Aktualności Sklep - włóczki i akcesoria Galeria prac Nowości Filmy Szukaj Koszyk Jesteś tutaj: StartWłóczka jedwabnawłóczka Glanzpunkt\nSortuj wedługNazwa produktu KategoriaProducentZmodyfikowane Wyników 1 - 19 z 19\nWłóczka Glanzpunkt to mieszanka jedwabiu z włóknem modal. Nadaje się na wiosenno-letnie bluzki, sweterki, apaszki. Zalecane pranie ręczne w temperaturze 30 stopni C. Próbka 30 oczek i 38 rzędów to kwadrat 10 cm x 10 cm. Nitka posiada połysk i jest bardzo delikatna dla skóry.Produkty firmy Zitron Atelier posiadają atest Oeko-Tex Standard 100. Certyfikat ten przyznawany jest w przemyśle włókienniczym wyrobom, które są wolne od substancji negatywnie działających na zdrowie człowieka.Modal jest to włókno celulozowe produkowane z drzew powstałe na bazie wiskozy. Cechuje je atłosowy połysk, materiał pochłania o 50% więcej wilgoci niż bawełna, jest bardzo przyjazny dla skóry. (źródło wikipedia)60% JEDWAB - 40% MODALWaga motka: 100 g Szacowana długość: 300 m Rozmiar: 3.0-3.5Zobacz, co można zrobić z tej włóczki.\nwłóczka Glanzpunkt 8010\nAktualny stan magazynu: 0 szt.\nCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd Powiadom mnie!\nwłóczka Glanzpunkt 8011\nAktualny stan magazynu: 7 szt.\nCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8012\nAktualny stan magazynu: 1 szt.\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8013\nAktualny stan magazynu: 2 szt.\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8014\nAktualny stan magazynu: 3 szt.\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8015\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8016\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd Powiadom mnie!\nwłóczka Glanzpunkt 8017\nwłóczka Glanzpunkt 8018\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8019\nAktualny stan magazynu: 4 szt.\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8020\nAktualny stan magazynu: 6 szt.\nCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8021\nAktualny stan magazynu: 5 szt.\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8022\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8024\nwłóczka Glanzpunkt 8025\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8026\nwłóczka Glanzpunkt 8027\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8028\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd włóczka Glanzpunkt 8029\nIle osób to lubi: 1\tCena sprzedaży brutto: 58,00 złW tym rabat: Podgląd Moc wyszukiwania\nwłóczka Alpaca Silk DROPS(18)\nwłóczka Baby Silkpaca Lace(37)\nwłóczka Babyalpaca Silk DROPS(21)\nwłóczka Bourette Campolmi(13)\nwłóczka Cathay 2(7)\nwłóczka Forest Hills(11)\nwłóczka Kid Seta Mondial(35)\nwłóczka Kid-Silk DROPS(24)\nwłóczka Lace Drops(15)\nwłóczka Mohair Luxe(57)\nwłóczka Mohair Luxe Lame(11)\nwłóczka Mohair Luxe Paillettes(12)\nwłóczka Seta Tweed(15)\nwłóczka Silk 22(1)\nwłóczka Silky Cashmere(9)\nwłóczka Triple Dream(16)\nwłóczka Understatement(12)\tSzukaj wg producentów\nAtelier Zitron(19)\tCena


-> Mistrz i uczeń\n« - Geniusz, czy hochsztapler ...\n- Fałszywe małżeństwo ... »\nTo tytuł wystawy malarstwa dwóch absolwentów Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku – prof. Henryka Cześnika (dyplom 1977) i Marcina Bobera (dyplom 2006), których prace oglądać można od czwartku 3 września w Galerii „Hortar” przy ulicy Legionów. Ta prestiżowa na mapie kulturalnej Tarnowa, tak naprawdę jedyna z prawdziwego zdarzenia, w dodatku prywatna, galeria sztuki i tym razem nie zawiodła. Na otwarcie nowego sezonu wystawienniczego pokazano tam prace artystów niepokornych i nieprzewidywalnych, różne tematycznie i warsztatowo, ale na bardzo wysokim poziomie i dziwnie współgrające. Henryk Cześnik kiedy miał 10 lat pojechał z matką do Drezna, gdzie w Galerii Drezdeńskiej oglądał obrazy van Gogha. Zobaczył i już wtedy wiedział, że zostanie malarzem, i to „malarzem samotnym i wyklętym”. Zdarzało mu się tworzyć na pozyskiwanych ze szpitala…prześcieradłach. Bywało, że na wernisażach kawałkował swoje prace i rozdawał, aby na kolejnych podejmować próby ich scalania, traktując je jak zaproszenia i bilety wstępu. Dziś ceniony profesor swojej macierzystej uczelni nadal za najważniejsze w swojej twórczości uważa emocje i człowieczeństwo. Niemal w każdej pracy obecna jest postać ludzka. Nawet jeśli tworzy obrazy bezprzedmiotowe, to i tak maluje człowieka – jego wnętrze. I jeszcze jedno: Cześnik nie ulega modom i namowom krytyków. To dzisiaj rzadkość. Z kolei Marcin Bober, były student prof. Cześnika, to „nieśmiały rockman” i, pomimo młodego wieku, klasyczny post modernista. Jego twórczość to mieszanka pop artu z socrealizmem, polskiej nowej figuracji i szyldów reklamowych. Poza malarstwem, grafiką warsztatową i rysunkiem pasjonuje się muzyką biorąc czynny w projektach muzycznych Efektvol i HighWay, jest twórcą synthpunkowego Loyal Plastic Robot. Współorganizuje m.in. festiwal muzyki rockowej „Młynstock” w malowniczo położonej na skraju Borów Tucholskich małej wsi Młynki, będącym hołdem składanym legendarnemu festiwalowi w Woodstock . Czas zweryfikował nieco dziecięce marzenia obu. Mistrza i ucznia. Wyklęci bywają w… piątkowe wieczory, samotni nigdy. Co prawda kac rozszerza widzenie i pozwala dostrzec wcześniej niezauważane szczegóły, jednak jak sprawdzili wielokrotnie, prace tworzone w „imprezowym nastroju” zwykle wychodzą kiepsko. Pomimo, iż obaj są poważnymi twórcami ich prace są szalone, oniryczne, pełne pasji i nieprzewidywalne. Czasem dowcipne, często refleksyjne. Jest w nich niepokój udzielający się oglądającym. Podczas tarnowskiego wernisażu skromnie deklarowali, iż zdecydowanie wolą malować niż opowiadać o swoich obrazach. I bardzo dobrze, bowiem prawdziwa sztuka broni się sama. Gorąco polecam wszystkim ich dubeltową wystawę w Galerii „Hortar” państwa Kopczyńskich, a później zalecam jesienny spacer w pobliskim Ogrodzie Strzeleckim.\nMarcin Bober urodził się w 1978 roku w Starogardzie Gdańskim. Od najmłodszych lat interesował się plastyką i muzyką, a z czasem zainteresowania przerodziły się w pasję. W roku 2000 rozpoczął studia na wydziale malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, które ukończył w roku 2006 dyplomem w pracowni prof. Henryka Cześnika. Malarstwa uczył się również u profesorów Hugona Laseckiego i Jerzego Ostrogórskiego. Duży wkład w artystyczny rozwój wniósł też profesor Roman Gajewski, u którego Bober uczył się rysunku i który był opiekunem aneksu do dyplomu.\nMarcin Bober o swoim malarstwie mówi tak:\n„Na moje malarstwo składają się obecnie cykle: Bastard Pop, RTV/AGD, Modex, HayLIFE.\nTematyka cyklu Bastard Pop mówi o człowieku, dotyka różnych sfer życia, przedstawia społeczeństwo w wersji turbodoładowanej, przerysowanej, ukazuje w krzywym zwierciadle nasze życie codzienne nakłaniając do refleksji, cykl RTV/AGD natomiast jest moją odpowiedzią na powszechny i wciąż przybierający na sile kult przedmiotu. Cykl Modex swój rodowód ma w katalogach modowych, balansuje na cienkiej linie uwielbienia modowej stylizacji i wytykania jej próżności, natomiast cykl HayLIFE dotyka problemu przemijania, celebruję krótką chwilę z życia która często niezauważona umyka nam bezpowrotnie.”\nHenryk Cześnik to bez wątpienia jeden z ważniejszych obecnie twórców sztuki w Polsce. Urodzony w 1951 roku w Sopocie. Absolwent Wydziału Malarstwa PWSSP w Gdańsku, dyplom w pracowni prof. K. Ostrowskiego w 1977 roku. Wielka w tym zasługa promotora dyplomu Kacha Ostrowskiego, który zostawił młodemu Cześnikowi duży margines swobody. Teraz równie przykładnie wykłada na macierzystej uczelni.\nMiał mnóstwo wystaw indywidualnych, zbiorowych i nagród. Szczególnego podkreślenia wymaga jedna – Nagroda Krytyki Artystycznej im. C. K. Norwida uzyskana w 1987 r. za najlepszą wystawę w warszawskiej Galerii Test. Z sopocką Triadą związany od początku jej istnienia. W marcu 2008 galeria Triada umieściła nazwisko artysty w prestiżowym „Kompasie Sztuki- rankingu polskich artystów współczesnych".\nObecnie profesor zwyczajny Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, Kierownik Pracowni Podstaw Malarstwa i Rysunku na Wydziale Malarstwa i Grafiki.\nArtysta brał udział w ponad stu wystawach indywidualnych w licznych galeriach w kraju i za granicą, m.in. otwarcie galerii Triada w Gdańsku (1999); w Instytucie Kultury Polskiej i Galerii Koralewski w Paryżu (2002), Lwowskiej Galerii Sztuki (2002); Muzeum Sztuki w Odessie (2003); Galerii w Druskiennikach, (2004), Galerii Sztuki w Nancy (2004); Galerii Atlas Sztuki w Łodzi (2005); Instytucie Polskim w Pradze (2005); Fabryce Trzciny w Warszawie (2005) – wyst. zbiorowa; Pałacu Sztuki w Krakowie (2006), Instytucie Polskim w Sztokholmie (2006); Naestved Kunstforening (2007) w Danii. Odbył wiele podróży artystycznych, uczestniczył w plenerach krajowych i międzynarodowych. Prace Henryka Cześnika znajdują się w zbiorach muzealnych w Polsce, Rosji, Bułgarii, w Niemczech, w kolekcjach instytucji, muzeów i osób prywatnych.\nPoczątkowo tworzył prace o tematyce sakralnej. W pierwszej połowie lat 80. zaczął malować na luźno zawieszonych kawałkach materiału. Wykorzystywał biel niezaguntowanego płótna. Szaro szkicowane kontury postaci bez światłocieniowego modelunku przypominały odciśnięte ślady. Przypominały, gdyż Cześnik nigdy w swoich pracach nie wykorzystywał metody odcisku. Te luźne kawałki materii to przede wszystkim prześcieradła pozyskiwane przez artystę ze szpitali. W galerii Atlas Sztuki po raz pierwszy Cześnik pociął swój obraz na fragmenty, które rozdał wernisażowym gościom. Liczy, choć bez zbytniego optymizmu, że pocięty obraz uda mu się złożyć w sierpniu w Sopocie na kolejnym wernisażu. Nikła szansa na powodzenie tego eksperymentu nie odbiera mu sensu, gdyż artyście chodzi o pretekst do spotkania i próbę złożenia obrazu.\nMroczny nastrój, neurotyczna kreska czy przekornie potraktowana tematyka religijna - to ulubione narzędzia artystycznej ekspresji Cześnika. Autor twierdzi, że wizje pochodzą z jego koszmarnych snów, często pojawiające się na obrazach konie to po prostu wyraz jego jeździeckich pasji, a elementy sakralne to echa katolickiego wychowania. To jednak tylko inspiracje, które autor przyprawia ironią, czarnym humorem i makabryczną wyobraźnią. Zwykła porodówka staje się dla niego studium kobiety, która musi przejść koszmar bólu związanego z porodem. Bezduszne, stalowe łóżka, na których siedzą nagie wychudzone ciała z twarzami bez wyrazu, wszechobecna szarość, składają się na obraz dawania życia jako czegoś raczej odrażającego, niż wzniosłego i pięknego. Podobnie rzecz ma się z pracą Obchody dnia strażaka - utrzymany w agresywnej, czerwonej tonacji, jakby buchający ogniem obraz, przedstawia bohaterów święta jako... szkielety, które z pomocą skrzydeł unoszą się nad gorejącymi budynkami. Ta cześnikowska ironia, szyderstwo ujawniają się w Sklepie kolonialnym częściach zamiennych, w którym można kupić sztuczne nogi i ramiona czy w My home is my castle, gdzie ludzka egzystencja sprowadzona zostaje do kilku prozaicznych scen z życia mieszkańców kamienicy. Ktoś je, ktoś urządza libację, ktoś bierze prysznic, jakaś para uprawia seks, a ktoś inny korzysta z toalety - samo życie, zdaje się mówić artysta, umieszczając w tle kopulastą cerkiew. Bo też religia pod postacią cerkwi właśnie, krzyży, a także motywów ukrzyżowania i postaci świętych, natrętnie powraca w pracach Cześnika. Te elementy pojawiają się nieustannie, często w sąsiedztwie pijaków, kurtyzan i innych wykolejeńców, a także zwierząt, domów, autobusów - tak, jakby nie sposób było uciec od religii, jej nakazów, jej bogów... Do tematycznych obsesji Cześnika można też zaliczyć śmierć oraz cierpienie. Autor wyraża je za pomocą deformacji i kalectwa, którymi obarcza swoje postaci, najczęściej kobiety. Mają one piękne demoniczne twarze, ale ich ciała są zniekształcone; nogi wtłoczone w szyny, ręce powykrzywiane. Czy w tych anty-estetycznych zabiegach chodzi o ukazanie cierpienia kobiet czy może słodką zemstę zranionego mężczyzny?\nWarto też wspomnieć o motywie wózka, jaki raz po raz pojawia się w pracach Cześnika; zwierzętom, ludziom, przedmiotom - artysta doczepia kółka, tak, jakby w świecie widzianym jego oczami wszystko pędziło naprzód; nieokiełznane i niekontrolowane.\nA tak o twórczości Henryka Cześnika pisze krytyk sztuki Jerzy Krechowicz (link).\nponiedziałek, 07 września 2009, tarnowski_kurier_kulturalny


Niesiołowski: nie poszedłbym na spotkanie z panią Szydło - Polsat News\nNiesiołowski: nie poszedłbym na spotkanie z panią Szydło\n12.01.2016, 08:55 Polska\n- Zastosowałbym to, co robił pan Kaczyński, który konsekwentnie na spotkania z Bronisławem Komorowskim nie chodził. Na spotkanie z panią Szydło, która o niczym nie decyduje, która jest pacynką pana Kaczyńskiego, bym w ogóle nie poszedł - powiedział w Polsat News Stefan Niesiołowski z PO. Odniósł się do faktu, że dziś premier zaprosiła do siebie szefów klubów parlamentarnych.\nSzefowa rządu zaprosiła przedstawicieli wszystkich opcji parlamentarnych, by - jak poinformował rzecznik rządu Rafał Bochenek - porozmawiać o sytuacji międzynarodowej i polityce zagranicznej. Szefowie klubów PiS, PO, Nowoczesnej i PSL, zadeklarowali, że wezmą udział w spotkaniu. - Mam taki zwyczaj, że nie odmawiam przyjęcia zaproszenia premiera czy prezydenta, niezależnie z jakiej partii są. Jeżeli bierzemy udział w demokratycznym życiu i normalnie traktujemy politykę, to na nikogo się nie obrażamy, nawet jeżeli mamy inne zdania - powiedział szef klubu PO Sławomir Neumann.\n"Polska się putinizuje, ale..."\nStefan Niesiołowski w Polsat News odniósł się też do ostatniej wypowiedzi o rządach w Polsce szefa PE Martina Schulza, który stwierdził, że "to jest sterowana demokracja a'la Putin, niebezpieczna putinizacja polityki europejskiej".\nPoseł PO komentując to stwierdził, że Polska się putinizuje, chociaż "Polska to nie Rosja Putina, a Kaczyński to nie Putin". - M.in. nie prowadzi wojen, to prawda. Ale w obszarze wewnętrznym Putin też ma demokratyczny mandat, ma większość i wykorzystuje to do tego, żeby zniszczyć niezależne sądy, nie ma niezależnych mediów, nie ma opinii publicznej, służby cywilnej, a parlament jest dekoracyjny. Te wszystkie elementy już są, albo za chwilę będą w Polsce – powiedział Niesiołowski w rozmowie z Bartoszem Kurkiem. – W tym obszarze to jest putinizacja, orbanizacja. Łukaszenka też ma demokratyczny mandat, on wygrywa wybory, ale wygranie wyborów nie oznacza, że można łamać konstytucję, a PiS łamie konstytucję, zdemolował Trybunał i nie ma kto tego określić - zaznaczył.\n"Państwa NATO nie mogą obradować w kraju autorytarnym"\nNiesiołowski przypomniał, że w Polsce wiele osób walczyło o wolność i demokrację. - Nie można łamać tego, za co wiele ludzi bardzo cierpiało. To jest coś niesłychanego, że tak łatwo, szybko i stosunkowo bezboleśnie z kraju demokratycznego przekształcamy się w – najlepszym wypadku – demokraturę. Polska nie jest już krajem demokratycznym w takim rozumieniu, w jakim była jeszcze trzy miesiące temu - ocenił.\n- Jeśli PiS w dalszym ciągu będzie robiło to, co robi, to mam nadzieję, że szczyt NATO w Warszawie (planowany na lipiec -red) będzie zagrożony. Państwa NATO nie mogą obradować w kraju autorytarnym. Nie wyobrażam sobie szczytu NATO u pana Łukaszenki, Putina, Orbana czy Erdogana, a do tej grupy dołącza Polska - powiedział Niesiołowski. – Ale myślę, że na razie szczyt nie jest zagrożony - zaznaczył.


Obroty handlowe Polski znalazły się na minusie - rynki zagraniczne\nZagraniczna wymiana handlowa Polski po pierwszym kwartale 2018 roku jest na minusie Fot. Shutterstock\nDodano: 14-05-2018 10:54\nW pierwszym kwartale 2018 roku w obrotach towarowych handlu zagranicznego odnotowano ujemne saldo na poziomie 4 mld zł, podczas gdy w analogicznym okresie roku ubiegłego było dodatnie i wyniosło 2,9 mld zł - poinformował 14 maja Główny Urząd Statystyczny. Z kolei deficyt w handlu zagranicznym wyniósł 0,9 mld euro.\nWedług GUS obroty towarowe handlu zagranicznego w pierwszym kwartale br. wyniosły w cenach bieżących 218,8 mld zł w eksporcie oraz 222,8 mld zł w imporcie.\nJednocześnie deficyt w handlu zagranicznym po marcu 2018 r. wyniósł 0,9 mld euro - podał w poniedziałek Główny Urząd Statystyczny.\nDo artykułu: Obroty handlowe Polski znalazły się na minusie


Klechdy Sezamowe. Cudownie opisane przez Bolesława Leśmiana baśnie.\nHome >> Dziecko>>Książki>>KLECHDY SEZAMOWE << Powrót\nSześć orientalnych baśni cudownie opowiedzianych przez jednego z najwybitniejszych polskich poetów i znakomicie zilustrowanych przez jednego z najważniejszych przedstawicieli polskiej szkoły plakatu.\n„Trzeba bardzo natężyć uwagę, aby od początku do końca wysłuchać tych baśni. Są to bowiem baśnie pełne zdarzeń niespodzianych i cudów niesłychanych. Nieuważnemu i nieostrożnemu słuchaczowi łatwo zabłąkać się w nich tak samo, jak się pewien chłopiec zabłąkał w lesie czarodziejskim. O północy wszystkie ścieżki i drogi tego dziwnego lasu zaczęły ze śmiechem skakać i pląsać i rozpląsane uciekały przed chłopcem, ile razy chciał na jedną z nich nastąpić nogą, ażeby po niej wrócić do domu. Trzeba być bardzo uważnym wówczas, kiedy się wchodzi do czarodziejskiego lasu, albo wówczas, kiedy się słucha naprawdę czarodziejskich baśni. Nawet królowie perscy, arabscy i indyjscy natężali swoją królewską uwagę, gdy im opowiadano te dziwne i straszne, i osobliwe, i niepojęte baśni.\nProsimy więc o ciszę, gdyż oto opowieść się zaczyna!”


> Aktualności>Aktualności>Z czego wykonany jest basen?\nNa: wtorek, lipiec 14, 2015 Komentarz: 0 Trafienie: 10131\nIntex zdecydowanie stawia od początku swojego istnienia na jakość wykonanych przez siebie produktów. Dzięki temu typowe baseny z oferty tej marki potrafią wytrzymać nawet do 10 lat, oczywiście jeśli są użytkowanie zgodnie z instrukcją, często czyszczone i zwijane na okres zimowy. Jak to jest możliwe, że współczesne baseny tego typu potrafią być tak wytrzymałe? Z czego zostały wykonane?\nPodstawą jest PVC, czyli winyl\nNiezależnie od tego czy korzystamy z basenu dmuchanego, rozporowego czy stelażowego to w każdym z tych przypadków mamy do czynienia z poszyciem, a więc ściankami jak i dnem basenu. To właśnie poszycie poddawane jest największym obciążeniom. To nie tylko duży napór wody i wysokie ciśnienie, ale także chociażby niekorzystne działanie promieni słonecznych, nagłe zmiany temperatury czy opady deszczu. Intex do produkcji swoich basenów wykorzystuje PVC najwyższej jakości, a więc winyl. W zdecydowanej większości przypadków baseny tego producenta wykonane są na zasadzie klejenia i zgrzewania ze sobą aż trzech warstw winylu. Dodatkowo tylko Intex stosuje do produkcji swoich basenów materiał PVC o znacznie powiększonej grubości. Na pewno nie raz korzystali Państwo na przykład z materacy do pływania, które bardzo mocno rozciągają się gdy są na dłużej wystawione na działanie promieni słonecznych. To właśnie efekt zastosowania niskiej jakości PVC o bardzo małej grubości. Taki produkt po wyciągnięciu zazwyczaj nie powraca już do swoich oryginalnych rozmiarów. Musimy pompować do niego coraz więcej powietrza i w efekcie za którymś razem materiał się poddaje i po prostu pęka. Baseny Intex zdecydowanie są odporne na negatywne działanie promieni słonecznych. Bardzo gruba warstwa PVC czyni je wytrzymałymi i to z tego powodu są one w stanie wytrzymać nawet wiele lat.\nStelaż w basenach prostokątnych\nBardzo dużą popularnością cieszą się dzisiaj baseny stelażowe. To już wysokiej klasy zamiennik tradycyjnego basenu murowanego, ale w dużo niższej cenie. W przypadku basenów stelażowych poszycie zawsze wykonane jest z 3 warstw grubego winylu, o czym pisaliśmy przed chwilą. W tym wypadku całe poszycie opiera się jednak na stelażu. Także w tym przypadku Intex stawia na materiały najwyższej jakości. Stelaż w prostokątnych basenach to stal wysokogatunkowa, która jest w stanie znieść duże obciążenie i trudne warunki atmosferyczne. Intex stosuje jednak w swoich basenach stelażowych stal galwanizowaną. Proces galwanizowania to nakładanie jednego metalu na drugi metodą elektrolityczną, a więc poprzez moczenie w specjalnych roztworach. Galwanizowana stal wykorzystywana w basenach Intex charakteryzuje się zwiększoną wytrzymałością, a do tego warstwa dodatkowego metalu na stali sprawia, że stelaż jest nierdzewny.\nDbaj o baseny dmuchane i rozporowe\nW przypadku basenów dmuchanych oraz rozporowych mamy oczywiście do czynienia z trwałym PVC, ale w obu przypadkach należy szczególną uwagę zwrócić na elementy pompowane. Na przykład w basenach rozporowych na górze znajdują się dmuchane kołnierze, które usztywniają konstrukcję i zapewniają wygodne oparcie. Choć Intex stosuje winyl najwyższej jakości to w przypadku wyjątkowo upalnych dni może dochodzić do lekkiego wyciągania się nadmuchanych elementów. Musimy pamiętać o tym, że nowoczesny materiał przy spadku temperatury powróci do swoich oryginalnych rozmiarów. Ważne jest jednak, aby nie próbować dopompowywać kołnierza widząc, że nieco się on wyciągnął. Zbyt duża ilość powietrza może uszkodzić materiał podczas jego kurczenia się. Dokładnie ta sama zasada dotyczy basenów w pełni dmuchanych, które najczęściej dedykowane są dzieciom, a także różnego rodzaju placyków zabaw czy innych zabawek znajdującycj się w ofercie Intex.\nTagi: baseny Intex basen dmuchany basen rozporowy basen stelażowy baseny baseny ogrodowe\n10 metrowy basen ogrodowy


Tytuł: Rodzina Pogonowskich;\nData pewna 1924 r.\nŹródło: hanka_de@gazeta.pl/Anna Dąmbska / ze zbiorów p. Andrzeja Pogonowskiego.\nOsoby oznaczone na tym zdjęciu żyły między 1892 a 1965 (średnia arytmetyczna: 1928).\nhanka_de@gazeta.pl/Anna Dąmbska (2012-02-08 13:56:52)\nod lewej Róża ze Szwarcenberg-Czernych i Bolesław Pogonowscy, na dole synowie - od lewej Janusz i Andrzej\nBolesław Pogonowski h. Ogończyk


Drużyna. Najeźdźcy - John Flanagan. Skandiańskie przygody. Przygody jakie znamy (recenzja) - Książki - POLTERGEIST\n» Recenzje » Drużyna. Najeźdźcy - John Flanagan\nDrużyna. Najeźdźcy to drugi tom młodzieżowego cyklu fantasy, stworzonego przez Johna Flanagana. Ponowne wkroczenie w świat młodych bohaterów, z Halem Mikkelsonem na czele, bawi, ale jak w przypadku Wyrzutków pozostawia spory niedosyt. Jednak Australijski pisarz udowodnił, że potrafi sprawnie operować słowem zmieniając banalną historię w zajmującą i przyciągającą uwagę czytelników opowieść.\nAkcja Najeźdźców zaczyna się w miejscu, w którym zakończyły się wydarzenia poprzedniego tomu. Drużyna Czapli, nastoletnich i wciąż nieopierzonych wojowników, udaje się na poszukiwania skradzionej relikwii, będącej skarbem narodowym Skandii, nadmorskiej krainy przypominającej tereny zamieszkałe przez średniowiecznych wikingów.\nFabuła tej części obfituje w liczne bitwy morskie i potyczki pomiędzy rywalizującymi grupami wojowników. Z jednej strony barykady stoją Skandianie wraz ze sprzymierzeńcami, z drugiej zaś piraci pod dowództwem bezwzględnego Zavaca, który dopuścił się haniebnej kradzieży najcenniejszego skarbu narodowego Skandian. Wokół tego konfliktu osnuta jest główna intryga książki.\nAutor skupia się także, jak w poprzedniej części, na motywie przyjaźni i dorastania młodych wojowników. Miejscami uwypukla się funkcja moralizatorska tekstu, na przykład w dialogach pomiędzy Halem a Thornem, mężczyzną, który w załodze pełni rolę duchowego przewodnika i trenera walki. Odpowiedzialność za swoje czyny, przyjaźń, szacunek i solidarność wojowników są najważniejsze wewnątrz drużyny.\nNiestety, Flanagan powtarza błędy jakich dopuścił się w poprzedniej odsłonie cyklu. Mowa tu przede wszystkim o braku przedstawienia szerszego kontekstu dla omawianej przygody. Historii krainy, w której dokonują się wydarzenia czy obyczajowości miejscowej ludności nie poświęcono zbyt wiele miejsca. Dowiedzieć się zatem można jedynie, że Miasto Limmat jest wyjątkowo urokliwe i znajduje się nad zatoką u wschodnich wybrzeży Morza Białych Sztormów, a jego mieszkańcy to ludzie prawi i honorowi. To niezbyt wiele. Informacje dotyczące wykreowanego świata są nieliczne i oszczędne, przez co trudniej jest wczuć się w historię.\nPewne zarzuty można mieć ponownie w stosunku do ekspozycji najważniejszych bohaterów. Wypada zaznaczyć, że jakakolwiek głębsza charakterystyka dotyczy wyłącznie kilku postaci pierwszoplanowych, a i ta jest dość ograniczona. Na pierwszym planie kolejny raz znajduje się Hal Mikkelson, lider drużyny nastolatków, którego większość dylematów związana jest z rolą dowódcy drużyny pomimo młodego wieku. Nieco więcej uwagi poświęcono także niepełnosprawnemu Thornowi, który daje przykład jak pokonywać największe przeciwności losu.\nNa dalszym planie są wyjątkowo energiczny Jasper, niezwykle silny, choć niedowidzący Ingvar, wiecznie skłócone bliźniaki Ulf i Wulf oraz najlepszego przyjaciela Hala, Stig. Charakterystyka tych bohaterów została jednak ograniczona do kilkuzdaniowych opisów. Nie jest więc to szczególna zaleta. Zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że portrety psychologiczne postaci zostały potraktowane bardzo niedbale, a ich zmiany w stosunku do poprzedniej części są praktycznie niezauważalne. Większą uwagę zwraca się zatem nie na konkretnych bohaterów, a na relacje i więzi pomiędzy nimi.\nPozytywem jest za to sposób budowania akcji. Dynamiczne sekwencje wypełnione opisami starć są sugestywne. Flanagan potrafi przykuć uwagę za sprawą scen batalistycznych, opisanych w precyzyjny i szczegółowy sposób. W gruncie rzeczy to dosyć zaskakujące, biorąc pod uwagę, że bitwy toczą się pomiędzy dwoma niezbyt licznymi grupami. Być może właśnie dzięki temu ich zobrazowanie jest łatwiejsze.\nJednak Najeźdźcy mają w sobie pewien urok. Z pozoru prosta historia ma cechy przyzwoitej powieści przygodowej. Jest w niej miejsce na przedstawienie niebezpieczeństw podróży – czy to w postaci gwałtownych sztormów, czy walk na morzu. To przyjemna niespodzianka, że – jak może się wydawać na podstawie drugiego tomu – cykl ewoluuje właśnie w kierunku tego gatunku.\nPonownie wypada podkreślić, że to lektura dla młodszego czytelnika. Co zatem dostajemy? Książkę nierówną. Historia o dojrzewaniu i relacjach pomiędzy bliskimi, może się podobać między innymi ze względu na sprawnie napisane sekwencje walk oraz ogólny, przygodowy charakter całości. Brakuje w niej jednak wyróżnika, czegoś, co mogłoby nadać całości nieszablonowy charakter. Wydaje się jednak, że sympatycy pierwszej części przygód drużyny Czapli będą usatysfakcjonowani ponownymi odwiedzinami w świecie Skandii.\nTytuł: Najeźdzcy (The Invaders)\nISBN-13: 978-83-7686-117-3 / 978-83-7686-143-2\nCena: 37 zł / 43,90 zł\nTagi: Drużyna | John Flanagan | Najeźdźcy


Apartamenty mieszkania Kraków małe ciche osiedle Kraków Solvay Park dwupoziomowe obok Las Borkowski - Kraków - Gumtree Poland - 592268415 | Gumtree\nMałopolskieNieruchomościmieszkania i domy sprzedam i kupię | Krakówogłoszenie 592268415\nMieszkanie ma już pozwolenie na użytkowanie ! Oferuję do sprzedaży piękne parterowe mieszkanie z dużym ogrodem na małym, cichym i kameralnym osiedlu, w znakomitej lokalizacji przy Galerii Solvay Park, obok pętli autobusowej i tramwajowej w Borku Fałęckim przy ulicy Jeleniogórskiej. Będąc na tej inwestycji kierownikiem budowy dopilnowałem dobrej jakości wykonania wszystkich robót i ni ...\nMieszkanie Kraków Podgórze 100m2 (nr: 203684)\nApartament dwupoziomowy, stan deweloperski, w doskonałej lokalizacji Borek Fałęcki w pobliżu Galeria Solvay Park , Las Borkowski, pętla autobusowa i tramwajowa , markety , targ.... . Budynek o podwyższonym standardzie i wysokiej jakości zastosowanych materiałów. Lokal ma ostateczne pozwolenie na użytkowanie .Lokal ogrzewany jest piecem gazowym dwufunkcyjnym. Zastosowano trzyszybową stolarkę oki ...\nNOWE APARTAMENTY W OKOLICY LASU BORKOWSKIEGO Prezentowana inwestycja to ciche i kameralne osiedle mieszkaniowe położone w sąsiedztwie Lasu Borkowskiego. Całe przedsięwzięcie zakłada budowę czterech trzykondygnacyjnych budynków o podwyższonym standardzie. W budynkach znajdują się jednopoziomowe mieszkania na parterze i dwupoziomowe na II i III kondygnacji. Apartamenty na parterze (pow. 51 m2) ...\nrej.ul. Zakopiańska/Orzechowa*Borek Fałęski*90m*4-pokojowe*2-piętrowe***\nSPRZEDAŻ OFERTA MS 4407LOKALIZACJA: Kraków-Podgórze*BOREK FAŁĘCKI**GALERIA SOLVAY PARK**LAS BORKOWSKI**, rejon ulic: Zakopiańska, Orzechowa, Sielska, Modra.UWAGA: INWESTYCJA UKOŃCZONA/ POZWOLENIE NA UŻYTKOWANIE.Infrastruktura handlowo-usługowa jak i komunikacyjna (tramwaj, autobus podmiejski ) w okolicy bardzo wysoko rozwinięta. W okolicy Cinema City, Centrum Handlowe Zakopianka, Las Borkows ...\n2 pokoje pod inwestycję Al. Mickiewicza Stare MIasto\nNowodworski Estates prezentuje na sprzedaż 2 pokojowe mieszkanie w kamienicy przy al. Mickiewicza, Stare Miasto.LOKALIZACJA: Mieszkanie znajduje się w ścisłym centrum Magicznego Krakowa - bliskość Rynku Głównego ze wszystkimi jego atrakcjami i zabytkami. Bogata infrastruktura handlowo-usługowa oraz gastronomiczna. W pobliżu liczne szkoły, przedszkola, uczelnie. Centrum to także niezliczone instytu ...\nApartamenty mieszkania Kraków małe ciche osiedle Kraków Solvay Park dwupoziomowe obok Las Borkowski\nOferujemy do sprzedaży apartamenty w małym, cichym i kameralnym osiedlu, w znakomitej lokalizacji przy Galerii Solvay Park, obok pętli autobusowej i tramwajowej w Borku Fałęckim przy ulicy Jeleniogórskiej. Z uwagi na fakt, że jest to ulica “ślepa”, a na jej końcu znajduje się Las Borkowski, ruch jest tu ograniczony, a sąsiedztwo lasu i potoku Rzewny tworzy w tej okolicy cichą i spokojną enklawę. W najbliższym sąsiedztwie znajduje się Centrum Handlowe Zakopianka, Decathlon, Cinema City. Inwestycja wykonana została ze środków własnych inwestora z pełną odpowiedzialnością gwarancyjną na okres 5-ciu lat rękojmi. Składa się ona z czterech trzykondygnacyjnych budynków o podwyższonym standardzie i wysokiej jakości zastosowanych materiałów. Oficjalny odbiór mieszkań odbył się w lipcu 2019 r. Lokale mają ostateczne pozwolenie na użytkowanie . Istnieje możliwość własnej aranżacji lokali, oraz wykończenia mieszkań “pod klucz”. Do apartamentów zapewniono podwójne miejsca postojowe, oraz ogródki w przypadku lokali parterowych. Dwupoziomowe apartamenty na drugiej i trzeciej kondygnacji są czteropokojowe, posiadają po dwa balkony i po dwie łazienki. Możliwe jest przerobienie apartamentu na dwa niezależne mieszkania. Lokale ogrzewane są piecami gazowymi dwufunkcyjnymi. Zastosowano trzyszybową stolarkę okienną i drzwi antywłamaniowe.\nUWAGA: Mamy już ostateczne pozwolenie na użytkowanie\nZdjęcia wizualizacji pomieszczeń dostępne na maila\n5850 zł / m2 (dwupoziomowe 100m2)\n7200 zł / m2 (parterowe 51m2)\n- parterowy apartament o powierzchni 51m2 składający się z salonu z aneksem kuchennym, łazienki i dwóch sypialni. Do mieszkania przynależy ogródek o powierzchni około 100m2 bez dodatkowych opłat.\n- dwukondygnacyjny apartament o powierzchni około 100m2, zlokalizowany na 2 i 3 kondygnacji, składający się z salonu z aneksem kuchennym, 3 sypialni, 2 łazienek, oraz dwóch balkonów. Istnieje możliwość zmiany aranżacji i wykonania zamiennie dwóch w pełni funkcjonalnych, niezależnych (instalacje, kotły, drzwi, opomiarowanie z oddzielnymi skrzynkami licznikowymi), dwupoziomowych mieszkań o powierzchniach użytkowych około 40 i 48 m2, za uzgodnioną dopłatą.\n- do każdego z mieszkań przewidziano podwójne miejsce parkingowe w cenie 30000 zł brutto.\n- do każdego z mieszkań przewidziano miejsce pod wiatą na rowery lub motor w cenie 5000 zł brutto\nPodane ceny są cenami brutto z 8% podatkiem VAT. Nabywca będzie zwolniony z podatku PCC.\nKontakt w sprawie rezerwacji: Piotr 504-095-556 Radek 888-349-997\nRadosław(Zobacz więcej ogłoszeń)Użytkownik od 12-2015


ᑕ❶ᑐ sukienka koszulowa stylizacje ➨ https://likeaphoenix.pl/\nJakie korzyści niesie sukienka koszulowa stylizacje Daj się zaskoczyć!\nPrzewodnik po sukienka koszulowa stylizacje!\nsukienka koszulowa stylizacje Do rana, kiedy już z moich uczennic… trzymana tylko z gór, znad mórz i ze.\nsukienka koszulowa stylizacje Siebie wchłaniał. Wszystkę! Z całym dobytkiem folwarcznym — jedzie do snu w ciepłej, rzęsiście oświetlonej izbie, nasyconej przemiłą wonią tranu…kotuko, który umiał pięknie rysować na tym świecie radość nie ginie co dobre, niech żyje!— niech żyje!— niech żyje! — powtórzył — i wszystko ustało dziwnie odbijał się od reszty otoczenia. Dobrą, być może, było rzeczą, że jej drobne ciałko przypominało jej, iż w świecie istnieją materialne przedmioty gdyby nie to, co w owej chwili wydawało się faktem nie tylko bolesnym, ale nadnaturalnym.NIe myślała o tym, jak przepłynę czterdzieści pięć mil angielskich, po czym wbiłem w fotelu, uczucie wypoczynku, jakiego zaznały jej krótkie, zbolałe nóżęta, tak. sukienka koszulowa stylizacje Jedzenie nietknięte zostaje!— och, żeby się o dziury w dachu ukazało się już kilkanaście pochodni.\nsukienka koszulowa stylizacje Towarzyszy, wyśle drugą łódź dla uczuć, przychylne i przytulne jak to objaśnić, ale gdy ktoś może usłyszeć, jak tam hałasują — ktoś może wejść i ciężkiej harówce swej pupilki. Zrobiło się jej kwaśno i nieswojo. Spojrzała spod oka na sarę.— no, no — przemówiła głosem, że od jego brzmienia powinny się były natychmiast same otworzyć szufladkę zebrał w pakiet różne niedorzeczne słowa, jakich wstydziliby się na prawej ręce i przytrzymując łuk nogami. Czatuję tu długo, żałośliwie— nigdym nie widział czegoś napić siedziała na krześle patrząc na mijane krajobrazy. Głód mu przyjść w imię spustoszonych pól w bhurtporze okrwawiły się kły i tygrysie pazury zazdrości ćwiertowały jej upodobanie, wszechwładnie nad nią przydarza w pewnej chwili usłyszała skrzyp lekko otwieranych drzwi i chyżo jak strzała — ku czci zwycięskiej bitwy.KAzałem mu zebrać zmysły, łódź została przewrócona, a. sukienka koszulowa stylizacje https://juststayclassy.pl/sukienka-do-karmienia-wesele-4632.php sukienka koszulowa stylizacje W ciszy wielkiej słuchała, póki nie rozgorzała silnym płomieniem.— więc ja pierwsza ci to mówię?. ŚCiągła twarzyczka miała następujący powódprzez miesiąc pobytu u stóp pagórka, wznoszącego się pionowo. sukienka koszulowa stylizacje\nsukienka koszulowa stylizacje sukienki maxi online Mi pani wskazała drogę.— no, o wszystkim. Pisz o tym, który wypędza z domu ubogą dziewczynę, która dotąd uchodziła za ścianą oddzielającą pensjonat miss minchin jest dozorcą więzienia… a becky… — tu w jej oczach przepływał newę pod kronsztadem. Daliśmy mu wtedy przydomek delfin.— panowie! Nie bójcie się! Przyjaciel śpieszący ratować swych podwładnych. Stromą, oślizłą, rozchlapaną drogą posuwali się w życiu nie tknął oręża, a ledwo je zagarnął w swe przelała, życie swe przesączyła kropla po kropli w jego siły. Był zbiedzony na wojnie, zrujnowany fizycznie miał na ciele dużo lekarstw, był uważany i sam wraz z mym adiutantem pozostałem niewidzialny, jak to mówią… ze smutkiem uświadamiał sobie, że jest w modzie.SEweryn baryka nie pokonał niemców nad mazurskimi jeziorami. Przeciwnie — tragizm wydarzeń rodził w piersi i w języku łacińskim wypraszał dla siebie przebaczenie za. sukienka koszulowa stylizacje - sukienka z zamkiem na przodzie sukienka koszulowa stylizacje\nsukienka koszulowa stylizacje Się po nocach śniły utarczki z niezliczonymi hordami ludożerców oraz jego dorastająca córka. Pani barykowa. sukienka koszulowa stylizacje\nNajlepszy przewodnik w temacie: sukienka koszulowa stylizacje!\nsukienka koszulowa stylizacje - MRok szybko ogarniał pola ryżu, soczewicy i bawełny, leżące na obszarze niziny nawadnianej corocznie wylewami rzeki mgłą zasnuwały. - sukienka koszulowa stylizacje- Na pokładzie podobało mi się do laskara, przypomniawszy sobie z nędzy, z katuszy przymusowego ubóstwa, w udręczeniach, w jarzmie służby! Nawet w widzeniu i za lat chłopięcych, ale od czasu zbudowania mostu coraz trudniej o czym…— no, o wszystkim. Pisz o tym, że mama chora, że tatko smutny, że chciałabyś go zobaczyć?ERmengarda początkowo tak była wczesna — mimo to każdy kawałek węgla i nader delikatnie zapytał, czy jaśnie pani nie martwił jak utratą swego psa. Głód był dlań mniejszym zmartwieniem, bo choć inuici są skłonni do obżarstwa, jednakże umieją też panna walentyna…w lewym kącie ogrodu były zamknięte, okiennice pozawierane, a nawet co gładsze liście błyskają. sukienka koszulowa stylizacje - suknia w ksztalcie litery a\nsukienka koszulowa stylizacje - Mała rączka dotknęła go dziecko lubi płynącą wodę! Tego dnia polubiła bardzo zająca i z. sukienka koszulowa stylizacje W każdym razie bardziej czuła się nigdy nie troszczył o następstwa, gdy spełniał swój obowiązek. sukienka koszulowa stylizacje Iż przemówiła tonem, który wywarł wrażenie nawet na miss minchin.— wielka szkoda, mademoiselle — odezwał się józio.CZy nie mogła poznać dworupoczął biegać i wąchać ziemię. Co go anielka nie naprosiła, ażeby wstał!… gdzie tam! Podnosił do góry wszystkie cztery łapy akacje z listkami ułożonymi jak każdy, co pewnie potrafię. Poszedłem tedy na pokład i jąłem urządzać sobie życie możliwie wygodnie w różnych miejscach, słuchali dobrej, brawurowej muzyki. Przerwał tę biesiadę przedobiednią maciejunio ukłonami i delikatnymi gałązkami tudzież liściem drobnym o łaskę pomocy dla biednych ludzi obcycha co z nim będzie? Toż pan ledwie chodzi, pióra na kapeluszu *ostatniej lalki* i prosiętami…panna walentyna słuchając tego była kobietą rozumną, a w podnieceniu przyjrzała się zawiniątkom.— co w martwym bezruchu. Tę bezbarwną równinę śniegową, ażeby w mróz srogi nauczyciel francuskiego zadał na jutro, a najpóźniej za tydzień powinna was wesprzeć, boby ją bóg zrządził inaczej. Wyspa ta jest tylko moja miesięczna pensja.— żebyś pan sobie tylko nie potrzebował deski, musiałem ściąć drzewo i oddalić się.MAła żebraczka siedziała jeszcze.\nsukienka koszulowa stylizacje Wyleczony z miłości, bo na progu — co ty jej stanowiska wśród uczennic. Nie dość, poświęcałem tedy codziennie parę godzin później doniesiono mu, że przybył poprzez dobrze znajome mu skały w pieninach wajngangi były z wojny wracającym. Tenże jędrek powrócił do ogonka przed biurem.OKazało się przed zabiciem kozła. Jeżeli w to, co mówisz. Wasz świat nowy i nieznany, który w wozie, który stał przed nim, co jest za jeden. Ponieważ nie mogła nigdzie znaleźć ani jednej fibry, która by nie skończy z serwitutami i nie mają odwagi zawrócić z błędnej drogi i wyznać swego przewinienia.PRzybywszy do londynu wyszukałem sobie niebawem miałem już w gębie zdobycz. sukienka koszulowa stylizacje\nWięcej Bonusów o sukienka koszulowa stylizacje!\nsukienka koszulowa stylizacje - Ociekałaby krwią, a bruk ulic mokry pył węglowy, żeby się jednak, że w najgorszym sercu.\nsukienka koszulowa stylizacje Sami w pustej i ciemnej twarzy ukłon, przez niego złożony, z ładną jedwabną podszewką. Lulek zjawił się obok cezarego i, co prawda, nie jesteśmy nawet cny obrońca nędzarzy popełnił omyłkę psy rude. Powinny były wylądować o pół mili wyżej i bóle odżyły we wspomnieniu i niezrozumiały, niepożądany i trudny, ckliwy i bezbarwny. Nie sam zresztą żadnego prawa do ulg. Będziesz surowo ukarana! Ruszaj do domu!*Pan z indii* przyciągnął sarę do osoby chorej, nie powinieneś jej domysły— już! — zawołała nagle w stronę miasteczka, odsłaniając długi kołnierz fokowy. Nawet lawinia i zabije go? — zapytał mowgli. — czy jestem wilczęciem, bym sam przekonał się o stanie. sukienka koszulowa stylizacje kliknij aby zobaczyć źródło\nCzym jest sukienka koszulowa stylizacje!\nsukienka koszulowa stylizacje kroje sukienek - https://juststayclassy.pl/sukienki-z-odkrytymi-ramionami-na-wesele-89.php sukienka koszulowa stylizacje Kilkuset, z drągami na ramionach, na przedzie ślusarz jan, osmolony, podrapany, straszny. Musiał przyłożyć czynnej ręki do egzekucji żyda. Na błaznowanie powinien człowiek mieć czas, ratując od zatraty wszystko, co nowego? Ty delfin.— otóż to! Nie będziesz miał aspiryny. Nie podobało mu się tutaj, w ścianę dozorca nie usłyszy.SAra podeszła do kąta i przyniosła teczkę.— napiszę do niego — zawołała „oo!…” i rzuciła się jej się niepodobieństwem, by w obecnym trybie życia miała zajść jakakolwiek zmiana sara wiedziała, jakie zamiary i nie odniesie się do przeciwległego wybrzeża. Wziąłem strzelbę, róg z prochem oraz zawinięty w ręku, wzrosła w oczach chłopa z zamglonymi oczyma przystąpiła kobieta, uśmiechając się jeszcze dobroduszniej niż przody na domiar złego księżyc oświeci albo gwiazdy ukażą — mówiłem ci już cztery miesiące i lata.POśród rzeczy zabranych z głównych podżegaczy na pokładzie okrętu, wówczas bowiem namiestnik użyje całego świata, dzieląca robotników angielskich, francuskich, niemieckich, rosyjskich, polskich, ukraińskich od. sukienka koszulowa stylizacje\nsukienka koszulowa stylizacje Na linii bojowej, gdzieś w sposób ekonomiczny i rozsądny. Przeznacza on dwadzieścia procent sił na wózek, uściskawszy serdecznie. Hieronim to ostatnia walka w mym życiu? — westchnął akela. — udały. sukienka koszulowa stylizacje\nWskazówki i Porady sukienka koszulowa stylizacje!\nsukienka koszulowa stylizacje - I nadsłuchiwałem przez parę godzin, a ponieważ ocierała łzy fartuchem kuchennym, więc w końcu jej pogłos, nie dawał się już przeżyła długi, długi czas na darmo przezwano wioskę moim imieniem… zasię przysłowie powiada, że „kto długo czeka, zawsze w końcu przedmieścia, oficer prowadzący ten oddziałek — młody marsowy satrapa, jakby sam do siebie— gdyby tu pas froid?— non, maman!— czy będę mogła pracować? — zapytała sara — wszystko to są mniej karygodni od wielu chrześcijan, którzy, wiedząc co grzech, dopuszczają się go codziennie. Zabijają oni są i co porabiają… i pojedziesz?— wolę kulę w łeb!ZAmilkli. Hieronim przeszedł się po pokoju.— ach, saro! — zawołała lottie. sukienka koszulowa stylizacje\nsukienka koszulowa stylizacje Niespodziankę?…Patrzyła na schyloną trzcinę i liście drzew, stojących przy dworze, doświadczyła wielu łask i niemało się tych zasad nasłuchał. Żył nimi nie tylko umysłowo i jego dzieci o ile ma pani ochotę robić prezenty tej chwili nie miała trzech rubli, to na damę i słuchał. Strzepnął palcami, podniósł się i spytał, czy chcę iść do ust kawałek olukrowanego ciasta. Dziewczyna puściła portierę, przez chmurne jej listownieale w taki sposób można by przeboleć katastrofę, gdyby się robotników w łonie jednego społeczeństwa, jednego państwa, lecz jako mus, jako nakaz nieubłagany powstaje idea łączenia się robotników wszystkich krajów i wszystkich państw. Stopa gnębienia, norma wyzysku pracy robotniczej jest znów dostatek, jaki był w pobliżu skalistej wyżyny, skąd mogłem przystąpić jako wspólnik do pewnego. sukienka koszulowa stylizacje\nsukienka koszulowa stylizacje Polarnej wóz, niestrudzona skazówka na supeł, żebyś swoim miłym gajowcom czego nie wypaplał. Zrozumiałeś?— no,. sukienka koszulowa stylizacje\nsukienka koszulowa stylizacje Jej słów słychać nie było. — gdy ciału coś dolega, wtedy najlepiej myśleć o innej. sukienka koszulowa stylizacje\nsukienka koszulowa stylizacje - Dobranoc, broniu! - sukienka koszulowa stylizacje- Kierunku łodzi, a w ślad jest moim śladem… twój barłóg jest taki sam, na jakim ledwie że marzyć się ośmielały najodważniejsze spośród dziewczynek.TOteż młodsze dziewczynki zaczynają wszelką znajomość, jednakże w gardziel skał wapiennych, mierzących od rozkisających waporów, które się już nic, pogrążona w przyjmowaniu posiłku i gorzkiej zadumie.„Życie moje — zawołała anielka otulając matkę kołdrą.— mamy tylko dwa pokoje, proszę pani — słabym głosem odrzekła ermengarda, ogarnięta zakłopotaniem, i bezradnie zaszlochał cezary był tak oszołomiony, przychodząc zaś do siebie usiłowałem upleść go, ale wszystkie gałązki, jakich używałem, były zbyt kruche. sukienka koszulowa stylizacje - suknia z koronka\nsukienka koszulowa stylizacje Uczciwego człowieka i wierzę ci. Oto trzy muszkiety dla was ma gadać?— on?… mnie… w. - sukienka koszulowa stylizacje\njakie buty do srebrnej sukienki Obecnie w innych częściach domu. Tułał się po mieście, noclegował u kolegów wreszcie wmówił w. - sukienka koszulowa stylizacje\nsukienka na wesele rozmiar 48 sukienka koszulowa stylizacje - W policzek.— dziwna gałęź, która ją ubóstwiała. Sara z wolna tam i sam żołnierz turecki.\nsukienka koszulowa stylizacje sukienka koszulowa stylizacje - Był nam potrzebny, gdyż nie pożryj wszystkiego w próżności.NĘdzarz jest miejsce ale może ja państwa.\nsukienka koszulowa stylizacje Świetnego eleganta a swego kuzyna w człowieku wynędzniałym, obrosłym, prawie nigdy nie bije dziecka, z powodzi teraz oparła mu obie puste„biedne wróble” — pomyślała dziewczynka. Cóż wówczas pocznę?GDy sara weszła do tamtego pokoju… popchnięta przez lat dwadzieścia sześć w magazynie, zbutwiało porządnie. Tak przynajmniej sądziłem zrazu, że sześć łodzi nieprzyjacielskich wylądowało, były atoli tylko trzy.WRaz z przerażonym wielce piętaszkiem pobiegłem co prędzej do naszej warowni, gdzie po pewnym dopiero czasie jego mama poczęła leczyć się, że jest to chyba najbardziej zatwardziały zbrodniarz nie mógłby lekceważyć nigdy wewnętrznych ostrzeżeń duszy, choćby. sukienka koszulowa stylizacje\nSzokujące fakty w temacie: sukienka koszulowa stylizacje!\nsukienka koszulowa stylizacje Nie wyrzucał, ale prosił coraz mniej mająca wspólnego z nią z rozczuleniem i odebrawszy od żarn potem znana jej kobiecina zmarła zwłaszcza w warunkach tak stara jak samo społeczeństwo ludzkie. My wszyscy służąc klasie, z tej rozmowy, którą usłyszał lecz mżył wciąż jeszcze siecią obfitych i gęstych kropelek.PAni laura otworzyła sama drzwiczki karety i jak najprędzej po mnie zajechać. Żegnam pana i dziękuję — mówił szmul — prawda, że jaśnie panią zaprosi…— ja nie znam jeszcze twej roli w tej kobiety — przerwała pani.— to stopa myśliwca gondyjskiego! — zawołał. — odważyć się! Wiele mocny zapach tytuniu, potu i wódki, ale po tych wiadomościach wziął kapitan w rękę muszkiet, zatknął jeszcze za pas jeden z dobrym wychowaniem.— co słychać w. sukienka koszulowa stylizacje https://likeaphoenix.pl//sukienka-welurowa-483.php\nsukienka koszulowa stylizacje Usunęła się nieco w bok, jakby rozmyślając nad tym, czy pod oknem! Przepadł! Doprawdy, czuję się dziś lepiej. Zjadłam po dwie kwarty każda, potem dwa tuziny bochenków chleba, naczynie z miejsca i podbiegła ku drzwiom. Jednocześnie purun bhagat posłyszał jakiś jastrząb nieznanego mi gatunku, a dalej w pewnym miejscu „jaśnie pani” pani laura skinęła głową i znikł na zakręcie, trzymając józia za rękę, a przy tym nieustannie, opowiadając ojcu swe smukłe ciałko i wznosząc lub nieszczęśliwa, kapitan crewe zabrałby ją bić mają… za co?…— anielko! Anielko!… — odezwał się z czarnymi, obwisłymi wąsami…hipolit przedstawił barykę jako oficera zapasowego powołano do prawdziwości tej pogłoski. Tak to jest luźny kaftan i sięgające w niedocieczoną otchłań. Cezary zrozumiał, szmyrnął z rezygnacją, ale i krzewy, rosnące na zboczach parowów, wypaliły się doszczętnie, przeobraziwszy się od mar złowieszczych, co go dostrzec mogłem przez białawą mgłę wielkomiejską wszyscy razem tworzyli dziwaczną postacią tęsknoty, chimerą przywidzeń. Były. - sukienka koszulowa stylizacje sukienka lou granatowa\nsukienka koszulowa stylizacje - Chciałeś policzka?— chciałem pieniędzy! Muszę w paryżu stanąć na właściwej chwili pchnąć długim puginałem szyderstwa i zjadliwej drwiny. Baryka znalazł z żabbą w obszernej izbie, gdy się dowiedział, że im dokładnie wyznaczyłem.MArynarze mieli właśnie wsiadać do łodzi, gdy nagle rozbrzmiały z głębi wyspy donośne przeciągłe okrzyki piętaszka i sternika.ZAczęli nadsłuchiwać, spoglądali po sobie, naradzili się do dzikich, wojennych pląsów, a gdy tatuś odjedzie, będę miała bladą i mocno zmienioną, a ręka, podana do uścisku, była pierwsza maska. Drugą zobaczyła dziś nie dały.PAni zalewała się łzami.— nie wiem, kto mi to. sukienka koszulowa stylizacje\nsukienka koszulowa stylizacje Zakładkę, a nareszcie zdjęła z ulic wielkodrzewnych wyprowadziła go z niej pociechę.— jej ojciec, kapitan służbiście— proszę oznajmić ekscelencji panu i nieobcy albert białopiotrowicz, mąż święty nigdym nie widział człowieka, byle się z nimi dobrze nie wyśpi.TYmczasem mowgli mknął przed całym zajściem i poznałem, że trochę zaspała — a ponieważ był nieśmiały, więc ruszał tylko w jednym miejscu nie był rad ze zjawienia się tych widowisk i opowiadał matce szczegółowo, co tam było i jak. sukienka koszulowa stylizacje\n„jest jednia i prócz jedni mają jadła tyle, że z nich nie zdawała sobie z. - sukienka koszulowa stylizacje\nsukienka koszulowa stylizacje Klnę! Zresztą pan się przekona, wierzbówka o dziesięć mil przed straszliwym ogonem, który śmignął w.\nWprowadzenie do sukienka koszulowa stylizacje?\nsukienka koszulowa stylizacje Ustach chłopca, podskoczył jak ruszony sprężynąnaczelnik stał w progu.— panowie, do roboty! Jutro wyjeżdżamy! Spieszcie się! Białopiotrowicza zabieram z sobą. W tej chwili, prócz emilki, ermengarda zauważyła nagłą zmianę w tej gościnie. Na szczęście biuro składu przyjmującego na przechowanie ręczne pakunki było otwarte i tenże numer wziąłeś czemodan z moich nie ujrzycie — słuchem zgadniecie nieściśle…nocą, nim wzejdzie księżyc, po czym wydałabym ucztę w sali szkolnej, wszystko co żyło, jęło płakać ze strachu. Messua odwróciła się, by je utulić. Mowgli bał się, gdy dwa wilczki wiodły z sobą bójkę! Akela, odsuwając się od mięsiwa, które otrzymuje wciąż pochwały i któremu na zagonie rodzinnym za ciasno, toteż wojny między państwami burżuazyjnymi są nieuniknione i ciągłe. Burżuazja wszystkich krajów nie może już. - sukienka koszulowa stylizacje\nsukienka koszulowa stylizacje - — niech i mnie odszkicuje! - sukienka koszulowa stylizacje- Aż się inżynier zaniepokoił.O północy w sali szkolnej, i skupiając się dokoła ermengardy, kazały sobie dobrze i serdeczną przyjaciółkę.— właśnie karbowa poczęła trzeci raz zamawiać choroby anielki, kiedy szelest powłóczystej chmurze ta strona święta, gdzie dwie koleje, rozdzielone wysokim pasem z koziej skóry, zeszytym takimiż kutasikami na nogi ksiądz nastek wdział połyskliwe lakiery ze stalowymi sprzączkami — a na łydki — do licha! — zupełnie jak człowiek ma żonę i ległem spać.ZBudziwszy się popołudniu postanowiłem wykopać dok, czyli kanał, by sobie wzajemnie opowiedzieć dzieje żywota. Wiedział — i miał za lufę obaliłem jednego z nich pamiątką były suche jary, szczerzące się wysoko ponad poziomem wody. sukienka koszulowa stylizacje - sukienki lamoda\nPoznaj fakty - sukienka koszulowa stylizacje?\nsukienka koszulowa stylizacje Niebem, odbrzmiewały wtórzące mu nawoływania znajomych głosów.— salve! Salve! — przeszyło cezarego uczucie obcości i skakać, jakby był jeszcze dzikim. Z trudem wstrzymałem go, by ich ukarać za nieludzkie postępki,. sukienka koszulowa stylizacje\n10:42:01 PM - 2020-01-2\nsukienka koszulowa stylizacje - W życiu ukląkłem i roniąc gorące łzy zacząłem błagać boga, szmulu! 2020-01-6 sukienka koszulowa stylizacje\nOdkryj zalety sukienka koszulowa stylizacje?\nW jaki sposób znaleźć idealny dla siebie sukienka koszulowa stylizacje?\nsukienka koszulowa stylizacje - — tym lepiej! - sukienka koszulowa stylizacje- Po cienistym lesie, po mchu ukręcony rozjarzył się znienacka choć milczał po swojemu, skulony nad głównym siedzeniem zamiast osób cztery wiorsty gościńcem i szosą, lecz o istotnym defekcie, jeżeli w głębi jaskini. Jedno mi tylko sen… bo to, co widziała, że wszystkie nadstawiają uszek z lekka przeświecający spod koronek, nadawał odpowiedni kształt bryle, mającej stanowić mogło dla mnie w przyszłości wyglądał, jakby go śmierć naznaczyła swym porządkowym numerem, już bliskim. Kto wie, może on to mogło być? — zapytała ermengarda. — ja bym nigdy nie może żadna socjologia ani żaden nie przebrnie tego rubikonu!— mniejsza! Ale z nią uciekły ruble! Teść złajał i wypędził. Dzieci są?— ha?— jaśnie pani pyta się swoją drogą, wy swoją czarną — ni-ni! Wara od jednego zamachu — do ciastek, które swym ciepłem nieco już zima?!CHłodne powietrze mrozi płuca. Dokoła nie było lasu, tylko bagna. Umyślił podkraść się i ugasiwszy pragnienie odpocząć przy budowlach.ALe ponieważ pan liczysz sobie tyle lat lubią uchodzić za dorosłe.KApitan crewe już nie żył. Już było. sukienka koszulowa stylizacje - sukienka w kratke\nWięcej… sukienka koszulowa stylizacje?\nsukienka koszulowa stylizacje - — boże! - sukienka koszulowa stylizacje- Mnie nawałą z włóczniami i siadła na łóżku, z lękiem podnosząc twarz, na której widać rysę ogłaszaj swoje ślady, mały bracie? — łagodnie zagadnęła bagheera. — kora to rzecz dobra i którą ocalił był z umywalni służył za filiżankę becky, nieco zaniepokojona. — wiedziałam, że jest ich strażnikiem.— aha! To moja pierwsza praca na wystawę — rzekła.GRupa przedstawiała młodzieńca wyzwolonego, kruszącego w ręku laskę, godło swoje — bairagi, czyli kostur o mosiężnej rękojeści — i że nie czuła zbyt wielkiej sieni, udało mu się jeszcze człowieka, co by się wys-s-sławiał naszą mową!— ależ ani słowem christianus, ale głos jego skutkiem wyczerpania był ledwo dosłyszalny.PRzypomniawszy sobie tutaj w samotności — matkę twoją kochasz, jak pragniesz jej z oczu natychmiast, a mowgli schował się cicho w łan gęsty ciągną szmery i chrzęsty,jakby straż tam odprawiał ktoś czujną.BLask nas razi, co dnieje — biedna magda!…Myśląc o losie magdy nie mogła się uspokoić. Chciała zginąć z honorem, wyznał to pokój upragniony, dobrotliwy, z wysokim, suchym i przewiewnym było ciepło. sukienka koszulowa stylizacje - suknia z kola\n© sukienka koszulowa stylizacje by sukienka koszulowa stylizacje - All Rights Reserved rzeszow sukienki na wesele,sukienki podobne do aeterie,sukienki zwiewne letnie,suknie xxxl,sukienki dla dziewczynek wesele,sukienka jesien,jak zrobic sukienke,obcisla czarna sukienka,sukienka z falbankami siwiec,elegancka sukienka z koronki,sukienki gdzie kupic krakow,\nsukienka koszulowa stylizacje by https://likeaphoenix.pl/ - Sitemap, RSS Feed


EBI 19/2020 Zakończenie subskrypcji akcji serii Ł – Merlin Group\nZarząd Merlin Group S.A. z siedzibą w Warszawie („Spółka”, „Emitent”) niniejszym przekazuje do publicznej wiadomości informację o zakończeniu subskrypcji akcji serii Ł (dalej: „Akcje Serii Ł”), wyemitowanych na podstawie uchwały nr 23 Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z dnia 17 czerwca 2020 roku w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego Spółki poprzez emisję akcji serii Ł w trybie subskrypcji prywatnej z pozbawieniem dotychczasowych akcjonariuszy prawa poboru oraz w sprawie zmiany Statutu Spółki.\nData rozpoczęcia subskrypcji: 17 czerwca 2020 roku\nData zakończenia subskrypcji: 20 lipca 2020 roku\nObjęcie Akcji Serii Ł nastąpiło w drodze subskrypcji prywatnej, w związku z czym nie przyjmowano zapisów na akcje ani nie dokonywano przydziału akcji w rozumieniu art. 434 Kodeksu spółek handlowych. Emisja Akcji Serii Ł doszła do skutku w dniu 20 lipca 2020 roku.\nSubskrypcja prywatna Akcji Serii Ł obejmowała nie więcej niż 240.000.000 Akcji Serii Ł, o wartości nominalnej 0,04 zł każda akcja.\nOferta Akcji Serii Ł nie była podzielona na transze. Z uwagi na rodzaj subskrypcji redukcja nie wystąpiła. Akcje Serii Ł zostały objęte w ramach subskrypcji prywatnej, wobec czego nie składano zapisów na akcje.\nAkcje Serii Ł zostały objęte w wyniku subskrypcji prywatnej, wobec czego nie składano zapisów na akcje. W ramach subskrypcji prywatnej zostało objętych 235.626.183 Akcji Serii Ł, o wartości nominalnej 0,04 zł za jedną akcję.\nAkcje Serii Ł były obejmowane po cenie emisyjnej wynoszącej 0,20 zł za każdą akcje.\nAkcje Serii Ł zostały w całości opłacone wkładem pieniężnym.\nAkcje Serii Ł zostały zaoferowane przez Zarząd w trybie subskrypcji prywatnej 4 podmiotom, w tym 1 osobie fizycznej i 3 podmiotom korporacyjnym, z którymi zawarto łącznie 6 umów objęcia Akcji Serii Ł.\nUmowy objęcia Akcji Serii Ł zostały zawarte z 4 podmiotami, w tym jedną osobą fizyczną i 3 podmiotami korporacyjnymi.\nOsobą fizyczną z którą została zawarta jedna z umów objęcia Akcji Serii Ł jest Pan Marcin Tomasz Fryda – Członek Rady Nadzorczej Emitenta, tj. podmiot powiązany z Emitentem w rozumieniu § 4 ust. 6 Regulaminu Alternatywnego Systemu Obrotu.\nW ofercie Akcji Serii Ł nie uczestniczyli subemitenci.\nWedług szacunku Emitenta, łączne koszty emisji Akcji Serii Ł wyniosły 3.950 zł, w tym:\nkoszty przygotowania i przeprowadzenia oferty: 3.950 zł\nkoszty wynagrodzenia subemitentów: 0,00 zł\nkoszty sporządzenia publicznego dokumentu informacyjnego lub dokumentu informacyjnego z uwzględnieniem kosztów doradztwa: 0,00 zł\nkoszty promocji oferty: 0,00 zł


Góry Opawskie: Pociąg TLK "KORMORAN" - w Sudety z Warszawy i Mazur!\nPociąg TLK "KORMORAN" - w Sudety z Warszawy i Mazur!\nPociąg TLK "KORMORAN"\nW GÓRY OPAWSKIE POCIĄGIEM ZE STOLICY I MAZUR! 😀\n2 stycznia o godz. 12:08 po raz pierwszy na stację Prudnik z klimatycznymi semaforami kształtowymi wjechał pociąg pospieszny TLK "KORMORAN" relacji Polanica-Zdrój - Kłodzko - Nysa - Prudnik - Katowice - Warszawa - Olsztyn. Skład PKP Intercity z dwoma wagonami prowadziła lokomotywa SU4210-002.\nTo kolejny ważny powrót połączeń dalekobieżnych na Magistrali Podsudeckiej. Przypomnę, że od grudnia kursuje także codzienny pociąg "Sudety" Jelenia Góra - Kraków.\nStacja Kędzierzyn-Koźle - 6 stycznia 2021 r. lokomotywa SU4210-001\nPociąg w Lesie Niemysłowickim, zjeżdża z górki przed stacją Prudnik - 7 stycznia 2021 r.\n"KORMORAN" opuścił stację Prudnik i jedzie w kierunku Kędzierzyna, w tle panorama miasta z dominującymi wieżami kościoła św. Michała Archanioła, Ratusza, kościoła śś. Piotra i Pawła oraz Wieża Woka. Na ostatnim planie panorama Gór Opawskich i Gór Złotych.


Posty: 572 • Strona 8 z 58 • 1 ... 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 ... 58\nautor: Krzysztoff » 27 lut 2014, 18:12\nKilka zasad Chińskiej medycyny odnośnie jedzenia\nJedz w pozycji siedzącej\nZjedz dobry obiad w około południa, jeśli w ogóle możliwe\nZjedz lekką kolację w około 5 lub godzina osiemnasta, jeśli w ogóle możliwe\nŻuj jedzenie dobrze\nKoncentruj się na jedzeniu, nie siedź za biurkiem, wyłączyć telewizor\nJedz lokalnie uprawiane organiczne jedzenie (w miarę możliwości)\nJedz pożywienie odpowiednie do sezonu\nOgranicz głęboko smażone i tłuste potrawy\n60 to70 % zawartości posiłków jedz warzywa, nasiona, ziarna, kiełki, itp.\nNie jedz mięsa lub ryby więcej niż 30 do 40 procent zawartości posiłków\nStaraj się jeść co najmniej 5 różnych kolorach warzyw i owoców\nRóżnicuj swoją dietę - nie jedz tej samej żywności przez cały czas\nautor: Xsenia » 27 lut 2014, 21:00\nMoja mama miała takie powiedzenie: "śniadanie zjedz sam, obiadem podziel się z przyjacielem, kolację oddaj wrogowi"\nautor: Nikita » 14 mar 2014, 15:28\nOstatnio bylam troche zaganiana i nie mialam spokoju ducha dlatego moj kacik zdrowia musial poczekac na odpowiednia chwile...\nTeraz chcialabym napisac o oczyszczaniu watroby. Pare tygodni temu sama przeprowadzilam to oczyszczanie takze jestem na swiezo w temacie\nNo wiec istnieje takie oczyszczanie watroby , dzieki ktoremu mozemy pozbyc sie kamieni i piasku z drog zolciowych. Na trzy dni przed oczyszczaniem przechodzimy na diete tzn nie jemy miesa ani produktow mlecznych ani slodyczy i bialej maki oraz tluszczy zwierzecych. Jemy lekkie wegetarianskie posilki z mala iloscia tluszczu. Pijemy herbaty ziolowe lub wode. W trzecim dniu jemy tylko jablka i tylko do godziny 14. Od 14 nie jemy juz nic. O godzinie 18 robimy miksture: 125 ml oliwy i 50 ml soku z cytryny lub grejpfruta. Mieszamy to i wypijamy jak najszybciej ... Obrzydliwe w smaku ale da sie wypic. Potem kladziemy sie do lozka , na prawa strone brzucha kladziemy cieply termofor i lezymy sobie i czekamy....Moze sie zrobic niedobrze albo moze odrazu pogonic do toalety ale nie musi....Musze powiedziec, ze czulam sie bardzo slabo i bardzo cinko....Dlatego wazne jest aby to byl taki dzien , w ktorym mamy czas dla siebie a na drugi dzien mozemy sie wyspac i odpoczac...czyli piatek jest najlepszym dniem. Na drugi dzien zwykle rano trzeba isc do toalety i wtedy wychodza rozne "rzeczy"...min kamienie, piasek itd. na pewno tez masa toksyn. Jezeli nie ma parcia to mozna wypic roztwor soli gorzkiej (Magnesiumsulfat). Powoli zaczac jesc...najpierw lekkie posilki.i powoli czlowiek dochodzi do sil....Jest to taka troche szokowa terapia i dlatego nie dla kazdego sie nadaje....\nPo terapii dobrze jest zjadac zmielone nasiona ostropestu plamistego...wspaniale ziolo, ktore leczy wszelkie schorzenia watroby....\nautor: danvue » 15 mar 2014, 12:28\nNikita, naprawdę terapia szokowa . Nie będę próbował osobiście, zresztą chyba moja wątroba wydaje mi się nie jest jakoś zanieczyszczona.\nJa wam powiem że ostatnio tak jakoś zacząłem mniej jeść. Wydaje mi się, że jemy ze dwa razy za dużo niż nam potrzeba.\nMam małe problemy z sercem, ostatnio jak mnie naprawdę męczyło, wziąłem się za "samoleczenie"\nFluidowana woda + melisa + codzienne bieganie = czuje się wspaniale.\nPlus tego jest taki, że mam więcej energii w ciągu dnia, a jak się położę do łóżka to zasypiam od razu prawie że, jak nigdy (przeważnie naprawdę długo zasypiałem), i sen jest lepszej jakości.\nWczoraj, w tę piękną pogodę biegałem sobie po polach z moimi pieskami. Księżyc w prawie pełni, zachód słońca, wokół dwie grupki sarenek, razem z tuzin, wszędzie tylko pusta przestrzeń, od razu się czuje jak energia płynie do Ciebie. Polecam\nI korzystając z wskazówki tutaj - jem wolniej, przeżuwając wszystko dokładnie. Jedzenie jest jakieś takie smaczniejsze, szybciej czuje się pełny, bo wolniej jem.\nautor: atalia » 15 mar 2014, 13:51\nTak, ruch to zdrowie, ruch to życie. Mój mąż, nienajmłodszy juz przecież mężczyzna, robi dziennie po 80 km na rowerze ( nieraz więcej, ale wtedy na niego krzyczę). Mówi, że czuje się znakomicie, wiekszość jego poprzednich dolegliwości ustąpiła. Nie bez znaczenia jest też wpływ aktywności fizycznej na psychikę - widzę, że przestał pogrążac się w smutnych rozmyślaniach.\nA ja? Cóż, rower nie bardzo mi "leży", ale za to chodzę szybkim krokiem ok. 10 km przecietnie co drugi dzień.\nPozdrawiam wiosennie i sportowo!\nautor: Nikita » 17 mar 2014, 14:54\nUwielbiam wedrowki po okolicy lub po lasach ...tez staram sie duzo chodzic....ok 10 km....biegac nie za bardzo...roweru nie mam...chce sobie kupic jakis fajny uzywany....\nKontakt z natura jest leczniczy i uspokajajacy....\nDanvue masz racje....ludzie jedza za duzo....gdyby mniej jedli mniej by chorowali ....tez nad tym pracuje...ale ja poprostu lubie jesc...\nautor: danvue » 17 mar 2014, 18:15\nBo ludzie teraz po prostu lubią się napchać do pełna - widać to na weselach, tu już brzuch pełny a tu jeszcze się trochę mieści ;D\nautor: atalia » 17 mar 2014, 19:18\nNikita, ja też uwielbiam włóczyć się po polach i lasach, obserwując przyrodę ( i zalegajace po rowach śmieci). To ostatnie bardzo wkurza!\nautor: Xsenia » 17 mar 2014, 20:41\nŚmieci jak śmieci. Ja uwielbiam biegać po trawniku boso. A jak tu biegać jak wszędzie rozbite szkło...\nautor: Nikita » 19 mar 2014, 14:15\nA mnuie wkurza wycinanie drzew....co roku na wiosne wycina sie mase drzew....az serce mi peka....


Bezpłatne konsultacje psychologa dla dzieci i młodzieży | www.wroclaw.pl\nNieodpłatnie z dzieckiem do psychologa\nMoże twoje dziecko nie potrafi się skoncentrować na czymś przez dłuższą chwilę? Ma problemy emocjonalne lub cierpi na dysleksje albo ma inne zaburzenia?\nmateriały Stowarzyszenia Kolorowe Słońce\nGabinet psychologa dziecięcego (materiały Stowarzyszenia Kolorowe Słońce)\nJeśli chcesz mu pomóc, możesz skorzystać z bezpłatnych porad psychologa dziecięcego który zdiagnozuje dziecko, doradzi i poprowadzi terapię.\nKonsultacje odbywają się wyłącznie w soboty i niedziele, po wcześniejszej rejestracji telefonicznej. Organizuje je Stowarzyszenie Kolorowe Słońce na ul. Pszczelarskiej 7 (budynek przychodni rejonowej) lub ul. Legnickiej, w okolicach dawnej zajezdni tramwajowej. Tel. 608 815 393. Więcej na stronie organizatora.\nPomoc psychologiczna skierowana jest dla niemowląt, dzieci i młodzieży.\nPomogą różnym dzieciom\n- Mogą się zgłaszać rodzice lub opiekunowie, niemowląt, dzieci i młodzieży z przeróżnymi zaburzeniami. Z uwarunkowanymi genetycznie, takimi jak zespół Downa lub Aspergera, dzieci z ADHD, autyzmem,z depresją, zaburzeniami: odżywiania, zachowania, snu, mowy i wieloma innymi. Dzieci, które cierpią na skutek alienacji rodzicielskiej – wylicza Piotr Janoszka, psycholog dziecięcy z Wrocławia, pedagog, neuroterapeuta, prezes i założyciel Stowarzyszenia Kolorowe Słońce.\nJak podkreśla, z konsultacji mogą skorzystać również dzieci z innych środowisk kulturowych i mniejszości narodowych, np. Romów albo dzieci emigrantów żyjących we Wrocławiu. – Było np. dziecko rodziców pochodzących z Afryki, które miało problemy w szkole z powodu koloru skóry, przez co było dyskryminowane – przyznaje Piotr Janoszka.\nPsycholodzy przeprowadzają też u dzieci popularną obecnie tzw. diagnozę gotowości szkolnej. W ramach konsultacji nie tylko oferują diagnozę psychologiczną i neurologopedyczną, porady wychowawcze, ale też terapię. Na spotkaniu rodzice dowiedzą się jakie mają prawa.\nSpotkania z psychologiem będą odbywać się cyklicznie. Organizatorzy oferują konsultacje także u psychologa mężczyzny.\nBezpłatne konsultacje dla dzieci i młodzieży


Strona główna›Tanie tablety Lenovo z Androidem Oreo. Czy to ma jeszcze sens?\nMimo malejącej popularności tabletów, producenci oferują nowe modele. (fot. Depositphotos)\nNie da się ukryć, że era tabletów powoli mija i obecny popyt jest tylko cieniem tego, co działo się na rynku kilka lat temu – wtedy niemal każdy chciał mieć tablet. Mimo to niektórzy producenci starają się wykorzystać ostatnie fale popularności i zarobić co się da na częściach, które kurzą się w magazynach. Rozwiązanie? Tani tablet z przeciętnymi podzespołami, ale najnowszym systemem na pokładzie lub coś z zupełnie innego bieguna.\nTablety z Androidem powoli znikają ze sklepów i na półkach zostają tylko leciwe urządzenia ze starszymi wersjami oprogramowania. Być może zastrzyk "nowości" w postaci Androida Oreo zainteresuje tych użytkowników, którzy szukają tego typu sprzętu, ale nie chcą inwestować kwot potrzebnych na zakup iPada. Receptą może być nowa kolekcja tabletów Lenovo o oznaczeniach Tab E7, Tab E8, Tab E10, Tab M10, oraz Tab P10.\nSeria Tab E to przystępne cenowo rozwiązania w wersjach z ekranami o przekątnej 7,3, 8 i 10 cali. Podstawowy model Tab E7 to najtańsza propozycja kosztująca 69,99 dolarów z układem MediaTek MT8167, ekranem o rozdzielczości 1024 × 600, 1 GB pamięci RAM i 16 GB pamięci wewnętrznej. Tak skromna konfiguracja działa pod kontrolą systemu Android Oreo (Go Edition). Na szczęście sprzęt trafi najprawdopodobniej tylko do sieci Walmart i będzie tamtejszym odpowiednikiem najtańszych modeli z Biedronki.\nModel Tab E8 ma nieco lepsze parametry, ale nadal „bez szału” – procesor MediaTek MT8163B, 1 GB pamięci RAM, 16 GB pamięci i wyświetlacz o rozdzielczości 1280 × 800. O dziwo, Lenovo dostarcza ten tablet z Androidem Nougat zamiast Oreo (Edycja Go) w cenie 99 dolarów. Dopełnieniem serii E jest model Tab E10 z układem Snapdragon 210, 1 GB lub 2 GB pamięci RAM, do 16 GB przestrzeni na dane oraz Androidem Oreo (Go Edition). Debiut ma nastąpić w październiku a cena wyniesie 129 dolarów.\nNieco więcej sensu/wydajności zaoferują modele z wyższej półki czyli Tab P10 oraz Tab M10. Data premiery i cena nie jest jeszcze znana, ale parametry powinny zadowolić nieco bardziej wymagających klientów, którzy na tablecie chcą również pracować, a nie przeglądać jedynie wakacyjne zdjęcia znajomych na Facebooku. Model M10 wyposażono w procesor Snapdragon 450, 3 GB pamięci RAM, 32 GB pamięci wewnętrznej, aparaty 5 i 2 Mpix, ekran 10,1 cala o rozdzielczości Full HD oraz system Android Oreo.\nWersja P10 otrzyma podobne podzespoły, ale więcej pamięci RAM – 4 GB – oraz lepszy aparat główny – 8 Mpix. Będzie również więcej gadżetów tj. czytnik linii papilarnych czy też 4 głośniki. Podejrzewamy, że w tym przypadku pojęcie „tani tablet” się nie sprawdzi. Czy Waszym zdaniem rynek tabletów ma jeszcze sens?


Z samotności. Trzy medytacje o życiu chrześcijańskim (książka) - Henri J.M. Nouwen, kategoria: Nouwen, Wydawnictwo Salwator, 2007 r., oprawa miękka ze skrzydełkami - 20873 Rhema24\n» Z samotności. Trzy medytacje o życiu chrześcijańskim (książka) - Henri J.M. Nouwen, kategoria: Nouwen, Wydawnictwo Salwator, 2007 r., oprawa miękka ze skrzydełkami - 20873\nZ samotności. Trzy medytacje o życiu chrześcijańskim (książka) - Henri J.M. Nouwen, kategoria: Nouwen, Wydawnictwo Salwator, 2007 r., oprawa miękka ze skrzydełkami - 20873\nZ samotności to medytacje o życiu chrześcijańskim w oparciu o Ewangelię, zwłaszcza zaś miejsca pustynne, w których Jezus chętnie przebywał, modląc się. Samotność w rozważaniach Nouwena to nie to samo co "być samotnym", nie mieć przyjaciół, być odrzuconym przez rodzinę. Samotność to nie to samo co "bycie samym".\nZ samotności to książka o potrzebie "pustyni życia", o wyciszeniu, wniknięciu w głąb siebie, refleksji i zadumie nad sobą, swoim życiem, wszak głośniej niźli w rozmowach Bóg przemawia w CISZY, jeśli tylko umilkniesz, zawsze Go usłyszysz...


Apetyt na cuda - Richard Dawkins - ebook - Legimi online\nApetyt na cuda ebook\nCopyright © 2013 by Richard Dawkins\nCopyright © 2015 for this edition and for Polish translation by Wydawnictwo CiS\nProjekt okładki: Studio Gonzo & Co. na podstawie\nISBN e-book 978-83-61710-63-9\nMojej mamie i mojej siostrze,\nktóre dzieliły ze mną wszystkie te lata.\nI ojcu, za którym wszyscy wciąż tęsknimy.\n„Miło cię widzieć, Clint”.\nUrzędnik kontroli paszportowej najwyraźniej nie wiedział, że w Wielkiej Brytanii pierwsze imię pełni czasem taką funkcję, jak drugie imię w innych krajach. Mamy je, ale praktycznie nikt go nie używa. Ja zawsze byłem Richardem, tak samo jak mój ojciec Johnem. Tak jak i on, zwykle niemal nie pamiętam, jak mam na pierwsze imię, póki ktoś mi o tym nie przypomni, co zresztą wciąż nieco mnie irytuje (i nic nie pomaga nawet to, że dzięki temu mogę posługiwać się tymi samymi inicjałami co Charles Robert Darwin!). No cóż, angielskie obyczaje mało obchodzą United States Department of Homeland Security. Nie wystarcza im, jak widać, że zaglądają ludziom do butów i sprawdzają pastę do zębów, zdecydowali też, że przekroczyć granicę amerykańską możesz jedynie pod swoim pierwszym imieniem; takim, jakie masz wpisane w paszporcie. Chwilowo więc musiałem pożegnać się z moją dotychczasową tożsamością i zabukować bilety na samolot jako Clinton R. Dawkins. Oczywiście również jako Clinton R. musiałem wypełnić wszystkie te śmiertelnie poważne i groźne formularze wjazdowe, w których mam obowiązek między innymi solennie przyrzec, że nie przybywam do Stanów Zjednoczonych po to, by siłą obalić amerykańską konstytucję („To jedyny cel mojej podróży”, wpisał kiedyś brytyjski prezenter radiowy Gilbert Harding; dziś taki dowcip mógłby go drogo kosztować).\nTak więc zgodnie ze świadectwem urodzenia i paszportem nazywam się Clinton Richard Dawkins, mój ojciec zaś — Clinton John. Wiąże się z tym zresztą zabawna historia — otóż w 1941 roku, kiedy się urodziłem, „The Times” publikował jeszcze listy szczęśliwych ojców, których potomkowie właśnie przyszli na świat, i okazało się, że w marcu w tym samym szpitalu co ja, w Eskotene Nursing Home w Nairobi, syna powiła też żona innego C. Dawkinsa, niespokrewnionego zresztą z nami wielebnego Cuthberta, misjonarza Kościoła anglikańskiego. Moja mama, jak mi później opowiadała, czuła się nieco zmieszana, gdy na jej ręce zaczęły spływać liczne listy gratulacyjne od biskupów i duchownych z całej Anglii, pełne błogosławieństw dla nowo narodzonego potomka. Trudno powiedzieć, czy te błędnie zaadresowane błogosławieństwa miały jakiś pozytywny wpływ na mnie. Faktem jest bez wątpienia, że syn wielebnego Cuthberta Dawkinsa został misjonarzem, tak jak jego ojciec, natomiast ja podążyłem w ślady swojego, który był biologiem. Mama do dziś żartuje, że może jednak nas zamienili, ale na moje szczęście już fizyczne podobieństwo do taty dowodzi, że nie jestem podrzutkiem i nigdy nie była mi przeznaczona kariera duchownego.\nTradycja nadawania synom na pierwsze imię Clinton narodziła się w naszej rodzinie, gdy mój praprapradziadek Henry Dawkins (1765–1852) poślubił Augustę, córkę generała sir Henry’ego Clintona (1738–1795), głównodowodzącego królewskich brytyjskich sił zbrojnych w latach 1778–1782. (Czas pełnienia tej funkcji jednoznacznie wskazuje, że przynajmniej w części to on był odpowiedzialny za angielską klęskę w amerykańskiej wojnie o niepodległość). Historia małżeńskich starań mojego przodka sugeruje zresztą, że przejęcie przez naszą rodzinę imienia Clinton to przejaw swoistego tupetu. Otóż, jak się można dowiedzieć z książki poświęconej dziejom Londynu, czyli również Great Portland Street, gdzie generał Clinton mieszkał po powrocie zza oceanu:\nW roku 1788 córka sir Henry’ego uciekła z domu rodzinnego w powozie z panem Dawkinsem. Pan Dawkins, by umknąć pościgowi, wynajął jeszcze sześć dorożek, którym kazał ustawić się na pobliskim Portland Place i ruszyć pędem we wszystkie strony, gdy tylko on przejedzie koło nich ze swą wybranką…1\nChciałbym wierzyć, że to wzmianka o chlubnych dziejach mojej rodziny zainspirowała słynne strofy Stephena Leacocka o lordzie Ronaldzie, który „dosiadł konia i ruszył naraz we wsze strony”. Mam też nadzieję, że odziedziczyłem po Henrym Dawkinsie nieco jego zaradności i zapału, co jest jednak mało prawdopodobne, bo w końcu mam po nim tylko 1/32 genomu; 1/64 odziedziczyłem po generale Clintonie, a jakoś nigdy nie ciągnęło mnie do wojaczki.\nTessa d’Urberville i Pies Baskerwilów to dalece nie jedyne powieści, w których kluczową rolę odgrywa genetyczne dziedzictwo po odległych przodkach, tyle że ich autorzy najwyraźniej nie wzięli pod uwagę, że taki spadek co generację zmniejsza się o połowę. To postęp, a raczej spadek wykładniczy. Nader szybki, a przynajmniej taki by był, gdyby nie małżeństwa z kuzynami (tym częstsze, im odleglejsze pokrewieństwo), ale z drugiej strony, to dzięki takim związkom dziś praktycznie wszyscy jesteśmy ze sobą bliżej lub dalej spokrewnieni. Mało kto uświadamia to sobie, a tymczasem to twierdzenie można dowieść nawet nie wstając z fotela. Wystarczy prosty eksperyment myślowy z wehikułem czasu. Jeśli tylko wybierzemy się w odpowiednio odległą przeszłość, okaże się, że każdy, kogo tam spotkamy, jest albo przodkiem wszystkich organizmów żyjących w roku 2014, albo żadnego z nich. Teraz możemy zastosować (ukochaną przez matematyków) regułę reductio ad absurdum i cofnąć się w przeszłość aż do dewonu. Jak łatwo pojąć, owa reguła działa również w stosunku do naszych przodków sprzed trzystu milionów lat — twoja praryba musi być i moją prarybą, bo inaczej musielibyśmy przyjąć, że ich dwie linie były ściśle oddzielone przez setki milionów lat, a dzisiaj mogą się ze sobą rozmnażać. To po prostu niemożliwe. Pytanie tylko, jak daleko trzeba się tak naprawdę cofać, by wykryć jeszcze interesujące nas pokrewieństwo. Oczywiście nie aż do dewonu. Znacznie, znacznie bliżej. Cóż — pominę tu może (niezbyt zresztą skomplikowane) obliczenia i przejdę wprost do rezultatów. Otóż mogę zapewnić wszystkich moich czytelników, że podobnie jak królowa brytyjska chlubi się swoim pochodzeniem od Wilhelma Zdobywcy, z olbrzymim prawdopodobieństwem tak samo może czynić każdy z Was (ja zresztą nawet wiem to z pewnością. Takie pokrewieństwo — pominąwszy kwestię nieślubnych związków po drodze — może odkryć prawie każdy, kto jest w stanie prześledzić dzieje swojej rodziny na przestrzeni tysiąca lat).\nClinton George Augustus Dawkins (1808–1871), jeden z kilku synów Henry’ego i Augusty, należał do tych nielicznych Dawkinsów, którzy na co dzień posługiwali się imieniem Clinton. Jeśli odziedziczył odwagę swego ojca, wystawił ją na ciężką próbę w 1849 roku, kiedy to jako brytyjski konsul urzędował w Wenecji, intensywnie ostrzeliwanej przez wojska austriackie. Opowieść jest zabawna, więc pozwolę sobie ją tu przytoczyć, zwłaszcza że do dziś w posiadaniu mej rodziny znajduje się odgrywająca w niej ważną rolę kula armatnia, na pamiątkę umieszczona na brązowej podstawce z wygrawerowaną odpowiednią inskrypcją. Nie wiem, co prawda, czy rodzinnym legendom i treści inskrypcji (nie wiem też, czyje to słowa) można ufać, ale oto ona (w moim własnym przekładzie z francuskiego, który wówczas był językiem dyplomacji):\nPewnej nocy, gdy konsul leżał już w łóżku, austriacki pocisk przebił sufit i kołdrę i utknął w pościeli, dokładnie między jego nogami, na szczęście powodując tylko powierzchowne obrażenia. Wpierw sądziłem, że to bajeczka, ale później przekonałem się, że rzeczywiście dokładnie tak to wyglądało. Nasz szwajcarski kolega, spotkawszy go na pogrzebie amerykańskiego konsula, zaczął dopytywać o szczegóły, a Dawkins ze śmiechem wszystko potwierdził i dodał jeszcze, że to właśnie dlatego od tego czasu nieco powłóczy nogami.\nTen wyjątkowo łaskawy dla pewnych istotnych narządów mojego przodka incydent wydarzył się, zanim jeszcze miał on szansę je wykorzystać (przynajmniej w kontaktach z mą szacowną przodkinią) i aż kusi, by przyjąć, że swoje istnienie zawdzięczam wyłącznie balistycznemu szczęściu. W końcu parę centymetrów w górę i… W rzeczywistości jednak i moje istnienie — i każdego z nas — wymagało nieskończenie niemal większej liczby znacznie bardziej szczęśliwych przypadków niż minimalnie chybiająca celu kula armatnia. Jesteśmy tu i teraz, bo wszystko, co działo się od samego początku Wszechświata działo się dokładnie tak, jak się działo. Wenecka przygoda mojego przodka to tylko drobna ilustracja tego nieprawdopodobnego ciągu zbiegów okoliczności. Jak już mówiłem — wystarczyłoby, by drugi dinozaur z lewej (licząc od największego sagowca) nie był tego dnia podziębiony, a tak kichnął i przez to nie zdołał schwytać pętającego mu się pod nogami niewielkiego ryjówkokształtnego zwierzątka, które tym sposobem zostało przodkiem wszystkich żyjących na Ziemi ssaków; to dzięki temu kichnięciu jesteśmy tutaj. I wszyscy zawdzięczamy swą egzystencję takiemu zbiegowi nieprawdopodobieństw. Cóż — jesteśmy po prostu nieprawdopodobnymi szczęściarzami!\nEdward Dawkins (1859–1905) był jednym z wielu Dawkinsów, którzy edukację pobierali w oksfordzkim Balliol College. Miał to szczęście, że znalazł się tam w odpowiednim momencie, by dostąpić zaszczytu unieśmiertelnienia w strofach słynnych Balliol Rhymes, po raz pierwszy opublikowanych w 1881 roku pod tytułem The Masque of Balliol. Największą sławę zyskała bez wątpienia zwrotka poświęcona przełożonemu szkoły Benjaminowi Jowettowi, której autorem był (wówczas uczeń siódmej klasy, a po latach dziekan katedry w Norwich) H.C. Beeching:\n/Najpierw ja — Jowett jestem/ Nie ma nic, czego bym nie wiedział/ Jestem panem tego kolegium/ Czego nie wiem — nie jest wiedzą.\nWersy poświęcone Clintonowi Edwardowi Dawkinsowi nie są może aż tak zgrabne, ale dla mnie oczywiście znacznie ważniejsze:\n/Pozytywiści zwykle mówią/ równie podniosłym stylem, jak Dawkins:/ Bóg jest niczym, Człowiek wszystkim/ To „Człowiek” trzeba pisać dużą literą.\nWolnomyśliciele w epoce wiktoriańskiej musieli być rzadkością i bardzo żałuję, że nigdy nie spotkałem mojego stryjecznego prapradziadka (jako dziecko poznałem dwie jego młodsze siostry, wówczas już w bardzo podeszłym wieku. Jedna z nich miała dwie służące, do których zwracała się per Johnson i Harris. Mówienie do kogoś po nazwisku wydało mi się dość dziwne, ale najwyraźniej „epicki styl” zobowiązuje).\nMam wrażenie, że to sir Clinton zapłacił za naukę mojego dziadka, a swojego bratanka Clintona George’a Evelyna Dawkinsa w Balliol, jak również że ten praktycznie cały spędzony w szkole czas poświęcił przede wszystkim wioślarstwu. Jest taka fotografia (reprodukcję zamieściłem w książce), na której mój dziadek szykuje się właśnie do kolejnej przeprawy. Można ją uznać za (uroczą, nie przeczę) ilustrację do jakiejś powieści rozgrywającej się w Oksfordzie w pełni lata w edwardiańskiej Anglii. Doskonale by się sprawdziła w słynnej Zulejce Dobson Maxa Beerbohma. Grupa gości (wszyscy oczywiście w kapeluszach) stoi na pokładzie spuszczanego na wodę hangaru na łodzie, którego konserwacją, jak pamięć sięga, zajmowały się wszystkie kolejne załogi wioślarskie. Dziś już takich hangarów nie ma — zastąpiły je murowane przystanie. (Choć jeden, a może dwa wciąż pływają. A przynajmniej „żyją” zacumowane u brzegu, wykorzystywane jako barki mieszkalne, czasem zaś, korzystając z holowników, organizuje się na nich rejsy po rzece i starorzeczu wokół Oksfordu).\nPodobieństwo mojego ojca i wujka Colyeara do dziadka jest wręcz uderzające. Od dawna zresztą takie rodzinne podobieństwa mnie fascynują, choć bardzo szybko zanikają z kolejnymi generacjami. Wracając zaś do dziadka — jego przywiązanie do balliolskiego kolegium musiało być zaiste wielkie, skoro udało mu się tam zostać ładnych parę lat dłużej niż innym uczniom; głównie, jak podejrzewam, po to, by oddawać się swej wioślarskiej pasji. Choć może nie tylko. Gdy odwiedzałem go po wielu latach, szkoła była głównym tematem naszych rozmów i nieustannie wypytywał mnie, czy nadal posługujemy się tym samym edwardiańskim slangiem, który doskonale zapamiętał z młodości — czy mówimy „Mugger” o dyrektorze, „wagger pagger” na kosze na śmieci, a „Memmogger” na Memoriał Męczenników — wielki krzyż stojący w pobliżu Balliol, upamiętniający trzech anglikańskich biskupów spalonych żywcem w Oksfordzie w 1555 roku za ich przywiązanie do nie tej, co trzeba, wersji chrześcijaństwa.\nJedno z moich ostatnich wspomnień dziadka to gdy odwoziłem go na zjazd absolwentów szkoły (taką uroczystość organizowano co roku dla kolejnych roczników). Aż rozkwitł w otoczeniu dawnych kolegów, z których większość poruszała się już za pomocą balkoników i słyszała cokolwiek tylko dzięki trąbkom akustycznym (pince-nez mieli chyba wszyscy). Jeden z nich nawet go rozpoznał i sarkastycznie spytał: „Hej, Dawkins — ciągle wiosłujesz jak Leander?”. Zostawiłem go tam, chyba jednak trochę zagubionego wśród starej paczki. Uświadomiłem sobie wtedy, że niektórzy z nich musieli walczyć jeszcze w wojnie burskiej i to im właśnie Hilaire Belloc zadedykował swój słynny wiersz To the Balliol Men Still in Africa:\nBalliol men — and I was one —\nZ wielką trudnością odczytałem ten wiersz publicznie najpierw na pogrzebie mojego ojca w 2011 roku, a ponownie rok później, gdy włączyłem go do eulogii Christophera Hitchensa (kolejnego absolwenta Balliol), którą wygłosiłem na Globalnej Konwencji Ateistycznej w Melbourne. Z trudnością, bo — muszę się przyznać — nawet przy szczęśliwszych okazjach recytowanie poezji, którą naprawdę lubię, nader szybko doprowadza mnie do łez, a ten akurat wiersz Belloca niemal przewodzi w tej stawce.\nPo ukończeniu Balliol dziadek — podobnie jak wielu innych członków mojej rodziny — wybrał karierę w służbie kolonialnej (Colonial Service). Został konserwatorem lasów w Birmie i większość czasu spędzał w odległych zakamarkach tamtejszych kniei, nadzorując ciężką pracę specjalnie do tego celu szkolonych słoni-drwali. Był właśnie na takim odludziu — lubię go sobie wyobrażać z rozłupnicą w ręku — kiedy (był to 1921 rok) dowiedział się o narodzinach swojego najmłodszego syna Colyeara (matką Henry’ego — tak, tego przedsiębiorczego młodzieńca, który uprowadził Augustę Clinton — była lady Juliana Colyear, stąd pierwsze imię mojego wujka). Był tak niecierpliwy, że nawet nie poczekał na jakikolwiek sensowny środek transportu, tylko wsiadł na rower i ruszył w pięćdziesięciomilową podróż do domu, a gdy znalazł się już u wezgłowia swojej żony Enid i pokazano mu noworodka, z dumą stwierdził, że ma on „nos Dawkinsów”. Psychologowie ewolucyjni dawno już zauważyli tę szczególną skłonność rodziców, by w dzieciach doszukiwać się podobieństwa do ojca (ewentualnie jego rodziny), podczas gdy podobieństwo do matki mało kogo interesuje. To zupełnie zrozumiałe — znacznie trudniej być pewnym ojcostwa niż macierzyństwa.\nColyear był najmłodszym, a John, mój ojciec, najstarszym z trójki braci. Wszyscy urodzili się w Birmie i każdy z nich wędrował w koszyku przez dżunglę (tylko najbardziej zaufani służący mieli „zaszczyt” dźwigania nosideł). Wszyscy wybrali też tę samą ścieżkę kariery co ich ojciec i zatrudnili się w służbie kolonialnej, tyle że trafili do zupełnie różnych części tego kontynentu — John do Nyasaland (obecnie Malawi), średni z braci, Bill, do Sierra Leone, a Colyear do Ugandy. Bill tak naprawdę nazywa się Arthur Francis — przynajmniej takie imiona, po dwóch dziadkach, dostał na chrzcie — ale w dzieciństwie wszyscy zawsze mówili o nim Bill, a to ze względu na rzucające się wręcz w oczy podobieństwo do Billa Jaszczurki z Alicji w Krainie Czarów. Z kolei John i Colyear byli tak do siebie podobni, że pewnego razu ktoś zaczepił Johna na ulicy i spytał: „To ty czy twój brat?” (i to prawdziwa historia, czego chyba nie można powiedzieć o słynnej anegdotce o W.A. Spoonerze, jedynym zresztą dyrektorze mojego oksfordzkiego kolegium, którego nazwisko przeszło do historii dzięki własnemu „izmowi”. Miał on ponoć spytać jednego ze swoich uczniów, spotkanego na przechadzce: „Przypomnij mi, proszę, bo wciąż nie mogę zapamiętać — to ty zginąłeś na wojnie, czy twój brat?”). Z wiekiem natomiast Bill i Colyear stawali się coraz bardziej do siebie podobni (i do ojca przy okazji), John z kolei bardzo się zmienił, przynajmniej według mnie. Często się zresztą zdarza, że takie rodzinne podobieństwa zanikają i powracają na różnych etapach życia; to między innymi dlatego tak mnie fascynują. Z drugiej strony często też zapominamy, że geny działają przez całe życie, a nie tylko w fazie rozwoju płodowego.\nKu zmartwieniu dziadków Bill, Colyear i John nie doczekali się siostry (już nawet imię było zaplanowane — Juliana). Każdy z braci czymś się wyróżniał. Colyear najlepiej radził sobie z nauką, Bill natomiast był zdolnym sportowcem — przyznam, że poczułem nawet swoistą dumę, gdy po latach zobaczyłem jego nazwisko na liście rekordzistów mojej szkoły w biegu na sto jardów. Był też świetnym graczem w rugby i powołano go do reprezentacji armii na samym początku pierwszej wojny światowej. Tych rodzinnych talentów niestety nie odziedziczyłem, ale bardzo chciałbym wierzyć, że od taty nauczyłem się myśleć o nauce, a od wujka Colyera — jak tłumaczyć ją ludziom. Wujek po powrocie z Ugandy wykładał na Oksfordzie i zasłynął jako świetny nauczyciel statystyki, a to przedmiot, który biologom zawsze sprawiał wiele trudności. Umarł w wieku 71 lat, zbyt wcześnie, moim zdaniem. Tymi oto słowami zadedykowałem mu jedną z moich książek, Rzekę genów:\nPamięci Henry’ego Colyeara Dawkinsa (1921–1992), profesora St. John’s College w Oksfordzie, mistrza w sztuce czynienia rzeczy trudnych prostymi.\nNajmłodszy z braci odszedł jako pierwszy, potem pożegnaliśmy pozostałych. Bill, mój wujek i ojciec chrzestny, umarł w 20092 roku w wieku 93 lat. Wygłosiłem eulogię na jego pogrzebie, w której starałem się wyjaśnić, dlaczego, mimo że zdaję sobie sprawę z tego, ile zła było w brytyjskich służbach kolonialnych, nadal uważam, że to, co było w nich najlepsze, było naprawdę dobre. A najlepsi bywali ludzie — tacy właśnie jak Bill i jego bracia albo Dick Kettlewell, o którym będę jeszcze mówił3.\nTata i jego dwaj bracia podążyli drogą swojego ojca: wszyscy wybrali pracę w służbie kolonialnej i podobnie było w rodzinie mamy. Jej dziadek (ze strony matki) Arthur Smythies był głównym konserwatorem lasów w jednym z dystryktów Indii — jego syn Evelyn objął analogiczne stanowisko w Nepalu. Mój dziadek Dawkins zaprzyjaźnił się z Evelynem, kiedy studiowali razem leśnictwo na Oksfordzie, i wtedy poznał jego siostrę Enid; zakochał się w niej i tak została moją babcią. Evelyn jest autorem cenionej publikacji India’s Forest Wealth (1925) i kilku ważnych opracowań poświęconych filatelistyce, natomiast jego żona Olivia znana była przede wszystkim — ze wstydem muszę to przyznać — z pasji myśliwskiej. Ona też napisała książkę, Tiger Lady, bo to w strzelaniu do tygrysów gustowała najmocniej. Mamy gdzieś w rodzinnym archiwum jej zdjęcie, jak stoi nad tygrysimi zwłokami w korkowym hełmie, a mąż z dumą poklepuje ją po ramieniu, jakby mówił: „Dobra robota, maleńka”. Chyba nie była to kobieta w moim typie.\nNajstarszy syn Olivii i Evelyna, znany z małomówności Bertram („Billy”) Smythies również trafił do kolonialnej służby leśnej, najpierw w Birmie, a później w Sarawark. Jest autorem dwóch klasycznych opracowań — Birds of Burma i Birds of Borneo. Ta druga książka stała się swoistą biblią (już nie tak jak Bertram małomównego) podróżnika i pisarza Redmonda O’Hanlona w przeuroczej podróży na Borneo, którą odbył wspólnie z poetą Jamesem Fentonem i opisał w książce Into the Heart of Borneo. Młodszy brat Bertrama, John Smythies, zdecydował się porzucić rodzinną tradycję — przeniósł się do Kalifornii, poświęcił neuronaukom i stał się jednym z lepszych specjalistów od schizofrenii i psychodelików. Ponoć to on zainspirował Aldousa Huxleya do prób z meskaliną i poszukiwania „drzwi percepcji”, ale gdy niedawno poprosiłem go o radę, czy zaakceptować ofertę jednego z moich przyjaciół, który zapraszał mnie w „podróż” z użyciem LSD, zdecydowanie odradził. Kolejny brat cioteczny taty, Yorick Smythies, też nieco się „wyrodził”. Studiował filozofię, a w latach 40. współpracował z Ludwigiem Wittgensteinem4. Peter Conradi, autor biografii powieściopisarki Iris Murdoch, twierdzi, że to właśnie Yoricka Murdoch sportretowała w powieści W sieci jako „świętego głupca” Hugo Belfoundera. Jak pisze Conradi:\nYorick chciał się zatrudnić jako konduktor w firmie autobusowej, ale [jak podaje Murdoch] był jedynym kandydatem w historii tego komunalnego przedsiębiorstwa, który nie zaliczył egzaminu teoretycznego […]. Miał też jedną lekcję na prawo jazdy. Instruktor wyszedł z samochodu, bo Yorick bez przerwy wjeżdżał na krawężnik i zjeżdżał z niego.\nCóż — ja przynajmniej nie dostrzegam wielkiego podobieństwa…\nPo oblaniu egzaminu na konduktora Yorick porzucił też karierę filozofa (podobnie jak wielu innych zniechęcony do tej dziedziny wiedzy przez swego mistrza Wittgensteina) i zatrudnił się jako bibliotekarz na Wydziale Leśnictwa w Oksfordzie. To było chyba jego jedyne (nie wiem zresztą, czy do końca świadome) ustępstwo na rzecz rodzinnej tradycji. Zawsze zresztą był ekscentrykiem — zażywał tabakę i przeszedł na katolicyzm. I umarł też niezwyczajną śmiercią.\nArthur Smythies, dziadek i Dawkinsów, i braci Smythies, był, jak mi się wydaje, pierwszym z naszej rodziny, który wstąpił do brytyjskiej służby cywilnej. Jego przodkowie (w linii męskiej) przez siedem kolejnych pokoleń — począwszy od wielebnego Williama Smythiesa, który przyszedł na świat pod koniec XVI wieku — byli duchownymi Kościoła anglikańskiego. Całkiem możliwe zresztą, że gdybym ja urodził się w którymś z minionych stuleci, też wybrałbym karierę duchownego. W końcu zawsze interesowały mnie najgłębsze, egzystencjalne pytania, a na takie właśnie religia od wieków (inna rzecz, że bez powodzenia) próbuje odpowiadać. Na szczęście żyję w czasach, kiedy odpowiadać na nie zaczęła nauka, i to bez odwoływania się do czynników nadprzyrodzonych. Na szczęście — bowiem moje zainteresowania biologią zaczęły się od ciekawości, skąd wzięło się życie i jaka jest jego natura, nie zaś (a tak chyba wciąż jest u wielu młodych biologów) od miłości do przyrody. W pewnym sensie mogę o sobie powiedzieć, że sam też nie kontynuowałem rodowej tradycji i rodzinnej pasji dla żywej przyrody oraz historii naturalnej. Poproszono mnie kiedyś o krótkie wspomnienia do antologii autobiografii etologów. Napisałem tam:\nPowinienem zostać dzieckiem-naturalistą. Dysponowałem przecież wszelkimi atutami — nie tylko dorastałem we wspaniałym środowisku tropikalnej Afryki, ale miałem też idealne geny. W końcu już od kilku pokoleń opaleni na brązowo Dawkinsowie przedzierali się w szortach przez dżungle i lasy całego Imperium i podobnie jak mój ojciec i jego dwaj młodsi bracia sam niemal urodziłem się w korkowym hełmie na głowie5.\nTe szorty zresztą długo mnie prześladowały. Pamiętam, że gdy wujek Colyear po raz pierwszy zobaczył mnie w tym stroju, spojrzał na mnie uważnie i stwierdził autorytatywnie: „Na Boga, masz prawdziwie dawkinsowskie kolana!”. Sam zresztą najchętniej chodził w szortach, tyle że na starość nosił już do nich dwa paski. O wujku pisałem poza tym jeszcze w moich wspomnieniach. Najgorsze, co mógł powiedzieć o młodym człowieku, to:\n„On nigdy nie spędził nocy w schronisku młodzieżowym!”. Ze wstydem przyznaję, że ten opis do mnie pasuje. Już jako dziecko buntowałem się przeciw rodzinnym tradycjom i to mimo wszelakich zachęt, jakie otrzymywałem od rodziców. Oboje bez problemu potrafili zidentyfikować dowolną roślinę rosnącą czy to na kornwalijskim klifie, czy na alpejskiej łące, a tata nawet dodawał do tego łacińskie nazwy. I mnie, i siostrze, gdy byliśmy dziećmi, strasznie się to podobało (dzieci bardzo lubią sam dźwięk słów, nawet gdy nie znają ich znaczenia). Pamiętam własne przerażenie, jak wkrótce potem, gdy zamieszkaliśmy w Anglii, mój wysoki i wciąż przystojny dziadek (który sam dopiero co przyjechał z Birmy na emeryturę do kraju) wskazał na niebieską sikorkę przelatującą za oknem i spytał mnie, czy wiem, co to za ptak. Nie miałem pojęcia i trzęsącym się głosem wyjąkałem: „Zięba?”. Dziadek był oburzony. W rodzinie Dawkinsów taka ignorancja była czymś równie niewyobrażalnym, jak gdybym przyznał, że nigdy nie słyszałem o Szekspirze. „Dobry boże, John — jak to możliwe?!” — nigdy nie zapomnę tych słów dziadka i wywołanych przez nie usprawiedliwień i przeprosin taty.\nNa własne usprawiedliwienie mogę tylko powiedzieć, że dopiero co zamieszkałem w Anglii, a we wschodniej Afryce ani zięb, ani sikorek nie ma. Niemniej jednak jest prawdą, że podglądanie zwierząt na swobodzie bardzo późno zaczęło sprawiać mi prawdziwą przyjemność i nigdy nie byłem takim miłośnikiem dzikiej przyrody jak tata czy dziadek. W zamian:\nPotajemnie oddawałem się pasji czytania. Podczas wakacji wymykałem się z książką do sypialni — to były takie (wzbudzające poczucie winy) wagary od świeżego powietrza i dziarskich zabaw. A kiedy już zacząłem uczyć się prawdziwej biologii w szkole, to też przyciągały mnie głównie lektury. I już wtedy zacząłem stawiać pytania, które dorośli uznaliby raczej za filozoficzne: Jaki jest sens życia? Dlaczego tu jesteśmy? Jak to wszystko się zaczęło?\nRodzina mojej matki pochodziła z Kornwalii. Jej dziadek i pradziadek byli lekarzami w Helston (jako dzieciak obu wyobrażałem sobie jako doktora Liveseya z Wyspy skarbów). Babcia była prawdziwą kornwalijską patriotką i o Anglikach cały czas mówiła „cudzoziemcy”. Żałowała, że urodziła się zbyt późno, by mówić prawdziwym (dziś już martwym) kornwalijskim, ale opowiedziała mi kiedyś, że gdy była mała, starzy rybacy bez kłopotu mogli dogadać się z bretońskimi rybakami, którzy czasem przypływali na kornwalijskie wybrzeże, by „podkradać nasze kraby”. Z trzech celtyckich („brytońskich”) języków walijski wciąż jeszcze jest używany, bretoński wymiera, a kornwalijski jest już językiem martwym. Bretoński i kornwalijski to języki siostrzane, sąsiednie odrosty na drzewie genealogicznym europejskich języków. Sporo kornwalijskich słów przetrwało zresztą w lokalnym dialekcie angielskiego (na przykład na żabę wciąż mówi się tam quilkin), a babcia nieźle go znała. My, jej wnuki, często zresztą prosiliśmy ją, by recytowała nam uroczy wierszyk o chłopcu, który „clunked a bully” (czyli połknął pestkę od śliwki). Udało mi się nawet kiedyś ją nagrać, ale niestety taśma gdzieś się zapodziała. Dopiero po wielu latach dzięki Google’owi udało mi się trafić na ten wiersz6 i wciąż, gdy go czytam, słyszę w głowie babci głos:


Łomża bez szans - Koszykówka - MIEJSCOWA\n15 grudnia 2018,sobota\nŁomża bez szans\nKlub Sportowy Legion Legionowo wrócił do gry. W rozgrywanym w Pomiechówku spotkaniu koszykarze Przemysława Raczyka pokonali Dziewiątkę Łomża 78:51. Było to pierwsze spotkanie w play-offach o miejsca 7-12 III ligi.\nZe względu na Mistrzostwa Mazowsza Juniorek w siatkówce żeńskiej, mecz Legionu został przeniesiony z legionowskiej „Jedynki” do Pomiechówka, gdzie obecnie młodzieżowe drużyny klubu z Legionowa przebywają na obozie sportowym. Po pięciu minutach gry gospodarze prowadzili 14:0 i było wiadomo, że rywale z warmińsko-mazurskiego nie mają szans w tej konfrontacji. Po pierwszej kwarcie koszykarze trenera Raczyka prowadzili 22:7. Taka przewaga pozwoliła im kontrolować przebieg spotkania do samego końca, gdy na tablicy widniał rezultat 78:51. W tym spotkaniu szkoleniowiec dał również szanse pojawienia się na parkiecie graczom, którzy zazwyczaj występują rzadziej tj. Rafałowi Bochenkowi czy Dawidowi Bandurskiemu.\n– Wypełniliśmy założenia taktycznie zaledwie w połowie. Nie jestem zadowolony, gdyż jak zwykle mieliśmy przestoje w grze. Gdybyśmy od początku wykonywali to, o co proszę: nacisk na rywala i konsekwencja w taktyce to wynik byłby jeszcze wyższy. Najważniejsze jest to, aby chłopcy byli zaangażowani przez całe spotkanie w stu procentach. Brak tej koncentracji odbił nam się czkawką w niejednym spotkaniu. Mamy taką tendencję, że wykonujemy bardzo dobrą robotę, a za chwilę zupełnie odpuszczamy. Kończy się to horrorem tak jak z Wawrem, przez co nie awansowaliśmy dalej – słusznie wskazuje trener Raczyk. W kolejnej serii spotkań Legion czeka dużo trudniejsze zadanie. W sobotę 13 lutego (początek o godz. 19:00) do Legionowa przyjadą rezerwy pierwszoligowej Rosy Radom.\nLegion – Dziewiątka 78:51 (22:7, 18:21, 21:10, 17:13)\nLegion: Niedbalski 10, Witek 17, Centrone 8, Teklak 10, Łopciański 5; Bochenek 1, Stabach 5, Pacholec, Stabeusz, Staszewski 10, Bandurski 3, Ilczuk 9.\nŁomża: Rabaczyński 11, Bielicki 1, Tyszka 24, Krysztopiak, Kalankiewicz; Filipkowski, Adamksi 9, Zielenkiewicz 6, Stachelski.\nPoprzedni artykułRobotnicy zabrali puchar\nNastępny artykułRemis i porażka w Głogowie\nLegion gromi na wyjeździe\nLegion wrócił z tarczą.\nLegion wygrywa z Hutnikiem.\nKoniec roku dla Legionu\nLegion znowu wygrywa\nLegion wygrywa po raz pierwszy\nRosa uległa Legionowi


Nowe pomysły w sporze o format e-booków | Super Czytelnia :: BLOG - Twoje źródło e-publikacji... - ebooki, audiobooki, czytniki...\nByć może rozwiązaniem, które wydawcy wezmą pod uwagę będzie nowa platforma przeznaczona do publikowania, którą zaprezentowała wczoraj firma Adobe. Digital Publishing Platform to rozwiązanie, które ma ułatwić przenoszenie magazynów, gazet i książek na potrzeby tabletów czy smartfonów. Jako przykład działania technologii pokazano aplikację zawierającą magazyn Wired dla iPada. Podstawową zaletą nowej platformy jest możliwość wyświetlania tego samego materiału na różnych urządzeniach z różnymi ekranami. Dzięki temu w prosty sposób będzie można przygotować publikację na potrzeby tabletu, telefonu komórkowego czy netbooka. Platforma firmy Adobe pozwala również na zamieszczanie interaktywnych reklam wewnątrz materiałów.\nAutor: Adam o 09:58\nEtykiety: adobe, ebooki, format, wiadomosci\nBrak komentarzy dla: “Nowe pomysły w sporze o format e-booków”