Serca w pułapce - Adriana Popescu - ebook - epub - Virtualo - Virtualo.pl\nSerca w pułapce - ebook\nKontynuacja poczytnych Ulubionych momentów Adriany Popescu nie zawiedzie czytelników liczących na emocjonującą historię i kolejną porcję niezapomnianych wzruszeń. Nagła popularność po sukcesie pierwszej wystawy fotograficznej stawia Laylę, bohaterkę powieści, w całkiem nowej sytuacji. Po powrocie z podróży dookoła świata miała nadzieję na przeżycie kolejnych wspaniałych chwil z Tristanem. Tymczasem okazuje się, że niespodziewany rozgłos postawi przed nią inne angażujące obowiązki. Co okaże się dla Layli priorytetem – nowa pozycja w świecie sztuki czy uczucie do tej jednej osoby, z którą może kolekcjonować ulubione momenty w życiu?


Wózek do malowania linii boiska EASY LINE | sportpoland.com\nWózek do malowania linii EASY LINE\nto wytrzymała i odporna na warunki atmosferyczne maszyna do znakowania boisk sportowych. Posiada elektryczny układ pomp. Umożliwia rozpoczęcie znakowania zaraz po podłączaniu pojemników z wodą i farbą. 19 litrowy zbiornik na wodę można łatwo wyjąć z konstrukcji, w celu napełniania. Wstępne mieszanie nie jest wymagane.\nwyposażony w pompę elektryczną,\ngenerowane ciśnienie to ok. 5,5 bara,\nnatężenie przepływu wynosi ok. 5,5 litra na minutę,\nprzycisk on/off pompy znajduje się na kierownicy,\nposiada 2 miejsca na zbiorniki,\nwyposażony w 19 litrowy pojemnik na wodę, lejek oraz sitko,\nna pojemniku na wodę znajduje się zawór regulujący proporcję mieszania farby z wodą,\nwyposażony w 4 opony pneumatyczne o ø ok. 26 x 8,5 cm,\nszerokość malowanej linii 5-12 cm,\nwymiary (DxSxW): około 80x54x86 cm,\nsam miesza farbę z wodą,\nodporny na warunki atmosferyczne, malowany proszkowo,\nprzeznaczony do wyznaczania pola gry na twardych (poliuretanowych) oraz trawiastych boiskach.\nWymagane ciśnienie ok. 5,5 bara do malowania linii wytwarzane jest przez pompę elektryczną (12 V; 2,1 A). Natężenie przepływu wynosi ok. 5,5 litra na minutę. Przełącznik umieszczony na kierownicy włącza i wyłącza pompę. Pompa zasysa wodę ze zbiornika i farbę z kanistra w tym samym czasie, Umożliwia to jeszcze szybsze i łatwiejsze znakowanie! Proporcje mieszania można regulować za pomocą zaworu umieszczonego na pojemniku na wodę.\nDo wyznaczenia boiska sportowego potrzebne jest ok. 4 – 6 litrów farby. Zalecane jest odnawianie linii średnio co 4 tygodnie.\ninstrukcja wózka do malowania linii boiska easy line.pdf\nKod towaru 02248\nWÓZEK DO MALOWANIA LINII BOISKA EASY LINE + FARBA\nFarba do malowania linii boiska\nOszczędzasz 198,73 PLN 3 949,00 PLN 3 750,27 PLN\n290,00 PLN 330,00 PLN


Wystawa Xawery Dunikowski. Malarstwo - Warsaw Now! Najciekawsze Wydarzenia i Miejsca w Warszawie\nWystawa w Królikarni jest pierwszą ekspozycją w całości poświęconą malarstwu Xawerego Dunikowskiego. Niektóre jego obrazy i szkice zostaną zaprezentowane po raz pierwszy, inne nie były pokazywane publicznie od kilkudziesięciu lat. Na wystawie zgromadzono ponad 50 prac malarskich, większość z nich pochodzi z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie.\nTwórczość rzeźbiarska Xawerego Dunikowskiego jest powszechnie znana, ale o tym, że był również malarzem wiedzą nieliczni. Do dziś jego malarstwo pozostaje prawie nieznaną dziedziną twórczości artysty. Zmienić to może wystawa w Królikarni, która odbędzie się po okrągłych 60 latach od wielkiej prezentacji dzieł Mistrza w Muzeum Narodowym w Warszawie. Obecna wystawa „Xawery Dunikowski. Malarstwo” jest najważniejszą ekspozycją w tym roku, w muzeum jego imienia. Ekspozycję prac malarskich uzupełniają szkice i rysunki, pokaz multimedialny fotografii archiwalnych oraz rekwizyty z pracowni artysty.\nXawery Dunikowski właśnie w malarstwie znalazł sposób na zmierzenie się z okupacyjnymi wspomnieniami. O swoich bolesnych przeżyciach i doświadczeniach, których nie chciał lub z różnych przyczyn nie mógł przełożyć na język form rzeźbiarskich wolał opowiadać obrazami. Przykładem jest cykl poświęcony traumatycznym przeżyciom artysty z lat 1940–1945, gdy był więźniem KL Auschwitz. Należą do niego m.in. płótna zatytułowane: Boże Narodzenie w Auschwitz w 1944 roku (1950), Orkiestra (1955), Ruszty (1955), Droga do wolności (ok. 1955). Ten cykl jest dramatyczną opowieścią o zbrodniach, których Dunikowski był świadkiem. Artysta przestrzega w nim przed tragedią wojny i jej brutalnymi konsekwencjami, a także stawia pytania o sens ludzkiej egzystencji i śmierci. Echa przeżyć wojennych znalazły również odbicie w takich cyklach jak „Muzyka” czy „Kompozycje abstrakcyjne”.\nProgram wydarzeń towarzyszących na stronie internetowej Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego w Królikarni\nNa grafice, od lewej :\nXawery Dunikowski, Żywioły mórz, 1948\nXawery Dunikowski, Kaktus szkic, 1956\nXawery Dunikowski, Baba z Nieborowa (Baba IV), 1958


Kraweld Usługi Spawalnicze Bartłomiej Krawczyk - Usługi spawania i zgrzewania Górno-Parcele woj. świętokrzyskie | Panorama Firm\nKraweld Usługi Spawalnicze Bartłomiej Krawczyk\nNajwyższej jakości usługi spawalnicze\n26-008 Górno-Parcele 25 świętokrzyskie\n575 535 852\nOpis działalności firmy Kraweld Usługi Spawalnicze Bartłomiej Krawczyk w Górno-Parcele\nNazywam się Bartłomiej Krawczyk i prowadzę firmę Kraweld, która znajduje się w miejscowości Górno-Parcele, w powiecie kieleckim, na terenie województwa świętokrzyskiego.\nGłównym profilem działalności mojej firmy są usługi spawalnicze. Spawanie to inaczej łączenie ze sobą poszczególnych materiałów. Aby było to możliwe przedmioty te zostają wcześniej nagrzane do takiego stopnia, aby w miejscu łączenia się roztopiły. Tak roztopione materiały łączy się ze sobą oraz czeka na zastygnięcie. Dzięki spawaniu można zespoić metale oraz różnego rodzaju tworzywa sztuczne. W mojej ofercie znajduje się:\n- spawanie ogrodzeń,\n- spawanie balustrad,\n- spawanie barierki,\n- spawanie konstrukcji,\n- spawanie maszyn rolniczych, jej poszczególnych elementów,\n- spawanie przęsła ogrodzeniowego.\nW pracy korzystam z wysokiej jakości sprzętu, który jest w stanie w sprawny sposób wykonać poszczególne zadania. Dzięki tej metodzie otrzymuje się połączenia mocne, a zarazem lekkie i sztywne. Ponadto spawanie nie należy do metod skomplikowanych. Prace przebiegają prosto i są o wiele tańsze niż w przypadku innych sposobów. Wszystkich zainteresowanych ofertą zapraszam.\nFirma Kraweld Usługi Spawalnicze Bartłomiej Krawczyk z lokalizacji: Górno-Parcele świadczy usługi m.in. w wymienionych obszarach:\npolecam, super wykonanie balustrady\nspawanie maszyn rolniczych,\nspawanie elementów maszyn rolniczych,


Sztajer: Wieżowiec : Myśl Konserwatywna\nMija kolejna godzina nocy, przepuszczam swoje nocne czuwanie przez palce, beztrosko odmawiając sobie luksusu snu; myślę, jak łatwo było Sorenowi Kierkegaardowi ukryć się za całym zmyślnym systemem epistolografii rzekomo znalezionej w antykwariackim sekretarzyku. Te czasy, kiedy można było zasłonić się czyjąś korespondencją, dziennikiem, skrupulatnie prowadzonym diariuszem, zawierającym najgłębsze tajemnice osobistego życia – bardzo to wygodne! Można było pleść sobie niespiesznie fikcję opiewającą wydobywanie paczek listów z zakurzonych kufrów; "przypadkowo" odnajdywały się w zapomnianej szufladzie sekretne dzienniki; neurotyczne kobiety zamęczały wybranków serca całymi szpaltami wynurzeń skrytych w kopertach, dzienniki pokładowe zdradzały przebieg podróży po skarb.\nCały ten wdzięczny, choć nieco wytarty warsztat miał jednak tę zasadniczą zaletę, że autor był w nim po prostu bezpieczny. To w sposób oczywisty gra, nakładanie maski jawnie i w przytomności widowni; nie w ciemię bity czytelnik zdawał sobie przecież sprawę z tego, że za kotarami zmyślonych listów i misternie zaplanowanych wpisów pamiętnikarskich kryje sie zawsze ta sama, znana jak zły szeląg, ambitna imaginacja pisarza. Ale było to ukryte w uświęconej konwencji; odgrodzone od nazbyt literalnego "ja wymyśliłem, że…", "twierdzę, że…" piętra i zapośredniczenia narracji tworzyły ażurową i subtelną zasłonę niedomówienia. Wspomniany już Duńczyk, wymyślając narratorów i korespondencje nakładał zgrabnie wykonane maski na własną twarz tuż przed oczyma czytającego, ale było w tym wielokrotnym geście coś tak przekonywującego, że do dziś krytycy mniemają, że problemem (a przynajmniej problemem dla przeciętnego czytelnika) jest odkrycie jego rzeczywistych poglądów. Wszelkie nieścisłości, infantylizm, niedobory warsztatowe, a nawet brak stylu można było w ostateczności zrzucić na rzekomego "autora listu" czy "piszącego dziennik". Było to, powtórzę raz jeszcze, nie tylko w niesłabnący sposób świeże i popularne, ale najzwyczajniej wygodne.\nMuszę więc powiedzieć, że pluję sobie w brodę, że współczesność odebrała mi możliwość skorzystania z tych narzędzi. Udawanie, że moi bohaterowi pisali dzienniki (a nie blogi), listy (a nie sms – y albo e – maile); że prezentowali się na piśmie, a nie na instragramie, byłoby zwyczajnym i ordynarnym pójściem na łatwiznę. W pewien sposób obrażałoby czytelnika. Korzystanie z przestarzałych narzędzi jest nieskuteczne i budzi niesmak, a może za mało mam wyczucia literackiego, żeby wystylizować bohatera w ten sposób, żeby oddawał sie tak zapoznanej czynności wiarygodnie. Nie mniejszy niesmak pozostałby jednak po tym, gdyby została podjęta próba "tłumaczenia" konwencji korespondencyjnej na te tam wszystkie blogi, vlogi, wiadomości elektroniczne i twitty. Próbowano już tego – wygląda to dobrze jedynie w postmodernistycznych, oślepiających jak błysk flesza miniaturkach albo powieściach o młodzieży i dla młodzieży. Część takich usiłowań wygląda obecnie zresztą dość żałośnie – pamiętam kiepską groszową opowieść, zachłystująca się własną nowoczesnością, w której bohaterowie operowali na pagerach. Konia z rzędem temu, kto pamięta, jak działa i do czego służy to zabytkowe ustrojstwo!\nPozostaje mi wobec tego rozwiązanie pośrednie, które pozwoli mi pisać bez nieodłącznej żenady, chociaż – jak to rozwiązania pośrednie – nie zadowoli nikogo. Ucieknę się do uroku koniunktivu. Fikcja ma bowiem to do siebie, że raz rozpoczęta, może toczyć sie dowolnymi drogami (choć musi mieć sens, co, jak zauważono, odróżnia ją od rzeczywistości). Mój bohater, Paweł (a osądowi czytelnika zostawiam, na ile jest on skonstruowany, a na ile "prawdziwy", powstały z gliny i mułu postaci – typów realnych), nie prowadzi pamiętnika ani nie pisuje do nikogo długich listów. Ale gdyby tak było, gdyby przelewał myśli na papier albo miał w zasięgu ręki bodaj jedną duszę, z którą mógłby sie podzielić tym, co leży mu na sercu, niczego nie ukrywając – ta narracja wyglądałaby właśnie tak.\nByłaby właśnie tak gorzka, tak czarna, a jednocześnie w zadziwiającym stopniu niewinna – gdyż, po pierwsze, celem wydobycia Pawła z literackiego niebytu jest terapia wstrząsowa (a w tematach eklezjalnych nie znajduję chyba obecnie innego języka); po drugie zaś, dwoistość charakteru w jakim tu występuje – to jest tego, który zarówno przyczynia się do korupcji, jak i jest tej korupcji ofiarą, jest dwoistością opisującą jeden z podstawowych faktów ludzkiej natury – a przynajmniej jestem głęboko przekonana, że tak właśnie jest.\nMija kolejna godzina nocy, któryś z kolei raz powtarzam sobie: "Połóż się spać" – bo czas się położyć. Nocny czas, płynący inaczej niż pospieszne dzienne godziny, zwinnie wnikający w pory mojego zmęczenia, utrzymujący mnie wciąż w trybie czuwania. Chcę spać, jednocześnie nie chcąc się położyć. Leniwie przesuwam palcem po ekranie; zaciskam powieki i czuję pod nimi charakterystyczny piasek, naleciałość niedospania. Pieką mnie oczy – otwieram je szeroko i mrugam, jakbym chciał strząsnąć z nich mgiełkę zużycia niczym pył. Tę odmienność czasu nocnego tłumaczę sobie nieobecnością słońca – w dzień światło zmienia sie z godziny na godzinę, i nawet patrząc cały Boży dzień tylko na własne biurko, nie doświadcza się dwa razy tego samego widoku. Brak słonecznej wędrówki tworzy pozór niezmienności, zatrzymania się czasu. Dopiero pierwsze promienie świtu wprowadzają nowość, wytrącają z nocnej stagnacji, kończą bezczas.\nAle teraz – nic się nie dzieje. Do świtu daleko. To mnie rozleniwia i rozzuchwala w tym trwonieniu chwil przeznaczonych na spoczynek nocny. Poprawiam się tylko w fotelu, dla porządku poruszam ramionami, głową w jedną i druga stronę, żeby rozciągnąć mięśnie szyi. Nie wiem, co skłania mnie do siedzenia po nocach – czy to niezniszczalny nawyk z czasów dzieciństwa, kiedy każdy kwadrans nocy był cudownie skradzionym czasem, drogocennym niczym dolary – nie kontrolowany przez nikogo grałem wtedy na komputerze, a płynący czas nie wliczał sie do skromnej puli, jaką miałem tygodniowo do dyspozycji. Rodzice spali, zarzucałem koc na drzwi, żeby sie nie obudzili i czując lekką adrenalinę, korzystałem z tej rozciągającej się aż po północ czasowej ziemi niczyjej, mojego prywatnego eldorado. Ze słuchawkami na uszach i joystickiem w dłoni, paliłem nawet czasem papierosy, dyskretnie uchylając okno.\nA więc może przyzwyczajenie. Może spirala niezdrowego nawyku – kładę się spać późno, wstaję późno. To znaczy. niemal codziennie musze wstać wcześnie, bo wzywają mnie obowiązki – ale kiedy tylko mogę, zalegam w łóżku do jedenastej, to raczej niż moje poranne wstawanie traktując jako sytuację normalną. Ktoś powiedział mi, że każda przespana przed północą godzina liczy się podwójnie, a ten, kto chodzi spać po północy, będzie chronicznie niewyspany. Być może uzależniłem się od tego sposobu rujnowania sobie zdrowia. Uśmiecham się na myśl o braciach sprzed pięciuset, trzystu, dwustu, stu lat. Może nawet pięćdziesięciu. Obligatoryjne wspólne odmawianie liturgii godzin nie pozwalało im z pewnością na dowolne modelowanie doby. Może w mojej osobie eksploduje dominikańska wolność , tłumiona wiekami. Zarywam noce za setki tysięcy braci, którzy nie mogli tego robić, a chcieli – ot, taka sprawiedliwość dziejowa. Jeśli to eksplozja wolności, to jest to, myślę teraz, uśmiechając się i przymykając oczy, ostatnia, finałowa raca. Od siedmiu lat nikt nie zgłosił się do nowicjatu i nic nie wskazuje na to, żeby miało się to w najbliższym czasie zmienić. Powiedziałem: "w najbliższym czasie", ale może powinno się powiedzieć: "kiedykolwiek".\nW życiu tak długowiecznej instytucji są wzloty i upadki – wiem. Ale teraz dzieje się coś bezprecedensowego.\nA może – myśli znów zmieniają bieg – może prawdziwym powodem mojej bezsenności jest On. Wstaję z fotela (coś chrzęści mi w okolicach lędźwi), podchodzę do okna. W świetle bardzo żółtego księżyca, bliskiego pełni (ma tylko stożkowato ogryziony czubek; brakuje mu kilku nocy), na tle przyciszonego o tej porze miasta, jest doskonale widoczny. Mrużę nieco oczy, ale nie skupiam wzroku – luźny i rozbiegany, zapadający sie w sobie, skacze po żebrach stalowej konstrukcji. Do tej pory stoi chyba pięć pięter, ale będzie ich jedenaście. Ogromny, strzelisty szkielet, jak insekt – matka jest otoczony mniejszymi – to sylwetki dźwigów, wklejonych w ten industrialny obrazek. Bawię się przez chwilę tą metaforą rodziny, patrząc na wieżowiec we wczesnej fazie jego powstawania. Nasz wieżowiec. Jest coś obrzydliwego, a jednocześnie fascynującego w tych rozstawionych stalowych segmentach, w tych ażurowych ramionach dźwigów, w prowizorce placu budowy, w pustce prześwitów pomiędzy stalowymi piętrami.\nMuszę na niego patrzeć. Robię to co noc. Jest fascynujący i szkaradny jednocześnie.\nPonieważ wstałem, aby obejrzeć z okna wieżowiec, mobilizuję sie jakoś do pójścia do łóżka. Machinalnie wykonuję przedsenne czynności i zasypiam, unosząc w głowie jego obraz, i lampę żółtego, fosforyzującego księżyca.\nBudzę się, jakbym wynurzał się z głębokiej wody. Zgrzany, zmęczony – jakby nie ze snu.\nCo musiało mi się śnić?\nSiadam wyprostowany, przez chwilę oddycham głęboko, przesuwam otwartymi dłońmi po chłodnej pościeli. Odwracam się w stronę okna, zza niedbale zasuniętej firanki prześwieca słońce. A więc pogodny dzień, będziemy poruszać się na placu budowy jak skwarki na patelni. Będziemy odliczać godziny, czekając na chwilę, w której będzie można oderwać od szyi sklejony, spocony kołnierz.\nKręcę się po pokoju bezładnie, jak zwykle rankami. Plon nieprzespanej nocy – przedmioty, które w kręgu światła lampki, dyskretnie przecinającego ciemność nocy, wydawały się być perfekcyjnie osadzone na swoich miejscach, teraz wyrastają przede mną jak kłody, zawadzają mi, są nieużyteczne.\nKawa, najpierw kawa. Ubieram się pospiesznie, lawirując z czajnikiem między kuchnią a łazienką, potykając się o przedmioty w przedpokoju. Ignoruję czyjś telefon, otwieram okna, żeby rozproszyć duchotę. Przysiadam w kuchni na taborecie i myślę o tym, co czeka mnie dziś w biurze. Dokonuję szybkiego rachunku dzisiejszych spotkań, ale myśli rozpraszają się, ściągane w dół porannym rozbiciem.\nKawa przestaje smakować, kiedy jestem w połowie filiżanki – jej smak staje się w moich ustach czymś niepotrzebnym, naddatkiem; przestaje być sensowny, jakby zastrajkowało podniebienie, odmawiając pełnienia swoich funkcji. Upieram się jednak i piję dalej – zasady wyznaczam ja, a nie przedmioty i rzeczy martwe. Jeśli ja decyduję o tym, że piję rano filiżankę kawy, to będzie sie to odbywać na moich zasadach. Gdybym przestał sie tego trzymać, świat wlazłby mi na głowę. Tak dzieje się bowiem niemal cały czas – zaczynam z zapałem, a przynajmniej z pewnym poczuciem sensu, czymkolwiek bym sie zajmował – pracą, ludźmi, jedzeniem, lekturą – docieram do pewnego punktu; do punktu dalekiego jeszcze od celu; punktu, którego z całą pewnością nie mogę nazwać zakończeniem – i nagle wszystko załamuje się w moich rękach, rozpada się, traci sens. Zewnętrznie nic sie nie zmienia, ale ja czuję niesmak – wiem, że nie zda sie to na nic. A jednak muszę – muszę dokończyć.\nGdybym przestał, stałbym się zakładnikiem bezczynnych godzin. Dopadłaby mnie nuda, musiałbym sie położyć i leżeć, nie wstając – bo nie byłoby takiej potrzeby. A jeśli się raz położysz – tak mówił mój pradziadek – jeśli sie raz położysz, to nie wstaniesz juz nigdy więcej, po prostu umierasz. Musisz chodzić, choćby i bez sensu – to metoda na długowieczność. Pradziadek trzymał się tej zasady, codziennie wychodził na spacer, obchodził dookoła cały blok, dziesięć klatek, kłaniając sie sąsiadom, a nawet ich dzieciom i ich psom. Wszyscy znali go z tych codziennych tras, kiedy poruszał się bardzo drobnymi kroczkami, zgarbiony, zaciskając dłoń na gałce laski. I faktycznie, przeżył wszystkich swoich sąsiadów, którzy byli zbyt leniwi lub niewystarczająco konsekwentni, by być posłusznym temu reżimowi. Zalegli na swoich sofach i fotelach przed telewizorami, i wynoszono ich nogami do przodu, bo wysiadało im serce albo płuca, mieli atak wysokiego albo niskiego ciśnienia. Niektórzy umierali bez wyraźnego powodu; ot, po prostu – nie potrafili uprzeć się i postawić na swoim.\nKrzywiąc się, łykam resztki kawy. Gęsta maź z dna staje mi w gardle, prawie sie krztuszę. To nic – nie zamierzam zostać nihilistą. Doprowadzę dzisiaj wszystko do końca, tak samo jak wczoraj, przedwczoraj i przez tyle innych dni, o których myślę tak, jakby były jedną zbita, szarą masą, bez punktów przełomu, bez czegokolwiek, co nadawałoby części z nich wyjątkowy charakter.\nZaczynam od tego, że z pustą filiżanką w ręku wracam na chwilę do pokoju. Z rozchełstaną pod szyją bluzą od piżamy, z włosami i brodą w nieładzie, powoli i nieśmiało odsuwam zasłonę.\nWitam się z Nim. Jest na swoim miejscu – mozolnie wspina się coraz wyżej każdego dnia, wkopany fundamentami w glebę miasta pewnie zajmuje należne sobie miejsce. Rozgrzana stal tkwiąca pod słońcem, pachnące nowością i pieniędzmi mury. Te mury niebawem skryją w sobie wiele rzeczy, staną sie widownią dziesiątek mieszkań i lokali – na razie jednak oglądam go w jego nagości – stanowczej, bezwstydnej, odrobinę przerażającej. Pokazuje mi wszystko, całą swoją dostojność – kiedy rośnie, półsurowy, eksponując swoje kości i ścięgna, transparentny w każdym calu, wydaje się być poważny i groźny. Ta nagość kryje w sobie tajemnicę – kiedy kości zostaną zalane mięśniami i skóra, kiedy robotnicy obłożą konstrukcję wieżowca ścianami, zamkną go dachem, stanie sie przestrzenią prywatną, szeregiem pudełek, w których zamieszkają ludzie. Będą naszymi najemcami – naszymi chlebodawcami. Ich czynszem będą sie żywić psy pańskie na emeryturze, na emeryturze zakonu, Kościoła i świata. Nasza inwestycja, nasz wieżowiec. Mam prawo na niego patrzeć – jest naszym dzieckiem. Nasze zakonne, betonowe dziecko, przyszły żywiciel. Ten blok mój i wszystko.\nW biurze, około godziny dwunastej, piję kolejną kawę. Trochę z przyzwyczajenia, a trochę dlatego, że robi mi ją Anna. Nie dlatego, żebym tego wymagał czy żebym ją patronizował; nawet nie przyszłoby mi to do głowy. Taki ma zwyczaj – w okolicach południa parzy kawę, przynosi lekki lunch, jest gotowa do rozmowy. Chwila przerwy dla odświeżenia umysłu. Wychodzimy na papierosa (to znaczy – ona pali, ja rzuciłem palenie jeszcze przed zakonem, bo spostrzegłem, że zaczyna mnie to za bardzo wciągać, a zawsze z jakichś irracjonalnych przyczyn miałem naturę ascety); czasem pali przy uchylonym oknie i śmiejemy się, krygując się i konspirując, jakbyśmy robili coś nielegalnego. To świeże i pogodne, te małe rytuały, którymi urozmaica dzień. Taka już jest – nie sposób jej niczego odmówić, a myśl o tym, że ktoś mógłby skrzywdzić tę bezpośrednią, prostolinijną kobietę, wydaje się być okropieństwem. Jest przy tym bystra, wykształcona i zawsze dobrze ubrana. Gdybym czegokolwiek w tej sytuacji zazdrościł mojemu współbratu, to chyba bliskiego obcowania z jej uśmiechem – szczerym, głębokim, niewinnym i inteligentnym jednocześnie. "Gdybym" – bo w istocie nie zazdroszczę. Jak już wspomniałem, moja natura jest raczej ascetyczna. Jestem celibatariuszem z wyboru, albo może z jakiegoś wrodzonego sobie niezdecydowania, które usuwa ze swojej drogi wszelkie potencjalne komplikacje i sytuacje, które mogłyby sie rozgałęzić w zbyt trudne węzły decyzyjne. Życie samemu, we wstrzemięźliwości i bez wiązania się, wydaje mi sie nie tylko najczystsze, ale też najbezpieczniejsze. Teraz na przykład, kiedy Anna stawia przede mną parujący kubek kawy, odgarnia włosy za ucho (co można by właściwie uznać za zalotne albo przynajmniej urocze) i patrząc na mnie, siada na przeciwko, dając znak do rozpoczęcia przerwy, myślę właśnie o tym – o prostocie i czystości jako czymś skorelowanym z bezpieczeństwem.\nNie zazdroszczę świeckim – ich uwikłanie w wielokrotne relacje z ludźmi, ich samodzielność i niezależność od opiekuńczego państwa w państwie, jakim jeszcze (choć jak długo?) jest dla nas, zakonników, Kościół, to wieczne zabieganie i niepewność. Spokój celibatariusza, jeśli zestawić go z rozterkami człowieka pobudzonego przez obcowanie cielesne, a zarazem ograniczonego monogamią, wydaje się być bezpiecznym kokonem; miejscem, w którym można spokojnie zasnąć, wsłuchując sie w siebie, bez konieczności stawiania czoła krzyżującym się zobowiązaniom, niepokojom i pragnieniom. Można to porównać do spokoju alternatywnego, ekologicznego rolnika, jedzącego tylko to, co wyhoduje we własnym ogródku lub przehandluje z okolicznymi wieśniakami – jego potrzeby i chcenia są miarowe, spokojne i zdrowe, w przeciwieństwie do potrzeb spoconego mieszczucha, biegającego od promocji do promocji, z listą zachcianek pisanych wciąż na nowo przez niezliczonych sprzedawców. Wiem teraz doskonale, dlaczego w początkach monastycyzmu tak wyraźnie oddzielano wszystko, co może przeżywać, czuć i myśleć człowiek świecki od praktyki życia mniszego. Rozumiem, skąd w apoftegmatach Ojców Pustyni wziął sie ten posmak wyobcowania zakonników – jakby od świeckich dzielił go nie tylko sposób życia, ale wręcz całe uniwersum. Często tę niewspółmierność nazywało się pogardą czy niezrozumieniem, niektórzy używają nawet słowa "klerykalizm" (tak! słyszałem kiedyś, i to jeszcze w murach seminarium, że błąd klerykalizmu "wykwitł mocno tak wcześnie jak w pierwszych wiekach życia monastycznego"!) – ale ja wiem, że to nieprawda. Nic bardziej mylnego! To było właśnie głębokie zrozumienie sposobu życia świeckich – ich nieustanne niepokoje i wstrząsy światowego życia są skuteczniej oczyszczającym czyśćcem na ziemi, niż jakiekolwiek niewygody mnisiej dyscypliny. I to my, czy może raczej oni, tamci dawni eremici z początku chrześcijaństwa – oni potrzebowali tych wszystkich modlitw, postów i zakazów po to, żeby odpłacić za wygodne i czyste życie, pozbawione febry rozpaczliwych dylematów, jakie znają świeccy.\nWszystko to, oczywiście, jest już historią. Można nawet powiedzieć, że jest niebyłe. Ale dla takich jak ja wciąż jeszcze możliwość takiego życia, spokojnego i ascetycznego, jest otwarta.\nCzasem odczuwam z tego powodu wyrzuty sumienia. Nas nie nauczono już nieustannego czynienia zadość za nasze uprzywilejowanie. Kiedy próbuję odprawiać dawne praktyki, wstawać w środku nocy na modlitwę albo pościć, czuję się jak przebieraniec w teatrze i napawa mnie to jeszcze większym wstydem niż bezczynność.\nMam przynajmniej swój celibat, który jednocześnie chroni mnie od rozterek i jest częściową odpłatą za ten błogi stan. Wiele lat temu, jeden z moich prefektów udzielił wypowiedzi w mediach. Wówczas jeszcze było to stwierdzenie awangardowe, a powiedział ni mniej, ni więcej, że zniesienie celibatu może rozwiązać problem klerykalizmu.\nProblem klerykalizmu – odpowiadam mu po latach, z uśmiechem, w zaciszu własnych myśli – właściwie rozwiązał się sam. Rozwiązał go brak kleru. Jesteśmy zawodem wymierającym, gatunkiem chronionym, a wciąż na wyginięciu.\n– Paweł? – chyba mówiła do mnie wcześniej, ale dopiero teraz otrząsam sie z własnych myśli. – Jesteś dziś taki zamyślony! – śmieje się i szuka papierosa w torebce. – O czym myślisz? Martwisz sie tym wieżowcem?\n– Tak – odpowiadam – martwię się wieżowcem.\nAnna mówi, że wszystko będzie dobrze, że drobne problemy z deweloperem zawsze sie zdarzają i że wszystko zmierza w dobrym kierunku, że Arek, to znaczy jej partner, a mój współbrat, przynosi coraz lepsze wieści z placu budowy. Potakuję i wracam do pracy, usprawiedliwiając się tym, że muszę napisać mnóstwo maili, właśnie z powodu problemów z deweloperem. I wtedy faktycznie zaczynam sie trochę martwić wieżowcem.\nAle tylko trochę, bo przecież On jest wielki. On nie może nas zawieść.\nTrochę marznę, idąc wąską ulicą z rękami ledwo mieszczącymi się w kieszeniach kurtki i uszami nieosłoniętymi dziwnie skrojoną czapką. Czuję na skroniach zimny wiatr i niesamowicie mnie to irytuje, przepełnia wielotygodniową czarę goryczy. Kulę ramiona i przyspieszam kroku, ale od tego moje ubrania nie robią sie wygodniejsze ani bardziej adekwatne. Od lat nie notowano w zimie bardzo niskich temperatur, rzadko zdarzał się rok, kiedy powietrze było chłodniejsze niż dziesięć stopni na minusie. To pewnie dlatego ubrania na sezon trwający umownie od grudnia do marca stały się fikuśnymi imitacjami dawnych ubrań zimowych, tylko nominalnie, symbolicznie i niejako sentymentalnie odgrywając rolę ciepłych płaszczy, ocieplanych rękawic i wełnianych szalików. Zupełnie, jakby należało dla formalności odegrać zimę jak inscenizację, a te odzieżowe rekwizyty miały pełnić rolę potiomkinowskich chatek.\nNajzabawniejsze, że niemal nikt nie przyznawał, że zwykły cykle czterech pór roku należy do przeszłości. To znaczy, słyszało sie o tym od meteorologów, ale w obiegu towarzyskim ciągle funkcjonowały rozmowy w rodzaju: "Ciepła zima w tym roku"; "No tak, ale niech no przyjdzie luty – wtedy nas przymrozi!" Przeciętne dziecko w przeciętnym przedszkolu wciąż na rysunku przedstawiającym zimę rysowało krzywego bałwana i padające ukośnie na ziemię monstrualne gwiazdy śniegowe, tak silna była kolektywna pamięć o właściwościach epoki lodowcowej. Zdarzało się, że sam zazdrościłem starszym ode mnie ludziom, opowiadającym o tym, jak to po szkole biegali na górkę z sankami albo jak rzucali się śniegiem. Uroda białej zimy, wraz z niedogodnościami spowodowanymi dużą ilością białego puchu, tworzyła tajemniczo – groźny obraz Starych Dobrych Czasów, kiedy to człowiek musiał niemal evoliańsko walczyć o przetrwanie – a przynajmniej taki obraz wyłaniał się z opowieści dziadków, którzy doświadczyli konieczności skrobania szyb samochodowych albo mieli okazję być świadkami zawiei śnieżnej.\nRzecz jasna, było to niczym przy plagach suszy albo orkanach, jakie nawiedzają nas teraz nader często – ale wyglądało malowniczo i mitycznie, w sam raz na to, żeby malować laurki wyimaginowanemu heroizmowi płynącemu z faktu, że ktoś wpadł kiedyś przez przypadek po kostki w zaspę śnieżną.\nW momencie, w którym myślę o tym ze złością, nie tęsknię za chłodem wcale. Poruszam palcami w zbyt ciasnych kieszeniach, ale to nie rozgrzewa rąk. Nie odczuwam żadnego poruszenia na myśl o tym, jak w domowym zaciszu zastąpię chłód ciepłem, wślizgując się pod koc albo przyrządzając kieliszek grzanego wina. Mam wrażenie, że wszystko, co dziś zrobię, będzie składało się z lodowatego chłodu i drobnych niepowodzeń, jak zimna woda z roztopionej kałuży, która wlewa się do butów i oblepia mokrą breją nogawki od spodni.\nPo raz chyba piąty w tym tygodniu niczym pokorny petent idę, i to idę na piechotę, do biura deweloperskiego, podpisywać osobiście kolejny dokument, i to bez nadziei na powodzenie przedsięwzięcia. Największy kryzys, związany z bankructwem dostarczyciela materiałów budowlanych, został zażegnany, ale tak czy inaczej nie chroniło nas to przed możliwością klęski, wielkiego tąpnięcia, które mogło wpędzić nas w karuzelę długów i niewypłacalności.\nPrzez ostatnie cztery miesiące doświadczyłem tylu trosk, ile jeszcze nigdy w życiu, a każdy kolejny dzień przynosił zawirowania, w porównaniu z którymi kłopoty dnia poprzedniego wydawały się być błahe, lekkie i niewarte uwagi poważnego człowieka. Po początkowej panice, fazie obgryzania paznokci, bezsenności i nocnych napadów szlochu, a nawet po kilku sesjach terapeutycznych (terapeuta doradził raczej sesje biznesowo – coachingowe dla całej wspólnoty, ale ich koszt rozśmieszył nawet samego pomysłodawcę; nie mogliśmy sobie w tamtym czasie na to pozwolić), nauczyłem się zachowywać konieczną energie poprzez pozostawanie w trybie uśpienia. To znaczy – budziłem się, wykonywałem absolutnie najpotrzebniejsze czynności, z których gro stanowiło ratowanie projektu wieżowca, wkładałem w to maksimum energii i minimum emocji, po czym kładłem się i spałem snem bez snów, smolistym i nieprzeniknionym jak głęboki szyb na ostatnim piętrze – szyb, w którym powinna stanąć winda, ale prace były chwilowo wstrzymane.\nW tamtym okresie, co muszę przyznać, udałem się kilka razy popatrzeć na ten szyb, i stałem nad nim, na betonowej, gołej podłodze z zaciekami i plamami, trochę dłużej niż pozwalała na to przyzwoitość.\nMyślałem nad tym, co może być gorszego niż bankructwo i długi. Miałem głupie myśli o więzieniu, komornikach i hipotece. Patrząc do wnętrza szybu, ślizgając sie wzrokiem po prostopadłej ścianie, opadającej daleko w dół, pomyślałem, że wszystkie te rzeczy przerażają mnie dlatego, że ich nie znam. Były jak słowa – tabu, jak polinezyjskie zaklęcia, otoczone nimbem groźnego sekretu.\nW rzeczywistości sprawy potoczyłyby się najzwyklej na świecie. Wyjechałbym po prostu z miasta; opuściłbym być może na zawsze widok betonowej wieży ze ślepymi oknami i kikutami tarasów, pozbyłbym sie dwóch literek przed nazwiskiem, i żyłbym zupełnie normalnie jako człowiek indywidualny. Moi konfratrzy uczyniliby to samo; przestalibyśmy istnieć jako kolektyw. Bractwo Wieżowca, Zakon Inwestorów rozpadłby się i musielibyśmy radzić sobie ze swoją samotnością ujętą w zupełnie nowe definicje. Wróciłbym do czytania Kierkegaarda, może popadłbym w lekki dekadentyzm i zaczął bywać w miejscach stosownych do tego, jak na przykład kawiarnie dla akademików. Tam moje smutki chciałaby rozproszyć jakaś udająca melancholijną kobieta (znam takie nazbyt dobrze, mój status wciąż jeszcze przyciąga osoby płci przeciwnej, które sądzą, że mają problem z własną dusza, ale mają go raczej z własnym pożądaniem), a ja pozwoliłbym jej na to, przynajmniej przez jakiś czas.\nKiedy tak o tym myślałem, kilka razy przeszedł mnie dreszcz i przestraszyłem się łatwości, z jaką składałem cały wypracowywany latami projekt do grobu. On wciąż rósł, podwykonawcy pracowali, bracia opracowywali oferty dla najemców – a ja tak łatwo rezygnowałem z tego wszystkiego na rzecz świeckich fantazyjek!\nPomyślałem, że jestem egoistą. Drugą moją myślą było obojętne uspokojenie – skoro nawet najgorszy scenariusz da sie jakoś pomyśleć, nazwać, wprzęgnąć w ramy życia – dlaczego stoję tu i zaglądam w mętne oko, zabezpieczone zaledwie prowizoryczną, drewnianą barierką?\nNależało po prostu działać. Iść do wszystkich biur i załatwiać, co się da – w imię wieżowca, który uratuje zakon. Odkąd podjąłem tę decyzję, nie byłem może zdrowszy, ale niewątpliwie nieco spokojniejszy i bardziej skuteczny.\nTeraz najgorsze było za nami, a wygląd szybu przestał mnie interesować, chociaż skądinąd wiedziałem, że wykonywano tam jakieś prace. Jeśli nie mam pokusy, by tam chodzić, oznacza to tylko tyle, że robienie tego byłoby marnotrawieniem energii. Pokusa, tak myślę, może być czasem najlepszą nauczycielką. Rzecz w tym, żeby traktować ją tak, jak powinno się traktować wszystko, co istotne, to jest dystansem. Nie istnieją takie rzeczy wielkie lub ważne, w stosunku do których można by było sobie pozwolić na przesadne spoufalanie się czy oswajanie. Prowadzi to do zaburzonej relacji człowieka do samego siebie, do wykształcenia tego fanatyczno – neurotycznego rysu, zwanego w dawnych wiekach świętością.\nWięcej nawet; ten, kto nie kpi z impoderabiliów, jest najżałośniejszym człowiekiem świata; nie wyrósł z wieku dziecięcego; jest jak trzylatek, który okrągłymi oczyma patrzy na bajkę o gadających zwierzętach i traktuje ją ze śmiertelną powagą. Ironia to jedyny sposób prezentowania swojej powagi przed samym sobą i wobec innych – brak ironii oznacza szaleństwo.\nCzłowiek, który zgłosił sie do nowicjatu w podobnym przedziale czasowym jak ja, napisał kiedyś interesującą pracę o różańcu jako formie szyderstwa, która polega na wielokrotnym powtarzaniu krótkiej frazy, noszącej znamię bezsensowności. Praktykując to szyderstwo w sposób uświadomiony, w istocie przekracza sie ironię i nawiązuje się relację z samym sobą, czyli zarazem z Absolutem – właśnie poprzez okazanie mu dystansu. Jest w tym jakaś dialektyka, ale jeśli dobrze się w to wmyśleć, zaczyna sie to zdawać bardzo proste, a nawet genialne w swojej prostocie – proste, ale nie prostackie. Była to dobrze zapowiadająca sie dysertacja i wszyscy pokładali w niej duże nadzieje; niestety, autor z jakichś powodów jej nie ukończył, podobnie też nie został ostatecznie w zakonie. Może kiedyś pociągnę ten temat, kiedy sprawy wieżowca będą już należycie zabezpieczone.\nTam, nad szybem, przestraszyłem się na chwilę samego siebie; później zrozumiałem, że to dlatego, iż bo zabrakło mi ironii. Przestraszyłem sie własnego strachu, wypranego z dystansu, pozbawionego wszelkich osłon – ten strach uczynił ze mnie na chwilę błazna, poczciwego głupca, bezbronnego idiotę.\nGdybym skoczył, to byłoby jak żałosny krzyk naiwności, jak upokarzające pragnienie, żeby czyjaś ręka chwyciła mnie i ocaliła – wiara w bajki, brudne marzenie, mrzonka z czasów reakcji. To byłaby moja klęska jako człowieka, powrót do najbardziej przewrotnie i wstecznie rozumianej religijności, do niedojrzałego dziecięctwa, oszalałego z lęku przed ciemnością, której się boi, gdyż jej nie zna. Brzydzę się samej myśli o tym, brzydzę się samego tego impulsu tak bardzo, że gdyby istniała jeszcze praktyka spowiedzi, poszedłbym wyznać to jako swój najcięższy i najobrzydliwszy grzech przeciw samemu sobie, przeciw swojej racjonalności i przeciw ironii.\nW dniu, w którym srebrna winda zamknie przepaść szybu, pogratuluję sobie po cichu; będzie to jak modlitwa dziękczynna, jak motywacyjny nieszpór. Bo stojąc bezpiecznie w kabinie, mknąc w górę lub w dół, będę wiedział, że nie jestem już tamtym paranoikiem,; że przezwyciężyłem to, przeszedłem ponad tym. Wieżowiec, skończony i prosperujący, uchroni mnie przed podobnymi myślami. Będę skończony – ukończony; będę całością, dokonanym i zasklepionym w siebie twórcą – będę ojcem i synem jednocześnie; wieżowiec będzie wyznaczał moje role społeczne, moją tożsamość. Bezpieczny w swojej ironii, będę wjeżdżał na najwyższe piętro po to, żeby z okien oglądać panoramę miasta. Okna nie będą miały klamek – muszę o tym porozmawiać z projektantem. Nie mogę pozwolić, żeby ktokolwiek, kiedykolwiek, miał w wieżowcu chwile słabości tak strasznej, że uwłaczającej ludzkiej godności. Nikt, nigdy, nie może patrzeć na to, co rozpościera się przed nim – i jak asekurant myśleć o tym, że ktoś lub cos wyręczy go w trudach życia – lub umierania. Nikt, nigdy, nie będzie tam łykał łez, snując infantylne wyobrażenia o ciepłej dłoni, kołyszącej jego potrzaskane kości i zmiażdżoną czaszkę.\nNasza inwestycja jest poważna – wreszcie wzięliśmy sprawy w soje ręce i przetrwamy. Wyszliśmy poza słabość naszego wielowiekowego żebractwa. Nie będziemy więc czynić z pomnika naszej dojrzałości miejsca żebractwa najgorszego rodzaju, żebractwa duchowego. Wiem to bardzo dokładnie teraz, zatem skrzętnie omijam nawet wspomnienia z dni, kiedy stałem ponad miastem na surowym stropie wieżowca, patrząc obojętnie w ziejąca czerń szybu.\n– Bierz, czytaj! – Anna jest wyraźnie podekscytowana; odrywam się od pracy, odruchowo ściągam okulary i patrzę na nią, mrugając powiekami, pod którymi przesuwają sie powidoki. Ostatnio znacznie pogorszył mi sie wzrok; to od ślęczenia po nocach i wysiadywania godzinami przed ekranem.\n– Bierz, czytaj! – podchodzi do mnie, siada wprost na biurku, przede mną, i wręcza mi numer jakiegoś anglojęzycznego magazynu. 'Dominican friars from Poland to build one of the most innovative skyscrapers' – mówi tytuł jednego z dużych artykułów, a w tle zdjęcie naszego wieżowca, tak podkręcone i podrasowane, że wygląda trochę jak oldschoolowe wizerunki rosnącego Nowego Jorku czy Chicago z początków XX wieku.\n– Kiedy to zrobili i skąd w ogóle ten pomysł? – pytam, a ona z pewnością słyszy wibrującą w moim głosie ekscytację.\n– Och, pamiętasz tych Amerykan, którzy przyjechali do klasztoru na kurs medytacji? Byli wśród nich dziennikarze. Przecież to ty oprowadzałeś ich po budowie.\n– A, tak. – Rzeczywiście, pamiętam. Byli zawsze energiczni, mieli w sobie coś świeżego, a jednocześnie trywialnego – nie wiadomo było, skąd biorą siły po nocach, które w połowie poświęcali na picie mocnych, polskich alkoholi, wydawali się trochę zepsuci i trochę infantylni zarazem. Nie miałem pojęcia, czy rozumieją powagę sytuację, kiedy pokazywałem im nasz rosnący cud. Właściwie w dalszym ciągu nie wiem, czy coś zrozumieli – może po prostu zrobili dobre zdjęcia i napisali artykuł z obowiązkowym 'wow!' – czyli w tym wypadku kombinację egzotyki (Polska), duchowości (zakon) i biznesu (inwestycja w wieżowiec).\n'The number of believers smaller and smaller, dominican friars from Poland aren't giving up! They keep on going with the great investment of an innovative skyscraper – successful business enterprise that can be called apostolic since it will keep dominican order prosperous' – czytam w leadzie. Wiem to od dawna – w końcu jestem jednym z mózgów operacji, ale jak miło pomyśleć o sobie jako o współautorze tego sukcesu – zakon będzie żył. Tak; zdecydowanie to przetrwamy.\nJest jeszcze druga myśl; przemyka przez głowę ukradkiem i jakby nic nie znacząc, jak plama atramentu na marginesie kartki; myśl tyle oczywista, co niewypowiedziana – Kościół umarł.\n– I jak? – oczy Anny, wielkie i mieniące się jak ciepłe migdały, wyczekują mojej reakcji.\nOtrząsam sie z zamyślenia.\n– Jeszcze nie przeczytałem – uśmiecham się do niej – ale zapowiada się nieźle.\n– Bierz, czytaj! – powtarza po raz trzeci, kładzie mi dłoń na kolanie w geście troski i ciepłego pozdrowienia (a może podziwu?) i odchodzi; patrzę przez ramię, żeby upewnić sie, że tego nie zobaczy, że nie będzie jej przykro, i odkładam magazyn. Nie interesuje mnie, co Amerykanie o Nim napisali. Chyba znam Go lepiej niż oni, a jednak nagłe ukłucie smutku poddaje to w wątpliwość. Dobrze wiedziałem, czym On jest dla mnie i dla zakonu. Czym On jest w o g ó l e, gdyby Go oderwać od naszych splecionych historii, historii grupy mężczyzn, szukających dla siebie miejsca w zmieniającym się świecie, szukających przyszłości, bezpieczeństwa, wreszcie może – głodnych sukcesu, jak tylko głodny może być człowiek rodzaju męskiego ? Chociaż nie mamy na utrzymaniu kobiet i dzieci, a przynajmniej nie oficjalnie, jesteśmy w jakimś sensie przynagleni nasza naturą do tego, aby móc powiedzieć : "Oto przynieśliśmy do domu pieniądze". Wieżowiec da nam pieniądze; uspokoi nasz niepokój, upewni nas, ze jesteśmy mężczyznami. Ale gdyby na chwilę to wszystko pominąć ,wziąć w nawias, zapomnieć o tym, to – czym jest Wieżowiec? Czym jest niezależnie od nas; czym stanie się i jak będzie się opowiadało o jego początkach, gdy w spokoju i dostatku odejdzie ostatni z nas? Czy w ogole będzie sie opowiadać o jego początkach? Czy wspomni się nas? Czy kiedykolwiek ktokolwiek będzie o nim myślał tak, jak ja, jak o dziele, które powolnie pięło sie do góry; jak o czymś, co stało nieukończone i codziennie zmienne; o czymś, co na pewnym etapie miało w sobie długi, głęboki, pusty szyb wydrążony na przestrzał, stworzony tam na chwilę specjalnie dla mnie? W jakim sensie istniał ten specyficznie mój Wieżowiec, z upiornym okiem sięgającym ziemi z jednej, a nieba z drugiej strony, skoro istniał w ten sposób tylko przez chwilę? Czy ten stan będzie jeszcze uchwytny, kiedy okna obrosną firankami, a pokoje meblami; czy będę jedyną osobą, dla której Wieżowiec miał swoja tożsamość w czasie, kiedy rodząc sie w bólach, był betonowym szkieletem? Czy te wszystkie noce, kiedy patrzyłem nań z okna, widząc, jak stoi cichy i jeszcze niezdefiniowany, pozostaną czymś więcej niż czystą subiektywnością, fragmentem mojego wspomnienia, które, nieważne i lekkie, odejdzie razem ze mną? – uświadamiam sobie właśnie, że chyba wcale tego nie wiem. I nie dowiem się od Amerykan, choćbym wziął i czytał.\nTrudno mi doprawdy określić mój nastrój po akcydentalnych spotkaniach z bratem Felicjanem.\nSędziwy ten brat, urodzony ponoć jeszcze w ostatnich latach dwudziestego wieku, przeszedł kilka przeszczepów kluczowych organów (a czeka to oczywiście nas wszystkich; trochę jednak straszne jest pomyśleć, że gdyby nie to, moglibyśmy być w jego wieku po prostu martwi), a jego podeszły wiek predestynował go do zachowań nieco infantylnych i nieodpowiedzialnych. Był pod stałą opieką lekarzy, a tajemnicą poliszynela było to, że jedną z dolegliwości jego wieku starczego było lekkie pomieszanie zmysłów.\nByło to zarazem dość ewidentne i trudne do określenia. Wiem, że to brzmi głupio, ale niech będzie mi wolno wyjaśnić tę dialektykę przykładem. Nie dalej jak przedwczoraj natknąłem się na starego Felicjana w ogrodzie przylegającym do biura. Z daleka kuła w oczy biel jego habitu, co samo w sobie było oznaką ekstrawagancji (i to przy życzliwej interpretacji), na głowie miał dziwaczny kapelusz, używany zazwyczaj przez biseksualistów do zaznaczenia swojej orientacji (lub przez klaunów do bawienia dzieci), a w ręku grzechotkę – mały instrument muzyczny, wydrążoną piłkę wypełnioną drewnianymi kulkami.\nNa mój widok zagrzechotał i zawołał, machając niezdarnie ściągniętym z głowy kapeluszem:\n– Laudetur Iesus Christus, synu! Co u ciebie słychać, opowiadaj!\nZaśmiał sie donośnie i nie zostawiając mi ani chwili czas na odpowiedź, stwierdził z błyskiem w oku:\n– Budujesz wieżowiec. Chodźcie, wyrabiajmy cegłę i wypalajmy ją w ogniu!\nUśmiechnąłem się zakłopotany na tę aluzję i wyraziłem nadzieję, że nasza budowa, jeśli los pozwoli, zakończy się bezboleśnie i bez niczyjej szkody.\nŚmiał się długo, klepiąc mnie po plecach, a potem, rytmicznie podrzucając swój idiotyczny kapelusik i stukając laską o ziemię jak dziadzio próbujący rozbawić wnuki, stwierdził, że prawdopodobnie nie przeżyje następnego przeszczepu wątroby.\n– I mam, synu, i d e ę f i x – a owo zagraniczne wtrącenie wypowiedział z namaszczeniem, bawiąc się własną archaicznością – że powinienem powtórzyć stare rytuały, zrobić coś, co robiło się kiedyś. Spiąć życie klamrą, jeśli rozumiesz, co mam na myśli – uniósł laskę i postukał mnie jej brudnym końcem po klatce piersiowej, śmiejąc sie dobrotliwie.\n– Chciałbym sie wyspowiadać. – spojrzał na mnie wyzywająco, a ja niemal sie zakrztusiłem, próbując wydusić z siebie jakąś sensowną odpowiedź. Oczy zaszły mi łzami z wysiłku, ale po chwili Felicjan roześmiał się znowu, i pocierając pomarszczoną twarz, powtórzył kilkukrotnie:\n– Żartowałem, synu, żartowałem … – chichotał, a ja uśmiechałem się blado, usiłując pokryć zmieszanie.\nPo chwili spoważniał, oblicze znów mu sie wyciągnęło, i zapytał krótko i ostro:\n– Ile kościołów sprzedaliśmy w ciągu ostatniego roku?\nI dorzucił, gdy zastanawiałem się, czy i jak mu odpowiedzieć; na ile można prowadzić z nim normalną rozmowę o interesach i sprawach Zakonu:\n– Spłacą inwestycję?\nPo raz kolejny nie czekając na odpowiedź i przerywając swoją wypowiedź seriami niepokojącego śmiechu, wyznał:\n– To niewiarygodne, ale pamiętam czasy, kiedy budowaliśmy kościoły, a stawianiem wieżowców zajmowali się inni. Ale nasze kościoły miały zbyt szerokie drzwi i zbyt brzydkie wnętrza. Nie dziwię się nikomu, że nikt nie ma ochoty przychodzić do nich, żeby oglądać starego wariata. – skłonił się, dotknął swojego nakrycia głowy i zagrzechotał intensywnie – A jeszcze mniej mnie dziwi, że nie chcą przychodzić i oglądać ciebie. Jesteś, synu, spięty jak urzędnik. Nieśmieszny wtedy, kiedy trzeba być śmiesznym, i zupełnie zabawny wtedy, gdy trzeba być poważnym.\nMój proboszcz był ostatnim poważnym człowiekiem, jakiego znałem. – podjął, mówił coraz szybciej i szybciej, a ja patrzyłem z rosnącym niepokojem, gotowy stwierdzić, że to początek jakiegoś ataku – w każdą niedzielę skrupulatnie przywdziewał szaty we właściwej kolejności. Irytował się, gdy podczas ceremonii grano mu na rozstrojonych gitarach. Ba! – płakał nawet, gdy musiał odnająć władzom miejskim budynek kościoła w czasie, gdy nie odbywa sie tam msza – ale koszty były już zbyt duże. Zabawny to był człowiek, ale miał grono swoich wielbicieli. Póki nie umarli, oczywiście. Był jak Don Kichot, a ja – a ja byłem jego Sanczo Pansą! – śmiał się długo i głośno, poklepując mnie po ręce, aż w końcu zmęczył się i oparł na niej. Położyłem dłoń na jego dłoni i pochyliłem się, aby z troską zapytać, czy dobrze się czuje.\n– Jesteście odrażający – odpowiedział na to, wyprostował się, jego twarz przybrała kamienny wyraz; włożył na głowę swój osobliwy melonik i podążył na tyle szybko, na ile pozwalały jego wątłe siły, w przeciwnym kierunku, odwracając się co chwila, machając do mnie i wołając:\n– Tak lubię rozmawiać z wami, młodymi! Ilu rzeczy można sie od was dowiedzieć; czyta się z was jak z otwartych książek. Są oni jednym ludem i wszyscy mają jedną mowę!\nIm bliżej oddania wieżowca do użytku, im bliżej wielkiej chwili, tym bardziej nieokreślony się czuję; tym bardziej zdaje mi się, że nieodwracalnie coś tracę. Czasami dopada mnie uczucie pustki i bezwładu; mówię sobie wtedy, że musi to być odczucie typowe dla kogoś zaangażowanego w proces tworzenia. Gdy dzieło jest gotowe, zamiast poczucia spełnienia przychodzi wrażenie nieużyteczności związane z porzuceniem swojej rutyny. Twórca kochał raczej sam proces tworzenia niż dzieło; prowadzi to do nieuchronnej frustracji. Ten gorzki paradoks da się rozwiązać, tworząc rzeczy jedną po drugiej, wędrując od jednej kreacji do następnej – ta ścieżka jest jednak dla mnie zamknięta.\nNie jestem inwestorem; jestem prostym bratem, jestem psem pańskim, który zapewnił swojemu zakonowi przetrwanie. Oto ukończyłem dzieło, innego nie będę miał. Dogania mnie ten szczególny rodzaj smutku, który każe wątpić w istnienie sensownych czynności, obiecujących poranków i odróżnialnych od siebie dni. Na szczęście wciąż jeszcze jestem zajęty, nawet bardziej niż zwykle, tuż przed oddaniem budynku jest najwięcej spraw do załatwienia – ale juz wyczuwam ten klif, tę skalną półkę, która czeka na mnie, gdy tylko rzecz będzie ukończona. Owszem, mogę zajmować sie administracją tego imponującego budynku; mogę nawet stanąć na czele zespołu administracyjnego – ale już nigdy nie będę twórcą, nie będę kimś, kto ratuje braci od śmierci, kto rośnie razem z murami, wrasta w nie i wśród surowego betonu widzi kiełkujące formy życia; życie zakonu, życie według nowej racji, życie wbrew wszystkiemu. Ja b y ł e m tym wieżowcem; mogę to uczciwie powiedzieć – przez te kilka lat myślałem o nim jako o czymś organicznie jednym ze mną; mimo tego, że przeszedłem od strachu, przez serię trosk, euforię, śmiertelną powagę, aż do zaciętego uporu oznaczającego najwyższy heroizm – a może nie mimo, ale właśnie dlatego – stałem sie jednocześnie ojcem i synem, stwórcą i stworzeniem, poruszycielem i poruszanym. Byłem wszystkim dla wszystkich. Kim będę za chwilę, kiedy mieszkańcy rozdepczą klatki schodowe butami, rozedmą mieszkania swoją natrętną obecnością, uczynią myśl o przetrwaniu prozaiczną, płacąc prawdziwe, trywialne pieniądze?\nPotrząsam głową, żeby wyrzucić z pamięci narzucający sie obraz brata Felicjana i jego roześmianej w starczym spazmie twarzy; innego dnia, gdy spotkałem go przypadkiem, zapytał, kto obecnie jest klasztornym lekarzem od chorób wenerycznych.\nUsiłowałem szybko zmienić temat, modląc sie w duchu, aby jego lekarz okazywał sie na przyszłość bardziej skuteczny, ale on nie przestawał:\n– Choroby weneryczne! – wykrzyknął z promiennym uśmiechem – to paradne! Z Wenerą nie mają przecież od dawna nic wspólnego. To nie z Wenerą przestają, powinni rozejrzeć się za lepszym mianem, od jakiegoś Adonisa, Apollina czy innej marności. Błąd w nazwie, młody człowieku, błąd w nazwie! – zaniósł się kaszlem. Kurczył sie i zapadał w sobie, krztusił się i prychał; oparł sie o mnie i złapał mnie za guzik. Patrząc mi prosto w oczy, powiedział:\n– Im mniej nazw, tym mniej błędów w nazwach. Im mniej nazw, tym mniej niepotrzebnych bytów. Czym więcej będziecie sobie pozwalać, tym mniej posmakujecie czegokolwiek. Na moim roczniku prawie wszyscy mieli wirus HPV, ale uwierz mi, synu – z nim lub bez niego – to, czego szukali, ani razu im się nie pokazało. Nie chciej smakować czegoś w niczym – po czym wykonał serię min, ni to nerwowych tików, ni to skurczów mięsni, zaśmiał się i zostawił mnie na ogrodowej alejce, z myślą, że gdzieś juz słyszałem bądź czytałem ostatnią wypowiedzianą przezeń frazę.\nPóźny styczeń, najgorsza pora w ciągu całych dwunastu miesięcy.\nPóźny styczeń tego roku, najgorsza pora mojego życia. Właśnie stało się ono starcze, zwiędłe czy może raczej uwiądłe; ani nie zmierza do żadnego celu, do żadnego punktu kulminacyjnego, ani nie opada jak zbocze łagodnego stoku jak linia życia człowieka, który swój cel już osiągnął i dożywa w spokoju swoich lat. To, co największego miałem do zrobienia, a od czego nic większego – w skali mojego życia – nie może być pomyślane, zostało juz zrobione. Zawahałbym sie przed słowem "dokonane", ale nie użyję go, bo ono sugeruje dokończenia dzieła wartościowego i potrzebnego; uczynienie czegoś, co nosi znamiona spełnienia.\nMoim dziełem jest coś, co w zasadzie nie ma istotniejszego sensu. Betonowo – szklana szpila, rozorywująca bure, ciężkie od brzemienia tysięcy nieprzespanych nocy niebo wielkiego miasta – jest mi teraz zupełnie obojętna. Nie służy do niczego innego, niż pozostałe wieżowce, rozlewające skontrastowaną z niebem, pofalowaną sylwetę miasta. Mój wieżowiec nic nie wniósł, niczego nie zmienił; gdyby go nie było, jego dzisiejsi mieszkańcy rozproszyliby sie po innych apartamentowcach, blokach, domkach jednorodzinnych.\nWidzę to teraz bardzo wyraźnie. Całymi miesiącami, latami – zdawało mi się, że wieżowiec jest rewolucyjnie ważny, przede wszystkim z wewnętrznego punktu widzenia mojej biografii. Że budując go, buduję siebie; że te wszystkie noce, których nie przespałem z jego powodu; poranki, kiedy odsłaniając zasłonę widziałem przez okno jego zręby; popołudnia w biurze, piasek pod powiekami, zastałe kości i mięśnie, poszarpane nerwy – że to wszystko jest częścią mnie, ma subiektywne znaczenie; że jest to ekwiwalent mojego potomka z ciała, którego nie będę nigdy mieć.\nMyliłem się. Wieżowiec nie miał znaczenia nawet dla mnie. Sam fakt, że spędziło się całe lata pracując nad czymś, nie przypisuje temu automatycznie wartości. Czytałem gdzieś, że jedną z tortur w zamierzchłych czasach, nie pamiętam już, czy dotyczyło to więźniów politycznych w komunistycznej Rosji, czy kryminalistów w starożytnych Chinach, było zmuszanie do prac z góry skazanych na bezsens, prac syzyfowych, bezcelowych. Na przykład – kopania dołu, by potem go zasypać. I ci ludzie, ci więźniowie (najprawdopodobniej nie byli to ludzie wielkiego intelektu czy rozbudowanej wrażliwości), bardziej niż z powodu trudów, cierpieli z powodu bezsensu. Dosłownie szaleli; chorowali i umierali; dostawali szału i byli zabijani. Nie znój, ale jego zupełny bezsens ich zabijał.\nCo za szczęście, myślę, że nie wiedziałem tego, gdy byłe w trakcie pracy, gdy budowałem moją wieżę. Co za szczęście, że wiem to dopiero teraz, kiedy jestem juz zbyt zmęczony, by się tym przejąć. Jestem zbyt zmęczony, żeby zużywać energię chociażby na machnięcie ręką. Jestem zbyt cyniczny, żeby wykonać nawet ten prosty, ale przecież oddający jakieś uczucia gest. Co za szczęście, to prawdziwe błogosławieństwo.\nMyślałem, że moja wieża uposaży zakon na nowe czasy. W tym się nie myliłem. W tym jednym miałem rację; problem w tym, że zupełnie źle oceniałem znaczenie tego przedsięwzięcia. W śmieszny, megalomański sposób czyniłem myślą wycieczki do początków naszej historii; myślałem o całej naszej przeszłości, czasach triumfu, czasach wyrazistości. Myślałem o czasach białych habitów, o czasach kaznodziejów i świętych, o wielkich pożarach i relikwiach Krzyża – tu zaś, gdzieś na końcu, widziałem siebie, jakbym dzierżył jakąś sztafetę przetrwania, jakbym podtrzymywał ciągłość tej całej historii. Ja, jako zwornik dziejów Zakonu – czemu wcześniej nie wpadłem na to, że to po prostu śmieszne? Że wyobrażanie sobie budowy w ten sposób jest wewnętrznie sprzeczne, jest intelektualnym żartem. Że żadne z moich współbraci z odległych czasów nie widziałby budowy mojej wieży w ten sposób.\nPrawdopodobnie. Znajduję przecież trudnym wejście w ich sposób myślenia, różnimy się znacznie. Mieli coś, czego w sposób zupełny i absolutny jest mi brak. Oczywiście, działa to w obie strony – ja mam to, czego nigdy nie mieli oni, na przykład – luksusu życia bez złudzeń i wiary w mity – ale fakt, że tego nie posiadali, czynił z nich to, czym byli, zgadzał się z ich tożsamością, utwierdzał ich identyfikację. Ja jako zbawiciel Zakonu – to jest właściwa groteska – jestem groteskowy przez swój brak.\nWidziałem raz Felicjana, jak po zamknięciu ekspozycji muzealnej uczynionej na dawnym ołtarzu jednego z naszych kościołów, krąży po prezbiterium, klęka, kłania się, całuje ołtarz. Wykonywał serię wariackich ruchów, raz spokojnie, innym razem w sposób szybki, nerwowy, urywany, wybuchając chichotem. Pewnie odtwarzał dawną mszę, której pamięć trwała jeszcze, gdy był młodym zakonnikiem. Patrzyłem, zaciekawiony i zaniepokojony jednocześnie. Otworzył złotą skrzynkę wbudowaną w tylną ścianę kościoła (skąd miał klucze? Czy jeszcze ze swojej młodości, przez jakieś gigantyczne niedopatrzenie, błąd w systemie?) i coś w niej schował. Zbliżyłem się i zajrzałem mu przez ramię. W złotym wnętrzu toczyły sie trzy szklane kule – zabawki, które widocznie przy sobie nosił.\nPatrzył na nie solennie, w milczeniu, jak odbijają sie o siebie i od ścianek, wytracają prędkość i zatrzymują się. Były przezroczyste i odbijały światło, zupełnie jak jego oczy, jak bazyliszkowe, pozbawione rzęs oczy starych ludzi.\n– Nie to wkładaliście kiedyś do tabernakulów, prawda? – zagaiłem ostrożnie.\n– Nie – odpowiedział – ale teraz nie mam nic innego.\nZamknął skrzynkę ("Jak zabrać mu klucze? Powinienem gdzieś to zgłosić" – chodziło mi po głowie) i zwalił się na kolana, opierając głowę o rzeźbioną nadstawę. Nie wiedziałem, czy właśnie zasłabł, czy bezpieczniej będzie pomóc mu wstać, czy zostawić go w spokoju.\nPełen zażenowania, uważnie zerkając na niego od czasu do czasu, usiadłem w stalli. Podparłem głowę ręką, w klimatyzowanym wnętrzu było gorąco. Od złych myśli, poczucia absurdu i strachu uratowało mnie senne rozleniwienie, które wpełzło pod skórę i sprawiło, że zacząłem ziewać i poczułem się senny.\nKiedy obudziłem się z ciepła plamą na rozgrzanym własną dłonią policzku w twardej, rozrzutnie ogromnej stalli, Felicjana już nie było. Jego szklane kulki – zastanawiam się, czy do dzisiaj kołyszą się w złotej skrzynce w ścianie kościoła.\nNigdy nie byłem wierzący. Nie posiadłem wiary czy też – patrząc z innej perspektywy, bo są przecież różne szkoły – wiara nie była mi dana. Nie jestem pewien, czy znałem kogoś wierzącego.\nA jednak sądzę, że znam się na rzeczy i że poznałem niezwykły paradoks wiary. Mianowicie był czas, kiedy żyłem wiarą drugiego rzędu – wierzyłem w wiarę.\nI to nie na zasadzie prostego "docenienia znaczenia religii" czy bycia zaciekłym chrześcijaninem kulturowym – nawet nie, zresztą w moich czasach to drugie już by nie przeszło.\nPo prostu wierzyłem, że wiara jest czymś wspaniałym, chciałem wierzyć. Posiadałem pragnienie. I o ile z pragnieniami drugiego rzędu zwykle jest tak, że ich skuteczność zatrzymuje się na tym, że pozostają pobożnymi życzeniami – jak u palacza, który chce nie chcieć palić, lecz nie ma z tego żadnego pożytku, tak pragnienie wiary już jest de facto wiarą. To zupełnie niesamowite; to szalone zakrzywienie rzeczywistości pchnęło mnie w szeregi braci zakonnych. wierzyłem w wiarę tak mocno, że byłem jednym z najpilniejszych na wszystkich rocznikach, które znałem. I podczas długich lat nauki odkrywałem nieodmiennie, że nawet w zamierzchłych czasach pełnych religijnego totalitaryzmu i ciemnoty, nawet najbardziej zatwardziali ortodoksi nie przeczyli temu, że samo pragnienie wiary jest już wiarą, tak samo, jak mocny żal za coś, co nazywano grzechami, prowadzi do przepadku grzechów (to nazywano odpuszczeniem).\nA jednak (i na tym polega właściwy paradoks) nie nabudowałem nigdy na moim pragnieniu wiary właściwej.\nPotem utraciłem pragnienie (pragnienia potrafią być bardzo płoche, a już na pewno są podatne na twardą dyktaturę obowiązków), i kiedy wysunęła mi sie z rąk ta podkładka, utrzymująca w istnieniu coś, co posiadałem wyłącznie mocą pragnienia, wiara odeszła bezpowrotnie.\nNie mogło też chyba być gorszej niż ta właśnie pory na otwarcie wieżowca, na ten wyjazd, na tę celebrację, na tę wielką imprezę.\nOficjalne oddanie wieży do użytku odbyło się z pompą na długo po tym, jak zasiedlono biura i mieszkania – pierwszego stycznia o dwunastej w nocy stawiła się pewna reprezentacja mieszkańców i właścicieli lokali. Najprawdopodobniej ci, którzy nie mieli nic lepszego do roboty niż sterczeć tam, w błyszczącym, wypolerowanym lobby, i patrzeć, jak drżącymi rękami przecinam wstęgę. Mogliby w tym czasie zalewać się w trupa, albo zwyczajnie, jak ludzie, pieprzyć to całe rokroczne szaleństwo i spać, wreszcie spać, obłożyć sie gęstą okleiną snu, zapaść się w przepaść białej pościeli, istnieć przez chwilę poza odpoczywającą świadomością. Odpoczywać.\nTak, jak chciałbym to robić ja. Tak, jak wtedy chciałem to robić, ale nie mogłem, bo przecinałem wstęgę, wygłosiłem idiotyczne przemówienie, naszpikowane przez Annę lirycznościami, a przeze mnie grzecznościowymi zwrotami w stylu "jestem pewien, że stworzymy tu autentyczną wspólnotę przyjaźni opartej na kreatywnym wykorzystaniu tego wspaniałego miejsca" – co tworzyło mieszankę absolutnie potworną. Potem był mały bankiet, szampany i suche jak wiór sałatki. Czułem drapanie w gardle i zapijałem niedobre jedzenie dużą ilością wody, bo przecież nie mogłem wstawić się na tej imprezie, chociaż właśnie o tym marzyłem.\nChciałem opuścić tę salę pełną prezesów, dyrektorów i wdzięcznych mieszkańców, już umoszczonych w swoich pięknych i drogich gniazdkach, i pójść prosto przed siebie, najlepiej na stację benzynową, kupić czystą wódę, niech będzie, że najpodlejszą (tak – wtedy marzyłem o tym, żeby była jak najgorsza), i zwyczajnie sie nakurwić. Skończyć w wannie nad ranem, albo obok łóżka.\nNie mogłem sobie wtedy na to pozwolić. Potem ta gwałtowna chęć mi przeszła, i teraz, na małym wyjeździe mającym być uwieńczeniem lat pracy nad wieżowcem dla ścisłego grona wybranych, byłem co prawda na ciągłym kacu, ale piłem kulturalnie. Nie mogę przecież zalewać się w trupa przy Annie czy współbraciach. Tamta chęć zezwierzęcenia się, samotnego zejścia na dno, była chwilowa, musiałem ją przeczekać. Po sylwestrowym bankiecie przyszło wielkie zmęczenie, zacząłem przesypiać ogromną część doby, otwierając oczy tylko po to, żeby stwierdzić, że nic się nie zmieniło, że wszystko mnie boli i jestem zmęczony, i znów odpłynąć w sen. Przestałem marzyć o upiciu się podłą wódką, o przesączeniu spirytusu przez chleb, o opróżnieniu całego barku w jeden wieczór, siedząc na podłodze, z rozpięta koszulą i bez skarpetek.\nPrzez parę tygodni próbowałem funkcjonować normalnie, z niewielkim sukcesem, a potem my, ojcowie i matki wieżowca, pojechaliśmy do luksusowego hotelu nad przejrzystymi jeziorami, w krainie, do której helikopterami przylatują magnaci ze stolicy do swoich domów otoczonych prywatnymi lasami. Pojechaliśmy "zrobić coś dla siebie". Więc jestem tu, nie czując się ani u siebie, ani poza sobą, w zupełnej obojętności dla tego miejsca i bez tęsknoty za swoim własnym mieszkaniem. Spodnie znów zrobiły sie za luźne, włosy – nieodwracalnie rzadkie, kiedy przesuwam po nich ręką, czuję się, jakbym czyścił rzadki dywan.\nZ całą pewnością każdy mężczyzna przechodził przez coś takiego. Szczęśliwi są ci, którzy byli zbyt zajęci albo zbyt zmartwieni innymi sprawami, żeby sie tym przejąć.\nMoże byłbym jeszcze bardziej przybity i rozczarowany, gdyby okna w moim pokoju wychodziły na jezioro, na smętną o tej porze roku marinę; byłbym pewnie znacznie bardziej przygnębiony, widząc wyblakłe, wyszczerbione molo, przy którym kołyszą się opuszczone na zimę łódki, ocierając sie o siebie burtami z metalicznym brzękiem.\nTakie rzeczy, takie słodkie, romantyczne widoki, przyjmują się dobrze pod dwoma tylko warunkami – że jest pełnia sezonu, lato, dobra pogoda – to był pierwszy warunek; i drugi – musisz być szczęśliwy. W przeciwnych razie ich nienawidzisz. Plaża po sezonie, opustoszały deptak; kurort, z którego wszyscy już wyjechali – obrzydliwości. Tak samo jest wtedy, kiedy czujesz presję bycia uszczęśliwionym i korzystającym z życia garściami – na przykład presję ceny, którą zapłaciłeś za pokój w uroczo położonym apartamencie – ale z jakiegoś powodu nie jesteś w nastroju. Pokłóciłeś sie z zoną; właśnie dowiedziała się, że ją zdradzasz; odkryłeś, że twoje dziecko jest nieuleczalnie chore, albo po prostu masz chandrę i nie widzisz sensu. Oczywiście tylko to ostatnie było mi znane z autopsji. Więcej, przezywałem to właśnie teraz, dlatego cieszyłem się, że moje okna nie wychodzą na marinę. Kogo może urzekać jezioro w drugiej połowie stycznia, burej i bezśnieżnej? Nikogo, to jasne. Zmuszanie ludzi do płacenia za wczasy i katowania się w środku nieokreślonej, dusznej i ponurej pory w hotelach usadowionych w tak zwanych pięknych miejscach jest zbrodnią.\nAle, jak mówię, zwolniono mnie z konieczności przeżywania tej podwójnej męczarni i mogłem spokojnie czuć się tylko wymięty, wypalony. Miałem dostać – jak wszyscy inni – pokój z widokiem na jezioro, ale na szczęście w jednoosobówkach robiono jakiś remont i dano mi schludną, zastępczą klitkę z oknem wychodzącym na podwórko. Widziałem stertę odpadów remontowych i ścianę. Adekwacja rzeczywistości widzialnej z rzeczywistością w ogóle – to przynajmniej było uczciwe.\n"Wypalony" – tego słowa użyła Anna. "Jesteś wypalony" – mówiła z troską, i powtórzyła to kilka razy, przy różnych okazjach. Oczywiście, mówiła o wiele więcej niż to. Zrozumiałem, że miała jakieś ambicje psychologiczne, próbowała mi wyjaśnić, co się ze mną dzieje; używała wielu słów, podobnych do tych, których użyłby psycholog, żeby opisać mój stan (albo to, za co brała mój stan).\n– To zupełnie normalne – mówiła jeszcze w biurze, przysuwając swój fotel do mojego – że po ukończeniu wszystkich prac czujesz się, jakby czegoś ci zabrakło. Tak długo skupiałeś sie na projekcie, że się z nim utożsamiłeś, stał sie praktycznie częścią ciebie. To normalne, każdy tak ma. Jeśli pracuje tak intensywnie jak ty.\nMój Boże. Tyle dobrych chęci i tak wiele słów na to, żeby nic nie powiedzieć.\nAlbo już tutaj, na miejscu:\n– Musisz zrobić coś dla siebie. Dobrze, że tu jesteśmy. Odpocznij. Osiągnąłeś wielki sukces, ale teraz musisz pójść dalej.\n"Dobrze, że tu jesteśmy"! Specjalnie tak powiedziała, czy to raczej przypadek? Po tym, co się stało później, wnoszę, że to drugie.\nPóźniej – dzień później – martwiła się o mnie jeszcze bardziej. Przyszła do mnie dać znać, że wszyscy wybierają się do miasteczka; ale w rzeczywistości przyszła do mnie wiedziona czymś, co sama zapewne w dobrej wierze brała za troskę, jak wiejska dziewczyna z odległych czasów, idąca w siano za parobkiem po to, żeby rzekomo obetrzeć mu spocone czoło. (Dlatego nie mógłbym się w niej zakochać, z powodu tej naiwności, którą ma w sobie, a która przecież wcale nie musi kłócić się z inteligencją i kompetencjami – nie jest prawdą, że przeciwieństwa się przyciągają – ale jest dygresja, uwaga na marginesie.) A więc przyszła do mnie, znów wiele mówiła, a ja – muszę to przyznać – dawałem jej pretekst swoim milczeniem, i tylko oszukiwałem się, że jest ono wyrazem zamknięcia.\nTo moje milczenie było bowiem tak niepokojące, że przerwała nagle, spojrzała mi w oczy, pochyliła się nade mną i powiedziała cicho, głosem przepojonym współczuciem:\n– Jesteś taki wypalony … – mówiąc to, odgarnęła mi wicherek z włosów znad czoła, a w tym geście była jak gdyby bezbrzeżna niewinność – jednocześnie, nieuchronnie zainicjował on wszystko to, co stało się za chwilę. Tego właśnie, tej niepokalanej niewinności, która za chwilę mi się oddała, tych otwartych współczująco, ogromnych zatroskanych oczu – nie znoszę tego. A jednak wszystko musiało sie potoczyć dokładnie tak, jak się potoczyło. Resztka włosów, niedbale zmierzwiona nad łukiem brwiowym – wiem, że w dojrzałej godzinie mojego życia ostała sie tam wyłącznie po to, żebym mógł uprawiać seks z Anną, żeby do tego doszło.\nCzy żałuję? Sic et non. Gdybym powiedział, że tak, musiałbym w równym stopniu powiedzieć, że żałuję wszystkiego – że wyjechałem nad jeziora, że budowałem wieżowiec, że wstąpiłem do zakonu; musiałbym wreszcie żałować, że się w ogóle urodziłem! I tak, w pewnym sensie, w pewnym wąskim sensie mogę powiedzieć, cofając się do ostatniej flanki – tak, żałuję, że to sie wtedy zdarzyło.\nZ drugiej strony, wszystkie te rzeczy, które wymieniłem, wszystko, co kiedykolwiek zrobiłem i decyzje, jakie podjąłem, są mi bezbarwne i obojętne. Uczucie żalu nie odnosi się lub odnosi się w niewielkim stopniu do czegoś, co jest obojętne. Więc nie; przepraszam, ale nie. Przepraszam cię, mój przyjacielu, współbracie. Kochałem się (swoją droga, zabawne określenie – a więc tak to wygląda "kochanie"?) z twoja kobietą, ale teraz ci ją zwracam. Nie miej mi tego za złe – leżymy teraz w pościeli, jeszcze przez chwilę, w tej nieszczęsnej pozycji horyzontalnej, zupełnie nie jak mój wieżowiec.\nMilczymy. Wszystko jest horyzontalne. Nie znalazłem niczego, co sięgałoby wyżej niż iglica mojej wieży.\nŚredniowieczni bali się, że wieże gotyckich katedr mogą postrącać gwiazdy; byli nieco wystraszeni faktem, że wieże przebijają chmury. Tak widzieli świat – jako przestrzeń, w której da sie budować mosty prowadzące w górę, wielkie strzałki, wyciągnięte ku czemuś. Moja wieża niczego nie przebija, ku niczemu nie sięga. Ona wyznacza punkt, poza który nie da się już wyjść.\nMiłość niczego nie rozwiązuje. Nie odpowiada na żadne pytania.\nDla niektórych, być może, stanowi źródło rodzenia się nowych pytań.\nPozycja ciał, zmęczonych po miłosnym akcie, pokazuje bardzo wyraźnie, że to, co zdawało się wzbijać do góry (tylko pozornie, ta próba latania była jak pozłacany papierek od słodkiego jak ulepek, tandetnego cukierka) czy poszukiwać czegoś "gdzieś wyżej", jest wciąż multiplikowaniem się tych samych chęci, tych samych złudzeń. Wszystko, łącznie z moim wieżowcem, jest horyzontalne.\n– Powinnaś iść na ten spacer – mówię do niej, zanim ona zacznie znów mówić do mnie – chociaż pewnie juz zaskoczyli, że zawieruszyłaś sie po drodze, bo znalazłaś lepsze zajęcie.\nWidzę, jak nie wie, czy się uśmiechnąć, czy posmutnieć. Nim odpowie, dorzucam:\n– Idź, powiedz Piotrowi, że to zajęcie nie było aż tak dobre. Inaczej może zacząć sie martwić.\nTeraz widzę, że poczuła się dotknięta. Taki był mój cel.\nWieża uczyniła mnie takim nieczułym. Kobiety są przecież takie bezbronne zaraz po tym, gdy to się wydarzy. Szach – mat – ja jestem taki cały czas! Sprawiłem jej przykrość – sam jestem jedną wielką, chodzącą przykrością.\nTo jedno mogę o sobie powiedzieć z pewnością, w roku pańskim dwa tysiące sto dwudziestym, ja, Paweł, budowniczy wieżowca. Brat Paweł od Wieżowca – ostatni mohikanin mojego zakonu. To nawet ma sens – trudno właściwie nazywać sie bratem w sytuacji, kiedy nie wiadomo, do kogo to odnieść (brat zawsze musi mieć rodzeństwo, czyż nie?). Mogę być więc Bratem od Wieżowca – mogę kiedyś jeszcze raz wjechać na najwyższe piętro, popatrzeć z góry z okna i zastanawiać się, po co było to wszystko, te setki lat całego zakonu; po co ktoś chciał to zaczynać i po co ciągnąć, jeśli wszystko miało skończyć sie właśnie tak.\nKategoria: Agnieszka Sztajer, Kultura, Myśl, Publicystyka\n« Kubiński: Transgresje po rosyjsku\nJanuszewski: Wzgórze »


Poznaj Dolinę Smarkatej. Centrum „Natura 2000” zaprasza na sobotni spacer | nadwisla24.pl\nPoznaj Dolinę Smarkatej. Centrum „Natura 2000” zaprasza na sobotni spacer\n20 października obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Krajobrazu. Z tej okazji zapraszamy na spacer krajobrazowy organizowany przez Regionalne Centrum Promocji Obszaru Natura 2000 Tarnobrzeska Dolina Wisły w Tarnobrzegu (RCPON2000) przy współudziale Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Rzeszowie, pod nazwą Dolina rzeki Smarkata. Spacer odbędzie się w sobotę, 28 października o godzinie 9:00.


Miejska Biblioteka Publiczna w Białej Podlaskiej działając na podstawie ustawy o bibliotekach, statutu nadanego przez organizatora oraz porozumienia zawartego pomiędzy Zarządem Miasta Biała...\nMETROHOUSE to sieciowa agencja nieruchomości. W ramach sieci działa ponad 100 zespołów sprzedażowych, 800 brokerów oraz doradców nieruchomości w całej Polsce.Oferta biura obejmuje pośrednictwo w...\nNajwiększy i najstarszy producent i dystrybutor osłon okiennych w regionie.Oferujemy: rolety, żaluzje, plisy, moskitiery, markizy, rolety antywłamaniowe, firany, zasłony, karnisze elektryczne,...\nOferta McDonald's w Polsce obejmuje szeroką gamę kanapek, napojów i deserów a także dodatki, takie jak frytki i sałatki. Ich zróżnicowanie pozwala na skomponowanie odpowiednio zbilansowanego posiłku...\nMcCafé to nie tylko kawiarnia, czy zwyczajny kącik kawowy. Nie tworzy go jedynie muzyka, czy wystrój… McCafé to idea poszukiwania prywatności w miejskim stylu życia i doświadczania przyjemności z...\nFirma zajmuje się wystrojem okien oraz dekoracją wnętrz. Obsługuje zarówno klientów indywidualnych jak i instytucje. Posiada wieloletnie doświadczenie, pasję, talent i wiedzę oraz najbogatszą...\nFirma jest partnerem programu „Duża Rodzina”. Rabat 5% na zakup nasion, kwiatów, ziół, krzewów liściastych i iglastych, drzew, narzędzi ogrodniczych, ziemi, torfów, nawozów, doniczek, akcesoriów do...\nRaised in 1835, the first offices of municipalities. In this building in 1920, Marshall Jozef Pilsudski was made an honourable citizen of Biała Podlaska. Thoroughly renovated and expanded...\nFirma Salon Meblowy M4 działa od 2008 roku. Prowadzimy dwa sklepy w Białej Podlaskiej przy ulicy Sidorskiej 2D oraz Sidorskiej 2E (podwórko za CH SAS). Zachęcamy do odwiedzenia naszych punktów...


15 Najlepszych Recenzji Maszyn Do Produkcji Lodów I Przewodnik 2021 - Fitted Kitchen\nCo jest lepsze od lodów w lecie? Ubijanie stożka lub filiżanki własnych składników z idealną ilością cukru i lodu może sprawić, że Twój letni pot zniknie. Sprzedawców lodów nie ma, a wytwórca lodów jest w środku.\nPrzeglądanie lodów jest trudne ze względu na każdy szczegół. Kilka z nich uzupełniliśmy o ich cechy i użyteczność. Przecież kto chce bezużyteczną maszynę?\nPoniżej przedstawiamy Państwu recenzje 15 najlepszych lodziarni roku 2020. Zauważcie, że nie są one w żaden sposób uszeregowane tylko z numerami.\nSpis treści: Wystawa\nTop 3 Best Ice cream Maker for Home\nNajlepsze recenzje maszyn do produkcji lodów 2020\nRCA RIC117-CZERWONY Lodownica ze stali nierdzewnej\nMaszyna do lodów Cuisinart-100\nNostalgia ICMP400BLUE 4-Quartowy elektryczny ekspres do lodów\nLody Cuisinart-70 Elektroniczna maszyna do lodów\nMaszyna do produkcji lodów Whynter ICM-15LS\nMaszyna do lodów Breville BCI600XL Smart Scoop\nGourmia GSI280 Automatyczna wytwornica lodów\nYonanas Mrożony Zdrowy Deser Maker\nHamilton Beach 68330N 4-Quart Automatyczny ekspres do lodów\nBest Ice Cream Maker The Complete Buying Guide\nCzynniki, które należy wziąć pod uwagę przy zakupie maszyny do lodów\nZrobienie listy nie było prostym zadaniem, jak się wydaje. Jest tam humoniczna liczba wytwórcy lodów dostępnych na rynku z różnymi cechami. Fizycznie odwiedziliśmy rynek i zbadaliśmy ponad 50 maszyn do produkcji lodów.\nNasz cyfrowy zespół przeczytał w sieci tysiące recenzji. Następnie konsultujemy się z niektórymi ekspertami i traktujemy ich opinie poważnie. Naszym celem było stworzenie listy 10 produktów, ale nie możemy odciąć 3 z powodu ich doskonałej jakości. Rzućmy okiem na te recenzje szybko. Mam nadzieję, że dostaniesz to, czego chcesz.\nCuisinart Ice-30BC to małe urządzenie o mocy umożliwiającej tworzenie sorbetów, lodów i jogurtów. To małe urządzenie jest w pełni zautomatyzowane i posiada opcję łatwego czyszczenia. Cuisinart posiada szczotkowaną metalową warstwę zewnętrzną, która sprawia, że wygląda atrakcyjnie w kuchni i dla dzieci.\nICE-30BC jest jedną z najlepiej ocenianych maszyn do produkcji lodów na rynku. Potrzebujesz więcej szczegółów? Sprawdź najważniejsze informacje poniżej:\nKorzyści z tej maszyny są następujące:\nWlać składniki przez kiełkowanie: Dodać orzechy lub chipsy, nie utrudniając zamrażania\nprosta pokrywka z zamkiem: przezroczysty i prosty system blokujący, który pozwala na obserwację systemu zamrażania\nŁyżka do mieszania:dodaje składnik i powietrze do tworzenia zimnych napojów i deserów\nSystem silników o dużej mocy: pozwala maszynie na obsługę lodów, zimnych napojów i jogurtów\nPodwójnie izolowana ściana: sprawia, że system zamrażania jest szybszy i utrzymuje chłód po wykonaniu\nGumowe dno: pozwala mu zostać w jednym miejscu i nie ześlizgiwać się\niGloo Ice102 jest maszyną, która ma piękną zewnętrzną warstwę i piękne wykończenie, które będzie pasować do każdego typu kuchni. Jest szybszy od swoich konkurentów i tworzy partię w ciągu 6 minut i może zrobić 26 funtów dziennie. Bądź mile zaskoczony jakością lodów, które wydobywa.\nOto lista powodów, dla których warto rozważyć tę maszynę:\nBardzo lekka maszyna do wytwarzania lodu\nDwie różne wielkości maszyny do wytwarzania lodu\nProdukuje partię lodu w ciągu 6 minut\nCichy i ciągły pracownik\nWskaźniki informujące, że jest mniej wody, wiadro jest pełne\nCyfrowe kontrolki LED są łatwe w użyciu\nPojemność zbiornika wodnego: 2,3 kwarty\nNigdy nie ma imprezy bez wysokiej jakości lodów z Cuisinart Ice-100. Kolejna cudowna maszyna Cuisinart zdmuchnie Cię z zimnymi, wietrznymi lodami i ekspresem do lodów! Uznaj to za jedną z najlepszych maszyn do robienia lodów na rynku.\nKto nie kocha domowych rzeczy! Jest łatwa w użyciu, wygląda stylowo i elegancko w kuchni, a nawet może tworzyć sorbet!\nOto zalety tej maszyny:\nPrzezroczysta pokrywa: obserwować maszynę w trakcie cyklu zamrażania\nDodaj składniki: mieszanie w otworze pozwala na dodawanie składników w środku cyklu zamrażania bez przerywania.\nDwa łopatki do mieszania: pozwala na zmieszanie bogatego nadzienia żelatynowego z lodami\nTouchpad i układ LCD: Wiemy, że cykl zamrażania się skończył, a panele dotykowe są tam dla łatwego naciskania.\nWystarczy spojrzeć na wygląd tej Nostalgia ICMP400BLUE Ice Cream Cream Maker, a będziesz zaskoczony! Wygląd jest wyjątkowy i piękny. To urządzenie kuchenne sprawi, że lody stają się szybsze i prostsze.\nJest ona wyposażona w system mocowania silnika blokującego, wiadro i 4-kwartkowy aluminiowy kanister. Ta elektryczna maszyna do lodów jest łatwa do czyszczenia i natychmiast dostarcza fantastyczne lody.\nMa plastikową wyściółkę, która jest łatwa do czyszczenia\nCharakteryzuje się mocnym silnikiem elektrycznym\nNie jest wymagany wysiłek ręczny\nMa widział-tru pokrywę\nMoże zrobić 4 kwarty pysznych lodów, jogurtu i żelaty.\nKonstrukcja z tworzyw sztucznych\nProfesjonalna maszyna do produkcji lodów znana jest również jako Cuisinart Ice-45, która tworzy doskonałej jakości sorbet i lody. Tworzy również lody miękkie. Dodaj posypki, chipsy czekoladowe i wypełnij swój stożek w pełni zautomatyzowanym sposobem z tej pięknej, eleganckiej i jednej z najlepszych maszyn do lodów.\nWśród wszystkich innych najlepszych recenzji w internecie, dlaczego warto rozważyć zakup Cuisinart Ice-45?\nPodwójnie izolowana mroźna miska z automatycznym systemem podawania\nUchwyt stożkowy, łatwy do czyszczenia i posiada dozowniki przypraw\nZrób 1 lub pół ćwiartki lodów w 20 minut, nie wymaga lodu\nWirówki miękkich lodów jak żadna inna maszyna\nZrób 2 kwarty lodów w zaledwie 20 minut za pomocą Cuisinart Ice-70. Posiada cyfrowy wyświetlacz LCD do programowania czasu z systemem automatycznego wyłączania. W zestawie znajduje się również unikalne mieszadło do szybszego działania. Zrób jogurt, lody, gelato i sorbet z tym elektryczna maszyna do produkcji lodów.\nOto lista powodów, dla których powinieneś go kupić:\n2 ćwiartki lodów, sorbetu, jogurtu i żelaty w ciągu 20 minut\nSzybki czas obróbki przy użyciu unikalnej łopatki\nRegulacja prędkości obrotowej jest dostępna z 3 prędkościami obrotowymi\nAutomatyczne wyłączanie za pomocą timera\nMa wbudowany mikser składników\nJeśli szukasz sposobu na szybkie i ciche robienie lodów, Whynter ICM-200LSis to urządzenie jest niesamowite. Wystarczy napełnić zbiornik wodą, wcisnąć kilka przycisków i lód jest tutaj! Przenośny ekspres do lodów, który sprawi, że Twoje lato będzie mrożone! Oto kilka powodów, dla których warto rozważyć tę maszynę:\nStal jest nierdzewna\nNie wymaga wstępnego zamrażania i jest samodzielnym producentem deserów.\nMa wyjmowaną misę\nFunkcja ochronna chroni silnik przed uszkodzeniem\nMrożona maszyna do deserów, która przebiła się przez silną konkurencję i ma świetne recenzje producentów lodów. Jeden z najlepszych producentów lodów na rynku ma wiele zalet. Ta profesjonalna maszyna do lodów oferuje lody najwyższej jakości. Zobacz szczegóły tutaj:\nNie wymaga wstępnego zamrażania i jest samodzielny.\nŁatwe czyszczenie i wyjmowana miska\nMa wbudowany zegar akustyczny\nAutomatyczne wyłączanie silnika w celu uniknięcia uszkodzeń spowodowanych zamarzniętym deserem\nBreville BCI600XL jest jednym z najlepsi lodziarze i ma interesujące i użyteczne funkcje. Możesz wybrać twardość lodów za pomocą prostego sterownika. Posiada również blokadę dla dzieci i automatyczny sygnał dźwiękowy! Oto powód, dla którego warto kupić tę wyjątkową maszynę:\n12 różnych ustawień twardości dla lodów, jogurtów, sorbetów i żelatów\nMa samo-chłodzącą się sprężarkę\nMożesz wybrać pomiędzy sterowaniem automatycznym i ręcznym\nPotrafi utrzymać chłód do 3 godzin\nFunkcje chłodzenia wstępnego zapewniające optymalną wydajność\nNowoczesny design pochodzi od nazwy Cuisinart ICE-30R. Jeśli szukasz najlepszy wytwórca lodów w 2020 roku, ta elegancka czerwona maszyna na pewno się pojawi.\nJest to mała maszyna, która sprawia, że lody są szybsze niż większość innych. Podwójnie izolowana miska zamrażarki i wytrzymały silnik składników sprawiają, że lody są najsmaczniejsze.\nTutaj są dodatkowe funkcje:\nW pełni zautomatyzowany wytwórca lodów, sorbetów i mrożonych jogurtów\nMa wytrzymały silnik i obudowę wykończoną stalą nierdzewną\nRobi 2 kwarty lodów w 25 minut.\nMa dużą wylewkę ze składnikiem do mieszania lodów z posypką i wiórkami czekoladowymi\nKto nie czuje sympatii do domowych lodów? Zrób najlepsze lody smakowe w swoim domu z Automatyczna maszyna do lodów Gourmia’s. Oferuje możliwość kontroli wszystkich składników w urządzeniu do lodów, aby dostosować smak do własnych potrzeb.\nTo wszystko w jednej maszynie, która pozwoli Ci zrobić miękkie lub twarde lody, sorbet, mrożony jogurt, żelato lub inne pyszne mrożonki w czasie poniżej 60 minut.\nOto cechy, które przyciągną każdego nabywcę na rynku:\nWłasny wbudowany system chłodzenia w zestawie\nWszystko w jednej maszynie\nIncludes Hard & Soft serve option in the control panel\nPochodzi z pysznej książki kucharskiej\nNa zrobienie lodów potrzeba około 60 minut.\nPotrzebna jest niewielka przestrzeń\nWygląda bardzo stylowo.\nYonanas Mrożony Zdrowy Deser Maker jest kolejnym niesamowitym dodatkiem do naszej listy recenzji. Dzięki tej maszynie możesz szybko stworzyć pyszne lody o różnych smakach. Nie musisz się kłopotać podczas czyszczenia, ponieważ zsyp, tłok i ostrze można myć w zmywarce do naczyń.\nKonstrukcja tej maszyny jest dość atrakcyjna. Natychmiast poprawi ona wygląd Twojej kuchni. Dla jakości, cena jest całkiem rozsądna.\nOto cechy, jakie oferuje ta maszyna:\nZapewnia pyszny smak lodów\nTworzy zdrowy deser bez dodatkowego tłuszczu\nJeśli lubisz nowoczesne i przyszłościowe technologie, VonShef Professional Fully Automatic Ice Cream Maker to ten, którego szukasz. Co jest lepsze od niskoszumowej i w pełni zautomatyzowanej maszyny? Może stworzyć 1,6 kwarty mrożonego jogurtu, lodów i sorbetu w 60 minut. Jest wszechstronna, szybka i niezawodna.\nTutaj jest powód, dla którego powinieneś na niego uważać podczas zakupów:\nAutomatyczna maszyna o pojemności 1,6 kwarty\nMa wbudowaną sprężarkę i nie wymaga wstępnego zamrażania\nMa niski poziom hałasu\nProste opcje sprzątania sprawiają, że jest łatwy do sprzątania\nMa wyjmowaną miskę, łyżkę i miarkę\nPosiada przyciski i wyświetlacz LCD do wyświetlania timera\nNajbardziej elegancką maszyną na rynku jest Lello 4080 Musso Lussino. Tworzenie świeżych, domowych lodów, żelatów, mrożonego jogurtu i sorbetu przy użyciu jednego z następujących urządzeń najlepsi lodziarze na rynku. Maszyna ta, wyprodukowana we Włoszech, posiada najwyższą wydajność i najszybszą technologię produkcji lodów.\nTutaj jest listę powodów, dla których powinieneś go dziś kupić:\nZrobić 3 kwarty sorbetu, lodów, mrożonych deserów na godzinę\nJedno naciśnięcie dwóch przycisków i kilka składników sprawi, że Twój deser będzie od razu gotowy, dlatego jest w pełni zautomatyzowany.\nW pełni funkcjonalne sterowanie czasowe dla różnych rodzajów mrożonek\nWiosła, obudowa i miska są wykonane ze stali nierdzewnej, co ułatwia ich czyszczenie.\nWysokiej jakości maszyna do produkcji lodów.\nMaszyna do lodów Hamilton Beach 68330N jest tym, z czego będziesz zadowolony. Możesz po prostu samodzielnie przygotować lody, jogurt, arbuz i żelato. Wystarczy dodać składniki i zrelaksować się. Konstrukcja tej automatycznej maszyny do lodów jest inteligentna. Użycie również jest łatwe.\nKonstrukcja jest ciężka i wykonana z wysokiej jakości materiału metalowego. Można używać tej maszyny przez kilka lat bez żadnych problemów.\nMoże zrobić 4 kwarty w 20 do 40 minut\nPochodzi z ponad 20 przepisów\nDołączona pokrywa łatwego zamykania\nPo tych wszystkich 15 Najlepszych Recenzjach Maszyn do Lodów 2020, mogę z pewnością powiedzieć, że potrzebuję lodów od razu! A ty nie? Lodomierze są tam, aby wypełnić pustkę nawet w zimie. Letnie imprezy nigdy nie będą lody mniej już, rozstania nigdy nie będą smutne, gdy masz własną lodowarnię w domu.\nLudzie będą często odwiedzać Twój dom, ponieważ spodoba im się mrożony deser i nigdy nie będziesz sam! Twoje dziecko nigdy nie będzie wiedziało, jak to jest nigdy nie mieć lodów, ponieważ od razu możesz je zamrozić!\nBiorąc pod uwagę te wszystkie fakty, nie kupiłbyś maszyny do lodów? Ponieważ spędziliśmy wiele dni próbując znaleźć odpowiednią maszynę, która jest warta swojej ceny! Idź, wyjdź, kup maszynę do lodów i umieść zdjęcia swoich domowych lodów na całym Facebooku! Szczęśliwych zakupów!\nNajlepsza wytwórnia lodów Kompletny przewodnik po zakupach\nJeśli masz urządzenie do lodów, wystarczy dodać mleko, śmietanę, cukier i przestawić przełącznik. Voila! Otrzymasz idealną gałkę lodów w około 15 minut! Oprócz tego możesz użyć tej magicznej maszyny również do produkcji jogurtu i sorbetu.\nJest jednak wiele opcji do wyboru, jeśli chodzi o zakup maszynki do lodów. Musisz być świadomy typów, które są dostępne i ich zalet i wad, aby wybrać maszynę, która będzie dla Ciebie idealna! Tak więc, aby ułatwić sobie pracę tutaj jest kompletny przewodnik zakupu maszyny do lodów tylko dla Ciebie!\nLodownia żelowa w kanistrze:\nTen typ pochodzi z pojemnika, który musi być przechowywany w zamrażarce przez około 24 godziny przed zrobieniem lodów.\nDwie wanny mogą być używane w tym samym czasie, co pozwoli Ci na zrobienie dwóch różne smaki lodów w tym samym cyklu.\nMaszyna do lodów Compressor:\nTen rodzaj ma wbudowaną zamrażarkę znaną jako sprężarka.\nKanister może rozpocząć chłodzenie na kilka minut przed rozpoczęciem cyklu wytwarzania lodów.\nTa funkcja szybkiego chłodzenia daje możliwość wykonania kolejnej partii lodów zaraz po wykonaniu pierwszej partii.\nTradycyjna maszyna do lodów:\nUżywa soli kamiennej i lodu, aby osiągnąć pożądaną konsystencję lodów\nW zestawie znajduje się korba elektryczna, która obraca wiadro, aby zrobić lody.\nPrzygotowanie jednej partii lodów trwa około 20 do 30 minut.\nJednak sól i lód mogą być nieco niechlujne i wymagać dużo czyszczenia.\nPrzenośna maszyna do lodów:\nNajlepszy do przygotowania zimnych przysmaków na letnie wyjazdy na camping lub jakąkolwiek imprezę plenerową\nTo jest również znane jako Lodowa Kula\nWymaga dodawania wymaganych składników w kulce jak pojemnik i toczenia oraz potrząsania aż do momentu powstania lodów.\nMaszyna do lodów Soft Serve:\nTa maszyna jest dla ludzi, którzy kochają lody soft serve\nMoże być również używany do produkcji mrożonego jogurtu i sorbetu\nW zestawie z rozlewającym się dozownikiem i stożkowym uchwytem\nPotrzeba około 20 do 30 minut, aby uzupełnić jedną partię lodów.\nSpośród wyżej wymienionych typów, najbardziej przyjazne dla budżetu są żelowe i przenośne ekspresy do lodów. Natomiast najdroższe są te tradycyjne i te w stylu kompresora.\nPrzy zakupie należy wziąć pod uwagę kilka faktów, które wymienię poniżej. To oczywiste, że trzeba wydać trochę euro na tę maszynę, więc chcesz złapać najlepszego wytwórcę lodów z rynku? Aby wybrać korzystny model za swoje pieniądze, te wskazówki najbardziej ci pomogą.\nWygoda: Jeśli szukasz najwygodniejszego urządzenia, to powinieneś wybrać się do kompresora.\nKwota: Jeśli chcesz kupić maszynę do lodów na duże rodzinne spotkania, powinieneś wybrać tę klasyczną, ponieważ może ona zająć od dwóch do czterech kwartek w jednym cyklu. Podczas gdy żelowy pojemnik i kompresor są lepsze do użytku osobistego, ponieważ dają od 1 do 2 kwartów na raz.\nSprzątanie: Robienie lodów może być nieładne. Więc jeśli chcesz łatwość czyszczenia, to możesz kupić dowolną maszynę elektroniczną, ponieważ mają one odłączane części. Jednak tradycyjna maszyna do produkcji lodów jest bardzo trudna do czyszczenia i może skończyć się na tym, że zabrudzi Twoją kuchnię.\nPrzestrzeń magazynowa: Jeśli zdecydujesz się dodać do swojej kuchni maszynę do lodów, powinieneś wziąć pod uwagę dostępną przestrzeń do przechowywania. Jeżeli ty kupujesz kompresor styl, then ty potrzebujesz blat gdy maszyna jest bardzo ciężka, i ciągnąć je od magazynu będzie ciężka praca. Tradycyjne są lepsze, jeśli są trzymane na zewnątrz lub w pobliżu zlewu, ponieważ wiążą się one z rozpryskiwaniem się lodu i soli. Z drugiej strony, żelowy kanister jest mały, lekki i nie wymaga dodatkowego bałaganu. Dzięki temu można go łatwo przechowywać w szafce.\nMożna też zobaczyć gałka do lodów oraz ekspres do herbaty lodowej przeglądają naszą stronę.\nJeśli jesteś fanatykiem lodów, to posiadanie maszyny do lodów w domu może być najlepszą rzeczą, jaka kiedykolwiek Ci się przydarzyła. Może on również służyć jako wspaniały prezent ślubny lub urodzinowy! Mam więc nadzieję, że ten artykuł spełni swoje zadanie i pomoże Ci kupić najlepszą maszynę do lodów, która jest idealna dla Ciebie!\nNasza dzisiejsza podróż zakończyła się tutaj. Jeśli masz coś do powiedzenia, nie krępuj się powiedzieć. Nasz zespół pracowników kuchni z niecierpliwością czeka na Twoją odpowiedź. Wkrótce pojawi się wiele bardziej efektywnych recenzji produktów i wskazówek. Do tego czasu:


Wymiana lub rozszerzenie pamięci RAM\nSerwis laptopówOdwirusowywanie komputeraInstalacja systemu operacyjnegoCzyszczenie i konserwacjaNaprawa podświetleniaWymiana lub naprawa układu BGANaprawa płyty głównejWymiana lub naprawa wentylatoraWymiana gniazda (usb, zasilania, jack, itp.) Wymiana zawiasów w laptopie Wymiana klawiaturyWymiana matrycyWymiana ramki matrycyWymiana pokrywy matrycyWymiana taśmy sygnałowejWymiana płyty głównej na nowąWymiana nagrywarki DVD Wymiana dysku twardego (HDD)Aktualizacja BIOS lub sterownikówWymiana lub rozszerzenie pamięci RAMNaprawa włącznika Naprawa karty muzycznej Naprawa końcówki wtyków w zasilaczachNaprawa i konserwacja drukarek\nPrzyczyny: System nie wstaje wiesza się, BLUE SCREEN, restartuje może to być przyczyna wadliwych kości pamięci.\nPamięć RAM stanowi podstawę prawidłowego funkcjonowania komputera. Drogi kliencie, jeśli chciałbyś, aby Twój komputer czy też laptop był szybszy, funkcjonował sprawniej korzystaj z naszych usług! Jesteśmy po to, aby oferować potrzebną pomoc. Doradzimy, w jaki sposób najlepiej usprawnić Państwa sprzęt. Opinia lub ocena będzie całkowicie za darmo. Zrobimy to stosunkowo szybko a przede wszystkim, co najważniejsze - solidnie.\nCena 10-20zł + cena kości RAM\nNie pobieramy opłat za tą usługę jeżeli pamięć jest kupiona w naszym sklepie !!!


Głosowaliście na nas więc teraz przyjdźcie i sprawdźcie czy było warto! - Nidzica\n2017-09-25 11:18:00 (ost. akt: 2017-09-25 11:18:22)\nZapraszamy zatem WSZYSTKICH na naszą galę artystyczną która odbędzie się 30 września o godzinie 17:00 w Kinie “Wenus”. Przyjdźcie i sprawdźcie na co nas stać i czy Wasze głosy były tego warte. DO ZOBACZENIA!\nCiężko pracowaliśmy aby nauczyć się jak najwięcej i przygotować coś w zamian dla lokalnej społeczności - jako podziękowanie za oddane głosy. Efektem naszych wspólnych starań będzie gala artystyczna, na której nasi podopieczni zaprezentują swoje zdolności i umiejętności.\nJest to również kolejny etap naszej misji - propagowania sztuki kuglarskiej w lokalnym środowisku. Na deskach sceny nidzickiego kina “Wenus” zaprezentuje się przed Wami młodzież praktykująca takie sztuki kuglarskie jak żonglerka, manipulacje poi, kręceni kijem, jazda na monocyklu, chodzenie na szczudłach.\nTagi: Nidzica Akademia Kuglarska Grupa artystyczna Signum występ pokaz 2017


Biłgoraj w związkach | Nowa Gazeta Biłgorajska\nBiłgoraj w związkach\nSamorząd miasta Biłgoraj przystąpił do Związku Miast Polskich oraz do Stowarzyszenia "Instytut Rozwoju Samorządu Terytorialnego Województwa Lubelskiego". Czym podyktowana jest ta decyzja oraz jakie są koszty z tym związane?\nOn Wrz 12, 2019 931 0\nDecyzję o przystąpieniu miasta Biłgoraj do Związku Miast Polskich oraz Stowarzyszenia „Instytut Rozwoju Samorządu Terytorialnego Województwa Lubelskiego” podjęli radni podczas sierpniowej sesji Rady Miasta.\nZgodnie ze statutem Związku Miast Polskich członkami Związku mogą być miasta polskie. Członków związku przyjmuje Zarząd. Warunkiem członkostwa jest podjęcie przez radę uchwały o przystąpieniu miasta do Związku. ZMP to najstarsza polska organizacja samorządowa o tradycji sięgającej czasów II Rzeczpospolitej. Posiada bogate tradycje międzywojenne. W latach 1917-1939 Związek aktywnie działał na polu lobbingu legislacyjnego, promocji gospodarczej i kulturalnej miast. Prowadził działalność wydawniczą i szkoleniową oraz szeroką wymianę doświadczeń. Współpracował także z podobnymi organizacjami w innych krajach. Po drugiej wojnie światowej działalność Związku Miast Polskich została uniemożliwiona. W pierwszych po wojnie wolnych wyborach lokalnych (27 maja 1990 r.) pojawiła się inicjatywa odtworzenia Związku. W ciągu kilku miesięcy rady blisko 60 miast podjęły uchwały o przystąpieniu do Związku i w styczniu 1991 roku odbył się w Poznaniu – statutowej siedzibie Związku – jego Kongres Restytucyjny.\nZwiązek Miast Polskich od 1990 roku tworzy najnowszą historię polskiej odrodzonej samorządności. Jest największą tego typu organizacją w Polsce, skupiającą ponad 310 miast, w których mieszka ponad 73% miejskiej ludności kraju. ZMP jest stowarzyszeniem miast, mającym na celu wspieranie idei samorządu terytorialnego oraz dążenie do gospodarczego i społeczno-kulturalnego rozwoju miast polskich. Fundusze Związku tworzą m.in. składki członkowskie, które stanowią ok. 50% ogólnego budżetu Związku. Składki ustala się w wysokości proporcjonalnej do liczby mieszkańców miasta, członka Związku, według danych GUS, na koniec czerwca poprzedniego roku. Zgromadzenie Ogólne Związku Miast Polskich w Zabrzu uchwaliło składkę członkowską w ZMP w wysokości 0,30 zł od mieszkańca miasta rocznie. Wyniesie rocznie ponad 8 tys. zł.\nSamorząd Województwa Lubelskiego zwrócił się z propozycją do burmistrza miasta o wstąpienie w poczet członków stowarzyszenia „Instytut Rozwoju samorządu Terytorialnego”. Celem Instytutu jest m.in. propagowanie wymiany doświadczeń w zakresie wykonywanych zadań jednostek samorządowych, inspirowanie i podejmowanie wspólnych inicjatyw, mających wpływ na rozwój społeczności lokalnych oraz współdziałanie z organami administracji publicznej, stowarzyszeniami, innymi organizacjami społecznymi oraz środowiskami naukowymi.\nZgodnie ze statutem Instytutu Rozwoju Samorządu Terytorialnego Województwa Lubelskiego członkami Stowarzyszenia mogą zostać jednostki samorządu terytorialnego województwa lubelskiego. Członków Stowarzyszenia przyjmuje Zarząd. Warunkiem członkostwa jest podjęcie uchwały samorządu o przystąpieniu jednostki samorządu terytorialnego województwa lubelskiego do Stowarzyszenia. Walne Zgromadzenie Członków Stowarzyszenia uchwaliło składkę członkowską w Stowarzyszeniu w wysokości 10 gr od mieszkańca. Dla naszego miasta wyniesie ona ok. 2700 zł rocznie.


Oświetlenie : Lampa przód TURISMO RACE\nJesteś tutaj: Home Akcesoria Oświetlenie Lampa przód TURISMO RACE\nLampa przód TURISMO RACE\nZaawansowana technologicznie lampka wykonana z wysokiej jakości tworzyw. Wyposażona w diodę LED XPE2 R3 renomowanej firmy Cree™ oraz czujnik stanu akumulatora, ładowanego poprzez USB. Dzięki zastosowaniu unikalnej technologii Low Beam - inteligentne rozproszenie światła, najbliższa przestrzeń przed rowerem jest mocno doświetlona. Technologia Power Energy Saver Control łamie Prawo Zachowania Materii, wydłużając czas pracy do 3.5 h. Dzięki Cut-off line - wiązka światła kierowana jest tam, gdzie zależy rowerzystom - na drogę, nie w niebo, maksymalizuje wykorzystanie mocy lampki, dodatkowo zapobiega oślepianiu kierowców jadących z naprzeciwka. Intuicyjny sposób montażu umożliwia szybkie przełożenie lampki do innego roweru. Uszczelniona obudowa dobrze chroni przed przenikaniem wody umożliwiając korzystanie w trudnych warunkach atmosferycznych.\nŹródło światła: 2,5W dioda CREE XPE2 R3\nMoc światła: 135 lum ± 15 %\nNatężenie oświetlenia: ≥ 30 lx / 10 m\nTemperatura emitowanego światła: 6000°K\nZasilanie: akumulator litowy 3,7V 1200 mAh\n3 h ± 15 % w trybie Turbo\n6 h ± 15 % w trybie Normal\nWymiary: 81 x 46 x 37mm\nLampa przód GLINT II


Nowe Horyzonty: [RECENZJA] Cykl „Dwór” Evelyne Brisou-Pellen\n[RECENZJA] Cykl „Dwór” Evelyne Brisou-Pellen\nTom 1. Liam i mapa wieczności.\nTom 2. Clea i wrota do świata duchów.\nPozostało jeszcze wiele tajemnic dworu do odkrycia. Cléa przywołuje szczątki wspomnień, wciąż próbuje uporządkować migawki związane z jej porwaniem. Dziewczyna boi się przerwać zasłonę mroku, a jednocześnie chce poznać prawdę. Liam pomaga przyjaciółce, cierpliwie mobilizuje ją do odkopywania w pamięci najtrudniejszych i wypartych wspomnień. Ostatecznie to on oswoił dziewczynę, zupełnie jak Mały Książę lisa i czuje się za nią odpowiedzialny. Dokąd może zawieść chęć naprawienia własnego życia? Z poddasza dochodzą niepokojące dźwięki. Szare duchy z piwnicy tylko czyhają na najmniejszą okazję, by zdobyć dusze mieszkańców dworu i nawiedzać żywych. Co zatem skrywa poddasze? Nie do końca wiadomo, jaka jest struktura dworu, co jeszcze kryje, jakie prawa rządzą tą budowlą i czy są niezmienne. Jest też we dworze co najmniej jedna osoba, która ma problemy z odtworzeniem swojej przeszłości albo coś ukrywa… (oba opisy pochodzą ze strony Wydawnictwa Widnokrąg).\n„(…) siła nie zawsze zapewnia zwycięstwo”.\nSeria: Dwór (tom 1 i 2)\nWydawnictwo: Widnokrąg 2017\nKsiążkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Widnokrąg.\nEtykiety: 2018, 4.5/6, Evelyne Brisou-Pellen, fantastyka, Literatura młodzieżowa, przeczytane w 2018r, recenzja, recenzja 2018, wydana 2017, Wydawnictwo Widnokrąg


Olga – Pani od biologii\n10 czerwca 2016 10 czerwca 2016 OlgaDodaj komentarz\nPo bojach z wordpressem, serwerem i innymi złośliwościami losu, mogę powiedzieć: udało się! Wizualnie jest bardzo podobnie, ale funkcjonalnie będzie (mam nadzieję!) dużo lepiej 🙂\nOd dzisiaj strona będzie dostępna pod tym adresem:\nKliknij, żeby przejść do nowej strony 🙂\n6 czerwca 2016 Olga3 Komentarze\n25 Maj 2016 29 Maj 2016 OlgaDodaj komentarz\nKoniec matur. W ramach odpoczynku po egzaminach maturzyści mogą rzucić się w wir składania papierów na studia, wybierania uczelni i popaść w dodatkowy stres. Bo teraz zostało tylko.. siedzieć i czekać na wyniki. Mam nadzieję, że nikt nie popełni mojego błędu: nie denerwujcie się! Wiecie, czemu nie ma sensu przejmować się maturą po maturze?Czytaj dalej »\n24 kwietnia 2016 29 Maj 2016 Olga4 Komentarze\n20 kwietnia 2016 29 Maj 2016 OlgaDodaj komentarz\nJeśli lubicie czytać (ja lubię) i interesuje Was biologia, albo po prostu świat dookoła (mnie tak), to mam dla Was kilka czytelniczych propozycji:Czytaj dalej »


KFC i Pizza Hut wyprowadziły się z budynku Astorii. Kto będzie nowym najemcą?\nRedakcja 09 stycznia 2019, 16:56 13.7k odsłon 0\nZ początkiem stycznia KFC i Pizza Hut wyprowadził się z budynku Astorii na rogu Al. Racławickich i ul. Lipowej w Lublinie. Restauracje działały tam od 17 lat.\nRestauracje KFC i Pizza Hut z dniem 3 stycznia 2019 r. przestały funkcjonować w budynku Astorii przy Ogrodzie Saskim. Powodem takiej sytuacji jest koniec umowy dzierżawy. Spółce Lubelskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej, która dzierżawi budynek od miasta, nie udało się dojść do porozumienia w sprawie jej przedłużenia z właścicielem restauracji.\nCo pojawi się w tym miejscu? Mówi się, że może tu otworzyć się sklep. – „W chwili obecnej prowadzone są negocjacje z potencjalnym najemcami. W związku z tym o szczegółach będziemy mogli informować po ewentualnym zawarciu umowy” – mówi Joanna Burzec z Lubelskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej.\n>> Ogromna reklama na budynku Astorii. Miejska spółka nie chce ujawnić umowy