Historia polskiej informatyki - 70 lat polskiej informatyki\nmedal 70-lecia polskiej informatyki\nstatuetki 70-lecia polskiej informatyki\nWystawa o historii informatyki polskiej\nŚwiatowy Dzień Telekomunikacji i Społeczeństwa Informacyjnego – Podkarpacie 2018\nKonferencja O nową jakość życia w miastach\nKonferencja Informatyka w Edukacji\nWykłady na inaugurację roku akademickiego\nKonferencja historyczna i podsumowanie jubileuszu obchodów 70-lecia informatyki\nKonferencja Kim jest współczesny informatyk\nWielka Gala 70-lecia oraz SDSI\nW czwartek 23 grudnia 1948 roku podczas spotkania grupy matematyków i inżynierów podjęto decyzję o powołaniu zespołu, którego zadaniem było zbudowanie w naszym kraju maszyny matematycznej – prekursora dzisiejszych komputerów. Obchodzimy obecnie siedemdziesiątą rocznicę tego wydarzenia, traktowanego jako początek powstania polskiej informatyki (choć nazwa „informatyka” zaczęła być oficjalnie używana dopiero od 1968 roku).\nPrzez ostatnie 70 lat informatyka stała się jednym z głównych instrumentów przemian gospodarczych i społecznych. Jubileusz jest niepowtarzalną okazją nie tylko do prezentacji dokonań historycznych, ale także przedstawienia obecnych osiągnięć oraz wskazania najważniejszych kierunków rozwojowych. Obchody organizowane przez instytucje i stowarzyszenia związane z branżą informatyczną odbywają się pod patronatem najwyższych władz państwowych, a ich koordynacji podjęło się Polskie Towarzystwo Informatyczne. Pogram obejmuje konferencje, seminaria, hackathony, debaty publiczne i ogólnopolskie konkursy dla młodzieży. Jednym z wydarzeń towarzyszącym tym obchodom jest właśnie ta wystawa, prezentowana w miejscach ważnych dla rozwoju naszej branży, do obejrzenia której serdecznie Państwa zapraszam.\nPrzewodniczący Komitetu organizacyjno-programowego Jubileuszu 70-lecia polskiej informatyki\nGrupa Aparatów Matematycznych\nW czwartek, 23 grudnia 1948 roku, z inicjatywy Kazimierza Kuratowskiego, dyrektora świeżo organizowanego Państwowego Instytutu Matematycznego (PIM), zebrało się kilku przyszłych pionierów elektronicznych maszyn liczących. Profesor Kuratowski podzielił się z zebranymi swoimi obserwacjami z naukowego pobytu w USA. Był pod wrażeniem elektronicznych maszyn liczących, które widział za oceanem i był przekonany, że chociaż jedna taka maszyna powinna być zbudowana w naszym kraju. W rezultacie tego spotkania zapadła decyzja powołania w ramach PIM Grupy Aparatów Matematycznych (GAM) pod kierunkiem matematyka i logika Henryka Greniewskiego.\nCel był ambitny, bo ENIAC, na którym zamierzali się wzorować był wówczas gigantem zawierającym przeszło 18 000 lamp elektronowych. W kraju wyniszczonym wojną nie było ani właściwego sprzętu, ani materiałów. Brakowało ludzi z niezbędnym doświadczeniem w budowie tak złożonych urządzeń, bo wielu potencjalnych uczestników tego przedsięwzięcia zginęło w czasie wojny lub pozostało na Zachodzie.\nGAM otrzymał 3 pokoje w odbudowywanym gmachu dawnego Warszawskiego Towarzystwa Naukowego przy ul. Śniadeckich 8. W jednym z nich odbywały się wspólne spotkania, w drugim był magazyn, a w trzecim laboratorium dla trzech zespołów, którymi kierowali uczestniczący w grudniowym spotkaniu młodzi inżynierowie: Krystyn Bochenek, Leon Łukaszewicz i Romuald Marczyński, późniejsi profesorowie.\ndomena publiczna - commons.wikimedia.org\nKrystyn Bochenek pracował nad Analizatorem Równań Algebraicznych Liniowych (ARAL). Leon Łukaszewicz zajął się Analizatorem Równań Różniczkowych (ARR). Były to maszyny analogowe, przeznaczone wyłącznie do wykonywania zadania, dla którego zostały zbudowane i niczego więcej. Wydawały się wówczas oczywistym wyborem ze względu na spore doświadczenie w konstrukcji urządzeń analogowych i niską efektywność lamp elektronowych.\nJednak maszyny cyfrowe były znacznie bardziej wszechstronne. Można było programować je do rozmaitych typów obliczeń i w dodatku były mniej podatne na kumulowanie się błędów. Ten temat podjął w latach 1953-1955 Romuald Marczyński. Elektroniczna Maszyna Automatycznie Licząca (EMAL) miała być urządzeniem zbudowanym z 1000 lamp, z rtęciową pamięcią ultradźwiękową o pojemności 512 słów 39-bitowych.\nDostępne wtedy w Polsce elementy (lampy, łączówki, itp.) były niskiej jakości i przy realizacji tak skomplikowanego systemu stwarzały problemy trudne do pokonania. W rezultacie mozolnie uruchamiane poszczególne moduły maszyny po dwóch lub trzech dniach przestawały funkcjonować. Naprawianie wymagało ciągłej wymiany podzespołów, co przy tak dużej złożoności mogło trwać w nieskończoność. Wtedy właśnie powstało powiedzenie „EMAL liczy niemal”.\nHiuppo (https://commons.wikimedia.org/wiki/File:POL_ARR_Warsaw.jpg), „POL ARR Warsaw“, https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/legalcode\nXYZ - pierwsza polska maszyna cyfrowa\nW roku 1958 zespół pod kierunkiem Leona Łukaszewicza uruchomił pierwszą polską, poprawnie funkcjonującą maszynę cyfrową, nazwaną XYZ. Komunikacja z nią odbywała się przez konsolę sterującą oraz czytnik i drukarkę kart perforowanych, a rezultaty jej pracy można było też na bieżąco obserwować na ekranach oscyloskopów.\nStworzenie oprogramowania dla XYZ było sporym wyzwaniem, ale się powiodło i okazało jednym z głównych atutów tej maszyny. W ZAM (Zakład Aparatów Matematycznych) zawczasu podjęto prace nad kluczowymi elementami tego przedsięwzięcia – mikroasemblerem SAS (System Adresów Symbolicznych) i kompilatorem języka algorytmicznego SAKO (System Automatycznego Kodowania Operacji), nazwanego “polskim Fortranem”.\nXYZ była maszyną liczącą w arytmetyce binarnej, zbudowaną z 4000 lamp elektronowych i 2000 diod. Wykonywała ona około 800 operacji na sekundę, co dawało jej przewagę szybkości nad wszystkimi maszynami cyfrowymi, jakie inne ośrodki krajowe w ciągu następnych kilku lat zdołały zaproponować.\nNa standardowe pytanie dziennikarzy: Skąd się wzięła nazwa tego komputera? prof. Łukaszewicz miał zwyczaj odpowiadać: Początkową wersję nazwaliśmy ABC, a po niej były jeszcze następne.\nJuż wkrótce po uruchomieniu maszyna została oddana do regularnej eksploatacji, bo okazało się, że na wykonywanie obliczeń jest spore zapotrzebowanie. Praktyczna eksploatacja maszyny miała dla początków rozwoju polskiej informatyki przełomowe znaczenie. Po dostosowaniu konstrukcji XYZ do wymogów seryjnej produkcji zaczęto ją wytwarzać pod nazwą ZAM-2. W następnych latach tę linię kontynuowały komputery ZAM-21 i ZAM-41, choć w 1962 roku Zakład Aparatów Matematycznych przekształcono w IMM (Instytut Maszyn Matematycznych Polskiej Akademii Nauk).\nWrocławskie Zakłady Elektroniczne Elwro zostały utworzone w lutym 1959 roku i miały być zapleczem produkcyjnym krajowej branży elektronicznej. Jednak rzeczywistą intencją było od początku stworzenie fabryki produkującej maszyny matematyczne\nElwro było nie tylko fabryką wytwarzającą komputery, ale posiadało własne biuro konstrukcyjne. Już w 1961 roku opracowano tam maszynę Odra 1001. Jej udoskonalona wersja Odra 1003 weszła do produkcji seryjnej trzy lata później. Kolejnym skokiem jakościowym był projekt Odra 1204, której seryjną produkcję uruchomiono w 1967 roku.\nOdra 1204 była udaną maszyną, miała jednak ubogie oprogramowanie, a bez niego nie można w pełni wykorzystać potencjału nawet najbardziej sprawnego komputera. Postanowiono odwrócić problem. Zamiast tworzyć software dla istniejącej maszyny, zbudować komputer na którym już istniejące oprogramowanie będzie poprawnie działało.\nWybrano znaną brytyjską firmę ICL, która dostarczyła dokumentację i komplet oprogramowania. W wyprodukowanych na początku 1970 roku pierwszych egzemplarzach Odry 1304 wszystko działało tak samo jak na ICL 1904: system operacyjny George – wówczas uznawany za jeden z najlepszych na świecie, kilka języków programowania (w tym najbardziej rozpowszechnione Algol, Fortran i Cobol) oraz biblioteka licząca z górą tysiąc gotowych do wykorzystania programów.\nJej następczynie, Odra 1305 i Odra 1325, zbudowane już na układach scalonych, były w latach siedemdziesiątych najlepszymi maszynami w tej części Europy. Podobnie oceniano produkowany później z przez Elwro komputer R-32.\nPrace badawcze prowadzono również na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej, gdzie w 1960 roku powstał prototyp maszyny UMC-1 (Uniwersalna Maszyna Cyfrowa). Konstrukcja na tyle udana, że zdecydowano się na seryjną produkcję i przekazano jej dokumentację do Elwro, gdzie od następnego roku zaczęto wytwarzać kolejne egzemplarze. Do 1964 roku powstało ich 25. Jak na tamte czasy była to znacząca liczba. UMC-1 była jeszcze maszyną lampową, ale już jej kontynuacja UMC-10 wykorzystywała tranzystory oraz pamięć na rdzeniach ferrytowych.\nPrzemyślaną strategią Wydziału Łączności było jednak tworzenie komputerów do zadań specjalnych. Większość konstrukcji z tamtych lat to mniej lub bardziej udane naśladownictwa rozwiązań zagranicznych, które z racji ówczesnych ograniczeń systemowych i technicznych były w najlepszym razie skazane na odnoszenie lokalnych sukcesów. Rozsądniej było znaleźć niezagospodarowaną niszę.\nMaszyna geodezyjna GEO, która miała wieloprocesorowy system operacyjny, translator Fortranu, parę odmian asemblera i zestawy programów geodezyjnych, zrewolucjonizowała krajowe pomiary gruntu. Z kolei ANOPS (Analizator Okresowych Przebiegów Szumowych) wspomagał badania biomedyczne, a medycyna okazała się jednym z najbardziej owocnych obszarów dla zastosowań informatyki. Wiele spośród 150 wyprodukowanych Anopsów trafiło do renomowanych ośrodków medycznych na całym świecie. To był pierwszy polski komputer zamawiany przez przodujące w tej branży amerykańskie i kanadyjskie instytucje badawcze.\nZakłady Elektronicznej Techniki Obliczeniowej\nZakłady Elektronicznej Techniki Obliczeniowej (ZETO) powstawały w największych miastach Polski od 1964 roku. Oferowały usługi w modelu informatycznej obsługi zewnętrznej, czyli czegoś na kształt dzisiejszego outsourcingu. Bazą komputerową ZETO były radzieckie komputery Mińsk, po czym zastąpiono je rodzinnymi konstrukcjami Odra z Elwro, które od połowy lat 70 były wymieniane na komputery JS (Riad), klony maszyn IBM 360, produkowane w krajach RWPG.\nOśrodki ZETO dawały sobie świetnie radę. Podejmowały się ciekawych i potrzebnych na swoim terenie zadań obliczeniowych. Zgłaszali się do nich ze swoimi danymi przedstawiciele lokalnych przedsiębiorstw prosząc o pomoc w strategicznych decyzjach. Ale również niemal wszystkie "sztandarowe budowy socjalizmu" – w warszawskim ośrodku ZOWAR prowadzono np. intensywne obliczenia na potrzeby Fabryki Samochodów Osobowych przymierzającej się do produkcji Polskiego Fiata. W szczytowym okresie rozwoju ZETO zatrudniały w sumie ok. 7 tysięcy osób.\nSystemy informatyczne oferowane przez ZETO były powielarne – łatwe do zaadaptowania w różnych branżach. ZUS powierzał ZETO przetwarzanie danych umożliwiających obsługę świadczeń emerytalno-rentowych za pomocą terminali zdalnych podłączonych do komputerów poszczególnych ośrodków. Systemami dedykowanymi ZETO były EMIR/AD i SEKS (Bydgoszcz), Manager/Rentier (Katowice), Farmer (Bydgoszcz), Symlek i Insemik (Olsztyn), system dla mleczarni (Białystok), usługi podpisu elektronicznego Certum (Szczecin), czy wydruki masowe (Łódź).\nInformatyka pełnoprawną dziedziną nauki\nW październiku 1968 roku 120 naukowców, konstruktorów i użytkowników komputerów spotkało się w Zakopanem na I Ogólnokrajowym Sympozjum "Naukowe Problemy Maszyn Matematycznych". Zaproponowano wówczas, żeby inaczej nazwać obszar nazywany u nas dotąd "elektroniczna technika obliczeniowa". W Stanach określało się ją już wtedy jako "computer science", co wyraźnie wskazywało, że ta dziedzina została uznana za pełnoprawną dyscyplinę naukową. Francuzi już mówią "informatique", a Niemcy "informatik". I stało się. Od tamtej pory mówimy "informatyka" i myślimy "informatyka".\nNowa dziedzina uzyskała odpowiednie wsparcie administracyjne. Ośrodki ZETO podporządkowano nowopowstałemu Zjednoczeniu Informatyki. W 1971 roku powołano Krajowe Biuro Informatyki, które przygotowało koncepcję Krajowego Systemu Informatycznego. Miał on scalać wszystkie elementy sterowania państwem w centralną sieć komputerów i baz danych. Infostrada, czyli sieć transmisji danych, powinna zapewnić przepływ informacji między modułami systemu i konwersję danych zależnie od typu współpracującego komputera. Tylko parę podsystemów tego ambitnego planu doczekało się realizacji.\nAndrzej Targowski „Informatyka bez złudzeń” wyd. Adam Marszałek, Toruń 2001, Według: http://bcpw.bg.pw.edu.pl/Content/1720/16atibz_krajowy.pdf\nW roku 1971 rozpoczęto w Polsce prace nad konstrukcją minikomputerów. Zapoczątkował je inż. Jacek Karpiński modelem szesnastobitowego minikomputera K-202. Ta oryginalna konstrukcja, głównie z powodów wyprzedzania swoimi rozwiązaniami możliwości produkowania jej komponentów przez polskie zakłady, nie weszła do masowej produkcji. W latach 1972 - 1978 wyprodukowano natomiast w Zakładach Mera w Warszawie ponad trzy tysiące minikomputerów systemu Mera-300 i Mera-400. Ośmiobitowy komputer Mera-300, zaprojektowany w IMM w Warszawie dysponował wewnętrzną pamięcią 8 kb oraz dyskiem o pojemności 5Mb (dziś przeciętne zdjęcie cyfrowe to ok. 10 Mb). Wyposażony był w system operacyjny oraz język symboliczny KBD oraz preprocesor ODYS. Szesnastobitowa Mera-400, zaprojektowana w ZD IMM, wzorowana w niektórych rozwiązaniach na K-202, posiadała pamięć operacyjną 32 kb z możliwością rozbudowy do 96 kb oraz dyskiem o pojemności 5Mb. Sterowały nią systemy operacyjne SOM-3 lub Crook z zaimplementowanymi językami Assembler, Fortran, Simbol. Zarówno sprzęt jak i oprogramowanie były oryginalnymi wytworami polskiej myśli technicznej.\nMinikomputery znalazły zastosowania w przemyśle, nauce, administracji, sporcie a nawet telewizji. W większości instalowanych miejsc stały się forpocztą zbliżającej się informatyzacji. Pokazały, że informatyka wychodzi z ośrodków komputerowych, obejmuje coraz to szersze obszary zastosowań, zbliża się do ludzi – chwilę po nich rozwija się era komputerów osobistych.\nInnymi, produkowanymi na mniejszą skalę polskimi minikomputerami były Mera-100 (Mera Błonie), oraz Mera-60 (Mera Elzab). Od roku 1978 produkowano w zakładach Mera minikomputer jednolitego systemu SM3 wzorowanego na architekturze maszyny PDP 11. W późniejszych latach, w przekształconej z zakładów Mera firmie Mikrokomputery produkowano bazujące na modelu IBM PC – komputery Mazovia.\nŹródło: https://mera400.pl/Plik:Mt_mera_front_all.jpg, autor Jakub Filipowicz. Licencja CC-BY-NC-SA\nW końcu lat 60-tych Komitet Akademii Nauk ZSRR zdecydował, że kraje zrzeszone w RWPG powinny wspólnie stworzyć jednolity system maszyn cyfrowych. Jako wzorzec wybrano rodzinę maszyn IBM 360, najbardziej wtedy rozpowszechnionych na świecie, choć firmy IBM nikt nie pytał o pozwolenie.\nWęgrzy dostali do opracowania najmniejszą maszynę R-10, Bułgarzy nieco większą R-20, Polska średnią R-30, a Wschodnie Niemcy R-40. Największy komputer R-50 oczywiście wziął dla siebie największy kraj wspólnoty. W gruncie rzeczy ZSRR i tak kontrolował całość, bo do każdego z modeli przyporządkowano dodatkowo jakiś ośrodek badawczy i produkcyjny w Kraju Rad. Naszym R-30 faktycznie miały się zajmować instytut w Erywaniu oraz fabryka w Kazaniu.\nElwro podjęło jednak wyzwanie i w 1973 roku zaprojektowało własną serię prototypową. Polski komputer był mniejszy (mieścił się w zaledwie jednej szafie, a radziecki zajmował aż trzy) i nie pochłaniał tyle energii. Był znacznie bardziej niezawodny, bo erywański R-30 nie dawał się uruchomić i na Międzynarodowych Targach Poznańskich w 1972 roku musiano wystawić niedziałającą maszynę.\nPolska wersja R-30 przede wszystkim była szybsza. Na targach w Brnie porównano czas obliczeń zestawu podstawowych operacji arytmetycznych. R-20 uporał się z nimi w 200 sekund. R-30 w wersji z Erywania potrzebował na to 70, a nasz z Elwro tylko 7 sekund. Zaskoczeniem był aż 9-sekundowy wynik pięciokrotnie większego od polskiej maszyny niemieckiego R-40.\nKomputer zbudowany przez zespół polskich inżynierów był tak dobry, że mimo początkowych zarzutów o naruszenie zasad projektowych ustalonych dla całego Jednolitego Systemu, dostał osobny numer R-32 i przez wiele lat wytwarzano go seryjnie.\nZ planowanych w Krajowym Systemie Informatycznym modułów do naszych czasów przetrwał tylko Pesel. Choć Pesel był wdrażany w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, to jednak w porównaniu z innymi systemami tego ministerstwa miał szczególny status. Jego rola była w gruncie rzeczy administracyjna – stanowił elektroniczne przedłużenie Centralnego Biura Adresowego MSW, w którym były wówczas dane 20 mln obywateli.\nPreludium do Pesela był system Magister, w modelu KSI dyskretnie oznaczony jako część Herkulesa (system zarządzania kadrami). Magister miał gromadzić dane o zawodzie, miejscu zatrudnienia i pensjach osób posiadających wyższe wykształcenie. Oficjalnie chodziło o lepsze wykorzystanie kompetentnych zasobów ludzkich, ale strajki studenckie z marca 1968 roku nie były jeszcze tak odległe, żeby ktoś w to tłumaczenie uwierzył. Intencje musiały być inne, skoro z tej przymusowej ewidencji wyłączeni byli członkowie rządzącej partii PZPR, choć niektórzy z nich wyższe wykształcenie posiadali. A także pracownicy milicji i wojska.\nPraca nad Peselem trwała długo. Dopiero na koniec 1980 roku było w nim 1,6 mln osób. W 1981 roku ta liczba, co prawda, się podwoiła, ale w systemie znajdowały się wyłącznie nazwiska od A do F, bo dane wprowadzano alfabetycznie. Kompletowanie danych zakończono dopiero w 1992 roku. Przydzielany obywatelom numer identyfikacyjny, którego wszyscy obecnie na co dzień używamy był generowany przez maszynę R-10 na podstawie algorytmu opracowanego przez WAT i Politechnikę Gdańską.\nObecnie Pesel współpracuje on-line z kilkunastoma dużymi systemami informatycznymi, zapewniając dostęp tysiącom terminali. Słowo "pesel" przyjęło się w codziennym języku, ale rzadko kto potrafi rozwinąć akronim Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności.\nKatedry związane z maszynami matematycznymi organizowane były w latach sześćdziesiątych w ramach istniejących już Wydziałów Łączności. W Katedrze Konstrukcji Telekomunikacyjnych i Radiofonii Politechniki Warszawskiej pierwsi absolwenci specjalności maszyny matematyczne opuszczają uczelnie już w 1962 roku. Katedra Konstrukcji Maszyn Cyfrowych Politechniki Wrocławskiej rozpoczyna nauczanie studentów Wydziału Łączności w specjalności maszyny matematyczne w rok później. Oba te miejsca wykształciły znaczną część podstawowej kadry polskiej informatyki aktywnej w kilku następnych dziesięcioleciach.\nLata siedemdziesiąte to okres konsolidowania się zespołów prowadzących w uczelniach akademickich badania i dydaktykę w obszarze informatyki. W 1969 roku powstaje na Uniwersytecie Warszawskim Instytut Maszyn Matematycznych, by w 1975 roku po połączeniu z Zakładem Obliczeń Numerycznych przekształcić się w Instytut Informatyki. W tym samym przełomowym roku powstaje Instytut Informatyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, a na Uniwersytecie Wrocławskim utworzony zostaje samodzielny Instytut Informatyki.\nPolitechnika Gdańska utworzyła w 1969 roku Instytut Cybernetyki Technicznej, przemianowany w rok później na Instytut Informatyki. W 1970 roku Politechnika Warszawska organizuje Instytut Budowy Maszyn Matematycznych, w 1975 roku przekształcając go w Instytut Informatyki.\nNazwa "Instytut Informatyki" okazała się dobrym wyborem. Dostosowywały się więc do niej kolejne uczelnie. W 1980 roku Instytut Informatyki powstał na Politechnice Łódzkiej i Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, w 1984 roku na Politechnice Śląskiej, w 1990 roku na Politechnice Poznańskiej i później na Politechnice Wrocławskiej.\n„W dniu 18 grudnia 1980 roku w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie odbyło się zebranie nieformalnej grupy informatyków, której celem jest zainicjowanie działań zmierzających do zorganizowania stowarzyszenia informatyków polskich. Zaproszone osoby reprezentowały różne ośrodki związane z informatyką – uczelnie, instytuty naukowo-badawcze, ośrodki obliczeniowe i przemysł. Przedstawiono propozycje najważniejszych postanowień statutu Stowarzyszenia, powołano 22-osobowy Komitet Założycielski (...)”\n(Informatyka, nr 1, 1980).\nDo powyższego komunikatu należy jedno dodać – kładąc kamień węgielny pod Polskie Towarzystwo Informatyczne owe 22 osoby zrobiły to z własnego pomysłu i własnej woli, bez żadnego impulsu płynącego od jakiejkolwiek władzy. W owym czasie nie była to jedyna niezależna inicjatywa obywatelska, jednak dość istotnie różniąca się od większości ówczesnych inicjatyw oddolnych - PTI od początku konsekwentnie było i nadal jest organizacją całkowicie apolityczną.\nNowe stowarzyszenie, działając jeszcze nieformalnie, szybko rozwinęło swoją aktywność. W marcu 1981 roku działały już sekcje: Baz Danych, EMC IBM, Sieci Komputerowej, Sprzętu Mikroprocesorowego, Grafiki Komputerowej oraz komisje: Stopni Specjalizacyjnych, Biblioteczna, Wydawnicza i Komisja Szkoleń. Oficjalnie, Polskie Towarzystwo Informatyczne zostało założone na I Zjeździe w dniu 23 maja 1981 roku, uzyskując osobowość prawną. Pierwszym prezesem PTI został prof. Władysław M. Turski.\nW kolejnych latach PTI rozwijało swoją działalność, w szczytowym okresie liczba członków sięgała blisko 2000. Do dzisiaj PTI pozostaje największą, aktywnie działającą organizacją w kraju, skupiającą zawodowych informatyków.\nPierwszym czasopismem naukowo-technicznym o tematyce komputerowej były założone w 1965 roku „Maszyny matematyczne” wydawane w nakładzie około 1000 egzemplarzy. Wskutek zmian terminologicznych czasopismu temu w 1971 roku zmieniono tytuł na „Informatyka”.\nW latach 80. ubiegłego wieku w zakładach pracy zaczęły pojawiać się komputery osobiste IBM PC/XT oraz PC/AT, a w domach 8-bitowe mikrokomputery typu ZX Spectrum, ATARI, Commodore, Amstrad czy polskiej produkcji Meritum. Narastająca fascynacja tymi urządzeniami przyczyniła się do powstania w tym czasie kilku znaczących polskich czasopism o tematyce komputerowej, których nakład rozchodził się niemal w całości. Idący w ślad za tym przełom na rynku wydawniczym nastąpił w 1985 roku wraz z pojawieniem się miesięcznika „Bajtek”, dodatku do gazet „Sztandar Młodych” i „Odrodzenie”. Pismo kierowane do dzieci i młodzieży popularyzowało informatykę oraz dopiero rozwijający się rynek komputerów domowych. Bez wątpienia „Bajtek” jest symbolem polskich początków rozpowszechniania się komputerów domowych w czasach PRL.\nZ myślą o bardziej zaawansowanych użytkownikach komputerów w 1986 roku na rynku pojawił się miesięcznik „Komputer”. Przez krótki okres (1986–1988) dostępny był miesięcznik komputerowy „Mikroklan”. W grudniu 1989 roku ukazał się dwutygodnik komputerowy „PC Kurier”, wydawany przez 14 lat przez wydawnictwo Lupus. W roku 1990 to samo wydawnictwo wprowadziło na rynek miesięcznik komputerowy „Enter”. W 1990 roku na polski rynek wydawniczy weszło amerykańskie wydawnictwo IDG, wprowadzając swój sztandarowy tytuł Computerworld, przeznaczony dla menedżerów informatyki. IDG przejęło miesięcznik „Komputer” zmieniając jego tytuł na „PC World Komputer”. W latach 1993-2017 wydawana była polska edycja miesięcznika „Chip”.\nMiłośnikom gier komputerowych poświęcone było bardzo popularne czasopismo „Top Secret”, wydawane w latach 1990-1996. Tą samą tematyką zajmowały się miesięczniki „Secret Service” (1993-2001) oraz „Gambler” (1993–1999).\nŹródło: https://vignette.wikia.nocookie.net/8bit/images/8/8a/Bajtek_1985_01.jpg/revision/latest?cb=20120203173610&path-prefix=pl Licencja: CC-BY-SA\nWraz z pojawieniem się na świecie mikrokomputerów z procesorami x80 i x86 w Polsce nas początku lat 80. zaczęły powstawać prywatne firmy, które pomimo ograniczeń narzucanych przez PRL-owskie przepisy sprowadzały (głównie z Dalekiego Wschodu) gotowe komputery albo montowały je, często w chałupniczy sposób ze sprowadzanych części (przepisy ograniczały rozwój tylko do formy tzw. „działalności rzemieślniczej”). W 1980 lub 1981 roku powstaje w Gdyni pierwsza polska prywatna firma komputerowa - Computer Studio Kajkowski, założona jako zakład rzemieślniczy przez inż. Ryszarda Kajkowskiego. CSK oferowało klon IBM XT - komputer Lidia.\nUdostępniony przez IBM standard komputera osobistego IBM PC umożliwił produkcję na masową skalę części komputerowych, z których w łatwy sposób można było złożyć komputer, działający dokładnie jak jego pierwowzór skonstruowany przez firmę IBM. Sprzęt mikrokomputerowy stał się łatwiej dostępny, tańszy i bardziej niezawodny od komputerów oferowanych przez państwowy przemysł. Upowszechnienie mikrokomputerów było też impulsem do powstawania i rozwoju firm świadczących usługi serwisowe. Powstawały drobne firmy produkujące oprogramowanie na potrzeby przedsiębiorstw produkcyjnych, sklepów czy gabinetów lekarskich.\nPo transformacji ustrojowej w 1989 roku wiele z tych firm przekształciło się w nowoczesne, silne podmioty produkujące komputery i oprogramowanie oraz świadczące usługi informatyczne.\nPo otwarciu się rynku polskiego i zniesieniu barier celnych, nastąpił dalszy dynamiczny rozwój firm, które sprowadzając niezbędne elementy rozpoczęły masową produkcję komputerów klasy IBM PC dla rynku krajowego.\nKomputery składano niemalże wszędzie (tzw. składaki), począwszy od przysłowiowych garaży i małych firm lub jednoosobowych działalności gospodarczych po duże fabryki. W niedługim czasie wyłonili się potentaci krajowi: Optimus oraz JTT. Do tej pory Polska jest wyjątkowym w skali europejskiej krajem, w którym największe firmy branży informatycznej mają krajowe korzenie i nie są powiązane własnościowo z międzynarodowymi koncernami.\nlogo OPTIMUS: domena publiczna - commons.wikimedia.org Zdjęcie: Happa (https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Kluska_Roman.jpg), „Kluska Roman“, https://creativecommons.org/licenses/by/3.0/legalcode\nW latach 1981-1983 powstaje Międzyuczelniana Sieć Komputerowa (Gliwice, Warszawa, Wrocław), a w latach 1986-1990 jest realizowana budowa Krajowej Akademickiej Sieci Komputerowej (KASK). Pierwsze usługi komputerowe typu Bulletin Board System, polegające na udostępnianiu miejsca, gdzie można umieszczać i czytać ogłoszenia, obsługiwać własną skrzynkę pocztową lub dokonywać transferu plików są uruchamiane w 1986 roku. Jeden z BBS-ów wiosną 1987 roku uzyskuje połączenie z FidoNet.\nW maju 1987 roku pracownicy Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego zorganizowali serwis wymiany poczty komputerowej ze światem Zachodu, wdzwaniając się do Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych CERN w Genewie. We wrześniu 1989 roku zainicjowano proces włączenia Polski do światowej akademickiej sieci komputerowej EARN/Bitnet. Na jej bazie rozwinął się polski Internet, a za jego początek uważa się dzień 17 sierpnia 1991 roku.\nW latach 90. Centrum Informatyczne Uniwersytetu Warszawskiego, zostało dołączone do sieci EARN. 17 lipca 1990 roku Tadeusz Węgrzynowski (dyrektor CIUW) wysłał maila do Andrzeja Smereczyńskiego (koordynator EARN) o treści: Szanowny Panie Andrzeju, miło mi powitać Pana z Kopenhagi. Proszę pozdrowić wszystkich w CIUW.\nW grudniu 1993 powstała Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa (NASK) – dysponent domeny internetowej .pl. W ramach przyjętego w 1995 roku "Programu rozwoju infrastruktury informatycznej dla polskich środowisk naukowych" koordynowanego przez Komitet Badań Naukowych powstały: dwie sieci rozległe – NASK i sieć POL-34 (1997-2004), 22 sieci miejskie (MAN), 5 centrów komputerów dużej mocy obliczeniowej w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Gdańsku i Wrocławiu. Zadania sieci POL-34 przejęła od 2003 roku ogólnopolska sieć światłowodowa Polski Internet Optyczny (PIONIER), służąca ośrodkom akademickim do celów naukowych oraz rozwojowi usług społeczeństwa informacyjnego.\nAntena satelitarna, ustawiona w grudniu 1991 roku na dziedzińcu Uniwersytetu Warszawskiego. Przez ponad 4 lata stanowiła główne łącze polskiego Internetu z Internetem światowym, obsługując linię satelitarną Warszawa-Sztokholm\nPolscy programiści Mistrzami Świata\nW 2003 roku drużyna Uniwersytetu Warszawskiego w składzie Tomasz Czajka, Andrzej Gąsienica-Samek, Krzysztof Onak - zajęła pierwsze miejsce i zdobyła złoty medal w Akademickich Mistrzostwach Świata w Programowaniu Zespołowym w Beverly Hills w Kalifornii. Nie był to pierwszy ani ostatni sukces młodych polskich informatyków. Polskie drużyny akademickie przede wszystkim z Uniwersytetów Warszawskiego i Jagiellońskiego w mistrzostwach tych nieprzerwanie uczestniczą od 1998 roku – zawsze z medalem. W 2012 roku finały mistrzostw odbyły się w Warszawie. Także w światowych finałach Olimpiad Informatycznych, od początku swoich wystąpień polskie ekipy odnotowują spektakularne sukcesy. Polska jest w nich na drugim miejscu w klasyfikacji medalowej. W innych zawodach jak np. Topcoder czy Imagine Cup młodzi informatycy polscy są także w czołówce świata. Znakomita opinia o polskich informatykach zaowocowała inwestycjami największych firm komputerowych świata, które ulokowały swoje centra rozwojowe w naszym kraju.\nPolska ekipa, zwycięzcy Akademickich Mistrzostw Świata w Programowaniu Zespołowym w składzie (od prawej): Andrzej Gąsienica-Samek, Tomasz Czajka, Krzysztof Onak wraz z prowadzącym ją, profesorem Janem Madeyem.\nŹródło: materiał udostępniony z archiwum Komitetu Głównego Olimpiady Informatycznej\nInternet po kilkunastu latach funkcjonowania w Polsce wykształcił nowe formy wymiany informacji. Zaczął skupiać różne grupy zainteresowań, społeczności w których każdy członek mógł się wypowiedzieć. Pozwalało to w szybkim tempie rozwijać wiedzę z różnych dziedzin, co w inny sposób było prawie niewykonalne.\nJednym z pierwszych serwisów szeroko zaakceptowanych przez polskich internautów stała się Wikipedia. We wrześniu 2001 roku, zaledwie kilka miesięcy po światowej edycji (angielskiej), uruchomiono polskojęzyczną edycję Wikipedii. Polska wersja przez pewien czas zajmowała czwarte miejsce pod względem liczby haseł, co dobrze świadczyło o mobilizacji polskich użytkowników Internetu. Obecnie język polski stabilnie zajmuje miejsce dziesiąte, z liczbą haseł prawie 1,3 mln. W 2009 roku PTI przyznało polskojęzycznej Wikipedii specjalne wyróżnienie za innowacyjność społeczną.\nGadu-Gadu (GG) – polski komunikator internetowy, opracowany przez firmę GG Network. Pierwsza wersja GG została uruchomiona w 2000 roku. Gadu-Gadu umożliwiał przede wszystkim prowadzenie rozmów tekstowych, ale także przesyłanie plików, prowadzenie konferencji i rozmów głosowych. Użytkownicy Gadu-Gadu byli identyfikowani w systemie za pomocą numerów. W 2011 roku Gadu-Gadu miało około 50 milionów unikatowych użytkowników, którzy wysyłali do 300 milionów wiadomości dziennie.\nNasza-klasa.pl (później nk.pl) – polski serwis społecznościowy został uruchomiony w 2006 roku. Jego pierwotnym celem było umożliwienie użytkownikom odnalezienia osób ze swoich szkolnych lat i odnowienie z nimi kontaktu. Później serwis nabrał charakteru wielopoziomowej platformy komunikacji dla polskich użytkowników Internetu. nk.pl udostępniała listę szkół i klas, do których użytkownik mógł dopisać się jako uczeń, nauczyciel lub gość, lub też jedynie obejrzeć, kto do danej klasy się zapisał. Lista ta jednak szybko poszerzyła się o organizacje harcerskie, jednostki wojskowe, itp. W czerwcu 2010 roku na portalu istniało około 14 milionów aktywnych kont użytkowników.\nŹródło: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Wikipedia-logo-v2-pl.png Licencja: CC-BY-SA\nWchodzimy informatycznie do UE\n21 grudnia 2007 roku Polska stała się członkiem państw grupy Schengen. Stało się to możliwe także dzięki implementacji tzw. Polskiej Domeny Systemu Informacyjnego Schengen II i Systemu Informacji Wizowej (PL SIS II/VIS). Dokonano zintegrowania współdziałania informatycznego 21 instytucji w Polsce, które utworzyły PL SIS II/VIS. Z powodu opóźnień samego SIS II oraz VIS, w pierwszym etapie skorzystano z systemu SISone4ALL (tzw. SIS I+), zaoferowanego wszystkim przystępującym krajom przez Portugalię i stanowiącego unowocześnioną technologicznie wersję starego systemu, tj. SIS I. Pozwoliło to na utrzymanie założonego terminu wejścia do strefy Schengen. Warunkiem dla strony polskiej było dokonanie koniecznych dostosowań wielu krajowych systemów informatycznych jak np. CEPiK, PESEL, systemów obsługujących wydawanie i obsługę dowodów osobistych i paszportów zarówno w kraju jak i na placówkach dyplomatycznych, kontrole graniczne, systemy celne, finansowe, wizowe i inne. Polska stała się krajem granicznym UE i wypełnianie tej funkcji zapewniła Polska Domena SIS.\nPrace nad stworzeniem i uruchomieniem polskiej wersji systemu SIS koordynowało MSW. Za stronę techniczną implementacji, w tym sieć dedykowaną odpowiadało Biuro Informatyki KG Policji. W roku 2007 był to pierwszy, tak rozległy i skoordynowany z innymi krajami UE system teleinformatyczny. W kolejnych latach wprowadzono system VIS obejmujący m.in. biometrię i w pełni uruchomiono PL SIS II/VIS.\n1 lipca 2011 roku rozpoczęła działalność Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Umożliwia ona bezpłatny dostęp do informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach, a także składanie wniosków. To jeden z niewielu systemów e-administracji, który udało się wdrożyć w przewidzianym terminie, za zaplanowane pieniądze i o zakładanej funkcjonalności. W przedsięwzięciach o takiej skali i złożoności jest to rzadki przypadek.\nW latach 90. stworzono system POLTAX wykorzystywany do przetwarzania danych o podatnikach. Resort finansów wprowadził rejestr NIP i wdrożył e-deklaracje, czyli rozliczanie podatków przez Internet. W roku 2017 już 56% podatników rozliczyło się przez Internet.\nKSI ZUS – Kompleksowy System Informatyczny Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - powstawał w 1997 roku. To największy projekt informatyczny, jaki został wdrożony w Polsce. Gromadzi i przetwarza dane ponad 25 mln obywateli, umożliwiając naliczanie oraz wypłacanie emerytur i rent. Platforma Usług Elektronicznych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (PUE ZUS) obecnie jest pierwszym polskim w pełni wdrożonym e-urzędem i umożliwia: wgląd do danych zgromadzonych w ZUS, przekazywanie dokumentów ubezpieczeniowych i składanie wniosków.\nElektroniczna Platforma Usług Administracji Publicznej (ePUAP), czyli ogólnopolska platforma teleinformatyczna służąca do komunikacji obywateli z jednostkami administracji publicznej, została uruchomiona w 2008 roku.\nMinisterstwo Zdrowia zajęło się systemem zarządzania usługami medycznymi Rejestrem Usług Medycznych. W 2013 roku został uruchomiony system eWUŚ (Elektroniczna Weryfikacja Uprawnień Świadczeniobiorców), który umożliwia łatwe potwierdzenie prawa do leczenia w ramach ubezpieczenia w NFZ. Od stycznia 2016 roku lekarze mogą wystawiać elektroniczne zwolnienia lekarskie i trwają prace nad wdrożeniem elektronicznej dokumentacji medycznej. Ministerstwo Sprawiedliwości też wprowadziło na swojej e-platformie wiele przydatnych usług: przeglądanie ksiąg wieczystych przez Internet, rejestracje spółek, wyszukiwanie podmiotów, dłużników, uzyskiwanie zaświadczeń i uiszczanie opłat sądowych.\nOd 2012 roku odnotowujemy w Polsce dynamiczny wzrost startupów – nowej formy działalności innowacyjno-rozwojowej, w której znaczące miejsce odgrywają firmy sektora nowoczesnych rozwiązań cyfrowych, głównie w sferze oprogramowania i usług.\nStało się to możliwe dzięki swobodnemu przepływowi wiedzy i rozwojowi możliwości technicznych oferowania rozwiązań poprzez sieci teleinformatyczne. Startupy znajdują źródła finansowania w napływających do Polski funduszach unijnych, venture capital, akceleratorach innowacji, inicjatywach typu anioły biznesu, a coraz częściej w ramach foundraisingu.\nNa całym świecie, podobnie i w Polsce startupy są źródłem twórczych rozwiązań, nieskrępowanych myśli, współpracy i rozwoju. W technologiach cyfrowych w Polsce dominują startupy specjalizujące się w dziedzinach fin-techowych, big data, IoT, sztucznej inteligencji, rozszerzonej rzeczywistości i świadczeniu usług w modelu SaaS. Wiele liczących się już w Polsce firm sektora IT wywodzi się ze startupów.\nW wielu miastach odbywają się regularne spotkania, na których prezentowane są młode firmy, praktycy i rozwiązania konkretnych problemów. Zapraszani są też specjaliści z różnych dziedzin, prezesi spółek medialnych i osoby będące autorytetami biznesowymi.\nOd 2009 roku organizowany jest konkurs dla startupów i firm technologicznych Aulery, wyłaniający liderów rynku i najlepsze polskie firmy z globalnym potencjałem. Startupy to ważny komponent przyszłości polskiej informatyki.\nźródło: Photo by Tim Gouw on Unsplash\n17 lutego 2005 roku Sejm, przy jedynie sześciu głosach wstrzymujących przyjął ustawę o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne zwaną powszechnie ustawą o informatyzacji. Był to pierwszy akt prawny legitymizujący systemy i standardy, a także określający zadania ministra właściwego do spraw informatyzacji oraz jego narzędzia i organa pomocnicze jak np. wymagania w zakresie interoperacyjności systemów informatycznych, Plan Informatyzacji Państwa czy Rada Informatyzacji. Ustawa była pochodną wcześniejszych apeli i działań środowiska teleinformatycznego prowadzących m.in. do ustanowienia w 2002 roku działu „informatyzacja” administracji publicznej i powierzenie odpowiedzialności nad nim Ministrowi Nauki i Informatyzacji, w tamtym czasie był nim prof. Michał Kleiber. Prace nad samą ustawą koordynował wiceminister Włodzimierz Marciński.\nWażnym krokiem w polityce informatyzacji państwa było powołanie w 2007 roku Komitetu Rady Ministrów do spraw Informatyzacji i Łączności, przemianowanego w 2012 roku na Komitet ds. Cyfryzacji.\nDział Informatyzacja był następnie przekazywany kolejno pod nadzór Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (lata 2005 – 2011), Ministra Administracji i Cyfryzacji (lata 2011 – 2015) oraz Ministra Cyfryzacji (w 2015 roku utworzono ministerstwo zajmujące się już wyłącznie cyfryzacją).\nTrendy i kierunki rozwoju informatyki\nBardzo dziękuję za zapoznanie się z wystawą. Wskazane w niej zostały epizody z 70-letniej historii informatyki polskiej. Bez wątpienia one jej nie zamykają, jest do wskazania także wiele innych znaczących osiągnięć. Dziś informatyka polska jest częścią informatyki światowej. Dokonuje się to poprzez swobodny przepływ inwestycji, ludzi i wiedzy. Polską myśl odnajdujemy w produktach globalnych, ale jej korzenie wyrastają z naszej historii.\nHistoria jest ważna, ale liczy się przyszłość. Zdobycze informatyki mają fundamentalny wpływ na rozwój naszego świata, a informatycy są ich twórcami. Czy za kolejne 70 lat będą w obiegu słowa informatyka czy komputer - nie wiadomo! Pewne jest jednak, że ich pochodne zmienią nasz świat.\n2019 Polskie Towarzystwo Informatyczne


Nowelizacja przepisów kodeksu pracy w zakresie umów terminowych odniesie bezpośredni skutek również wobec umów terminowych trwających w dniu wejścia w życie nowych przepisów. Przepisy przejściowe (art. 13–17 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw) zawierają konkretne reguły, które należy stosować względem umów terminowych obowiązujących w dniu wejścia w życie nowelizacji\nKrok: terminowa umowa o pracę trwająca w dniu wejścia w życie nowych przepisów lub obowiązująca od tej daty\nTrwające w dniu wejścia w życie nowelizacji (tj. w dniu 22 lutego 2016 r.), terminowe umowy o pracę lub umowy, które w tym dniu zostały zawarte na czas określony podlegają przepisom przejściowym zawartym w ustawie z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw. Przepisy przejściowe dotyczyć będą również tych umów terminowych, które przed dniem wejścia w życie nowych przepisów zostały wypowiedziane a okres wypowiedzenia przypada po dniu wejścia w życie zmian.\nKrok: badanie czasu trwania umowy i liczby umów na czas określony zawartych z jednym pracownikiem\nAby zastosować odpowiednie regulacje prawne pracodawca w pierwszej kolejności musi zbadać, czy trwająca w dniu wejścia w życie nowych przepisów terminowa umowa o pracę pracownika jest jego pierwszą umową, czy też kolejną. Ponadto kontroli podlega czas trwania umowy lub umów, które zostały z pracownikiem zawarte przed dniem 22 lutego 2016 r. W tym zakresie pracodawca skontrolować musi czy łączny czas trwania umów o pracę na czas określony pracownika przekracza, czy też nie 33 miesiące.


Canon EOS 80D body - lustrzanka cyfrowa - aparat Canon\nsymbol: 1263C027AA\tkod kreskowy: 8714574636351\nZaawansowany i prosty? Szybki i wydajny? Uniwersalny i wyjątkowy? Te z pozoru sprzeczne cechy udało się zamknąć w jednym wyjątkowym urządzeniu, tak doskonałym, że długo można by o nim opowiadać. Na szczęście Canon po raz kolejny wychodzi na przeciw nawet najbardziej wymagającym użytkownikom i oto pojawia się on – jedyny i niepowtarzalny aparat EOS 80D. Fotografia jeszcze nigdy nie była tak blisko człowieka.\nIntuicyjność i wygoda w EOS 80D\nNadrzędną zaletą tego modelu jest intuicyjność. Nie trzeba być profesjonalistą, żeby czerpać przyjemność z korzystania z EOS 80D. To proste i przystępne urządzenie, które pomoże uchwycić na zdjęciu ważne chwile. Nawet te najbardziej ulotne, dzięki fotografii z prędkością 7 kl./s. oraz autofocusem z aż 45 punktami krzyżowymi. 27 z nich bez problemu pracuje z przesłoną f/8. Daje to wspaniałe warunki do stawiania pierwszych kroków w fotografii.\nCanon EOS 80D – aparat nowoczesny i wygodny\nTo urządzenie dla ludzi żyjącym we współczesnym świecie, którym zależy na poszerzaniu swojej wiedzy i horyzontów fotograficznych. Dla ludzi, którzy potrzebują być cały czas w kontakcie z otaczającym światem. Dla ludzi, dla których czas upływa za szybko, dla których każda minuta jest na wagę złota, a każda chwila jest najcenniejszą na świecie. Dlatego w odpowiedzi na potrzeby współczesnych konsumentów lustrzanka Canon 80D posiada wbudowane Wi-Fi oraz korzysta z sytemu NFC. Wystarczy zaledwie kilka chwil, aby połączyć się ze zgodnym urządzeniem w systemie Android i już możemy zarządzać naszymi zdjęciami za pomocą telefonu lub tabletu. W kilka chwil możemy podzielić się ze światem wszystkimi zdjęciami, jakie chwilę wcześniej wykonaliśmy.\nAparat Canon EOS 80D posiada również możliwość pracy zdalnej za pomocą podłączonego urządzenia inteligentnego. Dzięki temu na żywo widzimy podgląd obrazu widzianego przez aparat fotograficzny. Ułatwi też to udostępnianie naszej twórczości podczas podróży. Canon EOS 80D to synonim nowego spojrzenia na fotografie – dosłownie i w przenośni. Dzięki zastosowaniu nowego wizjera, który gwarantuje dokładniejszy podgląd obrazu, nie umkną nam nawet detale znajdujące się blisko krawędzi kadru. Takie rozwiązanie daje nam niemal 100% widoczności. Również praca w trybie Live View nigdy nie była tak prosta jak tutaj – dzięki zastosowaniu odchylanego 7-calowego ekranu LCD, możemy eksperymentować i dobierać różne kąty fotografowania. A warto, bo EOS 80D posiada możliwość tworzenia filmów z zachowaniem najwyższej jakości dźwięku i obrazu.\ndotykowy TFT Clear View II\nMax. 6000 × 4000\nUSB Hi-Speed, Wyjście wideo (PAL/ NTSC) (zintegrowane ze złączem USB), wyjście HDMI mini (zgodne z HDMI-CEC), mikrofon zewnętrzny (mini jack 3,5 mm stereo), wejście słuchawkowe (mini jack stereo)


Wykorzystanie rękawiczek medycznych - dom rodzinny jesień\nHome » E-Biznes » Inne Sklepy » Wykorzystanie rękawiczek medycznych\nW dzisiejszych czasach dużo mówi się o edukacji młodych ludzi, jeśli chodzi o pierwszą pomoc. W sytuacjach zagrożenia życia nie zawsze można liczyć, że przyjedzie pogotowie i uratuje życie człowieka. Niestety czas gra na niekorzyść człowieka po wypadku czy incydencie. Zatem najbliższy człowiek powinien, który był świadkiem powinien potrafić udzielić pomocy. Na kursach uczy się ludzi, że najważniejsze zabezpieczenie swojego zdrowia. Rękawiczki medyczne powinny być zatem w każdym samochodzie czy torebce. Nie zajmują one dużo miejsca, a mogą być przydatne. Rękawiczki medyczne chronią człowieka od zarażenia się jakimiś infekcjami, które może mieć człowiek poturbowany. W przypadku krwawienia rękawiczki są obowiązkowe, ponieważ w przeciwnym razie ryzyko jest duże.


Z Jezusem przez Biblię - Sally Lloyd-Jones - Książka | Gandalf.com.pl\nZ Jezusem przez Biblię (twarda)\nSally Lloyd-Jones , ilustr. Jago\nZ Jezusem przez Biblię - opis produktu:\nObsypana licznymi nagrodami książka "Z Jezusem przez Biblię" to niezwykła Opowieść, która łączy w sobie wiele historii biblijnych z całego Pisma Świętego. Jej głównym bohaterem jest wyjątkowe Dziecko, od którego zależą losy całego świata. Od Adama i Ewy, Noego, Abrahama, Izaaka i Jakuba, poprzez Mojżesza i Jozuego, aż do króla Dawida i wielu innych postaci w każdej opowieści biblijnej, jeśli dobrze się w nią wsłuchać, można usłyszeć Jego imię imię Jezusa. Jezus jest jak brakujący kawałek układanki, dzięki któremu wszystkie fragmenty obrazu łączą się w piękną całość.\nKsiążka Z Jezusem przez Biblię pochodzi z wydawnictwa Aetos. Autorami książki są Sally Lloyd-Jones, Jago. Książka Z Jezusem przez Biblię liczy 352 stron. Jej wymiary to 165x195. Oprawa jest twarda.\n-20% Z Jezusem przez Biblię książka


Co to jest młody jęczmień a także jakie są inne suplementy diety na sprawne odchudzanie » hemosystem.com\nLato zbliża się wielkimi krokami, w związku z tym czasu na odchudzanie oraz utracenie zbędnych kilogramów naturalnie jest już mało. By skutecznie zgubić niepotrzebne kilogramy, wskazane jest połączyć ze sobą parę rozlicznych czynników, a więc dietę, ćwiczenia fizyczne i suplementy diety.\nJeśli będziemy dbać o wszelkie te trzy aspekty w trakcie odchudzania, naturalnie już po miesiącu zobaczymy fenomenalne wyniki. Suplementów diety na odchudzanie jest aktualnie niezwykle wiele, jednakże trzeba korzystać z nich „z głową”. Znaczy to nie przekraczanie zalecanej dawki i trzymanie się instrukcji użycia. Większa ilość suplementów, aniżeli jest zalecana, mogłaby nam jedynie zaszkodzić, bezsprzecznie nie przyczyni się to do lepszych oraz szybszych rezultatów. A jakie suplementy diety odchudzanie cieszą się dzisiaj największą popularnością i które zagwarantują nam doskonałe efekty- greenpowerslim.pl/dieta/?\nNiemało postaci wykorzystuje młody jęczmień odchudzanie dzięki niemu jest znacznie łatwiejsze. Młody jęczmień ma sporą zawartość błonnika, jaki skutecznie wpływa na stratę wagi, oczyszcza żołądek, oraz także powoduje uczucie sytności po zjedzonym posiłku. Poza tym wspomaga pracę jelit oraz skutecznie oczyszcza organizm, dzięki regularnemu spożywaniu młodego jęczmienia, na pewno nie będziemy posiadać też problemów z zaparciami. Błyskawicznie pozbędziemy się też toksyn z naszego organizmu. Młody jęczmień dostarcza organizmowi multum cennych składników, minerałów oraz wartości odżywczych, jest idealny do utrzymania dobrej wagi, i także utracenia nadprogramowych kilogramów.\nPołączenie tego suplementu diety z działalnością fizyczną i dobrą dietą, naturalnie sprawi, że migiem zobaczymy cudowne wyniki. A w jaki sposób spożywać młody jęczmień? Trzeba rozpuścić go w wodzie oraz pić dwa raz dziennie mniej więcej 30 minut przed posiłkiem. Poza tym składnik ten możemy dodawać do rozmaitych zup, sosów lub jogurtów. Możemy też zdecydować się na konsumowanie młodego jęczmienia w tabletkach, które bez kłopotu uzyskamy w każdej aptece- młody jęczmień na odchudzanie.


Czy nadmiar informacji może być niebezpieczny ? | Tam na górze\n19 Sty Czy nadmiar informacji jest czymś niebezpiecznym?\nPosted at 15:10h in Teorie wzrastania\tby\tKamil Bodura 3 komentarze\nJeżeli sądzisz, że robisz to dobrze, wiedz, że jesteś w błędzie. O tym, jak radzimy sobie z nadmiarem informacji.\nOd kiedy słowo zostało przeniesione na papier minęło sporo czasu. Później informację zaczęto przetwarzać na kod, dzięki czemu do powszechnego użytku wszedł telegraf. Telegraf zaczął być wypierany przez telefon, a naukowcy odkrywali pojęcie informacji, której nadano wartość, jednostkę, coś namacalnego. Bit. To był dopiero początek. Później przyszły bajty, a wraz z nimi poczta elektroniczna, która przemierzała nowo powstającą sieć.\nW 1963 roku spotkano się z pojęciem „przeciążenia obwodów”. Było to spowodowane rosnącym niepokojem dotyczącym ilości drukowanych egzemplarzy tych samych ksiąg, co było wynikiem pojawienia się maszyn drukarskich. Wtedy to rozpoczął się proces stale osłabiający kulturę pisma odręcznego. Określenie przeciążenia obwodów było wówczas całkowicie nowym terminem. Była to metafora na wyrażanie uczucia przesytu/nadmiarze informacji.\nGłód czytania, łakomstwo treści zgromadzonej na papierze, która nigdy wcześniej nie była tak łatwo dostępna. Wtedy można było mówić o przesyceniu książkami. Zbyt wielkiej ilości stron do przeczytania, liczonych w dziesiątkach tysięcy. Było tego zbyt wiele. Istny informacyjny zalew wiedzy nie do ogarnięcia.\nCo w latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia wydawało się czymś zupełnie nowym, dziś jest chlebem powszednim. Zbiory informacji, które niegdyś były dostępne dla wybranych, dziś są dostępne dla przeciętnego Kowalskiego na wyciągnięcie ręki. Nie trzeba ruszać się z domu. Nie ma potrzeby przeszukiwania zbiorów ksiąg w miejscowej bibliotece, która niegdyś tętniła życiem. Co się dziś dzieje z takimi miejscami? Nie wiem, nie bywam. Wszystko czego dusza zapragnie znajduje się zaraz po podłączeniu do sieci informacji, zwanej Internetem.\nIstny zalew, potop informacji uderza nas prosto w twarz zaraz po włączeniu przeglądarki. Mnogość stron i opcji wyboru jest niewyobrażalnie wielka. Gdzie szukać wiadomości ze Świata? Gdzie sprawdzić prognozę pogody i komu zaufać? Kogo doradzić się w kwestiach finansów? Jaki wybrać samochód? Jak się ubrać? Jak jeść zdrowo? Jak schudnąć? Jak to, jak tam to.\nZ pomocą przybywa wujek Google. Dobrze, że ten z doświadczeniem, a nie ten, który zaczynał ogarniać ten szum informacji na początku, kiedy panował chaos. Jednak co z tego? Na pierwszej stronie wyświetla nam się kilka wyników. Jeżeli szukamy zdawkowej lub ogólnej informacji, która ma nas wprowadzić w dany temat, to pierwsze pięć powinno nam wystarczyć. Problemy zaczynają się, gdy szukamy konkretnej odpowiedzi w danej dziedzinie lub rozwiązania mało popularnego zagadnienia. Nie o Google dziś jednak.\nTo co dopada nas na początku przeglądania zbiorów wiedzy, czy to książkowej czy internetowej, to dezorientacja. Niezwykle łatwo obecnie wpaść w pułapkę natłoku informacji i możliwości wyboru.\nCZY NADMIAR INFORMACJI JEST ZŁY?\nSkoro mamy tak wiele możliwości wyboru i posiadam odpowiednie narzędzia do przeczesywania regałów wiedzy internetowej, to co może złego się wydarzyć? Tutaj wracamy do tematu przeciążenia obwodów. Siegfried Streufert stwierdził, że:\nWięcej informacji początkowo oddziałuje korzystnie, potem mniej korzystnie, a w końcu wręcz szkodliwie.\nPrzeprowadził on jedno badanie, które polegało na wczucie się w rolę dowódcy, który podejmować miał decyzje taktyczne. W badaniu wzięło udział 800 studentów w wersji męskiej. Co więcej byli oni przekonani, że informacja, którą dostają nie różni się niczym w przygotowaniu od tej, którą dostałby prawdziwy dowódca. Mogli oni zlecać oficerom wywiadu jak obszerną chcą otrzymać informację. Do wyboru była jedna z pięciu opcji:\nwolałbym otrzymywać dużo więcej informacji\nwolałbym otrzymywać nieco więcej informacji,\nwolałbym otrzymywać mniej więcej tyle samo informacji,\nwolałbym otrzymywać trochę mniej informacji,\nwolałbym otrzymywać znacznie mniej informacji.\nNajlepsze było jednak to, że bez względu na podjętą decyzję, była ona ignorowana. Prowadzący eksperyment dozował ilość informacji. Na podstawie tego badania stwierdzono, że ponadoptymalna ilość informacji nie przynosi żadnych korzyści. Co więcej, nawet przy wysokim zaopatrzeniu w informację, badani ciągle domagali się zwiększenia ilości dostarczanych im informacji.\nPATOLOGICZNE ZBIERACTWO INFORMACJI\nCzy tego samego nie doświadczamy dzisiaj? Czy historia nie zatacza koła, tylko w zmienionej oprawie? Gromadzimy informacje na półkach w postaci książek, kopii różnych dokumentów, ale także na dyskach twardych naszych komputerów. Jak wiele potrzeba żeby zaspokoić nasze potrzeby? Czy gromadzimy dane w obawie przed tym, że coś nam może umknąć, że coś możemy stracić?\nNie zdajemy sobie chyba z tego sprawy w życiu codziennym, ale jak wielką ulgę mogłoby nam przynieść staranne selekcjonowanie zasobów? Moim zdaniem ogromną. Wszylibyśmy z kolejki po informację, w której stoi cały Świat.\n„Po tym jak zaistniała „teoria informacji”, nadeszły „przeładowanie informacyjne”, „informacyjny zalew”, „informacyjny chorobliwy niepokój” i „informacyjne zmęczenie” – to ostatnie uznane w 2009 roku przez „Oksfordzki słownik języka angielskiego” za syndrom typowy dla obecnych czasów:\n„Apatia, zobojętnienie lub wyczerpanie umysłowe wynikające z oddziaływania nadmiaru informacji, zwł. (w nowszym rozumieniu) stres wywołany próbami przyswojenia skrajnie wielu informacji z mediów, Internetu albo w pracy”.\nCzasami niepokój informacyjny może iść w parze z nudą, to szczególnie dezorientujące połączenie”.\nW POGONI ZA INFORMACJĄ\nCzy da się przed tym pędem ustrzec? Czy jest to coś, bez czego nie da się funkcjonować? Myślę, że tak. Ale jak wiele rzeczy, do których jesteśmy przyzwyczajeni, to również będzie wymagało wielkiej determinacji i samokontroli. Zastanówmy się z czego można zrezygnować? Z przeszukiwania jakich baz informacji możemy odpuścić? Myślę, że pierwsze co przychodzi na myśl to Facebook i YouTube. Nie chodzi mi też o całkowitą rezygnację z kont, tylko o staranną selekcję dozowanych informacji. Sposób kontrolowania subskrypcji i napływu informacji to niezwykle istotna sprawa. Skrzynka email to także miejsce, w którym możemy zrobić porządek. No i w końcu nasz dysk na komputerze. Są jak półki w pokojach. Gdy mamy na nich porządek, łatwiej znajdujemy to czego szukamy, a w razie potrzeby uzupełnienia zbioru, wiemy gdzie dokładnie co odłożyć. [Dobrze, że czasy płyt DVD/CD odchodzą do lamusa, choć miały swój urok]. Tego typu pochłaniaczy czasu i pobudzaczy niepokoju jest więcej.\nUnikajmy „zbieractwa na wszelki wypadek”. W większości przypadków i tak nie będziemy mieli czasu i sił sięgnąć po wszystkie pozycje czy pliki pdf. odłożone na potem. Największym naszym wrogiem nie będzie wówczas przesyt informacją, ale świadomość braku czasu na jej pochłonięcie.\nWiedza i cytaty zaczerpnięte z książki Jamesa Gleicka „Informacjja. Bit, wszechświat, rewolucja.”\nGoogle, informacja, Informacja. Bit, informacyjny zalew, James Gleick, książka, nadmiar informacji, patologiczne zbieractwo, popularne, przeciążenie obwodów, rewolucja", wszechświat


Polisy na hotel – Hotelarz\nAutor jest dziennikarzem Gazety Bankowej\nCo może się przydarzyć prowadzącemu hotelu? Właściwie wszystko. Od drobnej kradzieży, poprzez zalanie piętra wodą, pożar, aż po… przypadki niemal niewyobrażalne, takie jak na przykład zderzenie budynku z samolotem\nTen ostatni przypadek nie jest bynajmniej anegdotą, bo kilka lat temu uszkodzony concorde linii Air France spadł właśnie m.in. na obiekt hotelowy. A jeśli już uruchomiliśmy wyobraźnię i uwzględnimy fakt, że obiekty hotelowe „wyposażone” są zazwyczaj\nw restaurację, czy bar, to liczba nieszczęśliwych zdarzeń losowych, jakie mogą zaistnieć na terenie hotelu, ulega zwielokrotnieniu. Co zatem robić, jeśli przed wieloma takimi losowymi zdarzeniami po prostu nie potrafimy się ustrzec?\nChociaż w Polsce nie ma wymogu dotyczącego ubezpieczania działalności biznesowej – a tym bardziej zawierania przez hotelarzy ubezpieczeń od odpowiedzialności cywilnej – to może jednak warto się nad takimi polisami zastanowić? Wprawdzie nie było jeszcze precedensu, by gość zaskarżył hotel za poślizgnięcie się na mokrej posadzce w łazience, jednak strzeżonego… ubezpieczenie strzeże.\nNa polskim rynku co najmniej kilka z kilkudziesięciu towarzystw ubezpieczeniowych zajmujących się ubezpieczeniami majątkowymi, ma w swej ofercie pakiety ubezpieczeniowe skonstruowane z myślą o właścicielach hoteli, moteli i pensjonatów, a także restauracji i barów. Są to m.in. PZU SA – ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej hotelarzy, Signal Iduna, Allianz – pakiety „Hotel i pensjonat” oraz „Bar i restauracja”, Cigna STU Partner „Hotel–Reastauracja” czy Tryg Polska – „Hostea”.\nW pierwszej kolejności przyjrzyjmy się chociażby ostatniemu z wymienionych pakietów. Pakiet Hostea składa się z trzech części. Część A pakietu to ubezpieczenia majątkowe mienia związane z działalnością gospodarczą. Część B jest ubezpieczeniem komunikacyjnym pojazd [...]\n10/2005, PRAWO. permalink.


Bydgoski „plastyk” maluje poradnie specjalistyczne » Kujawsko Pomorskie Inwestycje Medyczne Sp. z o.o.\nBydgoski „plastyk” maluje poradnie specjalistyczne\n24 kwietnia uczniowie bydgoskiego Zespołu Szkół Plastycznych im. L. Wyczółkowskiego rozpoczęli prace malarskie w Zespole Przychodni Specjalistycznych dla Dzieci i Dorosłych w Toruniu\nPoradnie specjalistyczne przy ul. Konstytucji 3 Maja 40 w Toruniu przeszły kapitalny remont. Obecnie trwają prace malarskie mające nadać pomieszczeniom atmosferę przyjazną dzieciom. Do współpracy zaproszono młodzież z Zespołu Szkół Plastycznych w Bydgoszczy, dla której jest to niemałe wyzwanie: zapełnią bajkowymi rysunkami ściany korytarzy budynku poradni. Mają na to dwa tygodnie.\nBudynek poradni powstał w latach 70. XX wieku i od tamtej pory nie był remontowany. W 2012 roku rozpoczęła się jego kapitalna modernizacja, obejmująca całą infrastrukturę szpitala, remont elewacji, modernizację wszystkich instalacji wewnątrz gmachu, tak aby dostosować go do wymogów prawa polskiego. Nadzór nad inwestycją sprawuje spółka KPIM.\nOddanie poradnianych korytarzy w ręce młodzieży szkolnej to zwieńczenie całego przedsięwzięcia. Pomysłodawcą programu był marszałek województwa, a nad jego przebiegiem czuwają Kujawsko-Pomorskie Inwestycje Medyczne.\nPo zakończeniu prac przez młodzież Poradnie Specjalistyczne zostaną oddane do użytku.\nModernizacja torakochirurgii w Centrum Onkologii w Bydgoszczy na finiszu | Pierwsza Dama w Centrum Stomatologii


My Books My Life: PRZEDPREMIEROWO: Mroczna bohaterka. Jesienna Róża\nJesienna Róża chodzi do prowincjonalnej szkoły w hrabstwie Devon (w którym wychowała się sama autorka). Dziewczyna egzystuje w wymiarze, w którym ludzie wiedzą o istnieniu Mędrów, a nastolatki piszczą z zachwytu nad księciem Athenei, Fallonem, będącym stale na okładkach plotkarskich czasopism. Któregoś dnia sam Książę pojawia się w szkole Róży. Nastolatka nie ma pojęcia o głównym powodzie, dla którego ze słonecznej Australii przybył do wiecznie zachmurzonej Anglii, powiedziano jej, że ma pomóc jej w ochronie uczniów szkoły, przed wzmagającymi się atakami Extermino. Światu grozi wojna, oni mogą jej zapobiec. Czy przepowiednia się pełni? Jaki związek z Violet ma Róża?\nZ początku myślałam, że w kontynuacji narrację dalej będzie prowadzić Violet, którą, pomimo wielu przeciwności, bardzo polubiłam. Tak się jednak nie stało. W drugiej części - podejrzewam dziewięciotomowej serii - akcja przedstawiona jest z punktu widzenia Jesiennej Róży (czasami czytamy z perspektywy J.K.M. Fallona, ale faceta zepchnijmy na drugi tor, w końcu jest to seria o Mrocznych BOHATATERKACH - patrz r.żeński). To, co początkowo uznałam za minus, stało się na końcu jednym z plusów. Mowa o tytułowej postaci. Wydawało mi się, że to nie będzie udany zabieg, a jednak, po skończeniu drugiego tomu, absolutnie popieram decyzję autorki!\nObawiałam się, że Róża będzie młodszym odzwierciedleniem Violet, że różnić je będzie tylko wiek i imię. I wygląd. Dzięki autorce, że się myliłam. Róża została wychowana na dworze w Athenei. Jej babcia, zmarła przed paru laty, również była Mędrcem. Dar ten przeskoczył jedno pokolenie, syn Rebecci, babci Róży, a jej [dziewczyny] ojciec nie otrzymał magicznej mocy. Chciał żyć jak normalny człowiek, poślubił także zwyczajną kobietę, nawiasem mówiąc, dość apodyktyczną, nawet dla własnej córki. Dorośli postanowili żyć z dala od dworu. Ale nie mogli uchronić przed nim córki, kiedy skończy 16 lat i będzie mogła zadecydować czy wróci do Athenei czy też nie.\nGdy zaczęłam czytać książkę, byłam trochę nieobecna duchem. Szybko jednak skupiłam się na lekturze, zatraciłam się w niej już po paru stronach, co jest bardzo rzadko spotykane, jeśli o mnie chodzi. Nie ukrywam, Abigail Gibbs znacznie podwyższyła poziom, a i pierwsza książka była niesamowita. Oby tak dalej! Gibbs jest urodzoną pisarką, mam nadzieję, że to właśnie będzie jej głównym życiowym zajęciem, bo świetnie jej idzie. Bohaterowie nie są schematyczni, różnią się charakterami, a ich historie sprawiają, że z łatwością da się ich polubić.\nPapier nie został zmarnowany, autorka umiejętnie wykorzystuje swoje 5 minut, nie bez powodu porównywana jest też do ,,czołówek" w literaturze, ponieważ pisze na bardzo wysokim poziomie. Fajnie, że tworzy coś własnego, że kombinuje tu i tam, że tworzy nowe języki, postacie, a nie opiera się tylko na wyobraźniach ,,kolegów z pracy". Ogromnie jej kibicuję, bo z czasem człowiek dojrzewa, zmienia się jego punkt widzenia, przeżywa nowe historie, rozwija się, co znacznie pomaga w pisaniu. Nie mogę się doczekać, kiedy dostanę w swoje łapki tom 3!


Ściany fundamentowe monolityczne - Budowa - Muratordom.pl\n| muratordom.pl » Budowa » Fundamenty » Ściany fundamentowe monolityczne\nŚciany monolityczne są najmocniejsze i najbardziej szczelne. Wymagają jednak pracochłonnego ustawienia deskowania. Warto więc wypożyczyć gotowy system blatów szalunkowych. Ponieważ mieszanka betonowa musi mieć odpowiednią klasę wytrzymałości, nie powinno się przygotowywać jej na budowie, tylko zamówić gotową w wytwórni.\nTagi: fundamenty betonowe, fundamenty monolityczne, ściany monolityczne\nŚciany fundamentowe monolityczne są rozwiązaniem niewiele odbiegającym popularnością od bloczków, a w przypadku ścian piwnic chyba nawet częściej wybieranym. Beton, zwłaszcza zbrojony, jest bardzo mocny, wytrzymuje i obciążenia ściskające, i rozciągające, jest też odporny na wilgoć. Dzięki temu ściany betonowe są stabilne, trwałe, szczelne, mają równe powierzchnie, które łatwo zaizolować, a ponadto można dokładnie dopasować ich szerokość do ścian budynku. Można nawet wykonać ściany z betonu wodoszczelnego i uniknąć w ten sposób dodatkowych prac izolacyjnych.\nŚciany fundamentowe zazwyczaj nie wymagają zbrojenia, chyba że ze względu na przykład na słaby grunt jest ono narzucone w projekcie. Ściany piwnic zbroi się, aby zwiększyć ich wytrzymałość na obciążenie boczne od parcia gruntu.\nDo betonowania najlepiej używać gotowej mieszanki z wytwórni. Ma się wtedy gwarancję, że jej klasa rzeczywiście jest taka, jakiej potrzebujemy. Najczęściej stosuje się mieszanki klasy C12/15 (dawniej B15) lub nieco mocniejsze C16/20 (dawniej B20), czyli takie, w których deklarowana wytrzymałość na ściskanie gotowego elementu jest nie mniejsza niż 15 lub 20 MPa. Beton zrzuca się z niezbyt dużej wysokości, aby się nie rozwarstwiał. Im mieszanka rzadsza, tym delikatniej trzeba się z nią obchodzić. Jeśli ściany betonuje się latem, kiedy temperatura nie spada poniżej 15°C, deskowanie można rozebrać już po kilku dniach. W przypadku gorszych warunków pogodowych czeka się z tym do dwóch tygodni. Świeże ściany, jeszcze w deskowaniu i zaraz po jego usunięciu, przez dwa tygodnie powinno się zraszać wodą. Ponieważ szalunki po rozdeskowaniu raczej nie dają się ponownie wykorzystać w innym miejscu – są zabrudzone mieszanką i ziemią, docięte pod określony wymiar – lepiej na czas budowy wypożyczyć systemowe blaty. Koszt wynajmu jest porównywalny z zakupem i obróbką desek, a prace przebiegają znacznie szybciej.


Jak pozbyć się dodatkowych kilogramów po ciąży? | Wszystko dla zdrowia i urody, porady kulinarne\nCiąża wcale nie jest dla każdej kobiety pięknym okresem. Owszem może być, ale nie musi. Tak samo macierzyństwo nie jest oblane lukrem, bo trzeba zdawać sobie sprawę, iż zostanie rodzicem zmienia życie o 180 stopni i choć miłość do dziecka jest duża i nie do opisania, to jednak odpowiedzialność za drugiego człowieka, ale też stres i ciągłe obawy mogą przytłaczać. A jakby tego było mało dochodzi presja, by wyglądać idealnie po cięży. Już teraz musicie wiedzieć, że te płaskie brzuchy, które często pokazują celebrytki w mediach społecznościowych kilka tygodni po porodzie są wynikiem obróbki w Photoshopie, dlatego nie ulegajcie dziwnej presji, lecz dajcie sobie czas. W dzisiejszym wpisie poradzimy Wam, jak pozbyć się dodatkowych kilogramów po ciąży.\nAkceptacja rzecz ważna\nNie ma się co oszukiwać, wiele kobiet po porodzie zmaga się z dodatkowymi kilogramami i to jest fakt. Faktem jest też to, iż figura po ciąży mocno może się zmienić i musicie się liczyć z tym, iż nie zawsze jest możliwe dojście do sylwetki sprzed ciąży, choć nie jest to też wykluczone. Na pewno należy dać sobie czas i ten czas powinien wynosić około 6 tygodni, czyli przez cały połóg absolutnie nie należy ćwiczyć. Oczywiście, gdy zaczniecie już ćwiczenia, to nie mogą być one zbyt intensywne. Na pewno nie będziecie mogły wrócić od razu do intensywnych treningów, a wręcz przeciwnie musicie zaczynać od naprawdę małych aktywności, a potem treningi zwiększać. Ale nie oznacza to wcale, że nie macie być aktywne fizycznie. Otóż spacery i to nawet te dłuższe są wręcz wskazane i to nie tylko po to, aby zadbać o figurę i schudnąć, ale też dla zdrowia psychicznego, które przecież jest tak samo ważne. Na pewno też musicie zaakceptować siebie i nawet jeżeli macie wystający brzuch, cellulit czy rozstępy, to z tego powodu nie możecie zmagać się z niską samoocenę.\nDieta rzecz ważna\nNie ma czegoś takiego jak dieta matki karmiącej. Otóż jedyne czego musicie przestrzegać, to tego, by dieta była lekka i pełnowartościowa. Na pewno warto o to zadbać. Jednocześnie musicie zdrowo się odżywiać i nie możecie zapominać, że zabronione jest też odchudzanie się, podobnie zresztą jak zmniejszenie wielkości porcji, no, chyba że jecie za dużo. Otóż dania powinny być lekkostrawne i bez dodatku produktów typu fasola czy groch, bo mogą prowadzić one do kolek u maluszka. Wiadomą rzeczą jest też to, iż ciężko znaleźć czas dla siebie, a już w ogóle na gotowanie. Na szczęście są inne rozwiązania. Zawsze możecie zamawiać posiłki albo też gotować raz w tygodniu i potem zamrażać jedzenie. Na pewno nie należy kupować jedzenia śmieciowego. Ale jest też jeszcze inna opcja i naszym zdaniem jest najlepsza, czyli…catering dietetyczny.\nPoznań, Katowice czy Warszawa catering dietetyczny to zawsze dobry pomysł\nCzasami dobre pomysły i dobre rozwiązania są na wyciągnięcie ręki i tak na pewno jest w tym przypadku. Otóż, zamiast męczyć się gotując, zawsze możecie wybrać lepszą i zdrowszą opcję. Niezależnie czy mieszkacie w małej miejscowości, czy twoim miastem jest Warszawa catering dietetyczny jest trafnym rozwiązaniem. Otóż posiłki są smaczne i to obłędnie smaczne, dodatkowo są przygotowane na najlepszej jakości naturalnych produktach. Ale na tym zalety się nie kończą, bo są także lekkostrawne, zdrowe i różnorodne. Zatem macie pewność, że jadacie zdrowo, a przy tym macie wiele opcji do wyboru. W końcu możecie zdecydować się nie tylko na klasyczną opcję, ale również wersję wege czy wege z dodatkiem ryb. A więc dla każdego znajdzie się coś smacznego.\nMierz siły na zamiary i nie bój się prosić o pomoc\nKażda kobieta po porodzie ma prawo być zmęczona. Jednocześnie nie ma co tego ukrywać i lukrować rzeczywistości. A gdy dziecko śpi, to, zamiast biegać ze szmatką, zdecydowanie lepiej postawić na odpoczynek. A po 6 tygodniach można też poćwiczyć. Pamiętajcie, że regeneracja organizmu jest ważna i także wpływa na wagę. Nie bójcie się także prosić o pomoc, gdy nie dajecie rady. Każdego dnia należy znaleźć chwilę dla siebie i jest to możliwe nawet mając high need baby.\nSkorzystajcie z naszych rad. Gwarantujemy, że dzięki nim szybciej dojdziecie do właściwej wagi. Ale nie czujcie też nadmiernej presji, bo nie jest ona w żadnym przypadku wskazana.


Energia potrzebna do wyprodukowania jednej tony aluminium do produkcji to tylko 5% energii innych materiałów, co pozwala zaoszczędzić prawie 10 ton emisji CO2 - dodatkowa korzyść, która poprawia oceny LEEDS dla projektu.\nPowierzchnia poręczy balkonowej ze stopu aluminium jest poddawana obróbce przeciwutleniającej, która może sprawić, że produkt ze stopu aluminium będzie miał funkcję wysokiej odporności na korozję.\nBez względu na środowisko, poręcz ze stopu aluminium nie rdzewieje, nie blaknie, nie pudruje, nie odpada, a kolor będzie jasny i trwały. Jednocześnie bogate opcje kolorystyczne, aby spełnić wymagania klienta.\nPoczta Rura kwadratowa 50 * 50 mm lub dostosuj na podstawie żądań klientów Wykończenie powierzchni Malowana proszkowo\nSzklany panel Hartowane, laminowane, niejasne Kolor szkła Przezroczysty, matowy lub przyciemniony\nWzrost Dostosowane Typ mocowania Montaż na górze, z boku lub na rdzeniu\nGórna czapka Poręcz kwadratowa 90*32mm Pomoc kolejowa Szyna 1½ "SS; Szyna drewniana 2"\nOpcja koloru Czarny, biały lub dostosowany na podstawie kodu koloru klienta\nGrubość szkła Panele szklane 1/2"(min.)\nCena Twojego systemu balustrad aluminiowo-szklanych zależy od ogólnego rozmiaru balustrady, której potrzebujesz, a także od wybranych opcji wykończenia.\nPo zatwierdzeniu rysunków warsztatowych Twój system balustrad aluminiowych szklanych trafia do produkcji w naszym zakładzie w Foshan w Chinach. Posiadamy zaplecze do produkcji drewna, metalu i szkła, dzięki czemu jesteśmy w stanie wyprodukować każdy element Państwa schodów i balustrady.\nCelem naszego procesu produkcyjnego jest maksymalne uproszczenie procesu instalacji. Balustrada jest przycinana na dokładnie taką długość, jakiej potrzebujesz. Jesteśmy w stanie być tak dokładni, ponieważ kontrolujemy proces inżynieryjny dla całego systemu, a to sprawia, że proces instalacji jest prostym zadaniem montażowym.\nPo wyprodukowaniu systemu balustrad wyślemy go wraz z rysunkiem instrukcji montażu i udostępnimy instrukcję montażu online. Nasze produkty są łatwe do samodzielnego montażu i w większości nie wymagają spawania. Większość projektów można zrealizować w ciągu zaledwie kilku dni.\nPoprzedni: Taras Aluminiowa bezramowa balustrada szklana w kształcie litery U\nNastępny: Niestandardowa tradycyjna balustrada z kutego żelaza na balkon lub schody


Taycan Turbo S vs Taycan Turbo - różnice pomiędzy elektrycznymi Porsche\nMateusz Łysoń· 29 stycznia 2020\nSolidne porównanie, długi materiał i ciekawy test w ramach bratobójczego porównania elektrycznych samochodów Porsche w praktyce.\nTesty porównawcze pomiędzy modelem Taycan w topowej wersji Turbo S oraz Turbo sprowadzają się głównie do osiągów, więc nic dziwnego, że w grę wchodzi rozpędzanie się do różnych prędkości.\nPodsumowanie tygodnia – Tesla [26.01.2020]\nPoniżej widzimy wszystko to, co najważniejsze (jeśli nie chce się Wam oglądać materiału), a więc przyśpieszenie od zera do 96,5 km/h, do 160 km/h, od 100 do 200 km/h oraz czasy i prędkości pokonania kolejno 200 i 400 metrów.\nObecność wyników Modelu S Performance Tesli jest tylko dodatkiem i nie niezbyt dobrym, bo w obu Taycanach siedziały dwie osoby.\nTaycan Turbo S może pochwalić się mocą 560 kW, dzięki której sprint do 100 km/h zajmuje zaledwie 2,8 sekundy, podczas gdy rozbujanie go do 96,5 km/h trwa zaledwie 2,6 sekundy. Co najważniejsze – nie są to osiągi, które można poczuć raz na kilkanaście minut przez przegrzanie się układu. Porsche już się o to postarało.\nElektryczny Taycan Turbo S ma większą moc i przyspiesza szybciej niż wersja Taycan Turbo, ale nie wszystkim będzie to na rękę, bo więcej wydajności równa się ze szybszym spadkiem mocy.\nPrzypomnijmy, że Taycan Turbo, samochód o wartości 153000 dolarów, otrzymał ocenę całkowitego zasięgu na poziomie zaledwie 323 km (201 mil), podczas gdy ocena spalania wynosiła 3,41 litra na sto kilometrów.\nWydajniejszy Taycan Turbo S w rankingu EPA może z kolei pochwalić się nieco niższym zasięgiem, bo na poziomie 192 mil, czyli 308,9 km. 4,5% spadek, czyli o całe 14,5 kilometrów, jest spowodowany po prostu wyższą wydajnością, której najwidoczniej nie wystarcza 93,4 kWh zestaw akumulatorów. Wydajność energetyczna na kilometr wynosi w tym przypadku 308 Wh/km.


Kurtki narciarski chłopięce | Sklep - Reporter Young\nNa stoku też możesz być modny. Wybierz niebanalną kurtkę, która idealnie będzie pasować do wizerunku młodego trendsettera. Nie zapominaj jednak o jej podstawowej funkcji, czyli ochronie przed zimnem.\nJak powinna być uszyta kurtka snowboardowa?\nW stosunku do kurtki snowboardowej powinieneś mieć znacznie większe wymagania niż do tradycyjnej odzieży wierzchniej. Chodzi przede wszystkim o jej funkcjonalność. Pamiętaj, że w tym ubraniu będziesz ruszał się bardzo intensywnie, zdarzą ci się upadki i lądowanie w śniegu. Konstrukcja kurtki powinna być pomyślana tak, aby zagwarantować ci komfort na każdym etapie zabawy.\nPrzed dostawaniem się śniegu pod kurtkę chronić cię może zapięcie w pasie. Dodatkowo sprawi ono, że dół pleców będzie lepiej chroniony i ocieplony, co przy górskich zjazdach może mieć niemałe znaczenie. Przed wpadaniem śniegu do kurtki powinny się również ochronić mankiety regulowane zapięciem na rzep, dzięki którym idealnie dopasujesz rękawy do swojej ręki. Zaletą kurtki snowboardowej są także ochraniacze z lycry na nadgarstkach, które nie tylko chronią przed śniegiem, lecz także stanowią dodatkowe zabezpieczenie przed zimnem.\nWygodna zabawa i bezpieczeństwo\nKurtka narciarska powinna być przede wszystkim ocieplana. Musi jednak być zaprojektowana tak, aby zapewnić ci maksymalny komfort podczas najbardziej intensywnej zabawy. Materiał powinien oddychać, odprowadzać wilgoć, zapewniać ci pełny komfort termiczny – a więc także chronić przed przegrzaniem.\nZwróć uwagę także na praktyczne aspekty konstrukcji kurtki. Z pewnością wygodnym dodatkiem będą kieszonki na kartę do bramek usytuowane na jednym z rękawów. Pozostałe, większe kieszenie koniecznie powinny być zamykane na zamki, abyś podczas białego szaleństwa nie zgubił niezbędnych drobiazgów, takich jak na przykład klucza do hotelowego pokoju, telefonu czy drobnych pieniędzy na smakołyki do kupienia na stoku. Dużym plusem będzie z pewnością także obszerny kaptur, który ochroni głowę przed wiatrem lub śniegiem.\nBiałe szaleństwo nie zna granic. Tutaj nie musisz przejmować się jakimś dress codem. Możesz z powodzeniem postawić na kurtkę z odważnym, ciekawym i niebanalnym nadrukiem. Oczywiście na stoku świetnie będzie prezentować się zarówno klasyczna biel, jak i czerń, natomiast możesz wybrać modele bazujące na tych kolorach, ale przełamujące je ciekawymi nadrukami z grafikami lub wyrazistymi napisami. Naszyte na rękawach lampasy, militarne nadruki dodają kurtce nowoczesnego i modnego wyrazu.\nDobrym wyborem będą także odważniejsze stylizacje – na stoku właściwie każdy kolor jest dozwolony. Tutaj możesz szaleć. Wybierz kurtkę, która sprawi, że będziesz się w niej czuł stylowo, modnie, ale i taką która cię nie przytłoczy wielością barw. Oprócz soczystej zieleni, żółci, fioletu możesz postawić także na model z motywem tie dye. To hit ostatnich sezonów, który teraz z powodzeniem możesz wykorzystać także na stoku. Wybierając taką wyrazistą stylizację, gwarantujesz sobie nie tylko dobry nastrój. Twoi znajomi i rodzina nie będą mieli problemów z odnalezieniem cię na stoku, a to ważny, dodatkowy plus.


Jak dbać o skórę głowy? - w Women's Health\nSkóra głowy jest źródłem zdrowego włosa. Jeśli więc chcesz cieszyć się bujną czupryną, najpierw zadbaj o solidny fundament.\nDaria Serwaczak 2020-04-19 | Data aktualizacji: 2021-03-05\nZerknij na swoją łazienkową półkę z kosmetykami. Ile widzisz na niej produktów do pielęgnacji twarzy? A teraz rozejrzyj się za kosmetykami do pielęgnacji skóry głowy. Znalazłaś chociaż jeden? To i tak niezły wynik. Większość kobiet zupełnie marginalizuje kwestie związane z codzienną pielęgnacją skalpu. A to poważny błąd. W końcu to właśnie skóra głowy jest fundamentem dla zdrowych włosów. Chcesz wiedzieć, jak dbać o skórę głowy? W takim razie - czytaj dalej.\nPielęgnacja skóry głowy - kiedy wymaga wsparcia specjalisty?\n„Skórę głowy należy pielęgnować tak samo, jak skórę twarzy. Tak jak na co dzień dbamy o cerę – myjemy ją, peelingujemy i odżywiamy – tak samo powinnyśmy pielęgnować skórę na głowie” – te słowa naszej ekspertki, Anny Mackojć, powinnaś zapamiętać i powtarzać jak mantrę podczas każdego pielęgnacyjnego rytuału. Skalp, podobnie jak skóra na całej powierzchni ciała, poci się i tworzy warstwę obumarłych komórek, którą należy regularnie złuszczać. Dzięki temu zapewniamy jej odpowiedni wzrost i umożliwiamy stałą regenerację. „Prawidłowe funkcjonowanie skóry głowy i naskórka jest kluczowym elementem w zachowaniu zdrowego wyglądu i odpowiedniego porostu włosów – tłumaczy Anna Mackojć. – Jeśli skóra głowy zaczyna swędzieć, pojawia się łupież oraz inne anomalie, to poważne sygnały, że powinnyśmy skonsultować się ze specjalistą”. W takiej sytuacji warto skonsultować się z trychologiem lub dermatologiem, który podpowie, co zmienić i jak dbać o skórę głowy. Często okazuje się, że wystarczającym rozwiązaniem jest zmiana diety lub zmiana nawyków pielęgnacyjnych. W żadnym wypadku nie zachęcamy jednak do bagatelizowania objawów i leczenia się na własną rękę. Może okazać się, że problem jest poważniejszy i wymaga podjęcia terapii trychologicznej.\nBardzo często powielanym mitem dotyczącym pielęgnacji włosów oraz skóry głowy jest zalecenie, by myć je możliwie rzadko: im rzadziej, tym lepiej. Anna Mackojć zaznacza, że jest to kwestia indywidualna. „Jedna osoba będzie musiała myć głowę codziennie, a innej czynność ta wystarczy co 3 dni. Warto pamiętać za to, by przy samym myciu nakładać i zmywać produkt dwukrotnie. Dzięki temu mamy pewność, że skóra głowy jest odpowiednio oczyszczona”.\nProdukty do pielęgnacji skóry głowy, które warto mieć\nNie musisz inwestować od razu w całą masę równych kosmetyków. Jeśli dopiero uczysz się, jak dbać o skórę głowy, zaopatrz się w następujący zestaw produktów:\nŁagodny szampon dopasowany do potrzeb skóry głowy\nWcierka bez lub na bazie alkoholu\nOlej do skóry głowy, np. musztardowy (opcjonalnie)\nJeśli dopiero zaczynasz swoją przygodę z pielęgnacją skalpu i jeszcze nie wiesz, jak dbać o skórę głowy, pewnie nie słyszałaś o peelingu skalpu? Jest on niezwykle istotnym punktem pielęgnacyjnego rytuału. Powinien być wykonywany regularnie – mniej więcej raz w tygodniu. Drobinki usuwają pozostałości kosmetyków oraz martwy naskórek, dzięki czemu skóra jest dogłębnie oczyszczona i gotowa na przyjęcie odżywczych produktów, np. ziołowych wcierek. Masaż wykonywany podczas aplikacji produktu poprawia krążenie krwi i dotlenia mieszki włosowe. „Wskazaniem do wykonywania peelingu są osłabione, a także zbyt szybko przetłuszczające się włosy, łupież, wolny wzrost włosów, nadmierne wypadanie, a także zaczerwieniona, a nawet podrażniona skóra głowy ” – wyjaśnia ekspertka. Dobrym rozwiązaniem jest również wykonanie peelingu trychologicznego po konsultacji u trychologa.\nGdy Twoje włosy wysyłają Ci sygnały alarmowe, nie bagatelizuj ich. Łupież może być jedynie reakcją na nieodpowiednią pielęgnację, ale równie dobrze problemem może okazać się np. zachwianie fizjologicznej równowagi flory grzybiczej, która wymaga interwencji trychologa. „Łupież, jak również inne schorzenia skóry głowy, nie są tylko problemami natury estetycznej. Mogą być także sygnałem poważniejszych chorób, dlatego nie można ich ignorować i warto jak najszybciej skonsultować się ze specjalistą, który po zbadaniu skóry głowy podejmuje decyzję o wdrożeniu odpowiedniej terapii trychologicznej i podpowiada, jak dbać o skórę głowy w warunkach domowych. Aby walczyć ze schorzeniami skóry głowy, ważne jest ich szybkie zdiagnozowanie i podjęcie efektywnych działań” – dodaje Anna Mackojć. Zachęcamy więc do tego, byś poświęcała skórze głowy choć w połowie tyle uwagi, co cerze. Gwarantujemy, że odwdzięczy Ci się piękną czupryną.\nSPRAWDŹ: Problematyczne włosy - jak je pielęgnować [nie walcz, pokochaj]\nNa rynku dostępny jest cały wachlarz zabiegów trychologicznych, które mają poprawiać stan skóry głowy. Karboksyterapia oraz mezoterapia igłowa to zabiegi, których skuteczność potwierdza Anna Mackojć. Specjalistka zastrzega jednak, że każdy inwazyjny zabieg powinna poprzedzać konsultacja, podczas której przeprowadza się obszerny wywiad.\nKarboksyterapia szczególnie polecana jest przy intensywnym wypadaniu włosów. Płytkie nakłuwanie skóry głowy medycznym dwutlenkiem węgla skutkuje poprawą ukrwienia. Dzięki temu mieszki włosowe są odżywione, a wypadanie włosów zahamowane.\nMezoterapia świetnie sprawdzi się przy pracy z porostem włosów. Składniki aktywne i czynniki wzrostu włosa zawarte w preparacie odżywią mieszki włosowe, co skutkuje stymulacją porostu.\nProdukty przeznaczone do pielęgnacji skóry głowy powinnaś dobierać zgodnie z jej potrzebami. Nie sugeruj się stanem włosów – przesuszone kosmyki nie oznaczają przesuszonego skalpu.\nŁagodzi i oczyszcza, a dzięki zawartości olejów i masła shea, pozostawiony na chwilę na włosach, zapewnia dodatkowe nawilżenie oraz odżywienie.\nnp. Vianek, Łagodzący peeling do skóry głowy, 27 zł, vianek.pl\nSzampon powinien być dobrany do rodzaju skóry głowy, a nie włosów. Do pielęgnacji kosmyków używaj odżywek oraz masek.\nnp. Bielenda, Botanic Formula Łopian + Pokrzywa, 26 zł, notino.pl\nJest pełna ziołowych ekstraktów, które ograniczają wypadanie włosów i wzmacniają cebulki. Pamiętaj, że efekty da tylko wtedy, gdy będziesz stosować ją regularnie.\nnp. Banfi Hajszesz, 22 zł, napieknewlosy.pl\nJeśli borykasz się z przesuszoną skórą głowy, postaw na delikatną emulsję myjącą, która nie tylko umyje, ale także nawilży.\nnp. Hairy Tale Cosmetics Fluffy Co-wash, 55 zł, napieknewlosy.pl\nAnna Mackojć - trycholog i biotechnolog. Jako jedna z pierwszych w Polsce uzyskała tytuł Adjunct w World Trichology Society. Jest autorką artykułów poświęconych tematyce trychologii. Współtworzyła również prace naukowe, poruszające m.in. zagadnienie wpływu substancji aktywnych na kondycję skóry głowy i włosów.