z Elżbietą Bogacz\nrozmawiała Małgorzata Zbroszczyk (M.Z.)\nElżbieta Bogacz (E.B.)\n"Żyj tak, aby Twoim znajomym zrobiło się nudno,\nkiedy umrzesz" - Julian Tuwim\nE.B.: Ja pamiętam jak pani mi opowiadała, że pani kiedyś występowała na scenie…\nTo było na Zachodzie…\tJak skończyłam szkołę średnią, tu się muszę pochwalić, że świadectwo miałam super: wiele przedmiotów, kilka czwórek, reszta to były piątki. W Krakowie dostałam tytuł najlepszego maturzysty województwa. Wychowawca uważał, że powinnam iść na studia, dyrektor szkoły też, ale po prostu były takie czasy, że mama chorowała… Po prostu z jednej pensji utrzymać całą rodzinę…, ciężko nie było, ale nie było warunków, żeby iść na studia. Tata za dużo zarobił, żebym dostała jakiekolwiek świadczenia, wtedy to była sprawa akademika, sprawa stypendium, także mnie już by to wtedy nie przysługiwało, natomiast za mało zarobił, żeby mi za to wszystko zapłacić i w związku z tym trzeba było podjąć pracę.\nE.B.: W którym to było roku?\nJa skończyłam szkołę średnią w 69 roku, a to były takie czasy, że na naszym terenie… tu było sporo właśnie takich szkół pedagogicznych. To były jeszcze takie średnie szkoły pedagogiczne, to były licea pedagogiczne dla wychowawczyń przedszkoli. Było takie właśnie w Chrzanowie z bardzo dobrą opinią, w Kętach…\nE.B.: Obecnie w tym budynku na Focha?\nTam za kinem, co kiedyś kino Zorza było, nie pamiętam jaka to była ulica. Były licea pedagogiczne, między innymi w Krzeszowicach i właściwie absolwenci tych szkół rozpoczynali normalnie pracę w szkołach, w przedszkolach i tu był rynek napchany nauczycielami właśnie ze średnim wykształceniem. No i to były takie sytuacje, że przyjeżdżali przedstawiciele wydziałów oświaty z innych terenów, tam gdzie nie było wykwalifikowanej kadry, proponowali pracę, mieszkania i tak dalej… No i tym sposobem myśmy z koleżankami, w siedem pojechałyśmy do Koźla. Przepiękne, przewspaniałe miasto. Sentymentem niesamowitym to miasto jakoś darzę… i tam pojechałyśmy… Okazało się, że nas wprowadzono w błąd. Pojechało nas siedem, a tam zdziwieni w wydziale oświaty… my mamy tylko dwa miejsca… A to właśnie z wojewódzkiego, z kuratorium taka informacja była… Zresztą pan przyjechał do nas, dużo obiecywał i tak dalej… Przyjechałyśmy w końcu i ktoś musi zostać i wpadłyśmy na pomysł, żeby po prostu pociągnąć losy. I ja i druga koleżanka wyciągnęłyśmy, że my zostaniemy. Zostałyśmy tam… A z tym mieszkaniem to było tak, że ja miałam pokoik na poddaszu, w przedszkolu, to był pokój metodyczny, więc moje początki to były takie, że sobie spałam na leżaku takim dziecinnym, mebli żadnych… coś tam jakąś szafkę ze strychu, tylko żeby jakoś przetrwać… Przynajmniej wiadomo było, że światło, że ciepło… Przychodziła noc, z jednej strony żłobek, z drugiej strony ulica Piastowska a za nią Technikum Żeglugi Śródlądowej, z drugiej jakiś tam urząd, z następnej strony skwer. Poddasze, schody trzeszczą i dach trzeszczy. Strach. I człowiek samiuteńki właśnie tam na tym poddaszu. Mówię, coś trzeba z czasem zrobić. Zaczęłam chodzić do Powiatowego Domu Kultury, a ponieważ tak jak mówię byłam taka bardzo energiczna wtedy, więc zapisałam się a to do baletu, to zapisałam się do takiego kółka teatralnego…\nE.B.: W tym czasie pani jeszcze pracowała w przedszkolu…\nJa na razie pracowałam tylko wtedy w przedszkolu a tam zaczęłam chodzić na różne zajęcia po pracy. Oczywiście w przedszkolu to siedziałam od rana do wieczora. Rano było wiadomo, że jak tam mieszkałam, to kto zachorował, przedszkole było duże, no to oczywiście ja musiałam zejść na zastępstwo, byłam po prostu bardzo uwiązana. No ale potem, wieczorami chodziłam tam, do tego Domu Kultury i tam była taka kapela podwórkowa. Przychodzili sobie panowie, przygrywali, pośpiewali, jakieś skecze fajne… mnie się strasznie spodobało i tak się do nich przykleiłam. Okazało się, żeśmy zaczęliśmy przewspaniale działać. Tak żeśmy zaczęli działać, że wszelkie imprezy w województwie, wszelkie dożynki wojewódzkie, wszelkie imprezy… w zależności od potrzeb to żeśmy się ubierali na przykład w stroje wojskowe, kiedy to były jakieś obchody, jakieś rocznice związane z wojskiem… no więc w jednostkach wojskowych żeśmy śpiewali w mundurach, mam takie zdjęcie. To znowu Dni Kożla, to tam była cała parada po mieście, śpiewaliśmy… ja z kapeluszem… to było fantastyczne, miałam całą gazetę ze zdjęciami, ale gdzieś przepadła. W końcu dyrektor tego Domu Kultury mówi: to ty więcej siedzisz (śmiech) mówi w tym Domu Kultury to my cię tu zatrudnimy na pół etatu. Więc rzeczywiście byłam zatrudniona. Za moich czasów Cyganie zaczęli przychodzić, tam strasznie dużo Cyganów było… no i przyglądali się, bo tam i inne zespoły były, też chcieli mieć zespół, to im pomogłam, i był, i działał. Jak oni tańczyli… Tam to była kolebka talentów, ile osób znanych… tam właśnie między innym kółko teatralne prowadził reżyser z Zabrza Szczepan Łyżwa, jeden z kolegów akompaniował Maryli Rodowicz. W tej chwili to się już zaciera. W końcu dyrektor zaproponował mi żebym skończyła studia kulturalno-oświatowe i że mi da mieszkanie, żebym tylko została, żebym tam u nich pracowała, ale ja podjęłam studia we Wrocławiu, na Uniwersytecie Wrocławskim… I tutaj też mam takie sympatyczne wspomnienie… Tam tworzyli pierwszy rok kierunku pedagogika przedszkolna, było 460 kandydatów na 35 miejsc, i proszę sobie wyobrazić, że się dostałam. I tym sposobem zaczęły się te studia moje.\nE.B.: Dyrektor Domu Kultury chyba się zmartwił…\nBardzo… Na drugim roku urodził mi się syn z pierwszego małżeństwa. Też miałam problemy, bo karmiąca matka, sesja letnia… z dzieckiem pojechałam. Jak sobie przypomnę jakie to były czasy. Dzisiaj byle gdzie, to się wsiada się w samochód, jedzie się… bieda z dzieckiem do busa, czy gdzieś tam… musi być samochód, musi być komfort. A ja wtedy do tego Wrocławia z dzieckiem w wózku, a pod spodem wanienka, bet… do koleżanki mówię albo ja przerywam studia, trudno, bo nie mam co z dzieckiem zrobić albo w jakiś sposób mi pomożecie. Znaleźliśmy ci babcię z mieszkaniem. Będziesz lecieć na zajęcia to ona ci będzie z dzieckiem… ale co trzy i pół godziny muszę lecieć z powrotem i nakarmić dziecko… No więc, to było strasznie męczące… Jak wracałam po zajęciach, to jeszcze brałam syna, szliśmy gdzieś na spacer… Pomogły mi i skończyłam te studia. I bardzo się cieszę, bo z wielkim trudem to wszystko było. No ale potem tak mi się życie potoczyło, że musiałam wrócić tutaj do Chrzanowa, bo nie jestem z Chrzanowa rodem.\nE.B.: A skąd?\nJa jestem rodem spod Kielc.\nE.B.: To jak pani się znalazła w Chrzanowie?\nAle skończę jeszcze z tą kapelą, bo tak chaotycznie opowiadam… Wtedy cały czas utrzymywałam kontakt z kapelą, czasem występowałam jak miałam wolne, jak wróciłam do Chrzanowa to jeszcze pewnego dna przyjechali do mnie ci panowie tam z kapeli, a było nas wtedy czternaście osób: trzynastu panów i ja.\nTak, i przyjechali i mówią tak: mamy zaproszenie na festiwal w Opolu, ja mówię: czemu sami nie jadą. Mówią: wzięliśmy taką dziewczynę do zespołu, ale ona takich numerów jak ty na scenie nie wyprawia. Bo ja to tam dosłownie… no żyłam tym, ja się bawiłam i bawili się ludzie. Bez ciebie nie pojedziemy, bo nie znaleźliśmy nikogo lepszego niż ty (śmiech). Pracowałam, więc z wydziału oświaty dostałam urlopowanie i pojechałam na ten festiwal. Pojechaliśmy tam wcześniej, bo to była próba, przesłuchanie, cała procedura. Wzięliśmy udział i w takim koncercie, to był rok 75, w koncercie "Od Opola droga wiedzie" nasz zespół zdobył pierwsze miejsce. Dyrektor właśnie tego Domu Kultury powiedział mi, że daje mi mieszkanie, żebym tylko została, żebym nie wyjeżdżała, po prostu mnie chcieli, nie chcieli żebym wyjeżdżała… A skąd się wzięłam w Chrzanowie? To było kolejne miejsce naszego zamieszkania. Ja się urodziłam w takiej miejscowości Wiśniówka, pod Kielcami. Pani Małgosiu to jest zupełnie osobna historia. Jak bym pani opowiedziała… to było osiedle wybudowane w 36 roku dla pracowników, tam była kopalnia odkrywkowa kwarcytu…\nE.B.: Zapraszając panią do rozmowy, wiedziałam, że to będzie ciekawa opowieść (śmiech). Tyle wątków się nie spodziewałam.\nCzy ja panią nie nudzę?\nE.B.: A skąd, to jest naprawdę ciekawe…. Najbardziej nurtowało mnie rzucenie przez panią kariery estradowej…\nPo prostu życie osobiste trochę się poplątało…. Muszę pani powiedzieć, że jak przyjechaliśmy do Chrzanowa. Mieszkaliśmy w blokach, wróciłam do rodziców, zdarzało się, że pod oknami, pod balkonami grała orkiestra właśnie taka podwórkowa warszawska, bo ta kapela była w takim stylu, proszę sobie wyobrazić, ja płakałam rzewnymi łzami, zamykałam okna i zatykałam uszy, nie mogłam tego słyszeć… po prostu czułam, ze coś się dla mnie zamknęło… po prostu to był dla mnie dramat.\nE.B.: Czasem życie się pląta…\nWróćmy do Wiśniówki…. Tam mieszkaliśmy, wie pani co, drugie w województwie kieleckim kino panoramiczne w tej Wiśniówce powstało, tam było przedszkole z basenem, tam była osobna sypialnia, osobna jadalnia, wspaniała opieka. Był taki budynek - Zbiorowy się nazywał, tam działały teatry… przy tej właśnie kopalni to się tak wszystko rozwijało, tam był park. Dzieci do parku z przedszkola chodziły, jeździły na hulajnogach, ukwiecone to wszystko. Cały kompleks drewnianych budynków: szkoła, kaplica, ten Zbiorowy, ten Dom Kultury, później całe biura odnośnie tej kopalni… Przez tę miejscowość przechodziła trasa Kraków – Kielce - Warszawa, więc to asfaltowa szosa, siedzieliśmy na rowie i patrzyliśmy… roślinność to jeszcze następna opowieść, dosłownie ja dzieciństwo spędziłam na boso, chodziłam po dywanach kwiatowych, łąki były tak piękne, zawilce, pierwiosnki, kukułki żeśmy na to mówili, żabie oczka, trawa była tak soczysta, tak piękna, jakie motyle, to wszystko… Ja pojechałam tam jakiś czas temu zobaczyć to wszystko - to jest zrujnowane, została taka wysuszona trawa jak na stepie. Dla mnie to jest, wie pani, szok. Kopalnia tam podupada, te wszystkie piękne rzeczy to zostały zniszczone. A to było tak cudownie zorganizowane osiedle, nie wiem na kim się ci ludzie wzorowali, ale to było wspaniałe. Tam chodziłam włącznie do 4 klasy szkoły podstawowej i moja mama zachorowała na astmę uczuleniową, mimo, że to Góry Świętokrzyskie, powietrze wspaniałe, ale jednak trzeba było stamtąd wyjechać ze względu na zdrowie mamy. Pojechaliśmy później do Nakła koło Szczekocin, tam mieszkaliśmy we włoszczowskim powiecie. Mieszkaliśmy w budynku służbowym przy takiej cegielni, mama tam pracowała, doprowadziła tą cegielnie do rozkwitu, ale znowu trzeba było się zabierać stamtąd, znowu jakieś inne sprawy losowe i przyjechaliśmy do Chrzanowa. Tato najpierw przyjechał, bo były właśnie przyjęcia na Trzebionkę, do tej kopalni. Tutaj tata na chwilę zamieszkał w hotelu, potem dostaliśmy w Chrzanowie mieszkanie w pierwszym wybudowanym bloku na osiedlu Północ i to się nazywała ulica najpierw Borelowskiego, potem się nazywała ulica XX-lecia PRL…\nE.B.: Teraz to jest Popiełuszki…\nI trochę mnie się to nie podoba, bo skoro to na 20 lat PRLu powstało … Moim zdaniem to nie należy przekreślać tego dorobku, który jednak w tamtym czasie powstał, jeżeli to była ulica XX-lecia to tak powinno pozostać… I w tym Chrzanowie do tego Liceum Pedagogicznego chodziłam, tak jak zaczęłam opowiadać, potem pojechałam za pracą do tego Koźla i znowu wróciłam do Chrzanowa. Nie było pracy zahaczyłam się tak na chwilę w Bobrku na pół roku, przedszkole było w tym zamku Sapiechy, przepiękny zamek. Do pracy dojeżdżałam z Chrzanowa, pociągiem jechałam do Gorzowa Chrzanowskiego. Z Gorzowa Chrzanowskiego na nogach kawał drogi leciałam przez ten piękny park, najpierw drogą a później przez ten wspaniały park, tam też bardzo ładnie, i sarenki i woda…\nE.B.: I tak codziennie…\nCodziennie. Jak skończyłam pracę o godzinie wpół do piątej zimą, że nie miałam czym dojechać to wtedy okazjami do Chrzanowa wracałam, to też trudno było… A potem dostałam propozycję, bo to było na zastępstwo, dyrektorka przedszkola była na urlopie zdrowotnym, a ja nie miałam warunków do życia takich finansowych, więc ucieszyłam się, że chociaż te pół roku będę… No a po wakacjach zaproponowano mi w wydziale oświaty, że pójdę do pracy do Gromca, tam do przedszkola. Pojechałam zobaczyć jakie by tam było mieszkanie, przestraszyłam się bo z dzieckiem to trochę będzie ciężko, więc poszłam do dyrektora gminnego i mówię: panie dyrektorze… bo to należał ten Gromiec, podlegał pod szkołę podstawową w Żarkach i pod zbiorczą szkołę gminną w Libiążu, tam była filia szkoła w Żarkach to taka była organizacja i spotkałam na swojej drodze życia wspaniałego człowieka, był wtedy dyrektorem gminnym pan inżynier Kwaśny, a dyrektorem szkoły pani Teresa Szczurek. Ja mu przedstawiłam swoje możliwości, powiedziałam, że dojeżdżać tam nie mogę, zamieszkać z małym dzieckiem też nie bardzo, w związku z tym mówię czy może coś innego mi zaproponować. A co pani umie, my byśmy panią tu do nas do szkoły przyjęli? No co mam skończone? pedagogikę przedszkolną, później mogłabym.. A co lubię? Lubię po prostu (śmiech) muzykę, lubię śpiew, troszeczkę nauczyłam się grać… może wychowanie muzyczne… A jak on to usłyszał, to mówi, wie pani co, to my tu potrzebujemy nauczyciela wychowania muzycznego i do nauczania początkowego. To ja panią zatrudnię, ale musimy to zrobić tak. Musimy załatwić u dyrektora, bo ten Gromiec podlegał pod szkołę w Żarkach, a szkoła w Żarkach podlegała pod szkołę w Libiążu, no więc pan dyrektor Kwaśny zadzwonił do dyrektora do Żarek. Okazało się, że jest akurat w pracy, a to był taki okres wakacyjny… wsiedliśmy na Komarek pana dyrektora Kwaśnego i oboje pod tę górę w Libiążu zajechaliśmy do Żarek. Śmiesznie to wyglądało – dwoje na Komarku, ale ważyłam znacznie mniej. I tam zanim pracę podjęłam to rozwiązana była umowa i zostałam przyjęta do Libiąża. No i w Libiążu pracowałam od 75 roku do 79, cudowna atmosfera w pracy, cudowni koledzy po fachu, dyrekcja wspaniała, później pan dyrektor Kwaśny odszedł, bardzo dobry człowiek, wrażliwy na ludzką krzywdę. To był taki człowiek, który widział, że kiedy trzeba komu pomóc, on to zrobił i zrobił to w taki sposób, że wyglądało w taki naturalny sposób, że w którym momencie człowiek powinien był wyrazić mu swą wdzięczność. Jak człowiekowi lat przybyło to bardziej te sprawy widzi… Wspaniale mi się pracowało, ten okres pracy wspominam bardzo serdecznie, naprawdę bardzo serdecznie, wiele przyjaźni tam zawiązałam.\nE.B.: Dlaczego pani odeszła z pracy w Libiążu?\nByłoby wszystko dobrze, tylko że stwierdzono, że wymogi prawne są żeby zrobić specjalizację nauczanie początkowe i to wychowanie muzyczne jeżeli bym chciała, bo się tam sprawdziłam. Jeszcze też takie miłe wspomnienie, ze jak już odchodziłam stamtąd, bo powiedziałam, że nie jestem w stanie robić drugą specjalizację, no bo jeszcze syn był mały, także nie miałam takich możliwości, więc nie chcieli żebym odeszła, proszono mnie żebym jednak została, zależało im żebym została, bo dobrą opinię tam miałam, na przykład prowadziłam zespół muzyczny, II miejsce na konkursie wojewódzkim mój zespół akordeonistów zdobył, z chórem zaśpiewaliśmy w naszym radiu katowickim, bodajże na Ligonia to było, czyli tam były takie sukcesiki…\nE.B.: Były duże sukcesy: województwo, Katowice…\nTak sobie wspominam, miałam wiele wizytacji. Pamiętam wizytowała mnie taka pani, wtedy była inspektorem pani Ryszka, pisała podręczniki z wychowania muzycznego i chcę pani powiedzieć, że lekcje w klasie ósmej oceniła mi na czwórkę, a w czwartej klasie na piątkę mino, że specjalizacji nie miałam (śmiech). I jeszcze później przed samym odejściem miałam pokazówkę w mojej klasie, gdzie miałam wychowawstwo, taką szkoleniową dla dyrektorów, dla nauczycieli. Też bardzo serdecznie to wspominam. Nie chciałam być takim nauczycielem nieprzygotowanym, nie miałam papierka, to mówię z żalem, ale muszę się rozstać, napisałam podanie o przeniesienie…\nE.B.: Mimo braków specjalizacji to pani napisała o przeniesienie…\nJa napisałam podanie o przeniesienie, mimo, że mogłam poczekać, nie musi pani tych studiów rozpoczynać od razu – mówiono. Przecież to trwało, jeszcze do tej pory są nauczyciele, byli, do zeszłego roku ze średnim wykształceniem i pracowali, ale ja wtedy czułam się taka troszeczkę… Nie chciałam, żeby się ktoś z mojego powodu tłumaczył, że zatrudnia osobę bez papierów odpowiednich a skoro są takie wymogi… a to trwało i trwało, przynajmniej ze 20 lat i gdybym po prostu nie była taka, może, przewrażliwiona to prawdopodobnie bym tam do emerytury przepracowała. Napisałam podanie i poszłam do wydziału oświaty czy coś się nie znajdzie, inspektorem był wtedy pan Seremak. No i mówi: ile pani ma lat pracy, stażu? Ja mówię 10 lat. Jakie wykształcenie? Wyższe pedagogiczne. I wtedy, mówi, to mamy dla pani propozycję, do przedszkola zakładowego w Wapienniku. I tak się znalazłam w Płazie.\nE.B.: Jak pani zaczęła pracować w przedszkolu to Zakład Wapienniczy był w pełnym rozkwicie, prawda?\nZakład wtedy zatrudniał, jeżeli dobrze pamiętam, około 300 ludzi, może to było 250, nie chcę robić plotek, załóżmy, że 250. Tam na godzinę szóstą autobus zakładowy przywoził pracowników fizycznych, na siódmą przywoził pracowników umysłowych, po południu o drugiej autobusy odwoziły fizycznych, o godzinie trzeciej umysłowych i to w różne strony, i biblioteka wspaniała, sala, taka, na której odbywały się różne zabawy, przecież my tam później robiliśmy zabawy dochodowe, tam zespół muzyczny był, mój brat tam śpiewał w zespole Calcjum, powiedzmy w latach 60-tych i 70-tych, zespoły bigbitowe, Beatlesów, Rolling Stonesów, muzyka w tym stylu była, robili gitary, podłączali pod radio, żeby wzmacniacz był. To było życie. Tam właśnie zakład fantastycznie prosperował.\nE.B.: W którym roku pani zaczęła tam zarządzać przedszkolem?\nW 79 roku. To było przedszkole zakładowe, z Zakładu dostawaliśmy opał i Zakład prowadził nasze sprawy księgowe, natomiast dotacje na działalność, pieniążki na działanie tego Przedszkola, wypłaty dla nauczycieli, pracowników fizycznych to wszystko szło z wydziału oświaty, z tym, że te pieniądze były przelewane na konto Zakładu Wapienniczego i tam księgowość tym wszystkim się rządziła. Tam żeśmy oddawali rachunki za wyżywienie dzieci, za zakupy do placówki. Na tym to polegało. Jak były jakieś remonty, malowanie sal przedszkolnych, czy coś tam do naprawienia to się zgłaszało do zakładu, jak kontakt się tam gdzieś popsuł, czy coś tam trzeba było zrobić ze sprawami elektrycznymi, to się zgłaszało na warsztat elektryczny albo na warsztat mechaniczny, woda, jakaś uszczelka, to pracownik przychodził i bo to był jeszcze wtedy budynek zakładowy. Nawiasem mówiąc bardzo stary budynek. Jak była tam piwnica to ściany takie jak w bunkrach, jeszcze takie te okrągłe sklepienia, ściany tak strasznie grube, że jak żeśmy się tam przekuwali za moich czasów, bo robiliśmy centralne ogrzewanie, to z półtora metra mury albo jeszcze grubsze. Tam gdzie Przedszkole, to był najpierw parterowy budynek i tam podobno mieszkał dyrektor tego Zakładu, a później ten budynek był podniesiony wyżej. On chyba ma ze 100 lat albo więcej.\nE.B.: Dużo było dzieci w przedszkolu?\nZa moich czasów, to się zmieniało. To był jeden oddział, ale warunki były… jakie były warunki. Dzieci miały tak, to był oddział mieszany, więc atmosfera była jak w rodzinie wielodzietnej, bo były i trzylatki i sześciolatki i pięcio, czterolatki. No i w zależności jak to tam przepisy oświatowe się zmieniały, gdy przyszedł ten program dla sześciolatków to były dwie sale, mimo, ze jeden oddział to były dwie sale: dydaktyczna i do zabaw. Także, ze starszakami się prowadziło zajęcia w jednej sali, w tym czasie maluszki bawiły się. Jadalnia była osobno, osobno kancelaria, łazienki. Za moich czasów tam wiele się zmieniło, bo jak przyszłam to były piece węglowe kaflowe, trzeba było co dzień rano rozpalać. Za moich czasów położyło się płytki, wygospodarowaliśmy osobne pomieszczenie jako myjnia naczyń, magazyn żywnościowy, zmieniliśmy wyposażenie kuchni, cały remont oświetlenia się zrobiło, centralne ogrzewanie żeśmy założyli. Generalne remonty robiło się w okresie wakacyjnym, tak z pięć lat przed rozwiązaniem placówki. To były ciężkie czasy, bo wtedy już nie byliśmy przedszkolem zakładowym, tylko jako Przedszkole Nr 16. Jak sobie pomyślę, że ja całe wakacje, jak miałam liczone jako urlop wypoczynkowy, sześć tygodni spędziłam w przedszkolu, bo były remonty. I trzeba było tam być tą pracę nadzorować.\nE.B.: Przy tych remontach jeszcze nikt nie myślał, ze nie będzie Przedszkola…\nNikt nie myślał o tym i po prostu swój prywatny czas, swój okres na wypoczynek spędziłam tam dla idei, dla dzieci, dla środowiska a potem tak to wszystko wyszło… A warunki? Nie wystarczy powiedzieć o sprawach takich, jak te warunki lokalowe, bo przecież żeśmy mieli ogródek, plac zabaw. Tam też zaczęłam od tego, żeby dokupić sprzęt, rodzice w czynie społecznym piaskownicę super zrobili, tam były kupione i zjeżdżalnie, i huśtawki i chybotki. Mieszkał tam taki pan Ludwikowski, któregośmy na kilka godzin zatrudniali, ponasadzał drzew, w tej chwili modrzew taki wysoki… Zostały drzewa, żywopłot… Decyzję o likwidacji umotywowano tym, że przedszkole wymaga remontu, a to była nieprawda, że dzieci nie ma - a dzieci były, a warunki… Zbuntowałam się, bo wywoziło się dzieci ze szkół na zieloną szkołę albo gdzie tam nad morze, w inne środowiska a to przedszkole otoczone było lasami, nie było dnia żeby dzieci nie wychodziły na spacer, to był las, to było podwórko, to się szło do paśnika… kawałek, to takie maluchy trzyletnie na rękach się nosiło. Człowiek czasem się zmęczył, upocił, ale trudno było nie zabrać takich maluchów jak starszakom człowiek chciał pokazać jak ta przyroda wygląda, to na grzyby, to na jagody, to na poziomki, w związku z tym takie różne zajęcia. Szkoda tego. Mimo, że tam się bardzo zaangażowałam, bo osiągnięcia mieliśmy duże, tam dostałam kilka nagród: inspektora, jedną nagrodę kuratora za pracę. Człowiek starał się sumiennie swoją robotę zrobić. Przez wiele lat, jak to Przedszkole zlikwidowano przejeżdżając odwracałam głowę w drugą stronę, żeby nie patrzeć.\nE.B.: Bardzo przykre…\nJeszcze likwidację Przedszkola bym przebolała, chociaż mam wielki żal do kuratorium za taką decyzję, która została podjęta za plecami pracowników i rodziców dzieci a przed decyzją radnych. To było osiemnaście lat mojego życiorysu, człowiek niejednokrotnie z wielkimi wyrzeczeniami do pracy szedł. Personel był cudowny, wspaniały jak w rodzinie. Przebolałabym stratę tego Przedszkola, trudno… pewnie tak miało być, ale nigdy nie pogodzę się z odejściem Bogusi. Nie pogodzę się z tym.\nE.B.: Była bardzo zaangażowana w pracę w Przedszkolu…\nCudowny człowiek, szlachetny człowiek, i wydaje mi się, że to co zrobiła, to zrobiła to chyba, żeby zaprotestować…\nE.B.: Może myślała, że to coś pomoże…\nŻeby zaprotestować i dać do myślenia władzom… Jeszcze pamiętam, niedługo przed tym co się stało przyszła do mnie do kancelarii i mówi do mnie tak: pani dyrektor, jeżeli by się cokolwiek stało, niech pani sobie nic nie wyrzuca, bo zrobiła pani wszystko, co można było, albo i więcej. To były jej słowa. Ja tak na nią patrzyłam, nie wiedziałam, że ona takie myśli miała… Bogusia miała 40 lat, była bardzo oddana pracy.\nE.B.: Nikt nie przypuszczał, że tak się może stać….\nMyśmy były wtedy wszystkie załamane.\nE.B.: Wiele spraw zbiegło się w czasie, zamknięcie Przedszkola, śmierć Bogusi, a pani musiała zacząć pracę w Szkole w Płazie od 1 września?\nZ Przedszkola przewieźli całe wyposażenie do zerówki, poustawiano to tak w tej zerówce mniej więcej, jak tam kto uważał. Dla każdej z nas była propozycja pracy. Ja była w takim stanie psychicznym, nie mogłam funkcjonować normalnie myśląc o całej tej sytuacji. Wtedy to przydałby mi się jakiś urlop zdrowotny, ale mówię: nie! Spróbuję!. Może dzieci mnie wyleczą, przy dzieciach będę zmuszona, żeby nie myśleć o tym co się stało, tylko pracować. I właściwie urządziłam tam po swojemu to wszystko. Nie chwaląc się, ale po godzinach pracy trzeba było zostawać przynajmniej przez dwie godziny społecznie, ale w godzinach pracy się nie dało takich rzeczy robić. Urządziłam tak jak należy. Mimo, że przepracowałam dwa lata bardzo miło wspominam Szkołę w Płazie. Zostałam przyjęta tam bardzo serdecznie.\nE.B.: Podobno zdarzyła się wizytacja?\nZupełnie nie spodziewałam się, akurat siedziałam z dziećmi i prowadziłam zajęcia. To był okres grudzień, temat przerabiany to były choroby, apteka, kącik tematyczny: lekarski, gabinet lekarski i temat górnicy, praca górnika… Akurat dzieci sobie siedziały na dywanie, ja przy nich czytałam jakieś opowiadanie o górnikach i może to było coś o Skalniku, nie pamiętam. Akurat niespodziewanie weszła wizytacja, kilka osób… Pytają czy mogą wejść? Proszę bardzo… najpierw ciemność przed oczami, bo to stres i pytam się: czy mam coś ekstra robić czy kontynuować zaplanowane zajęcia? No to mówią, żeby dalej realizować. Zajęcia były bardzo udane, dzieci przyzwyczajone już do mnie, wiedziały czego oczekuję, pomocy było bardzo dużo wtedy, pamiętam: kopaliny, czapki górnicze, karbidowa lampka, gazetki na ten temat. Dzieci dużo wiedzy miały, podobało się a później zajęcia gimnastyczne. Ja miałam taki zwyczaj, że na zajęcia gimnastyczne ubierałam zawsze strój gimnastyczny, bo trzeba ćwiczyć z dziećmi. Pani metodyczka na studiach zawsze mówiła: nie przejmujcie się jak wyglądacie, dzieci takimi was kochają. Te zajęcia też się bardzo podobały, a ja myślałam, że na tym się wizytacja skończy, ale wszyscy siedzą dalej, patrzą, cała dokumentacja do sprawdzenia i później bardzo się podobały te zabawy kącikach tematycznych, no bo rzeczywiście to wszystko było bardzo ładnie zorganizowane no i muszę powiedzieć, że po całej, a to była kompleksowa wizytacja szkoły i później z wizytatorami bardzo ładnie została oceniona moja praca w grupie sześciolatków. Właściwie to się ucieszyłam, chociaż byłam zdziwiona, że mnie rok przed emeryturą jeszcze wizytują. Była doceniona praca moja też w szkole, co roku dostałam nagrodę dyrektora. To były małe kwoty, ale liczyło się to, że maja praca była widoczna. Byłam zadowolona z pracy w Szkole, bardzo zadowolona, spotkałam się z życzliwością. Są takie momenty, które bardzo serdecznie wspominam jeśli chodzi o jakąś taką troskliwość, bądź co bądź to wszystko było po przejściach ciężkich związanych z likwidacją placówki.\nE.B.: Szybko minęły te dwa lata….\nMinęły szybko, mogłam była jeszcze pracować, ale trochę już zdrowie szwankowało\nE.B.: Mimo tego spędza pani bardzo aktywnie czas na emeryturze.\nBabcię posadzić na stołku i niech siedzi w kącie! O nie. Ja w życiu przeprowadzałam się 17 razy z tego co wcześniej rozmawiałyśmy to była Wiśniówka, Nakło, Koźle, Chrzanów, jeszcze w Libiążu mieszkałam. W Płazie wynajmowaliśmy taki stuletni dom, w tej chwili na miejscu tego domu jest sala gimnastyczna wybudowana. W związku z zamieszkiwaniem w tamtym domu to też kupę wspomnień do głowy zaraz przychodzi, też by było o czym opowiadać. Mieszkaliśmy tam w tym okresie, kiedy budowaliśmy tutaj om. Z Chrzanowa przeprowadziliśmy się, żeby było bliżej budowy. Budowa domu to następna historia. Budując ten dom pomyślałam sobie tak, że dość tego jeżdżenia po świecie: rodzice tu, brat tam w Sandomierzu pracował przy rewaloryzacji zabytków... Trochę za długi wstęp do tego pani pytania. Budując ten dom chciałam, żeby wszyscy znaleźli się pod jednym dachem, żeby nie tak, jak ja po tym świecie się włóczyli i tym sposobem właśnie się nie nudzę i aktywnie życie spędzam. (śmiech) Wszystkich, których kocham mam pod jednym dachem: mama, której pomagam, dwoje ukochanych wnucząt Zuzia i Antoś, to wiadomo też człowiek musi być aktywny, a jeszcze utrzymanie domu, wiele prac związanych z domem… A po śmierci męża jeszcze więcej na głowę, zresztą mąż długo chorował i nie mógł pomagać. Jak ukradnę coś od życia to wtedy nad wodę, wtedy na rybki. I trzeba się ciągle uczyć, nie poprzestać na laurach, nie osiąść tylko… a to na skuterku się nauczyłam w zeszłym roku jeździć (śmiech), nauczyłam się obsługiwać komputer.\nE.B.: Największą pasją są rybki?\nJeśli chodzi o rybki, to ja pani powiem, jestem straszna gaduła… Mój brat to był wędkarz, jaki on sztuki ciągnął. Jak w Sandomierzu pojechali z moim mężem na ryby, brat się mordował ze czterdzieści minut, żeby wyciągnąć rybę, w końcu przyciągnął ją do brzegu. To musiało być wielkie rybsko, mówi do męża: podaj podbierak. Mąż z tym podbierakiem, żeby pomóc rybę wyciągnąć, jak zobaczył tę rybę to rzucił podbierak i uciekł. Okazało się, że brat wtedy wyciągnął suma na metr długości. Tutaj raczej się rzadko zdarza, żeby taką rybę wyciągnąć. Brat był niesamowitym wędkarzem. Zaraził tym wędkarstwem męża. Ja z nimi czasem jeździłam, ale wzięłam sobie książkę, robótki ręczne i sobie siedziałam, patrzyłam i się dziwiłam, że oni tak siedzą i patrzą na tę wędkę. Bierze czy nie bierze? Aż w końcu, pewnego razu mnie uszykowali taką wędkę, żebym sobie spróbowała, jaki smak ma to wędkowanie. No i oczywiście jak wzięła pierwsza rybka to się wciągnęłam. Przynętę to się używa białego robaka, czerwonego, pinkę lub przynętę roślinną: kukurydzę, pęczak. Jeśli chodzi o taką żywą przynętę, to się bardzo brzydziłam wziąć do ręki, zawsze mężowi podsuwałam haczyk, żeby mi to nałożył. W końcu się zbuntował i mówi: rób sobie sama. Pamiętam taką śmieszną sytuację. Pojechaliśmy w trójkę: mąż, brat i ja. Ja już miałam swoja wędkę, tylko dali mi taką dziadowską wędkę, dziadowski kołowrotek i ja tam sobie tego kija moczyłam. A brat chodził bo chciał jakiegoś szczupaka, ale ryba nie brała w tym dniu. Mąż też tam jakąś płoteczkę od czasu do czasu wyciągnął. Nagle ja mam w pewnym momencie branie, a brat już stał nad nami i : a chodźcie już do domu, bo ryba nie bierze, a chodźcie, zmarzniemy… A ja nie, siedzę jak najdłużej. W końcu coś bierze, co przyciągnę to mi z kołowrotka żyłkę rozwija a nie przyciąga. Ja mówię: cóż to jest ? Mąż stoi i patrzy, brat patrzy. Ona coś większego ma na tym haczyku. A ten kołowrotek był taki byle jaki, mnie bardzo źle było to wyciągnąć. W pewnym momencie, a jeszcze chcę powiedzieć, że na haczyku jako przynętę miałam pęczak założony. Wyciągam ją, mój mąż z podbierakiem podchodzi, żeby mi pomóc wyciągnąć. Okazało się, że ja wyciągłam sandacza na 60 cm, który normalnie bierze na żywce bo to drapieżnik. Mój brat zdjął czapkę z głowy, rzucił przed siebie i mówi: głupi to ma zawsze szczęście. Ja tyle czasu chodzę dookoła rozlewiska, żeby coś złapać a ona na pęczak wyciągnęła szczupaka na 60 centymetrów. Takie początki były. Potem jeździliśmy z mężem, a potem mąż zajął się innymi sprawami, więc było tak, że albo syn albo mąż zawozili mnie nad wodę, nim miałam swoja kartę wędkarską. Już 7 lat mam te kartę. Siadałam, wędkowałam… Żeby zrozumieć wędkarza, smak wędkowania to trzeba zacząć wędkować. Ja mam ciągle niedosyt siedzenia nad wodą, bo ja jadę na cztery godzinki i ciągle wydaje mi się za mało…\nE.B.: To ni jest nudne?\nNie, to jest fantastyczna sprawa. Jeżeli zdarzyło mi się jechać rano, skoro świt nad wodę, a nie mam na to warunków, żeby tak wczas jechać, bo mam obowiązki. Raczej wędkuję po południu aż do wieczora. Natomiast cudowną sprawą jest jechać rano nad wodę. Zdarzyło mi się tak, że z mężem jeszcze jechaliśmy rano, jeszcze taka szaróweczka, bez wiaterku, tafla wody jak lustro. Gdzieniegdzie tylko kółeczko, gdzieś tam rybka się pluśnie, krzaczki dookoła, słonko jeszcze gdzieś tam za chmurami i taka fantastyczna mgła nad tą wodą, takie opary unoszące się o świcie, gdzieś tam ptaszek zaśpiewa, gdzieś tam zaświergoli, a człowiek sobie tak siedzi i tak patrzy na ta wodę. To jest po prostu cudowna sprawa. Można się tak pięknie wyluzować, można tak fantastycznie odpocząć. Jak się przyjeżdża nad wodę to najpierw trzeba zanęcić, później wygruntować sobie wędkę, zarzucić no i dopiero jak ta rybka przypłynie to zaczynają się brania. Są dni, ze pani przesiedzi te kilka godzin i w ogóle ryba nic nie birerze, a są takie dni, że ryba Birze jak oszalała i wtedy jest pełna siatka tej ryby. Teraz to wędkuję na Skowronku. Człowiek w moim wieku to ma takie wspomnienia smutne i wesołe. Pamiętam jak w ubiegłym roku na Skowronku wędkowałam sobie to była niedziela, ja tam z boczku na brzegu, po wodzie pływają kajaki, później przyszedł wieczór i pracownicy z jakiegoś zakładu urządzali sobie przyjęcie, przypuszczam, że to byli ludzie też w moim wieku, bo słychać było muzykę Niemena, Sławy Przybylskiej Pamiętasz była jesień, Jacka Lecha i po wodzie się fantastycznie niesie dźwięk. Jest tak jakby blisko było, a daleko i tak się rozrzewniłam, bo myślę sobie, kiedyś tak ja jak te małe dzieci tam na plaży się bawiłam, potem kajakiem pływałam a teraz siedzę sobie w cieniuszku, wędeczkę zarzucę i rybki ciągnę i słucham jak jeszcze się inni bawią, którzy pracują. Tak to z tym wędkowaniem…\nE.B.: Kim jest w takim razie Umberto?\nUmberto to jest koń jeden z wielu. To wędkowałam w Bolęcinie, tam była ograniczona ilość członków Koła, bodajże 30 czy 40. Ja tam wędkowałam 2 lata temu a tam jest stadnina koni. Takie młode źrebaki to one cały czas mogły sobie biegać wokół tego stawu, w którym ja wędkowałam i po mojej stronie chodził Umberto i jeszcze jeden koń, ale nie pamiętam jak się nazywa. Zanim ktoś tam przeszedł przez taką barierę, żeby one nie uciekły tam była bariera zrobiona, niektóre osoby nie mogły przejść, bo te konie nie przepuszczały, dokuczały, więc musieli te konie przekupywać, albo jakąś kanapką, albo jakimś cukierkiem. Ja ich nie chciałam rozbestwić, bo mnie nie odpuszczą. Potem jakoś przechodziłam, siedziałam sobie nad tą wodą a one przychodziły do mnie. Ten Umberto był szczególnie dokuczliwy a przy tym śmieszny. Obserwował ze mną spławik, czy ryba bierze czy nie. Na przykład czasem zobaczył, że mam rybę na haczyku, ciągnę, morduję się, żeby jakiegoś karpia ładnego wyciągnąć no to zaczyna mi wędkę obgryzać. Ja wtedy musiałam pilnować wędki, żeby mi nie zniszczył (śmiech)…\nE.B.: Może chciał pomóc?\nTak. Albo na przykład umyślił sobie, że jak wyciągałam jakąś rybę to stawał z tyłu za mną i łbem popychał że bałam się że do wody wpadnę. Fantastycznie te konie wyglądały jak bawiły się tak stawały na tylnych łapach i te przednie tak do góry podniosły. Fantastyczny widok albo jak biegały koło mnie, bałam się, że mnie tam stratują ale nic złego mi nie zrobiły. Trochę to było uciążliwe, ale ja konie bardzo lubię, tylko dobrze by było jak w innych okolicznościach, nie przy wędkowaniu.\nE.B.: Widziałam zdjęcie z dużymi karpiami…\nTak mam, ale mogę się pochwalić linkiem który miał 49 centymetrów. Jak na lina to był okaz. Kolega mi powiedział, że gdybym go zgłosiła tam gdzie trzeba, ale ja się tym nie interesuję, to bym miała srebrny medal.\nE.B.: Ma pani jakieś koleżanki, które wędkują?\nNie mam koleżanek, które wędkują. Kobiety przyjeżdżają nad wodę na ogół z mężami. Mąż wędkuje a kobieta zajmuje się dziećmi albo się opala albo spaceruje albo sobie coś czyta. Takich wędkujących kobiet to raczej nie ma. Rzadkość. Na początku to jak zaczynałam wędkować to jak mnie samą ktoś zobaczył to niesamowite zdziwienie. Przychodzili pytali się jak tam bierze… o kobieta! O pani wędkuje! O, mamy panią. Czasami chce mi się śmiać, bo czasem tak fajnie jest, że do jakiegoś okresu to byłam dziwowiskiem nad wodą a teraz to jakoś tak po kumpelsku się wszyscy traktujemy i jestem zaakceptowana tam przez środowisko. Przychodzą, patrzą ile złapałam, co bierze, na co bierze, jakieś porady. Czasem jak się ciągnie większą sztukę to pytają czy pomóc wyciągnąć. Często jest tak, że ja sobie wędkuję, przychodzi wiele młodych ludzi sporo. Kiedyś się uśmiałam, bo akurat dzwoniłam do syna i mówię: Kacperku za jakieś piętnaście minut wyjedź po mnie a siedzi taki młodziak z drugim kolegą i mówi: wie pani co tak patrzę się na panią i tak sobie myślę bo jest pani mniej więcej w wieku mojej mamy. Nie wyobrażam sobie żeby moja mama siedziała nad wodą i dzwoni do mnie, przyjedź po mnie bo już kończę wędkowanie. Mówi nie wyobrażam sobie. Wędkarze tworzą jakieś takie środowisko specyficzne. Po śmierci męża jak się potem pojawiłam z powrotem nad wodą, przyszli jak kumpel kumpla poklepali po plecach, współczujemy. I to było takie serdeczne. Taki głuchoniemy Grześ, który fantastycznie mówi jak na osobę głuchą, bardzo ładnie z ust czyta to tez – współczuję – poklepał po plecach. Przychodzi zawsze wita się ze mną jak facet z facetem, rękę podaje (śmiech). Czasem wędkę mi na spininy uszykuje, bo tego jeszcze nie umiem zrobić.\nJa siedzę nad wodą, a mój syn często nade mną latał na paralotni.\nE.B.: Nad wodę jeździ pani skuterem?\nJeszcze nie, jeszcze się nie odważyłam. Z mężem kupiliśmy skuter w piątek, w poniedziałek miał mnie nauczyć jeździć, a w niedzielę źle się poczuł i we wtorek zmarł. Bardzo odchorowałam śmierć męża. Pięć miesięcy później dopiero spróbowałam, jeździłam kiedyś na rowerze to… tylko żeby opanować włączanie, hamulce, światła, klakson, trzeba to opanować.\nE.B.: Ale zdjęcie jest…\nŚmiać mi się chce, bo na Naszej Klasie sąsiad mi pisze tak sąsiadka jeździ, jak będzie potrzebna pomoc to zagwizdać (śmiech), sąsiad do pomocy chętny, tylko ja się jeszcze gwizdać muszę nauczyć.\nE.B.: Bardzo często wspomina pani męża.\nMęża wspominam, bo właściwie trzydzieści lat wspólnego życia. Przez trzydzieści lat się docieraliśmy i mogliśmy się docierać przez następne trzydzieści, ale niestety to się skończyło. Wzruszyłam się dzisiaj bardzo, bo szukając jakiś pamiątek znalazłam piękny list od męża. Jak każdy człowiek… i wady i zalety, ale generalnie rzecz biorąc bardzo dobry człowiek.\nE.B.: Gdyby pani mogła wybierać to czy wybrałaby pani jakieś inną miejscowość do zamieszkania?\nNie jestem z Płazą tak emocjonalnie związana jak z tymi wcześniejszymi miejscowościami.\nE.B.: Z tymi z lat młodości?\nSzczera jestem w tej chwili i tak jak wspominam Wiśniówkę, gdzie się urodziłam to zostaje mi przed oczami obraz tego osiedla, obok szosa Kraków – Kielce – Warszawa a osiedle otoczone puszczą jodłową, domki czterorodzinne budowane z bali drewnianych, wszystkie kryte taką czerwoną dachówką. To było bardzo piękne, opowiadałam już wcześniej jak było to osiedle zorganizowane i tam dzieciństwo. Tam był człowiek młody, wesoły, beztroski, była jedna babcia, druga babcia, były ratunkiem zawsze jak się co złego zrobiło. To się kojarzyło z dzieciństwem i to Nakło. Nakło też przewspaniale wspominam. To był rok 61-63 jak myśmy tam mieszkali i to Nakło będę sobie zawsze kojarzyć ze wsią z reymontowskich Chłopów. Mimo, że to już były lata 60-te, ale tam 80% domów pokrytych strzechami, w wiekowych domach klepiska, te piece chlebowe to był klimat. Ludzie niesamowicie biedni, ale bardzo serdecznie szczerzy i w swej biedzie hojni. Były tam takie świątki, kapliczki i między innymi była tam kapliczka św. Anny. Ludzie żyli w swojej biedzie, ale nikt nie poszedł do tego świątka, do tej św. Anny, która miała ubrane korale z prawdziwego korala, nikt tego nie ukradł. Byli biedni, ale umieli uszanować pewne sprawy. Natomiast jak koło tego Nakła ze Śląska zrobiono domy kempingowe to nagle, to wiadomo, ze to ludzie samochodami, bogaci i nagle korale św. Anny zniknęły…. Ta serdeczność, ta otwartość, może to inne czasy były, ale tam wszystkie domy otwarte. A Płaza? Każdy swoje ogrodzenie, każdy brameczka zamknięta, jeżeli się człowiek spotyka to gdzieś na drodze, chociaż jakby tak opowiadać o układach sąsiedzkich z Płazy to też dużo fajnego do opowiadania. Jakżeśmy się wprowadzili do tamtego domu na Pocztowej to okazało się, że nie ma żarówek, w sklepach też nie bardzo to poszliśmy do sąsiada, wykręcił ze swojego domu i nam dał tą żarówkę żebyśmy mieli jakoś wieczorem, żeby po ciemku nie siedzieć. Ja do sąsiadki kiedyś mówię: Stasia, mam ochotę na dobrą kapustę, jak ty kapustę gotujesz? Wytłumaczyła mi, a na drugi dzień telefon: Elusia podejdź do płota. No to ja podchodzę do płota a ta stoi i trzyma pełen garnek kapusty: ugotowałam tą kapustę, spróbujcie jaką ja gotuję. To o czymś świadczy…\nE.B.: W Płazie są też mili…\nTak. Trzeba było zrobić z płotem, który odgradza nasze działki. Już był stary, zniszczony, męża nie ma, ktoś to musi zrobić. Dogadaliśmy się z sąsiadem i zrobił. Partycypowaliśmy w kosztach, ale on robił. Nawet żeśmy się śmiali, że nie będziemy wszystkiego grodzić, żeby było łatwiej do siebie chodzić… Są dobre jakieś takie przykłady, ale to są już inne czasy. Na ocenę mojego życia w Płazie wpływa właśnie ta przykra sytuacja, dramatyczna z przedszkola. Po prostu dla mnie to jest… bo Płaza sama jako taka miejscowość mnie się bardzo podoba, tereny są piękne, tyle wspaniałych, no i ten kościółek naprawdę piękny. Ciekawe jak będzie wyglądał po przeprowadzeniu tych prac konserwatorskich. Była na tej mszy z liturgią łacińską, widać że tam się dzieje coś. Przecież taki wspaniały ten pałacyk, park, jak tam jest ładnie. Nie wiem w czym tkwi przyczyna. Może w tym, że jak człowiek był młody i zdrowy, świat wydawał się lepszy i weselszy…\nE.B.: Wszystko się zmienia, jak była pani ostatnio w Wiśniówce to tam wszystko poniszczone…\nWszystko zaniedbane. Ale wie pani co mi się przypomniało? Pani się pyta o to wędkarstwo moje. Mnie zawsze intrygowało moje nazwisko rodowe, panieńskie, jak się już uczyć to się uczyć, ja już umiem w Internecie coś sobie poszukać i z komputerem się obsługiwać. To tez przyszło w okresie emerytury. A intrygowało mnie to moje nazwisko. Ja w Internecie wyszukałam, że o tym nazwisku w Polsce jest 166 osób tylko a to nazwisko moje to Wandor. Jakie to nazwisko? Polskie, niepolskie? W końcu w Internecie wyszukałam, że w XV wieku książę zatorski sprowadził na swoje tereny do kopania stawów Holendrów a po holendersku wandor oznacza człowiek bagien. Tłumacząc nazwisko na polski to by było człowiek z bagien i wiem, ze w Choczni niedaleko Wadowic była rodzina nasza ze strony właśnie taty, ale już wymarli. Tam jeszcze inni to nazwisko noszą i właśnie to w tych terenach Polski południowej Oświęcim, Andrychów. I tak sobie kiedyś myślę, no ja chyba wiem skąd te ciągotki moje do tej wody i wędkowania, bo moi przodkowie w XV wieku kopali stawy w Zatorze.\nE.B.: Warto byłoby zrobić drzewo genealogiczne, chociaż będzie trudno bo państwo się często przeprowadzaliście?\nSkąd się wzięliśmy w Wiśniówce? Rodzice nie pochodzili stamtąd, moja mama rodem jest spod Olkusza a znalazła się tam, ponieważ moja babcia, matka mojej mamy w dwudziestym chyba szóstym roku jako jedna z nielicznych pierwszych kobiet zdobyła zawód, czyli papiery na swój zawód. Została dyplomowana akuszerką i po skończeniu właśnie tej szkoły w Sosnowcu albo w Dąbrowie Górniczej, nie wiem dokładnie gdzie ona to skończyła, dostała nakaz pracy właśnie tam pod Kielcami i stąd się tam znalazła moja mama. A z kolei mój tato tam się znalazł bo mój dziadek przyjechał tam za pracą też, bo tam były otwarte te kamieniołomy, ta kopalnia kwarcytu. Z tym, że później pojechali na roboty i ojciec mój się urodził w Niemczech w Rostoku. Ojciec mój jak był na robotach to dostał się do obozu koncentracyjnego, człowiek w wieku 22-25 lat, 3 lata obozu. Najpiękniejsze lata w obozie spędził. Z obozu to od razu prosto do amerykańskiego szpitala go zabrali, bo to Amerykanie Buchenwald wyzwolili, ważył 37 kg. Po pseudomedycznych operacjach kiedy amerykańscy lekarze doprowadzili go do stanu dobrego zaproponowali mu pobyt i miejsce zamieszkania w Stanach Zjednoczonych. Miał bilet na samolot, wie pani co powiedział? O suchym chlebie a w Polsce i do Polski wrócił. A moja mama tez była na robotach w Niemczech, w okolicach Ambergu, tam poznała mężczyznę, który jej mówił: zostań, wojna się skończy, pobierzemy się… O suchym chlebie a w Polsce! Jak przyjechali do Polski to okazało się, że w domu się skończył nawet ten suchy chleb. Były żarna, szukanie po wsiach jakiś ziaren. To był taki patriotyzm wtedy, ja cały czas słuchałam tych opowieści. Ten patriotyzm to nie jest wielka filozofia to trzeba mieć przekazywane w naturalny sposób. Może nawet rodzice nie zdawali sobie z tego sprawy, że to jest patriotyzm. Takie były czasy….


Szczegóły Apartament Tordera Gracia\nHome › Tanie apartamenty › Gràcia › Tordera Gracia\nTordera Gracia (numer referencyjny: B33916)\nMiesięczny czynsz dla maks. 4 osób z klimatyzacją przy Sagrada Familia\nPrywatny taras: 7 m²\nJest to przestronny apartament z dwoma sypialniami dwuosobowymi (jedna z podwójnym łóżkiem i dwuosobową sofą). Jest w pełni wyposażone: TV, pralka, suszarka, klimatyzacja, klimatyzacja, itp.. Posiada duży salon, 2 łazienki z wanną i prysznicem oraz w pełni wyposażoną kuchnią amerykańską (naczynia, zmywarka, lodówka, piekarnik, ekspres do kawy, toster, kuchenka mikrofalowa i wiele innych).\nApartament znajduje się w calle Tordera, w samym sercu dzielnicy Gracia, kina, sklepy i rynku. 5 minut Joanic i Verdaguer underground station i 10 minut od stacji Fontana i łaski.\nTordera Gracia może być zarezerwowany tylko wtedy, gdy data początkowa jest między 08 lip 2021 i 20 lip 2021


Kiedy wymieniać pompę wody? / Artykuły / Sklep AutoChlodnice.com\nDo chłodzenia samochodowych silników spalinowych potrzebna jest odpowiednia ciecz, która krąży w układzie pomiędzy silnikiem a chłodnicą. Ciecz wprawiana jest w ruch przy pomocy pompy cieczy chłodzącej, która potocznie nazywana jest pompą wody. Czy pompa wody to typowy element eksploatacyjny pojazdu, który z czasem wymaga wymiany? Jeśli tak, to kiedy należy wymienić pompę wody?\nPompa wody to stosunkowo niewielki, otwarty podzespół, który wprawia w ruch ciecz chłodzącą. Pompa napędzana jest najczęściej paskiem rozrządu, łańcuchem albo paskiem wielorowkowym napędzającym także pozostałe urządzenia pomocnicze. Pompa wody stanowi z reguły element układu napędu rozrządu i dlatego bywa regularnie wymieniana. Kiedy zaleca się wymieniać pompę wody?\nPompę należy wymienić zawsze podczas wymiany napędu rozrządu lub paska osprzętu (z reguły po przejechaniu przebiegu rzędu 60-160 tysięcy kilometrów). Nie zapominajmy, że pompa wody to jedno z kół pasowych, które z powodu uszkodzenia łożyska może całkowicie przestać funkcjonować, co doprowadzi z kolei to poważnej i kosztownej awarii całego silnika. Ponadto pamiętajmy, że raz wyjętej pompy wody z silnika nie powinno się ponownie montować.\nPraktyka warsztatowa pozwoliła zaobserwować multum uszkodzeń pomp cieczy z reguły powstałych na skutek nieprawidłowego lub bardzo zanieczyszczonego czynnika chłodniczego. Dochodzi wówczas do uszkodzenia mechanicznego uszczelnienia i pierwszych wycieków. Przed uszkodzeniem pompy pojawia się hałas, generowany przez uszczelnienie dynamiczne – z reguły to ostatnia szansa, by cokolwiek jeszcze uratować.\nNierzadko za przyczynę problemów podaje się nieprawidłowy montaż pompy wody. Niestety złe napięcie paska napędowego z reguły kończy się uszkodzeniem łożysk pompy wody, co z kolei doprowadza do zatarcia. Do takiej sytuacji może także dojść na skutek nieprawidłowego ustawienia paska lub używania podczas montażu past uszczelniających, których stosowanie podczas montażu jest niedozwolone.\nCzy pompa ma prawo się popsuć?\nJeżeli posiadamy dobry płyn, w odpowiedniej ilości i niezanieczyszczony, pompa wody nie może się zepsuć, no chyba, że ma wadę fabryczną. Bardzo trudno z kolei, by w prawidłowo serwisowanym samochodzie pompa przestała funkcjonować. Mimo prawidłowego serwisowania zawsze zaleca się wymianę pompy wody podczas wymiany rozrządu lub paska osprzętu – według wielu to także zasada prawidłowego serwisowania samochodu.


MAGAZYN - Albo Inaczej\nHome > muzyka > Albo Inaczej\t06 maja 2015\nCały pomysł na płytę polega na przedstawieniu szlagierów polskiego rapu szerszej, szukającej innych wrażeń muzycznych publiczności. I tak legendy polskiej estrady takie jak Krystyna Prońko, Zbigniew Wodecki czy Wojciech Gąssowski zaśpiewały teksty chłopaków z blokowisk w jazzowych aranżacjach. Brzmi nieźle, prawda? I tak też jest. Przekonajcie się sami.\nPłytę otwiera hip-hopowy klasyk przypominający czasy owocnej współpracy rapera Pezeta z jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich producentów, Noonem. Kawałek Re-fleksje ukazał się w 2002 roku na krążku Muzyka klasyczna. Zmiany, których dokonano w tym utworze z myślą o projekcie Albo Inaczej są fenomenalną zapowiedzią tego, co czeka na słuchacza w dalszej części albumu. Zamiast znanego rapera słyszymy wybitnego jazzmana - wokalistę i perkusistę Andrzeja Dąbrowskiego. W miejsce zimnego bitu otrzymujemy swingującą aranżację autorstwa Mariusza Obijalskiego. Postać Andrzeja Dąbrowskiego świetnie konweniuje z nową warstwą muzyczną i pomysłem na reinterpretację kawałka. Urok i ciepło nowego brzmienia zmieniają barwę dobrze znanego przez hip hopowych fanów utworu. Zamiast historii zdołowanego nastolatka w akompaniamencie surowego i smutnego bitu otrzymujemy opowieść dojrzałego, spełnionego, ale zarazem zdystansowanego mężczyzny.\nNastępny utwór, który twórcy projektu Albo Inaczej wzięli na warsztat to Minuty stołecznego składu Stare Miasto. Szczególnie cieszy na tej płycie angaż takich zespołów jak właśnie Stare Miasto czy też Flexxip. Obydwa święciły swoje sukcesy w zamierzchłym dla niektórych przełomie XX i XXI wieku. Decyzja o odtworzeniu ich kawałków na tej płycie może nie tylko podobać się starszym słuchaczom rapu, ale także stać się impulsem do sprawdzenia legend warszawskiej sceny przez tych młodszych. Kompozycją dla Ewy Bem zajęła się tym razem młoda, utalentowana Ola Trzaska. Warstwa muzyczna i śpiew Ewy Bem świetnie oddaje przesłanie utworu. Jest lekko, beztrosko i swingowo. Jedyny minus tego kawałka to jego długość. Dwie minuty tak dobrej muzyki to stanowczo za mało.\nPo Minutach przychodzi kolej na szlagier Rycha Peji, Jest jedna rzecz. To chyba najbardziej podniosły moment na płycie. Dzieje się tak dzięki Big Bandowi Konglomerat i Zbigniewowi Wodeckiemu, który zdecydował się zaśpiewać tekst poznańskiego rapera. Mimo że z tekstu wykreślono większą część jego zawartości i często wydaje się, że linijki ze sobą nie współgrają, to twórcom udało się ukazać pasję, oddanie i zaangażowanie, które bije z tekstu Rycha. Energia utworu, wachlarz umiejętności i wyobraźnia Zbigniewa Wodeckiego wbijają w ziemię. Jeśli jeszcze dodamy do tego świetnie zaaranżowany refren z wybijającymi się, wysokimi partiami dęciaków, możemy śmiało mówić o jednym z najlepszych utworów na płycie.\nGdy do akcji wkracza Krystyna Prońko, robi się trochę spokojniej. Odtworzyła ona utwór wcześniej wspomnianego Flexxipu pod tytułem Oszuści. Wokalistka świetnie wcieliła się w rolę pełnej gracji i klasy, lekko zawadiackiej bohaterki utworu. W połączeniu z niezwykle klimatycznym, swingowym aranżem, w którym prym wiedzie gitara Krzysztofa Kawałko, twórcy wprowadzili słuchacza w zadymiony klub wyjęty żywcem z lat dwudziestych lub trzydziestych.\nW kolejnym utworze robi się nieco poważniej. Nie mogło być inaczej, jeśli wykonuje go człowiek-pomnik polskiej ballady - Felicjan Andrzejczak. Chyba nikomu nie trzeba przypominać Jolki lub Czasu Ołowiu. Wykonuje on utwór z repertuaru rapera Eldo. Piosenka rozpoczyna się delikatnymi klawiszami, by następnie przejść w bardziej poważny, niespokojny nastrój, zbudować napięcie, które rozładowuje monumentalny śpiew byłego frontmana Budki Suflera. Jest to najbardziej skromna i minimalistyczna aranżacja na całym albumie, ale jakże ekspresyjna i łapiąca za serce. Przyczynił się do tego z pewnością genialnie zaśpiewany refren i refleksyjny tekst Eldoki, który mimo edycji nie traci na swej poetyckości i melancholii.\nNastępny numer to duet Krystyny Prońko i Andrzeja Dąbrowskiego. Ta dwójka to chyba najbardziej entuzjastyczni wykonawcy zaproszeni na płytę. Widać było to szczególnie podczas premierowego koncertu Albo Inaczej w Teatrze Dramatycznym. Przyszło się im zmierzyć z utworem rapera TEDE Dyskretny chłód z klasycznej płyty S.P.O.R.T. Charakter tekstu utworu z marzeń wschodzącej gwiazdy rapu zmienił się w relację między diwą a dżentelmenem. Kolejny raz słuchacz zostaje przeniesiony do zadymionego lokalu, tym razem z lat czterdziestych, gdzie rozbrzmiewający gypsy swing stanowi tło dla rozmowy pary. W wykonaniu artystów słychać wszechobecny luz, niebywałą chemię, zabawę i przede wszystkim przyjemność z muzyki.\nOficjalną część płyty zamyka numer śląskiego pioniera polskiego hip hopu, Kalibra 44 w wykonaniu Wojciecha Gąssowskiego. Drugi raz możemy usłyszeć w nim świetny Konglomerat Big Band pod batutą Michała Tomaszczyka. Soczysta, bogata kompozycja, która bardzo dobrze współgra z wokalistą świetnie wcielającym się w rolę swingowego śpiewaka, na długo pozostaje w pamięci.\nJako ciekawostkę twórcy serwują nam Bonus Track w postaci Nie ufajcie jarząbkowi oryginalnie rapowanego przez Łonę, a na nowo zaśpiewanego przez Andrzeja Dąbrowskiego. Stylizacja utworu odbiega od reszty albumu swoim gitarowym brzmieniem. Choć Andrzej Dąbrowski pierwszy raz w życiu zaśpiewał utwór w rockowej aranżacji, jego wykonanie możemy uznać za udane. Do życzenia pozostawia jednak aranż. Brakuje mi w nim bardziej garażowego pazura, rockowego łupnięcia. Mimo wszystko słucha się go przyjemnie, a refren nuci się w głowie przez następne kilka godzin. Biorąc pod uwagę zamysł dotarcia do osób o różnych preferencjach muzycznych, taki zabieg stylistyczny zakończył się powodzeniem.\nMimo pewnych zastrzeżeń płytą Albo Inaczej można, a nawet trzeba się zachwycić. Kunszt, wyobraźnia i pomysłowość muzyków umożliwiły stworzenie fantastycznych aranży, które nie powielały schematów użytych w coverowanych utworach, co nie jest łatwym zadaniem. Kreatywność, poczucie dobrego smaku, otwartość głów Tego Typa Mesa, Witka Michalaka, Łukasza Stasiaka i wszystkich pozostałych osób pracujących nad wydawnictwem przyczyniły się do powstania pierwszego na polskiej scenie muzycznej projektu, który ukazuje hip hop w sposób nie pozbawiający go cech charakterystycznych, a nawet je uwydatniający (mowa tu o tekstach). Alkopoligamia starszym słuchaczom podarowała kawał świetnej muzyki i okazję do tego, aby przekonać się nieco do hip hopowców. Hip Hopowców uczy innej wrażliwości, zaraża melodyjnością, jaką posiada jazz i pokazuje nowe horyzonty. Szkoda bardzo, że to wszystko trwa tak krótko. Nieco ponad pół godziny to zdecydowanie za mało jak na tak interesujący materiał. Chociaż może lepiej odczuwać lekki niedosyt niż przesyt.\nWarto kupić wersję fizyczną albumu. Piękne wydanie z książeczką opisującą proces powstawania albumu to nie lada gratka!\nAlkopoligamia weźmie udział w kon...>>\nAlkopoligamia w natarciu. Że Alko...>>


Wrocławska Rada Seniorów - GazetaSenior.pl\nTag: Wrocławska Rada Seniorów\nNabór do Wrocławskiej Rady Seniorów\nJustyna Sochacka- 15 kwietnia, 2019\nWrocław poszukuje ośmiu przedstawicieli środowisk senioralnych. Nabór do Wrocławskiej Rady Seniorów II kadencji trwa do 23 kwietnia 2019 (TERMIN PRZEDŁUŻONY DO 14 MAJA). Jak zyskać głos ... Czytaj więcej\nRady Seniorów – potencjał dla biznesu\nRedakcja- 25 marca, 2016\nZmiana przepisów o samorządzie gminnym zaowocowała powołaniem rad seniorów w cały kraju. Przybliżamy czym się zajmują rady seniorów, analizujemy potencjał tych ciał doradczych. Posiedzenie Wrocławskiej ... Czytaj więcej\nZ posiedzenia Wrocławskiej Rady Seniorów\nRedakcja- 16 marca, 2016\nDo Wrocławskiej Rady Seniorów dołączyła dr Małgorzata Zawada, nowa członkini, a gościem specjalnym posiedzenia była Linda Matus, redaktor naczelna „Gazety Senior”. Na posiedzeniu poruszono również ... Czytaj więcej\nGłos seniorów w Ratuszu\nEwelina Kodzis- 12 stycznia, 2015\nRubryka Wrocławskiej Rady Seniorów zagości na łamach naszego czasopisma na stałe i będzie regularnie informować o podejmowanych przez Radę inicjatywach i innych ważnych dla mieszkańców ... Czytaj więcej


Staraczki w 2015 !!! - Starając się - ogólne - strona 771 - Forum OvuFriend\nKicior w iadomo ze ciaza ucieszyla by mnie najbardziej. ale akurat w tym cyklu @ niepogardze ale jak nie ma ciazy to juz moglaby sie @ pojawic... no nic jak dzis mnie nie zaleje to jutro robie test. jak bedzie negatywny w sobote robimy badanie nasienia i w poniedziałek ide do gina z wynikami\nWysłany: 17 marca 2016, 10:25\nNo i super plan!\nJa za to jeszcze z tydzień muszę poczekać na rozstrzygnięcie ehh porządna szkoła cierpliwości\nNo i super plan! ;) Ja za to jeszcze z tydzień muszę poczekać na rozstrzygnięcie ;) ehh porządna szkoła cierpliwości :D\nWysłany: 17 marca 2016, 10:29\nno to prawda... trzeba tu byc cierpliwym\nno to prawda... :) trzeba tu byc cierpliwym\nWysłany: 17 marca 2016, 15:05\nAniabb a Ty jak tam?\nPatus jak zdrówko?\nAniabb a Ty jak tam? Patus jak zdrówko?\nWysłany: 17 marca 2016, 15:26\nWiem ze nie powinnam nosic pionowo i przodem itp ale jak go nosze na lezaco to sie wscieka. Bo chce widziec wszystko. Wiesz, to juz nie jest takie malutkie dziecko ktore tylko je i spi. Chce sie duzo bawic, duzo widziec i chcac nie chcac jakos musimy mu wszystko pokazywac bo inaczej jest ryk. Potrafi postawic na swoim A co do chust to akurat one sa zdrowe. Nie wiem kto ci takich glupot naopowiadal. Dziecko w chuscie nie siedzi tak jak w nosidelku. Jest w pozycji na zabkę. Noszenie w chuscie nawet pomaga podczas kolek, pomaga w usypianiu bo dziecko szybko usypia wtulone do mamy. Nosidelko owszem nie jest zdrowe ale dla dziecie niesiedzacych. Te ktore juz siedza moga byc noszone. Oczywiscie lepiej zeby samo sie uczylo raczkowac, chodzic ale czasem mozna sie ratowac takimi gadzetami\nJa tu nie chce nikogo cisnac tylko tez przedstawic sprawe z innego punktu widzenia, z punktu widzenia matki, 3 miesiecznego, bardzo aktywnego dziecka\nOlu ja tylko chciałam się podzielić wiedzą uzyskaną od profesjonalisty. Miałam dobre intencje. Nie mam doświadczenia w opiece nad niemowlętami, więc nie dyskutuję.\n[QUOTE=Ola_45]Wiem ze nie powinnam nosic pionowo i przodem itp ale jak go nosze na lezaco to sie wscieka. Bo chce widziec wszystko. Wiesz, to juz nie jest takie malutkie dziecko ktore tylko je i spi. Chce sie duzo bawic, duzo widziec i chcac nie chcac jakos musimy mu wszystko pokazywac bo inaczej jest ryk. Potrafi postawic na swoim :) A co do chust to akurat one sa zdrowe. Nie wiem kto ci takich glupot naopowiadal. Dziecko w chuscie nie siedzi tak jak w nosidelku. Jest w pozycji na zabkę. Noszenie w chuscie nawet pomaga podczas kolek, pomaga w usypianiu bo dziecko szybko usypia wtulone do mamy. Nosidelko owszem nie jest zdrowe ale dla dziecie niesiedzacych. Te ktore juz siedza moga byc noszone. Oczywiscie lepiej zeby samo sie uczylo raczkowac, chodzic ale czasem mozna sie ratowac takimi gadzetami :) Ja tu nie chce nikogo cisnac tylko tez przedstawic sprawe z innego punktu widzenia, z punktu widzenia matki, 3 miesiecznego, bardzo aktywnego dziecka :)[/QUOTE] Olu ja tylko chciałam się podzielić wiedzą uzyskaną od profesjonalisty. Miałam dobre intencje. Nie mam doświadczenia w opiece nad niemowlętami, więc nie dyskutuję.\nWysłany: 17 marca 2016, 15:27\nU mnie już lepiej;) :****\nrobię dekorację wiosenne na poniedziałek do pracy...\nJuż jestem "słomianą wdową" od wczoraj....mój mnie zostawił także zobaczę go 25.03 w święta...także najbliższe miesiące na odległość....bo on kursy robi na sprzęty... ale czego się nie robi aby mieć pracę i dobrą kasę... jak to my młodzi.......eh mam nadzieję, że nie długo się odbijemy od dna..\nU mnie już lepiej;) :**** robię dekorację wiosenne na poniedziałek do pracy... Już jestem "słomianą wdową" od wczoraj....mój mnie zostawił:/ także zobaczę go 25.03 w święta...także najbliższe miesiące na odległość....bo on kursy robi na sprzęty... ale czego się nie robi aby mieć pracę i dobrą kasę...:D jak to my młodzi.......eh mam nadzieję, że nie długo się odbijemy od dna..:D\nWysłany: 17 marca 2016, 16:31\nMam do Was mega prośbę\nOtóż moja serdeczna kumpela z innego wątku zgłosiła swoją córę do konkursu. Mała może wygrać chustę ! Jeśli możecie oddajcie proszę w wolnej chwili swój głos na Żabę ( przezwisko tej małej jest stąd, że całą ciążę jej mamę coś jeb.ało w stawach )\nWklejam link do konkursowego zdjęcia:\nHej Laski!! Mam do Was mega prośbę:D Otóż moja serdeczna kumpela z innego wątku zgłosiła swoją córę do konkursu. Mała może wygrać chustę ! Jeśli możecie oddajcie proszę w wolnej chwili swój głos na Żabę ( przezwisko tej małej jest stąd, że całą ciążę jej mamę coś jeb.ało w stawach :) ) Wklejam link do konkursowego zdjęcia: http://pl.lennylamb.com/user/show_photo/23634 Dzięki Dziewczyny!!\nWysłany: 17 marca 2016, 18:02\nu mnie nic,nie ma @ cycki bolą bardzirej i sama nie wiem co mam myslec?\nboje się zrobic kolejny test\nu mnie nic,nie ma @ cycki bolą bardzirej i sama nie wiem co mam myslec? boje się zrobic kolejny test\nWysłany: 17 marca 2016, 18:13\nAniabb testujemy jutro a jak przyjdzie @ to przyjdzie. Jak nie ten to kolejny cykl jest nasz.\nAniabb testujemy jutro ;) a jak przyjdzie @ to przyjdzie. Jak nie ten to kolejny cykl jest nasz.\nno niby tak ,ale tak mam jeszcze odrobine nadziei a jutro po tescie bede się tylko wkurzac że @ jeszcze nie ma\nno niby tak ,ale tak mam jeszcze odrobine nadziei a jutro po tescie bede się tylko wkurzac że @ jeszcze nie ma :D\nWysłany: 17 marca 2016, 18:26\nWysłany: 17 marca 2016, 20:29\nA mnie od wczoraj boli brzuch tak na dole, jakiś taki nadęty mam strasznie i to chyba od tego...idę poszukać jakiegoś Espumisana albo co...\nMiałam nadzieję że samo przejdzie ale chyba nic z tego\nA mnie od wczoraj boli brzuch tak na dole, jakiś taki nadęty mam strasznie i to chyba od tego...idę poszukać jakiegoś Espumisana albo co... Miałam nadzieję że samo przejdzie ale chyba nic z tego :P\nWysłany: 17 marca 2016, 20:39\nEe ładnie; ** trzymam kciuki!\n[QUOTE=Kicior]A mnie od wczoraj boli brzuch tak na dole, jakiś taki nadęty mam strasznie i to chyba od tego...idę poszukać jakiegoś Espumisana albo co... Miałam nadzieję że samo przejdzie ale chyba nic z tego :P[/QUOTE] Ee ładnie; ** trzymam kciuki!\nWysłany: 17 marca 2016, 23:07\nKciuki za jutrzejsze testy!!!\nWysłany: 17 marca 2016, 23:31\nTaki dziwny ten okres... bardziej na plamienie, bardzo skąpy, a zazwyczaj pierwsze dwa dni jest u mnie masakra... tak zrobie te test. Clo biore w tym cyklu 2x1 od 3 do 7dc bo mam pozne owulacje... moze pojawi sie wczesniej.\nWysłany: 18 marca 2016, 06:22\nNie zdążyłam testu zrobić. @ przyszła!! Święto!! 28 dni jak w zegarku\nNie zdążyłam testu zrobić. @ przyszła!! Święto!! :) 28 dni jak w zegarku ;)\nWysłany: 18 marca 2016, 07:10\nJusio proszę więc o zmianę w tabeli. 31 cykl starań i kolejna @ 17 kwietnia\nAniabbb a Twój test?\nPati u mnie to chyba jakieś zwykłe problemy z trawieniem, nawet się nie łudzę że to jakiś objaw\nMadziulla superowo! Wiesz już na czym stoisz, plan jest więc teraz działacie\nAniabbb a Twój test? Pati u mnie to chyba jakieś zwykłe problemy z trawieniem, nawet się nie łudzę że to jakiś objaw :P Madziulla superowo! Wiesz już na czym stoisz, plan jest więc teraz działacie ;)\nKarasss to kiedy testujesz?\nA mnie już prawie brzuch nie boli więc też pozytywnie\nKarasss to kiedy testujesz? A mnie już prawie brzuch nie boli więc też pozytywnie ;)\nWysłany: 18 marca 2016, 09:15\nMadziu ładny krótki cykl no to do dzieła;**!!!\n[QUOTE=Madziulla]Jusio proszę więc o zmianę w tabeli. 31 cykl starań i kolejna @ 17 kwietnia[/QUOTE] Madziu ładny krótki cykl no to do dzieła;**!!!


Łowca słów - Susin Nielsen - opinia o książce (270557) - Lubimyczytać.pl\nSusin Nielsen /\nŁowca słów /\nKolejna powieść autorki bestselleru "George Clooney potrzebny od zaraz"! Zabawna, kpiarska opowieść – z rozgrywkami scrabble’a w tle. Dwunastoletni Ambroży sam przyznaje, że jest dziwakiem. Wbrew zakazom mamy zaprzyjaźnia się z Cosmo, dorosłym synem właścicieli mieszkania wynajmowanego przez mamę. Cosmo to niezły rozrabiaka, przeciwieństwo Ambrożego. Połączy ich gra w scrabble’a, której są...\nźródło opisu: http://www.akapit-press.com.pl/sklep/dla-mlodziezy/lowca-slow-522-30


W Krainie Uśmiechu. Tajlandia na własną rękę - Prestiż - Magazyn Koszaliński\nW Krainie Uśmiechu. Tajlandia na własną rękę\nW tym kraju niemal wszystko imponuje i zachwyca – od restauracji serwujących przepyszne jedzenie, przez bajkowo kolorowe świątynie, po rajskie plaże. Jak cieszyć się tymi atrakcjami bez stresu? Oto garść porad wynikających ze świeżego doświadczenia.\nSektor turystyczny Tajlandii przeżywa rozkwit. Kraj przyciąga turystów unikalnymi atrakcjami, a także otwartością i serdecznością mieszkańców. Od dawna był moim podróżniczym marzeniem. W końcu nadszedł czas, aby skonfrontować wyobrażenia z rzeczywistością.\nJestem przekonana, że wizytę w Krainie Uśmiechu najlepiej zorganizować samemu. I choć jest to nieco czasochłonne, to wbrew pozorom, nie jest trudne.\nSezon turystyczny w Tajlandii trwa od listopada do lutego – panuje wtedy pora sucha, a temperatury, jak na Tajlandię, są przyjemne. Minusem są oczywiście ceny, które w tym czasie znacząco rosną, a absolutny szczyt drożyzny przypada na czas świąteczno-noworoczny.\nWyjazd do Tajlandii można rozważyć także w okresie od maja do połowy października, gdy trwa tam pora deszczowa. Pada wówczas wprawdzie często i intensywnie, ale nie są to ulewy trwające całymi dniami, które znamy z Polski. Zazwyczaj po godzinnym deszczu wychodzi słońce. Plusem tego terminu są o wiele niższe ceny.\nOd marca do kwietnia trwa pora gorąca. Temperatury przekraczają wówczas 40 stopni i nie ma mowy o jakimkolwiek zwiedzaniu.\nWedług informacji ze strony Ministerstwa Zdrowia – żadne szczepienia nie są wymagane, jednak jest kilka zalecanych (dur brzuszny, WZW typu A i B oraz zestaw tężec, polio, błonica). Wiele zależy od tego, co w Tajlandii planujecie robić – zwiedzać, plażować i jeść w polecanych miejscach, czy może buszować po dżungli, jeść na ulicy i szukać przygód w dzielnicy Patpong. Przed wyjazdem warto więc umówić się do lekarza medycyny podróży i z nim skonsultować wątpliwości.\nJa i mój narzeczony nie zdecydowaliśmy się na żadne szczepienia. Zainwestowaliśmy natomiast w dobre ubezpieczenie, które zapewniało nam opiekę zdrowotną, jeżeli byłaby ona konieczna. Przed i w trakcie wyjazdu zażywaliśmy także probiotyki. Warto wspomnieć, że opieka medyczna w Tajlandii jest na naprawdę wysokim poziomie, ale jest też bardzo droga.\nObywatele Polski wyjeżdżający do Tajlandii na mniej niż 30 dni nie potrzebują wizy. Na lotnisku otrzymują tzw. visa on arrival, która jest darmowa. Należy pamiętać jednak o tym, by paszport był ważny jeszcze przez co najmniej 6 miesięcy licząc od daty wyjazdu.\nPrzed każdą podróżą, szczególnie poza Unię Europejską, gdzie nie obowiązuje karta EKUZ, należy się ubezpieczyć. To punkt w planie przygotowań, na którym nie warto oszczędzać. Poza wysokością kosztów leczenia szczególną uwagę należy zwrócić na zapisy dotyczące bezgotówkowego rozliczania się ze szpitalem, szczepień oraz dopuszczalnej zawartości alkoholu w organizmie.\nDo Tajlandii najlepiej wziąć euro, funty lub dolary (muszą być wydane po 2006 roku), które na miejscu wymienimy na baty tajskie. Część pieniędzy trzeba wymienić już na lotnisku. Jeżeli przygodę z Tajlandią rozpoczniecie – tak jak ja – w Bangkoku, to polecam znajdujący się na najniższym piętrze tamtejszego lotniska kantor Super Rich, który ma najkorzystniejsze kursy.\nPlanowanie „podróży marzeń”\nPlanowanie ponad trzytygodniowego wyjazdu do Tajlandii musi być sztuką kompromisu. To rozległy kraj z mnóstwem atrakcji. Odległości są duże i nie da się zobaczyć wszystkiego, tym bardziej, że urlop ma być odpoczynkiem, a nie katorgą. Planując podróż do „Krainy Uśmiechu” należy wziąć pod uwagę nasz budżet, styl podróżowania, osobiste preferencje i marzenia (moim było odwiedzenie sanktuarium słoni i mimo wysokiej ceny, był to obowiązkowy punkt wycieczki).\nPrzygotowania do wyjazdu rozpoczęliśmy 6 miesięcy przed wylotem. Zaczęliśmy od biletów, które bywają największym kosztem wyprawy. Wygodnie do Tajlandii można polecieć liniami Qatar Airways lub Emirates, a tanio UIA lub Air China. My zdecydowaliśmy się na wersję wygodną, którą zdecydowanie polecam. Uwierzcie, że dwa sześciogodzinne loty nawet w najwygodniejszym samolocie są katorgą. Za loty do Bangkoku liniami Qatar Airways, z krótką przesiadką w Doha, zapłaciliśmy 2000 złotych za osobę i w tym terminie była to dobra cena. Jeśli chcecie polecieć tanio (albo raczej taniej) to bilety na loty ukraińskimi liniami można dostać za 1300 złotych. Ceny biletów śledziłam w wyszukiwarce lotów skyscanner.pl oraz kayak.pl.\nKolejnym punktem przygotowań było określenie atrakcji i miejsc noclegowych. Wytrawni podróżnicy, którzy w Azji spędzają kilka miesięcy, stawiają na spontaniczność i rekomendują rezerwowanie tylko pierwszego noclegu. Ja lubię mieć wszystko zaplanowane, więc poza ostatnimi noclegami w Bangkoku, wszystkie hotele rezerwowałam w Polsce przez stronę Booking.com. Można w ten sposób wiele zaoszczędzić. Także tutaj działa zasada „im wcześniej, tym lepiej”. Noclegi rezerwowałam we wrześniu i było to nieco za późno. Wiele atrakcyjnych ofert było już wykupionych. W rezultacie za 20 noclegów zapłaciliśmy 4000 złotych. Spaliśmy w trzygwiazdkowych hotelach i pensjonatach, a na wyspach pozwoliliśmy sobie na więcej luksusu i zdecydowaliśmy się na czterogwiazdkowe resorty.\nSkoro decydujecie się na samodzielną organizację wyjazdu, to zakładam, że macie w planach przemieszczanie się.\nZdecydowanie polecam więc wzięcie plecaka, który w razie lotów między destynacjami w samej Tajlandii, zmieści się w limicie bagażu podręcznego (maksymalnie 50 litrów). Plecak docenicie także w momencie, gdy łódka dowożąca was na wyspę zatrzyma się 10 metrów od brzegu, a żeby dotrzeć do hotelu będziecie musieli przejść przez plażę.\nZdecydowanie nie ma potrzeby brania nadmiaru garderoby, ponieważ na każdym rogu znajdziecie pralnie, gdzie za kilogram prania zapłacicie 5 zł. Nie zabierajcie też ciepłych ubrań, chyba, że wybieracie się do dżungli na północy kraju.\nPamiętajcie, że aby wejść do tajskich świątyń musicie mieć zakryte kolana i ramiona.\nPakując się, nie zapomnijcie o podstawowych lekarstwach przeciwbólowych, przeciwgorączkowych i przeciwbiegunkowych. Środki na komary lepiej kupić już na miejscu – są dostępne w sklepach popularnej sieci 7-Eleven. Zabierzcie natomiast kremy do opalania z wysokim filtrem UV, ponieważ w Tajlandii są one kilka razy droższe niż w naszym kraju.\nZ lotniska do centrum Bangkoku najtaniej jest się dostać pociągiem „Airport Rail Link”. Bilet, a właściwie żeton na przejazd, kupimy na najniższym poziomie lotniska, tuż przed wejściem na stację. Kurs do centrum (stacja Phaya Thai) kosztuje około 5 zł za osobę. Stamtąd możemy przesiąść się w nadziemną kolejkę BTS lub w metro.\nJeśli hotel znajduje się w okolicach Wielkiego Pałacu, to najlepiej zamówić taksówkę lub Graba (tajski Uber), ponieważ poza autobusami, nie jeździ tam żadna inna komunikacja miejska. Cena za trasę z lotniska wyniesie około 50 zł (dochodzi opłata lotniskowa oraz koszt autostrad). Poza tym taksówki w Bangkoku są bardzo tanie, ale zawsze trzeba pytać o taksometr (taxi-meter) inaczej na pewno przepłacimy. My najczęściej korzystaliśmy z Graba, którego zamawialiśmy przez aplikację w telefonie. Cena była z góry podana, a trasę można było kontrolować. Przejazd Grabem kosztował tyle samo, co korporacyjną taksówką, a nie trzeba było męczyć się z wyjaśnianiem celu podróży.\nBędąc w Tajlandii nie można nie skorzystać z tuk-tuka – rikszy, która jest wręcz symbolem Azji. Tutaj już żaden cennik nie obowiązuje – zapłacisz tyle, ile wytargujesz. Wiele osób przestrzega przed kierowcami, którzy nie dość, że jeżdżą jak szaleńcy, to próbują wozić turystów po „zaprzyjaźnionych” miejscach. My mieliśmy szczęście i trzy razy trafiliśmy na sympatycznych i skłonnych do negocjacji kierowców. Choć każdy z nich jeździł jak szalony, to czuliśmy się bezpiecznie.\nBangkok warto zobaczyć także z perspektywy wody. Przejażdżka tramwajem wodnym po rzece Menam to nie tylko dobra opcja transportu, ale także atrakcja sama w sobie, szczególnie wieczorem lub o zachodzie słońca. Najlepiej wsiąść do jednej z łódek, którymi podróżują mieszkańcy miasta. Są one bowiem kilka razy tańsze niż te dla turystów.\nPopularnym środkiem transportu jest także skuter, który w Tajlandii często pełni funkcję taksówek. My nie odważyliśmy się wsiąść na niego w Bangkoku, ale wypożyczyliśmy go podczas pobytu na wyspie. Koszt to 25 zł za dzień.\nPrzed wypożyczeniem koniecznie trzeba dokładnie obejrzeć skuter, a najlepiej zrobić zdjęcia każdej usterki, aby uniknąć późniejszego obciążenia kosztami naprawy. Aby legalnie poruszać się skuterem, należy mieć prawo jazdy kategorii A, a wiele wypożyczalni przy podpisywaniu umowy wymaga zostawienia paszportu. Należy też pamiętać o tym, że w Tajlandii ruch odbywa się lewą stroną jezdni – dla wielu może być dużą barierą. Litr paliwa kosztuje około 4 zł.\nPomiędzy miastami najlepiej podróżować autobusami lub pociągami. Bilety bez problemu dostaniemy w kasie na dworcu. Dłuższe trasy jak np. z Bangkoku na wyspy warto pokonywać samolotem. Przy wcześniejszej rezerwacji loty wewnątrzkrajowe kosztują około 70 zł za osobę (Bangkok-Krabi). Cena za lot może więc wynieść tyle samo, co za podróż lądem, a zaoszczędzimy bardzo dużo czasu.\nWiększość turystów swoją przygodę z Tajlandią zaczyna w Bangkoku. Obowiązkowymi wręcz miejscami do zobaczenia są Wat Pha Kaew z Wielkim Pałacem, Wat Pho, Wat Traimit, świątynia Wat Arun, Złota Góra oraz dom Jima Thompsona. Warto udać się na zakupy na Chatuchak Market (jeden z największych na świecie targów), na imprezową Khao San Road oraz do Parku Lumphini i tam wypatrywać waranów. Doskonałym miejscem na wieczorny spacer jest także dzielnica Chinatown, która jest królestwem ulicznego jedzenia.\nZ wizytą w domu króla\nWybierając się do Wat Pha Kaew trzeba nastawić się na kilometry zwiedzania w dużym upale i wielkim tłumie, dlatego podstawowym wyposażeniem powinna być butelka wody. Aby wejść do kompleksu należy mieć odpowiedni strój, który zakrywa ramiona i kolana.\nBudowę kompleksu rozpoczęto w 1782 roku. A na otoczonym murem terenie znajduje się ponad 100 budowli. Jednym z najważniejszych budynków jest Wielki Pałac, który do 1946 roku był oficjalną rezydencją króla. W dalszym ciągu odbywają się w nim najważniejsze uroczystości dworskie i państwowe, w tym koronacje królewskie.\nKolejnym ważnym, o ile nie najważniejszym miejscem na terenie kompleksu jest świątynia, która kryje w sobie najbardziej czczony w tym kraju wizerunek Szmaragdowego Buddy. Zaledwie 66-centymetrowy posążek jest celem pielgrzymek milionów Tajów.\nNa terenie świątynnym znajduje się jeszcze kilka budowli wartych uwagi m.in. Złota Czedi, która kształtem przypomina dzwon, a w jej środku umieszczone są relikwie Buddy. W otaczających kompleks krużgankach można natomiast podziwiać sceny z eposu Ramakien. To 178 kompozycji przedstawiających historię walki dobra ze złem.\nSpotkanie z leżącym Buddą\nNieopodal Wat Phra Kaew znajduje się wybudowany w XVI wieku kompleks Wat Pho. Na jego terenie zgromadzono ponad tysiąc wizerunków Buddy, a najsłynniejszym jest Leżący Budda. Posąg ma 46 metrów długości i 15 szerokości i ledwo mieści się w przeznaczonej dla niego świątyni. Budda leży z głową opartą na ręce – to moment, w którym przechodzi w stan nirwany. Na ścianach znajdują się malowidła przedstawiające poprzednie wcielenia oświeconego, zaś wzdłuż jednej z nich znajduje się 108 misek, do których wrzuca się monety – ma to zapewnić szczęśliwe życie.\nDrugim co do ważności miejscem w kompleksie jest kaplica Phra Uposot, wewnątrz której znajduje się posąg medytującego Buddy. Został on uratowany z dawnej stolicy Ayutthayi, a w jego podstawie znajdują się prochy króla Ramy I.\nNależy pamiętać, że do wizerunków Buddy nie wolno obracać się plecami ani siadać ze stopami skierowanymi w ich stronę. We wszystkich świątyniach należy także zdejmować obuwie.\nW samym centrum kompleksu znajdują się cztery stupy, które wybudowano na cześć pierwszych władców z dynastii Czakri. Budowle są ozdobione ceramicznymi płytkami, co tylko potęguje ich wyjątkowość.\nMiasto świątyń i drapaczy chmur\nBędąc w Bangkoku warto także odwiedzić świątynię Wat Traimit z imponującym 3-metrowym posągiem Buddy, który w całości wykonany jest ze złota i znajdującą się na drugim brzegu rzeki świątynię Wat Arun ozdobioną korowymi mozaikami z rozbitej chińskiej porcelany. To w jej wnętrzach mieścił się początkowo posąg Szmaragdowego Buddy. Polecam także włożyć nieco wysiłku i wejść na Złotą Górę, z której roztacza się przepiękny widok na panoramę miasta.\nCiekawą atrakcją będzie także odwiedzenie znajdującej się na 83. piętrze restauracji w Baiyoke Tower II, który jeszcze parę lat temu zaliczany był do najwyższych wieżowców na świecie.\nNie można pisać o Bangkoku, nie wspominając o ulicznym jedzeniu. Jeśli będziemy wybierać miejsca, w którym jedzenie przygotowywane jest na bieżąco, to nie trzeba obawiać się żołądkowych rewolucji. W Bangkoku warto wybrać się do dzielnicy Chinatown, gdzie jedzenie jest tanie i autentyczne tajskie. Koniecznie trzeba spróbować takich dań jak: Pad Thai, Tom Yum, Som Tam, Khao Pod, a przede wszystkim deser Mango Sticky Rice i owoce morza, które w Tajlandii są naprawdę tanie. Wszystko popijamy wodą prosto z kokosa.\nTajlandia to także królestwo masażu. Na gabinety masażu natkniecie się w każdej miejscowości. Warto skorzystać z oferowanych w nich usług, szczególnie po intensywnym zwiedzaniu, ponieważ cena jest niewielka, a ulga dla stóp niewyobrażalna.\nIle dni warto spędzić w Bangkoku? Odpowiedzi na to pytanie przed wylotem szukałam w wielu miejscach. Większość osób poleca zostanie tam przez 2-3 dni, niektórzy sądzą także, że powinno się go całkowicie ominąć, co według mnie byłoby niewybaczalnym błędem. My spędziliśmy tam 4 dni i uważam, że to jest wystarczający czas.\n80 kilometrów od Bangkoku znajduje się Ayutthaya – dawna stolica Syjamu. Miasto było kiedyś najbogatszym i jednym z najnowocześniejszych miejsc na świecie. Dziś o jego przeszłości przypominają imponujące ruiny. W 1991 roku historyczne miasto wpisano na listę UNESCO. Do Ayutthayi można dotrzeć pociągiem z drewnianymi ławkami, którym podróżują mieszkańcy Tajlandii.\nMiejscem, które znajdowało się na liście moich marzeń było sanktuarium dla słoni. Jego właściciele ratują zwierzęta, które drastycznymi sposobami zmuszane były do pracy w przemyśle turystycznym. W sanktuarium to turysta pracuje na rzecz zwierząt – przygotowuje im jedzenie, karmi je i myje. Jedno z takich miejsc znajduje się w pobliżu Kanchanaburi – miasteczka, w którym podczas II wojny światowej Japończycy wykorzystywali alianckich jeńców wojennych i robotników z Azji do budowy torów kolejowych. Trasę nazywa się Koleją Śmierci, ponieważ w trakcie jej budowy zginęło 100 tysięcy osób. 300-metrowy most kolejowy znajdujący się na rzece Kwai przypomina o tych mrocznych czasach.\nEgzotyczne tajskie wyspy\nWiele osób, gdy myśli o Tajlandii widzi rajskie plaże. Problem pojawia się, gdy trzeba wybrać tę, którą odwiedzimy. My postawiliśmy na wybrzeże Andamańskie. Rozpoczęliśmy od Ao Nang, które stanowiło bazę wypadową na pobliskie wyspy. Wycieczki można kupić w znajdujących się na każdym kroku punktach turystycznych. Ceny są mocno zawyżone, więc trzeba się targować. My zbijaliśmy je o niemal połowę. Z Ao Nang warto popłynąć na plażę Railay, Maya Bay oraz wyspę Hong. Ostatnie dni spędziliśmy na odpoczynku na Koh Lancie. To tam wynajęliśmy skuter i odkrywaliśmy ukryte plaże. Stamtąd też udaliśmy się na wycieczkę ze nurkowaniem do przepięknego Parku Narodowego Koh Rok.\n„W Tajlandii tanio to już było”\nTrzytygodniowy wyjazd do Tajlandii kosztował nas 14 tysięcy złotych za dwie osoby, przy czym naprawdę kupowaliśmy to, na co mieliśmy ochotę. Koszty podwyższył 3-dniowy pobyt w Kambodży, do której pojechaliśmy zobaczyć kompleks świątyń Angkor oraz duże zakupy na targu. Dla jednych taki wydatek to bardzo dużo, dla innych niewiele. Według nas to odpowiednia cena za podróżowanie w standardzie europejskim, z równoczesnym poznawaniem lokalnej kultury. Jeśli chcecie obniżyć koszty, wystarczy lecieć tańszymi liniami, jechać tuż przed sezonem i spać w tańszych hotelach. Uważam, że taki wyjazd można zamknąć w 10 tysiącach złotych za dwie osoby, ale zgadzam się trochę ze stwierdzeniem jednego z podróżników, że „w Tajlandii tanio to już było”. Niektóre miejsca są nawet dwa razy droższe niż pięć lat temu.\nAutor: Ewelina Żuberek


Bielizna - Klub\nJaką bieliznę lubicie nosić i gdzie ją kupujecie?\na najczęściej bieliznę kupuję w sprawdzony sklepach.Raz kupiłam bieliznę w nie sprawdzonym i niestety bo jednym praniu poszły do kosza. Teraz muszę kupić jakieś ładne i wygodne stringi bo ostatnio mi troszkę ich brakuje w szafie. Jakie najbardziej polecacie? Piszcie mi koniecznie bo jestem mega ciekawa\nWarto też mieć w swojej szafie coś bardziej sexi. W końcu rutyna nikomu nie służy. Tutaj https://secretplace.pl/457-bielizna sobie zerknijcie na erotyczną bieliznę, dziś z okazji Światowego Dnia Gry Wstępnej mają aż -35% zniżki, więc spieszcie się z zakupami\nNo tak zgadzam się z tą opinią o jakiejś sexi bieliźnie ;P Szczególnie jeśli chodzi kobiety ;P\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika Jadek\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest Jadek\nMnie podoba się bielizna Felina i Intimissimi.\nKażda kobieta w swojej garderobie powinna mieć ładną i dobrze dobraną bieliznę. Ja często sięgam po bieliznę znanych sklepów np. Paryżanka. Uważam, że mają świetną jakość, a kolekcje są bardzo zmysłowe i eleganckie. Można zobaczyć oferty u nich na stronie- https://www.paryzanka.eu/nowosci/biu...ej-kliniki-/17 . Mają ogromny wybór bielizny w dobrych cenach, a w razie problemu obsługa jest bardzo pomocna, i będziesz zadowolona z zakupu bielizny i nie raz będziesz chciała tam wracać. Wiem to po sobie\nOstatnio edytowane przez elabarbara : 03-12-2017 o 17:44.\nRaczej nie mam czasu na chodzenie po sklepach więc wszystkie zakupy staram się robić w internecie. To znacznie ułatwia mi sprawę. Tak samo jest właśnie z bielizną. Ostatnio odkryłam sklep Gorteks i powiem Wam szczerze, że ich propozycje bardzo przypadły mi do gustu. Warto rzucić okiem.\nmnie się strasznie podobają pasy do pończoch, mojemu mężowi tez, więc często tez je kupuję na http://www.kinga.com.pl/akcesoria/pasy-do-ponczoch Bardzo dobra jakość i co najważniejsze sa bardzo wygodne, bardzo przyjemny materiał\nMnie tam podoba się bielizna z tego sklepu http://orirose.pl/ nie dość ,że prezentuje się pięknie to koryguje każdą sylwetkę. Mam od nich również pas poporodowy który na prawdę działa - widzę efekty już po miesiącu. Także prezent w sam raz dla każdej kobiety\nJa stawiam głównie na wygodę, więc nie dla mnie staniki typu bardotka, czy stringi. Wolę klasykę, niekoniecznie drogą. Jeśli o to chodzi, to tanią bieliznę znajdziecie właśnie na https://www.ettiene.pl/ . Moja mama ciągle się tam obkupuje, ja się jeszcze zastanawiam. Zwykle kupowałam w sklepach stacjonarnych, więc nie jestem przekonana.


Region - Zachodniopomorskie: Kontrowersje wok� "Kontrast�w" - 21 stycznia 2003\nWrzuci� do worka i przywiaza� kamie�. M�czyzna chcia� utopi� szczeniaki w kanale\nJechali na s�u�b�. Zatrzymali kierowc�, bo wygl�da� na zagubionego. By� pod wp�ywem narkotyk�w\nZboczeniec na ulicach Goleniowa. Policja: "Poszkodowanych mo�e by� wiele kobiet"\nKara dla kibic�w Pogoni za mecz z Legi�: Zakaz wej�cia na Jagielloni�\nPi�karki i pi�karze r�czni Pogoni wycisn�li co si� da [podsumowanie sezonu]\nMini Mundial 2015: Dziewczyny pokaza�y si��. Do podium zabrak�o niewiele\nKontrowersje wok� "Kontrast�w"\nDodano: 21 stycznia 2003, 1:02\nAutor: Monika Stefanek, 21 stycznia 2003 r.\nWa�� si� losy "Kontrast�w". Wsparciem finansowym lub ewentualnym przej�ciem budynku zainteresowane jest miasto. Zrzeszenie Student�w Polskich, jako w�a�ciciel obiektu, nie kwapi si� do jakichkolwiek zmian.\n"Kontrasty" wymagaj� remontu. Los obiektu le�y jednak w r�kach w�a�ciciela - Zrzeszenia Student�w Polskich. (fot. Marcin BIelecki)\nW budynku od lat dzia�aj� DKF i klub studencki. Zdecydowanie gorzej, przynajmniej pod wzgl�dem finansowym, wiedzie si� kinu. Pod koniec ubieg�ego roku rozwa�ano jego zamkni�cie. Kierownik kina, Doland Paszkiewicz, przyznaje, �e zale�y mu na utrzymaniu plac�wki. Ponad stuletni budynek jest jednak w z�ym stanie technicznym. - DKF jest w stanie zarobi� na bie��ce wydatki, ale nie na remont - m�wi Paszkiewicz. - I tak wyremontowali�my sufit, �eby spe�nia� wymogi przeciwpo�arowe. Pilnych prac jest jednak znacznie wi�cej. Trzeba np. izolowa� fundamenty, odnowi� elewacj�, wymieni� okna. DKF nie jest w stanie sfinansowa� tej inwestycji.\nTylko nie dyskoteka\nWed�ug Paszkiewicza rozwi�zaniem by�oby przej�cie budynku przez miasto. - W tej chwili "Kontrasty" �yj� tylko wieczorem - opowiada Paszkiewicz. - Gdyby stworzy� tu co� jeszcze opr�cz kina, niekoniecznie dyskotek�, budynek by�by wykorzystany tak�e w ci�gu dnia. Pomys� nie podoba si� szefowi klubu studenckiego, kt�ry tak�e dzia�a w gmachu. - W�o�y�em sporo pieni�dzy w remont, p�ac� bardzo du�e czynsze, ale klub zarabia na siebie - m�wi Waldemar Kulpa. - Jedynym miejscem, w kt�rym od lat nic nie by�o robione, jest kino.\nSprawa trafi�a do Wydzia�u Kultury Urz�du Miejskiego. Na razie �adne decyzje jeszcze nie zapad�y. - W�a�cicielem budynku jest Zrzeszenie Student�w Polskich i to ono decyduje, w jaki spos�b "Kontrasty" funkcjonuj� - powiedzia� Przemys�aw Borowiecki z biura prasowego UM. - ZSP nie z�o�y�o w tej sprawie �adnego pisma do Urz�du Miejskiego. Na razie nie mo�e by� wi�c mowy o ewentualnym przej�ciu budynku przez miasto czy sfinansowaniu remontu. Decyzje zapadn� prawdopodobnie wkr�tce. - W tym tygodniu wiceprezydent Anna Nowak spotka si� w tej sprawie z Dolandem Paszkiewiczem - poinformowa�a �ucja Dziedzic-Kr�l, rzecznik prasowy prezydenta miasta.\nJurczyk ma rad� Polecamy


7 przykładowych opcji zakupu surowca od producenta zrzyn tartacznych iglastych – odpad z potencjałem - Consultor Drewno\nHome/O tartaku/7 przykładowych opcji zakupu surowca od producenta zrzyn tartacznych iglastych – odpad z potencjałem\nProdukcja tarcicy oraz innych półfabrykatów wiąże się z otrzymywaniem określonej ilości zrzyn w procesie obróbki drewna. Wszelkiego rodzaju zrębki, trociny oraz inne elementy drewniane, które nie stanowią pozycji w regularnej sprzedaży, warto poddawać swoistemu recyklingowi zamiast wywożenia na wysypisko. Z wybranym tartakiem, a tym samym z producentem zrzyn tartacznych iglastych, można zatem współpracować sporadycznie lub stale, odbierając drewniany odpad i dbając jednocześnie o środowisko.\nAsortyment od producenta, czyli zrzyny tartaczne iglaste ze sprawdzonego źródła\nOdpad drewniany również powinien mieć odpowiednią jakość, aby jego zastosowanie nie wiązało się ze stratami. Ryzyko niesie ze sobą zwłaszcza drewno spróchniałe, zawilgocone oraz w inny sposób pozbawione swoich wartościowych cech. Ma to znaczenie nawet w przypadku trocin, które często stanowią główny surowiec do produkcji określonych elementów drewnopochodnych.\nCo zatem można przygotować lub stworzyć przy użyciu iglastych zrzynów tartacznych od ich producenta?\n1. Brykiet lub pellet na opał\nW ofercie są często typowe odpady w postaci całych kawałków drewna, które spalać można w piecu lub kominku, natomiast przetworzona forma, powstała głównie z trocin, to granulat pelletu lub kostki brykietowe o dostatecznej kaloryczności.\n2. Płyty wiórowe, płyty pilśniowe\nOdpowiednio sprasowane wióry drzewne z użyciem żywic lub klejów przybierać mogą postać płyt, które mają zastosowanie w przemyśle meblowym, a także do tworzenia paneli podłogowych. Płyty takie przybierają różny wygląd, od widocznej struktury po gładką powierzchnię.\n3. Nawierzchnie placów zabaw\nAlternatywą dla trawy, piasku, czy granulatu poliuretanowego mogą być zrzynki kory drewna, które odpowiednio usypane amortyzują upadki. Nawierzchnia taka stosowana jest tam, gdzie nie ma potrzeby wkopywania poszczególnych urządzeń.\n4. Podściółki dla roślin i zwierząt\nKora sosnowa jest często stosowana jako podsypka pod rośliny ogrodowe, natomiast można jej użyć także w hodowli zwierząt. Podłoże dla młodych i dorosłych zwierząt poszczególnych gatunków, na przykład kóz, można z powodzeniem wysypać odpowiednimi zrębkami kory.\n5. Powierzchnie jeździeckie\nPodłoże w boksach oraz na terenie stadniny koni może również zostać wysypane odpowiednio przygotowanymi zrębkami kory. Nie jest to jeszcze standard w Polsce, natomiast za granicą często stosuje się taką właśnie formę podściółki dla zdrowia kopyt zwierząt.\n6. Krajobrazy w przestrzeni publicznej\nCzęsto kora pełni rolę nie tylko ściółki pod określone rośliny, lecz wysypane nią zostają znacznie większe powierzchnie. Zwyczajne zrzyny tartaczne stanowią wtedy naturalną dekorację, przyjazną dla środowiska i zgodną z zasadami recyklingu.\n7. Papier i artykuły z nim związane\nProdukcja papierniczej masy włóknistej bazować może na tak zwanej zrębce papierniczej, która również jest odpadem tartacznym. Odpowiedniej jakości drewno pozbawione kory oraz sęków posiada strukturę włóknistą, niezbędną w tworzeniu papieru.\nWysoka jakość w ramach współpracy z tartakiem – producentem, czyli zrzyny tartaczne iglaste na zamówienie\nPrzygotowanie przez producenta określonej partii zrzynów tartacznych iglastych warto uzgodnić, kontaktując się wcześniej z tartakiem. Każdego dnia pracy maszyn tartacznych tworzony jest odpad drzewny, natomiast aby były to zrzyny w określonej formie, z wybranego gatunku drzew, potrzebne może być indywidualne zamówienie na mniejszą lub większą partię.\ngogler\t2018-02-02T10:45:42+00:00\tgrudzień 4th, 2017|


leczenie zmarczek, botox , kwas hialuronowy, prp, osocze bogatoplytkowe, facelift, lecenie zmarczek tłuszczem własnym, korekta powiek, odmładzanie skóry\nChirurgia plastyczna i estetycznaFacelift\nLECZENIE ZMARSZCZEK I ODMŁADZANIE SKÓRY PRZEZ OSOCZE BOGATOPŁYTKOWE\nObok standardowych zabiegów odmładzania przy użyciu botoxu bądź kwasu hialuronowego istneje nowa metoda leczenia zmarszczek. PRP to technika leczenia zmarszczek wykorzystująca osocze bogatopłytkowe. Jest ono pozyskiwane ze własnej krwi pacjenta, a następnie w laboratorium odpowiednio przygotowane. Komórki macierzyste oraz czynniki wzrostu znajdujące się w tym osoczu są zdolne do odbudowy zmieniającej się z wiekiem tkanki (zmarszczek). Podobnie jak lipofilling, PRP należy do metod najbardziej naturalnych w leczeniu zmarszczek, ponieważ używane są jedynie substancje endogenne czyli z własnego organizmu.\nKorekta powiek to często przeprowadzany zabieg (szczególnie u kobiet) z nadmierną ilsoci tkanki skórnej na powiekach. W niektórych przypadkach nadmiar skóry może nawet ograniczyć pole widzenia. Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym, a blizna znajdująca się w bruzdzie powiekowej jest po zabiegu praktycznie niewidoczna.\nFacelift to zabieg powszechnie znany na calym swiecie. Taka operacja ma na celu uzyskanie trwałego i naturalnego wzglądu twarzy. Zabieg wskazany jest szczególnie wtedy, gdy leczeniem zmarszczek przy pomocy botoxu, PRP bądź kwasu hialuronowego nie uzyskujemy satysfakcjonującego efektu. Klinka Femina oferuje przeprowadzenie liftingu polegającego nie tylko na lifting skóry twarzy i szyji, ale znajdującej się pod skórą warstwy powięzi mięśniowej. Takie postępowanie pozwala uzyskać naturalny odmłodzony wygląd twarzy.


Galerii Łaźnia przy ul. Żeromskiego 56 zaprasza w piątek, 13 marca o godz. 18 na Wieczór artystyczny w ramach II Zlotu Krystyn Radomia i Regionu.\nPropozycja adresowana zasadniczo do pań o imieniu Krystyna. W programie imprezy benefis Krystyny Joanny Szymańskiej oraz mini-recital Stanisława Boreckiego. Podczas benefisu artystka wykona na żywo akcję artystyczną. W Jej dorobku twórczym tego typu niekonwencjonalne działania niejednokrotnie stanowiły dopełnienie głównych wątków twórczości. Będzie też krótka rozmowa oraz wspomnienia. Wszystko na tle otwartej tydzień wcześniej jubileuszowej ekspozycji Krystyny Joanny Szymańskiej – Fotografia. Malarstwo. Rysunek. Bard i poeta Stanisław (Stanley) Borecki wykona przy własnym akompaniamencie kilka piosenek, w tym utwór okolicznościowy.


5 kwie 2018, o 14:45\nTemat: Zasilacz lab 15V 3A, problem z tranzystorem mocy\nRe: Zasilacz lab 15V 3A, problem z tranzystorem mocy\nRozumiem. Dziękuję za obszerny opis i wyjaśnienia, jakoś sobie poradzę z tymi tranzystorami i stratami mocy. Z angielskim jest ok, więc sobie poczytam. Pozdrawiam.\n31 mar 2018, o 20:20\nOk. Wykonałem sporo pomiarów i o to wyniki, przemyślenia i pytania. Problem z palącymi się tranzystorami ma dwie przyczyny. Po pierwsze przetwornica zasilająca układ wraz ze wzrostem prądu produkuje coraz więcej szpilek. Rozwiązaniem okazało się wymiana kondensatora 100uF na wejściu na 1000uF plus d...\n26 mar 2018, o 12:01\nRozumiem panie Jacku, oczywiście że jest i pasta termoprzewodząca, gdyż bez to się palą jeszcze szybciej. Mam za to trzy pytania: 1) używając tego zasilacza od laptopa tranzystory palą się powyżej 2A co daje nam 19Vx2A=38W, mam też zasilacz od drukarki 30V/2A tylko że na nim tranzystory palą się prz...\n24 mar 2018, o 00:28\nZasilacz lab 15V 3A, problem z tranzystorem mocy\nWitam Zrobiłem sobie schemat klasycznego zasilacza labolatoryjnego o wydajności 3A i napięciu do 15V. Ponieważ jako zasilanie służy mi zasilacz z laptopa 19V/4A to zasilanie ujemne zrealizowałem na przetwornicy ICL7660. Końcówkę mocy zrobiłem na jednym darlingtonie, najpierw był to BDX53C (spalony),...\n6 lut 2018, o 14:57\nTemat: Czy dwa mostki prostownicze podłączone do jednego transformatora zapewnią separowane zasilanie?\nRe: Czy dwa mostki prostownicze podłączone do jednego transformatora zapewnią separowane zasilanie?\nTa ICL będzie działać przy 12V z tego co wyczytałem, a transformatorków mam kilka więc jeśli nie ma potrzeby separowania napięć to zrobię zasilanie na dwóch stabilizatorach. Temat można zamknąć. Dziękuję za porady. Pozdrawiam\n2 lut 2018, o 15:51\nCzy dwa mostki prostownicze podłączone do jednego transformatora zapewnią separowane zasilanie?\nWitam Zastanawiam się czy jeśli wykorzystam jeden transformatorek z jednym uzwojeniem wtórnym i zastosuje 2 mostki prostownicze to uzyskam 2 separowane źródła zasilania? Chcę zasilić mini Oscyloskop DSO138 oraz generatorek oparty o układ ICL8038 i oba urządzenia wsadzić do jednej obudowy. Głupio by ...\n18 kwie 2017, o 21:50\nTemat: Czy można połączyć dwa zasilacze impulsowe szeregowo?\nRe: Czy można połączyć dwa zasilacze impulsowe szeregowo?\nBaterii, też tak sobie pomyślałem że niczym. Sprawdze dokładnie tą separacje. Dziękuje i pozdrawiam.\n15 kwie 2017, o 14:47\nCzy można połączyć dwa zasilacze impulsowe szeregowo?\nWitam Pytanie narazie jest tylko teoretyczne. Posiadam dwa identyczne zasilacze HP 19V 4.72A pochodzące od starych laptopów. Zastanawiam się czy można je połączyć szeregowo, aby uzyskać napięcie 38V? W sieci są różne opinie, zatem proszę o jasną odpowiedź wraz z uzasadnieniem. Pytam, gdyż szukam tan...\n13 mar 2017, o 20:45\nO takie wytłumaczenie chodziło. Dziękuje Rzucając okiem na schemat zasilacza można jednak stwierdzić, że na wejściach przynajmniej jednego z TL082 występuje potencjał „masy“ czyli 0V. A więc o 1V niżej niż wartość zalecana. Masz rację. Zastanawiam się zatem czy lepszym rozwiązaniem nie byłoby obniże...\n12 mar 2017, o 20:55\n...dla TL082 wynoszące od (Vcc- + 4V) do (Vcc+ - 4V) - a więc w przypadku wspomnianego zasilacza od +1V do +29V względem „masy“. Chyba nie dokońca cię rozumiem. 4+4=8V, a w przypadku tego zasilacza jest 29V? Wzmacniacz operacyjny z „masą“ nie ma nic wspólnego bezpośrednio, a jedynie pośrednio, popr...\n7 mar 2017, o 22:35\nJak poprawnie obliczyć zasilanie wzmacniacza operacyjnego?\nWitam Pytanie opre o układ TL082. W nocie aplikacyjnej wzmacniacza jest napisane że zasilanie układu wynosi plus minus 15V, a max plus minus 18V. A co kiedy nie ma symetrycznego zasilania lub ich napięcia są różne? Czy należy wtedy zsumować te dwie wartości czyli 15+15=30V? Pytam ponieważ w sieci je...\n21 lis 2016, o 15:09\nTemat: Jak poprawnie podłączyć anteny teleskopowe + dipol?\n21 lis 2016, o 02:40\nDo odbioru TV moze pracowac dipol. Za to do odbioru UKF powinienes wykorzystac te dwie anteny teleskopowe... Czyli jak rozumiem ten dipol moge odkręcić i zostawić teleskopówki? A swoją drogą nic nie wygarnąłem, poprostu napisałem co widze. Aha, może się komuś przyda: Antena teleskopowa świetnie odb...\n20 lis 2016, o 17:26\nTy mi tu gościu wypisujesz jakieś bzdury. Rozebrałem właśnie małe przenośne radyjko z anteną teleskopową i tam wychodzi z płytki PCB jeden kabel przylutowany do anteny teleskopowej, nie ma tam po drodze żadnych separatorów, transformatorów itp.! Różnica jest taka że ja mam dwie takie teleskopówki + ...\n14 lis 2016, o 20:06\nWitam Dostałem wczoraj starą antene od znajomego, która wygląda bardzo podobnie to tej z obrazka, tyle że dipol z tyłu ma jedną obręcz a nie dwie. http://wstaw.org/m/2016/11/14/antena_jpg_300x300_q85.jpg Zastanawiam się nad tym, aby ją zaadoptować do wieży do odbioru stacji Fm. Niestety pojawił się ...\n14 lis 2016, o 19:53\nTemat: Jak obliczyć histerezę komparatora\nRe: Jak obliczyć histerezę komparatora\nOk rozumiem, dzięki wszystkim. Temat można zamknąć.\n12 lis 2016, o 23:42\nOk, pomału łapie. A jak z moim wzorem?\nGeneralnie chodzi o to, aby wziąć sobie jakiś komparator i znając jedno napięcie odniesienia, zasilania oraz szerokość histerezy móc obliczyć R2 i R3. Jak przekształcić ten wzór?\n12 lis 2016, o 21:55\nOk. rozumiem, dziękuje. Ta druga książka wygląda ciekawie, postaram się w nią zaopatrzyć. Co do układu to znalazłem tam takie wzory: Up1 = UR*R3/(R2+R3) + U0 min * R2/(R2+R3) Up2 = UR*R3/(R2+R3) + U0 max * R2/(R2+R3) Jak zatem je przekształcić aby wyliczyć R3, bo to chyba od niego będzie zależeć war...\n11 lis 2016, o 17:39\nJak obliczyć histerezę komparatora\nPotrzebuję wzór, aby obliczyć rezystory R1 i R2: http://wstaw.org/m/2016/11/11/Zrzut_ekranu_nr._1_jpg_300x300_q85.jpg Powyższy rysunek przedstawia komparator LM339, który ma wyjście typu otwarty kolektor. Rezystor R1 wraz z R2 tworzy dzielnik, a dodatkowo R2 polaryzuje wyjście komparatora. Układ ten...\n27 paź 2016, o 23:45\n(...)Uwaga! 74123 nie da się zaprogramować via ISP Zaraz, to wkońcu to jest jakiś kontroler czy nie? Bo już się pogubiłem... Ten mój kolega otrzymał dzis maila od wykładowcy, ktory napisał że ma pokombinować na ne555. Zastanawiam się jak na ne555 wygenerować tylko jeden impuls? Dla mnie to układ kt...