Dom za miastem odc. 4 | Obsesje\nDom za miastem odc. 4\nAutor: Agnes A. Rose | 2 lipca 2013 | Brak komentarzy\nMinął rok. Był to najdłuższy rok w życiu Joanny Grajewskiej. Rok, który mimo bólu i cierpienia, przyniósł jej najpiękniejszy dar, jaki mogła sobie wymarzyć. Był to dar w postaci maleńkiej, niewinnej istotki, której wraz z Adamem dała życie w domku za miastem. Dziewczynka miała już trzy miesiące, a los jej ojca nadal pozostawał w rękach prawników.\nOdkąd Paweł wywiózł gdzieś Adama, nie miała od niego żadnej wiadomości. Oczywiście jej brat wiedział o wszystkim, co się z nim dzieje, ale męska solidarność nie pozwalała mu zdradzić przyjaciela.\nCała ta sprawa bardzo zbliżyła obu mężczyzn. Przed sądem skutecznie udawali, że są dla siebie obcy. Dla sądu Adam Nowak był tylko jednym z wielu klientów mecenasa Grajewskiego. Dlatego obaj czekali na rozstrzygnięcie tej sprawy, aby zacząć normalnie żyć.\nAdam nie przekazywał Joannie żadnych wiadomości, a i ona także się nie odzywała. Mężczyzna nie miał pojęcia o tym, iż został ojcem, gdyż Joanna uznała, że nie będzie pogłębiać jeszcze bardziej jego cierpień. Według niej tak było lepiej. Gdzieś w głębi duszy wierzyła, że któregoś dnia Adam odzyska wolność i sam pozna swoją córeczkę.\nNie było dnia ani godziny w życiu Joanny, aby nie myślała o Adamie. Zastanawiała się co robi, o czym myśli, z kim rozmawia. Był w każdym jej śnie, w sklepie, kiedy robiła zakupy, a nawet w parku, podczas spacerów z Marysią. To właśnie maleńka Marysia dodawała jej siły w momentach, gdy czuła, że już dłużej tego nie wytrzyma. Wiedziała tylko tyle, że sprawa posuwa się w żółwim tempie, a sprawca ciągle pozostaje na wolności. Gdyby nie jej córeczka, która każdego dnia z ogromnym zaciekawieniem przyglądała się swojej smutnej mamie ciemnymi oczami ojca, Joanna pewnie już dawno skończyłaby w jakimś ośrodku dla nerwowo chorych.\nKolejne dni egzystencji Joanny Grajewskiej upływały nie przynosząc ze sobą żadnych zmian. Wiele zawdzięczała swojej bratowej. Agata nie odstępowała jej na krok. Była przy niej w najtrudniejszych chwilach. To ona trzymała ją za rękę, kiedy na świat przychodziła Marysia, a Joanna przy każdym skurczu wołała Adama. Już po raz kolejny Joanna uświadomiła sobie ile znaczy rodzina.\nNastała jesień. Liście pożółkły i pokryły ulice Wrocławia szeleszczącym dywanem. Marysia z dnia na dzień przybierała na wadze i z coraz większym zainteresowaniem obserwowała świat. Gdy się uśmiechała, Joanna miała wrażenie, że to Adam się do niej uśmiecha. Jedyne, co odziedziczyła po niej to jasny meszek na maleńkiej główce. Joanna wcale by się nie zdziwiła, gdyby któregoś dnia i on stał się kruczoczarny jak u Adama.\nCzasami miała wrażenie, że wszyscy wokół niej tryskają szczęściem, tylko jej serce ciągle krwawi. Obawiała się, że tak już pozostanie. Nawet praca, którą tak bardzo kochała, nie przynosiła jej satysfakcji. Wydawca był niezadowolony i coraz częściej groził, że się rozstaną.\nKtóregoś listopadowego wieczoru, gdy w ciemnościach tępo spoglądała w okno, przyglądając się jak szalejący, północny wiatr kołysze latarniami i wygina drzewa, strącając z ich gałęzi pozostałe jeszcze suche liście, do jej uszu dobiegł odgłos mocnych kroków na klatce schodowej. Pomyślała, że to znowu sąsiad spod czwórki uświadamia pozostałym lokatorom, jak bardzo jest niezależny.\nPo chwili kroki ucichły tuż pod jej drzwiami. Poczuła lęk. Pomyślała, że niepotrzebnie odesłała Agatę do domu. Nagle usłyszała ciche pukanie do drzwi. Spojrzała na śpiącą w wózku Marysię, której słodka buzia oświetlona była przez srebrny blask księżyca, po czym powoli ruszyła w kierunku drzwi.\nPukanie powtórzyło się. Tym razem było ono znacznie głośniejsze. Pomimo szalejącego w jej umyśle strachu, otworzyła i zamarła niczym skuta lodem.\n– Mogę wejść? – Zapytał mężczyzna, ociekając kroplami deszczu przyniesionego na swoim ubraniu z zewnątrz. – Wpuścisz mnie? – Ponowił pytanie widząc, że Joanna nie wykonała żadnego gestu.\n– Adam… To ty…? To naprawdę ty…? – Nie czekała na odpowiedź. Rzuciła się w ukochane ramiona, które natychmiast szczelnie zamknęły się wokół jej ciała. – Dlaczego Paweł nic mi nie powiedział? – Joanna nie musiała pytać skąd Adam znał jej adres we Wrocławiu. Była przekonana, że dostał go od jej brata.\n– Prosiłem go o to. – Otrzymała odpowiedź.\n– Kiedy cię wypuścili? – Miała tyle pytań, ale czuła, że będzie musiała z nimi poczekać.\n– Później – Wyszeptał Adam z ustami przy jej ustach. Musiał sprawdzić, czy ciągle smakują tak jak zapamiętał.\nTo jej obraz trzymał go przy życiu. To dzięki niej nie oszalał. I teraz, gdy była w jego ramionach musiał się nią nacieszyć. Musiał sprawdzić, czy nie jest, aby snem, albo wytworem jego wyobraźni, która tak często płatała mu figle w więziennej celi. Ale kiedy jej dotykał, wiedział, że jest żywa, że jest jego i tak już zostanie.\nPatrzył na jej mokrą od łez, a może od kropel deszczu spływających po jego ubraniu, twarz i błogosławił los, że cały ten koszmar mają już za sobą.\n– Chodź, powinieneś kogoś poznać. – Powiedziała Joanna, gdy Adam zdejmował długi, czarny płaszcz, pozostając w śnieżnobiałym, wełnianym swetrze i czarnych spodniach. – Chodź ze mną. – Powtórzyła, biorąc go za rękę, a serce łomotało jej w piersiach niczym dzwon kościelny. Bała się jego reakcji. Bała się, że nie zrozumie.\n– Co ty kombinujesz? Ukrywasz tu kogoś? – Zapytał zdziwiony jej tajemniczością.\n– Sam zobaczysz. Chodź.\nWeszli do niewielkiego pokoiku, gdzie przy oknie, w wózku w różowe kwiatuszki, gaworzyła w sobie tylko znanym języku, przebudzona Marysia.\nAdam zawahał się przez moment, jak gdyby zrozumiał, co Joanna chce mu powiedzieć, ale nie był jeszcze do końca pewien swoich przypuszczeń. Tam, w domku pod lasem wszystko potoczyło się tak nagle i gwałtownie.\n– Poznaj swoją córeczkę. – Usłyszał głos Joanny, jakby w oddali. – Przywitaj się z Marysią.\nAdamowi zabrakło tchu. Czuł, że cała krew, jaka płynęła mu w żyłach, uderzyła mu teraz do głowy. O czym ona mówi? Czy ona chce mu powiedzieć, że to śliczne dziecko to jego część? Powoli przenosił wzrok z Joanny na kwilące niemowlę i nie był w stanie wydobyć z siebie głosu. Jak na te kilka ostatnich dni swojego życia, miał stanowczo zbyt dużo wrażeń.\nNajpierw prywatny detektyw zeznał w sądzie, że zabójcą jest niepoczytalna żona kochanka Małgośki, którą już wcześniej aresztowano i przewieziono do zakładu psychiatrycznego. Potem brodaty sędzia ogłosił, że jest wolnym człowiekiem i wszelkie zarzuty o zabójstwo zostały wycofane. Już sama myśl, że po tylu miesiącach rozłąki spotka się z Joanną, napawała go lękiem, a tu jeszcze taka wiadomość. Jest ojcem. W maju został ojcem i nic o tym nie wiedział. Dlaczego?\n– Dlaczego nikt mi nic nie powiedział. Ani ty, ani Paweł? – Zapytał z wyrzutem, kiedy udało mu się odzyskać głos.\n– Z tego samego powodu, dla którego ty zakazałeś mi odwiedzin u siebie i rozmowy z Pawłem na twój temat.\n– Czyli to miał być odwet?\n– Nie. To miała być próba ochronienia cię przed jeszcze większym cierpieniem.\n– A co, gdybym tam został na zawsze? – Joannie wydawało się, że Adam jest na nią zły. – Wtedy też byś mi nie powiedziała?\n– Powiedziałabym. – Oznajmiła spokojnie. – Ale wierzyłam, że nadejdzie dzień, w którym do mnie wrócisz. Do nas wrócisz. – Poprawiła się, bo teraz w jego życiu było już dwie kobiety.\n– Mogę ją potrzymać? – Zapytał, a jego złość na Joannę, jeśli taka w ogóle istniała, uleciała gdzieś daleko. Teraz liczyła się tylko jego córeczka.\n– Proszę. To twoja córka. – Podała mu dziecko, a Adam początkowo niepewnie tulił je do piersi, składając na jego maleńkiej główce pierwszy ojcowski pocałunek.\nWydawać by się mogło, że Marysia od razu rozpoznała kim jest dla niej ten, wyczerpany życiowymi doświadczeniami mężczyzna, gdyż była zachwycona, leżąc w jego ramionach. Później, kiedy dziecko znów zasnęło, stali tak oboje jeszcze bardzo długo przytuleni do siebie, patrząc na cud, który razem stworzyli.\nGdy późnym wieczorem szeptali słowa, których nie potrafili wypowiedzieć ponad rok wcześniej, Joanna dowiedziała się także, że Adam odszedł z policji i dostał trzy lata w zawieszeniu na pięć za ucieczkę z aresztu i świadome zacieranie śladów. Była niezmiernie wdzięczna Pawłowi, bo wiedziała, że bez jego pomocy nie snuliby teraz planów na swoją wspólną i szczęśliwą przyszłość.\nAdam otrzymał od Joanny nie tylko jej miłość, ale przede wszystkim rodzinę, o której marzył przez lata, a której Małgorzata nie chciała mu dać. Teraz był pewien, że nie powinien żałować tego, co zostawił za sobą ponad rok temu. Tamto nie miało już dla niego żadnego znaczenia. To był nic nieznaczący epizod jego życia. Coś, co tak naprawdę nigdy nie powinno było mieć miejsca.\nOpowiadanie w całości stanowi fikcję literacką.\nNiniejsza historia nigdy nie zdarzyła się naprawdę, a jeśli jednak miała gdzieś miejsce, to Autorce nic na ten temat nie wiadomo. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych wydarzeń czy osób jest przypadkowe.\nBrak komentarzy do “Dom za miastem odc. 4”


Monitor Polski nr 7 z 17 lutego 1949 pozycje 76-85 - Monitor Polski - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Monitor Polski > 1949 r. > nr 7 z 17 lutego 1949 pozycje 76-85\nMonitor Polski nr 7 z 17 lutego 1949 pozycje 76-85\nMonitor Polski z 17 lutego 1949\nZarządzenie Ministra Odbudowy z dnia 9 lutego 1949 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Prezesem Centralnego Urzędu Planowania o utworzeniu państwowego przedsiębiorstwa "Państwowe Przedsiębiorstwo Miernicze".Monitor Polski rok 1949 nr 7 poz. 85\nZarządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 stycznia 1949 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Skarbu oraz Prezesem Centralnego Urzędu Planowania o nadaniu statutu przedsiębiorstwu państwowemu "Polskie Uzdrowiska".Monitor Polski rok 1949 nr 7 poz. 84\nZarządzenie Ministra Żeglugi z dnia 13 października 1948 r. w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem: Polska Żegluga Przybrzeżna na Bałtyku "Gryf" sp. z o.o. w Szczecinie.Monitor Polski rok 1949 nr 7 poz. 83\nZarządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 14 stycznia 1949 r. wydane w porozumieniu z Ministrami: Administracji Publicznej, Ziem Odzyskanych oraz Przemysłu i Handlu o obowiązku i sposobie zgłaszania i dostarczania zwłok zwierzęcych do zakładów utylizacyjnych.Monitor Polski rok 1949 nr 7 poz. 82\nObwieszczenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 22 stycznia 1949 r. o sprostowaniu błędu w zarządzeniu Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 25 października 1948 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą "Przedsiębiorstwo Budowy Zakładów Górniczych Przemysłu Węglowego".Monitor Polski rok 1949 nr 7 poz. 81\nZarządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 1 lutego 1949 r. w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem "R. Aleksandrowicz Synowie - Fabryczne Składy Papieru w Krakowie" wraz z filiami w Katowicach i Poznaniu.Monitor Polski rok 1949 nr 7 poz. 80\nZarządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 5 lutego 1949 r. w sprawie ogłoszenia wykazu nr 2 artykułów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa przemysłowe i rzemieślnicze, na które będą ustalane ceny bądź dopuszczalne wysokości zysku brutto.Monitor Polski rok 1949 nr 7 poz. 79\nZarządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 13 stycznia 1949 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Prezesem Centralnego Urzędu Planowania o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą "Polcargo" Rzeczoznawstwo i Kontrola Ładunków Przedsiębiorstwo Państwowe Wyodrębnione.Monitor Polski rok 1949 nr 7 poz. 78\nZarządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 26 stycznia 1949 r. w sprawie nadania statutu Centrali Rzemieślniczej, Centrali Spółdzielczo-Państwowej.Monitor Polski rok 1949 nr 7 poz. 77\nZarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 stycznia 1949 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej o terminie wejścia w moc prawa o sądach obywatelskich w gminach wiejskich: Gołańcz, Witkowo i Borowe i utworzeniu jednego Sądu Obywatelskiego: dla gminy miejskiej i wiejskiej Gołańcz w m. Gołańczy, dla gminy miejskiej i wiejskiej Witkowo w m. Witkowie, dla gminy wiejskiej Borowe i miejskiej Mogielnica w m. Mogielnicy.Monitor Polski rok 1949 nr 7 poz. 76


Skład I Pochód [Andrzej Niemojewski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00019 003380 22432525 na godz. na dobę w sumie\nISBN: netpress_klasyka_1954 Data wydania:\nAndrzej Niemojewski SKŁAD I POCHÓD Konwersja: Nexto Digital Services\nSpis treści I. II. III. IV. V. VI. VII. VIII. IX. X. XI. XII. XIII. XIV. XV. XVI. XVII. XVIII. XIX. XX. XXI. XXII. XXIII. XXIV.\nSKŁAD I POCHÓD ARMJI PIĄTEGO ZABORU Niemojewski Andrzej Widzicie, Ateńczycy, dokąd się wzbiła zuchwałość Filipa, nie zostawia nam do obierania pomiędzy pokojem i wojną, lecz czyni pogróżki, a do tego, jak słychać, pełne nadętości i wzgardy... Całaż to ma być, pytam się, wasza zabawa, dowiadywać się jeden od drugiego, przechodząc się po mieście: co tam nowego? Ej, cóż może być nowszego jako to, że Macedończyk wsiada na karki Ateńczykom i całą rozporządzą się Grecją. DEMOSTENES, Filipika pierwsza. Kto przyjrzy się uważniej dziejom polskim, tego zastanowi niewątpliwie jeden rys szczególny charakteru narodowego: zdumiewająca łatwość ulegania zaborom pokojowym. Przeciwko zaborom mieczowym Polacy bronili się jeszcze jako tako a nawet wyrobili sobie w tym kierunku tradycje. Ale myśl o odpieraniu zaborów pokojowych nigdy poważniej się nie przejawiła. Zabór jezuicki, który kraj doszczętnie zniszczył, został przyjęty z otwartemi rękami. Pierwszy rozbiór Rzeczpospolitej był właściwie przygotowany przez zabór pokojowy. Historycy opowiadają, że wkraczające do kraju wojska witano balami. W oczach naszych odbywa się obecnie pokojowy zabór Królestwa przez kolonistów niemieckich i przez żydów z Rosji wypędzanych. Zabór ostatni przybiera coraz większe rozmiary. A tymczasem nietylko nie budzi on dyskusji poważniejszej o charakterze praktycznym a nie ogólnikowym, lecz istnieje nawet tendencja, aby tą okruszynę dyskusji, która powstała, wszelkiemi sposobami zdusić i zniesławić, jeżeli pozwoliłem sobie nazwać katolicyzm zaborem czwartym, nie waham się nazwać zalewu kraju przez żydów rosyjskich zaborem piątym. Idzie na nas armja, sięgająca brzegów Czarnego Morza, ciągnąca przez Podole, Wołyń, Litwę, Mińszczyznę, Siedleckie, z kwaterą główną w "Warszawie i w Łodzi, a ma gotowych sojuszników nietylko w "Warszawie i na prowincji, ale prawie we wszystkich miastach Zachodu śród emigracji polskiej. Zwykło się u nas wszystkie wady narodowe wyprowadzać od szlachty. "Wszelako zabór katolicki główną ostoję posiada dziś w ludzie a zabór żydowski w demokracji i poniekąd w proletaryacie fabrycznym a przynajmniej w narzuconej mu ideologji. "Więc nie da się owej dziwnej skłonności do ulegania zaborom pokojowym wytłomaczyć właściwością jakiejś jednej klasy społecznej. Gdy wszystkie czynniki biogonezy społecznej ogniskują się ostatecznie w mózgu i stają się psychologematami, można bez popełnienia błędu mówić na podstawie wyżej przytoczonych faktów o pewnym istotnie narodowym charakterze, który się odnajduje tak samo u rodowego pana, jak u mieszkańca miast a wreszcie u ludu rolnego i fabrycznego. Ekonomizmy nie tłómaczą wszystkich zjawisk, tem bardziej, iż dotąd nie mieliśmy ani jednego wybitniejszego ekonomisty, tylko względnie miernych przeżuwaczy teorji zagranicznych, ślepo na nasz grunt pod wieloma względami odmienny przenoszonych, odmienny prymitywnością form życiowo-społecznych. Gdy jednak trudno wycisnąć z kilku wieków esencję historjozoficzną, pragnę się zastanowić nietylko nad składem i pochodem owej rozległej armji zaboru piątego, ale możliwie dokładnie i sumiennie zbadać przyczyny istotne owego gościnnego otwarcia ramion na jej przyjęcie przez naszą demokrację różnych odcieni. To ma być przedmiotem niniejszego Studjum. Wiem, że demokracja nasza tego rodzaju zagadnienia poznawcze ze zdumiewającą lekkomyślnością i bezmyślnością zamieniła sobie na zagadnienia etyczne, których ruszać nie pozwala. Wydaje mi się to takim samym dogmatyzmem, jak umieszczanie przez kościół katolicki na indeksie pewnych pytań naukowych. Stwierdzam, że w czasie całej dyskusji na temat sprawy żydowskiej u nas demokracja, pogrążona w filosemityzmie bezkrytycznym, nie podjęła ani jednego z licznych moich argumentów a nawet przeczyła faktom, za złe mi poczytując ich ujawnianie. Więc mam tu do czynienia nie z sądem, ale z całkiem wyraźnym przesądem. Przypominam zdanie, wygłoszone w "Ideach kierowniczych" pierwszej dziesiętnicy mego pisma na stronnicy pierwszej: "Myśl niepodległa może istnieć i rozwijać się tylko po za granicami mocarstwa dogmatów, religijnych czy etycznych, społecznych czy politycznych. Ona przez swoich bojowników burzy to mocarstwo, gdziekolwiek na duszach ludzkich oparło swoje węgły. " Zdanie to w rozmaitych artykułach było potem niejednokrotnie powtarzane. A więc przez pomieszczenie niniejszego Studjum nietylko nie odbiegam od zadań mego organu, ale wypełniam jeden z jego punktów programowych.\nI. Jeżeli trudno jest przyrodnikowi zbadać świeżo zauważone zjawisko natury i sformułować prawo, które nim rządzi, to znacznie trudniej jest ująć umiejętnie i przedstawić wyraziście świeżo zauważone zjawisko społeczne, a trud ten będzie o tyle większy, o ile nauki społeczne i historyczne mniejszemi rozporządzają doświadczeniami od nauk przyrodniczych. Jednakowoż to z góry powiedzieć możemy, iż w obu wypadkach przy rozglądaniu się w rzeczywistości największą przeszkodę stanowią stare teorje, będące rzekomą tej rzeczywistości formuła, albowiem patrzymy na świat nie okiem, ale mózgiem przez oko, przeto zwykle widzimy tylko to, co wiemy, a nie widzimy tego, czego nie wiemy lub wiedzieć nie chcemy. Zgoda na to, że błędne teorje nie wyrządziły nauce nigdy tyle szkody, ile błędne ustalanie faktów. Ale teorje przysłaniają fakty, że ich oko wcale ujrzeć nie może. Nigdy może Polska nie roiła się tak od "teorji", jak dziś, i nigdy też może tak nie lekceważyła faktów, jak czyni to obecnie przynajmniej w swym lewicowym odłamie. Aczkolwiek przeto piętrzą się trudności, próbą badania ze wszech miar uczynić należy, ponieważ groza położenia zniewala, umysł krytyczny i postrzegawczy do jak największych wysileń. A jako przyrodnik obiera sobie pewien dogodny punkt obserwacyjny i z niego rozgląda się dc koła, tak i ja za punkt wyjścia w niniejszych rozważaniach obieram sobie niedawną dyskusję warszawską na temat idealizmu "zdrowego" i "niezdrowego", która toczyła się między dwoma żydami, dr. Henrykiem Nusbaumem a redaktorem "Nowej Gazety" p. Stanisławem Kempnerem. Pierwszy twierdził, że Polacy, rozważając kwestje żydowską, nie mogą stać na stanowisku "niezdrowego idealizmu", zaś drugi to stanowisko za jedynie "zdrowe" uważał. Obaj dyskutanci nie powiedzieli wszystkiego, jeden może, bo nie mógł, drugi, bo nie chciał. Czujemy, że czysto dyalektycznie rzecz brana daje istotnie dziwoląg. Sprawiedliwości, humanitarności, tolerancji, idealizmu niepodobna dzielić na "zdrowy" i "niezdrowy". Trąci to scholastyką średniowieczną. Przeczytałem właśnie ciekawą książkę Samuela Lublińskiego "Die Entstchung des Christentums aus der antiken Kultur" (Powstanie chrześcijaństwa z kultury starożytnej). Długo rozmyślałem nad ustępem, w którym świetny ten autor przedstawia nam, jak w upadającym i rozkładającym się Rzymie starożytnym wszystkie WARTOŚCI POLITYCZNE zamieniano na WARTOŚCI ETYCZNE, jak umysły od Aleksandra "Wielkiego zwracały się w stronę typu Dyogenesa, jak powstała ROMANTYKA ETYCZNA, która całkowicie się zgubiła w dziecinnej dyalektyce serca, co w ostateczności dało nietylko ewangieliczną, miłość nieprzyjaciela", ale tak daleko idące zrzeczenie, że się obcego stawiało nad swojaka; ukochało się chorych nad zdrowych, ludzie otwierali ramiona dla przyjęcia wszystkich cudzoziemców; marzenia o przyszłem królestwie bożem na ziemi, które usunie wszelakie przeciwieństwa i raz na zawsze ureguluje stosunki, wprawiały umysły w stan upojenia. Lecz zamiast zapowiedzianego powrotu Chrystusa z armją aniołów wyłonił się z chmury dziejowej Konstantyn Wielki i na gruzach wszystkich republik dzwignął despotję, zaś apostołowie królestwa bożego na ziemi, skoro zapragnął wprząc ich do swego rydwanu, natychmiast wielki pokłon mu oddali. Podobne warunki rodzą podobne nastroje. Toteż warto przypatrzeć się linji rozwojowej myśli i uczuć w ostatniem naszem pokoleniu z tego punktu obserwacyjnego, który pozwoliłbym sobie nazwać DYALEKTYKĄ ROMANTYKI ETYCZNEJ. U nas rzadko czyni się obserwacje nad rzeczywistością i wygłasza spostrzeżenia bez przymieszki tendencji. Zarówno prawicowcy jak lewicowcy zalecają pojmować rzeczywistość w pewien z góry postanowiony sposób: prawicowcy dzielą świat na grzeszników i cnotliwców, lewicowcy na burżuazję i proletarjat. Jedni i drudzy potępiają się wzajemnie i winy szukają w charakterach, gdy raczej należałoby szukać błędów rozumu w głowach. Studjum niniejsze ma być próbą skierowania zagadnienia na tory rzeczywistości. Chcę zbadać, jak pojmowano u nas zagadnienia ojczyste wogóle a w stosunku do sprawy żydowskiej specjalnie. Temat obrany każe mi zająć się przedewszystkiem tą sferą, która najwięcej rozprawia o kwestji idealizmu "zdrowego" i "niezdrowego", grzęznąc właściwie w ROMANTYCE ETYCZNEJ, aczkolwiek głęboko jest przekonana, że na klawiaturze życia kładzie rękę "naukowo" do gry ułożoną.\nII. Sfera demokratyczna, której ideologja w tej chwili mnie interesuje, musi być bliżej określona. Dla braku nazwy lepszej zapożyczę nazwy od socjalistów. Będzie to więc PROLETARJAT INTELIGENCKI. Szczególnie mam na myśli ludzi, którzy zarobkują swoją inteligencją bez pomocy kapitału czy kapitaliku. Nie organizują pracy, lecz są przez innych organizowani do pracy. Główną cechą tej sfery jest dysproporcja pomiędzy ubóstwem majątkowem a pewnem wyposażeniem umysłowem, erudycją, która ich wynosi ponad chlebodawców, czy też wogóle organizatorów pracy, ludzi praktycznych, ruchliwych, przedsiębiorczych. Największa ilość proletarjatu inteligenckiego składa się z ludzi, których pozwoliłem sobie określić dawniej jako TYP MARTWYCH RĄK. Ludzie ci są urodzonymi dyalektykami z zupełną niezdolnością do czynu. Wszelkie teorje nowe będą miały w tej sferze zawsze namiętnych obrońców i propagatorów, tem namiętniejszych, im bardziej teorje te oddalą się od rzeczywistości i im mniej dróg będą one ukazywały ku wymarzonej przyszłości. A przedewszystkiem im bardzie) ludzie ci byliby niezdolni sami podobne teorje wysnuć ze swych głów. Święci się tu kult wszelakiego paradoksu i widna jest skłonność do przyjmowania hypotez za ustalone naukowe fakty. Oto przykład wymowny. Prawią tu wszyscy o LUDZKOŚCI, lecz nikt bliżej tej ludzkości nie określił. Pojęcie to nie jest rekonstrucją myślową rzeczywistości, ale czemś w rodzaju idei Platona, osobą oderwaną, która jednak przybrała wszystkie cechy osoby realnej i przemieniła się w wyraźny mitologemat. Opuszcza się naród tak dla tego mitologematu, jak anachoreta opuszczał środowisko ludzkie dla bliższego życia z Bogiem. Nie ulega wątpliwości, że z dziejów zaczyna się zwolna wyłaniać jakaś krystalizacja tego, co ma istotnie zaczątek, cech rzeczywistej ludzkości; wszelako droga tej krystalizacji raczej idzie od jednostek przez gminy, okręgi, prowincje do państw a od państw do związków państwowych (Staatenbunde) o ustroju ściśle określonym. Lecz ludzie ci stają w przeciwieństwie do istniejącego ustroju i cały ten rosnący gmach wielkiej organizacji międzynarodowej ludzkości uważają za nędzną parodję prawdy i sprawiedliwości. Mówi się o jakimś przyszłym ustroju a nawet podaje się jego formę, ale jest się bardzo rozdrażnionym, jeśli jakieś fakty usuwają fundament z pod tej formy śnionej, skutkiem czego jasnem się staje, iż mamy do czynienia z wiarami a nie z przekonaniami opartemi na badaniu. Toteż sfery, o których mowa, hołdują właściwie nie terjom, ale doktrynom. Teorją nazywam zgodnie z całem światem myślącym ujęcie pewnego szeregu spostrzeżonych faktów w związek przyczynowy, ale doktryna jest czysto myślową koncepcją, pewną konstrukcją logiczną, zbudowaną na podstawie szeregu bezkrytycznie przyjętych aprioryzmów. Typową taką doktryną jest nauka owych sfer o ludzkości. Inny przykład. Każdy wie, że w polityce zamierzenia ceni się tylko miarą osiągniętych wyników. Ale w tych sferach dzieje się odwrotnie. Suma przecierpianych za zamierzone czyny prześladowań decyduje o mądrości obranych środków. Kto zginął za swe przekonania, ten nie podlega krytyce. Widzimy tu wyraźnie pomieszanie "ofiary" z "bohaterem". Najmężniejsza śmierć nie uwalnia człowieka od sądu historji. Czuł to doskonale Słowacki, gdy poddawszy analizie politykę Ikarów, gdzie "zasługą upaść z chmur", z gorzką ironją potraktował tę romantykę polityczną. Wszelako ROMANTYKA POLITYCZNA z czasów naszych nietylko zobojętniała dla ojczyzny, ale niespodzianie zaczęła żywić dla niej uczucia nienawistne. Głównem siedliskiem tych uczuć nienawistnych stała się sfera, którą dla braku lepszego określenia pozwoliłem sobie nazwać proletarjatem inteligencji.\nIII. Kto śledzi uważnie bieg wypadków historycznych, ten się przekona, że rozwój myśli politycznej idzie zawsze krok w krok za temi wypadkami. Przez wyraz rozwój rozumiem kolejność przemian a nie wzrost doskonałości. I to jest rzeczą bardzo znamienną, że ci, którym się zdaje, iż przodują myślą dziejom, w rzeczywistości myślami swemi wloką się tylko w ogonie tych dziejów. Wyjątkowe bowiem natury tak bystre posiadają umysły, iż pod zoraną glebą dnia dzisiejszego postrzegają kiełkujące ziarna, które jutro staną się runią zieloną. Większa część ludzi dopiero wtedy widzi, gdy już ziarno się sypie z przejrzałego kłosa. Toteż podstawową nutą ich duszy jest pesymizm, gorycz, sceptycyzm, ratujący się od rozpaczy światozbawczemi paradoksami, wielka drażliwość i skłonność do krzykliwej opozycji. "Obywateli trzeba ważyć a nie liczyć", powiedział Cycero w swej rozprawie "O rzeczypospolitej". "Język kłamie głosowi a głos myślom kłamie", biadał Mickiewicz w "Dziadach". Reakcja mieści się nietylko w obozach, piętnowanych przez przeciwników mianem wstecznictwa, jak chorobom i uwiędom podlegają wszyscy ludzie bez wyjątku i bez względu na swe przekonania. Gdy państwowość polska została poważnie zagrożona, powstawały konfederacje dla jej ratowania. Ale nareszcie państwowość ta została rozbita. Historycy twierdzą, że w czasie pierwszego rozbioru Polski wraz z państwowością o mało nie nastąpił rozkład narodowości. Garstka broniła kraju; inni witali zaborców jako zbawców. Wszelako idea zachowania narodowości jeszcze sto lat ożywia nasze związki, czyli konfederacje: dopiero po roku 1864 poczyna ujawniać się w kołach demokratycznych pierwszy rozkład także tego pojęcia. Nie można się dziwić, że chłopstwo, które zupełnie nie znało pojęcia "naród" i wyrazem tym określało tylko gmin rolny, po zniesieniu pańszczyzny i uwłaszczeniu przez rząd jawnie okazywało niechęć ku wszystkiemu, co polskie. Psychologja tego tragicznego faktu jest dla historyka zupełnie jasna i ozumiała. Ale trudniej mu zrozumieć, dlaczego w łonie INTELIGENCJI NARODU zaczęto nagle przeciwstawiać uciśniętemu patrjotyzmowi fantastyczny kosmopolityzm a właściwie internacjonalizm beznarodowy, prześladowanej polskości oderwaną od rzeczywistości ludzkość, czyli marę mitologiczną, a zahamowanej 'wszędzie kulturze polskiej jakąś mityczną kulturę ogólnoludzką. Ale najtrudniej zrozumieć, dlaczego czyniono to wszystko z niesłychaną pasją i roznamiętnieniem. Patrjoci "piętnowali" te objawy, tłomaczyli je "wynarodowieniem" i "wpływem rusyfikacji". Nie ulega kwestji, że w Petersburgu i Moskwie, Kijowie i Mińsku ludzie pod wpływem kultury rosyjskiej tracili na sobie pokost polski a zyskiwali rosyjski, że zbliżali się do typu rosyjskiego a oddalali od polskiego, że zaczynali daleko lepiej znać twórczość rosyjską, niż twórczość polską, że odcięci od kultury swojskiej pełni byli nalotów kultury rosyjskiej, ale to zjawiska wcale nie tłomaczy, gdyż znane nam są doskonale typy gorących nawet patrjotów, kształcących dzieci swe w Galicji w szkołach polskich, którzy sami jednak pod wpływem wydarzeń losowych nawet mówić po polsku zapomnieli, bardzo nad tem ubolewając. Natomiast widzieliśmy między sobą ludzi, nie umiejących ani słowa po rosyjsku, wychowanych na kulturze polskiej, którzy pełnemi rękami czerpali z źródeł swojszczyzny a głośno przyznawali się do beznarodowości. Więc wyjaśnienie wcale nie było wystarczające, natomiast "piętnowania" zwiększały tylko rozdrażnienie i wewnętrzne rozłamy. Trzeba. szukać przyczyn innych i zważyć, czy te przyczyny będą dostateczne dla wyjaśnienia tego szczególnego faktu. Oglądając się za temi przyczynami dostatecznemi, postrzega się znowu pewien paralelizm pomiędzy zdarzeniami dziejowemi a ideami. Po roku 1864 narodził się w Rosji nacjonalizm państwowy, który oparł się na rosyjskości i nawet armję przebrał w granicach możliwości w strój kroju narodowego. On zdecydował, że należy wcielić Polskę do państwa nietylko mechanicznie, ale także organicznie. Zaczęto tedy prowadzić dalej z pewnem natężeniem wszczętą po roku 1831 pracę nad rozkładem wszystkich dawnych instytucji krajowych, zastępując je instytucjami ogólno-państwowemi. Ale gdy dawniej w instytucjach tych pracowali jeszcze Polacy, teraz zaczęto ich usuwać z wszystkich stanowisk. W ten sposób Polak przestawał czuć w sobie człowieka publicznego i z każdym rokiem czuł się bardziej a bardziej tylko człowiekiem prywatnym. Wiemy z medycyny, ża dość często boli człowieka noga ucięta. Chirurg odjął wprawdzie człowiekowi kończynę dolną, ale nie zniszczył ośrodków, mózgowych aparatu nerwowego tej kończyny dolnej. Znikła organizacja państwowa ojczyzny, ale w umysłach ludzkich pozostała pewna abstrakcja. Gdy w Królestwie Polskiem ojczyzna nie posiada aparatu państwowego, odpowiadającego za powodzenie materjalne i moralne jego członków, wciąż się jeszcze słyszy zdania: "Naród powinien robotnikowi dać to a to", "Ojczyzna krzywdzi robotnika", "Ogół ma obowiązki względem swoich członków", "Polacy powinni dać żydom równouprawnienie" i t. p. Otóż język pytluje wedle pewnych odziedziczonych schematów, w mózgu istnieją pewne pojęcia jako szablony, lecz rzeczywistość zupełnie temu wszystkiemu nie odpowiada. W ten sposób wyrosło do "ojczyzny" dużo urojonych pretensji tego człowieka prywatnego, którego energja zahamowana, życia publicznego pozbawiona, szukała sobie ujścia w innym kierunku. Więc tworzono sobie różne filozofje pocieszenia. Fotografja stosunków zagranicznych, napływająca do nas w postaci książek, mówiła, że jesteśmy jednak bardziej podobni do Zachodu, niż do Wschodu, który ujął w ręce regime nad nami. Fotografja daje nam bezbarwny obraz rzeczywistości i pozbawiona jest plastyki. Tak samo książka nie mogła nam dać barw i bryłowatości życia zagranicznego. W umysłach naszych tworzyła się mara rzeczywistości zagranicznej a nie odbijała się sama rzeczywistość. Toteż teorje zagraniczne przyjmowały u nas postać doktryn, więc nie ujęć faktów w związek przyczynowy, ale koncepcji logicznych, z życiem naszem -wcale albo mało związanych. I oto rozległy się głosy, że narodowość nie jest koniecznie związana z państwowością (lub krajowością), a utrata własnych instytucji państwowych (i krajowych) za niedolę uchodzić nie może. Szczęście ogółu nie jest bezwzględnie zależne od jego siły i samodzielności politycznej, lecz od możności uczestniczenia w cywilizacji powszechnej (!) i posuwania własnej, czego jednak nigdy bliżej nie wyjaśniono, co jest dla doktryny jako takiej zawsze charakterystyczne. Bo czegóż, mówiono, żąda każdy człowiek w odosobnieniu? Czy własnych żołnierzy, bitew, zwycięstw, zaborów, parlamentów, posłów, ministrów, słowem aparatu politycznego? Nie, każdy marzy o tem, ażeby mógł żyć szczęśliwie (typowy egoizm "człowieka prywatnego"), zgodnie z prawami (?) swej osobistej i zbiorowej natury (?). I znowu nie określono bliżej praw tej natury osobistej i zbiorowej. A więc, mówiono dalej, ów aparat polityczny sam przez się olśnić może jedynie umysły, goniące za błyskotliwemj pozorami. Idee te wyrastały w chwili, kiedy zamykano instytucje za instytucjami, zabraniano mówić po polsku i kiedy "patrjotyzm" tak uchodził za widmo czerwone, jak dziś w Rosji socjalizm a w Niemczech anarchizm. Cóż pozostawało głoszącym te idee liberalistom? Przemysłowo-handlowe "zabory". Te przeciwstawiano rojeniom o "zbrojnych powstaniach", w które już na razie ogół nie wierzył, ale które wciąż były namiętnie głoszone przez szczupłą garstkę irredentystów. Tu zauważyć należy, że owe "zabory przemysłowo-handlowe" były dla demokratyzmu polskiego teorją przemijającą, gdyż demokraci ideowi kapitałów nie posiadali, handlem się nie zajmowali, fabryk nie mieli. Wogóle byli to ludzie ubodzy. A więc na czyj benefis świadomie lub nieświadomie wygłaszali te zasady? Na benefis tych, którzy kapitałami rozporządzali. Tu tworzy się szczególna analogja pomiędzy tezą o "zaborach przemysłowo-handłowych" liberalistów a "jednością rynków" Socjalnej Demokracji Królestwa Polskiego i Litwy, co nietylko wymaga przeciwdziałania wszelkiej próbie "kawałkowania" państw, ale raczej ich "kitowania" (Róża Luxemburg). Socjalni demokraci Królestwa Polskiego i Litwy także nie zajmują się handlem, ani przemysłem, więc świadomie lub bezświadomie głoszą takie tezy na benefis tych, którym granica celna pomiędzy Królestwem a Cesarstwem popsułaby interesy. Widzimy więc, że analogja bezwarunkowo istnieje; tem się też tłomaczy fakt, iż niekiedy oba te obozy spotykały się z zarzutami tendencji ugodowych, co dla wielu było zupełnie niezrozumiałe. Powtarzam: jedni i drudzy składali się z ludzi ubogich. Ale istniał i istnieje przesąd, że w chwilach najcięższych myślą o ojczyznie tylko ludzie ubodzy, zaś bogaci "zatyli w sadle" i nic dla niej nie uczynią. Przesąd ten był odbiciem słabiuchnej i tak znajomości ewangielji a dlatego tylko zyskał walor, ponieważ znalazł społeczne dla siebie podłoże. Dalszy jednak rozwój wypadków świadczy wymownie, iż w naszym stanie kultury sfery posiadające, oddane grubemu materyalizmowi, jedynie rozumiały wartości narodowe, gdy sfery nieposiadające, również grubemu materjalizmowi oddane, wartości idealnych narodowości zupełnie zrozumieć nie mogły. Niejedna rewolucja upadła dlatego, ponieważ występowały jako czynnik trzeci sfery nieposiadające i topiły ją w anarchji, nie rozumiejąc zupełnie tych stopniowych zdobyczy, które mogły były osiągnąć. Łudzą siebie i innych sfery proletarjatu inteligenckiego, że na ich ideologję stan materjalny żadnego nie wywiera wpływu. Bo w rzeczywistości jest odwrotnie. Proletarjat inteligencki mimo pozorów swego idealizmu jest takim samym grubym materjalistą, jak chłop, i tem się tylko różni od niego, że gdy tamten głód swój ukazuje nago, ten przybiera go w togę różnych pięknych frazesów. Aż wreszcie przyszedł do Polski socjalizm. I znowu nie przyszedł jako wierne odbicie rzeczywistości zagranicznej, ale jako mara fotograficzna, pozbawiona barw i bryłowatości. Przytem nie zjawił się najpierw śród robotników, ale śród inteligencji. Nie przyszedł w postaci swych dzieł podstawowych, lecz w defiguracji broszur i artykułów, nie w formie systematycznego wykładu na tle nauk społecznych, ale niejako w formie wersji, -wieści, nastroju, psychologicznego nastawienia a przedewszystkiem owocu zakazanego. Toteż nie przybrał kształtu jakiegoś konkretnego PROGRAMU POLITYCZNEGO, ale raczej pewnej FILOZOFJI SPOŁECZNEJ. Tam, gdzie potem oparł się na robotniku i na jasno sformułowanych żądaniach politycznych, upodobnił się rychło z socjalizmem ogólno-europejskim; wystarcza np. spojrzeć dziś na Polską Partję Socjalno-Demokratyczną w Galicji: tam niema rojeń na temat przyszłych ustrojów, przewidywania odległej przyszłości zajmują jak najmniej miejsca, jest tylko regularna systematyczna, metodyczna walka o prawa w ustroju obecnym. U nas do roku 1905 konspiracyjna robota socjalistyczna, o ile mogliśmy ją poznać z jej własnych enuncjacji, miała głównie na celu zbudzenie w robotniku świadomości gromadzkiej. Przeto wyraźnie zaznaczam, że nie będę pisał ani o socjalizmie galicyjskim lub śląskim, poświęconym praktycznej robocie politycznej, ani też o socjalizmie konspiracyjnym śród robotników Królestwa Polskiego, gdyż nie to jest tematem niniejszego Studjum. Więc nic mam na myśli SOCJALIZMU POLITYCZNEGO, ale jedynie ów SOCJALIZM FILOZOFICZNY, lub powiedzmy SOCJALIZM METAFIZYCZNY, nie chcę powiedzieć UTOPIJNY ze względu na terminologię historyczną, słowem ową METAFIZYKĘ SOCJALISTYCZNĄ, która ogarnęła część naszej inteligencji, zwłaszcza młodzież, czyniąc w jej umysłach niesłychane spustoszenia, wytwarzając niebywałe doktrynerstwo i przerażająco naiwne rezonerstwo, przemieniając wszystkie wartości socjalistyczne na anarchistyczne. Dziki człowiek, powiedział ktoś, z wszystkiego zrobi rzecz dziką; młodzież nasza, stojąca umysłowo na bardzo niskim szczeblu, zrobiła z socjalizmu rzecz wprost dziecinną. Jeżeli już liberaliści dorośli wykazali zupełną nieznajomość wartości państwa przy organizacji narodu, to młodzież i wyrastający z niej doktrynerzy przestawali zupełnie rozumieć, co to jest naród, jaką rolę odegrał w historji powszechnej i jaką dalej odgrywa. Powstają nagle idee, że wszystkie narody znikną, że utworzy się z nich jakaś ludzkość niby jedna wielka rodzina, która padnie sobie w objęcia i będzie się już do końca świata tylko kochała. Nie była to, powtarzam z naciskiem, teorja, która złączyłaby w związek przyczynowy zauważone fakty, ale doktryna, czyli pewna koncepcja czysto mózgowa, tworząca z rzeczywistością przeraźliwie jaskrawy dysonans. Narody powstają i umierają, w narodach prowincjonalizmy zamieniają się w narzecza, narzecza w języki. Nie chciano też widzieć, że równocześnie w ramach samej Polski budziła się "narodowość" litewska, rusińska, nawet żydowska, i że zawrzała namiętna walka językowa i narodowościowa. Załatwiono się z tem bardzo krótko: to są zboczenia, i koniec! Przypomina mi to lekarza, który zawołał: oj, pacjentka mi umiera, psuje mi się cała statystyka! Nikomu z tych szczególnych demokratów nie przyszło na myśl, że przecież kwestja językowa i narodowościowa jest zagadnieniem najbardziej demokratycznem a dla chłopa i robotnika niekiedy wprost ekonomicznem. W tym też mniej więcej czasie zyskał rozgłos Volapük a następnie wypierający go zewsząd język pomocniczy Esperanto. Wyrazu pomocniczy nie dosłyszano, umiejscowiło się w mózgu tylko pojęcie: język międzynarodowy. I oto ludzie, którzy nigdy nawet nie mieli szansy wyjazdu zagranicę lub utrzymywania choćby w drodze korespondencji stosunków z zagranicą, będąc bardzo ubogimi, nagle zaczęli uczyć się języka sztucznego z pasją, w imię idei, odmawiając sobie kawałka chleba. Trwało to jednak krótko a najlepszym dowodem jest nadzwyczaj słabe zainteresowanie się tym językiem dzisiaj. Ale owych doktryn, czyli konstrukcji czysto myślowych, wyrastało coraz więcej. Pieniądze zostaną skasowane i zastąpione "bonami". Własność prywatna przestanie istnieć; dyskusja żarliwa nawet nad tem się zastanawiała, czy obrazki, zdobiące ściany mieszkania prywatnego, mają być własnością publiczną, czy nie. Dzieci będzie wychowywało państwo. Wielkie prawo natury, współzawodnictwo, zniknie i zastąpi je współdziałanie. Idea fatalizmu dziejowego zawładnęła zupełnie umysłami. Istnieje kwestja kobieca? Niema się co nią zajmować, gdyż kwestję tę rozwiąże przyszły ustrój społeczny. Ów PRZYSZŁY USTRÓJ SPOŁECZNY był tylko zmodernizowaniem prachrześcijańskiego KRÓLESTWA BOŻEGO, o które prachrześcijanie się modlili, a do którego socjalinteligencja wzdychała. Zniesione będzie małżeństwo, zniesiona rodzina. Stary ład runie, nowy powstanie musowo. Cały świat dzieli się na tych, którzy wierzą w przyszły ustrój, i na tych, którzy w niego nie wierzą. Ale do tego przyszłego ustroju dojdzie się dopiero po niesłychanych kataklizmach (teorja katastrof). Wszystkie kapitały złączą się w jeden kapitał, który następnie zostanie wywłaszczony. Tedy pomagać trzeba koncentracji kapitałów i zwalczać ideę przemysłu drobnego. Im gorzej, tem lepiej. Drobne zdobycze i wogóle zdobycze stopniowe są paljatywami szkodliwemi. Do jakiego stopnia utopje te zapalały umysły, świadczy fakt, ii starano się je szczepić śród chłopów, którzy właśnie najbardziej starali się o skupywanie ziemi i wszystkie wysiłki w tym kierunku łączyli. Z ideą tedy koncentracji kapitału szło się na wieś, gdzie właśnie rozpoczął się na wielką skalę proces parcelacji...\nIV. Jeżeli pokolenie liberalistów wyrosło na spopularyzowanych u nas naukach przyrodniczych bez przymieszki nauk społecznych, to pokolenie socjal-anarchistów wyrastało na spopularyzowanych naukach społecznych bez przymieszki nauk przyrodniczych. W obu wypadkach mieliśmy tedy niedouczków, a wiadomo, czem jest taki niedouczek zbuntowany. Zresztą łatwo się było buntować przeciwko ojczyźnie, która nie mogła głodnego nakarmić, a szalejącego ukrócić. A najgorsze było to, iż ciemnego nie mogła uczyć. Ci, którzy najwięcej mówili o jakiejś mitycznej kulturze ogólnoludzkiej, mającej stać się jeneralną spadkobierczynią kultury polskiej, jej praw i jej obowiązków, sami posiadali bardzo mało kultury. Wykształcenie ich było bardzo przeciętne, podróży po Europie nie odbywali, stosunkom, gdzieindziej panującym, nie przyglądali się. A jeżeli to nawet kiedykolwiek czynili, posiadali umysły tak spaczone, iż nie mogli już żadnych osiągnąć korzyści ze wzorów, które na innych działałyby odradzająco. Ci romantycy etyczni, wracając z Niemiec, stwierdzali, że i tam nie dzieje się lepiej; rozglądając się po Szwajcarji, biadali, że i tam dla ideałów ich nie ma czucia szwajcarskie "filisterstwo"; na mrówczą robotę Czechów patrzyli z pogardą. Gdziekolwiek ukazywała się im owa ludzkość w kształtach realnych, żywili względem niej te same uczucia nienawiści, które żywili względem własnej ojczyzny, gdyż owa realna ludzkość, rozłamana na narody, nie odpowiadała ich mitologematowi. To samo było z ową "ogólnoludzką kulturą", marą, urojoną w czterech ścianach. Nie czynili spostrzeżeń, że np. w Rosji szanuje się przepisy tylko wtedy, jeżeli są one poparte batogiem lub bagnetem, w Niemczech "Ordnungsstrafami", gdy np. w Szwecji już sam przepis wystarcza. Nie studjowali kobiety od Bosforu przez Francję do Danji. Nie przypatrywali się wychowaniu dzieci od Damaszku przez Berlin do Sztokholmu. Nie wiedzieli, że każdy naród wytwarzał kulturę własną, z których to kultur nauka uczyniła dla swoich potrzeb pewną abstrakcję; wyobrazili sobie, że abstrakcja ta istnieje jako coś realnego, konkretnego, dla którego można wzgardzić kulturą swojską i tak na tamtą przejść, jak z jednej wiary na drugą. Do owych dwóch mitologematów, ludzkości i kultury ogólnoludzkiej, przyłączył się mitologemat trzeci w postaci proletariatu wszechludzkiego. Ilekroć święciło się jakąś pamiątkę narodową, święto historyczne, nawet bardzo starej daty, natychmiast socjal-anarchiści, jak się wyrażali, przez ramię "narodu" podawali rękę "bratniemu proletariatowi" niemieckiemu lub rosyjskiemu. Wprawdzie proletaryat rosyjski przybywał do kraju pod opieką władz budować koleje i mosty, pracować przy budowie gmachów publicznych i krzątać się na komorach, bić gościńce i sypać groble, odbierając chleb proletarjatowi miejscowemu, wprawdzie pozostały w Rosji proletaryat ani słowem przeciwko temu nie protestował, nie wpadłszy nawet na myśl, by protestować należało, wprawdzie trzymiljonowa masa proletaryatu rosyjskiego zupełnie się nie interesowała losami proletarjatu polskiego, a stumiljonowa masa chłopstwa rosyjskiego słyszała o chłopstwie polskiem jak o żelaznym wilku, gotowa każdej chwili "uśmierzać buntowników", ale mimo to wyciągało się rękę w przestrzeń, gdyż tam unosiła się mara, jaśniejący barwami mitologemat, wizja, którą się brało za rzeczywistość potężną, władną, świadomą siebie i świat o twórczą.\nV. Cała ta metafizyka społeczna o ekonomicznem królestwie bożem na ziemi zjawiła się, jak zaznaczyłem, w chwili ostatecznego rozkładu wszelkich publicznych instytucji i urządzeń swojskich. Ale wyznawcy tych doktryn, aczkolwiek wyglądali na lunatyków, nie byli mimo to ludźmi, którzyby spadli z księżyca na ziemię. Przeciwnie, obarczeni byli całą masą idei dziedzicznych, które obecnie trzeba było przewartościować. Polska, głoszono, gnębiła inne narody. Teraz trzeba, dać im zadośćuczynienie. Krzywdy dziejowe trzeba naprawić. Każdy proletarjusz inteligencki czuje w sobie zdetronizowanego szlachcica-pana-króla, który dawnych poddanych chce za swych niegodnych przodków wynagrodzić. I oto rodowici Polacy przemieniają się nagle w zażartych litwomanów. Uczą się na gwałt po litewsku, a w krytyce przeszłości zachodzą tak daleko, iż nawet w twórcy Pana Tadeusza widzą zdrajcę idei litewskiej. Nie wierzyli w Boga i wszystkich świętych; ale ponieważ z całego Wielkiego Księstwa Litewskiego pozostał tylko gmin ciemny i fanatyczny, przeto nagle zajmują się nacjonalizacją jego religji. Rozpoczyna się walka o kazania w języku litewskim, prowadzona przez ateuszy lub w najlepszym razie deistów, którzy nigdy do kościoła nie chodzili, dopóki im nagle nie przyszło do głowy, że właściwie są litwinami. Litwomaństwo to wyszło od ludzi, którzy jeszcze niedawno zapatrzeni byli w ową marę mityczną, zwaną ludzkością. Nagle rodzimą kulturę litewską zaczynają dźwigać ludzie, którzy niedawno jeszcze odrzucali kulturę polską dla ogólnoludzkiej. Ale nie na tem koniec. Ludzie ci, którzy wryli się nam w pamięć jako rewolucjoniści, nie uznający żadnego rządu, teraz nagle zwracają się do ministrów, prosząc ich o odłączenie od Królestwa Polskiego tych powiatów, które zamieszkuje ludność litewska. Widzimy więc jak na dłoni, źe w tej tak ruchliwej ideologji jedno uczucie pozostaje jako zasadnicze i niezmienne: uczucie nienawiści ku temu, co polskie. Ów proletaryat inteligencki, lub jego odłam, bo trudno istotnie mówić o całości, staje w opozycji do wszystkiego, co polskie, gdyż nie chce stać pod jakimkolwiek względem w jednej linji z polską "burżuazyą". Z każdym będzie się łączył, byle nie z nią. Widzieliśmy niedawno inny przykład. Gdy w okresie rewolucyjnym ogół nasz zbliżył się nieco do Kadetów, nasi socjalanarchiści miotali na Kadetów obelgi i przedstawiali ich jako krętaczy politycznych. Gdy obecnie wskutek sprawy żydowskiej nastąpiły między naszym ogółem a Kadetami pewne nieporozumienia, ci sami socjalanarchiści stają w obronie Kadetów przeciwko ogółowi naszemu. Wraz z litwomaństwem narodziła się sprawa dźwignięcia z nizin prostactwa do szczytów cywilizacji ad hoc skonstruowanej narodowości białoruskiej, która jednak sama siebie dotąd nieśmiało nazywa "tutejszą". Powstaje "białoruska pps". Zamieńmy tą kontradykcję z kabalistyki na wysłowienie powszechnie zrozumiałe: "Białoruska polska partja socjalistyczna". Twórcy jej mówili naturalnie tylko po białorusku. Tak samo rodzą się naturalnie gorący obrońcy Czerwonej Rusi, a nawet Syonu. Ilekroć powstaje dyskusja nad zagadnieniami przyszłościowemi Polski, w tej chwili odzywają się namiętne głosy, że nie zaproszono do dyskusji Litwinów, Rusinów, Żydów. Nie można decydować bez nich o nich. Oni mają prawo zakładać swoje narodowe związki i radzić bez nas, my jednak obowiązani jesteśmy zapraszać ich do związków naszych i nic w nich takiego nie robić, co, pomagając Polsce, mogłoby równocześnie szkodzić Litwinom, Rusinom, Żydom. Gdy się np. w Polsce podniosło kwestję szkolnictwa, "narodowość" tego szkolnictwa nie mogła być nazwaną po imieniu, albowiem różne mogą być u nas narodowości, a żadnej krzywdzić niewolno. I zaiste charakterystyczna wytworzyła się niekonsekwencja: gdy pytano "Gdzie jest jeszcze jaki naród do zbawienia", równocześnie wyraz "polskość" został wycofany z obiegu. Byłoby to bowiem znamieniem "reakcji". Ale i nie na tem koniec. Ruch robotniczy ma sobie obrać za punkt wyjścia zupełne przeciwieństwo do ruchów narodowych dawnych, a więc i obecnych. Zrazu rozumiano przez te ruchy tylko "powstania"; ale niebawem myśl, pchnięta po linji bezoporowej, doszła do negacji samej Polski, co się wyraziło w historycznym okrzyku, dostatecznie przez pismo utrwalonym i absolutnie jako fakt pewnym: "A bas la Pologne!" Ponieważ sfery te uważały się za skrajnie postępowe, więc teraz biegunowo różny okrzyk od tamtego okrzyku będzie uchodził za objaw reakcji i to najczarniejszej, równej ohydzie moralnej i zupełnej deprawacji. Niema Polski, jest tylko międzynarodowa solidarność robotników... Rzecz szczególna, że głosili to ludzie, którzy sami robotnikami nie byli. Że te idee opaczne nie szły z zagranicy od socjalistów, wiemy aż zbyt dobrze i posiadamy na to dowody wystarczające. Uprzejmości jednego z przyjaciół zawdzięczam zebranie poniższe opinji najwybitniejszych socjalistów niemieckich w chwilach, kiedy opinję te nabierały znaczenia enuncjacji zasadniczych. Bebel i Liebknecht roku 1897 w Hamburgu głoszą: "Mamy pewną ilość towarzyszów partyjnych ( aluzja do Róży Luxemburg i jej grupy ), którzy tracą równowagą, jeśli się mówi o wyspie Krecie, którzy się oburzają, jeśli się Armeńczyków nazywa rozbójnikami, którzy jednakowoż wobec Polski zachowują się inaczej. Nazywamy się międzynarodowcami, ale międzynarodowość nie wyklucza indywidualizmu t. j. rozwoju jednostki. Czem jest indywidualność poszczególnego człowieka w społeczeństwie, tem jest w ogólnej ludzkości indywidualność narodów. " Ledebour na kongresie drezdeńskim 1903 roku tak się nawet odezwał: "Polscy socjalni demokraci byliby łajdakami, gdyby nie stawiali żądania niepodległości. " Szymon Katzenstein na zjeździe drezdeńskim tak głosił: "Że Polacy bardziej na plan pierwszy wysuwają swe żądania narodowe, to przecież my, którzy nie cierpimy ucisku narodowego, powinniśmy to zrozumieć. " Znane są zresztą patryotyczne odezwy Bebla i Jaurésa. Więc owa idea "beznarodowości" wykwitła na gruncie naszym, a opór, z którym się spotkała, zrodził ową charakterystyczną pasję, która nawet wszelki ruch wolnościowy lat dawniejszych starała się przedstawić jako objaw reakcji szlacheckiej, wbrew "Pamiętnikom x. Pstrokońskiego", który pisał z oburzeniem: "Lada gałgan, lada rzeźnik, szewc, rzemieślnik, lokaj, chłystek, zrobiony towarzyszem, oficerem, rotmistrzem, pułkownikiem konfederackim", że to tylko przytoczę za Szujskim. Gdy równocześnie inteligencja socjalanarchistyczna potępiała szlachtę za Wojnę Kokoszą, za stawianie wyżej interesu swej klasy nad interes ojczyzny, sama jednak na każdym kroku starała się przeciwstawić interesom ojczyzny dzisiejszym interes klasowy robotników. Ta inteligencja socjalanarchistyczna dzieliła się na sekty, sekciarze stawali wobec zebranych robotników, skacząc sobie do oczu, każdy chciał przeciągnąć robotnika do swego wyznania polityczno-społecznego. Podczas rewolucji przychodziło się do współobywatela nic z dobrem słowem, ale... z brauningiem. Kto śmiał po za socjal-anarchją brać się do rwania więzów, tego należało traktować jak wroga, zniesławić, obezwładnić, uprzątnąć. Jak Saturna pierścienie i księżyce, tak owe sekty otaczał pierścień i satelity "sympatyków", którzy, za rubla składki miesięcznej wykupując się od wszelkiej roboty, nawiasowo mówiąc dość ryzykownej, skrzętnie pilnowali, aby w łonie inteligencji żadne inne idee nie kiełkowały, aby je natychmiast dusili i głoszących coś podobnego piętnowali jako reakcjonistów, wrogów ludu i kontrrewolucję. Koniec wersji demonstracyjnej.\nSkład I Pochód\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Sklad_I_Pochod-ebookRO/p15565i37285" target="_blank" title="Skład I Pochód [Andrzej Niemojewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Skład I Pochód [Andrzej Niemojewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Kross EVADO 1.0 2021/2020 - Opinie i recenzja | Jakirowerkupic.pl\nStrona główna » Rowery Kross 2021/2020 - OPINIE » Rowery crossowe Kross 2021/2020 » Kross EVADO 1.0 2021 – najtańszy rower crossowy\nKross Evado 1.0 2021/2020 – cena: 1349 zł. Najtańszy rower crossowy polskiej marki Kross. Stosunkowo lekki, waży 14,5 kg. Posiada 21 przerzutek i całkiem dobry osprzęt z amortyzowanym widelcem na czele. Rama jest wykonana w najnowszej technologii Aluminium Performance, osprzęt dobrej klasy Shimano. Kross Evado 1.0 to budżetowy rower crossowy. Występuje w wersji damskiej i męskiej.\nKross Evado 1.0 to rower dla osób rozpoczynających jazdę na rowerze. Przy cenie 1350 złotych otrzymujesz rower, który sprawdzi się na krótkich dystansach i będzie dobry do jazdy po mieście. Kross Evado 1.0 to podstawowy model roweru crossowego.\nPoza sezonem: 1099 zł – 1219 zł\nKross Evado 1.0 2021 to podstawowy model roweru crossowego, w ofercie firmy Kross. Może pochwalić się solidnym wykonaniem i bogatym osprzętem za przystępną cenę. To rower, który doskonale sprawdza się podczas długich wypraw po zróżnicowanym terenie.\nNowoczesny osprzęt w rowerze Kross Evado 1.0 2021\nRower crossowy Kross Evado 1.0 może pochwalić się jakościowym osprzętem, gwarantującym najwyższy komfort jazdy. W modelu zastosowano sprawdzone i niezawodne przerzutki Shimano z trzyrzędową korbą oraz 7 biegami, co w sumie daje 21 przełożeń. Rower jest droższy od zeszłorocznego o 100 zł.\nRower został wyposażony w amortyzowany widelec o skoku 30 mm. Aby ułatwić poruszanie się po zróżnicowanym terenie, model został wyposażony w duże koła 28-calowe z oponami o szerokości 42mm. Dzięki temu, możemy liczyć na wysoką przyczepność także na mokrych nawierzchniach. Jeżeli interesuje Cię lepszy model, to sprawdź Kross Evado 2.0.\nKomu dedykowany jest rower crossowy Evado 1.0?\nTo doskonały wybór dla wszystkich osób ceniących sobie długie wycieczki rowerowe po urozmaiconych trasach z odcinkami twardymi, a także offroadem. Rama roweru Kross Evado 1.0 została wykonana z lekkiego i wytrzymałego stopu aluminium, odpornego na uszkodzenia. Rower zagwarantuje maksymalną przyjemność z jazdy także na wymagających i długich trasach.


Polityka prywatności - Kotły gazowe piece co Rzeszów Podkarpackie Dębica Jarosław Krosno program czyste powietrze Polmad Rzeszów\nFunkcję tę pełni Stanisław Malik\ntel. +48 601 407 348\nInformujemy, że w związku z wprowadzeniem nowych przepisów dot. przetwarzania danych osobowych firma Polmad Rzeszów sp. z o.o. dostosowała się do obowiązków wynikających z Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - RODO). Jednocześnie zgodnie z art. 13 RODO (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016) informujemy, iż:\n- Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest:\nNIP 813 32 56 760\n- Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą na podstawie art.6 , ust. 1 lit. b w celach realizacji umowy oraz w celach prawnie uzasadnionego interesu administratora na podstawie art.6, ust.1, lit. f ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r.\n- Odbiorcami Pani/Pana danych osobowych będą podmioty uczestniczące w realizacji umowy.\n- Okres przechowywania w oparciu o uzasadniony interes realizowany przez administratora – dane przetwarzane są do momentu ustania przetwarzania w celach planowania biznesowego.\n- Posiada Pani/Pan prawo do żądania od administratora dostępu do danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania oraz prawo do przenoszenia danych.


Opodatkowanie FIZ. Sprawdź, na czym może polegać | TIM SA\nStrona główna » Relacje inwestorskie » Cały ten rynek » Opodatkowanie FIZ. Sprawdź, na czym może polegać\nOpodatkowanie FIZ. Sprawdź, na czym może polegać\nPrawie 169 mld zł zgromadzili Polacy w zamkniętych funduszach inwestycyjnych. Od nowego roku zostaną prawdopodobnie obciążeni nowym podatkiem. Rząd liczy na to, że do budżetu wpłynie dodatkowe 2,5 mld zł.\nNa początku listopada dość niespodziewanie do Sejmu wpłynął poselski projekt, który zakłada, że już od nowego roku fundusze zamknięte mają odprowadzać podatek CIT, z którego do tej pory były zwolnione. W kolejnym odcinku cyklu „Cały ten rynek…” tłumaczymy, na czym może polegać ta zmiana.\nFIZ to produkt dla zamożnych. Płacą „podatek Belki”\nW Polsce jest obecnie zarejestrowanych ponad 700 funduszy zamkniętych (FIZ). Można powiedzieć, że jest to produkt finansowy dla osób zamożnych. Od zwykłych funduszy otwartych FIO różnią się przede wszystkim tymi cechami:\nminimalny próg inwestycji w FIZ to 40 tys. euro, w FIO można lokować kwoty już od 100 zł;\nFIZ-y nie sprzedają jednostek uczestnictwa jak FIO, a tzw. certyfikaty inwestycyjne;\nFIZ-y mają większe możliwości inwestycyjne niż FIO, np. mogą lokować środki w instrumentach pochodnych;\nFIZ nie odkupuje certyfikatów w każdej chwili, a tylko w ściśle określonych terminach – ma to związek ze specyfiką inwestycji FIZ, np. w nieruchomości.\nW obu jednak przypadkach (FIO i FIZ) inwestorzy płacą 19 proc. podatku od zysków („podatek Belki”). Odprowadza się go po sprzedaży jednostek lub certyfikatów w celu umorzenia. Robi to TFI zarządzające danym funduszem, a więc sam inwestor dostaje na konto kwotę już pomniejszoną o podatek.\nZapłacą podatek podwójnie. Możliwe zmiany w projekcie\nProjekt posłów PiS, który można znaleźć tutaj, w najprostszym ujęciu sprowadza się do tego, by obciążyć FIZ-y dodatkowym podatkiem w wysokości 19-proc. Można założyć, że byłby on płacony co roku, także wówczas gdy inwestycja przyniesie zyski, ale wcale nie zostanie jeszcze zakończona. Nie zmienia to faktu, że podatek Belki i tak trzeba by zapłacić po sprzedaży certyfikatów. Inaczej mówiąc, 19-proc. podatek zostanie zapłacony dwa razy.\nPosłowie argumentują, że propozycja ma ukrócić sytuacje, w których wielu zamożnych przedsiębiorców unika płacenia podatków z bieżącej działalności, bo prowadzi ją w strukturze FIZ-ów. Te fundusze dają bowiem taką możliwość, by certyfikaty zostały kupione np. tylko przez jedną osobę i „uszyte” pod jej indywidualne potrzeby. Powstają w ten sposób „wehikuły inwestycyjne”, stosujące optymalizacją podatkową. Całkiem legalnie.\nPrzedstawiciele branży TFI podkreślają jednak, że przygotowany w pośpiechu projekt, nawet jeżeli ma na celu ukrócenie optymalizacji podatkowej, uderzy również w tych inwestorów indywidualnych, którzy kupili certyfikaty wyłącznie w celach inwestycyjnych.\nZgodnie z informacjami, które pojawiają się w mediach, można spodziewać się, że projekt doczeka się jeszcze poprawek. Te miałyby na celu wyłączenie z dodatkowego opodatkowania np. tych funduszy, których certyfikaty są w rękach wielu klientów. Czy tak się rzeczywiście stanie, okaże się przed końcem listopada.


Sellsation - czyżby nowe podejście do reklamy na polskim rynku? | Lodzermensch\nTech\t 21 grudnia 2011 r.\nSellsation – czyżby nowe podejście do reklamy na polskim rynku?\nWiększość serwisów internetowych, a w zasadzie ich właścicieli chce na swoich dziełach jakoś zarobić. Czasem chodzi o drobne, które pokryją koszty utrzymania hostingu oraz domeny, a czasem chodzi o duże lub ogromne pieniądze :)\nMetod promocji i automatycznych systemów umieszczania bannerów reklamowych na stronach www jest wiele, jednak większość z nich ma jedną podstawową wadę. Nie są one dopasowane do treści na blogach, a co za tym idzie nie są dopasowane do preferencji czytelników…\nNawet u mnie na stronie czasem widzicie w panelu bocznym reklamy jakichś dziwnych rzeczy, a chyba ciekawszym byłoby złapanie jakiejś oferty związanej z podobnymi tematami, do tych o których piszę – np. testy, książki, muzyka lub wyprawy i turystyka.\nZ drugiej strony w Polsce i na całym świecie od jakiegoś czasu coraz popularniejsze stają się tzw. zakupy grupowe. Bardzo nie podoba mi się ten zwrot, bo po polsku nie oddaje on do końca całości zagadnienia ale przyjmiemy go jako stałą na potrzeby tego wpisu :) Oczywiście najpopularniejsze serwisy oferujące ZG to: Grupon.pl, Gruper.pl itp.\nZ połączenia świata reklamy i świata ofert zakupów grupowych powstała tematyczna sieć reklamowa Sellsation!\nKilka dni temu zostałem zaproszony do zapoznania się z tą formą reklamowania i podzielenia się z Wami kilkoma uwagami. Wczoraj otrzymałem specjalny kod, dzięki któremu mogłem zarejestrować się w serwisie: http://sellsation.com\nCała zabawa polega na tym, że rozliczenia dokonywane są w modelu CPS (Cost Per Sale), co po naszemu oznacza, że wydawca (osoba umieszczająca w swoim serwisie reklamę) otrzymuje wynagrodzenie, wtedy gdy użytkownik kupi promowaną ofertę.\nJak to działa najlepiej oddaje poniższy film:\nSerwis Sellsation jest usługa międzynarodową i obecnie dostępny jest w 4 językach – po polsku, angielsku, niemiecku i francusku. Prawdopodobnie będzie można skorzystać z tej wielojęzyczności w przypadku wielojęzycznych stron…\nCo nas czeka po zarejestrowaniu się w serwisie?\nTworzenie widgetu reklamowego sprowadza się do:\n1) Podania adresu naszego serwisu\n2) Wybrania głównej kategorii dla naszego serwisu\n3) Wybrania jednego z trzech wyglądów:\n320 x 250 Rectangle\n750 x 100 Billboard\nText bar – mi osobiście ta forma przypadła najbardziej do gustu\n4) Wybrania max 5 kategorii dodatkowych (dla naszego widgetu) spośród 29 dostępnych\n5) Dodania słów kluczowych opisujących nasz serwis\n6) Podania nazwy widgetu\nPo tej całej operacji otrzymujemy kod, który możemy wstawić w dowolnym miejscu naszego szablonu…\nW przypadku kolejnych widgetów dla tej samej strony oczywiście opuszczamy kroki 1) i 2).\nNie wiadomo jeszcze do końca jaki procent będziemy dostawali od zakupionego produktu lub usługi ale wydaje się to rozsądniejsze od wyświetlania reklam np. kosmetyków przy wpisach turystycznych :) dla których jest CPC (Cost Per Click) na poziomie 0,09 zł :)\nJa prawdopodobnie będę testował tę nową formę reklamy, do czego również mogę Was zachęcić!\nWpis ma naturę promocyjną i w związku z tym mam do rozdania dla Was 15 kodów dostępu do serwisu sellsation.com. Aby otrzymać kod wystarczy wspomnieć o tym w komentarzy i podpisać się prawidłowym adresem e-mail – w ten właśnie sposób będę rozsyłał wspomniane kody!\nATLAS fachowca – czyżby gazeta dla współczesnych Słodowych?\nGłówny Szlak Beskidzki – trzecie podejście!\nSubskrypcja – błędne podejście i przeprosiny\nNowe języki – słowacki i niemiecki


RMF: Prezes PGNiG ma stracić pracę. Zastąpi go Kwieciński? - energianews\nRMF: Prezes PGNiG ma stracić ...\nLecą głowy na Ukrainie: dymisja ...\nprzez Grzegorz Balawender -\t27 listopada 2019\nNa stanowisku prezesa Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa szykuje się zmiana. Według informacji dziennikarzy RMF FM Piotr Wożniak ma stracić pracę. Prawdopodobnie zastąpi go Jerzy Kwieciński, były minister finansów, ale kandydatów jest wielu.\nW rozmowie z RMF FM Kwieciński nie zaprzeczył nieoficjalnym informacjom.\nCzytaj także: Nowy zarząd PGNIG, Piotr Woźniak nadal prezesem\nRozpisany 2 tygodnie temu konkurs na prezesa zarządu PGNiG został dziś anulowany. Niebawem ma zostać rozpisany nowy konkurs.\nOprócz faworyta prezesem chcieliby zostać też inni politycy. Również obecny prezes chciałby dalej pełnić swoją funkcję.\nPiotr Woźniak jest prezesem PGNiG od 2016 roku. Z wykształcenia jest geologiem, był m.in. radcą handlowym w Ambasadzie RP w Kanadzie. W latach 1999 – 2002 piastował różne funkcje w Polskim Górnictwie Naftowym i Gazownictwie, członek Rady Nadzorczej, a od czerwca 2000 roku na stanowisku wiceprezesa zarządu. Był też radnym Radny Warszawy w kadencji 2002 – 2006, a od grudnia 2011 do grudnia 2013 r. wiceministrem w Ministerstwie Środowiska, Głównym Geologiem Kraju.\nKrzysztof Cibor – Leśne gospodarstwa węglowe to sztuczka PR-owa\nGościem programu Michała Niewiadomskiego #RZECZoBIZNESIE był Krzysztof Cibor z Greenpeace.\nMarcin Paliński - 19 listopada 2018\nPGNiG otrzymało koncesję w Norwegii\nW ramach 23-ciej rundy koncesyjnej grupa pozyskała 25-proc. udziałów w koncesji poszukiwawczo – wydobywczej ...\nTomasz Furman - 19 maja 2016


Pavarotti w kinie, wirtuozi w katedrze - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nOpera jest obecna na festiwalu Drozdowo-Łomża od roku 1998, w ostatnich latach również podczas kinowych pokazów. Po „Nabucco” Verdiego (2018) i „Hrabinie“ Moniuszki (2019) przyszła pora na dokument „Pavarotti”, który miał być wyświetlony już w roku ubiegłym. Znany reżyser Ron Howard pokusił się o stworzenie blisko dwugodzinnego, bardzo wnikliwego portretu Luciano Pavarottiego (1935-2007), prawdziwej legendy muzyki operowej, ale też jednej z ikon popkultury.\nBazując na wielu niepublikowanych dotąd materiałach, jak prywatne nagrania z rodzinnego archiwum artysty oraz przeprowadzając rozmowy z członkami jego rodziny (obie żony, córki) oraz przyjaciółmi i współpracownikami, z Plácido Domingo i José Carrerasem na czele, Howard pokazał Pavarottiego nie tylko jako wielkiego śpiewaka, króla wysokiego C, ale też człowieka: kochającego swoją rodzinę i przyjemności życia, bardzo zaangażowanego w działalność charytatywną, a do tego niekonwencjonalnego, łączącego świat opery z muzyką pop czy rockową.\nZ działaniem tego typu mieliśmy też do czynienia podczas środowego koncertu, kiedy to Jacek Szymański zaprosił do katedry instrumentalistów grających na idiofonach stroikowych, to jest organistę i akordeonistów. Stanisław Maryjewski zagrał w Łomży po raz pierwszy, ale członkowie\nArt Of Trio są już tutejszej publiczności doskonale znani, również z działalności solowej. Na festiwalu Drozdowo-Łomża Piotr Komorowski i Jakub Kozłowski grali wielokrotnie: po raz pierwszy w roku 2011, jeszcze jako uczniowie, członkowie kwartetu akordeonowego łomżyńskiej PSM. Później lider tria występował na festiwalu zarówno jako solista, jak też w składzie Tangrasso Quintet, a Art Of Trio w składzie: Piotr Komorowski, Jakub Kozłowski i Michał Olchowik zadebiutowało na nim w roku 2017.\nTym razem łomżyńscy wirtuozi pojawili się na festiwalu w charakterze gwiazd, co potwierdziła również frekwencja, bo na sobotnim recitalu organowym Pawła Seligmana w katedrze była może 1/3 publiczności ze środy. Trio zaprezentowało bardzo urozmaicony, wirtuozowski program. Nie zabrakło w nim świetnych wykonań utworów Motion Trio „Stars” i „Heart”oraz „Proms” jego lidera Janusza Wojtarowicza. Zespół pokazał się też z jak najlepszej strony w „Orawie” Wojciecha Kilara oraz w ognistej wersji „Tańca z szablami“ Arama Chaczaturiana, którą to kompozycję Piotr Komorowski i Jakub Kozłowski, wraz z Mateuszem Jastrzębskim i Piotrem Szabuńko, grali już na festiwalu A.D. 2011. Zachwycili też słuchaczy subtelnymi interpretacjami słynnej Arii na strunie G oraz Badinerie, kolejnego błyskotliwego drobiazgu autorstwa najsłynniejszego z Bachów – nic więc dziwnego, że musieli bisować, grając raz jeszcze „Taniec z szablami“.\nBisował również Stanisław Maryjewski, kolejny organista-wirtuoz goszczący w Łomży, któremu asystowała żona Jagoda Maryjewska; nie tylko instrumentalista mający w programie setki kompozycji z różnych epok, ale też kompozytor i błyskotliwy improwizator, co potwierdził w finale koncertu.\nWcześniej perfekcyjnie wykonał bardzo zróżnicowany program, obejmujący Chant Triste op.36 Mieczysława Surzyńskiego, Moderato F-dur op.22 nr 1 duńskiego kompozytora z XIX wieku Nielsa Wilhelma Gade, A Trumpet Minuet Anglika Alfreda Hollinsa oraz 6 tańców rumuńskich Béli Bartóka, potwierdzając, że literatura organowa jest przebogata. Nie mogło też zabraknąć Jana Sebastiana Bacha, jednej z jego najbardziej rozpoznawalnych kompozycji na organy, Preludium i fugi F-dur, tak więc słuchacze opuszczali katedrę nad wyraz ukontentowani tym, co usłyszeli.\nW ramach festiwalu odbędzie się jeszcze siedem koncertów, w tym piątkowy Dariusza Wójcika i Szaweł Lipski Klezmer Quartet, sobotnie widowisko „Brunetki, blondynki czyli tenor w opałach“ oraz finałowy koncert niedzielny w drozdowskim muzeum.\ncz, 08 lipca 2021 09:20\nData ostatniej edycji: cz, 08 lipca 2021 17:30:36


Produkty | KREISEL PL\nTYNKI MOZAIKOWE I STRUKTURALNE\nELEMENTY DEKORACYJNE DO SYSTEMÓW OCIEPLEŃ\nKLEJE DO PŁYTEK LINIA MULTI\nKLEJE DO PŁYTEK LINIA EXPERT\nKLEJE DO PŁYTEK ŻELOWE\nPRODUKTY DO KAMIENIA I KLINKIERU\nPRODUKTY DO KAMIENIA\nPRODUKTY DO KLINKIERU\nGRUNTY POD TYNKI GIPSOWE I CEMENTOWO-WAPIENNE\nPOZOSTAŁE PRODUKTY GIPSOWE\nBETONY I WYLEWKI\nBETONY I JASTRYCHY\nZAPRAWY MURARSKIE ZIMOWE\nZAPRAWY MURARSKIE DO BETONU KOMÓRKOWEGO\nFARBA CERAMICZNA 090\nZaprawy do ociepleń\nSamopoziomujący wylewka pod płytki\nSprawdź porady experta KREISEL\nPalety barw KREISEL\nKonfigurator fasad KREISEL\nAplikacja Color Design\nRysunki techniczne CAD\nKREISEL w Europie\nKREISEL w Polsce\nAktualności - dowiedz się o nowościach produktowych\nLaborant - Ujazd k. Tomaszowa Mazowieckiego\nPracownik produkcji - Lubień Kujawski\nPracownik Produkcji - Poznań\nPrasa E-sklep Newsletter\nPolish English French Dutch\nTYNKI CIENKOWARSTWOWE SYSTEMY OCIEPLANIA ŚCIAN FARBY PRODUKTY DO PŁYTEK PRODUKTY DO KAMIENIA I KLINKIERU ŚRODKI GRUNTUJĄCE IZOLACJE WODOCHRONNE PRODUKTY GIPSOWE I GŁADZIE SYSTEM NAPRAWY BETONU SYSTEM RENOWACJI BETONY I WYLEWKI ZAPRAWY MURARSKIE ZAPRAWY TYNKARSKIE ŚRODKI CZYSZCZĄCE I ZABEZPIECZAJĄCE\nTYNKI GIPSOWE GŁADZIE POZOSTAŁE PRODUKTY GIPSOWE\nUłożona na ścianie warstwa tynku gipsowego tworzy przyjazne warunki w pomieszczeniu: reguluje wilgotność i akumuluje ciepło. Materiał ten cenią także wykonawcy, ponieważ szybko i łatwo nakłada się go na ściany i sufity.\nPrzy okazji jest to materiał na tyle gładki, że przy starannym wykonaniu nie trzeba kłaść na niego dodatkowej warstwy wyrównującej w postaci gładzi szpachlowej. Ściana pokryta tynkiem gipsowym lepiej akumuluje ciepło, ale ma przy tym również właściwości paraprzepuszczalne. Dzięki tym wszystkim zaletom pomieszczenia ze ścianami wykończonymi tym materiałem mają zdrowy i przyjemny mikroklimat.\nMaszynowy i ręczny tynk gipsowy\nTynki gipsowe są świetnym podłożem pod farby oraz inne warstwy dekoracyjne. Dzięki temu wykonawcy łatwiej mogą uzyskać powierzchnię ściany, która będzie prezentować się wyjątkowo efektownie. Ten rodzaj tynku można stosować w zasadzie we wszystkich pomieszczeniach, także w kuchni czy łazience.\nW naszej ofercie znajduje się zarówno lekki tynk maszynowy gipsowy, jak i mieszanka do nakładania ręcznego. Zapraszamy do zapoznania się z pełną ofertą materiałów budowlanych. Nasi specjaliści chętnie udzielają informacje o zaletach produktów KREISEL.\nWysokiej jakości gładzie szpachlowe na bazie gipsu firmy KREISEL pozwalają osiągnąć wyjątkową gładkość powierzchni ścian i sufitów. Bardzo dobrze absorbują farbę i pomagają długo utrzymać ich naturalną barwę. Łatwo się je rozprowadza i modeluje.\nZadaniem gładzi szpachlowych jest ukrycie nierówności, jakie pozostają po nałożeniu tynku. Nasze materiały świetnie likwidują chropowatości powierzchni z zapraw cementowych czy na krawędziach płyt gipsowo-kartonowych. Można je nakładać także na odnawiane stare tynki. Polecamy także nasze polimerowe gładzie gotowe, które są łatwe i szybkie w użyciu oraz gładzie wapienno-cementowe do obróbki na mokro, które są idealne do tynków cementowo-wapiennych.\nGIPS BUDOWLANY 610\nOdkryj nasze nowe produkty\nKLEJ GIPSOWY 680\nGipsowa zaprawa klejowa\nZaprawa do spoinowania płyt g-k\nNasza wyszukiwarka produktów\nNie masz pewności, który produkt jest dla Ciebie najlepszy?\nPrzejdź do naszej wyszukiwarki produktów\nModel budynku 3D\nHappy female customer care representative looking at you and smiling\nCzy masz pytania dotyczące produktu, konkretnego projektu lub usługi? Skontaktuj się z nami.\nRazem możemy więcej, dlatego chcemy, abyś był częścią naszego zespołu. Sprawdź aktualne oferty pracy.


Papież Innocenty IV w 1243 r. na terenach zajmowanych przez pogańskich Prusów erygował diecezję warmińską. Pierwsza katedra nowo utworzonej diecezji została ufundowana w 1260 r. w Braniewie, lecz po zniszczeniu miasta podczas powstania pruskiego bp Henryk Fleming zdecydował o wystawieniu nowej świątyni na ufortyfikowanym wzgórzu nad Zalewem Wiślanym we Fromborku. Prawdopodobnie w 1278 r. zbudowano w tym miejscu prowizoryczną drewnianą katedrę. W latach 1329-1388 wzniesiono nową, murowaną, która w stanie niemal nienaruszonym przetrwała do naszych czasów. Otoczono ją pierścieniem ceglanych murów obronnych, do których w kolejnych wiekach dobudowano kanonie, renesansowy pałac biskupi, barbakan, kapitularz oraz wieżę Radziejowskiego.\nKatedra fromborska jest budowlą halową w stylu gotyckim, bez wieży, o długości 90 m, szerokości 22 m i wysokości ponad 16 m. Przykrywa ją jeden dach, na którym umieszczono centralnie sygnaturkę, a w narożnikach cztery ostrołukowe wieżyczki. W latach 1732-1735 do nawy południowej bp Krzysztof Szembek dobudował barokową kaplicę pw. Zbawiciela, przykrytą kopułą z latarnią. W architekturze katedry odnajdujemy elementy budowlane zarówno lokalne, pruskie, jak i flamandzkie oraz włoskie.\n"100-lecie utworzenia Uniwersytetu Poznańskiego"\nstop: pierścień MN25, rdzeń CuAl16Ni2\nbrzeg (bok): moletowany nieregularnie; na boku ośmiokrotnie powtórzony napis: NBP, co drugi odwrócony o 180 stopni, rozdzielony gwiazdkami


Zamieszki pseudokibiców (GENUA) - Smog.pl\nZamieszki pseudokibiców (GENUA)\ngenua kibic kibol walka zamieszki przemoc ulica sport piłka nożna futbol\nObejrzyj wściekły tłum, który zdominował ulicę! Policja nie dała im rady!\nhhy w moim miescie:D\nbo jak policjant dostanie kamieniem, to mała szkodliwosc, ale jakby on rzucił w kogoś i go dobrze trafił to by był skandal i łamanie praw człowieka. Dlatego często nie dają rady, A kule gumowe wrdług opini publicznej są takie niebezpieczne i to nieludzkie tak strzelać do ludzi...\nTo nie pseudokibice, a Warszawiaki, którzy idą bronić krzyża :D\nBanda inbecyli. Takich to powinni do obozów koncentracyjnych zsyłać a na bramie napisać arbeit macht frei, może tam by z nich był pożytek, odrobili by za pieniądze na wypłaty za ciężka pracę policjantow bo jak narazie to państwo za to.\nWiem że to nie jest w PL, ale w PL sie dzieja pobone zamieszki kretynów i skończonych idiotów bo gdybym ich nazwał kibicami to bym obrazil tych prawdziwych kibiców.\nmozecie sobie wypisywac te wasze slabe komentarze..bo czego nie rozumiecie lub nie poznacie i jest dla was obce opisujecie w sposob negatywny....pseudokibice jak wy to nazywacie zostawiaja bardzo duzo czasu i pieniedzy dla swojej druzyny dla wielu z nich to sposob na zycie nawet te chuliganskie..treningi przyjazn i walka o honor swojego miasta to co czego wy laiki nigdy nie zrozumiecie pozdro dla kumatych!\nGdyby hitler wygral wojne to dzisaj mielibysmy w europie porzadek zadnych gangow mafi pseudokibicow i innego bydla to panstwo ma rzadzic a obywatel ma sie czuc bezpiecznie w nim ale mamy demokracje a rzadzacy sa pionkami i tancza jak im zagraja wplywowi ludzie (gangsterzy) a holota wali sie po ryju na meczach.\nZastanów się co mówisz bo chyba sam nie bardzo wiesz.\nGdyby Hitler wygrał wojnę to możliwe że nie było by Cię na świecie.\nlac ich i patrzec czy rowno puchnie to sa kibice to ja dziekuje za takie mecze


moja filmoteka - blog filmowy: CALVARY \nJohn Michael McDonagh z pewnością nie stworzył drugiej części GLINIARZA z 2011. Wprawdzie udział Brendona Gleesona może być mylący jednak daleko CALVARY do poprzednika. Również kategoryzowanie tego obrazu w widełkach komedii jest przesadne. Nowy film McDonagh to przede wszystkim mocno gorzka opowieść o zwątpieniu, wierze, przebaczeniu i braku autorytetów.\nZarówno tytułowa Golgota, jak i sama historia bardzo luźno nawiązuje do życia Chrystusa. Oczywiście nie ma sensu doszukiwać się tutaj kolejnej części z męki Pańskiej, ale od alegorii się niestety nie ucieknie.\nGłówny bohater to naznaczony życiowymi tragediami ksiądz James Lavelle (rewelacyjny Brendan Gleeson). Jego historia rozpoczyna się gdy w konfesjonale spowiadający się mężczyzna stawia księdzu ultimatum. Za siedem dni ich drogi się zejdą, a celem tego spotkania będzie zabicie księdza, jako symbol krzywd wyrządzonych spowiadającemu się w dzieciństwie.\nMcDonagh w CALVARY porusza dość istotny problem molestowania dzieci przez księży. Akcja toczy się w Irlandii, a jest to miejsce w którym ten problem został mocno nagłośniony i który echem roznosi się po dziś dzień na całym świecie. Autor przedstawia problem ofiar w dość dwojaki sposób. Z jednej strony są to ludzie, którzy nie potrafią poradzić sobie z traumą choć ją skutecznie kamuflują, u drugich ta trauma stała się wyznacznikiem dalszych życiowych wyborów, czasem bardzo niechlubnych. Filmowy ksiądz jest tutaj symbolem niewinności i dobroci. Stoi na straży wiary i swoich wiernych, a kara mu wymierzona za nie jego krzywdy ma być poświęceniem biblijnej owieczki.\nTa ogromna bolączka nie jest jedynym ciężkim tematem poruszanym w filmie. McDonagh idzie dalej snując dość powszechny w ówczesnych czasach problem odstąpienia od wiary. Tutaj wkracza małomiasteczkowa społeczność. Każdy z jej mieszkańców to osobna postać na nowelę filmową. Każdemu z nich możemy przypisać, któryś z siedmiu grzechów głównych. Nieczysta żona, która zdradza męża, pełen pychy bogacz, wypalony i cyniczny lekarz, czy młody ksiądz pełen wątpliwości w wiarę. Ta miasteczkowa społeczność tworzy pewien schemat. Jest jak bilijny wąż, który jątrzy, podjudza, wstrzykuje jad w ducha księdza Lavelle. Czy przetrwa tę próbę ? Choć odpowiedź już znam, polecam Wam szczerze przekonać się samemu.\nGenialny film. Choć akcja toczy się nieśpiesznie warto doczekać do końca. McDonagh stworzył wielowymiarowy i uniwersalny obraz przesączony mocno gorzką fabułą i cynizmem. Słychać go w dialogach, jak i widać w nakreślonych postaciach. Brak tu optymizmu, choć doznajemy przebłysków nadziei. Tą nadzieją jest przebaczenie i wiara w dobroć człowieka, a scena końcowa jest tutaj ewidentnym potwierdzeniem tej tezy.\nZ pewnością to bardzo ciężki film i bardzo przytłaczający. Zanik autorytetów i swoboda obyczajów mają u McDonagh bardzo zgubny wpływ. McDonagh wprawdzie nie usprawiedliwia w żaden sposób i też nie krytykuje znacząco problemu molestowania przez księży, pokazuje nam jednak jak słabym stworzeniem jest człowiek niezależenie od tego jaką szatę przywdzieje.\nEtykiety: Aidan Gillen, Brendan Gleeson, Chris O'Dowd, dramat, Dylan Moran, irlandia, Isaach De Bankolé, John Michael McDonagh, Kelly Reilly, Marie-Josée Croze


Jakie są rodzaje butów do biegania? Sprawdź, jak wybrać najbardziej odpowiednie buty dla siebie | Bydgoszcz Nasze Miasto\nNewsroom 360 18 września 2021, 12:46\nNOWE Wycieczki rowerowe do 129 km od Bydgoszczy. Podpowiedzi jednodniowych wypraw. Gdzie w weekend 18 - 19 września?\nSzukasz pomysłu na wycieczkę rowerową w okolicy Bydgoszczy? Podpowiadamy, gdzie warto się wybrać. Na weekend 18 - 19 września wybraliśmy 5 ciekawych propozycji....


Świetlik 1 dla 4 osób, 9 km Grota Cudów. Rodziny, pary. - Fuenteheridos\nNr obiektu 8891237\nŚwietlik 1 dla 4 osób, 9 km Grota Cudów. Rodziny, pary.\n2 sypialnie, 1 łazienka, 4 osoby, 67m. Ogrzewanie, grill, 1 km Enchanted Forest\nZARZO DEL TRAGALUZ, 2 miejsca siedzące + (Suplementy max 2): - Pokój dzienny - jadalnia z kominkiem, T.V i DVD (czytnik divx) -wifi bezpłatnie. - W pełni wyposażona kuchnia - Sofa - podwójne łóżko. - Łazienka. - sypialnia z podwójnym łóżkiem - Przystosowany dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej (zapytaj). -Centralne ogrzewanie za pomocą biomasy. - Kamienne patio z grillem i prywatny parking. TRAGALUZ I 4 miejsca + (dodatkowo max 2) -Centralne ogrzewanie za pomocą biomasy. - Salon z kominkiem, TV i DVD (czytnik DivX) -wifi bezpłatnie. - Kuchnia Naturalne światło otrzymuje je przez świetlik (świetlik), który nadaje nazwę domom. - Łazienka (prysznic). - Dwie sypialnie. (podwójne łóżko w każdym). - Kamienne patio z grillem i prywatny parking. TRAGALUZ II 6 miejsc + (dodatkowe max 4) 1 piętro, 120 mt. -Centralne ogrzewanie za pomocą biomasy. - Pokój dzienny, - Jadalnia z piecem opalanym drewnem, TV i DVD (czytnik divx), gdzie znajdziesz w pełni wyposażoną kuchnię. -wifi bezpłatnie. - Dwie łazienki. (jeden z wanną i jeden z prysznicem). - Trzy sypialnie. (każdy z podwójnym łóżkiem). - Kamienne patio z grillem i prywatny parking. NAVALGATES 2 miejsca. + (extra max 2): - Kamienny dom położony na wsi (niecałe 3 km od miasta) i otoczony stuletnimi kasztanami, dębami korkowymi, sosnami i dębami. Ogrzewanie za pomocą biomasy i elektryczności. - Dostęp do odnowionego rustykalnego i dostępnego dla samochodów. - Pokój dzienny - jadalnia z kominkiem, podwójna rozkładana sofa, t. v. i dvd (odczyt divx). - Łazienka (prysznic). - W pełni wyposażona kuchnia - Sypialnia na poddaszu na poddaszu domu z podwójnym łóżkiem. - Wszystkie pokoje są z zewnątrz i piękne widoki. KASKI 4 miejsca. + (extra max 2): - Dwupiętrowy dworek. - Centralne ogrzewanie biomasy. - salon / jadalnia z kominkiem opalanym drewnem, telewizorem i odtwarzaczem DVD. W pełni wyposażona kuchnia - Łazienka (z prysznicem). - Dwie sypialnie (podwójne łóżko l; dwa pojedyncze łóżka). - Toaleta pomocnicza na piętrze (umywalka i toaleta) GRANADOS 6 plazas. + (Supletorias 1): - Dwupiętrowy wiejski dom obok Los Cascos, ale całkowicie niezależny. Centralne ogrzewanie za pomocą biomasy. - salon / jadalnia z kominkiem opalanym drewnem, telewizorem i odtwarzaczem DVD - W pełni wyposażona kuchnia - Łazienka. - Trzy sypialnie na piętrze (podwójne łóżko w jednym i dwa pojedyncze łóżka w pozostałej części). - Toaleta pomocnicza na piętrze (umywalka i toaleta) - Podsumowanie wyposażenia: tradycyjne kominki na drewno, naczynia kuchenne (kuchenka mikrofalowa, toster, garnki itp.) I gospodarstwa domowego (prześcieradła, ręczniki, koce)


Czy może słyszeliście kiedykolwiek o tym, cóż to jest osocze bogatopłytkowe i w czym znajduje własne zastosowanie? Na pewno dla większość spośród Was jest to coś nieznanego. Aczkolwiek jak nietrudno się domyśleć osocze bogatopłytkowe to specyfik, jaki wytwarzany jest z ludzkiej krwi. Jest to metoda, za pomocą której leczy się takie przypadłości jak między innymi łokieć tenisisty oraz tym pokrewne. Niezwykle dobrze sprawdza się też w zmniejszaniu nieprzyjemnych symptomów zwyrodnieniowych, a też ma pozytywny wpływ na intensywniejsze gojenie się urazów. Ważne jest to, że robi się je z krwi pacjenta. Jeżeli chcielibyście otrzymać więcej na ten temat, a może również skorzystać z tejże metody leczenia zachęcamy ażeby udać się do ortopedy Michała Bartoszewicza, jaki posiada własny gabinet w stolicy. Możemy swobodnie napisać, że jest to świetny specjalista, do jakiego warto się udać z wieloma niedogodnościami. Specjalizuje się on przede wszystkim leczeniem nieoperacyjnym, lecz również i operacyjnym narządów ruchu. Jeśli zauważacie dolegliwości umówcie się na wizytę.\nNasza wyszukiwarka rehabilitacji pozwoli Ci w kilka minut znaleźć najkorzystniejsze propozycje. To prosty i również szybki sposób, żeby odnaleźć sprawdzone ośrodki rehabilitacyjne funkcjonujące w Twojej okolicy. Wystarczy, że wybierzesz typ ośrodka, którego potrzebujesz, a z kolei wskazać preferowaną lokalizację. Do wyboru masz wiele obiektów między innymi oddział szpitalny, przychodnia rehabilitacyjna, gabinet fizjoterapii, sanatorium, ośrodek opiekuńczo-rehabilitacyjny, i również multum więcej. Możesz również skorzystać z wyszukiwarki zaawansowanej. Za jej pomocą możesz wyznaczyć m. in. zakontraktowane zabiegi, dostępność konkretnych specjalistów, metody terapii, sposoby diagnostyki, techniki fizjoterapii, dostępne rodzaje masaży, zabiegi dodatkowe, a także przystępność wysokiej klasy sprzętu medycznego. Dzięki temu znajdziesz miejsce, które spełni wszelkie Twoje wymagania.\nTemat nietrzymania moczu dotyczy osób starszych, kobiet po porodach naturalnych a oprócz tego przy schorzeniach. Przy tych ostatnich występuje w dodatku częstomocz. W celu zbadania przyczyny nietrzymania moczu należy wykonać badanie urodynamiczne. Samo badanie ma na celu zdiagnozowanie dolegliwości i również zakwalifikowanie jej do operacji albo leczenia zachowawczego. Badanie to polega na wprowadzeniu do cewki moczowej i również odbytu specjalnych cewników. Badanie nie jest bolesne lecz może wywołać u pacjenta dyskomfort. Niepłodność u mężczyzn staje się dziś nieco częstym zjawiskiem. Najczęściej o fakcie bycia bezpłodnym mężczyzna dowiaduje się wówczas gdy uda się do lekarza w konkretnym celu. Jeżeli bezpłodność nie jest spowodowana wadą budowy układu płciowego mężczyzny, ani ciężką chorobą, nieleczoną, bądź powikłaną, leczenie niepłodności u mężczyzn w większości wypadków kończy się sukcesem Na naszej stronie firmowej przedstawiamy Państwu zakres naszej działalności. Prowadzimy praktykę prywatną, ale również dla wygody naszych pacjentów a także w trosce o nich, realizujemy kontrakty z Narodowym Funduszem Zdrowia.\nMasz kłopot ze zdrowiem kości bądź stawów? Odczuwasz ból, masz stan zapalny? Może nagle potrzebujesz pomocy reumatologa, który pogada z pacjentem, oceni jego stan zdrowia a także zaproponuje odpowiednie leczenie. A może Twój kłopoty jest innej natury, dotyczy układu moczowo-płciowego? W tej sytuacji potrzebna będzie wizyta u urologa. Na szczęście, specjalistów obu tych dziedzin możesz odnaleźć w centrum medycznym Vitamed Gliwice. Kompetentna a oprócz tego fachowa załoga jest w stanie nieść pomoc pacjentom, bez względu na dolegliwości, z którymi się zmagają. Aktualnie dziś skontaktuj się z nami oraz umów się na wizytę do jednego z naszych specjalistów! Nie warto czekać, nie opłaca się zwlekać. Bez pomocy lekarskiej Twój kondycja zdrowia może się pogorszyć. Nie pozwól na to i również już dziś zgłoś się do nas, a my zrobimy wszystko, co w naszej mocy, iżby Ci odciążyć!\nLeczenie uzależnień od alkoholu Warszawa - sprawdź »\nJeżeli nie są Państwo w 100% zadowoleni ze swojego ciała i chcielibyście pozbyć się szpecących blizn a oprócz tego znamion, to jak najszybciej zapiszcie się na wizytę i również skorzystajcie z kompleksowej porady chirurgicznej. Oferujemy nie tylko wykorzenianie znamion, lecz również wykorzenianie wrastającego paznokcia, który jest bardzo częstym problemem wielu kobiet. Nasi klienci mogą liczyć poza tym na profesjonalne porady proktologiczne, dlatego też jeśli macie problem z hemoroidami czy też ropniami, to nie ma na co czekać i również warto jak najszybciej skorzystać z naszej fachowej pomocy. Warto wspomnieć także oraz o tym, że wykonujemy także wszywki esperalu, które po wielokroć są jedynym rozwiązaniem dla osób z kłopotami alkoholowymi. Dołączcie do tej pory w dzisiejszych czasach do grona naszych ukontentowanych klientów i również przekonajcie się sami, że porządny chirurg w Warszawie ani trochę musi dużo wymagać pieniędzy.\nSpecjalistyczna plastyka brzucha Poznań »\nPerfekcyjne proporcje ciała to sen każdej kobiety, lecz nie tylko. W dzisiejszych czasach o swój wygląd dbają również mężczyźni. Wymarzone ciało pozwala na uzyskanie komfortu fizycznego oraz psychicznego. Dochodzenie do wymarzonej sylwetki jest niejednokrotnie obarczone miesiącami ciężkiej pracy. Wynik finalny jest wszelako powalający, gwarantuje lepsze samopoczucie i komfort. Ciężkie treningi i również spory spadek wagi w krótkim czasie powoduje chociaż, że wynik finalny jest nie do końca taki, jakby każdy chciał. Pojawiają się problemy związane z deformacją ciała. Dzisiejsza medycyna posiada chociaż rewelacyjne rozwiązania. Plastyka brzucha jest rozwiązaniem dla wszystkich, którzy pragną, ażeby po przywrócić ciało do pożądanego stanu. Abdominoplastyka brzucha to odpowiedź dzisiejszej medycyny na problemy, którymi trapionych jest dużo osób.\nCentrum Leczenia Alzheimera | Neurolog Warszawa »\nCentrum Leczenia Alzheimera w Warszawie zapewnia pacjentom dostęp do kompleksowej terapii zajęciowej dedykowanej osobom dotkniętym chorobą Alzheimera, zespołami otępiennymi i zaburzeniami pamięci. Terapia prowadzona jest przez zespół terapeutów, pod nadzorem lekarza neurologa, który przeprowadza konsultacje neurologiczne, również niezależnie od prowadzonej terapii.\nCentrum położone jest na warszawskiej Woli. Dowiedz się więcej na temat form terapii i przyczyn choroby


Okiem Jadwigi − Po przerwie\nspotkanie w Szkole Podstawowej nr 3 Mińsk Mazowiecki\nKilka miesięcy nie było mnie z wami. Bardzo przepraszam!\nTrochę spraw się uzbierało, a bo to i zapalenie płuc, później zapalenie ścięgien ręki, w końcu vertigo, taka niemiła przypadłość powodująca zawroty głowy.\nMiędzy tymi chwilami słabości miałam również spotkania z czytelnikami.\nDo każdego przygotowywałam się starannie, bo każde jest przecież zupełnie inne. Lubię bardzo tę narastającą atmosferę mobilizacji, wybierania obrazków, szykowania zdjęć, a nawet przygotowywania różnego rodzaju rakietek do gry w badmintona a także lotek piórkowych. Nie zapominam również o fryzjerze, manicure czy szczególnym zadbaniu o moją garderobę specjalnie wybraną na spotkanie, wiecie tak jak to u kobiety!\nStaram się aby na wszystkich spotkaniach panowała fajna atmosfera, aby każdy znalazł w nim coś dla siebie, aby młodzi ludzie na spotkaniach szkolnych zostali odpowiednio zmotywowani do dalszego działania.\nRóżne formy przybierają moje wystąpienia. Czasem nawiązuję dialog z widownią, czasem pytam ich o ulubione sporty, a czasem mówimy o życiu o szkole o trudnościach a także dlaczego warto uczyć się języków obcych. Niekiedy młodzi zadają mi pytania dotyczące uprawiania tej lub innej dyscypliny, stopnia trudności i ilości włożonej pracy w przygotowanie do startów. Na każde pytanie staram się odpowiadać najszczerzej jak potrafię, wzbudzając zainteresowanie opowiadając dykteryjki i ciekawe zdarzenia.\nW ostatnim roku odwiedziłam kilkanaście miejscowości byłam w Głubczycach, Krakowie Kutnie, Mińsku Mazowieckim, na Stadionie Narodowym w Warszawie, w Lesznowoli, w Bibliotece przy ul. Redutowej czy ul. Trawiastej w Warszawie. Obecnie czekam na 11 czerwca, kiedy to pojadę do Koluszek do Księgarni Skład Główny.\nMoje życie nabrało rozpędu i coraz częściej jestem gościem w telewizji Radiu dla Ciebie, czy Radiu Pogoda a także w radiostacjach regionalnych. Opowiadam o sobie, o książce a przede wszystkim o ciekawych ludziach, których spotkałam w swoim życiu.\nI nie zawsze jest to opowieść o JW Królowej Elżbiecie II.\nNie mogę powiedzieć, że jestem znaną rozrywaną autorką, ale cieszę się, z każdego spotkania oraz z faktu, że książka została doceniona.\nMagazyn Literacki Książki nagrodził ja dyplomem i tytułem Książka Lipca 2017\nCzyż nie pięknie?! Nagrodę wręczono nam w Bibliotece Narodowej\nspotkanie w Warszawie Biblioteka Oddział na Woli\nw Warszawie przy Al. Niepodległości. Jaka trema, jaka radość! Udało mi się nawet wygłosić krótki speach prawie jak na Gali Oskarowej! Ech życie, obdarowujesz nas niespodziankami. Teraz już wiem, że scena i podziękowania wygłaszane przez nagrodzonych to ciężka praca, a ja tremę miałam chyba nie mniejszą niż laureaci Oskarów!\nJednak spotkania, nagrody, nawet i najmilsze to nie wszystko.\nOstatnio mój ukochany a troszkę zaniedbany ogród upomniał się o swoje prawa i spędziłyśmy z Halą kilka dni grzebiąc i przenosząc rośliny aby znów nabrał stosownej\nNagrodzone J. Ślawska Szalewicz za Moje podróże z lotką i Lidia Sadkowska-Mokkas za książkę Konwicki Cudzoziemiec Tranzytowy\nurody. Dzisiaj wygląda pięknie. Pogoda też mu odpowiada, a więc za kilka dni zmieni się nie do poznania.\nJeszcze raz przepraszam was za brak łączności, mimo tego bądźcie pewni, że w dalszym ciągu szanuję waszą obecność, cieszę się z każdych odwiedzin i pozostawionych komentarzy!\nDo szybkiego regularnego spotykania się w blogosferze.\nPrzesyłam ukłony i serdeczności\nTen wpis opublikowano dnia czwartek, 24 maja 2018 o godz. 11:44, autor: Jadwiga. Kategoria: Bez kategorii. Tagi: badminton, Biblioteka Publiczna Oddział Warszawa Wola ul. Redutowa 48 spotkanie z Jadwigą Ślawską Szalewicz, Jadwiga Ślawska Szalewicz Moje podróże z lotką, Lidia Sadkowska-Mokkas Konwicki Cudzoziemiec Tranzytowy, Magazyn Literacki Książki, Moje podróże z lotką Książka Lipca 2017 r Magazynu Literackiego Książki, Nagroda Miesiaca Lipca 2017 przyznana przez Magazyn Literacki Ksiązki, Spotkania autorskie w Bibliotece w Kutnie, spotkanie Jadwigi slawskiej Szalewicz w Radio Pogoda z Angeliką Swoboda, Spotkanie w Radio dla Ciebie z Teresą Drozda, Stwoarzyszenie mali Bracia Ubogich spotkanie z Jadwigą Ślawską Szalewicz, Szkoła Podtsawowa im. Jana Pawła II w Mińsku Mazowieckim spotkanie autorskie, Wywiad Igi Kłodeckiej Różalskiej z J. Ślawską Szalewicz Kobiety z pasją, wywiad Jadwigi Ślawskiej Szalewicz z Małgorzatą Kron Radio dla Ciebie, Wywiad w TV Polonia, Wywiad w TV Polonia Jadwiga Ślawska Szalewicz i Krzysztof Miśtal. Możesz śledzić komentarze tego wpisu przy pomocy kanału RSS 2.0. Możesz zostawić komentarz lub wysłać sygnał trackback ze swojego bloga.\nkomentarzy 12 do wpisu “Po przerwie”\n25 maja 2018 - 7:45\nZaglądałam tutaj, w oczekiwaniu na jakieś relacje :)) Informowałaś mnie, Jadziu, o spotkaniach, odsłuchiwałam wywiady w radiu. Cieszę się razem z Tobą, wiedziałam, że masz wiele do zaoferowania. Tak trzymać :))\n25 maja 2018 - 12:06\nNapisać książkę to jedno, a potem udźwignąć jej promocję, opowiadanie o niej, docieranie do czytelników to kolejna ciężka,żmudna i wyczerpująca praca:-)\n25 maja 2018 - 15:19\nWitaj po przerwie, czytam, co u Ciebie i cieszę się, że piszesz:)\n29 maja 2018 - 4:32\nJestem pełna uznania dla Ciebie, że prowadzisz te wszystkie spotkania i masz na to siłę i pomysły. To jest przecież bardzo wyczerpujące, chociaż z pewnością daje dużą satysfakcję.\nJak wiesz bardzo sobie cenię Twoją książkę.\nŻyczę Ci dalszych sukcesów\n29 maja 2018 - 11:17\nDziękuję Jadwigi,że znów jesteś z nami. Życzę zdrowia i utrzymania dynamiki w działaniu.\n29 maja 2018 - 20:07\nnie wiem, czy podchodzę do spotkań zbyt energetycznie, czy też mój perfekcjonizm zdominował spotkania, ale każde z nich jest inne, gdyż inny jest czytelnik, z którym mam wielka radość i przyjemność obcować. Ważne jest każde spotkanie, starsi, młodsi, a najpiękniejsze spotkania z młodzieżą. Nazywam je wtedy motywacyjne, tyle jest pięknych rzeczy do zobaczenia, tyle jest wspaniałych możliwości, tylko trzeba je pokazywać, trzeba o nich mówić! Ja mam czas dlatego jeżdżę a młodzież oddaje mi moje zaangażowanie wspaniałym zainteresowaniem!\n29 maja 2018 - 20:11\npromocja książki trwa od czerwca ubiegłego roku. Mam przerwę tylko wtedy gdy zdrowie za mną nie nadąża. Wtedy regeneracja i znowu w drogę. Lubię spotkania, choć są one bardzo stresujące, gdyż każda grupa jest inna, i inne niesie wymagania.\nPierwsze piec minut jest bardzo ważne, wtedy mam króciuteńki czas na rozpoznanie oczekiwań i dalej jedziemy z opowieściami.\nNie uznaję sztampy, angażuję się w kazde spotkanie\n29 maja 2018 - 20:13\nnapisałam, wydano a teraz zmagam się z promocją. Jak na autorkę bez nazwiska idzie nieźle, połowa nakładu została sprzedana. Pracuję spotykając się z ludźmi, nie namawiam do kupowania, jeżeli będą chcieli sami zapytają, ja opowiadam najczęściej o tym o czym nie ma w książce!\n29 maja 2018 - 20:17\nJestem emocjonalnie zaangażowana, gdyż pokazuje Warszawę tamtą zburzona, odbudowywaną widziana oczami mojego Taty. To jest również spojrzenie retrospekcja związana z moim zżyciem, ni, to nie jest jego podsumowanie, tylko pokazanie jak było. Trudno o tym nie mówić w dobie cyfryzacji. Opowiadam wiec o tym jak pracowaliśmy bez komputerów i innych wynalazków, i widzę, że szczególnie młodzi słuchają z niedowierzaniem, i wtedy mam frajdę, że przywołuje obrazy stareńkie dla mnie naturalne, normalne a dla nich z czasów zamierzchłych!\n29 maja 2018 - 20:33\nNie zginęłam, może raczej na chwile zawiesiłam działalność na blogu, trochę chyba przeszarżowałam. Wyjazdy, spotkania, kongres Dubrovnik, samoloty długie loty, ech a siły coraz mniejsze chyba. Nie dopuszczam takich myśli, ale… Z matematyki wychodzi, że tak. Każde spotkanie jest podbite dużą ilością adrenaliny. Nie chcesz ani nie możesz się zbłaźnić. Myślisz jak je skomponować. Ty zaś wiesz doskonale jak ważna jest cała otoczka spotkania, ubiór, włosy i takie tam inne sprawy. Stąd czasami rozterki, czy można było lepiej przekazać myśli, czy odpowiednio podeszłam do tematu. Takie rozterki mam jako deser po odbytych spotkaniach. Cieszę się z nich i uważam, ze warto, bo przecież zawsze warto rozmawiać, a że towarzyszą temu emocje? Bez nich spotkanie byłoby bezbarwne.\n30 maja 2018 - 15:26\nWitam – gratuluję nagrody , zawsze wszelkie wyróżnienie , zauważenie jest ważne . Jest się zauważoną , docenioną.\nJa próbuję malować obrazy – różne krajobrazy , kwiaty .\n3 czerwca 2018 - 16:17\nnajważniejsze aby coś robić, mieć pasję i cieszyć się każda chwilą!


esport Archives - AlfaBets.pl\nAlfaBety\t10 lutego 2019 at 16:02\tComments are Disabled\nWedług raportu firmy liczba użytkowników, którzy postawili na esporty z 1xBet, wzrosła o prawie 350 procent w 2018 r. w porównaniu z analogicznym okresem 2017 r. Ustalenie tego raportu – po raz pierwszy udostępnionego czasopismu SBC dla Przewodnika po zakładach sportowych dla ICE – skłoniło międzynarodowego operatora do przewidywania, żeRead More\nFortuna\t1 marca 2018 at 15:40\tComments are Disabled\nAGO Esports zyskała sponsora w postaci zakładów bukmacherskich Fortuna Fortuna jest najdłużej działająca, a zarazem jedna z największych firm oferujących zakłady sportowe. Już wkrórce możemy spodziewać się specjalnych ofert z meczami w Counter Strike: Global Offensive. Fortuna, najdłużej działająca i jedna z największych firm na polskim rynku bukmacherskim, podpisała umowęRead More\nSTS - Star Typ Sport\t1 marca 2018 at 07:51\tComments are Disabled\nBukmacher STS zagra z AGO Esports oraz Team Kinguin. Pomóc mogą kibice 3 marca 2018 o godzinie 11:00 na scenie głównej w katowickim Spodku odbędzie się charytatywny mecz drużyn AGO Esports oraz Team Kinguin. Razem z drużynami do gry włączył się największy legalny bukmacher z naszego kraju – Star-Typ Sport,Read More\nSTS - Star Typ Sport\t15 lutego 2018 at 14:13\tComments are Disabled\nSTS, największy bukmacher w Polsce, podpisał umowę sponsorską z Polską Ligą Esportową. #WspieramyPolskiSport Na jej mocy STS uzyskał tytuł oficjalnego bukmachera topowych rozgrywek esportowych w kraju. Z tej okazji STS i Polska Liga Esportowa organizują mecz gwiazd, w którym weźmie udział 10 najlepszych zawodników polskich drużyn. STS i Polska LigaRead More\nWiadomości\t23 stycznia 2018 at 13:50\tComments are Disabled\nNajwiększe wydarzenie e-sportowe w Polsce i jedno z największych w Europie odbędzie się na przełomie lutego i marca w Katowicach. Cyfrowy sport jest jednym z najdynamiczniej rozwijających się współcześnie rynków. Na początku 2018 roku prawa do transmisji zmagań największych lig e-sportowych przejął serwis społecznościowy Facebook, co może się okazać dużym krokiem w rozwoju e-sportu. Potencjał e-sportu dostrzegają takżeRead More\nSTS - Star Typ Sport\t11 stycznia 2018 at 06:42\tComments are Disabled\nStar-Typ Sport oraz zawodnik Sprout – Paweł „Innocent” Mocek poinformowali o parafowaniu umowy sponsorskiej. W wywiadzie uldzielonym SportoweFakty, prezes STS Mateusz Juroszek powiedział między innymi: Jesteśmy liderem sektora bukmacherskiego w Polsce i naszym celem jest współpraca z najlepszymi. Ponadto jesteśmy największym prywatnym podmiotem na rodzimym rynku sponsoringu. STS wspiera polski sport,Read More\nSTS - Star Typ Sport\t11 stycznia 2018 at 03:13\tComments are Disabled\nPodpisaliśmy umowę sponsorską z Pawłem ‘innocentem’ Mockiem – jednym z najlepszych polskich esportowców – #gramyrazem Paweł „Innocent” Mocek oraz Star-Typ Sport za pośrednictwem mediów społecznościowych poinformowali o podpisaniu umowy sponsorskiej. Paweł „Innocent” Mocek jest jednym z najbardziej utalentowanych polskich zawodników w grę Counter-Strike: Global Offensive, a obecnie reprezentuje barwy Sprout.Read More