, ale i rozsądnym wyborem. W czasach, gdy zalewa Was tania, masowa produkcja (która z trwałością ma niewiele wspólnego), rzeczy z manufaktur prowadzonych przez pasjonatów, są czymś w co warto zainwestować. Także z ekonomicznego punktu widzenia.\nPodobnie rzecz ma się z personalizowaniem rzeczy. Zaczęło się od mody na wręczanie „projektowanych” kubków, koszulek, breloczków z imionami, zdjęciami czy dedykacjami. Obecnie spersonalizować można zabawkę, biżuterię, zestaw audiofilski do domu czy meble. Dlaczego zatem nie rozpieścić się i nie spersonalizować np. umywalki?\nPodwójny efekt wow – umywalka stojąca personalizowana (inaczej - umywalka wolnostojąca)\nChyba większość z Was lubi czuć się wyjątkowo, wyróżniać w tłumie i przyciągać spojrzenia. Pokazać swój charakter, klasę, pomysłowość. Czasy, gdy w każdym domu stał identyczny zestaw meblościanek, słusznie minęły. Nawet jeśli wielu z Was urządza się w pewnej popularnej sieciówce, to i tak wybór który ona proponuje sprawia, że mieszkania znacząco się różnią. Olbrzymi wpływ na to mają dodatki.\nI tu płynnie (mamy nadzieję), przechodzimy do naszego ulubionego pomieszczenia w domu – łazienki. Oazy prywatności, intymności i spędzania czasu na swoich warunkach. Skoro wszyscy wiecie jaka to przyjemność zaszyć się w niej po ciężkim dniu, gdy ma się jakiś problem, albo by po prostu przez kilka minut pobyć w samotności, dlaczego nie wykorzystać sytuacji, by uczynić to pomieszczenie wyjątkowym?\nProjektując łazienkę macie zapewne dwa założenia:\nma być funkcjonalna - to tu zazwyczaj robicie pranie, kąpiecie się, wychodzicie tam gdzie „królowie chadzają piechotą”, a czasem bu w spokoju poczytać. Tu dbacie o ciało, ale i o psychikę,\nliczy się estetyka. Nikt prawdziwie nie odpocznie w miejscu, które go drażni. W miejscu źle rozplanowanym i chaotycznie urządzonym (miało być eklektycznie, a wyszło jak wyszło).\nSą jeszcze tacy z Was którzy myślą, że najwyższej klasy jakość kosztować musi krocie. Że za rzeczy handmade (i to robione w Polsce), trzeba zostawić kilka wypłat lub oszczędzać latami. Bardzo się mylicie.\nPamiętacie ten film, gdzie pokazywano luksusowy hotel, a w nim łazienkę? Gdy nie mogliście oderwać wzroku od umywalki, która stała niczym pomnik? Widzieliście zapewne w swoim życiu wnętrze dobrej restauracji, gdzie nie było powszechnie znanych umywalek wpuszczanych w blat, ani rosnących w siłę nablatowych, a właśnie umywalki wolnostojące? Zastanawialiście się wtedy czy kiedykolwiek byłoby Was stać na tę piękną, ale jakże „ekscentryczną fanaberię”? A gdybyśmy Wam napisali, że nie tylko Was stać, ale co więcej możecie sobie pozwolić na personalizowany zlew łazienkowy wolnostojący (w dowolnym kolorze, zdobieniu, a nawet ręcznie malowany?!\nPersonalizowana umywalka wolnostojąca – wiemy jak Was zaskoczyć i zachwycić\nUmywalka. Jeden z najczęściej używanych sprzętów w każdym gospodarstwie domowym. Centralny punkt łazienki, który na równi z płytkami decyduje o jej „odbiorze”. Bywają jeszcze misy byle jakie i z tanich materiałów, ale coraz częściej wystarczy niewiele dopłacić, by kupić umywalkę w klasie premium. A potem uczynić ją jeszcze bardziej unikatową, dzięki personalizacji.\nNasza manufaktura proponuje Wam ręcznie robione wanny i umywalki. Tylko od waszej wyobraźni zależy kształt, kolor, zdobienie.\nCzeka na Was cała paleta RAL A to wciąż nie wszystko. Wasze personalizowane umywalki stojące, mogą być z dowolnego kompozytu, gwarantującego trwałość i jakość na dziesiątki lat:\nw połysku (Marmonit),\nw macie (PureStone),\nCałość możecie wykończyć/ozdobić płynnym metalem (miedzianym, złotym, cynowym, mosiądzem). Na waszej umywalce wolnostojącej możecie zaprojektować dowolną grafikę lub rysunek, a my z przyjemnością Wam go namalujemy (ręcznie!).\nLubicie być traktowani indywidualnie? Tak właśnie robimy. Wysłuchujemy Was i spełniamy wasze marzenia.\nJakie umywalki wolnostojące proponujemy?\nRAVON EUPHORIA – o kształcie inspirowanym kielichami kalii. Subtelna, a mimo to mocno awangardowa umywalka,\nRAVON GLADIO – bez zbytniego rozpisywania się – jej wyjątkowość tkwi w prostocie. Prostokątny, minimalistyczny i nieco surowy kształt, stanowi idealne „tło” na wasze pomysły,\nRAVON SAXO – o kształcie owalnym, na monumencie zwężającym się ku dołowi. Cudownie lekka. Piękno samo w sobie.\nCzy już wiecie jak ozdobicie swoją?


Czubajka kania (grzyb jadalny) - jak rozpoznać? Przepisy kulinarne | TVN Zdrowie\nCzytasz: Czubajka kania (grzyb jadalny) - jak rozpoznać? Przepisy kulinarne\nFot. jessicahyde / Getty Images\nKanie to grzyby bardzo często mylone z muchomorami. Jak rozpoznać kanie i co można z nich przygotować? Sprawdźcie koniecznie przepisy kulinarne wykorzystujące kanie, jako główny składnik dania.\nKanie są często mylone z muchomorami, które są trujące. Co wyróżnia kanie? Kapelusz grzyba jest duży - jego średnica waha się od 10 do nawet 35 cm, a kształt zależy od wieku - u młodych owocników kapelusz jest kulisty, jajowaty, potem wypukły, u dojrzałych natomiast zupełnie płaski z garbkiem na szczycie, rzadziej parasolowaty.\nTrzon grzyba ma wysokość od 15-50 cm, natomiast grubość 1-2,5 cm i jest on w barwie kapelusza. Grzyb ma miły zapach i orzechowy smak. Miąższ jest biały i w kapeluszu powinien być gąbczasty. Właśnie - w kapeluszu, bowiem tylko one nadają się do spożycia. Miąższ w trzonie jest łykowaty, zdrewniały i nie powinien być spożywany - nie dlatego, że jest trujący. Jest po prostu niesmaczny.\nCzubajka kania lubi miejsca trawiaste - spotkać ją możemy od lipca do końca listopada na brzegach lasów liściastych, polanach, w okolicach dróg.\nZobacz film: Grzyby – dlaczego warto wprowadzić je do diety? Jakie wartości odżywcze mają grzyby? Ile mają kalorii?\nGdzie kupić grzyby z atestem? Zobaczcie sami:\nZobacz film: Gdzie kupić grzyby. Źródło: Wiem, co jem\nPrzepisy kulinarne na kanie czubajkę\nKażdy grzyb przed rozpoczęciem przygotowywania powinien być dokładnie umyty pod bieżącą wodą i oczyszczony z zabrudzeń. Przed przyprawieniem kani koniecznie ostrym nożem zdejmij skórkę z kapelusza! Pamiętaj także, że trzonów się nie je.\nKotlet z kani\n5 kapeluszy kani\nGrzyby należy obtoczyć w mące i jajku, na koniec w bułce tartej. Należy je smażyć na rozgrzanym oleju dopóki będą mieć złoty kolor. Grzyby można podawać zamiast mięsa - jako kotlety do ziemniaków, ryżu czy surówki.\nJajecznica z kani\n2 kapelusze kani\nJajka rozbić, a na patelni rozgrzać masło lub olej. Drobno pokrojone kanie smażymy razem z cebulą, a kiedy będą mieć złoty kolor i cebulka będzie zeszklona, dodajemy rozbełtane jajka. Smażymy i gotowe.\nGulasz z kani\nDrobno posiekaną cebulkę, przeciśnięty przez praskę czosnek smażymy razem na patelni. Następnie dodajemy starta marchew oraz kapelusze Kani pokrojone w pasy. Doprawiamy do smaku i po chwili zalewamy bulionem. Całość gotujemy jeszcze około 15 minut.\nGrzyby musza być zdrowe i oczywiście oczyszczone. Należy je pokroić na pół lub na mniejsze części, jeśli są duże. Kanie wrzucamy na gotującą się osoloną wodę i gotujemy 10 minut. Odcedzamy, wkładamy do słoika i gotujemy zalewę octową wedle uznania - przykładowo 2 szklanki wody, 1 szklanka octu, 1 łyżka soli i 2 cukru. Zalewamy kanie gotującą zalewą i przekręcamy słoik do góry dnem.\nData aktualizacji: 30.09.2019 Opublikowano: 30.09.2019 r.\nBorowik ceglastopory – jak go rozpoznać, jakie ma właściwości i jak go podawać? TVN zdrowie\nGrzyb miodówka – jak wygląda i gdzie można go znaleźć? Przepisy z miodówką Dzień Dobry TVN\nGąska (grzyb jadalny) - jak wygląda? W jaki sposób go przyrządzić? TVN zdrowie\nSuszone grzyby krok po kroku. Jak je przygotować i przyrządzić? Dzień Dobry TVN


Archiwa: Książeczki edukacyjne 2+ - BIBLIOTECZKA OKRUSZKA\nTag: Książeczki edukacyjne 2+\nKsiążeczki edukacyjne z serii AKADEMIA MALUCHA\nKsiążeczki z serii „Akademia malucha” to świetna edukacyjna seria dla najmłodszych. 🤩🤩🤩\nAkademia Malucha – Wydawnictwo Olesiejuk.\nW środku książeczek znajdziemy niezwykle kolorowo ilustrowane strony oraz zadania polegające na wklejaniu naklejek, kolorowaniu, pisaniu po przerywanej linii, wskazywaniu, malowaniu czy liczeniu. Dodatkowym atutem książek są dołączone naklejki, które uatrakcyjniają zabawę. 😍😍😍\nPracując z książkami, maluch pozna podstawowe kolory, kształty, przeciwieństwa i 3 pierwsze cyferki. Wykona proste zadania. Będzie kleić naklejki, kolorować, rysować po przerywanej linii, malować i w ten sposób ćwiczyć małą motorykę, a także spostrzegawczość i koordynację ręki i oka. Będzie również odkrywać bogactwa otaczającego świata, ale przede wszystkim będzie wspaniale się bawić. 🥰🥰🥰\nBardzo lubimy książeczki z zadaniami. Te mają barwną szatę graficzną, a tematyka zadań znajdujących się w ich środku została przedstawiona w niezwykle interesujący sposób. Z nimi nauka dla Okruszka stanie się czystą przyjemnością już od najmłodszych lat! 👍👍👍❤❤❤\nŚwietna seria dla najmłodszych Okruszków, która składa się z aż 16 książeczek. Książki zostały pięknie zilustrowane i zawierają 2 strony tak lubianych przez dzieci naklejek. W serii znajdziemy książeczki edukacyjne i kolorowanki. Pracując z książkami maluszek uczy się o kolorach, kształtach, przeciwieństwach i cyferkach, a także ćwiczy rączkę w kolorowaniu i malowaniu szlaczków. Seria uczy dzieci w niezwykle miły i przyjemny sposób, a kolorowe naklejki zachęcają do zabawy połączonej z nauką. Z tymi książeczkami nauka dla Okruszka staje się czystą przyjemnością już od najmłodszych lat. 👍👍👍❤❤❤


Forum Akademickie Nagroda za udrożnienie Drawy - Forum Akademickie\nNagroda za udrożnienie Drawy\nRealizowany przez pracowników i studentów Katedry Hydrobiologii Uniwersytetu Szczecińskiego oraz Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w Szczecinie projekt ochrony siedlisk włosieniczników i udrożenienia korytarza ekologicznego zlewni Drawy wygrał konkurs Fish Passage 2020 – międzynarodowej konferencji na temat drożności rzek.\nKomitet oceniający (The Fisheries Engineering and Science Project Award Task Group) poszukiwał projektów wykorzystujących najnowszą wiedzę w przywracaniu drożności rzek oraz poprawy stanu siedlisk i gatunków zagrożonych. Rzeki to siedliska istotne dla wielu gatunków zwierząt, ale szczególnie dla gatunków, w tym ryb i minogów, które całe życie spędzają w wodzie. Niektóre z nich przemieszczają się na niewielkie odległości, inne odbywają dalekie wędrówki trwające kilka lat. Na swych życiowych szlakach muszą stawić czoła wielu wyzwaniom, zanim po wylęgu z ikry dziki narybek dorośnie i osiągnie dojrzałość, aby odbyć skuteczne tarło dające początek następnemu pokoleniu. W projekcie „Czynna ochrona siedlisk włosieniczników i udrożnienie korytarza ekologicznego zlewni rzeki Drawy w Polsce” jednym z głównych zadań jest zapewnienie takich miejsc oraz dostępu do nich. Drugim celem jest ochrona i poprawa stanu ekologicznego rzek włosienicznikowych, siedlisk gatunków uznanych za najcenniejsze z rodzimych.\nProjekt oraz inwestycje realizowane w jego ramach przyczyniają się do znaczącej poprawy sytuacji ekologicznej na Drawie, przede wszystkim do odbudowania populacji łososia poprzez przywrócenie tarlisk ryb łososiowatych, oraz do udrożnienia rzeki i zachowania jej naturalnych walorów, szczególnie istotnych z punktu widzenia rozwoju turystyki. Podjęto szereg działań ukierunkowanych na poprawę funkcjonowania środowiska rzecznego na objętych projektem obszarach np. przywrócono drożność koryt rzecznych – poprawa drożności Drawy jest realizowana w miejscach barier uniemożliwiających migrację ryb i minogów na obszarze całej zlewni, a więc także w Drawieńskim Parku Narodowym; wprowadzono usprawnienia hydrotechniczne – udrożnienie korytarza ekologicznego odbywa się poprzez dostosowanie budowli hydrotechnicznych do ekologii migrujących gatunków; stworzono tarliska w korytach rzek; zbudowano zaporę przeciwerozyjną w dolinie Drawy koło Głuska; przywrócono populację rdestniczki gęstej.\nWażnym celem jest również zwiększenie świadomości społeczeństwa dotyczącej zagadnień usług ekosystemowych i zrównoważonego rozwoju gospodarczego w rejonie rzek włosienicznikowych, w tym przeciwdziałanie kłusownictwu, optymalizacja ruchu turystycznego, edukacja i informacja między innymi wśród społeczności lokalnej. W ramach projektu odbywają się cykliczne edukacyjne spływy kajakowe, które stwarzają możliwość indywidualnego obcowania z dziką przyrodą rzek oraz zachodniopomorskimi krajobrazami. Połączenie edukacji z rozrywką pozwala na swobodną wymianę informacji pomiędzy gośćmi spływu oraz organizatorami. Istotne w tym względzie są także organizowane akcje sprzątania rzek wraz z przyległymi do niej terenami. Tego rodzaju aktywność sprawia, że ludzie zaczynają dbać o środowisko naturalne tego terenu oraz zabiegać o poprawę sytuacji ekologicznej i gospodarczej, związanej z rzeka Drawą, dostrzegając istotność zachowania środowiska naturalnego w tym likwidowania skutków szkodliwego wpływu działalności człowieka.\nZespół Uniwersytetu Szczecińskiego składający się z naukowców (prof. dr hab. Robert Czerniawski, dr Tomasz Krepski, dr Łukasz Sługocki) i studentów kierunku ochrona i inżynieria środowiska przyrodniczego (Katarzyna Kuczyńska, Aleksandra Haba, Wiktor Wańczyk, Szymon Truszkowski), w porozumieniu z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w Szczecinie, realizuje zadania w zakresie monitoringu prowadzonych działań i ich wpływu na stan przyrodniczy Drawy.\nProjekt miał zostać oficjalnie zaprezentowany podczas tegorocznej konferencji Fish Passage 2020 w Lizbonie, jednak ze względu na utrzymującą się pandemię, wydarzenie odwołano. W najbliższym czasie planowane jest zaprezentowanie projektu podczas serii webinarów przygotowywanych przez organizatora konferencji.\nźródło: USz, GDOS


Tysiące osób na Wyspach już złożyło swój podpis! A TY? Po 3 tys. funtów dla każdego, kto... - POLEMI.co.uk\nStrona główna Motoryzacja Tysiące osób na Wyspach już złożyło swój podpis! A TY? Po 3 tys. funtów dla każdego, kto...\nTysiące osób na Wyspach już złożyło swój podpis! A TY? Po 3 tys. funtów dla każdego, kto...\nUtworzony: poniedziałek, 09 stycznia 2017 16:42\nTysiące osób w Wielkiej Brytanii złożyło już swój podpis pod pozwem przeciwko czołowemu koncernowi samochodowemu. Wszystko dlatego, że niemiecka firma oszukała swoich klientów sprzedając auta z nielegalnymi urządzeniami. Każdy, kto złożył podpis i posiada taki samochód, może dostać po 3 tysiące funtów odszkodowania. Rozprawa rusza już pod koniec stycznia.\nJak podaje The Guardian, oszukani właściciele samochodów od grupy Volkswagen mogą dostać nawet po trzy tysiące funtów odszkodowania. Skandal dotyczy samochodów marki Volkswagen, Audi, Seat i Skoda. Ponad 10 tysięcy właścicieli tych samochodów złożyło pozew przeciwko niemieckiej firmie, po tym jak ta przyznała się do instalowania w pojazdach oprogramowania, które fałszowało wyniki pomiarów zawartości tlenków azotu w spalinach silnika Diesla.\nOprogramowanie to, znane pod angielską nazwą „defeat device” (urządzenie udaremniające) w celach oszczędnościowych wyłączało system neutralizowania tlenków azotu podczas normalnej eksploatacji samochodu i włączało go po rozpoznaniu, że silnik jest poddawany testom. Okazuje się, że problem dotyczy ponad 11 milionów pojazdów na całym świecie – w tym prawie 1,2 miliona w Wielkiej Brytanii.\nPozew zbiorowy w Wielkiej Brytanii prowadzony jest przez kancelarię Harcus Sinclair. Posiadacze samochodów od grupy Volkswagen są wściekli, ponieważ słono zapłacili za to, by samochody były bardziej ekologiczne. W rzeczywistości prawnicy z kancelarii wykazali, że samochody emitowały znacznie większy poziom tlenków azotu niż oficjalnie podawano.\nDamon Parker z kancelarii powiedział: „Klienci VW są wściekli. Cała akcja ma na celu zapewnienie, że Volkswagen wprowadził klientów w błąd, co doprowadziło do szkód w środowisku, które zostały spowodowane przez ich samochody. Ponadto chcą sprawiedliwości, by marka została odpowiednio ukarana i by to zniechęciło ich do podobnych zachowań w przyszłości”. Parker skrytykował także ofertę koncernu, który zaoferował bezpłatną naprawdę samochodów, które zostały dotknięte skandalem i nie zaoferował przy tym żadnego zadośćuczynienia.\nKancelaria współpracuje w tej sprawie także z innymi ekspertami. Jacqueline Young z kancelarii Slater&Gordon powiedziała: „VW wykazał zupełną pogardę nie tylko dla praw i zdrowia swoich klientów w Wielkiej Brytanii, ale także dla środowiska. Takie rozwiązanie jest najlepsze”.\nSprawa rozpocznie się w dniu 30 stycznia. Jeśli brytyjscy klienci koncernu ją wygrają, to firma będzie musiała wypłacić ponad 3,6 miliarda funtów na odszkodowania dla 1,2 miliona klientów na Wyspach. Wszyscy zainteresowani, którzy chcą dołączyć się do pozwu muszą to zrobić za pośrednictwem specjalnej strony internetowej www.vwemissionsaction.com.\nFot.: Mr.Exen / Shutterstock\n« Kierowcy na Wyspach sięgną do kieszeni! Teraz zapłacisz 75 funtów za...\n» Jeździsz samochodem w Wielkiej Brytanii? Nie mamy dla Ciebie dobrych wiadomości...


Waleriana | Kardiolo.pl\n.. ...ale jak wziąłem dwie waleriany to wszystko przeszło po 30 minutach... Raz jeszcze dziękuję. Dziekuje Panu za checi :D mi chodzi tylko o to ze to bylo kilka lat temu teraz sie nie czuje lepiej a badania jak juz wystawia to łooohoho musimy czekac .Nikogo nie obwiniam tak to u nas wyglada..\n.. ...delikatnie wspomagać np. walerianą. Przykład: boimy się jazdy windą, trzeba się do takiej jazdy zmusić, ale za pierwszym razem przejechać tylko jedno piętro. Organizm nie zdązy się zmobilizować do strachu. Po jakimś czasie zapomni, że się bał. Leczenie psychiki polega własnie na..\n.. ...na nerwy albo cos z waleriana, nic mi dzis nie pomaga w dodatku wydaje mi sie ze tam naprawde cos jest, jakbym to doslownie czula. Mialam juz taki atak paniki ze chcialam jechac na pogotowie, ale narazie staram sie uspokoic, choc nic to nie daje. W styczniu dowiedzialam sie ze mam mala..\n.. ...go uwielbiają.Zapach waleriany je wabi.Kolega ma kota,który wszystkich drapie a mnie pomimo tego,ze mam psa wlazł do kieszeni kurtki i nie chciał wyleźć za żadne skarby.Okazało się ,że trochę mi się rozlało przez niedokręconą zakrętkę.Do dziś mnie kiciuś uwielbia .Pozdrawiam Słoneczka,..\n.. ...najgorszym razie lyk waleriany.teraz po ostatnim napadzie juz nie jest tak latwo.w zeszlym tyg.jak bylo tak cieplo balam sie wyjsc z domu,ze zemdleje,krecilo mi sie w glowie itd.checi do czego kolwiek minely,kiedys trenowalam na silowni,dbalam o wizerunek,a teraz mam jakby to gdzies.3..\n.. ...Kalms;Milocardin;Aspargin;zwykle krole walerianowe i Validol pozdrawiam Robert, uwierz mi, ze to nie siedzi w mojej glowie. W tej chwili chcialabym zajac sie czyms, lubie byc aktywna. Jednak niestety nie moge nawet sie podniesc z krzesla. Mam jakies * dziwne * nogi, nie moge nawet stac...\n.. ...psychotropów. Jedynie Krople walerianowe około 45 kropli. Bardzo dużo mi daje jeśli wożę je ze sobą. Mogę ich nie brać od 2 tygodni, ale muszę je mieć ze sobą. Jak tylko nie mam zaraz mam napad paniki. Porąbane to ale cóż... Taki sobie sposób wyrobiłem i działa. prosze o jakisi telefon..\n.. ...tygodniu brania magnezu mi nie przejdzie to mam isc do kardiologa eh :( pozdrawiam wszystkich Patosia, zabacz jak beda na Ciebie dzialac krople walerianowe. a co to sa za krople albo na co sa te krople ??..\n.. ...420/min, dali krople walerianowe i puścili do domu. Podobno to wszystko od zmiany pogody i stresu( miesiąc temu zdechł mi mój ukochany chomik, też miał wysokie tętno i czesto tracił przytomność ). A tak w ogóle to szoruj dowcipnisiu z tego forum, bo tutaj ludzie piszą o swoich..\n.. ...zobaczysz czy pomoże plus waleriana. Życze Ci żeby pomogło i ja tak czuję, ze pomoze i nie daj się nerwicy!!! yyy tak jak pisala Basiek... ja mecze sie z sercem od 5 lat juz. a Jak pisalas Anula o pulsie 100... przeciez to nawet nie jest tachykardia tylko podwyzszone ale akceptowalne....\n.. ...lekarzach i zakupię sobie waleriankę, co z pewnościa nie zaszkodzi, a może pomoże? Bardzo liczę na Wasze zdanie.Pozdrawiam.Agnieszka. CZESC napisz mi z czego masz te zwiotczenia np mialas czeste anginy?albo grypy? ja tez mam zwloknienia podobno z angin migdaly juz mam wyciete, arytmia..\n.. ...zycze duzo zdrowia dr Walerianowski myslalem ze mam schizofrenie wyszlo ze nie.. badania wykryly depresie po odstawieniu papierosow : ) co ma masturbacja do zołądka bucu? hej mam pytanie czy przy atakach wpw jedziecie na pogotowie? jak się zachowywa Do Kaja82.Przy atakach staramy się je..\n.. ...ziołowe uspakajające z walerianą. Czesc wszystkin znerwicowanym.Równiez mam nerwice od 2 lat czasami jest lepiej czasami gorzej ja mam takie cos ze strasznie boje sie sygnału karetki wtedy mnie paralizuje i odrazu robi sie goraco dzisiaj np dzwoni tel to odrazu podskok powiedzcie mi tez..\n.. ...dolegliwosci, jest na bazie walerianu, to sa tabletki do ssania, super sprawa! Nie uzaleniaja ( tak jest napisane na opakowaniu ; ) ), maja przyjemny mietowy smak. Persen tez probowalam, moze byc. Poza tym, w te wakacje bylam na akupunkturze, daje dobre rezultaty, ale jesli chcecie..\n.. ...jest w skaldzie obok waleriany i melisy, to ze wzgledu na refluks.POdobnie z Validolem. Moze te wszystkie obajwy sa wynikiem refluksu, moja kardiolog mowila ,ze bywaja przyjmowani pacjenci na ich oddzial z obajawami kardiologicznymi , a potem okazuje sie ,ze sa wynikiem refluksu.BYlam..\n.. ...wprowadzil.napilam sie kropli walerianowych, troche sie uspokoiam, nawet poszlam na sylwestra. ale dzis od momentu jak wstalam jest tragicznie.caly czas mam to drzenie w srodku, teraz to juz nawet cala sie trzese.ale najgorsze jest to ze czuje jakbym byla jakas nacpana non stop i miala..\n.. ...zaopatrzyłam się w nerwosol i walerianę. Do Dany! Nie przyzwyczajaj się do myśli, że po 6 miesiącach odstawisz acenokumarol. Po kilku zabiegach jak u Ciebie, może to potrwać nawet rok. Ja mam np przedłużone do 9 mies. a miałem tylko dwa zabiegi. Za tydzień minie pół roku jak nie miałem..\n.. ...końcu oddechem , potem walerianką jakoś się opanowałam. Już nie pamiętam kiedy przeżyłam taki wstrząs ale skoro przeżyłam tzn serce już się naprawiło ? Pozdrawiam Witam serdecznie, śledzę to forum już dłuższy czas,czuję jakbym wszystkich was i wasze problemy znał osobiście .A z Daną to..\n.. ...łykałam nerwosol albo waleriankę bądź neocardinę, a potem zastanawiam sie co to za arytmia. Te kropelki mam na głównej półce , a w torebce tabletki uspakajające ziołowe. Dopiero potem chemiczne. Co dostawałaś w kroplówkach ? Z doświadczenie wiem, że jak czekałam na atak, to zazwyczaj..\n.. ...czasami warto wziac waleriane i poczujesz sie lepiej - napewno dasz sobie rade - bardzo ci tego zycze!!! i pisz jak sobie poradziłes - to cie bardziej wzmocni!!!!!!!!!!!!!!pozdrowionka iwonka - napewno bedzie ok - ciesze sie ze jest lepiej - ja czuje tez dobrze - i tak musimy..\n.. ...Jak masz w domu krople walerianowe tylko musza byc na spirytusie, to wciagaj nosem, najpierw jedna dziurka 4 razyi potem druga, wyczytalam to w Tombaku w ksiazce * uleczyc nieuleczalne * A tak w ogole to jak dlugo ty chorujesz? spij spokojnie, wczoraj nie spalas to dzis napewno zasniesz,..\n.. ...lokomocyjną. Silniejsza jest waleriana najlepiej forte. A na noc Valerin noc zawiera on oprócz waleriany jeszcze magnez, melisę i inne. Tylko myślę, że trzeba brać te zioła regularnie przez dłuższy czas, by wzmocnić organizm. Tak by w ogóle nie dochodziło do takich sytuacji ataków..\n.. ...pijesz? To można kropelki walerianowe...ha ...Pozdrawiam Klaudie - może bryka teraz w kosmosie.....Pogódko miłego...wszystkiego a Agusia ty tam w porządkach sie nie utopiłaś....A my dziś jedziemy do.....hm...teściowej bo tam przyjechał brat mojego męża ze...Śląska - Krysiu...z..\n.. ...działają bo mają w składzie walerianę.Na mnie dobrze działa nervogran w granulkach takie paskudztwo i waldispert ale ten ostatni trudno dostać w aptekach nie wiem dlaczego. Pozdrawiam wszystkie .A Joker gdzie wczoraj była ?Nie odwiedziła nas.Piszcie. Cześć Załoga: ) ale sie pogoda..\n.. ...uspokajające Labofarm z walerianą .A jeszcze Wam coś napiszę endokrynolog powiedziała mi dosłownie * a czy ktokolwiek z nerwicy się wyleczył do końca * ?takim pytaniem odpowiedziała mi na moje pytanie - kiedy minie mi w końcu ta nerwica? Nie jest to optymistyczne ale coś w tym jest...\n.. ...rade wzielam krople walerianowe i bylo jakos w miare.ale nie pokoja mnie nadal moje nogi ,jak dlugo stoje i czy nawet jak ide na ogrodek mam uczucie ze sie zaraz przewruce sa takie jak z waty ,czy to tak nerwica dziala ?????????? nie wiem juz co myslec.pozdrawiam.Krysienko co z toba nie..\n.. ...CHOLERA ,ale wzielam waleriane i jakos spokojnie sie zrobilo,przechwalilam sama siebie chyba,jak ja sie cykam jak ona forsuje,ale Matiiage tez dopadla ,biedactwo sama z dziecmi w domu .A Dorotka jak zwykle spoko i pociesza innych ma dziewczyna naprawde juz za soba pewnie ta paskude..\n.. ...że rano piłam krople walerianowe Agnieszko,co do bólu stawów i mięśni to mam tak, że raz muszę uważać by się nie przewrócic, za chwilę mogę nieść ciężki koszyk z zakupami. Stawy i mięśnie bolą mnie szczególnie rano jak sie obudzę poboli i przejdzie. Ostatnio mam takie napady zimna. Mam..\n.. ...Szyszki chmielu 20g Korzeń waleriany 20g Liść mięty pieprzowej 20g wszystkie ziola ze soba zmieszac ( dokladnie!!! ) .w szklanke sypac 1 lyzeczke mieszanki i parzyc przez 20 minut,pic 2 x dziennie po szklance. mam nadzieje ze komus pomoglem.zycze wszystkim szybkiego powrotu do zdrowia...\n.. ...lekarze sa tu strasznymi przeciwnikami wszelkich lekow wiec jedyne co biore to tabletki walerianowe ale to kompletnie nic nie daje. Boje sie jak przetrzymam porod skoro jestem taka slaba. Pomozcie, prosze!!!..\n.. ...cisnienia. No i lykalam waleriane, ktora co prawda nie scina mnie z nog, ale troche rozluznia. Dzieci urodzily sie zdrowe, 2 tyg po terminie, porody SN wywolywane bez znieczulenia. Coreczka byla bardzo mala jak na donoszone dziecko ( 2600g, 48 cm ), ale nie wiem czy to bylo wina mojej..\n.. ...passispazmina ma i chmiel i walerianę i głóg, który uspokaja serce...popijasz melisę i zasypiasz. Ale wybudzasz się, bo problem ze snem tkwi gdzies głębiej. Ja to nie mam wątpliwości gdzie tkwi Twoj problem ( nerwica ), ale to oczywiście wymaga konsultacji ze specjalistą, z psychiatrą...\n.. ...szybko jak wzialem krople walerianowe to juz w ogole nie moglem spac, nie wiem czy moj organizm jest przyzwyczajony do tego by dzialac w extremalnych warunkach dziennie spie po 4 - 5 godz. wstaje o 7 - 8 i juz nie moge zasnac choc bym sie zmusil, w sume to dzialam w extremalnych..\n.. ...sie wspomoc - melisa, waleriana w kroplach na uspokojenie, lipa na dobry sen, dziurawiec na depresje i obnizony nastroj, melatonina ( spac obowiazkowo w ciemnym pokoju ) magnez i wit b complex na wspomaganie ukladu nerwowego. Ktos powie to jest slabe - owszem, ale dziala skutecznie choc..\n.. ...Wróciliśmy do Isoptinu+ waleriana, głóg, solaren, krople nasercowe, kellicardina, koenzym Q10, L - karnityna, omega 3, drożdże. Raz było dobrze, raz czuła się gorzej. Następnie przepisano Dilzem ( po Isoptin puchła ) + Milocardin w razie rewolucji z sercem. Dilzem chyba działa najlepiej...\n.. ..... melisa i krople walerianowe w zupełności wystarczą ... za wszelką cenę unikaj kofeiny i czarnej herbaty ... pij zieloną choćby miętę pieprzową.. jest o wiele zdrowsza ale nie oszczędzaj kupuj to z herbapolu jest naszych polskich ziół i wiem że jest lepsza niż te wszystkie spożywcze..\n.. ...meliski do ssania,krople walerianowe polecam Kochani,pomozcie mi!!!! Naprawde się o siebie boje. Mam takie objawy jak,potliwosc rak( taki zimny pot mi je oblewa ),boli mnie glowa,cierpnie mi lewa reka ,nogi mam jak z waty zawsze mysle ze to zawal bo mi do tego wszystkiego klatke..\n.. ...Odczuwam kłucie w lewym boku ( pod żebrami ). Gdy odczuwam ten ból nie mogę wziąć pełnego wdechu ( wtedy kłucie nasila się ). Jak wiecie co to może być to napiszcie... nerwoból - typowy - melisa, waleriana: )..\n.. ...mocniejszy od zwyklej waleriany ale mi pomaga tabl rano i wieczorem a Validol ktory zawsze mam w torebce biore jak mi ze strachu slabo sie robi no ale czasem nie obedzie sie bez Xanaxu w chwili kryzysowej a te na szczescie wystepuja rzadko renka masz rację... Validol iKalmsy są..\n.. ...pomogły mi leki ziołowe Waleriana mite przez 3 miesiące brałam 3 razy dziennie potem po 2 a teraz sporadycznie serce się uspokoiło nie mam lęków może komuś wyda się to śmieszne ale mi pomogło ja nawet bałam się wyjść z domu wsiąść do tramwaju czy autobusu a nie mówiąc już po wyjściu po..\n.. ...uduszę. Dziś kupiłam sobie Walerianę w tabletkach i Validol, zobaczę, czy pomoże. Validol troszeczkę zwalnia akcję mojego serducha. Ale to za mały kaliber więc poprosiłem 2 dni temu kardiologa o jakieś beta - blokery. Niechętnie je wypisywał ale wypisał: - ) Zrealizuje receptę i od..\n.. ..... kup sobie krople walerianowe i melisę ale produkt zielarki a nie herbatkę spożywczą z biedronki .. uwierz że możesz i zaufaj sobie .. w dzień ci nie przejdzie , tydzień może też nie ale może za miesiąć 2 jak poczynisz kroki w tym kierunku .. kiedyś musiałem sporo kawy się opić żeby..\n.. ...to kup sobie kropelki walerianowe 3zł w aptece... na pewno pomogą .. sam pomyśl co obciąza twój organizm i go osłabia i likwiduj to .. zmień swoje przyzwyczajenia regularnie się wysypiaj wal konika rzadko ale z klasą .. i wszystko się z czasem wyreguluje.. jeszcze nic ci nie jest więc..\n.. ...melisę 6zł albo kozłek waleriana 3zł też w formie nalewki te drugie są bardzo dobre na uspokojenie .. obniżają też ciśnienie .. dostępne w kazdej aptece .. A pomyślałeś o wizycie u laryngologa,może to kłopoty z błędnikiem ja miałam podobne problemy,i okazało się że mam, kłopoty z..\n.. ...uspokajające i krople walerianowe, ale tylko raz dziennie. I problem w tym, że po tych już ponad 2 miesiącach nie widzę za dużej poprawy. A mocne bicie serca jest bez przerwy. Nie dało mi spokoju nawet na kilkanaście minut ( chyba, że jest dobrze jak śpię, tego nie wiem ). Moje pytanie..\n.. ...uspokajajace * * .pachna waleriana.wybacz pismo,ale reka w gipsie i opisze 1 palcem. Eh tak bardzo chciała bym się nie bać,ciągle skupiam się na swoim sercu żyję pod strachem że nie doczekam jutra.W domu śmieją się ze mnie że wymyślam sobie różne choroby i nie traktują tego poważnie.:(..\n.. ...zasnąć wspomagając się walerianą. piłam także melisę . to było w wakacje, kiedy stosunkowo rzecz biorąc człowiek się nie stresuje. pewnego dnia strasznie mnie przybiło to, że nie mogę zasnąć i zażyłam trzy tabletki waleriany i wypiłam parę kubków melisy.. zasnęłam po jakichś trzech..\n.. ...tabletki ziołowe.Pachna walerianą. Hej dzak.Ja tez mieszkam w Londynie i tutaj nabawilam sie nerwicy,oj duzo przeszlam.W polskim sklepie kupilam sobie syrop NERVOSOL od niego zaczelam leczenie,tzn.ratowanie sie.Napewno w jakims polskim sklepie spozywczym dostaniesz jakies ziolowe na..\n.. ...bielańskim u profesora Waleriana Staszewskiego,bardzo znanego i dobrego chirurga naczyniowego.Już kiedyś byłam u niego - bardzo przesympatyczny.Może warto abyś i ty spróbowała udac się do niego.Wiem też że przyjmuje prywatnie w Poradni na Jana PawłaII( koszt wizyty to 200 zł ).Dla mnie..\n.. ...mnie to lepsza jest waleriana..A powiem ci że nie wiem co się dzieje ale od kilku dni mam takie zaostrzenie objawów że już myślę o najgorszym ,bardzo mnie wszystko boli , mrowi,mierzi ,ogarnia mnie słabośc jakbym za chwile miała paść trupem . kręci mi się w głowie ...ale najgorsze te..


Kod produktu : 2247_24424\nBielizna termoaktywan dziecięca polskiej marki Mawabi. Specjalnie zaprojektowana tkanina pozwala utrzymać ciepło i zapewnia komfort użytkowania oraz odpowiednie odprowadzenie wilgoci. Syntetyczne włókna zmniejszają chłonność materiału oraz zapobiegają jego nadmiernemu rozciąganiu i deformacji. Płaski szef zastosowany w produkcie dodatkowo zwiększa jego trwałość, zapewniając jednocześnie większy komfort użytkowania. Dzięki swym zaletom, ta świetnie przylegająca do ciała bielizna, z powodzeniem nadaje się do codziennego noszenia.\nWłaściwości oddychające i odprowadzające wilgoć


Sieć Inmedio rozwija koncept #Heheszki. Do końca roku chce mieć 100 punktów - Wiadomości Handlowe\nKoncept #heheszki w salonie Inmedio (Inmedio)\nModel handlu detalicznego przechodzi kolejną ewolucję. Z roku na rok coraz więcej osób robi zakupy w sieciach sklepów typu convinience. Determinuje to zmiany asortymentowe i technologiczne, które w ostatnim czasie zauważyć możemy np. w sieci salonów Inmedio. Ich szybki rozwój zaowocował możliwością wdrożenia nowoczesnych technologii wspierających obsługę, a rosnąca fala klientów o sprecyzowanych potrzebach, wpłynęła na stworzenie w salonach Inmedio specjalnej półki z ofertą skierowaną do dzieci.


Urocza chusta, bardzo efektownie wyglądająca na szyi. U dołu wykończona haftowanymi kwiatami. Wymiary: długość 160 cm, szerokość 30 cm. 50% bawełna, 50% poliester.\nChusta bardzo ładna, dziewczęca:) Świetnie wygląda w połączeniu z ciemną bluzką, czy seterkiem:) Jednak materiał troszkę sztywny...\nChustka bardzo ładna , kolor różowy świetny.\nChustka fajna, dobrze się nosi. Polecam :)\nEwelina (2010-09-16 , Kolno)\nfajny szaliczek na chłodniejsze dni, polecam\nSylwia (2010-09-16 , Ostrów Mazowiecka)


Dlaczego warto wybierać gry edukacyjne dla naszych dzieci? | Fighter Replays - Platforma gier\nZróżnicowany jest jedynie poziom trudności. Dzięki nim dziecko rozwija własne zdolności analitycznego myślenia, co może się okazać nadzwyczaj przydatne w przyszłym życiu. Co więcej, z reguły gry można dostać na dzisiejszym rynku uczą dzieci także umiejętności, które są im niezbędne w szkole - przykładowo liczenia czy czytania. Dzieci podczas zabawy są zdecydowane bardziej otwarte i nawet nie zauważają, kiedy uczą się alfabetu bądź słówek w języku obcym. Jest to dla nich rzeczywiście efektywna metoda nauki. Ich umysły są wówczas wyjątkowo chłonne o czym trzeba pamiętać i w miarę możliwości starać się grać w takiego rodzaju gry z własnymi pociechami. Same gry edukacyjne nie są drogie, jednakże przed zakupem absolutnie trzeba sprawdzić, czy mają one stosowne atesty oraz są naprawdę bezpieczne.


RAMPERSY - Kids Town\nCROCODILE STYLE - rampers\nBiało-zielono-granatowy rampers z kolekcji "Crocodile style" polskiej, renomowanej firmy odzieżowej BARBARAS. Ubranko uszyte jest z grubej i miękkiej tkaniny bawełnianej - z tyłu i na reglanowych rękawach granatowej, a z przodu z białej. Ubranko zapinane jest na dwa guziczki pod szyją. Wykończone jest jasnozieloną lamówką. Ozdobione jest dużym nadrukiem, przestawiającym krokodyla oraz dekoracyjnym grzebieniem na lewym boczku.\nRampers Reksio Podróżnik\nRampers z kolekcji ""Reksio Podróżnik" " polskiej firmy BARBARAS. Biały rampers z odciętym jasnoniebieskim dołem wyglądającym jak oddzielne szorty. W takim samym jasnoniebieskim kolorze są lamówki z patkami przy krótkich, szarych rękawkach oraz mała, ozdobna kieszonka na lewej piersi. Na białym przodzie, w tle szarej aplikacji, znajduje się nadruk Reksia, bohatera polskich kreskówek, wykonany farbami ekologicznymi. Rampers zapinany jest na wygodne, na bezniklowe zatrzaski.\nKombinezon Letni Spring Flower\nLetni kombinezon z kolekcji "Spring flower" polskiej firmy BARBARAS. Góra kombinezonu biała z kolorowym motywem kwiatowym. Przy szyi koralowa, delikatna lamówka. Dół kombinezonu koralowy, jednolity. Kombinezon ma śliczne, bardzo dziewczęce rękawki-motylki. Z przodu zapinany jest na bezniklowe zatrzaski.\nRampers z kolekcji "My little doggy" polskiej firmy BARBARAS. Pomarańczowo-biały rampers z rękawkami w wąskie biało-pomarańczowe paseczki, wykończony miękką jasnozieloną lamówką. Z przodu sympatyczny psi pyszczek, który jest symbolem kolekcji. Rampers zapinany na bezniklowe zatrzaski, łatwy do założenia i zdjęcia.\nREKSIO - rampers\nŚwietny rampers z kolekcji "Reksio" renomowanej, polskiej firmy odzieżowej BARBARAS. Ubranko wykonane jest w 100% z bawełny - od pasa w górę białej, złamanej czerwonymi rękawami i wykończeniem, a od pasa w dół szarej. Na przodzie na wysokości piersi ma naszyta ozdobną kieszonkę, a na nogawce drobne aplikacje. Ubranko zapinane jest na kolorowe napki z przodu przez pod szyjką (jak w koszulce polo) oraz w kroku.\nSPRING-SUMMER 2016 - rampers\nFantastyczny, biało-różowy rampers z najnowszej, wiosenno-letniej kolekcji renomowanej, polskiej firmy odzieżowej BARBARAS. Ubranko wykonane jest z miękkiej i delikatnej bawełny. Od góry jest biały, wykończony różową lamówką i ramiączkami. Ozdobiony jest kolorową aplikacją oraz falbanką na dekolcie. Od dołu jest jednolicie różowy. W pasie ma dekoracyjną falbankę. Zapinany jest na bezniklowe napki w kroku.\nFantastyczny kombinezon letni z najnowszej, wiosenno-letniej kolekcji renomowanej, polskiej firmy odzieżowej BARBARAS. Ubranko wykonane jest z granatowej bawełny o fakturze delikatnego denimu. Rampers jest bardzo ładnie skrojony i wykończony z dbałością o detale. Zapinany jest po środku na guziczki.\nRampers "Bike" - paski czerwone\nRampers z kolekcji „Bike” polskiej firmy PINOKIO. Biały rampers w czerwone paski i z granatową lamówką przy kołnierzu. Z przodu znajduje się kolorowa aplikacja przywołująca na myśl letnie przygody. Ubranko zapinane jest na bezniklowe napki na ramieniu i w kroku.\nRampers "Pikolina" - beżowy\nRampers z kolekcji „Pikolina” polskiej firmy PINOKIO. Rampers w kolorze ecru w beżowe pasy. Ozdobiony jest dużą aplikacją ptaszka oraz naszywką z serduszkiem. Dodatkowego uroku dodają krótkie rękawki naszyte bezpośrednio na ubranko. Dzięki napkom na ramionach oraz w kroku wygodnie się je zakłada. Ubranko jest idealne na lato.\nRampers "Pikolina" - różowy\nRampers z kolekcji "Pikolina" polskiej firmy PINOKIO. Rampers w kolorze ecru w jasnoróżowe grochy. Ozdobiony jest dużą aplikacją serca oraz naszywką z serduszkiem. Dodatkowego uroku dodają krótkie rękawki naszyte bezpośrednio na ubranko. Dzięki napkom na ramionach oraz w kroku wygodnie się je zakłada. Ubranko jest idealne na lato.


Niech czas Świąt Bożego Narodzenia będzie pełen radości, wytchnienia, zatrzymania się przy żłóbku nowonarodzonego Jezusa.\nNiech ten skrawek nieba na ziemi napełni rodziny miłością, serdecznością, wzajemnym przebaczeniem. Niech Nowy Rok przyniesie więcej nadziei, miłości, wzajemnej życzliwości, będzie obfity w łaski i Boże błogosławieństwo.\nMinisterstwo Zdrowia tylko udaje, że świadczenia w hospicjach są w pełni refundowane – mówi dr hab. Tomasz Dangel, założyciel Warszawskiego Hospicjum dla Dzieci. Czytaj dalej...\nTerminy najbliższych edycji kursu dla lekarzy\n13-14 stycznia 2017 (CMKP 05-723/0-00-005-2017)\n10-11 marca 2017 (CMKP 05-723/0-00-006-2017)\n12-13 maja 2017 (CMKP 05-723/0-00-007-2017)\nW sobotę trzeciego grudnia w siedzibie Fundacji Warszawskie Hospicjum dla Dzieci odbyła się III Ogólnopolska Konferencja Hospicjów Perinatalnych.\nZwycięzcy Wielkiego Testu o Henryku Sienkiewiczu w WHD!\nMaria Andrejczyk i Przemysław Babiarz – zwycięzcy Wielkiego Testu o Henryku Sienkiewiczu przekazali Fundacji WHD swoją wygraną.\nNasza Hospicyjna Msza święta 2016\nJak co roku spotkaliśmy się aby wspólnie modlić się za nasze zmarłe dzieci.\nOdbył się kurs dla lekarzy\nW dniach 4-5 listopada 2016 r. odbyła się kolejna edycja kursu dla lekarzy "Opieka paliatywna w pediatrii".\nDiagnostyka prenatalna to podstawa. Bez tego nie ma mowy o pomocy kobiecie, która urodzi chore dziecko


Kobyla Góra - Ośrodek Wypoczynkowy "Nad Zalewem"\ntel.: +48 62 731 61 01\ntel./fax: +48 62 731 74 99\nTel. Marketing: +48 62 731 63 56\nBank Spółdzielczy o/Oleśnica\nUl. Rynek Ratusz 1, 56-400 Oleśnica\nNr konta: 71 9584 0008 2001 0011 2631 0001\nO nas Kobyla Góra Pokoje Domki Galeria Konferencje Imprezy Obozy sportowe Cennik Kontakt\nKobyla Góra i okolica\nWspaniałe walory ośrodka położonego przy trasie przelotowej z Ostrzeszowa do Wrocławia w pięknej okolicy, wśród lasów sosnowych wzgórz Trzebnicko-Ostrzeszowskich, tuż przy zbiorniku wodnym są szeroko znane w naszym kraju. Położenie i wyjątkowa urokliwość ośrodka pozwoli Państwu na bezpośredni kontakt z nieskażoną przyrodą, odpoczynek i szybką regenerację sił.\nLasami i drogami gruntowymi przebiegają szlaki turystyczne w kolorach: czerwonym, niebieskim, żółtym, zielonym i czarnym. Kierując się tymi szlakami, idąc pieszo, czy jadąc na rowerze, możemy zwiedzić wiele wspaniałych i ciekawych miejsc historii, zabytków, punktów widokowych, z których roztaczają się wspaniałe widoki i piękne krajobrazy, a jednocześnie możemy się zrelaksować, wyciszyć i zapomnieć o codziennych obowiązkach. Na szlakach tych trenował mistrz olimpijski, słynny chodziarz Robert Korzeniowski.\nWe wsi Zmyślona Parzynowska znajduje się najwyższe wzniesienie Wielkopolski pod nazwą Kobyla Góra, którego wysokość wynosi 284 m n.p.m. Na tym szczycie został postawiony w 2000 roku dwudziestometrowy Krzyż Jubileuszowy a obok Krzyża na pamiątkę śmierci Papieża Polaka znajduje się Dzwon Jana Pawła II. Wzniesienie to nazwane jest też Górą Krzyża i stało się miejscem, które skupia duże rzesze Polaków. Odbywają się tam spotkania młodzieży z diecezji kaliskiej w Dzień Światowego Dnia Młodzieży, a także pielgrzymki diecezjalne oraz cykle koncertów.\nSzlaki gminy Kobyla Góra cz. 1\nSzlaki gminy Kobyla Góra cz. 2\nkościół parafialny w Kobylej Górze zbudowany w stylu neoklasycznym (1807 r.),\nkościół ewangelicki w Kobylej Górze (1894 r.),\ndrewniane kościoły w Myślniewie, Parzynowie i Marcinkach,\ndomy kolonistów niemieckich w Bierzowie,\npark z wiejskim dworkiem w Myślniewie,\ndworek w Ligocie (XIX w.),\n20-metrowy Krzyż Jubileuszowy na najwyższym wzniesieniu Wielkopolski - Kobyla Góra,\nDzwon Jana Pawła II oraz kamień z grobu Pana Jezusa na najwyższym wzniesieniu Wielkopolski - Kobyla Góra,\nSanktuarium Maryjne w Licheniu - największa świątynia w Polsce (ok. 130 km)\nCopyright © 2018 Hotel Perła - Grupa DASKOPOL. Wszelkie prawa zastrzeżone. Realizacja: Max Media


Budowa deskorolki :: CzechoSkate to serwis o deskorolce rowerze hulajnodze wyczynowej oraz o rolkach\nStyle na deskorolce\nUstawienia na desce\nStyle wykonania trików\nGdzie kupić hulajnogę i części?\nTo i owo na temat rolek\nStrony o tematyce rolek\nFoty na rolkach\nRampy i Przeszkody - Samoróbki\nWyjaśnie to mniej szczegółowo aby każdy mógł załapać o co chodzi.\n1.Śrubki montażowe - jest ich 8, po 4 dla każdego tracka, dostępne w każdym skateshopie w postaci kompletu ośmiu śrubek lub osobno.\n2.Grip- to papier ścierny, który przykleja się do górnej strony decka. Kosztuje ok. 20-25zł. Można go kupić w skateshopie. Gripy są samoprzylepne. Są różnych kolorów i firm.\n3. Deck- jest głównym elementem deskorolki. Stawiamy na nogi. Robiony jest z 7 lub 9 warstw.\n4. Podkładki pod tracki – podkładki są umieszane między deckiem a truckiem. Chronią deck przed uszkodzeniam i spowodowanymi przez nacisk tracków na deck. Zazwyczaj zwiększają odgłos upadku deski.\n5. Grafika – jest nakładana na dolną część decka. Są różne wypasione obrazki.\n6.Tracki - Tracki są jednymi z najistotniejszych elementów deski. Zawierają osie na których umieszczone są kółeczka, a przykręcone są do decka czterema śrubkami każdy . Dzięki track'om możemy swobodnie regulować sposób zachowania się deski. Tracki są chyba najtrwalszymi elementami deskorolki, rzadko się łamią, chociaż dosyć często pękają kingpiny (śruby łączące track)\n7. Kółeczka - również należą do dość istotnych elementów deski:) Przeważnie wytwarzane są z uretanu, a ich grubość mieści się w przedziale 53-57 mm. Kółeczka różnią się również minimalnie twardością, ale ogólna zasada brzmi: twardsze i szersze - rampa, bardziej miękkie i węższe - street.\n8. Kingpin - jest to nazwa największej śruby w desce, jest to śruba przechodząca przez track i łącząca "w kupie" wszystkie jego części. Niestety kingpin ma to do siebie, że dość często się łamie... Można jednak kupić nowy, jest to wydatek rzędu 10 zł.\n9. Łożyska są odpowiedzialne za prędkość naszej deski. Na jedno kółko przypadają po dwa łożyska kulkowe oraz jedna tulejka rozporowa . Najszybsze łożyska oznaczane są symbolem ABEC9, do wolniejszych należą kolejno: ABEC7, ABEC5 i ABEC3.\nblog · kontakt · forum\nvlc playerPopup Box na stronę


Ten stary złodziej. Benek Kwiaciarz [Marek Nowakowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00566 007181 19926652 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Marek Nowakowski Liczba stron: 375\nISBN: 978-83-244-0277-9 Data wydania: 2014-06-26\nOpracowanie graficzne: Andrzej Barecki Korekta: Bogusława Jędrasik Autorzy i źródła zdjęć: Mirosław Iringh/PAP: str. 143; Zbyszko Siemaszko/FORUM: str. 141; Władysław Sławny/FORUM: str. 145; Adam Urbanek/PAP: str. 148; PAP/CAF: str. 142, 144-147 Zdjęcie na obwolucie: PAP/CAF Zdjęcie na okładce: Andrzej Barecki Copyright © by Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2012 Copyright © by Marek Nowakowski ISBN 978-83-244-0207-6 Wydawnictwo Iskry ul. Smolna 11, 00-375 Warszawa tel./faks (22) 827 94 15 e-mail: iskry@iskry.com.pl www.iskry.com.plSkład wersji elektronicznej:Virtualo Sp. z o.o.\nSpis treściTen stary złodziejW komisariacieDrewniaki… albo dziewczyna kapusiaTen stary złodziejUmierający paserPorachunki garbusaTapetaOżenili…Fujara, czy jak go tamW wolny wieczórCela osiemdziesiąta ósmaTrzyczwartakPowrótKwadratowyPrzymałe buty Benek KwiaciarzBenek KwiaciarzChłop, który zmarniałZłotoSkarb w Srebrnym JeziorzeSielankaWyjazdJózwaBusioManiuś KropaChamuśInteres Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nW komisariacieNa Annopolu doliniarze powiadają: „Wspólnik jest jak brat”. Było ich trzech. Chodzili razem na roboty. Wpadli, spaskudziwszy pewien zarobek, zdaje się, mieszkanie „ciepłego” doktora. Tego wieczoru w aresztach panowało przepełnienie. Zawieziono ich autem na peryferie miasta, do malutkiego komisariatu. Rozziewany dyżurny wpisał do książki zatrzymań. Pokiwał głową na wskazówki konwojentów. Wpatrywał się przez chwilę w ćmę wirującą przy żarówce. Przetarł kułakiem zaczerwienione oczy i kazał zaprowadzić ich na dół. Wbrew przepisom znaleźli się razem. Celka była mała i ciemna. Połowę powierzchni zajmowała drewniana nara. Najmłodszy z nich, zwany Kaczorem, roześmiał się u drzwi. – Klops, ale razem – powiedział. Dwaj pozostali dostrzegli w mdłym świetle, sączącym się z korytarza, jego twarz rozbawioną, twardą. Ten w kraciastej marynarce szukał czegoś za podszewką kieszeni. Wygrzebał kilka połamanych i skruszonych papierosów. Wybrał najlepszego. Zapalił o niewielki kawałek siarczanej trzaski, chciwie wciągnął dym. Patrzył w twarz najstarszego, Władka Gałusa. Gałus przesunął ręką po zabłoconej narze. – Twarda – mruknął, zastanowił się i dodał – znów trzeba kimać na twardym. Kaczor usiadł na deskach, skrzyżował nogi i oparł się o chłodną ścianę. Ten w kraciastej marynarce podniósł zardzewiałą pokrywę kibla. Zajrzał z odrazą. – Dawno nieużywany. – Splunął do środka. Gałus stał nieruchomo w przestrzeni rozjaśnionej światłem płynącym z korytarza. Był to chłop już stary, o rzadkich włosach. Wąskie usta długą linią przecinały spoconą twarz. „Zawsze się poci” – zdziwił się Kaczor. Na schodach, prowadzących do aresztu, rozległ się hałas. Tupot kroków. Głuchy odgłos, zapewne padającego ciała. Głosy zbliżały się. – Za Boga nie wejdę! Nie, nie! – chrypiał ktoś. – Wejdziesz, wejdziesz – rozciągliwy i zdyszany głos tryskał tajoną pasją. – O rany, za co!? Potem ucichło. – Dołożyli klientowi – stwierdził Kaczor. – I już siedzi w puszce – dodał ponuro Gałus. Usunął się ze smugi światła. Teraz widać było tylko ciemną postać i zmienny błysk oczu. – Mój brat – powiedział – też był wielki kozak. Nie pękał nigdy. Kuli go tylko w amerykanki… – Co z nim? Kaczor poruszył niecierpliwie ręką. – Będzie rok jak wykitował… na miechy. „Po co o tym gada?” – zastanowił się ten w kraciastej marynarce. Powoli zdjął z siebie amerykański ciuch. Złożył w poduszkę i rzucił na skraj drewnianego łoża. Był zły i senny. Kaczor obmacywał swe wiśniowe buty. Przetarł rękawem do połysku, skończywszy, rzekł: – Jeszcze niekiepskie. – Uśmiechnął się do tych butów jak do lustra. Zapadła cisza. Gałus oddychał świszcząco, ciężko. Kaczor przygładził pokręconą i szorstką czuprynę. Lubił ją w dotyku. – Niedługo zetną – przerwał ciszę. – Dlaczego? – zainteresował się bezmyślnie ten w kracie, wytrącony z drzemki. Zamiast odpowiedzi Kaczor zagwizdał przenikliwie. Gałus wysunął rękę do światła, zacisnął palce i powoli wyprostował, jakby z zadowoleniem przypatrując się tej czynności. Nie podnosząc wzroku, zaczął: – U mnie już siódmy raz… Kaczor poruszył domyślnie głową. – Recydywa. – Przed wojną jeszcze – ciągnął Gałus – to była Daniłowiczowska. – Teraz ani śladu – wtrącił ten w kracie. Gałus obnażył rękę do łokcia. Była wyschnięta, rzadko owłosiona, pokryta wyblakłymi tatuażami. – Stamtąd – powiedział. Przysunęli głowy. Nad przegubem rysował się kształt przypominający kielich, karta z wyraźnym asem treflowym i dwa noże. Półkolisty napis „To mnie gubi” okalał ten stary wzorek. – Słabo kłute – ocenił Kaczor, marszcząc krostowate czoło. Sam miał ładne, solidnie wykonane tatuaże. Robił mu Jojny, najlepszy na Gęsiówce artysta. Gałus spuścił rękaw. Począł chodzić. Tego spaceru wychodziło ledwie cztery kroki. Od kibla do drzwi. Ponad siedzącymi cień jego poruszał się niepokojąco na ścianie. Wodzili wzrokiem, poruszając głowami. Chodził szybko więziennym, nerwowym sposobem. Zadyszał się i oparł plecami o drzwi. Zaskrzypiały leciutko. Zadarł głowę, wpatrując się w małe okienko zagubione pod sufitem. – Cholernie ciepła noc – burknął. Kaczor ziewnął i też podniósł głowę. – W taką noc – powiedział – dziwki są najłatwiejsze. Z kąta nary długie westchnienie. Ten w kraciastej marynarce jeszcze nie spał. Z zewnątrz przybiegł do nich stłumiony głos syreny. „Wedel” – uśmiechnął się Kaczor. W Wedlu miał dziewczynę. Ułożyli się do snu, podkurczając nogi. Na twardym czas wlókł się wolno. Kaczor przypomniał sobie tę z Wedla. Pierwszy raz dała w gębę, lecz nie ustąpił. Potem pomyślał o innej, też fajnej dziewczynie. Zdawało mu się, że przeleżał do północy. Powiedział w ciemność: – Pierwsza noc najgorsza. – Pragnął usłyszeć czyjś głos. Bolały nogi. Przewracał się, nie mogąc obrać wygodnej pozycji. Nie był pewien, czy oni już śpią, więc powtórzył: – Najgorsza… – Zamknąłbyś gębę – głos Gałusa brzmiał głucho. – Budzisz… zamknij się – zawarczał jeszcze. Teraz Kaczor był pewien, że stary nie spał. „Więc o co mu chodzi?”. Manewrując zdrętwiałą nogą, zaśpiewał na złość. Śpiewał fałszywie. Próbował ciągnąć, lecz wychodziło ochryple. Ten w kraciastej marynarce zachichotał. Kaczor brnął przez drugą zwrotkę. – Jam… złodziej, czarodziej, przede mną wielki, otwarty jest świat, w niejednej ja ciurmie… Gałus szybko zlazł z desek. Stanął przy kiblu, znacząc ciemność jeszcze ciemniejszą bryłą swej postaci. Walnął nogą w drzwi. Uderzenie rozległo się spłoszonym echem po piwnicznym korytarzu. Gdy już wygasło, krzyknął: – Ty, czarodzieju! – Po namyśle powtórzył: – Ty… ty, ty. – Znieruchomiał. Potem już spokojnie wyjaśnił: Nerwy, stare nerwy. Kaczor śmiał się bezgłośnie. Gałus postękując, ułożył się na deskach. Oddech miał trzeszczący. Wkrótce zachrapał. „Szybko”- pomyślał sennie Kaczor. Obracał w myśli to słowo coraz leniwiej, coraz wolniej, wreszcie utknął na środkowej literze. Z okienka spłynął blady świt. Jeszcze spali. Ten w kracie z rozdziawioną gębą, Kaczor zwinięty w kłębek i Gałus pojękujący dziwacznie. Ktoś szedł korytarzem. Podkute buciory. Zatrzymał się. Zgrzyt klucza w zamku, jękliwy jak płacz dzieciaka, który dostał po tyłku. Ciężkie okute blachą drzwi rozwarły się szeroko. Pierwszy zerwał się Kaczor. Przetarł zapuchnięte oczy i wykrzyknął przeciągle: – Pobudka! Wspólnicy zerwali się ogłupieni krzykiem. Milicjant uśmiechnął się szeroko. Uśmiech znaczył policzki zalotnymi jak u dziewczyny dołeczkami. Gębę miał wesołą. Młody. Rosły. „Powiodło mu się” – pomyślał zawistnie Kaczor. Dostrzegł srebrną obrączkę na palcu. -„Powiodło mu się z kobitą”. Milicjant obrzucił ich uważnym spojrzeniem. Znów się uśmiechnął. – Spało się jak w puchu?! – Tylko łóżko brudne. – Może wyszorujecie? – Po co? – warknął Gałus, dławiąc się astmatycznym kaszlem. Milicjant przygładził zmoczone, przylepione jak hełm włosy. Już za drzwiami powiedział: – Zaraz będzie kawa. – Kawa – powtórzył w zamyśleniu Kaczor. Patrzył na twarz Gałusa. Nigdy właściwie nie zwracał na nią uwagi. Stara i wszystko. Gałus gębę miał szarą i zmęczoną. Pod oczyma żółte torby. „Stary urke” – pomyślał Kaczor, dumny z takiego wspólnika. Zauważył, iż ręce Gałusa drżą nieustannie, denerwująco. Ta wpadka rozkleiła go – był pewien. Uczuł niepokój podskakujący do gardła. Z okienka przybiegł babski głos: – Józiu, nie zapomnij bułek! Okienko wychodziło na podwórze kamienicy. Widać było szary kawał przeciwległej ściany. Ożywili się: – Bułki… – zastanowił się ten w kracie. – Stara – burknął Kaczor. Myślał o kobiecie, która wołała na chłopca. Gałus westchnął. Oczy jego były rozbiegane, płoszyły się. Spotkawszy spojrzenie Kaczora, wyjaśnił śpiesznie: – Reumatyzm, łamie w kościach. – Podciągnął opadające spodnie. Mruknął: – Źle, że zabierają paski. – Był bardzo chudy. W jego gaciach zmieściłby się jeszcze jeden taki. Wyciągnął rękę i zasłuchał się. – Tramwaj – powiedział szeptem – na pewno „dwójka”. Jedzie pod sam dom… do mnie. – Gdzie tam tramwaj – przeciął Kaczor – stąd nie słychać. Na wierzchu dłoni Gałusa widać było półksiężyc z gwiazdami. Też bardzo wyblakłe. Kaczor policzył gwiazdy. Trzy. Gałus potarł policzki. Zachrzęścił zarost. – Nim wezmą – mówił – każemy sobie fryzjera. Ładnie ogoli. – Westchnął, jakby tęskniąc za fryzjerem. Kaczor spojrzał nań podejrzliwie i też potarł policzki. Miał zarost nikły – puszek prawie. „Może stary kpi?”. – Przygładził pogniecioną klapę. Splunął na dłoń, próbując rozetrzeć załamania. Dostrzegł wiele plam. Spoglądając na największą, zajmującą pierś, powiedział marzycielsko: – To było w „Smakoszu”. Ten w kracie, który zalał się wtedy, podniósł głowę – uśmiechnął się głupawo. To on zrobił Kaczorowi tę plamę. Na schodach zabębniły kroki. Rumiany milicjant stanął w progu. – Panie starszy – powiedział z uśmiechem – na przesłuchanie. Gałus ostrożnie obmacywał obwisłe policzki. Milicjant pokiwał głową. – Wyjaśni się, wyjaśni… grunt się nie przejmować – powiedział przyjaźnie. Gałus dźwignął się powoli z desek. Wyszedł z pochyloną głową. Patrzyli z tępą uwagą w obite blachą drzwi. Kroki oddaliły się. – Zakapuje – powiedział Kaczor. Splunął. Trafił w futrynę okienka. – Na pewno zakapuje. Rozkleił się. Ten w kracie burknął: – Rok nie wyrok, dwa… – Będzie więcej – przerwał Kaczor. Ten w kracie począł przeszukiwać zakamarki podszewki. Na dłoń szeroką jak łopata wytrząsnął nieco tytoniu. „Miał twarz takiego, co sypnie” – Kaczor przypomniał sobie twarz wychodzącego Gałusa. Fałdami zwisająca twarz. „Do końca sypnie, do końca!”. – Z desperacją machnął ręką. – Uważaj – warknął ten w kraciastej marynarce – tytoń. – Ostrożnie skręcał papierosa. Z podwórka doleciał hałas. Pisk. Śmiech. „Może już gada ze śledczym – rozmyślał Kaczor. – W tym pokoju jest biurko, w kącie zielona szafa. Protokólik. Śledczy zapisuje skwapliwie. Uśmiecha się. Pociesza”. Ten w kraciastej marynarce dopalał już papierosa, gdy Kaczor odezwał się: – Trach! Podpisał. Minęła godzina, może więcej, kiedy rozróżnili na korytarzu kroki. Energiczne, szybkie – należały do milicjanta. Powłóczące – to szedł Gałus. W drzwiach zakaszlał ciężko. Krztusił się, wybałuszając oczy. Drzwi trzasnęły ciężko. Gałus rozejrzał się, westchnął: – Ale tam gorąco… Mówiłby więcej, lecz dostrzegłszy twarz Kaczora, przerwał. Kaczor uderzył krótkim sierpem. Trafił w nos. Głowa Gałusa obiła się o drzwi. – Łachudro – wykrztusił Kaczor. Ten w kraciastej marynarce zaszedł z boku i machnął też. Gałus mamrotał coś, prychając jak kot. Nie zrozumieli. Upadł. Grzebał się na betonie. Rybio otworzył usta. Pięść Kaczora wyciągnęła go równo przy kiblu. Zakrył twarz. Kopnęli parę razy. Stękał, mocno zacisnąwszy palce na oczach. Przestali tłuc. Kaczor spoglądał na leżącego, powiedział dysząc: – Charakternie zrobione, sam chyba wiesz najlepiej. Ten w kracie odgarnął włosy. Ręce wytarł o spodnie. – Zapaliłbym – powiedział ochryple. Zwrócił twarz do drzwi. – Idzie gliniarz – szepnął. Zasłonił Gałusa, który leżał spokojnie. Wpatrywał się jednym okiem w ścianę. Drugie, sino zapuchnięte, przymknął. Z nosa szedł ślad krwi aż pod brodę. Wyglądał wstrętnie. „Jak rozpracowany kapuś” – pomyślał ten w kracie. Milicjant mocował się z zamkiem. Szarpał. Klął. Przestawał. Wtedy posłyszeli cichy, lecz wyraźny szept z betonu. – To po was. gadajcie, jak umówiliśmy się, ja nic więcej nie powiedziałem… Ten w kraciastej marynarce spojrzał na Kaczora. Kaczor oglądał dłonie pokryte grubymi żyłami. Drzwi uchyliły się. – Następny do golenia – powiedział milicjant z uśmiechem. Widać ich twarze były dziwne, gdyż przestał się uśmiechać i tylko skinął na Kaczora. Ten w kraciastej marynarce zaklął szpetnie. Został sam z Gałusem, któremu wciąż ciekła krew z nosa. Zerknął ukradkiem. Dostrzegł na opartej o kibel dłoni starego zabłocony ślad po obcasie. „Jego czy mój” – zastanawiał się. Wyciągnął złożoną starannie chustkę. Była śnieżnobiała, nieużywana. Przed wpadką wziął z domu. – Wytrzyj się – powiedział niewyraźnie. Śledził palce Gałusa wolno bębniące w pokrywę kibla. Zdawało mu się, że Gałus skrzywił się boleśnie. – Wszystko przez tego gówniarza – dodał szybko – ja od razu wiedziałem, że ty nie… – nie wiedział, co powiedzieć dalej. Bębnienie w kibel ustało. Gałus syknął, dotykając wargi. – Piecze… Ty też niekiepsko bijesz – wskazał na spuchnięte, burakowego koloru ucho. – Iii – zwątpił ten w kracie. – Pary w łapie to ja nie mam. – Masz, masz – nie zgodził się Gałus. Ten w kraciastej marynarce usiadł na brzegu nary. „Leży jak w łóżku po wielkim pijaństwie” – stwierdził, patrząc na beton. Gałus unosząc głowę, odezwał się leniwie: – Dobrze, że tego wszystkiego z moją gębą nie zrobiliście przed… Na górze jest moja kobita. Piecze – znów syknął i leciutko musnął wargę. Ten w kraciastej marynarce pokręcił przecząco głową. Wiedział, że przed na pewno nie zrobiliby tego. – Piecze jak cholera – stęknął Gałus. – To on cię tak załatwił – pośpieszył z wyjaśnieniem ten w kraciastej marynarce. Palce zacisnął na jednym guziku marynarki. Pociągnął silnie. Guzik ustąpił wraz z kawałkiem materiału w delikatną niebieską kratę…\nDrewniaki… albo dziewczyna kapusia– To był kiedyś dobry urke – powiedział niższy z mężczyzn – i charakterny jak mało kto. – Uhm… – mruknął chudy o twarzy małej i trójkątnej; suwał dłonią po lepkiej ceracie. Knajpa już pustoszała. Barmanka spoglądała nieprzyjaźnie. Chudy wysączył chciwie odrobinę piwa. – Ostatnio – odezwał się, nie przestając poruszać dłonią – siedziałem z nim pod jedną celą… on ciągle biegał z językiem do naczelnika. Wspólników sypał. Była z niego straszna kurwa – zakończył i ścisnął dłoń. – Straszna… – powtórzył niższy przeciągle. Z zewnątrz ktoś walnął w drzwi. Brzęknęły przejmująco szyby. – Psiakrew – mruknęła barmanka. – A dziewczynę ma dobrą – szepnął chudy, obgryzając uporczywie paznokcie. Dłoń miał szeroką, białą, z niebieskimi, grubo węźlejącymi żyłami. Niski przeciągnął się leniwie. Wzięli czapki i wyszli na ulicę. Chłodny wiatr bił w twarze. Przechodniów było niewielu, wszyscy w płaszczach z podniesionymi kołnierzami. Mały pociągnął kumpla za rękaw. Przystanęli. – Tyle go znałem – mruknął – i nigdy bym nie przypuszczał. Chudy twarz miał teraz zaciętą, błyszczącą ślisko światłem pobliskiej latarni. – Należy mu się – powiedział głucho – należy. Szli, milcząc. Niski nadążał z trudem, gdyż chudy wyciągał porządnie nogi. Na roku krzątały się już dziwki. Chodziły pojedynczo lub po dwie. Mężczyzn prosiły o ogień, zagadywały przymilnie. Stróż w bramie owinął się szczelnie baranim kożuchem, wysunął nogi i zapatrzył się gdzieś ponad domy. Ci dwaj rozglądali się uważnie. Niski pozdrowił jedną z dziwek, krzywą i pryszczatą. – Jeszcze jej nie ma – odezwał się chudy. Ten niższy pokiwał głową. – Ona wychodzi później – mruknął. – Może w ogóle nie przyjdzie? – zatroskał się chudy. – Może już czeka na niego?… Niższy z mężczyzn oparł się o ścianę. Był jeszcze niestary, ale pomarszczony i łysawy. Spojrzenie miał przygaszone, wypełzłe. – Kupę czasu – rzekł wreszcie – nie widziałem go… kupę, będzie ze trzy lata. Ostatnim wyrokiem… – urwał i podniósł się na palcach. Chudy spojrzał za nim. Dziewczyna, na którą czekali, stała na przystanku, kołysząc niedbale torebką. Jej włosy były bardzo jasne i długie. Facet z teczką spoglądał na nią ciekawie. Postąpił krok naprzód i utknął niezdecydowanie. – Już przyszła – szepnął mały. – I od razu – zauważył jego kumpel – ma klienta. Dobrego frajera – dodał – widać, że panisko. Zarobi – zaszeptał jakby do siebie – kupi mu wódy, wszystkiego… – Potarł twarz, która stała się gorąca. Dziewczyna roześmiała się głośno i odrzuciła daleko na jezdnię niedopałek. Stanęła pod latarnią. Zauważyła tych dwóch. Przywitali się w milczeniu. Chudy przygryzł wargi i opuścił wzrok. Prawie dotykały go jej piersi, wysokie i pełne, obciśnięte jaskrawym sweterkiem. – Widzieliście Sztajera? – głos dziewczyny dźwięczał nieco chrapliwie. – Spił się i bije frajerów. Szczęścia szuka. – Śmiech wyżłobił dołeczki w policzkach. Czuli zapach ostrych perfum. Niższego ujęła pod brodę. – Smutni – zauważyła – niedoprawieni. – Poszperała w lakierowanej torebce. – Macie – rzekła wesoło – na ćwiartkę. „Zadowolona – pomyślał chudy – bo wie, że on”. – Odsunął rękę dziewczyny. – Twój chłop – warknął – będzie tutaj dziś przed północą. Spoważniała i skinęła głową. Była to ładna i młoda dziwka. – Przed północą – powtórzył mały. Ten drugi podrzucał na dłoni pudełko z papierosami. – Twój chłop – powiedział, marszcząc dziwnie twarz – to… – urwał i schował pudełko do kieszeni – to wielka kurwa. Patrzyła nań wyczekująco. – Kapuś – dodał. Mały uśmiechnął się wstydliwie. – Pojedziem po niego na dworzec – rzekł chudy. Uniosła wysoko brwi. – Razem – wyjaśnił mały – przecież to stary nasz kumpel. – Splunął i długo rozcierał butem ślinę. Chudy przypatrywał się dziewczynie spod przymrużonych powiek. „Twarz okrągła, świeża – zdziwił się. – Nie wygląda na dziwkę”. Zderzył się z jej wzrokiem odległym i czystym.Teraz spojrzenie utkwił w chodniku. „Dziwka – bezgłośnie powtarzał – dziwka…”. Mały znowu zmarszczył się wstydliwie. – Jak możesz – powiedział łagodnie – pracować na takiego łachudrę. Jak możesz? – I to jeszcze tak… – wyrzucił z siebie chudy. Jej twarz nie zmieniła wyrazu. Pewna i otwarta. – Kiedy siedziałem z nim – mruknął chudy – to prawie co tydzień dostawał od ciebie forsę… myślisz, że dziękował? Klął, że mało. – Więcej nie mogłam – wtrąciła gwałtownie – niewielu teraz porządnych klientów. – Głupiaś – syknął chudy – zupełnie głupiaś! Takiemu nygusowi – powiedział głucho. – No, ale on dziś wraca, nareszcie wraca – dodał mściwie. – Weźmiem taryfę – rzekł niski – i podskoczymy razem. Cofnęła się o krok i opuściła głowę, gładząc torebkę. – Jasne, że razem – rzekł chudy. Głos jego był ostry, nieprzyjemny, chusteczką ocierał twarz. Zatrzymali małego, odrapanego opla. – Wschodni – rzucił chudy. Taksówka, parskając i dygocąc, ruszyła naprzód. Wcisnęli się w siedzenie. Chwilami ich twarze ukazywały się dokładnie w świetle mijanych latarń.Ten mały trącił swego kumpla w plecy i wskazał na dziewczynę skuloną, zmartwiałą. Chudy przeklął szeptem. „Myśli…” – był pewien, że o nim myśli. Taksówka zatrzymała się gwałtownie, wytrącając ich z odrętwienia. W brudnej poczekalni dworcowej żółte, mdlące światło ukazywało zmęczone i senne twarze ludzi. Wiejskie baby, obłożone tobołkami, dzieci skulone w pokraczne kłębki, chrapania cienkie i długie… drażniący poświst zakatarzonego opoja. Środkiem przechadzał się wyprostowany, o chmurnej twarzy milicjant. Przy bufecie zarośnięty włóczęga prawił coś pijanym, plączącym się głosem. Zatrzymali się pod oknem, z którego widać było czarne płaszczyzny peronów. Z dala dochodził zdarty głos megafonu. – Już niedługo – zauważył niski. Dziewczyna rozpłaszczyła twarz na szybie. Chudy uśmiechnął się krzywo. „Fajna dziwka – pomyślał – fajna”. Mały wskazał ukradkiem jej pełny, zgrabny zadek. Zmarszczył obleśnie twarz. Chudy przełknął głośno ślinę. Od wyjścia z więzienia nie miał jeszcze żadnej dziewczyny. – Słuchaj – zaczął chrapliwie – po co ci to wszystko? Zwróciła doń twarz. – Po co ci – powtórzył – taki chłop? Zarobić, nie zarobi. Nie umie. Tylko chla i przecież ciągle cię tłucze. Wydęła usta. – Wiem, wiem – rzekł gwałtownie – ile już razy chodziłaś z podbitymi ślepiami. – Oddychał nierówno. – I niszczysz się – dodał zmęczonym głosem – ciągle na rogu… to zdrowie odbiera… A on – splunął – jeszcze kręcił z innymi dziwkami. Całą stajnię miał… Dziewczyna zacisnęła usta. – Tak – powiedziała cicho – bić, to on porządnie bił. – Poczęła kiwać głową, jakby skandując przypominające się przeżycia. – Jak tylko miał to zrobić, zaraz zapalał papierosa – mówiła. – Walił cichcem i włosy mu zawsze spadały na oczy. Długie nosił – dodała wyjaśniająco. Jej twarz złagodniała, wzrok skrył się pod opuszczonymi powiekami. Chudy mocno zacisnął garść. „Głupia kurwa – żuł ze złością – głupia…”. – Tak, tak – westchnęła. Mały poruszył znacząco ramionami. Jego chudy kumpel gniótł ze złością papierosa, wreszcie przełamał go i odrzucił. – Ostatnio – odezwała się dziewczyna – przed samą wpadką też dał mi wycisk. Niekiepski. – Podniosła wzrok na tych dwóch. Zobaczyła wymiętą twarz niskiego i złą, pełną zaciętości chudego. – Ale z tym już będzie koniec – dodała pospiesznie – nie dam się… Chudy uśmiechnął się smutno. – Koniec – powiedział przeciągle. – To zależy od niego. A później znajdzie inną, co lepiej trafia, wtedy kopnie ciebie. Nie odpowiedziała, lecz twarz jej mówiła, że nie wierzy w to. – Dziewczynę taką jak ty – mówił dalej chudy – inny by na rękach nosił… nie puszczałby na ulicę. Ubrać jak lalkę i chodzić na roboty chce się wtedy… bo wiadomo, dla kogo się trafia. – Spoglądał na nią zachłannie. – Pewnie – wtrącił mały, poziewając. – Musisz skończyć z tym – rzekł głucho chudy. – Koniecznie. Uważnie patrzyła w ciemność za oknem. Milicjant zmierzył ich długim spojrzeniem. Mały wtulił głowę w ramiona i poruszył się niepewnie. – Bo on – kończył chudy – nie umie cię uszanować. Odwróciła się od okna. Teraz jej twarz wyrażała trudny, bolesny prawie namysł. – Taki chłop jak on – mówił szybko z nadzieją w głosie chudy – co to za chłop. Przerwała, wyciągając rękę. Przypatrywała mu się kpiąco. – Wcale nie byle jaki – rzekła głośno. – Gust to ja mam. Jest przystojny – uśmiechnęła się łagodnie. – Ma takie cygańskie oczy – szepnęła – takie, że aż… – przeciągnęła się rozkosznie. – Musi mieć dobrego zaganiacza – wtrącił mały – bo go tak wspominasz. Chudy przygryzł wargi. – I włosy – mówiła miękko – długie, falujące… A na szyi czarny pieprzyk… mało który chłop ma taki pieprzyk… Tak, tak – dodała, zobaczywszy kpiącą gębę małego – wielu już znałam i żaden… W ogóle… – zakończyła gwałtownie. Przyjrzała się teraz chudemu o małej trójkątnej twarzy, jakby porównując. Przykulił się trochę pod jej chłodnym i dokładnym spojrzeniem. Ten mały zachichotał. Babina śpiąca obok na drewnianych skrzynkach jęknęła rzewnie przez sen. Pan w pumpach oparł brodę o laskę. Chudy poruszył się niecierpliwie. – Niby nie jesteś trąba – podjął znowu – chodzisz do miasta… a tak oślepłaś. Przecież on tylko leci na twoją forsę. – Wczepił się palcami w parapet. – I listy od innej dostawał – rzekł niedbale – a jak jej odpisywał… Twarz dziewczyny skurczyła się. – Jak? – spytała. – Ano – odparł chudy – tak jak się pisze babie, która mocno w łeb wlazła. – Nie powinnaś tak za nim obstawać – wtrącił stanowczo mały. – Z innym lepiej byś wygrała – dodał, spoglądając znacząco na swego chudego kumpla. Zamyśliła się, bębniąc palcami w szybę. – Niekiepska – szepnął mały, a po chwili mlasnął śmiesznie, chudy przytaknął skwapliwie i przymrużył oczy. Podeszli do drzwi. Za parę minut powinien nadejść pociąg z Siedlec. Tym pociągiem przyjeżdżał on, jej chłop. – Pamiętaj – szepnął do niej chudy – nie odzywaj się do tego ciapciaka, ja z nim załatwię. – Nic, ani słowa – przyłączył się mały. Nie odpowiedziała, tylko nieznacznie pokiwała głową. Z torebki wyjęła szminkę i podmalowała usta, uważnie przeglądając się w lusterku. „Dla niego” – pomyślał ze złością chudy. Z głośnika rozległy się bełkotliwe, zlewające się słowa. Ten kapuś szedł szybkim krokiem, wysunąwszy do przodu głowę. Kołysał się w ramionach. Ubranie na nim wisiało, wymięte i obszarpane. Minął budkę biletera i dopiero wtedy dostrzegł ich. Zatrzymał się i rozchylił usta. Dziewczyna wpatrywała się weń z łapczywą dokładnością. Włosy krótkie, bez połysku, twarz blada, lecz ta sama, dobrze jej znana, z lekkim, drwiącym grymasem. Usta zacisnął w wąską upartą linię. Postąpił krok, jakby chcąc ich minąć. Przesunął dłonią po krótkich sterczących włosach. – Przyszłaś – mruknął. Jego wzrok ślizgał się po twarzach tych dwóch, którzy tkwili nieruchomo. – Przyszłaś – powtórzył i wyciągnął do niej rękę. Długo zapalała papierosa. Gwizdnął leciutko. – Nie chcesz! – rzekł, nie przestając spoglądać na tamtych. Rękę wsunął za marynarkę. „Nadrabia miną” – pomyślała dziewczyna. Widziała, jak krzywił się złośliwie. Znała te jego miny dobrze. Podciągnął opadające, dziurawe na kolanach spodnie. Chudy chrząknął wymownie. – Przyszliśmy – rzekł ochryple – przywitać… – Tak, tak – powiedział piskliwie ten mały. Kapuś milczał, omijając ich spojrzeniem. Zgarbił się trochę. Dziewczyna zdusiła w palcach papierosa. Wyszli. Ci dwaj po bokach kapusia i jasnowłosa dziewczyna parę kroków za nimi. Po ciężkiej, pełnej zaduchu atmosferze poczekalni ogarnęło ich rześkie, nieco wilgotne powietrze jesiennej nocy. Chudy odetchnął głęboko, zatrzymał się nieznacznie i mocno ścisnął łokieć dziewczyny. Na kozłach dorożek drzemali woźnice. Niebo wisiało ciężkie, skołtunione. Gdzieś wzbił się przenikliwy gwizd. Ich buty stukały głucho. Kapuś szedł niedbale, rozbujanym krokiem. „Tak zawsze chodzi” – pomyślała dziewczyna. On zaś obejrzał się na nią. Parsknął gardłowym śmiechem. – Głupia suka – mruknął półgłosem. Znów zaśmiał się. Drgnęła, lecz szybko opanowała się. „Podskakuje – myślała łagodnie – jak zwykle podskakuje… udaje kozaka”. Szli teraz wzdłuż płotu. Chudy jeszcze raz chwycił rękę dziewczyny, zakaszlał znacząco i machnął krótkim ciosem z boku. Głowa kapusia odskoczyła jak piłka. Mały szczeknął nieprzyjemnym śmiechem i odsunął się ostrożnie. „Teraz – uznał chudy – walnę łbem i wezmę pod obcasy”. Złapał kapusia za klapy i… nagle otrzymał od tyłu mocne, krótkie uderzenie w ciemię. Zachwiał się i opuścił ręce. W głowie zawirowało. Gdy otworzył oczy, kapuś już był daleko. Jego sylwetka rozpływała się w ciemności. Mały próbował gonić go niezgrabnie, ale wkrótce przestał, dysząc i przeklinając. Dziewczyna stała na jednej nodze, niezdarnie utrzymując równowagę, i wkładała but. – Ty… ty… – chudy szukał z wściekłością słowa. Potarł obolałą głowę. – Klops – posłyszał zadyszany głos małego kumpla – ona jest strasznie za nim. Chudy dostrzegł jej twarz spokojną, nieprzeniknioną, zdawało mu się, że z leciutkim uśmieszkiem. – Puścił krew – powiedziała cicho – nie mogłam patrzeć i… Przerwał jej. – Buty to masz niezgorsze – powiedział już spokojnie i jeszcze raz potarł głowę. Syknął. – Drewniaki – wyjaśniła krótko dziewczyna. „Charakterna – pomyślał z uznaniem chudy – charakterna jak mało kto…”.\nTen stary złodziejSynek czekał zapewne na kogoś przy kiosku. Mrużył oczy i spoglądał w wylot ulicy. Poszperawszy w kieszeniach, zapłacił za piwo. Właśnie wtedy z bramy naprzeciw wyszedł stary chłop o bladej, pomarszczonej twarzy. Od razu dostrzegł Synka. Przygarbił się trochę i przyspieszył kroku. Lecz Synek podbiegł, zastępując mu drogę. – Siemasz – uśmiechnął się szeroko. – Czekałem. – Zaciągnął na piwo. – Pij – mówił – w taki gorąc nie ma jak piwo. Stary zdmuchnął pianę, popijał drobnymi łykami. – Dobrze, że przyszedłeś – powiedział Synek. – Mam coś na oku… – Przygładził włosy i przysunął się bliżej. – Wypatrzyłem – szepnął – dobrą robotę… i pewną. Stary otarł rękawem usta. – Dobra robota – wtrącił, spoglądając gdzieś w bok – to jeszcze nic, musisz mądrze się zabrać… pamiętaj… – Zamilkł i dziwacznie skrzywił usta. – Polecę – mruknął, odstawiając kufel – spieszę się… Synek chwycił go za rękę. – Wiem – powiedział szybko – wiem, że trzeba brać się mądrze… właśnie dlatego – trącił starego w pierś – chcę z tobą… Ty – rzekł z uznaniem – umiesz zabierać się do interesu. Pogadamy… – Pociągnął go silnie za guzik. – Uważaj – mruknął stary – urwiesz. – Rozejrzał się wokoło. Wyciągnął chustkę. Gniótł ją chwilę w ręku i znowu schował do kieszeni. – Myślisz, że wstawiam farmazon – obruszył się Synek. – Pamiętam – powiedział – jak pod celą opowiadałeś o robotach… Przecież spółdzielnia na Krochmalnej… – Zaśmiał się chytrze. – Wiem, wiem… ty ją załatwiłeś. Czysta robota – ożywił się bardzo. Poczerwieniał. Na skroniach błyszczały kropelki potu. „Gówniarz – pomyślał stary – gówniarz i tabaka”. – Szarpnął kołnierzyk. – Nie lubię – burknął – mieć ciasno pod szyją. Nie lubię – powtórzył ze złością. – …To była czysta robota – posłyszał głos Synka. – Ciszej – syknął stary złodziej – nie drzyj się tak. – Potem jakby wstydliwie dodał: – E tam, wcale taki kozak nie byłem. – Byłeś, byłeś – upierał się Synek. Stary złodziej opuścił głowę. – Moja – przypomniał – czeka z obiadem. Poszli za kiosk. Tam usiedli na beczkach. Zapalili. Synek przeciągnął się, aż zatrzeszczały kości. Był teraz zadowolony i pewny. – Tylko ciebie uważam z tych wszystkich urków – mówił – bo inni to popaprańcy. Stary mruknął coś niezrozumiale. – W ogóle – powiedział Synek – lubię starszych wspólników. oni, wiadomo… – Ma się rozumieć – odezwał się stary złodziej i zdusił o beczkę niedopałek. W ustach czuł gorycz. Splunął. – Jeszcze pod celą – ciągnął Synek – myślałem, żeby z tobą. Dobrze, że wyszedłeś – uśmiechnął się – zarobim razem. Stary złodziej słuchał z półotwartymi ustami. – Nie mam już takiej wprawy – wtrącił. Zastanowił się. – Długo siedziałem. Synek usadowił się wygodniej. Podciągnął spodnie. Marynarkę złożył starannie i położył obok. – Gorąco – mruknął. Stary z namysłem oglądał dłonie. Były suche, małe i niewypracowane. – I nie znam chodów teraz – odezwał się – właściwie rozejrzałbym się jeszcze… – Spojrzał niepewnie na Synka, przełknął głośno ślinę. Grdyka podskoczyła mu śmiesznie. Synek przechylił się i poklepał go lekko po plecach. – Ty nigdy nie pękasz – rzekł Synek. – Wiem – zakończył i ziewnął. Stary złodziej odwrócił głowę. Na balkonie ktoś trzepał z rozmachem dywan. Uśmiechnął się krzywo i sztucznie. – Nie pękam – powiedział cicho – bo tyle już lat… to i przyzwyczaiłem się. – Wyciągnął chustkę. Ocierał twarz. Synek rozkraczył szeroko nogi. Rozchełstana koszula odsłoniła jego owłosione i poznaczone tatuażami piersi. „Też go nazwali – zdziwił się stary – Synek”. Było to przecież chłopisko wielkie i nie takie młode, z gębą zarośniętą pod oczy. – Jaka to robota? – zapytał, gniotąc chustkę – jaka? – Komis – wyjaśnił Synek – ładnie stoi i nigdy jeszcze nie był robiony. Chodzę już długo koło niego – powiedział. Wstał i założył marynarkę. „Wielki mi fachowiec – pomyślał stary złodziej – wielki…” – i schował chustkę. Poszli spacerkiem. Synek spoglądał za dziewczynami. – Jak zarobimy – gadał – to dziwek będzie, ile wlizie… Dziwki… – uśmiechnął się marzycielsko. – Dziwki albo kratki – mruknął stary. Skręcili w szeroką, zabudowaną nowymi blokami ulicę. „Nabudowali tego – pomyślał stary. – Długo siedziałem”. Synek wyrwał do przodu, kołysząc się po cwaniacku. Ręce założył za pasek, pogwizdywał. „Z czego się cieszy? – zastanowił się ten stary złodziej – z czego?” – Zachmurzył się. Wzdłuż nosa ponuro żłobiły się głębokie bruzdy. – Tutaj! – Synek zatrzymał się. Interes był duży z dwiema wystawami. Za szybami aparaty fotograficzne, harmonie, materiały… – Dużo – bąknął stary. – Same pokupne rzeczy. – Jego wyblakłe oczy ożywiły się nieco. – Weźmiem trochę – szeptał Synek – parę paczek… a forsy z tego cały kurz… Stary złodziej przymknął oczy. Policzkiem przywarł do chłodnej szyby. Nagle zwrócił się do Synka. – Długo ty już siedziałeś? – zapytał. Synek zmarszczył czoło. Zastanawiał się. – Będzie z trójkę – odparł. Popatrzył głupawo. – Trójkę – powtórzył stary. Zaśmiał się bezgłośnie. – U mnie już dycha – powiedział, nie przestając się uśmiechać. Twarz Synka wyrażała podziw. Przeszli się obok sklepu. – Zrobimy go od tyłu – tłumaczył Synek. – Tam są drzwi. – Wiadomo, że od tyłu – potwierdził stary zrzędliwie. Odliczyli odległość od rogu. Było czterdzieści pięć kroków. Zaszli od podwórza. – Tu – szepnął Synek. Przygryzł wargi i potarł ręce. – Tu – powtórzył i wyciągnął rękę. – Trzecia klatka schodowa. Drzwi na lewo to drzwi do komisu. Już prawie nasz… Stary przesunął ręką po chropawej ścianie. – Wyważymy drzwi – mruknął. – Jasne – potwierdził Synek. Podgarnął spadające na oczy kosmyki włosów. – Jeszcze dziś – zaszeptał chrapliwie – jeszcze dziś zrobimy go… – uśmiechnął się radośnie. „Pewniak – pomyślał stary złodziej. – Pewniak jak każdy młodziak”. – Skrzywił twarz, lecz bez złości. – Potrzebny jeszcze jeden – powiedział głucho – na „świecę”. Synek miał takiego. W ogóle wszystko już miał przygotowane, graty też. Stary zamyślił się. – Z tobą – doszedł doń głos Synka – interes zrobimy na pewno. Wysmarkał się w palce. – Cholerny świat – rzekł niespodzianie. Synek zdziwił się – nie wiedział, o co chodzi, ale przytaknął starszemu wspólnikowi. Powrócili na swoją ulicę. Zatrzymali się przed odrapanym pekinem. – Pójdę do chaty – mruknął stary, patrząc w ciemną bramę, z której zalatywało kwaśnym smrodem. – Żeby tylko pewny interes – powiedział. Chrząknął. – Żeby pewny… I jeszcze nie wiem…- dodał, lecz urwał szybko. Umówili się o zmroku. Synek miał zagwizdać z podwórza. – Tylko nie wołaj – rzekł stary – bo nie chcę… – zmieszał się trochę – żeby moja… rozumiesz… Synek zrozumiał. – Wiem – zmrużył oczy – pękasz swojej baby. Stary nie odpowiedział. Mieszkał na drugim piętrze. Przed drzwiami postał chwilę. Patrzył z uwagą na wypisane kredą zatarte już litery K+M+B. „Trza by poprawić” – uznał. Nasłuchiwał, wreszcie wszedł. Jego baba odlewała wodę z ziemniaków. Była mała, zasuszona. Włosy splatała w koronę. Usiadł przy stole. – Wytarłbyś buty – mruknęła, nie odwracając się od kuchni. – Wytarłbyś, brudzisz… – Odstawiła garnek i przyjrzała mu się uważnie. Oczy zmrużyła w kose szparki. – Czego? – mruknął – czego tak ślepia wytrzeszczasz?… – Wyszedł na korytarz, starannie wycierał buty. „Taka nieporutna – pomyślał, wchodząc – a wielka cwaniara”. Podała zupę. Jadł bez smaku, grzebał łyżką w talerzu. – Niedobra? – zapytała. Ręce otarła o fartuch i podeszła do stołu. Opuścił głowę. – Nie tyle zła – rzekł – co gorąca… Znów krzątała się przy kuchni.Wtedy odstawił talerz. Zaczął oglądać się w lusterku. Zerknęła nań. Macał brodę, tarł szczeć na policzkach, szczerzył zęby. – Staryś już – zaśmiała się nieprzyjaźnie. – Gruchot… i głupi – powiedziała po namyśle. Lusterko przykrył chustką. Wyciągnął się na łóżku. Przez zmrużone powieki spoglądał na swoją kobitę. Myła statki, płukała pod kranem, drucianką szorowała garnek. „Robotna – pomyślał – i charakterna. Jak trafię, to ubiorę ją jak panią. Wtedy powie, że nie jestem trąba… umiem zarobić. Futrzysko kupię”. – Przymierzył do jej chudych, opadłych ramion. Uśmiechnął się miękko. Zauważyła ten uśmiech. Rozchyliła cienkie wargi. Zaklęła i znów zacisnęła usta. Z podwórza dobiegł przenikliwy, gołębiarski gwizd. Stary złodziej dźwignął się z łóżka. – Idę… – wymamrotał. Patrzyła wyczekująco. Przygarbił się. – Do kumpli – dodał. – Już trzeci dzień – powiedziała – odkąd wyszedłeś… Łazisz i łazisz… i co z tego? – Wzięła się pod boki. – Interesy – wyjaśnił. Twarz kobiety stała się zacięta i obca. – Twoje interesy – powiedziała – to same wpadki. Ukropu bym na łeb tym kumplom… – szepnęła. Postał jeszcze chwilę, unikał jej wzroku. Gdy wyszedł, przechyliła się w oknie. Patrzyła w ciemność. Nasłuchiwała. Ciężkie, powłóczące kroki. Chyba jej starego. Usiadła sztywno na łóżku. Ręce złożyła na podołku. Na dole stary złodziej zatrzymał się. – Cholera! – zaklął przeciągle. Splunął. W bramie czekał Synek z tym trzecim, który miał stanąć na „świecy”. – Kto to? – zapytał stary. W zmroku trudno było dostrzec twarz. – Kaszubiak – rzekł ten trzeci. Przywitali się. – Kaszubiak? – zastanowił się głośno stary – znam, znam… z twoim ojcem siedzieliśmy w izolatce… Długo… – Teraz – powiedział Kaszubiak – znów się władował… zakapowali. – Głos miał cienki, nieprzyjemny. Usiedli na ławce pod ścianą. Obgadali wszystko. Teraz czekali tylko na głęboką noc. Poszli nad glinki. Wylegiwali się na trawie. Wypili ćwiartkę – był smak na więcej, ale nie wolno, bo robić trzeba po trzeźwemu… Kaszubiak wkrótce odszedł. Umówili się pod komisem. Było ciemno…Tu i ówdzie jarzyły się papierosy. Stary milczał, spoglądając w zagwieżdżone niebo. Synek pogwizdywał. Przestał i począł śpiewać. Śpiewał ochryple, fałszując. – Wyłącz się – mruknął stary, zacisnął dłonie… – Ryby straszysz – dodał. Zaśmieli się. Było cicho i ciepło. „Ładnie” – pomyślał stary. Lekki wiaterek owiewał twarze. Nad glinkami zrobiło się już pusto. Odeszła ostatnia parka spleciona w uścisku. Zawyła syrena. Długo jeszcze leżeli. Wstali, postękując i poszli spacerkiem. Stary oddychał nierówno. – Moja – szepnął – śpi już… albo… – zamyślił się. – A moja – wtrącił Synek – czeka. Wie i czeka… Zdrowa jest. – W uśmiechu zabieliły się zęby. Milczeli. Gdy doszli do tej szerokiej ulicy, stary rozejrzał się. – Właściwie – powiedział – noc za jasna. Znów długie milczenie i stukot ich butów. – Ale niech tam – mruknął stary. Dyszał trochę. – Kawał drogi – rzekł – nogi wysiadają… Synek poprawił zawiniątko z narzędziami. – Czy aby wszystko wziąłeś? – zaniepokoił się stary złodziej. – Lewarek – wyliczał Synek – łom, dłuto… – I jeszcze mówił, ale stary nie słuchał… Minęło ich kilku spóźnionych przechodniów. Zaleciało wódką. „Spieszą się – pomyślał stary – w kimę”. Obejrzał się za nimi, jakby zazdroszcząc. Za rogiem czekał Kaszubiak. Był podniecony, chciwie zaciągał się papierosem. – Spokojnie – szepnął. Jeszcze raz obgadali wszystko. Było bardzo późno. Chyba koło północy. Ulica pusta. W dali majaczyła sylwetka „papugi”. – Ten się nie liczy – rzekł Synek. Skąpo oświetlała ich narożna latarnia. Pokazywała twarze młodych – wilcze, pełne oczekiwania, gębę starego – z cieniami kryjącymi się w bruzdach. Nagle stary oparł się o ścianę. Wyglądał dziwnie. – Co ci? – zapytał Synek. – Żołądek – wymamrotał stary złodziej – nawala… ale już przeszło. Jeszcze bardziej pomarszczył twarz, chyba w uśmiechu… Zaszli od tyłu. Stąpali cicho. Liczyli klatki schodowe. Zatrzymali się. Synek rozpakował narzędzia. Rozejrzeli się. – Spokojnie i bardzo cicho. – Zabrali się do drzwi. Podważyli kilka razy, lecz trzymały się mocno. Naparli silniej. Zgrzytnęły jak łamana kość. Hałas ten wypełnił czarny korytarz, a nawet wydawało się, że biegnie wyżej ze wzmocnionym natężeniem. – Kurestwo – powiedział stary. Zadrżał przeniknięty tym hałasem. „Ostatnia robota – pomyślał. – Ostatnia robota… to zawsze denerwuje…” – pocieszył się. Popluł w dłonie i chwycił łom. Pot obłaził twarz, ogarniał gorący oddech Synka. Drzwi ustąpiły. Pierwszy pchał się Synek. Nagle usłyszeli z ulicy przeciągły krzyk… w połowie urwał się. Krzyczał Kaszubiak. Ostry gwizd. Warkot motoru. – Pękamy – szepnął stary – pękamy… bo inaczej… – nie dokończył. Rzucili się do ucieczki. Biegli, nie oglądając się. Za nimi nawoływania, gwizdki. Tupot wielu kroków. Już wpadli w boczną uliczkę. Były tam gruzy, a więc ratunek… Wtedy zabłysły latarki. Zamrugali powiekami. Wzięto ich ze wszystkich stron. Stanęli, oddychając ciężko. Chwycono ich za ręce. Wielu milicjantów. – I to był pewny interes – wycharczał ten stary złodziej. – Ty gawniaku. – Zaniósł się duszącym kaszlem. Wytrzeszczył oczy. „Ma stracha – pomyślał Synek – rozkleił się…”. – Zachichotał złośliwie. Nałożono im na ręce kajdanki. – A najgorsze – już spokojnie powiedział stary – że wpadliśmy z dowodem. – Potem popatrzył na sino błyszczące dybki i dodał ze złością: – Nawet wysmarkać się nie można… – Zgrywus! – rzekł jeden z milicjantów. Inni zaśmieli się.\nUmierający paserOd piecyka rozchodziło się duszne ciepło. Było cicho. Tylko za przepierzeniem rozlegał się szczęk zmywanych naczyń. Kołysali się przy pustej już półlitrówce. Wazelina spoglądał niekiedy na szarą, prawie przezroczystą twarz pasera. Nie była ta sama co przed dwoma laty. Oczy wpadły głęboko i straciły blask, zaś kości policzkowe sterczały ostro. „Ki-ciucha kończy się” – pomyślał. Paser, zwany Kiciuchą, dostrzegł badawczy wzrok dawnego kumpla. Poruszył się niecierpliwie. Zastukał paluchami w butelkę. – Długo nie przychodziłeś – powiedział skrzypiąco. Wazelinę ogarniała senność. Z trudem uniósł ciężkie powieki. – Byłem w drodze – mruknął. Od sygnetu, który nosił na ostatnim palcu, szedł na izbę wytarty, nikły blask. Paser wstał powolnie. Był to wielki chłop, przygarbiony, sięgał prawie pod sufit. Garnitur wisiał na nim jak na szczudle, pełen fałd i załamań. – Gites materiał – rzekł z uznaniem Wazelina. Ostrożnie dotknął rękawa. – Setka – wymamrotał paser. Zakaszlał charkotliwie, splunął w chusteczkę. – Kiepsko pluję – powiedział, oglądając uważnie. Uśmiechnął się niewyraźnie. Wazelina zapatrzył się w okno. Na ulicy zabłysły pierwsze latarnie. Wyglądały jak żółte kule wśród dziennego jeszcze światła. Domy znaczyły się zwęglonym konturem. – Późno… – szepnął i przeciągnął się. Zapiął marynarkę. Za przepierzeniem niski kobiecy głos zanucił jakąś piosenkę. „«Cicha woda» – stwierdził Wazelina – stare to…”. – Wstał. Choć był niemały, jednak paserowi dostawał ledwie do ucha. Pomacał w kieszeni pieniądze. Zaszeleściły. „Mało” – pomyślał. Zadarł głowę, szukając oczu pasera Kiciuchy… – Długo nie przychodziłem – zaczął wolno – to prawda, ale już wyciskasz mnie jak frajera. – Podszedł do przepierzenia. Dopiero teraz zobaczył, że była to zasłona z kolorowego materiału, obciągnięta górą i u dołu drutem. Przeciągnął dłonią. Zafalowało. – Co ty dajesz? – rzekł. – Za taki fant patyka…? Cyganie lepiej płacą. – Spojrzał na pasera, lecz w półmroku dostrzegł tylko jego ostry, skrzywiony profil. – Mógłbym – zniżył nieco głos – znaleźć innego. Zapłaciłby więcej… Paser wyprostował się sztywno. Teraz był naprawdę olbrzymem. Znów zaniósł się kaszlem. Oddychał nierówno i świszcząco. – Chytryś – mówił Wazelina – chytryś jak nie kumpel. A przecież jesteś już na dogorywku!… – zdziwił się. Zmierzył go zimno, z zaciekawieniem. Paser poruszył niecierpliwie ręką. Zacisnął palce na krawędzi stołu. Wygładził obrus, przestawił butelkę. – Nie o to chodzi – odezwał się. Zaklął i skrzywił twarz. – Zresztą teraz taka cena – dodał. Głos jego brzmiał twardo i uparcie. „Wszarz…”- pomyślał obojętnie Wazelina. Wzruszył nieznacznie ramionami. – Wiem dobrze – posłyszał głos pasera – że moje miechy to szajs. Wazelina spojrzał ukradkiem na jego twarz. Była pofałdowana, z kropelkami potu. „Chyba ma rację – zamyślił się – niedługo wyciągnie kopyta…”. Głośno zaś powiedział: – Ech, może tak źle nie jest, podleczysz się… – Potarł palcami o spodnie. Sygnet zabłyszczał silniej. Rozległo się pukanie. Umówione, bo trzy razy. – Klient – mruknął paser Kiciucha. Otworzył drzwi. Wszedł sinawy chłop, o małych rozbieganych oczach. Uśmiechnął się do butelki, obok położył czapkę. Mocno uścisnął im dłonie. Poczęstował papierosami. Siadł na brzeżku krzesła, podwijając nogi w wojskowych, podbitych gwoździami butach. Pogrzebał w kieszeniach. Wyciągnął płaski złoty zegarek. – Ładna sztuka – pochwalił Wazelina – ładna… – Przejdzie? – zapytał sinawy. Paser odstawił szklanki. Zdmuchnął ze stołu okruchy. – Zależy – rzekł – za ile. Targowali się długo. Ten sinawy wstawał dwa razy i żegnał się stanowczo. Zawracał od drzwi. Przeklinał wymyślnie. Deptał niedopałki. Paser był nieprzenikniony i spokojny. „Cwaniak – chichotał Wazelina – duży cwaniak…”. Śledził palce Kiciuchy wolno obliczające papierki. Paznokcie miał szerokie, wypukłe.Ten sinawy również przeliczył, popatrzył na nich nieprzyjaźnie i schował pieniądze, zgniótłszy je w garści. Wcisnął głęboko czapkę, obejrzał się w lustrze. Przy drzwiach zamruczał niezrozumiale. Długo trzeszczały schody, gdyż schodził powoli i z rozmachem. – Załatwiłeś lepiej niż mnie – powiedział Wazelina. Paser Kiciucha zdjął wieczko i oglądał mechanizm zegarka. Dmuchał weń. Z rozchylonymi ustami wsłuchiwał się w słabiutkie cykanie. – Pójdę już – Wazelina przeciągnął się. – Zostań – mruknął paser, owijając w szmatkę zegarek – zjemy kolację. – Szarpnął zasłoną. Zza przepierzenia wyszła kobieta. W gęstniejącej ciemności twarz widać było niewyraźnie. Rozstawiła talerze. Z szafy wyciągnęła butelkę. Odbiła pewnym, wymierzonym uderzeniem w dno. „Upasła się” – Wazelina przygryzł wargi. Przesunął wzrok niżej. – „Nigdy – uśmiechnął się lekko – nie miała takiej dupy”. – Przypomniał sobie jej twarz. Pamiętał z ulicy. Wtedy była to dziwka chuda i łasa na forsę. Teraz wyglądała jak pani. Ważna. Kroiła chleb. Patrzyła na niego obojętnie. Aż poczerwieniał. Przecież znali się dobrze. Zostawiła ich samych. Paser zapalił lampkę. Rzucała skąpy blask na stół. Na ścianach pełzały cienie, a w kątach, dalej, zalegał gęsty jak kożuch zmrok. Paser żuł kiełbasę. Pociągnął tęgi łyk wódki. – I chlać nie mogę – rzekł. – Nie mam smaku… W ogóle… – Jego cień jak ptak poruszył się na ścianie. – W ogóle – podjął zagadkowo Wazelina – dużo się u ciebie zmieniło… kobitę masz… Bo ja – zaśmiał się nieszczerze – chodzę jeszcze po prośbie… – Znasz moją? – przerwał paser Kiciucha. Jego twarz poznaczył niepokój. Pionowe głębokie zmarszczki złobiły się między brwiami. – Mało to kobiet znam – powiedział obojętnie Wazelina. Bawił się śliską i lepką skórką po salcesonie. – Tak – umknął przed spojrzeniem pasera – i twoją znam… Dawniej – odrzucił skórkę – zawsze miała popodbijane gały. Ciągle częstowała chłopaków tryperkiem. Prawie każdy miał do niej żal… – Uśmiechnął się szczęśliwie do tych wspomnień. – Dmuchałeś ją? – zapytał paser. Popił trochę wódki. Pochylił się nad talerzem. Wazelina zaśmiał się bezgłośnie. – Zresztą – wymamrotał paser – to nieważne. – Miał załzawione, w blasku lampki jakby szklane oczy. „Kiepskie ma szczęście” – pomyślał Wazelina. – Z twoją forsą – powiedział – złapać można inną… lepszą babę.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Ten_stary_zlodziej__Benek_Kwiaciarz-ebookRO/p0205405i020" target="_blank" title="Ten stary złodziej. Benek Kwiaciarz [Marek Nowakowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ten stary złodziej. Benek Kwiaciarz [Marek Nowakowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


W Rzeszowie odbyła się kolejna edycja kongresu Sky&More - Pasazer.com\nEksperci poruszyli tematy takie jak m.in.; rozwój regionalnych portów lotniczych, komunikacja kryzysowa w branży, trendy na rynku paliw, budowanie pozytywnego doświadczenia pasażera, nowe źródła przychodów pozalotniczych i finansowanie infrastruktury lotniskowej.\nWśród ekspertów, którzy zabrali głos podczas kongresu znaleźli się m.in. Frank Wagner – country manager Lufthansa Group, Artur Tomasik – prezes zarządu Związku Regionalnych Portów Lotniczych, Dariusz Sawicki – wiceprezes spółki CPK, Piotr Samson - prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Raoul Popescu - prezes Pratt & Whitney AeroPower Rzeszów, Mariusz Szpikowski – dyrektor Lotniska Chopina w Warszawie, prezes PPL, Piotr Kazimierski - prezes Zarządu Baltona S.A., Waldemar Mazurek - prezes Zarządu Orlen Aviation – oraz Adam Hamryszczak – podsekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju.\nKongres odbył się w hotelu Grand Hotel Boutique i był zorganizowany przez Port Lotniczy Rzeszów-Jasionka oraz Agencję Public Relations Exacto przy współpracy z firmą doradczą BBSG. Portal Pasazer.com był patronem medialnym tego wydarzenia.\nrzeszów sky&more kongres\nCPK może być także lotniskiem dla lini... 4. Konferencja CEE Aviation w Warszawie Globtroterzy jadą do Lublina. Pasazer.... Kongres lotniczy "Sky and More" 30 maj... Startuje Sky Show Sobienie w Sobieniac... Kongres "Fly&More" w Rzeszowie Konferencja Lotnicza 2017 już w przysz... Teatr Roma: Piosenka z musicalu "Piloci" Forum Lotnicze już w przyszłym tygodniu Fotorelacja: Routes Europe 2016 w Krak...