Gięcie - Felinox\nGrupa Felinox od 1993 roku\nProces gięcia blach jest jedną z najprostszych i najtańszych metod obróbki plastycznej metali. Mimo to angażuje on spore nakłady energii, jednocześnie wymuszając wprowadzenie zaawansowanych elementów sterowych, w tym urządzeń CNC.\nGięcie blach – warunki miejscowe i ich wpływ na proces\nŻeby uzmysłowić sobie, jak złożonym procesem jest gięcie blach, warto zwrócić uwagę na czynniki, które mają na niego ostateczny wpływ.\nSprężystość materiału – każdy metal (w tym blacha, profile i kształtowniki) wykazują oddziaływania sprężyste. Polegają one na dążeniu giętej struktury do powrotu do naturalnej formy sprzed gięcia. Ich siła istotnie wpływa na każdą z faz obróbki plastycznej.\nSiła oddziaływania prasy – jest zależna od zastosowanego materiału. Inną siłę stosuje się np. podczas gięcia blach aluminiowych, a inną wykonując np. gięcie rur stalowych. Maksymalna siła oddziałująca na obrabiany plastycznie materiał to mniej więcej równowartość 175 ton nacisku.\nGraniczna wartość gięcia – jest to granica, po której przekroczeniu znacznie wzrasta ryzyko zniszczenia obrabianej części. Gięcie rur i profili wpływa na zwiększenie wymiarów poprzecznych warstw ściskanych i zmniejszenie analogicznych wymiarów warstw rozciąganych, co może doprowadzić do ich pęknięcia i zniszczenia.\nMetodologia gięcia blach\nGięcie profili, blach i innych elementów stalowych i aluminiowych, jest uzależnione przede wszystkim od wyboru procesu obróbki. Choć proces ten jest zwykle realizowany poprzez prasy krawędziowe, to jego ostateczny wynik zależy przede wszystkim od zastosowania wielu innych, specjalistycznych technik i narzędzi.\nW tym celu stosuje się specjalne tłoczniki (montowane na prasach krawędziowych) i walce. Czasami wykorzystuje się również metodę przeciągania. Procesy te mogą być realizowane zarówno na zimno, jak i na ciepło. W zasadzie dzielimy je na trzy fazy. Pierwsza, nazywana sprężystą, polega na powolnym pokonywaniu sił sprężystych obrabianego elementu. Druga faza to gięcie plastyczne, którego rolą jest wstępne uformowanie wybranego detalu. Trzecią, ostatnią fazą jest dotłaczanie, które polega przede wszystkim na ostatecznym formowaniu. Odpowiedni dobór tych trzech faz znacznie ułatwia przeprowadzenie bardziej skomplikowanych procesów, takich jak gięcie profili kwadratowych, czy też ogólnie – gięcie profili zamkniętych.\nNasza firma wykonuje profesjonalne gięcie rur, realizując zlecenia zarówno na rzecz klientów lokalnych, jak i ogólnokrajowych. Oferujemy zaawansowane gięcie rur, profili kwadratowych, prostokątnych itd., z wykorzystaniem urządzeń sterowanych cyfrowo. Jeśli są Państwo zainteresowani naszymi usługami, serdecznie zapraszamy do kontaktu. Gięcie rur to nasza specjalność!\nFelinox Paweł Jurga\nKrzyżanowo 18, 63-100 Śrem POLAND\nTelefon: +48 508 244 773\nPrzycisk przenosi do mapy Google - kliknij po wskazówki dojazdu do Felinox.


Bóg mi świadkiem - Krystyna Sztramska - Portal OPOKA\nWartość obietnicy. Wartość przysięgi\n– Można teraz pożegnać się ze zmarłym. – Do uszu Borysa dotarły słowa księdza.\n– Byłam pewna, że przyjedziesz – powiedziała.\n– Przecież to mój brat – warknął niegrzecznie.\n– Nie widziałeś się z nim od piętnastu lat – odpowiedziała zaczepnie. – Jak tylko zgarnąłeś pieniądze po ojcu, uciekłeś, gdzie pieprz rośnie.\n– Robiłem interesy, nie miałem czasu.\n– Wiem, śledziliśmy ze Staszkiem twoje losy. Cieszył się jak dziecko, gdy widział cię w telewizji. Snuł marzenia o wspólnym domu. Wierzył, że kiedyś zabierzesz go z tego przytułku, że dotrzymasz obietnicy.\n– Jakiej obietnicy?! – Borys podniósł głos\n– Przysięgałeś ojcu, że zaopiekujesz się Staszkiem. Z ręką na Piśmie Świętym zapewniałeś, że będziesz dzielił zyski na pół.\n– Staszkowi w domu opieki źle nie było, miał co jeść i w co się ubrać. A w interesach każdy chwyt jest dozwolony. Moja przysięga dana ojcu nic nie znaczyła.\n– Jak ta, którą złożyłeś na naszym ślubie?\n– Nie przyjechałem tu po to, żeby słuchać twoich żalów i wymówek!\n– A po co? – zapytała i spojrzała mu uważnie w oczy.\n– Co to za listy, o których mówiłaś?\n– Staszek pisał je do ciebie. Nie miał odwagi ich wysłać. Ale kiedy go odwiedzałam, czytał mi je po kilka razy. Ty nawet nie wiesz, jaki on miał talent literacki. Obiecałam mu, że po jego śmierci zostaną wydane.\n– Co w nich jest? – zapytał zaniepokojony.\n– Wszystko, twoja przysięga też!\nBorys poczerwieniał ze złości. „Czy ta Teresa zwariowała? Czy ona myśli, że pozwolę, by moi wspólnicy się o tym dowiedzieli i stracili do mnie zaufanie?” – myślał.\n– Teresa, pozwól, że sam je wydam. – Zaproponował, uśmiechając się do niej ciepło. – Bóg mi świadkiem, że tej obietnicy dotrzymam.\n– Pana Boga zostaw w spokoju! – Zdenerwowała się. – On na pewno nie chce uczestniczyć w twoich kłamstwach.\n– Ty ze mną nie zadzieraj! – krzyknął rozdrażniony jej słowami.\n– Bo co? Znów mnie oszukasz, i to z imieniem Pana Boga na ustach?\n– Coś się stało? – Ksiądz podszedł do nich zaniepokojony podniesionymi głosami.\n– Nie, nie! – Teresa pośpiesznie odciągnęła kapłana od Borysa. – Wszystko w porządku. Tylko mój mąż nie czuje się najlepiej. Ale to normalne, gdy żegna się swojego jedynego brata…\nCopyright © by Różaniec (2/2015)\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: śmierć świadectwo listy pieniądze bracia obietnica egoizm pośpiech interesy


Lake Glendale Stables (Golconda, IL) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Lake Glendale Stables\nAtrakcje w pobliżu obiektu Lake Glendale Stables\nLake Glendale Stables opinie, Golconda\nNr 3 wśród 9 atrakcji w lokalizacji Golconda\nWypoczynek na świeżym powietrzu, Wycieczki, Tory wyścigów konnych, Wycieczki po rezerwatach przyrody Więcej\nLake Glendale Road, Golconda, IL 62938\nTo świetne miejsce z doskonałym gospodarzem\nUważamy, że jest to tylko około 3 dni przed podróżą. Na pewno jestem szczęśliwy, że zrobiłem! Jezioro Glendale stajnie nie jest to ośrodek, a nie gospodarstwo/stabilność - parku rozrywki, ale w domu, malownicza, i przyjemne miejsce. Jesteśmy bardzo zadowoleni z konia z powrotem ridings, kajaki,...wędkarstwo, ognisko, itp. Jest to również wygodne, aby dostać się do innych pobliskich atrakcji, takich jak Bell Smith Springs, Trigg Tower, jeziora Glendale Zaplecze rekreacyjne. Również udaliśmy się do ogród bogów, co jest o 50 minut jazdy od hotelu. Co to jest warto wspomnieć jest to, że Carol jest wspaniałą gospodynią i mówię słowo fantastyczny z każdej przesady. Ona jest inteligentna, zabawna, pełna energii, mili, i super, że z. koncepcję jest to, że ona otwiera się jej dom, i widzi jak rodzinę. Jej pomocnicy w tym miejscu są również wspaniałe, bardzo Pocieszne! Jesteśmy naprawdę biorąc pod uwagę powrót tam szybko, nawet w tym roku. W mote, kilka zdjęć na tej stronie internetowej są nie w porządku. Nie rozumiem dlaczego. Nie jest to miejsce jak widać na pierwszy obraz, który ma bardzo formalne, i z łukowych struktur. Również zdjęcie, na którym widać dom z tarasem jest nie w porządku.Więcej\nJazda konna w najlepszym wydaniu\nByliśmy tam już kilka razy i na pewno wrócimy. Zatrzymujemy się w wiejskim domku i było super. To jest duży i spokojnie w nocy. jazda jest wspaniała. Trasy są coś, czego nie mogę dostać się gdziekolwiek indziej. Carol właściciel jest zawsze niesamowitym gospodarzem. Szlak przewodnicy...są dobrze doświadczenie i pomocni i mili. Nasz przewodnik jest zawsze Jodie. Ona wie tak wiele o konie i okolicy. Patrząc na wspaniały dzień lub weekend nie można zrobić nic lepszego niż jezioro Glendale stajnie.Więcej\nBezproblemowe spokojna jazda\nNie możemy powiedzieć tyle dobrych rzeczy o Carol, właściciel. Ona traktuje wszystkich jak ona Twoja ciocia. Konie są zadbane i bardzo spokojny, zrelaksowany. Czułem się tam wjechał w czyimś domu, kiedy przyjechaliśmy i konie/koguty były roamingu. Zostaliśmy przywitani przez konia jak pies. Ale to miłe,...relaksująca atmosfera tego miejsca. Szlak był bardzo zacieniony. Przewodnicy byli bardzo spokojny i chętny do dają ci niezależnie od poziomu konna była. Nie czujesz się ograniczony jak w innych miejscach. Szlak ma kilka dobrych wzgórza i piękne formy skalne. Bez dodatkowych opłat - Zabierzcie ze sobą na chłodniejsze i pływanie pasuje do jeziora z kajaków, piaskownica, łódka po Horse Ride. To zjazd na linie z kąpieli w jeziorze.Więcej\nZrobiliśmy 1 godziny jazdy konno po lesie i świetnie się bawiliśmy! Ludzie są super miły i konie są dobrze wychowane. Obiekt i szlak były piękne i wygląda na to, że będzie to dobre miejsce na biwakowali lub mają jakieś grupa aktywności. Jest tam duża jeziora,...zjazd na linie, ogniska, zakwaterowania, itp. Polecam to miejsce każdemu!Więcej\nw odległości 30,33 km\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Lake Glendale Stables.


Szufelka do węgla CO niebieska - egarden24.pl\n==> Dom==>SYSTEM GRZEWCZY==>Pogrzebacze, wygarniacze i łopatki==>Szufelka do węgla CO niebieska\nSzufelka do węgla CO niebieska\nPrzedmiotem sprzedaży jest nowa metalowa szufelka-łopatka z drewnianą rączką przydatna w każdym gospodarstwie domowym. Produkt przystosowany do przenoszenia, przerzucania, wrzucania do pieca: węgla, trocin, wygarniania popiołu.\ncałkowita długość: 54cm;\nszerokość szufli: 14,5cm;\ndługość szufli: 21,5cm;\nmateriał wykonania: blacha malowana proszkowo, drewniany uchwyt.\nPogrzebacz do pieca/kominka XL\nPogrzebacz do pieca/kominka DUŻY\nPogrzebacz do pieca/kominka MAŁY\nWygarniacz do popiołu DUŻY\nWygarniacz do popiołu MAŁY\nŁopatka do węgla na pręcie\nSzufelka do węgla CO mała\nSzufelka do węgla/popiołu wąska\nSzczypce go węgla grilla/pieca ocynkowane


Światowe Dni Młodzieży, Jasna Góra, 13-15.08.1991 » Jasnogórskie Centrum Modlitwy Zawierzenia\nŚwiatowe Dni Młodzieży, Jasna Góra, 13-15.08.1991\nOtrzymaliście ducha przybrania za synów (Rz 8,15)\nOTRZYMALIŚCIE DUCHA PRZYBRANIA ZA SYNÓW. Watykan, „Anioł Pański”, 24 marca 1991.\nORĘDZIE DO MŁODYCH CAŁEGO ŚWIATA Z OKAZJI ŚWIATOWEGO DNIA MŁODZIEŻY. Otrzymaliście ducha przybrania za synów (Rz 8,15).\nZAPRASZAM MŁODZIEŻ ZE WSZYSTKICH KONTYNENTÓW DO SANKTUARIUM W CZĘSTOCHOWIE. Watykan, Anioł Pański, 8 kwietnia 1990.\nPRZED PODRÓŻĄ DO POLSKI I NA WĘGRY. Castel Gandolfo 11 sierpnia 1991.\nZNAK SOLIDARNOŚCI I SANKTUARIUM CIERPIENIA. Kraków, szpital pediatryczny Prokocim 13 sierpnia 1991.\nDZIEŃ, NA KTÓRY CZEKAŁEM. Poświęcenie nowej siedziby Papieskiej Akademii Teologicznej. Kraków, Dom Długosza – rektorat PAT, 13 sierpnia 1991.\nPRÓBY I ZWYCIĘSTWA WIARY NASZEGO CZASU. Msza św. beatyfikacyjna Anieli Salawy. „Otrzymaliście ducha przybrania za synów” (Rz 8, 15).. Kraków-Rynek, 13 sierpnia 1991.\nTO, CO SERCE KAŻE MI POWIEDZIEĆ. Przed końcowym błogosławieństwem. Wadowice, 14 sierpnia 1991.\nCEL NASZEGO PIELGRZYMOWANIA: SŁUCHAĆ I SPEŁNIAĆ SŁOWO BOŻE. Przemówienie powitalne do uczestników VI Światowego Dnia Młodzieży. Jasna Góra, Szczyt, 14 sierpnia 1991.\nJESTEM PRZY TOBIE, PAMIĘTAM, CZUWAM… Podczas czuwania maryjnego. Jasna Góra, Szczyt, 14 sierpnia 1991.\nCENTRALNA MSZA ŚWIĘTA:\nAKT ZAWIERZENIA MŁODZIEŻY ŚWIATA MATCE BOŻEJ. Jasna Góra, Szczyt, Msza św., 15 sierpnia 1991.\nMARYJA WZOREM NA DRODZE KU PEŁNEJ DOJRZAŁOŚCI. Przemówienie pożegnalne do młodzieży. Jasna Góra, Szczyt, 15 sierpnia 1991.\nTO IMIĘ NADAŁA WAM MATKA BOŻA. Do Rady Miejskiej Częstochowy. Jasna Góra, Sala Rycerska, 15 sierpnia 1991.\nSZCZEGÓLNA POSTAĆ TEOLOGII WYZWOLENIA W EUROPIE. Do uczestników Kongresu Teologów Europy Środkowo-Wschodniej. Jasna Góra, Biblioteka, 15 sierpnia 1991.\nSEMINARIUM MUSI FORMOWAĆ KAPŁANÓW MOCNYCH, ODWAŻNYCH I ŚWIĘTYCH. Poświęcenie budynku seminarium częstochowskiego. Częstochowa, 15 sierpnia 1991.\nTOBIE, PANI JASNOGÓRSKA… Apel Jasnogórski. Jasna Góra, Szczyt, 15 sierpnia 1991.\nTRZEBA OLBRZYMIEJ MODLITWY. Przed opuszczeniem Jasnej Góry, Szczyt, 16 sierpnia 1991.\nAPEL JASNOGÓRSKI STRESZCZA PROGRAM NOWEJ EWANGELIZACJI. Kraków, lotnisko Balice, 16 sierpnia 1991.\nWYJAZD Z POLSKI NA WĘGRY – TELEGRAM DO PREZYDENTA RP. Telegram, w samolocie lecącym do Budapesztu, 16 sierpnia 1991.\nJASNOGÓRSKIE SPOTKANIE MŁODZIEŻY POZOSTANIE DLA WSZYSTKICH ŹRÓDŁEM NADZIEI. Watykan, Plac św. Piotra, Audiencja generalna, 21 sierpnia 1991.\nŚWIĘTO MŁODOŚCI KOŚCIOŁA. Castel Gandolfo, 25 sierpnia 1991.\nWatykan, „Anioł Pański”, 24 marca 1991\nZanim odmówimy „Anioł Pański”, pragnę skierować kilka słów do młodzieży licznie dziś zgromadzonej na liturgię Niedzieli Palmowej, połączonej z obchodami Dnia Młodzieży.\nDziękuję Wam, najmilsi, za tak spontaniczny i żywy udział!\nPapież liczy na Was. Bądźcie zawsze wierni Chrystusowi, który jest Odkupicielem i Mistrzem. On ma klucz Waszego życia i całych ludzkich dziejów. On, który powiedział: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem (J 14, 6). Orędzie Chrystusa stawia wiele wymagań, ale tylko ono pozwala w pełni zaspokoić nurtujące Was pragnienie prawdy i dobra.\nOtrzymaliście ducha przybrania za synów (Rz 8, 15). Te słowa Pawła Apostoła, będące tematem najbliższego Światowego Dnia Młodzieży, każą nam przyjąć z poczuciem odpowiedzialności całe dziedzictwo, które wiąże się z Bożym synostwem otrzymanym na chrzcie. To dziedzictwo obejmuje również wzajemną miłość, poczucie solidarności, umiłowanie pokoju.\nJakże potrzebne jest to orędzie dzisiejszemu światu, tak głęboko rozdartemu przez wojny, konflikty i wszelkiego rodzaju przemoc! Zadaniem chrześcijan, Waszym zadaniem, Droga Młodzieży, jest przypominanie ludzkości słowem i przykładem, że Bóg jest Ojcem wszystkich i że wszyscy jesteśmy braćmi.\nJuż teraz umawiam się z Wami na spotkanie w Częstochowie, gdzie w prastarym sanktuarium na Jasnej Górze czeka na nas Matka Boża. Któż lepiej niż Ona może nas nauczyć, co znaczy otrzymać ducha przybrania za synów? Kto może wychować nas do życia w duchu prawdziwej rodziny? Jej matczynemu sercu, które ogarnia wszystkich i każdego, zawierzam przygotowania i przebieg przyszłego Światowego Dnia Młodzieży.\nCzarna Madonno z Jasnej Góry, ogarnij matczynym spojrzeniem młodych tutaj obecnych i młodzież całego świata; tych, którzy już wierzą w Twojego Syna i tych, którzy jeszcze Go nie spotkali na swojej drodze.\nWysłuchaj, Maryjo, ich pragnień, rozwiej ich wątpliwości, daj siłę ich postanowieniom, spraw, by doznając we własnym życiu uczuć, jakie wzbu-dza w nich dar przybrania za synów, skutecznie przyczyniali się do budowania bardziej sprawiedliwego świata. Ty widzisz ich zapał i znasz ich serca. Ty jesteś Matką wszystkich!\nOrędzie do młodych całego świata z okazji Światowego Dnia Młodzieży\nJako temat VI Światowego Dnia Młodzieży wybrałem słowa św. Pawła:Otrzymaliście ducha przybrania za synów (Rz 8,15). Są to słowa, które\nwprowadzają w najgłębszą tajemnicę chrześcijańskiego powołania: według planu Bożego jesteśmy prawdziwie powołani, aby stać się dziećmi Bożymi w\nChrystusie przez Ducha Świętego. Czy można pozostać obojętnym wobec tak zawrotnej perspektywy? Człowiek – istota stworzona i ograniczona, więcej, grzesznik – przeznaczony jest, aby być dzieckiem Boga! Jakże nie wołać ze św. Janem: Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy (lJ 3,1)! Czy można pozostać nieczułym na takie wezwanie ojcowskiej miłości Boga, który zaprasza do wspólnoty życia tak głębokiego i intymnego?\nŚwiatowy Dzień Młodzieży, który będziemy przeżywali w następnym roku, niech przyczyni się do tego, aby to nadzwyczajne zdziwienie przeniknęło Was i wzbudziło w każdym z Was przylgnięcie coraz bardziej synowskie do Boga, naszego Ojca.\n2. Otrzymaliście ducha przybrania za synów…\nDuch Święty, prawdziwy sprawca naszego dziecięctwa Bożego, odrodził nas w wodzie Chrztu do nowego życia. Od tego momentu sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi bożymi (Rz 8,16).\nCo wnosi zatem w życie chrześcijanina owo bycie dzieckiem Boga?Święty Paweł pisze: Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi (Rz 8, 14). Być synami Bożymi oznacza zatem przyjąć Ducha Świętego, pozwolić prowadzić się przez Niego, być otwartym na Jego działanie w historii naszego życia osobistego i w historii świata.\nWam wszystkim, Drodzy Młodzi, z okazji tego Światowego Dnia Młodzieży, mówię: Przyjmijcie Ducha Świętego i bądźcie mocni w wierze! Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i trzeźwego myślenia (2 Tm l,7). Otrzymaliście ducha przybrania za synów…\nSynowie Boży, to znaczy ludzie odrodzeni przez chrzest i umocnieni przez bierzmowanie, są w pierwszej linii budowniczymi nowej cywilizacji, cywilizacji prawdy i miłości: są światłem świata i solą ziemi (por. Mt 5,13-16).\nMyślę o głębokich przemianach, jakie dokonują się w świecie. Dla wielu narodów otwierają się drogi nadziei na życie bardziej godne i bardziej ludzkie. W związku z tym przypominam sobie słowa prawdziwie profetyczne Soboru Watykańskiego II: Duch Boży, który przedziwną opatrznością kieruje biegiem czasu i odnawia oblicze ziemi, pomaga tej ewolucji (Gaudium et spes, 26).\nPrawdziwie, Duch dzieci Bożych jest mocą inspirującą rozwój historii narodów. W każdej epoce wzbudza On nowych ludzi, którzy żyją świętością, prawdą i sprawiedliwością. Świat, poszukując z niepokojem u progu Drugiego Tysiąclecia dróg współżycia bardziej solidarnego, koniecznie potrzebuje oparcia się na osobach, które właśnie dzięki Duchowi Świętemu umieją żyć jako prawdziwi synowie Boży.\n3. Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze! A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem. Jeżeli zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej (Ga 4, 6-7), Święty Paweł mówi tu o dziedzictwie synów Bożych. Chodzi tu o dar życia wiecznego, a jednocześnie o zadanie do realizacji już dzisiaj; chodzi o program życia, mogący zafascynować szczególnie Was, młodzi, którzy nosicie w głębi Waszych serc tęsknotę za wielkimi ideałami.\nŚwiętość jest podstawowym dziedzictwem synów Bożych. Chrystus mówi: Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski (Mt 5, 48). Świętość ta będzie wyrażać się w pełnieniu woli Ojca w każdej okoliczności życia. Jest to najdoskonalsza droga, którą wskazał nam sam Jezus: Nie każdy, który mi mówi: „Panie, Panie”, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie (Mt 7,21).\nPowtarzam Wam dziś jeszcze raz to, co powiedziałem w Santiago de Compostela: Młodzi, nie lękajcie się świętości! Wzbijajcie się na wysokie szczyty, bądźcie pośród tych, którzy pragną osiągnąć cele godne synów Bożych. Uwielbiajcie Boga Waszym życiem!\n4. Dziedzictwo synów Bożych niesie z sobą braterską miłość na wzór Jezusa, pierworodnego między wielu braćmi (por. Rz 8,29): …abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem (J 15, 12). Wzywając Boga jako„Ojca”, nie można nie rozpoznać w bliźnim – kimkolwiek by on był – brata, Który ma prawo do naszej miłości. Oto prawdziwie wielkie zadanie synów Bożych: pracować nad budowaniem braterskiego współżycia pośród wszystkich narodów.\nCzyż nie tego właśnie potrzebuje dzisiejszy świat? Pośród wszystkich narodów dostrzega się zdecydowanie gorące pragnienie jedności, będącej w stanie zburzyć wszelkie bariery zobojętnienia i nienawiści; to wielkie zadanie odnosi się szczególnie do Was, Młodzi, abyście budowali społeczność bardziej sprawiedliwą i bardziej solidarną.\n5. Przywilejem synów Bożych jest również wolność: także ona jest udziałem ich dziedzictwa. Dotykamy tu problemu, na który Wy młodzi jesteście w sposób szczególny wyczuleni, gdyż chodzi tu o wielki dar złożony przez Stwórcę w nasze ręce. Jest to jednak dar, który należy wykorzystać dobrze. Zbyt wiele bowiem fałszywych form wolności prowadzi do zniewolenia!\nW Encyklice „Redemptor Hominis” napisałem w związku z tym następujące słowa: Jezus Chrystus wychodzi na spotkanie człowieka każdej epoki, również i naszej epoki, z tymi samymi słowami: „Poznajcie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8, 32); uczyni was wolnymi. W słowach tych zawiera się podstawowe wymaganie i przestroga zarazem. Jest to wymaganie rzetelnego stosunku do prawdy jako warunek prawdziwej wolności. Jest to równocześnie przestroga przed jakąkolwiek pozorną wolnością, przed wolnością rozumianą powierzchownie, jednostronnie, bez wniknięcia w całą prawdę o człowieku i o świecie. Chrystus przeto również i dziś, po dwóch tysiącach lat, staje wśród nas jako Ten, który przynosi człowiekowi wolność opartą na prawdzie… (nr 12).\nKu wolności wyswobodził nas Chrystus (Ga 5, 1). To wyzwolenie dokonane przez Chrystusa jest wyzwoleniem od grzechu, będącego źródłem wszelkich zniewoleń ludzkich. Święty Paweł mówi: Dzięki jednak niech będą Bogu za to, że gdy byliście niewolnikami grzechu, daliście z serca posłuch nakazom tej nauki, której was oddano, a uwolnieni od grzechu oddaliście się w niewolę sprawiedliwości (Rz 6, 17-18). Wolność jest więc darem i jednocześnie podstawowym zobowiązaniem każdego chrześcijanina: Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli… (Rz 8,15) – napomina św. Paweł.\nSprawą bardzo ważną i zasadniczą jest wolność zewnętrzna, zagwarantowana przez słuszne prawa cywilne. Słusznie więc cieszymy się, że powiększa się dziś coraz bardziej ilość krajów, w których respektowane są podstawowe prawa osoby ludzkiej, pomimo że często wymagało to wysokiej ceny ofiar i krwi. Wolność zewnętrzna jednak – choć tak drogocenna – sama w sobie nie może wystarczyć. U jej źródeł powinna być zawsze wolność wewnętrzna, właściwa synom Bożym, którzy postępują według Ducha (por. Ga 5,16) i którzy kierują się prawym sumieniem moralnym, zdolnym wybrać to, co jest dobre, …gdzie jest Duch Pański – tam wolność (2 Kor 3,17). Jest to, Droga Młodzieży, jedyna droga do budowania ludzkości dojrzałej i godnej tego imienia.\nWidzicie zatem, jak wielkie i zobowiązujące jest dziedzictwo synów Bożych, do którego jesteście powołani. Przyjmijcie je z wdzięcznością i odpowiedzialnością. Nie zmarnujcie go! Miejcie odwagę, aby w sposób konsekwentny żyć tym dziedzictwem każdego dnia i głosić je innym W ten sposób świat będzie się stawał coraz bardziej wielką rodziną synów Bożych.\n6. Punktem centralnym Światowego Dnia Młodzieży 1991 będzie ponowne spotkanie młodzieży z całego świata.\nTym razem, na zakończenie spotkań i obchodów zwyczajnych, zgromadzimy się na wspólną modlitwę w sanktuarium Czarnej Matki Bożej z Częstochowy, w Polsce, w mojej Ojczyźnie. Wspominając przeżycia pielgrzymki do Santiago de Compostela (1989), wielu z Was na pewno z radością podąży na to spotkanie w Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, w dniach 14 i 15 sierpnia 1991 roku. Poniesiemy ze sobą, w naszych sercach i w naszych modlitwach, młodzież całego świata.\nRozpocznijcie zatem już w tej chwili pielgrzymkę do domu Matki Chrystusa i naszej Matki, aby rozważać, pod Jej spojrzeniem pełnym miłości, temat VI Światowego Dnia Młodzieży: Otrzymaliście ducha przybrania za synów…\nGdzie można lepiej zrozumieć, co znaczy być dziećmi Bożymi, jeśli nie u stóp Matki Boga? Maryja jest najlepszą Mistrzynią. Jej to zostało powierzone podstawowe zadanie w historii zbawienia: Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo (Ga 4,4-5).\nDla wszystkich, młodzieży Wschodu i Zachodu, Północy i Południa, pielgrzymka do Częstochowy będzie świadectwem wiary dla całego świata. Będzie to pielgrzymka wolności poprzez granice państw, które otwierają się coraz bardziej na Chrystusa, Odkupiciela człowieka.\n7. Przez to Orędzie pragnę rozpocząć drogę przygotowania duchowego, tak na VI Światowy Dzień Młodzieży, jak również na pielgrzymkę do Częstochowy. Te rozważania niechaj posłużą jako inspiracje na rozpoczęcie tej drogi, która jest przede wszystkim drogą wiary, nawrócenia i powrotu do istotnych wartości naszego życia.\nA do Was, Młodzieży Krajów Europy Wschodniej, zwracam się ze słowami szczególnej zachęty. Nie może Was zabraknąć na tym spotkaniu, które zarysowuje się już od tej chwili jako historyczne spotkanie między młodzieżą Kościołów Wschodu i Zachodu. Wasza obecność w Częstochowie będzie świadectwem wiary o niezwykłym znaczeniu.\nA Wy, Droga Młodzieży mojej ukochanej Polski, jesteście tym razem powołani, aby gościnnie przyjąć Waszych przyjaciół, którzy przybędą ze wszystkich stron świata. Dla Was i dla Kościoła w Polsce to spotkanie, w którym będę uczestniczył, będzie nadzwyczajnym darem duchowym w aktualnej sytuacji historycznej, którą przeżywacie pełni nadziei na przyszłość.\nW duchowej łączności, klęcząc przed obrazem Czarnej Madonny z Częstochowy, zawierzam Jej opiece pełnej miłości cały przebieg VI Światowego Dnia Młodzieży.\nWam wszystkim, Droga Młodzieży, udzielam mego ojcowskiego błogosławieństwa.\nWatykan, 15 sierpnia 1990 r.\nVI ŚWIATOWY DZIEŃ MŁODZIEŻY – 13-16 sierpnia 1991\nZapraszam młodzież ze wszystkich kontynentów do sanktuarium w Częstochowie\nWciąż jeszcze żyje w nas wspomnienie wielkiego, ubiegłorocznego zgromadzenia w Santiago de Compostela i kiedy we wszystkich diecezjach świata jest dziś obchodzony V Światowy Dzień Młodzieży, myślą wybiegamy ku przyszłemu etapowi tej duchowej pielgrzymki, która wiedzie nas do trzeciego tysiąclecia. Zapraszam więc młodzież ze wszystkich kontynentów na spotkanie w sierpniu 1991 r. do sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej, które od ponad sześciuset lat jest sercem dziejów Narodu polskiego, aby tam razem obchodzić VI Światowy Dzień Młodzieży.\nTematem tego spotkania będą słowa z Listu św. Pawła do Rzymian: „Otrzymaliście ducha przybrania za synów” (8, 15).\nW epoce naznaczonej głębokimi przemianami społecznymi, w której przyszło nam żyć, duch przybrania za synów Bożych stanowi ożywiającą siłę historii narodów i życia poszczególnych ludzi: ujawnia on bowiem głębokie korzenie godności człowieka i wielkości jego powołania.\nNiech Maryja nauczy nas żyć tak, jak przystało prawdziwym synom Boga Ojca!\nWatykan, Anioł Pański, 8 kwietnia 1990\nPrzed podróżą do Polski i na Węgry\n1l. Cała wspólnota chrześcijańska z ufnością spogląda w stronę sanktuarium w Częstochowie, gdzie 14 i 15 sierpnia odbędzie się – jak wiadomo – VI Światowy Dzień Młodzieży.\nNa Jasną Górę przybywają wciąż tysiące młodzieży z wszystkich zakątków świata. Jest to pielgrzymka wiary, świadectwo gorącej nadziei i wyraz zaangażowania młodzieży w Kościele.\nW tych dniach moje myśli podążają zatem ku tym wszystkim, którzy u podnóża sanktuarium Czarnej Madonny modlą się, rozważają i przeżywają poczucie braterstwa, będące następstwem słuchania ewangelii i naśladowania Odkupiciela. Ich wszystkich wraz z przedstawicielami Papieskiej Rady ds. Świeckich i Kościoła w Polsce, którzy z wielkoduszną gotowością wzięli na swoje barki wszelkie problemy organizacyjne, serdecznie pozdrawiam. Pragnę wyrazić także moje uznanie chłopcom i dziewczętom z ponad 74 krajów, którzy uczestniczyli w pracach Międzynarodowego Forum Młodych na temat: «Duch dzieci Bożych – Duch wolności.\nZapraszam was do wzięcia udziału w tych intensywnych przygotowaniach duchowych do Światowego Dnia Młodzieży i do wsparcia go waszą modlitwą. W najbliższy wtorek będę w Polsce. Proszę was wszystkich, abyście mi towarzyszyli modlitwą do Pana i Jego Najświętszej Matki, aby ten tak wymowny etap na drodze Kościoła ku trzeciemu tysiącleciu ukoronowany został obfitością owoców duchowych.\n2. Wzywam was także do modlitwy w intencji mojej wizyty pasterskiej na Węgrzech, którą – jeśli Bóg zechce – złożę bezpośrednio po zakończeniu Światowego Dnia Młodzieży. Po raz pierwszy Następca św. Piotra uda się do tych braci, członków Kościoła doświadczonego tyloma cierpieniami.\nOby Maryja, wzywana i czczona przez Naród węgierski jako Magna Domina Hungarorum, wspierała tę podróż i nieustannie brała pod swą opiekę wiernych tego kraju.\nCastel Gandolfo 11 sierpnia 1991\nZnak solidarności i sanktuarium cierpienia\nDrogie dzieci, które przebywacie w tym instytucie, aby powrócić do zdrowia, razem z wami pragnę naprzód pozdrowić Pana Premiera Rzeczypospolitej, dostojnych przedstawicieli prezydenta Stanów Zjednoczonych, którym przewodniczy pan Edward Derwiński, i Kongresu, z panem Fascell na czele, zarząd Fundacji „Project HOPE”, przedstawicieli międzynarodowego zarządu tej Fundacji, przedstawicieli rządu polskiego oraz przedstawicieli sponsorów z małżonkami. Witam wszystkie obecne tu panie. Pozdrawiam wszystkich pracowników Polsko-Amerykańskiego Instytutu Pediatrii Akademii Medycznej z Krakowa oraz przedstawicieli tej Akademii z rektorem, prof. Andrzejem Szczeklikiem, i wszystkich obecnych tu gości.\nJednakże Opatrzność Boża sprawiła, że pierwsze kroki na szlaku tej pielgrzymki było mi dane skierować do szpitala dziecięcego, a więc do szczególnego sanktuarium ludzkiego cierpienia. (…)\n3. Szanowni Państwo, Drodzy Bracia i Siostry, pozwólcie, że na zakończenie przekażę wam jeszcze garść wspomnień. (…)\nDziękuję, jeszcze raz dziękuję wszystkim. Dziękuję dzieciom za wzruszający program, jaki przygotowały, dziękuję małej różyczce, co wypadła z koszyczka i… powinszowała.\nPragnę pobłogosławić z całego serca dzieci, służbę zdrowia, naszych gości i wszystkich tutaj zgromadzonych. Niech was błogosławi Bóg wszechmogący, Ojciec, Syn i Duch Święty. (…)\nKraków, szpital pediatryczny Prokocim 13 sierpnia 1991\nDzień, na który czekałem\nPoświęcenie nowej siedziby Papieskiej Akademii Teologicznej\nProszę Państwa, (…) cieszę się, że w starym domu Długosza znalazła siedzibę odnowiona Akademia teologii katolickiej w Krakowie. (…)\nJest to dla mnie dzień szczególny. Dzień, na który czekałem: żebym kiedyś mógł wrócić do Krakowa jako pielgrzym. Po prostu jako pielgrzym wracający do miejsc, z których wyszedłem. Jest to dla mnie dzień szczególny na każdym z jego etapów: w katedrze wawelskiej i tu jeszcze raz. Nie bez znaczenia jest okoliczność, że przez Kraków udaję się na Jasną Górę, a z Jasnej Góry przez Kraków jadę na Węgry. Właśnie te miejsca mówią o najmocniejszych więzach, jakie łączyły nas z naszymi pobratymcami z południa, których języka chyba jeszcze bardziej my nie rozumieliśmy niż oni naszego. Niemniej czuję całą wymowę tego powiązania – przypuszczam, że nikt nie czuje tego w ten sposób, jak my, powiedziałbym, może w szczególny sposób, jak ja – powiązania pomiędzy Wawelem, błogosławioną królową Jadwigą, jej krzyżem, grobowcami królewskimi, Batorym, tym dziedzińcem i tą Akademią. Akademią, którą w ostatecznej postaci ona fundowała jeszcze przed swoją przedwczesną śmiercią. A wiemy, że przyszła do nas z Węgier. Udając się na Węgry,\npragnę w jakiś sposób spłacić wszystkie te długi. Chociaż nie wiem, czy moi bracia i siostry na Węgrzech o tym wiedzą, ale ja tam jadę spłacać także wielkie długi ojczyste.\nTo chciałem tu dopowiedzieć, bo wydaje mi się, że to jest miejsce najwłaściwsze. Jeszcze raz dziękuję wszystkim za to, że w tym momencie zechcieli tutaj być ze mną.\nI dziękuję za zaproszenie do Krakowa w charakterze pielgrzyma, za to, że mogłem ucałować te wszystkie miejsca w katedrze, które mi są drogie, które tworzą moje życie, z których wyrastam i z których nigdy nie potrafię wyrosnąć: tak są wielkie. Bóg zapłać!\nKraków, Dom Długosza – rektorat PAT, 13 sierpnia 1991\nPróby i zwycięstwa wiary naszego czasu\nMsza św. beatyfikacyjna Anieli Salawy\nPanie Premierze, Marszałku Senatu, przedstawiciele rządu,\nWszyscy moi Drodzy Rodacy, Bracia i Siostry, krakowianie i goście, Bracia w kapłaństwie, Bracia i Siostry w powołaniu zakonnym, wszyscy Bracia i Siostry w powołaniu chrześcijańskim.\n1. Słowa Pawłowe z Listu do Rzymian, przeczytane na początku, są myślą przewodnią Światowego Dnia Młodzieży na Jasnej Górze. Młodzi pielgrzymi z różnych stron świata, nade wszystko z różnych krajów Europy, podążają w tych dniach do jasnogórskiego sanktuarium. Kierują nimi słowa Apostoła: „Ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli (…), ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: „Abba, Ojcze” (Rz 8, 14-15).\nRadością Ducha Świętego jest, gdy może dawać świadectwo naszemu ludzkiemu duchowi, „że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa” (Rz 8, 16-17).\nDzień Młodzieży w Częstochowie jest jakby przygotowaniem gruntu dla tego Synodu, który odbywa się z myślą o bliskim już trzecim tysiącleciu od przyjścia Chrystusa. Jest to niejako Synod adwentowy. Adwent oznacza skierowanie ku przyszłości. Młodzi tę przyszłość noszą w sobie. (…)\nJakże aktualne jest to, co pisze Apostoł w Liście do Efezjan: „Nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym zostaliście opieczętowani na dzień odkupienia. Niech zniknie spośród was wszelka gorycz, uniesienie, gniew (…), znieważanie – wraz z wszelką złością (…). Przebaczajcie sobie [nawzajem], tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie” (Ef 4, 30-32).\nPowtarzamy te słowa z Jadwigą, królową Polski, „matką narodów”. I powtarzamy je z Anielą Salawą, błogosławioną. Niech się zjednoczą w naszej świadomości te dwie kobiece postaci: królowa i służąca! Czyż całe dzieje świętości chrześcijańskiej, duchowości budowanej na ewangelicznym wzorze, nie wyrażają się w tym prostym zdaniu: „Służyć Bogu – to znaczy królować!” (por. „Lumen gentium”, 36). Tę samą prawdę wyraża życie wielkiej królowej i życie prostej służącej! (…)\nKraków-Rynek, 13 sierpnia 1991\nTo, co serce każe mi powiedzieć\nPrzed końcowym błogosławieństwem\nZanim końcowe błogosławieństwo ukoronuje nasze liturgiczne spotkanie, pragnę raz jeszcze pozdrowić to miasto moje rodzinne. Pragnę wspomnieć wszystkich jego zmarłych mieszkańców, którzy nieopodal stąd spoczywają na cmentarzu. Pragnę pozdrowić wszystkich, którzy dzisiaj są jego mieszkańcami. Bogu jestem wdzięczny za to, że mogłem dziś znowu ucałować próg starego wadowickiego kościoła i brzeg chrzcielnicy. Wdzięczny jestem Bogu za to, że mogłem w Wadowicach konsekrować nową świątynię pod wezwaniem św. Piotra. (…)\nCel naszego pielgrzymowania: słuchać i spełniać Słowo Boże\n1. „Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś” (Łk 11, 27). Wraz z wami wszystkimi, którzy zgromadziliście się tutaj z różnych krajów i kontynentów – z wami, młodzi – pozdrawiam Jezusa Chrystusa. Pozdrawiam w Nim Syna Bożego, Słowo Przedwieczne Ojca. Pozdrawiam Syna Maryi tymi samymi słowy, jakimi pozdrowiła Go owa kobieta spośród rzeszy, gdy nauczał. Pozdrawiam Jezusa Chrystusa, błogosławiąc Jego Matkę-Dziewicę, błogosławiąc Jej macierzyństwo – poprzez to dziewicze macierzyństwo Syn Boży stał się jednym z nas.\n2. „Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś”. Wypowiadam wraz z wami to pozdrowienie u stóp Jasnej Góry, na progu sanktuarium, które wpisało się głęboko w dzieje jednego Narodu, a równocześnie otwiera się szeroko w stronę wszystkich narodów i ludów Europy i całego świata. Wy, młodzi, wiecie już o tym dość dużo. Wielu z was nie jest tutaj po raz pierwszy. Zwłaszcza w ostatnich latach znajdowaliście tutaj drogę na szlakach pieszych pielgrzymek, bardzo często z pielgrzymującymi na Jasną Górę waszymi rówieśnikami z Polski.\nTrzeba, abyście wchodzili na wielkie drogi historii nie tylko tu, w Europie, ale na wszystkich kontynentach i wszędzie stawali się świadkami Chrystusowych błogosławieństw: „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”(Mt 5, 9).\n4. „Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś”. Na to pozdrowienie kobiety Chrystus odpowiada. Mówi: „Błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je”(Łk 11, 28). Właśnie to jest celem naszego pielgrzymowania. Po to tutaj przybyliśmy, aby w tej wielkiej młodzieżowej rzeszy słuchać słowa Bożego i spełniać je.\n„Ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi”(Rz 8, 14). Pani Jasnogórska, przyjmij naszą pielgrzymującą rzeszę do tego szczególnego wieczernika – podobnie jak do jerozolimskiego wieczernika, w którym trwałaś na modlitwie wraz z apostołami, zanim zaczął ich „prowadzić Duch Święty” aż po krańce ziemi.\nUproś nam, aby „pałały nasze serca”, jak owym uczniom z Emaus, gdy Chrystus będzie do nas przemawiał, gdy będzie nam „otwierał Pisma”(por. Łk 24, 32), aby „wielkie sprawy Boże”(por. Dz 2, 11) stawały się w nas i przez nas na nowo udziałem pokolenia, które wkracza w trzecie tysiąclecie dziejów.\nNastępnie Papież zwrócił się do młodzieży przybyłej z różnych krajów, poczynając od młodzieży włoskiej. Poniżej zamieszczamy przekład pozdrowień skierowanych do poszczególnych grup:\nBardzo serdecznie pozdrawiam młodych przyjaciół z Hiszpanii i różnych krajów Ameryki Łacińskiej. Jesteście tutaj, w Częstochowie, zwiastunami wezwania do nadziei i do żyda rzuconego dwa lata temu na Monte del Gozo w Santiago de Compostela. Niech w waszych młodych sercach nigdy nie zgaśnie entuzjazm i radość płynąca z naśladowania Chrystusa, naszej jedynej Drogi, naszej najwyższej Prawdy, Sensu naszego życia.\nA papież pragnie powiedzieć w waszym imieniu: „Matko, błogosław wszystkie Twe dzieci. Okaż się Matką. Módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy”. Po węgiersku:\nWitam młodych pielgrzymów mówiących po rosyjsku! Wasza droga przywiodła was do Jasnogórskiej Matki Bożej, abyście spotkali Chrystusa, który jest Prawdą każdego człowieka i wszystkich ludzi.\nNa zakończenie Papież jeszcze raz zwrócił się do młodzieży w języku polskim:\nPo odczytaniu listy krajów, Papież dodał:\nJasna Góra, Szczyt, 14 sierpnia 1991\nPodczas czuwania maryjnego\nW czasie tego czuwania, czuwania modlitewnego, pragnę zwrócić waszą uwagę na trzy słowa, które są naszymi przewodnikami: Jestem – Pamiętam – Czuwam.\n1. „Jestem”: Imię Boga. Tak odpowiedział głos z krzaka gorejącego Mojżeszowi, gdy ten pytał Boga o imię. „JESTEM, KTÓRY JESTEM”(Wj 3, 14). Z tym Imieniem posłał Jahwe Mojżesza do Izraela zniewolonego w Egipcie i do faraona-ciemiężyciela: „JESTEM posyła mnie do was”(por. Wj 3,14). W tym Imieniu wyprowadził Bóg swój lud wybrany z niewoli, aby zawrzeć z nim Przymierze: „Jam jest Pan, twój Bóg, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli. Nie będziesz miał cudzych bogów przede Mną!”(por. Wj 20, 2-3).\n„Jestem”– to Imię jest fundamentem Starego Przymierza.\n2. Stanowi ono również fundament Przymierza Nowego. Jezus Chrystus mówi do Żydów: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”(J 10, 30). „Zanim Abraham stał się, JA JESTEM”(J 8,58).\n„Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że JA JESTEM”(J 8, 28).\nPośrodku naszego czuwania stanął krzyż. Wnieśliście ten krzyż i ustawili w środku. W tym krzyżu objawiło się do końca Boskie „Jestem”Nowego i Wiecznego Przymierza. „Tak (…) Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby [człowiek] nie zginął, ale miał życie wieczne”(J 3, 16).Krzyż – zapis tej niepojętej miłości. Krzyż – znak objawiający, że\n„Bóg jest miłością”(1 J 4, 8).\nKiedy zbliżał się wieczór przed paschalnym szabatem, zdjęto Jezusa z krzyża i złożono w grobie. Trzeciego dnia stanął pośród swych uczniów zmartwychwstały, aby im, „zatrwożonym i wylękłym”, powiedzieć: „Pokój wam! (…) to Ja jestem”(por. Łk 24, 36-37. 39).\nA odchodząc do Ojca jeszcze zapewnił: „Jestem z wami (…), aż do skończenia świata”(Mt 28,20).\nBoskie „Jestem”: „Jestem” Przymierza – „Jestem” paschalnej tajemnicy – „Jestem Eucharystii.\nBóg pyta pierwszego człowieka: „Gdzie jesteś?”. Adam odpowiada:\n„Skryłem się przed Tobą”(por. Rdz 3, 9-10). Jakby starał się nie być wobec Boga. Nie możesz ukryć się, nie możesz nie być wobec Tego, który cię stworzył, który sprawił, że „jesteś”. Wobec Tego, który cię „zna i przenika”(por. Rz 8, 27).\nŚwiat, który was otacza, nowożytna cywilizacja, ogromnie wiele przyczyniła się do tego, aby odsunąć od świadomości człowieka to Boże „Jestem”. Stara się bytować tak, jakby Boga nie było – to jej program.\nl. Pamiętam. Jestem przy Tobie – pamiętam.\nObok krzyża Chrystusowego – pierwszego symbolu naszego czuwania – została ustawiona Biblia. Pismo Święte. Księga.\nWielkich dziel Bożych nie zapominajcie (por. Ps 78 , 7).\n„Strzeż się, byś nie zapomniał o Panu” (por. Pwt 6,12).\nNie zapominajcie stworzenia. Nie zapominajcie odkupienia: krzyża,\nzmartwychwstania, Eucharystii, Pięćdziesiątnicy.\nOne wszystkie są objawieniem Bożego „Jestem”. Bóg działa i Bóg mówi do człowieka: objawia siebie samego człowiekowi aż do wewnętrznej tajemnicy swego życia. „Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał (…) Bóg do ojców przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił (…) przez Syna” (Hbr 1, 1-2).\nOdkrywajmy również tajemnicę naszego ludzkiego „jestem”. Przecież człowiek również jest tajemnicą. Sobór Watykański II przypomniał, że „tajemnica człowieka objawia się do końca tylko w Jezusie Chrystusie” (por. „Gaudium et spes”, 22).\n4. Kto nie zna Pisma, nie zna Chrystusa (por. św. Hieronim, „Commentatorium in Isaiam libri”, prol.). Kiedy stąd odejdziemy, uczyńmy wszystko, aby coraz pełniej poznawać Chrystusa. Nie przestawajmy obcować z Ewangelią, słowem Boga żywego, z Pismem Świętym, abyśmy także siebie samych lepiej poznali i zrozumieli, jakie jest nasze powołanie w Chrystusie – Słowie Wcielonym.\nl. Ikona Bogarodzicy. „Theotókos”. Obok krzyża i Biblii – ikona: trzeci symbol naszego modlitewnego spotkania.\nTemu symbolowi odpowiada słowo „czuwam”: jestem – pamiętam – czuwam. Trzy słowa Jasnogórskiego Apelu, który stąd w czasie wielkich duchowych zmagań docierał na całą ziemię zamieszkałą przez Polaków. Jestem – pamiętam – czuwam. Trzy słowa wiodące, które bardzo nam dopomogły. Słowa języka i słowa łaski. Wyraz ducha ludzkiego i natchnienia Ducha Świętego.\n2. Tu, na Jasnej Górze, słowo „czuwam” ma treść maryjną, ściśle odpowiada ikonie Bogarodzicy. „Czuwam” oznacza postawę matki. Jej życie, jej powołanie wyraża się w czuwaniu. Jest to czuwanie nad człowiekiem od pierwszych chwil zaistnienia. Czuwanie to łączy się ze smutkiem i z radością. „Kobieta, gdy rodzi, doznaje smutku, bo przyszła jej godzina. Gdy jednak urodzi dziecię, już nie pamięta o bólu z powodu radości, że się człowiek narodził na świat” (J 16, 21) – są to słowa samego Chrystusa.\nMacierzyńskie czuwanie Maryi – jakżeż niezgłębione doświadczenie, jaki zapis serca kobiecego, które całkowicie żyło Bogiem. Zaprawdę „wielkie rzeczy uczynił [Jej] Wszechmocny. Święte jest Jego Imię” (Łk 1, 49).\n3. Kościół zabrał z sobą to macierzyńskie czuwanie Maryi. Dał mu wyraz w tylu sanktuariach na całej ziemi. Żyje nim na co dzień. Tu, na tej ziemi, w tym kraju, w którym się znajdujemy, pokolenia żyją ze świadomością „czuwania” Matki. Stąd, z Jasnej Góry, czuwa Ona nad całym Narodem, nad wszystkimi. Szczególnie w momentach trudnych, wśród doświadczeń i zagrożeń.\n4. „Czuwam” – to wyrażenie ma swoją ściśle ewangeliczną etymologię. Ileż razy Chrystus mówi: „Czuwajcie” (por. np. Mt 24, 42; 25,13; 26, 2b, 38.41; Mk 13,33. 35. 37; 14, 34; 21, 36). „Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie” (Mk 14, 38). Wśród wszystkich uczniów Chrystusa Maryja jest pierwszą „czuwającą”. Trzeba nam uczyć się Jej czuwania. Czuwać z Nią:\n5. „Co to znaczy: «czuwam»? To znaczy, że staram się być człowiekiem sumienia. Że tego sumienia nie zagłuszam i nie zniekształcam. Nazywam po imieniu dobro i zło, a nie zamazuję. Wypracowuję w sobie dobro, a ze zła staram się poprawiać, przezwyciężać je w sobie. To taka bardzo podstawowa sprawa, której nigdy nie można pomniejszać, zepchnąć na dalszy plan. Nie. Nie! Ona jest wszędzie i zawsze pierwszoplanowa. Jest zaś tym ważniejsza, im więcej okoliczności zdaje się sprzyjać temu, abyśmy tolerowali zło, abyśmy łatwo się z niego rozgrzeszali. Zwłaszcza, jeżeli tak postępują inni. (…) Czuwam – to znaczy dalej: dostrzegam drugiego. (…) Czuwam – to znaczy: miłość bliźniego – to znaczy: podstawowa międzyludzka solidarność”.\nDziś je powtarzam: „Jestem – pamiętam – czuwam”.\nCentralna Msza święta\nOjciec Święty wprowadza młodzież świata w Liturgię Dnia:\nUmiłowani młodzi bracia i siostry, i wielką radością witam i pozdrawiam was, przybyłych w pielgrzymce na Jasną Górę, do sanktuarium Czarnej Madonny, Królowej Polski, i dziś uczestniczących we wspólnej Eucharystii sprawowanej na zakończenie Szóstego Światowego Dnia Młodzieży.\nPrzybyliście tutaj liczni, ze wszystkich zakątków ziemi, przybyliście do domu Matki w dniu, w którym Kościół obchodzi uroczystość Jej chwalebnego Wniebowzięcia. Maryja Wniebowzięta jest Nauczycielką, która uczy nas ciągłego wzrastania aż do pełni chrześcijańskiej dojrzałości, abyśmy stali się prawdziwie synami Bożymi.\nTa perspektywa Bożego synostwa, na którą wskazuje nam Maryja jest wzniosła i urzekająca. Nie zawsze jednak, umiemy dać właściwą odpowiedź na ten wspaniały dar, który został nam powierzony przez Boga Ojca. Dlatego z ufnością prośmy o Jego miłosierdzie, aby odpuścił nam grzechy i zaniedbania nasze.\nJest z wami Maryja\nl. „Wszyscy, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi” (Rz 8, 14).\nPozdrawiam w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego was wszystkich, młodych, którzy zgromadziliście się tutaj z różnych krajów Europy i innych kontynentów. Przybywacie na Jasną Górę z tą świadomością, że „otrzymaliście ducha przybrania za synów” (Rz 8, 15). Dzięki temu „jesteście dziedzicami Boga”, a zarazem „współdziedzicami Chrystusa” (Rz 8,17). Razem z Nim możecie wołać: „Abba, Ojcze!” (Rz 8, 15). Sam bowiem „Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi” (Rz 8, 16).\nTę prawdę waszego powołania w Chrystusie rozważaliśmy przy wczorajszym wieczornym spotkaniu, skupiając się wokół trzech znaków: krzyża. Biblii oraz maryjnej ikony.\nW dzisiejszą uroczystość pragniemy zwrócić się w sposób szczególny do Tej, którą nade wszystko prowadził Duch Boży – do Maryi. Pozdrawiamy Ją jako umiłowaną Córkę Boga Ojca, która została wybrana na ludzką Matkę Słowa Syna Bożego. Pozdrawiamy Maryję jako Tę, która to odwieczne wybranie przyjęła, wydając na świat Jezusa Chrystusa za sprawą Ducha Świętego: Dziewica z Nazaretu. Uwierzyła, że to, co niepodobna u ludzi, możliwe jest dla Boga (por. Łk 1, 37).\n2. Dziś Kościół świętuje w sposób szczególnie uroczysty Jej wniebowzięcie. To ostateczne spełnienie życia i powołania Bogarodzicy pozwala nam w świetle liturgii spojrzeć na całe ziemskie życie Maryi, na to macierzyńskie pielgrzymowanie przez wiarę. W sposób najzwięźlejszy, a zarazem najpełniejszy wyrażają to słowa Elżbiety przy nawiedzeniu:\n„Błogosławiona jesteś Ty, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana” (Łk 1, 45).\nTe słowa, które Maryja usłyszała przy zwiastowaniu w Nazarecie, spełniły się w sposób przedziwny. Poczynając od betlejemskiej nocy narodzenia Jezusa aż po krzyż na Golgocie, poprzez wielkanocny poranek zmartwychwstania aż do dnia Pięćdziesiątnicy. Na tych wszystkich etapach ziemskiego pielgrzymowania Maryja coraz głębiej poznawała, jak „wielkie rzeczy uczynił Jej Wszechmocny” (por. Łk 1, 49). A wszystkie te „wielkie rzeczy”, „magnolia Dei”, doznają we wniebowzięciu jakby ostatecznego zwieńczenia. Maryja wstępuje jako Oblubienica Ducha Świętego w dom najwyższych przeznaczeń człowieka. W przybytku Trójcy Przenajświętszej jest Jej wieczyste mieszkanie. Tu zaś, na ziemi, „błogosławioną nazywają Ją wszystkie pokolenia” (por. Łk 1, 48).\nI my także w naszej szczególnej wspólnocie młodych głosimy Maryję błogosławioną między niewiastami, oddając w ten sposób najwyższą cześć Jednorodzonemu Synowi Ojca, który stał się błogosławionym owocem Jej żywota. W Nim wszakże „otrzymaliśmy wszyscy przybrane synostwo” (por. Rz 8, 15).\n3. Liturgia uroczystości Wniebowzięcia na tym się nie wyczerpuje. Każe ona patrzeć nam nie tylko w stronę tej „świątyni Boga, która otwarła się w niebie” (por. Ap 11,19). W świątyni tej wszyscy przybrani za synów wraz z Bogarodzicą uczestniczą jako „współdziedzice Chrystusa” w niewypowiedzianym życiu Ojca, Syna i Ducha Świętego, które jest ostateczną pełnią wszelkiej prawdy i miłości. Księga Apokalipsy każe nam oglądać Wniebowziętą jako „wielki znak”: „Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12, l). Jest to więc znak spełnienia w wymiarach całego kosmosu. W tym znaku wracają do Boga, który jest Stwórcą, czyli absolutnym Początkiem wszystkiego, co istnieje, stworzenia w całym swoim wielorakim bogactwie.\nJednakże ten wszechogarniający powrót synów do Ojca jest na przestrzeni całych dziejów człowieka na ziemi związany ze szczególnym dramatem. Liturgia dzisiejsza uwydatnia ten dramat słowami Pawłowego Listu do Koryntian: „Przez człowieka [przyszła] śmierć, (…) w Adamie wszyscy umierają” (1 Kor 15, 21-22). Ta śmierć ma wymiar głębszy niż tylko biologiczny.\nDramat sięga początku, kiedy to człowiek kuszony przez Złego zapragnął osiągnąć swój cel w sposób autonomiczny. „Będziecie jako Bóg znający dobro i zło” – taki był podszept węża (por. Rdz 3, 5), będziecie więc zdolni sami stanowić o tym, co jest dobre, a co złe, niezależnie od źródła prawdy i dobra, jakim jest sam Bóg. Ten właśnie dramat – dramat pierworodny – znajduje swój symboliczny wyraz w apokaliptycznym znaku dzisiejszej liturgii. Naprzeciw Niewiasty obleczonej w słońce, która symbolizuje kosmos przemieniony w królestwo Boga żywego, staje inny symbol, w którym wyraża się „Zły” pierworodnego dramatu. W Piśmie Świętym ma on różne nazwy, tu przedstawiony jest jako smok, który chce pożreć dziecko zrodzone przez Niewiastę: Jej Syna, który jest Pasterzem „wszystkich narodów” (por. Ap 12, 4-5).\nOstatnia Księga Nowego Testamentu potwierdza Księgę pierwszą, Księgę Rodzaju: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, między potomstwo twoje a potomstwo jej” (Rdz 3,15). Dzieje człowieka na ziemi stają się długim pasmem zmagań i walk pomiędzy dobrem a złem, pomiędzy Ojcem Przedwiecznym, który miłuje świat aż do oddania swego Syna Jednorodzonego, a „ojcem kłamstwa”, który jest „od początku zabójcą” (por. J 8, 44).\nWalczy z Niewiastą, która jest dziewiczą Matką Odkupiciela świata, z Tą, która jest Pierwowzorem Kościoła (por. „Lumen gentium”, 63).\nZnak Niewiasty w Apokalipsie wskazuje na Bogarodzicę i wskazuje na Kościół. Wskazuje na wszystkich, których „prowadzi Duch Boży”. Na wszystkich, którzy wraz z Chrystusem, jako synowie w Synu, wołają:\nPatrząc na Nią, pokorną Służebnicę Pańską, wziętą dziś do chwały niebios, mówię do was słowami św. Pawła: „Postępujcie według ducha” (Ga 5, 16). Pozwólcie, by „Duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy, pobożności i bojaźni Pańskiej” (por. Iz 11, 2) przenikał wasze serca i wasze życie i by za waszym pośrednictwem przekształcał oblicze ziemi.\nPodobnie jak w dniu bierzmowania mówił do was biskup, i ja powtarzam wam, młodym, którzy przybyliście tu ze wszystkich kontynentów:\nJakże nie widzieć w tym wydarzeniu wielkiego daru Ducha Świętego – razem z wami składam Mu za to dzięki. Po długim okresie, w którym granice pozostawały właściwie zamknięte. Kościół w Europie może w końcu oddychać swobodnie obydwoma swoimi płucami.\n10. Serce moje napełnia się radością, gdy widzę was razem, gdy widzę was razem, drodzy młodzi przyjaciele ze Wschodu i Zachodu, z Północy i Południa, gdy widzę was zjednoczonych wiarą w Chrystusa, który jest „wczoraj i dziś, ten sam także na wieki” (Hbr 13, 8). Wy jesteście młodością Kościoła, który stoi wobec wezwania nowego millennium. Jesteście Kościołem jutra, Kościołem nadziei\nTych wszystkich, którzy są zawiedzeni ziemskimi zadaniami cywilizacji, zapraszajcie do współpracy w budowie „cywilizacji miłości”. Wielkim programem tej cywilizacji jest nauka społeczna Kościoła, którą przypomniałem i potwierdziłem niedawno w encyklice „Centesi-musannus”.\nJednakże, droga młodzieży, w zadaniu tym nie jesteś osamotniona! Jest z tobą Chrystus Pan, Ten, który powiedział: „Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on zapłonął” (Łk 12, 49). Ogień: oto co może hartować wasze serca i pobudzać je do podejmowania zadań nawet najtrudniejszych: ogień, który przyniósł Chrystus, ogień Ducha Świętego, który spala wszelką ludzką nędzę, każdy ciasny egoizm, każde małostkowe myślenie.\nOto nowe Zielone Święta, nowa Pięćdziesiątnica: Kościół jeszcze raz zgromadzony razem z Maryją, Kościół młody. Kościół misyjny, świadom swojego posłannictwa.\nNa zakończenie Ojciec Święty dodał:\nPo homilii Jan Paweł II dokonał odnowienia Chrztu i Bierzmowania\nBracia i siostry, zgromadzeni przed sanktuarium jasnogórskim razem z Maryją, podobnie jak Apostołowie w wieczerniku w dniu Pięćdziesiątnicy, odnówmy w nas łaskę Sakramentu Chrztu i Bierzmowania, dzięki której staliśmy się dziećmi Bożymi i błagajmy Ducha Świętego aby swoimi darami umocnił nasze chrześcijańskie życie i zaangażowanie.\nWszyscy: Veni Spiritus Sancte, veni super nos. (śpiew)\nOjciec Święty: Duchu Święty, mocy, która odnawia oblicze ziemi, źródło świętości Kościoła, odnów w nas łaskę sakramentu Chrztu i Bierzmowania.\nWszyscy: Veni Spiritus Sancte, veni super nos.\nOjciec Święty: Duchu wszelkiego życia, podmuchu miłości, mocy wypływająca z Krzyża, utwierdź w sercach twoich wiernych pragnienie życia godnego „plemienia wybranego, królewskiego kapłaństwa, Narodu świętego, ludu odkupionego”.\nOjciec Święty: Duchu Ojca i Syna, który zstąpiłeś na Dziewicę Matkę, którego otrzymali Apostołowie, ożywiaj i użyźniaj Kościół udzielając nam Twoich siedmiu świętych darów,\nJasna Góra, Szczyt, Msza św., 15 sierpnia 1991\nMaryja wzorem na drodze ku pełnej dojrzałości\n„Wzrastać”, „dojrzewać”: oto zadanie młodego człowieka. W sferze biologicznej zastój, brak rozwoju jest znakiem rozpoczynającej się starości.\nPo pozdrowieniach w różnych językach Ojciec Święty dodał po polsku:\nJeszcze niektóre podziękowania. Nowością VI Światowego Dnia Młodzieży jest udział Wojska Polskiego, które – co więcej – walnie się przyczyniło do przygotowania zaplecza tego wielkiego spotkania. Korzystam z okazji, aby z serca podziękować za ten wielki wkład. Pragnę powitać ponadto obecnych tu żołnierzy: z armii francuskiej, włoskiej, czechosłowackiej, węgierskiej, niemieckiej, austriackiej, hiszpańskiej. Nie koniec na tym. Prócz przedstawicieli żołnierzy, młodych oczywiście, przedstawicieli duszpasterstwa wojskowego tych wszystkich armii oraz ze Stanów Zjednoczonych i Portugalii. Widziałem na każdym kroku wielkie uczestnictwo oraz pracę różnych służb porządkowych. Wśród nich rzesze harcerek i harcerzy. Czuwaj!\nJeszcze słowo o gościnności, która jest tutaj nieprawdopodobna, gigantyczna. Gościnność to piękna cnota chrześcijańska, ludzka. Wiadomo jednak, że kryje się za nią także wysiłek konkretnych ludzi, władz, organizacji, społeczności, Kościoła, ludzi dobrej woli. Wszystkim, wszystkim bez wyjątku, składam dziś za wszelakie dobro gościnności serdeczne Bóg zapłać! W szczególny sposób dziękuję, dziękujemy wszyscy, za gościnność i organizację Częstochowie. Miastu i diecezji, Kościołowi częstochowskiemu na ręce księdza biskupa Stanisława oraz władzom miasta i województwa, które sobie nic nie krzywdowały, tylko ogromnie się cieszyły, wychodząc z siebie. Ogromnie się cieszyły i nawet mnie za to chwaliły – zamiast na mnie narzekać, to sobie chwaliły. Bóg zapłać! Niech Matka Boska wynagrodzi z Jasnej Góry prosto, bo do Częstochowy ma blisko.\nMuszę dodać dla ścisłości, chociaż na pewno takich dodatków jeszcze więcej będzie potem, że spotkaliśmy dzisiaj grupę z Laosu, a także z Wysp Kanaryjskich. To z dalsza, a z bliższa spotkaliśmy także grupę z Rumunii. Wciąż to wszystko mówię i wydaje mi się, że jesteśmy zamknięci obrzeżem tych drzew, a tymczasem gdzie tam… My widzimy dalej, a dalej się dopiero zaczyna to najciekawsze, tam głęboko, w aleje Matki Bożej, tam głęboko w Częstochowę, nie wiadomo gdzie, może i poza Częstochowę. Bogu dzięki! Bogu dzięki za te przekaźniki wielojęzyczne, które pozwoliły nam przeżyć, przeżyć w sposób „techniczny”, wydarzenie Zielonych Świąt – Pięćdziesiątnicy. Bogu dzięki też za ekrany. Nieraz się dużo złego mówi na ekrany, a dziś trzeba je chwalić ze wszystkich sił. Dzięki tym ekranom to, co się działo tutaj, w obrzeżu tych drzew, działo się wszędzie. Wszędzie, w całej Częstochowie i tam, gdzie byli zgromadzeni uczestnicy. Bóg zapłać!\nPo tych słowach Papież powiedział po włosku:\n„Otrzymaliście ducha przybrania za synów”: głoście tę prawdę wszystkim ludziom napotkanym na drogach życia. Wasze świadectwo niechaj będzie zaczynem nowego świata, świata naprawdę sprawiedliwego, solidarnego i braterskiego.\nNastępnie Papież powtórzył słowa pozdrowień po francusku, angielsku, niemiecku, hiszpańsku, portugalsku, rosyjsku, litewsku, białorusku, ukraińsku, czesku, słowacku, chorwacku, słoweńsku, bułgarsku, suahili, wietnamsku, w języku tagalog, po koreańsku, tajlandzku i w języku esperanto.\nJasna Góra, Szczyt, 15 sierpnia 1991\nTo imię nadała wam Matka Boża\nDo Rady Miejskiej Częstochowy\nSą różne motywy historyczne, społeczne, ekonomiczne, które się składają na powstanie i rozwój Częstochowy, ale to szczególne imię nadała wam Matka Boża. Można powiedzieć, że jest to miasto teologiczne, mariologiczne w tym sensie, że jego istotne znaczenie wywodzi się z imienia Matki Boga, a w szczególności z imienia tej Matki Boga, która stała się Królową Polski. I chociaż akt historyczny tego ogłoszenia Królową Korony Polskiej dokonał się we Lwowie, to jednak rzeczywistość przeniosła to królowanie na Jasną Górę, a więc do Częstochowy. W szczególności zaś rok 1656 nadał tej inwestyturze maryjnej dla Jasnej Góry i dla Częstochowy wymowę, której nie da się usunąć z dziejów Polski, z dziejów Kościoła, z dziejów duszy polskiej, a także z dziejów Częstochowy, czyli waszego miasta. Więc przez ten akt, którego zechcieliście dokonać, ja czuję się włączony jeszcze bardziej w ten właśnie szczególny, historiozbawczy proces mariologiczny, proces teologiczny. Równocześnie proces, który kształtuje bardzo głęboko dzieje mojej Ojczyzny. I dlatego serdeczne „Bóg zapłać”, dziękuję wam wszystkim. Składam to podziękowanie na ręce Prezydenta miasta i Rady, ale przyjmuję – darujcie – przyjmuję to wyróżnienie w pewnym sensie od samej Pani Jasnogórskiej. Jesteście w jakimś sensie szafarzami tej cząstki tajemnicy jasnogórskiej, która się w tym waszym postanowieniu, w tym waszym nadaniu wyraża. Jesteście szafarzami tej jakiejś cząstki tajemnicy.\nŻyczę waszemu miastu, a mogę powiedzieć w tym wypadku „naszemu miastu”, w sposób szczególny życzę wielorakiego rozwoju, podejmowania różnych zadań, takich jak to wielkie zadanie, któreście teraz przyjęli i z taką radością wypełnili, przyjmując tutaj młodzież z Polski całej i z tylu krajów europejskich, i spoza Europy. Życzę rozwoju, także rozwoju w znaczeniu kulturalno-społecznym i ekonomicznym, wszystkiego tego, co składa się na ludzką egzystencję. Nade wszystko rozwoju w znaczeniu charyzmatycznym, ponieważ Częstochowa przez Jasną Górę ma w sobie pewien charyzmat. W tym znaczeniu charyzmatycznym niech się także rozwija wasze miasto. Niech coraz lepiej służy Bożym zamiarom w stosunku do naszego Narodu i w stosunku do innych ludów i narodów, ponieważ jasnogórskie sanktuarium jest na pewno sanktuarium o wielkim zasięgu ponadnarodowym, nie tylko narodowym. Szczęść Boże!\nJasna Góra, Sala Rycerska, 15 sierpnia 1991\nSzczególna postać teologii wyzwolenia w Europie\nDo uczestników Kongresu Teologów Europy Środkowo-Wschodniej\nI. „Teologia”, czyli boho-słowie\n1. „Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna” (Hbr 1, 1-2).\nPiękny słowiański wyraz „boho-słowie” jest ścisłym odpowiednikiem greckiego „theologia”. W świetle przytoczonych słów Listu do Hebrajczyków, nie wystarczy przetłumaczyć „boho-słowie” (czyli „theo-logia”) jako „słowa o Bogu”, a w dalszej konsekwencji jako „nauki o Bogu”. Podstawowe i pierwotne jest tu słowo samego Boga: Bóg przemawiał przez proroków… na koniec przemówił przez Syna. Prorok – to człowiek, który mówi w imieniu Boga, w oparciu o autorytet prawdy, jaką jest Bóg sam. Czy Syn mówi tylko w imieniu Boga, który jest Jego Ojcem? Syn jest Słowem współistotnym Ojcu – i dlatego Jego słowa mają własny autorytet Bożej prawdy. Zawiera się w nich pełnia samoobjawienia się Boga:\nTen, który mówi o Bogu, jest „Bogiem Jednorodzonym w łonie Ojca” (por. J 1, 18), mówi zaś to, „co otrzymał od Ojca” (por. J 8, 28,40; 15,15).\nJeżeli teologia („boho-słowie”) jest słowem o Bogu, nauką o Bogu – to jest to równocześnie słowo i nauka zrodzone ze słowa samego Boga. Nie można nigdy o tym zapominać, wnikając w poszczególne aspekty „naukowości teologii”. Dla każdej nauki i dla każdego rodzaju „naukowości” podstawowym pozostaje stosunek do rzeczywistości w prawdzie. Wszelka ludzka (naukowa) prawdziwość w teologii staje wobec pierwszeństwa prawdy Bożej. Dlatego św. Tomasz rozumiał teologię jako wiedzę podporządkowaną wiedzy Bożej (i wiedzy błogosławionych) w niebie. „Sacra doctrina est scientia, ex principiis superioris scientiae, quae Dei et beatorum propria est, derivata” [Nauka święta jest wiedzą, wychodzi bowiem z zasad poznanych z nadrzędnej wiedzy, jaką jest wiedza Boża i niebian – red.] (św. Tomasz, „Summa theologiae” I, q. 1, art. 2).\nJest to prawidłowe rozumienie w wierze tej Rzeczywistości, która tylko jako ostateczny owoc wiary może osiągnąć swą ostateczną Oczywistość: czyli pełnię widzenia („visio beatifica”).\nBóg-Człowiek wedle słów „ad Hebraeos” [do Hebrajczyków – red.] jest kresem drogi. Równocześnie jednak jest On nowym i ostatecznym początkiem tej drogi, która nazywa się „teologia”, czyli „bohoslowie”. Miejsce proroków, którzy przygotowali przyjęcie Słowa Wcielonego, przejęli apostołowie, a wraz z nimi Kościół, który zbudowany jest „na fundamencie apostołów i proroków” (Ef 2, 20). Tak więc dalszy ciąg drogi teologii, czyli „bohosłowia” wiąże się z dziejami Kościoła jako Ludu Bożego, który uczestniczy w troistej misji Słowa Wcielonego: w misji kapłańskiej, prorockiej i królewskiej. Tę prawdę w nowy sposób uwydatnił Sobór Watykański II.\n3. Przejście od greckiego wyrażenia „theo-logia” do słowiańskiego „boho-słowia” posiada szczególne znaczenie historyczne. (Nb. wyraz grecki przyjął się bez żadnych zmian w chrześcijańskim słowniku łaciny i łacińskiego Kościoła). Szczególne jednak znaczenie historyczne posiada to przejście ze względu na grecki (bizantyński) rodowód tych, którzy pierwsi byli zwiastunami słowa Bożego wobec ludów słowiańskich w ich własnym języku. Chodzi tutaj o dzieło świętych Braci Sołuńskich (czyli z Pawłowych Tessalonik), którzy na zaproszenie władcy Państwa Wielkomorawskiego Rościsława przybyli jako misjonarze do ludów (w większości Słowian) zamieszkujących to państwo w IX w.\nMusimy raz jeszcze zdać sobie sprawę z tej pracy, jaką wykonali święci Cyryl i Metody. Jako Grecy nauczyli się naprzód języka Słowian, aby z kolei w tym języku głosić słowo Bożej ewangelii Słowianom. Po nich uczynili to samo przeliczni misjonarze na różnych kręgach długości i szerokości geograficznej. Wszyscy naprzód stawali się uczniami ludów, które mieli nauczać, aby z kolei móc stać się dla nich nauczycielami słowa Bożego w ich języku. Św. Ireneusz idzie jeszcze dalej, kiedy pisze, iż samo Słowo Przedwieczne, przyjmując naturę ludzką, niejako naprzód nauczyło się być człowiekiem, ażeby z kolei uczyć ludzi, jak mają stawać się synami Bożymi, uczestnicząc przez łaskę w Bożej naturze (por. „Adversus haereses”).\nJeśli proces ten pozwala się ująć i wyrazić w porządku kultury, to jednak w istocie swej jest on „theologią” czyli „bohoslowiem” – owszem, jest samym rdzeniem teologii.\n4. Dlatego też dobrze się stało, że nasze dzisiejsze spotkanie oraz cały poprzedzający to spotkanie kongres teologiczny może nawiązywać do cyrylo-metodiańskiej odnowy, zapoczątkowanej z końcem ubiegłego stulecia przez Leona XIII, z kolei zaś do tradycji spotkań welehradzkich, które przygotowały (na stulecie Leonowej encykliki) ogłoszenie obu Braci Sołuńskich współpatronami Europy wespół ze św. Benedyktem. Dodałbym, że wszystko to przygotowywało – w nowej sytuacji polityczno-kulturalnej – ogłoszenie Synodu Biskupów europejskich właśnie w Welehradzie w Niedzielę Przewodnią 1990 r. Bóg, który mówił przez proroków, aby na końcu przemówić przez Syna – Bóg, który mówi nadal przez posługę Kościoła Słowa Wcielonego zbudowanego na fundamencie apostołów i proroków – wpisuje swoje transcendentne słowo prawdy w zmieniającą się stale immanecję ludzkiego bytowania. Wpisuje w historię ludzi i ludów. A w ten sposób historia ta przyobleka się w kształt historii zbawienia. Słowo Boże nie wraca próżne (por. Iz 55, 1) do tego, który je wypowiada, który je posyła, ale stawszy się pracą siewców, którzy sieją wśród płaczu i cierpień, owocuje radością żeńców (por. Ps 126 , 5-6).\nII. Świadectwo, czyli „martyrion” („martyrium”)\n5. Teologia jest owocem obcowania w wierze z tajemnicą Boga, gdy obcowanie to przybiera postać myślenia metodycznego. Wcześniejsze jednak od samego metodycznego myślenia teologa jest świadectwo. Teologia rodzi się ze świadectwa, przede wszystkim z tego świadectwa, które pochodzi od Syna, od Chrystusa. On jest świadkiem naocznym tajemnicy Boga, a zarazem „świadkiem wiernym” (por. Ap 1, 5). Chrystus jest świadkiem tajemnicy Boga, będąc równocześnie jej podmiotem, będąc jej definitywnym objawieniem. Co więcej: będąc sam tą objawioną tajemnicą.\nZ pełni swego świadectwa Chrystus powołuje świadków. Mówi więc do apostołów: „Będziecie moimi świadkami” (Dz 1, 8), zapowiadając im przyjście Ducha Prawdy: „On będzie świadczył o Mnie. Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku” (J 15, 26-27). Obecność przy Chrystusie, uczestniczenie w wydarzeniach Jego życia, śmierci i zmartwychwstania stanowi ludzką kwalifikację świadka. Jednakże nie jest ona wystarczająca, gdy chodzi o świadczenie tajemnicy żywego Boga. Świadectwo apostołów musi być zakorzenione w świadectwie Ducha Świętego, Ducha Prawdy, bo tylko On przenika głębokości Boga samego (por. 1 Kor 2, 10). Potwierdziło się to w dniu Pięćdziesiątnicy – i odtąd trwa w apostolskim posłannictwie Kościoła. Wszyscy ochrzczeni są wezwani do tego świadectwa, w szczególności poprzez bierzmowanie jako sakrament uzdalniający do świadczenia w mocy Ducha Świętego. Dzieje Kościoła są dziejami świadków Chrystusa, niektórzy wśród nich mieli znaczenie szczególne dla uobecniania w poszczególnych epokach objawionej w Chrystusie tajemnicy Boga żywego.\nWiadomo, że grecki odpowiednik świadectwa – wyraz „martyrion” („martyria” – po łacinie „martyrium”) wskazuje także na prześladowanie za prawdę aż do oddania życia. Takim było przede wszystkim świadectwo-martyrium samego Chrystusa. Właśnie w tym oddaniu życia, w ofierze złożonej na krzyżu, zawiera się pełnia objawienia się Boga, który jest Miłością (pełnia samoobjawienia się Boga). Ludzkie „martyrium”, świadectwo dawane Chrystusowi za cenę prześladowań, a nawet śmierci posiada podstawowe znaczenie dla życia Kościoła. W sposób szczególny uobecnia ono Bożą tajemnicę, którą Kościół żyje i ożywia świat. Sprawdziło się to również na tym szczególnym obszarze „martyrium”, jakie przeszło przez kontynent europejski w ostatnich dziesięcioleciach. Równolegle z „martyrium” „wschodnim” realizowało się także „zachodnie”, związane z hitlerowskim rasizmem, które trwało krócej, ale było nie mniej okrutne.\nKongres Teologów, który skupił się na rejestracji świadectw, spełnia również z punktu widzenia teologicznego funkcję podstawową. Świadectwo jest poznaniem szczególnym, jest obcowaniem z tajemnicą w znaczeniu całościowym i egzystencjalnym. Nie zapominajmy, że pośród zapisów źródłowych chrześcijaństwa znajduje się „martyrologium”, które w ciągu dziejów Kościoła stale jest uzupełniane w różnych zakresach geograficznych. Nasze stulecie potrzebuje nowego „martyrologium” może przede wszystkim dla naszego kontynentu. W „martyrologium” tym znajdą się (obok innych ludzi, którzy dawali życie za wyznawaną prawdę) liczni chrześcijanie, związani z Tradycją Wschodu i Zachodu. Chociaż „martyrologium” w swej zewnętrznej postaci jest elementarnym zapisem osób i wydarzeń, to jednak jego dogłębna zawartość odsłania same korzenie wszelkiej teologii.\n„Martyrologium” mówi o faktach doświadczenia chrześcijańskiego, które są szczególnie pełne, intensywne, szczególnie nasycone obcowaniem z Bożą tajemnicą – i samej tejże tajemnicy obecnością.\nChrystus, zapowiadając swym uczniom prześladowania, jakie czekają na nich z powodu Jego imienia, dodawał: „Miejcie odwagę: Jam zwyciężył świat” (J 16, 33), a ewangelista Jan pisał o zwycięstwie, jakim jest „wiara nasza” (por. 1 J 5,4). Zwycięstwo to tkwi przede wszystkim w samym doświadczeniu świadectwa („martyrium”). Jest ono doświadczeniem działania Boga w człowieku, mocy Ducha Świętego, która „jest mu dana” (por. Dz 1, 8). Jakoś jednakże refleks tego zwycięstwa przebija się na zewnątrz i pozostaje w dziejach Kościoła i w życiu społeczeństw.\nIII. Teologia a antropologia\n7. Świadectwo („martyrium”) stanowi szczególne „locus theologicus” nie tylko ze względu na tajemnicę Bożą, jaka się w nim wyraża i uobecnia, ale także ze względu na prawdę o człowieku, która przez świadectwo nabiera szczególnej wyrazistości. W tym świetle łatwiej zrozumieć słowa Vaticanum II, które mówią o objawieniu człowieka samemu człowiekowi przez Chrystusa (por. „Gaudium et spes”, 22). Jeśli objawienie to dotyczy powołania człowieka – powołania ostatecznego i nadprzyrodzonego – to równocześnie jednak dotyczy ono samego powołanego – czyli człowieka. Znajdujemy tu więc odpowiedź na pytanie: kim jest człowiek? Co stanowi o jego człowieczeństwie, co przesądza o godności osoby, która jest mu właściwa na podobieństwo Boga samego?\nStwierdzenie to wypada zespolić z drugim, które odnosi się do wolności. Chrystus mówi do swych słuchaczy, a także do swych adwersarzy: „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8, 32). Człowiek daje świadectwo prawdzie poznanej. W wyniku poznania staje się świadkiem prawdy. Równocześnie człowiek – właśnie w związku z właściwą sobie potencjalnością poznawczą – jest wolny. Wolność woli zakłada zdolność poznania prawdy o dobru. Bez poznania prawdy o dobru człowiek byłby zdany na wieloraki przymus psychologiczny, na życie instynktami. Nie byłby wolny, tak jak nie są wolne niższe od niego istoty animalne, i nie byłby zdolny do wolności. Mógłby nawet nie wiedzieć o tym, że nie jest wolny, biorąc swe takie czy inne zniewolenie za wolność. Prawdziwa wolność jest ściśle i organicznie związana z prawdą: prawda stanowi korzeń wolności. Tylko poprzez odniesienie do prawdy człowiek może stanowić o sobie, może też wybierać pomiędzy poznawanymi dobrami (wartościami), może wreszcie wybierać pomiędzy dobrem a złem, co stanowi sam rdzeń ludzkiego etosu.\nSłowa Chrystusa: „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”, uczyni was wolnymi, trafiają w sam newralgiczny moment ludzkiej wolności: człowiek jest wolny dlatego, że posiada zdolność poznania prawdy, równocześnie zaś człowiek staje się wolny o tyle, o ile kieruje się prawdą w swych decyzjach, wyborach i całym działaniu: o ile kieruje się prawdą o dobru. Przybliżamy się tutaj do tego „najtajniejszego sanktuarium” człowieka, którym jest sumienie, jak wyraża się Vaticanum II (por. „Gaudium et spes”, 16). Ponieważ nie ma wolności bez prawdy, stąd „status świadka” (tego, który daje świadectwo prawdzie) jest równocześnie immanentny i konstytutywny dla całej ludzkiej moralności. Można by też powiedzieć: dla całej ludzkiej „praxis” (działalności) w aspekcie etosu. Jest to aspekt istotowy dla człowieka – w nim rozgrywa się właściwy dramat jego człowieczeństwa. Pod tym względem również (a może nawet przede wszystkim) Chrystus objawił człowiekowi człowieka (por. „Gaudium et spes”, 22).\n8. Wracając na obszar współczesnego „martyrium” w ramach dziejów Europy, można powiedzieć, że na tym obszarze ukształtowała się szczególna postać teologii wyzwolenia. Wypada to stwierdzić nie tylko ze względu na walkę o najbardziej podstawowe prawa człowieka (wolność religii – wolność sumienia i inne), jaka tutaj się rozegrała – i to przy użyciu środków radykalnie „ubogich” w zwarciu z przemocą totalitarnego państwa. Wypada to stwierdzić również z uwagi na ewangeliczny autentyzm samego wyzwolenia, o jakie w tej walce chodziło. Świadectwo o tym mogą dać przede wszystkim ci, którzy za cenę wielkich ofiar i poświęceń doświadczyli owej „wolności, do jakiej wyzwolił nas Chrystus” (por. Ga 5, 1).\nIV. „Wymiana darów”\n9. Synod Biskupów europejskich, który ma się odbyć przy końcu bieżącego roku, został zaproszony do tego, aby (zgodnie ze słowami „Lumen gentium”) podjąć tę szczególną „wymianę darów” pomiędzy Kościołami i wspólnotami (por. n. 13), która posiada zasadnicze znaczenie dla komunijnej jedności Kościoła i chrześcijańskiego „universum”.\nKongres Teologów, który dziś kończy swe prace na Jasnej Górze (w bezpośrednim sąsiedztwie Światowego Dnia Młodzieży), oddal w tej dziedzinie, uważam, doniosłą usługę właśnie Synodowi, a także Kościołowi na naszym kontynencie.\n„Nos cum Prole Pia benedicat Virgo Maria”\nJasna Góra, Biblioteka, 15 sierpnia 1991\nSeminarium musi formować kapłanów mocnych, odważnych i świętych\nPoświęcenie budynku seminarium częstochowskiego\nl. W sierpniu roku 1983, gdy w tym miejscu, na którym dziś stoimy, wbijano w ziemię, jak to się mówi, pierwszą łopatę, skierowałem do śp. biskupa Stefana Bareły słowa błogosławieństwa na budowę nowego seminarium w Częstochowie. Bardzo się cieszę, że tego gorliwego i wiernego pasterza diecezji częstochowskiej, a mojego serdecznego przyjaciela mogę dzisiaj przywołać w czasie tej podniosłej i radosnej uroczystości poświęcenia najważniejszego domu, jakim jest dla każdej diecezji seminarium duchowne.\nWięź metropolitalna Kościoła częstochowskiego z Krakowem wyrażała się w sposób szczególnie znamienny i oryginalny. Dotyczyło to zresztą również Kościoła katowickiego – poprzez obecność seminarium diecezjalnego w tym właśnie mieście.\nIntuicję tę i jej realizację zawdzięczamy pierwszemu biskupowi częstochowskiemu Teodorowi Kubinie, który pragnął, by jego seminarium – a poprzez nie diecezja – czerpało obficie z mądrości, kultury i tej jedynej w Polsce atmosfery, jaką tworzył od wieków Uniwersytet Jagielloński ze swoim Wydziałem Teologicznym, ufundowanym przez błogosławioną Jadwigę Wawelską.\nPotrzeby te zresztą widział już biskup Zdzisław Goliński, który rozpoczął tworzenie środowiska naukowo-formacyjnego w Częstochowie. I oto biskup Stanisław Nowak dzieło zapoczątkowane przez swojego poprzednika doprowadził razem ze swoimi współpracownikami do szczęśliwego końca. Radość wasza – biskupa ordynariusza, biskupa Miłosława – przewodniczącego Komitetu Budowy, biskupów pomocniczych, kapłanów, projektodawców, budowniczych i wiernych całej diecezji, a także moja jest dziś uzasadniona. Ze szczególną wdzięcznością wspominamy tu tych wszystkich, którzy modlitwą, szczodrą ofiarnością i innymi wysiłkami w kraju i za granicą wspomagali to wielkie dzieło.\n3. Czas rozpoczęcia nowej drogi jest wyjątkowy. Oto VIII Synod Generalny, świadom potrzeby nowej ewangelizacji świata, postawił przed całym Kościołem nowe wymagania w dziedzinie formacji kapłańskiej. Adhortacja, którą wkrótce ogłoszę, wytyczy aktualne zadania dla wszystkich instytucji zaangażowanych w dzieło przygotowania nowych zastępów kapłańskich. Wasze seminarium będzie musiało na te wezwania odpowiedzieć na swój sposób. Trudno tu nie wskazać na wyjątkowość miejsca, w którym wznosi się ten gmach. Można by nawet powiedzieć o swego rodzaju „genius loci”. Seminarium pod Jasną Górą, wśród tysięcznych rzesz pielgrzymich, może i powinno wypełnić wyjątkową misję w skali całej Polski, a nawet świata.\nMusi zatem formować kapłanów mocnych, odważnych i świętych – na wzór Chrystusa, utożsamiających się całkowicie z Nim i Jego misją. Życzę wam zatem, by ten dom zawsze był wypełniony młodymi ludźmi, którzy także w obecnych czasach z Izajaszową odwagą odpowiadać będą na głos powołania Bożego: „Oto ja, poślij mnie!” (Iz 6, 8).\nTobie, Pani Jasnogórska…\nPragnę o tej godzinie Apelu Jasnogórskiego raz jeszcze podziękować Pani Jasnogórskiej za to, że zechciała być Gospodynią tego wielkiego spotkania w Kanie Jasnogórskiej dla młodzieży z Europy i z całego świata. Równocześnie dołączam się do słów i do wszystkich trosk wyrażonych słowami prymasa Polski. Te troski przedkładam wraz z nim i z wszystkimi braćmi w biskupstwie z naszej ojczystej ziemi, i wraz z całym Kościołem w Polsce Tobie, Pani Jasnogórska, która jesteś Królową i Matką tego ludu, tej ziemi, tego Kościoła.\nI teraz, kiedy wypada nam odśpiewać ten przejmujący Apel, który ukształtował nasze milenium – a z kolei kształtował także i to spotkanie dzisiejsze, spotkanie młodzieży z całego świata – kiedy wypada nam odśpiewać ten Apel w naszym własnym, częstochowskim i polskim gronie, proszę wszystkich obecnych tutaj, wraz z księdzem prymasem, kardynałów i biskupów polskich, ażeby wspólnie ze mną zechcieli udzielić błogosławieństwa zgromadzonym, a także tym wszystkim, którzy w ciągu tego dnia byli naszymi gośćmi i którzy jeszcze tutaj może i przebywają – prawdopodobnie tak – lub też przebywać będą przez najbliższy czas, choć powoli wracają już do swoich Ojczyzn.\nNiech im towarzyszy ten nasz Jasnogórski Apel i Twoje macierzyńskie wejrzenie, umiłowana Królowo Polski, Pani Jasnogórska.\nTrzeba olbrzymiej modlitwy\nPrzed opuszczeniem Jasnej Góry\nPragnę pobłogosławić wszystkich: wszystkich obecnych i wszystkich, którzy nawet nieobecni – są z nami w jakiś sposób zjednoczeni, zespoleni. Pragnę pobłogosławić różańce i inne przedmioty kultu, które z sobą macie i które zabieracie na drogę. Pragnę wam jeszcze raz podziękować za przygotowanie liturgiczne i artystyczne. Wszystkich, którzy są tutaj zgromadzeni – zdaje się, że jest tutaj wielu zza wschodniej granicy (ksiądz arcybiskup Kondrusiewicz pokazuje, że są nawet z Petersburga), a na pewno są też inni – więc wszystkich, nikogo nie wyłączając, a jak najwięcej dodając do tych, którzy są, pragnę objąć tym błogosławieństwem, to znaczy gorącą prośbą do Matki Bożej, ażeby była z nami, pamiętała o nas i czuwała nad nami.\nMy Jej przyrzekamy po naszemu, po ludzku, nieudolnie, być z Nią, pamiętać o Niej i czuwać przy Niej i z Nią. Ale bardziej liczymy na to, że Ona będzie z nami, będzie pamiętać o nas i będzie czuwać nad nami i z nami. I również nade mną, zwłaszcza na tej drodze, która rozpoczynam za parę minut, drodze, która jest wpisana w same dzieje Częstochowy w najlepszym tego słowa znaczeniu, bo przecież stamtąd, z Węgier przybyli tutaj stróże Jasnej Góry, to znaczy ojcowie paulini. Właśnie teraz tam się udaję. To wszystko jest ze sobą powiązane: jest to szczególny splot okoliczności i wydarzeń, nawiązań i zarazem oczekiwań, bo to wszystko stanowi nowy świat, który się wyłania ze starego. Z trudami, z cierpieniami, z różnymi oporami, niemniej się wylania. Jeżeli ma się wyłonić ten nowy świat, „mondo migliore”, lepszy świat, to trzeba do tego olbrzymiej modlitwy.\nJasna Góra, Szczyt, 16 sierpnia 1991\nApel Jasnogórski streszcza program nowej ewangelizacji\nMaryjo, Królowo Polski, jestem przy Tobie, pamiętam, czuwam. Wszyscy znamy historię Apelu Jasnogórskiego, pamiętamy, jak prowadził nas w okresie przygotowań do tysiąclecia chrztu Polski – a potem pozostał z nami.\nKiedy było mi dane odwiedzić Ojczyznę w trudnym roku 1983, te właśnie słowa stały się myślą przewodnią spotkania z polską młodzieżą, aby znalazła w nich siłę do przetrwania i do zwycięstwa. W ostatnich dniach te same słowa: „Jestem – pamiętam – czuwam”, stały się tematem w ramach Światowego Dnia Młodzieży, która przybyła na Jasną Górę z różnych krajów naszego kontynentu i spoza Europy. Odsłoniła się niejako treść uniwersalna słów Jasnogórskiego Apelu, ich zakorzenienie w samej ewangelii, ich moc odnowieńcza.\nŚwiatowe Dni Młodzieży miały swój początek w Rzymie w 1985 r. w związku ze Światowym Rokiem Młodzieży, z inicjatywy Organizacji Narodów Zjednoczonych. Następne punkty na globie to Buenos Aires w Argentynie i Santiago de Compostela w Hiszpanii. Częstochowa, jako miejsce spotkania, wyłoniła się na gruncie wydarzeń w Środkowej i Wschodniej Europie, których punktem newralgicznym był rok 1989.\nMożna by powiedzieć, że sama Opatrzność wskazała w tym kontekście na Jasną Górę jako miejsce właściwe światowego spotkania młodzieży. Podobnie jak trudno było na innym miejscu niż Welehrad dokonać inauguracji Synodu Biskupów Europy – podobnie też trudno było gdzie indziej zaprosić młodzież z Europy i ze świata na jej tradycyjny już Dzień, jak nie na Jasną Górę.\nOrganizatorzy zdają sobie sprawę, że stawiając takie zadanie przed naszym sanktuarium, przed diecezją częstochowską, przed Kościołem w Polsce, a także przed instytucjami administracji państwowej, zażądali od wszystkich szczególnego wysiłku. Za ten wysiłek pragnę dziś podziękować w imieniu wszystkich. Składam najserdeczniejsze podziękowanie. Składam je wszystkim, którzy nas tak szczodrze obdarowali swą gościnnością, składam wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób i na różnych etapach kształtowali dzieło tego młodzieżowego spotkania.\nTrudno jest stosować jakiekolwiek „przeliczenia” do tego, co samo w sobie jest darem. Pozwolę sobie jednak powiedzieć, że trudno byłoby znaleźć wyraz potwierdzający szczególny wkład Polski, Narodu i Kościoła, w cierpienia, ale także w twórcze przeobrażenia naszego stulecia – jak właśnie przez to zaproszenie młodych z całego świata na Jasną Górę.\nŻegnając moją ojczystą ziemię tu, w Krakowie, pragnę wrócić raz jeszcze do słów Jasnogórskiego Apelu. Słowa te przeszły wraz z nami przez próg drugiego tysiąclecia chrześcijaństwa w Polsce – i nie przestają być aktualne. Owszem, stają się aktualne w nowy, przedtem jeszcze nieznany sposób. Przybliżając się do roku 2000 po Chrystusie, zdajemy sobie sprawę z uniwersalnego zasięgu ewangelii. Zdajemy sobie szczególnie sprawę, że w niej – w ewangelii – tkwią korzenie Europy i „europejskości”. Po nad wyraz bolesnych doświadczeniach naszego stulecia, po upadku ideologii, które zaowocowały całym okrucieństwem systemów totalitarnych, nieodzowne jest sięgnięcie do chrześcijańskich korzeni Europy, Na tym właśnie polega sama istota nowej ewangelizacji naszego kontynentu, a na tym kontynencie także naszego Narodu i społeczeństwa.\nSłowa: „Jestem przy Tobie, pamiętam, czuwam”, skierowane do Bogarodzicy, a przez Nią do Chrystusa-Odkupiciela człowieka, doskonale streszczają program tej nowej ewangelizacji i określają właściwą jej dynamikę. Nie wystarczy bowiem tylko przypomnieć historyczną prawdę początków Europy. Tu chodzi o korzenie – a korzenie sprawiają, że drzewo trwa i rośnie. Trzeba się wciąż przekonywać, czy nasze europejskie i polskie bytowanie nie zostało w rzeczywistości oderwane od tych korzeni. Przecież bardzo pracowano i pracuje się nad tym, ażeby Europę przy zachowaniu chrześcijańskiej tożsamości jej korzeni wyzuć z tego, co istotnie chrześcijańskie.\nI nie ma w tej chwili mojego – jednego jeszcze – pożegnania z Polską, innego życzenia dla moich Rodaków, jak właśnie to: jasnogórskie.\nDziękuję jeszcze Krakowowi, władzom krakowskim, całemu społeczeństwu. Podhalu, góralom.\nKraków, lotnisko Balice, 16 sierpnia 1991\nWyjazd z Polski na Węgry – telegram do Prezydenta RP\nOpatrzność zrządziła, że po wypełnieniu posługi Piotrowej w Ojczyźnie, udaję się na Węgry. W fakcie tym widzę jakiś szczególny znak Boży. Udaję się tam jako Biskup Rzymu, ale przecież także jako syn Narodu polskiego. Noszę w sobie ogromne dziedzictwo andegaweńsko-jagiellońskie, które wycisnęło niezatarte znamię na kształcie i duchowym profilu Europy. Pragnę podziękować Bogu za mądre dokonanie naszych ojców. Pragnę przez tę posługę wyrazić również wdzięczność naszym braciom Węgrom za szczęśliwe spotkanie się w historii.\nWyjeżdżam z Polski po raz drugi w tym roku z sercem pełnym jeszcze żywych wspomnień i wdzięczności za poprzedni etap mojej pielgrzymki, ubogacony teraz Krakowem i Częstochową, Jasną Górą i młodzieżą z całego świata.\nIdąc za powszechnym odczuciem ludzi, pragnąłem, by to spotkanie odbyło się właśnie tam, by wobec Matki Boga i Człowieka zabrzmiało w wielu językach świata: jestem – pamiętam – czuwam.\nNa ręce Pana Prezydenta składam podziękowanie za trud zorganizowania tego historycznego spotkania i za gościnność.\nWyrażam też nadzieje i proszę o to Boga, by moje pielgrzymowanie przyniosło w tym przełomowym momencie wieloraki pożytek całej Ojczyźnie.\nPolska odbyła w ostatnich czasach ogromną drogę i droga ta nie może zostać zmarnowana. Życzę więc z całego serca, by moi Rodacy byli: by byli w duchu i w prawdzie; by nie tracili pamięci; by czuwali nad własnym dobrem i przyszłością, którą dziś Bóg składa niejako w ich ręce.\nNie przestaję się modlić, by Ojczyzna była wolna.\nTelegram, w samolocie lecącym do Budapesztu, 16 sierpnia 1991\nJasnogórskie spotkanie młodzieży pozostanie dla wszystkich źródłem nadziei\nPo zakończeniu ostatniej papieskiej pielgrzymki pragnę podziękować Bożej Opatrzności i Matce Kościoła za wszystkie jej etapy: naprzód był etap jasnogórski – polski, potem był etap węgierski. W dniu dzisiejszym będę mówił tylko o tym pierwszym, a za tydzień o etapie węgierskim.\nPragnę podziękować za etap jasnogórski, który był wielką modlitwą nie tylko Polaków. Był wielką modlitwą młodzieży z różnych krajów Europy, z różnych krajów świata. Było reprezentowanych ok. 80 krajów z całego globu, oczywiście w różnej mierze, bo dla młodzieży z daleka dojazd był niełatwy. To, co było szczególnie znamienne, to obecność po raz pierwszy na takim spotkaniu młodzieży ze Wschodu: naszych sąsiadów z Białorusi, Ukrainy, z samej Rosji, z Litwy i Łotwy. Wszyscy się skupili na Jasnej Górze, żeby razem z nami przeżyć to światowe spotkanie młodzieży. Może jeszcze nigdy dotychczas nie było ono tak bardzo «światowe», tak licznie nawiedzone przez młodzież z tylu miejsc świata, z tylu kontynentów i tylu narodów. Wszyscyśmy głęboko przeżyli razem z młodymi te treści, które ich tam prowadziły. Treść zasadnicza była zaczerpnięta z listu św. Pawła: «Ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi» (Rz 8, 14). Tak pragnęli ci młodzi być prowadzeni przez Ducha Świętego w świecie współczesnym, w którym tak bardzo się rozprzestrzenia to, co doczesne: sekularyzm. W świecie zsekularyzowanym, w świecie konsumistycznym, w którym niestety rozprzestrzeniony jest jeszcze sekularyzm, trzeba, ażeby Duch Święty objął prowadzenie młodego pokolenia! A zatem, jeśli mamy iść «ku przodowi», jeżeli mamy iść w stronę trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa, jeżeli mamy podążać w stronę prawdziwego zwycięstwa człowieka, możemy zwyciężyć tylko w imię tych słów św. Jana: to jest zwycięstwo nasze – nasza wiara (por. 1 J 5, 4).\nWiara jest źródłem zwycięstwa człowieka w nim samym – zwycięstwa nad sobą samym, nad tym wszystkim, co w nim jest niskie, co w nim jest grzeszne, co go niewoli wewnętrznie. Tylko wiara – czyli moc Ducha Świętego – może przyczynić się do zwycięstwa człowieka. I z kolei może przyczynić się także do zwycięstwa przez człowieka tego, co szlachetne; tego, co sprawiedliwe; tego, co piękne w świecie, w którym człowiek żyje w tej naszej Europie, która tak się chlubi wielorakim postępem, a równocześnie jest zagrożona wielorakim kryzysem w dziedzinie duchowo-moralnej.\nI stąd to spotkanie jasnogórskie młodzieży było i pozostanie źródłem nadziei, natchnieniem dla nas wszystkich! Trudno tutaj omawiać wszystkie szczegóły przebogatej treści. To spotkanie ciągnęło się przez kilka dni. Oczywiście, dni ostatnie, tzn. dzień śmierci i to 50 rocznica śmierci św. Maksymiliana w Oświęcimiu i dzień Wniebowzięcia – to było zakończenie. Ale już przedtem toczyły się spotkania, katechezy, modlitwy, czuwania. Muszę podkreślić wielki wkład organizatorów w przygotowanie modlitewne – w piękno tej modlitwy, a także artystyczne piękno śpiewu, muzyki. To wszystko składało się na jakieś wielkie uwielbienie Matki Bożej Wniebowziętej w tym dniu, który dla nas, Polaków, jest tak wymowny: to dzień «cudu nad Wisłą», 15 sierpnia. Dzień Matki Bożej, dzień „dożynek maryjnych” w całej naszej Ojczyźnie. W tym wypadku te dożynki pól stały się jak gdyby dożynkami tego, co kwitnie i rozwija się w duszach ludzkich. I ufam, że na pewno ten dzień i to spotkanie stało się też dla wielu początkiem nawrócenia, powrotu do wiary, do sakramentów. Za to wszystko dzisiaj, po powrocie, dziękuję Trójcy Przenajświętszej, Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu. I dziękuję Matce Najświętszej, która nas tam prowadziła, która nas tam przyjęła, która przyjęła od nas zapewnienie Apelu Jasnogórskiego: „Maryjo, Królowo Polski, jestem przy Tobie, pamiętam, czuwam”. Ona nam stale odpowiada tymi samymi słowami, bo ten Apel to jest równocześnie i prośba, ażeby Ona, Bogarodzica z Betlejem, spod krzyża na Kalwarii, Bogarodzica Wniebowzięta, ażeby Ona była przy nas, z nami czuwała, była stałą pamięcią wielkich darów Bożych, których nie możemy zmarnować. Przekazuję wam, drodzy pielgrzymi z Ojczyzny, główne odczucia i wrażenia z Jasnej Góry.\nMiałem również szczęście odwiedzić po drodze na Jasną Górę Kraków, dokonać tam beatyfikacji bł. Anieli Salawy, postaci bardzo znamiennej, a także nawiedzić moje miejsce urodzin – Wadowice i konsekrować nowy kościół. Następnie udałem się na Jasną Górę, ażeby tam spotkać się z młodzieżą i razem z nią modlić się o lepsze jutro człowieka, o jego odnowę, bo lepsze jutro człowieka to nie jest tylko postęp techniczny i ekonomiczny, ale to jest przede wszystkim dojrzałość, odnowa duchowa człowieka.\nI teraz też, kończąc to nasze spotkanie, pomodlimy się o odnowę duchową człowieka w Europie, na całej ziemi, a w szczególności w naszej Ojczyźnie.\nWatykan, Plac św. Piotra, Audiencja generalna, 21 sierpnia 1991\nŚwięto młodości Kościoła\n1. Jutro, 26 sierpnia, przypada święto Matki Bożej Częstochowskiej. Ze wzruszeniem powracamy myślą do niezapomnianego doświadczenia, jakim były niedawne obchody Światowego Dnia Młodzieży w sanktuarium Czarnej Madonny.\n„Maryjo, Królowo świata i Matko Kościoła, jestem przy Tobie, pamiętam, czuwam.” Tak modliliśmy się 14 sierpnia podczas sugestywnego czuwania, rozważając słowa Apelu Jasnogórskiego. Z synowską ufnością młodzi pochodzący z wszystkich kontynentów, powitali akt zawierzenia Pani Jasnogórskiej. Przed obliczem Królowej świata i Matki Kościoła przyrzekli, że będą budowali świat bardziej sprawiedliwy i braterski, odnowiony przez żar Ducha Świętego i przemieniony mocą miłości. Przed Jej obliczem wyrazili niezłomną wolę służenia Chrystusowi i Jego królestwu.\nEucharystia sprawowana następnego dnia, 15 sierpnia rano, na rozległym placu przed sanktuarium, stała się dla wszystkich kulminacyjnym momentem tego niezwykle bogatego doświadczenia Kościoła.\n2. VI Światowy Dzień Młodzieży stanowił z pewnością wyjątkowy etap na drodze ku nowej ewangelizacji. Po raz pierwszy bowiem uczestniczyli w nim chłopcy i dziewczęta z krajów Europy Środkowo-Wschodniej, którzy mogli podzielić się swymi aspiracjami, wątpliwościami, rozczarowaniami i nadziejami z rówieśnikami z innych krajów świata.\nRozważając słowo Boże, wpatrzona w Matkę Boską, młodzież przeżyła osobiste doświadczenie obecności Jezusa, który dzisiaj – tak jak w przeszłości – pozostaje „Żyjącym” (Ap 1, 18). Przekonali się, że Kościół jest młody, ponieważ stale ożywia go Duch Święty, który odnawia w wierzących świadomość autentycznego synostwa Bożego.\nW obliczu niezwykłych perspektyw otwierających się na skutek niedawnych przemian społecznych i politycznych, młodzi ludzie na nowo uświadomili sobie, że wierzący w Chrystusa muszą dzisiaj zjednoczyć swe wysiłki, aby nieść światu jedyną prawdę zdobią wyzwolić serca i skierować je ku nadziei, która nie zawodzi.\n3. Światowy Dzień Młodzieży stał się zatem świętem młodości Kościoła, który przygotowuje się do przekroczenia progu trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa, idąc za jaśniejącym światłem ewangelii i przenajświętszym Chlebem życia wiecznego w rękach.\nDrodzy bracia i siostry, dziękując Panu za bogate duchowe dary otrzymane podczas tego ważnego wydarzenia kościelnego, zapraszam was, abyście wraz za mną błagali Najświętszą Maryję Pannę, Gwiazdę ewangelizacji, Matkę Chrystusa „nowego człowieka”, by towarzyszyła nam na naszej drodze wiary we współczesnym świecie i wspierała postanowienia i zobowiązania młodych, którzy są nadzieją Kościoła i ludzkości.\nCastel Gandolfo, 25 sierpnia 1991


Galowe stroje reprezentacji Polski na mistrzostwa świata 2018 - Łączy nas piłka\nStrona główna › Reprezentacja › Reprezentacja A › Galowe stroje reprezentacji Polski na mistrzostwa świata 2018\nGalowe stroje reprezentacji Polski na mistrzostwa świata 2018\nVistula, jako partner PZPN, po raz kolejny zadba o formalny strój reprezentacji Polski. Tym razem marka towarzyszyć będzie piłkarzom podczas Mistrzostw Świata 2018 w Rosji. Prezentujemy efekty sesji zdjęciowej, która obyła się we Wrocławiu podczas zgrupowania kadry.\nW ramach współpracy z PZPN uszyte zostały trzyczęściowe garnitury na miarę, w których polska reprezentacja pojedzie na Mistrzostwa Świata 2018 do Rosji. Garnitury są dostępne w sprzedaży w salonach Vistula w całej Polsce oraz w sklepie internetowym wraz z początkiem maja.


W Krakowie rozpoczął się kolejny proces byłego urzędnika Jana...\nW Krakowie rozpoczął się kolejny proces byłego urzędnika Jana Tajstera\nPrzed krakowskim sądem rozpoczął się w czwartek kolejny proces byłego krakowskiego urzędnika Jana Tajstera. Prokuratura oskarżyła go, że z powodu niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień doprowadził do wyrządzenia miastu szkody na ponad 1,1 mln zł.\nNa początku XXI wieku Tajster był najbardziej krytykowanym krakowskim urzędnikiem, przez media nazywanym "niezatapialnym".\nWedług prokuratury, do przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez Jana Tajstera - ówczesnego dyrektora Zarządu Dróg i Komunikacji w Krakowie - doszło podczas budowy w 2006 i 2007 roku przedłużenia ul. Meissnera od al. Jana Pawła II do al. Pokoju, tj. ulicy Lema.\nZdaniem prokuratury, pomimo że wykonawca nie zrealizował wszystkich przewidzianych umową projektów, Tajster zdecydował o wypłaceniu mu kwoty przewyższającej łączną wartość wszystkich prac projektowych przewidzianych w umowie. O kilkaset tys. zł więcej niż rzeczywisty koszt zapłacił też za wybudowanie drogi technologicznej do budowanej hali widowiskowo-sportowej w Czyżynach. W ten sposób doszło do wyrządzenia szkody w mieniu Gminy Kraków na ponad 1 mln 100 tys. zł.\nNa początku rozprawy oskarżony (zgadza się na podawanie nazwiska) wnosił o zwrot sprawy do prokuratury, ponieważ w aktach sprawy nie było dokumentów, zdeponowanych przez prokuraturę w siedzibie Zarządu Dróg i Komunikacji, i nie mógł się z nimi zapoznać.\nPoinformował również sąd, że będąc przez kilka dni na przełomie lipca i sierpnia ponownie dyrektorem ZIKiT-u, polecił sporządzić inwentaryzację dokumentów zdeponowanych w siedzibie firmy przez prokuraturę. "Chciałem mieć pewność, że te dokumenty są prawidłowo przechowywane i zabezpieczone, ponieważ jako dyrektor ponosiłem za to odpowiedzialność, nawet ich nie przeglądałem" – mówił Tajster przed sądem.\nWskazywał również, że "ze sporządzonego spisu wynika, że nie ma tam tych dokumentów, na które powołuje się prokurator", i że "dwa skoroszyty są jedynymi dokumentami przekazanymi przez prokuraturę w depozyt do przechowywania w ZIKiT-cie".\nSąd nie wyraził zgody na zwrot sprawy z powodów formalnych, odroczył jednak rozprawę do listopada, by oskarżony mógł się zapoznać z dokumentami zdeponowanymi przez prokuraturę w siedzibie ZIKiT. Zgodził się także, by reprezentujący go adwokat był jego obrońcą z urzędu. Wnosił o to oskarżony argumentując, iż nie stać go na płatnego obrońcę z wyboru, ponieważ jest bezrobotny i toczy się przeciw niemu kilka procesów.\nWcześniej prokurator odczytał zarzuty aktu oskarżenia. "Nie potrafię dopowiedzieć na pytanie, czy zrozumiałem treść aktu oskarżenia, ponieważ zarzut jest postawiony nielogicznie, niemerytorycznie i niezgodnie z prawdą" – powiedział oskarżony. Wyraził oburzenie zawartymi w zarzucie sformułowaniami: "Skąd prokurator wie, na co ja się +godziłem+, co +wiedziałem+, co +przewidywałem+? Skąd prokurator może mieć wiedzę na ten temat? Prokurator przekazuje jedynie swoje odczucia" – wywodził oskarżony, składając własne wnioski dowodowe, m.in. z innych umorzonych postępowań w jego sprawach.\nJak informowała krakowska prokuratura kierując akt oskarżenia w tej sprawie do sądu, był to 12. akt oskarżenia przeciw Tajsterowi; kolejny w lipcu skierowała prokuratura w Nowym Sączu. Został w nich oskarżony m.in. o korupcję, niedopełnienie obowiązków, przekroczenie uprawnień, mobbing i molestowanie pracownic w okresie, gdy był dyrektorem ówczesnego Zarządu Dróg i Komunikacji.\nO osobie Jana Tajstera zrobiło się w znowu głośno, kiedy pod koniec lipca br. prezydent Krakowa Jacek Majchrowski mianował go na stanowisko dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, jednej z największych jednostek budżetowych miasta. Majchrowski informował, że Tajster został wybrany w wyniku otwartego konkursu i powołał się na opinie prawników, że dopóki nie zapadł żaden prawomocny wyrok Tajstera należy traktować jako niewinnego. Sam Tajster prosił dziennikarzy o podawanie jego pełnego nazwiska.\nW związku z tą nominacją prokuratura wystąpiła do sądów, w których toczą się procesy przeciw Tajsterowi, by zastosowały wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych. Wybór Tajstera na dyrektora ZIKiT oburzył też krakowskie środowiska obywatelskie i polityczne. Zapowiadały m.in. możliwość zbierania podpisów pod wnioskiem obywatelskim dotyczącym referendum odwoławczego. Po kilku dniach Majchrowski poinformował, że zdecydował o rozwiązaniu umowy z Tajsterem ze względu na atmosferę, która wyklucza możliwość skutecznego wykonywania przez niego obowiązków służbowych. W tej sytuacji prokuratura wycofała wniosek o zawieszenie Tajstera w czynnościach jako bezprzedmiotowy.\nTajster do 2008 r. był dyrektorem ówczesnego Zarządu Dróg i Komunikacji, a wcześniej Zarządu Cmentarzy Komunalnych. W marcu tego roku krakowski sąd skazał go nieprawomocnie na karę 5 tys. zł grzywny za fałszowanie dokumentacji przetargowej dotyczącej fikcyjnego przetargu na remont siedziby ZDiK-u. Wyrok sądu drugiej instancji zostanie ogłoszony 25 września.\nJedyny prawomocny wyrok przeciwko Tajsterowi zapadł w 2008 r. Krakowski sąd skazał go wówczas w procesie karnym na grzywnę 10 tys. zł za nieumyślne doprowadzenie do zimowego paraliżu komunikacyjnego Krakowa w styczniu 2005 r. Wyrok ten uległ już zatarciu. (PAP)


Na Karowej cc na życzenie - Forum 2021 - RODZICE.PL\nSłyszłam, że na Karowej robią cesarkę na życzenie.\nPodobnie jak można zapłacić za zzo, czy poród rodzinny, w tym szpitalu mozna sobie legalnie zapłacić za poród przez ciecie.\nA może macie inne sposoby na takie rozwiązanie ciaży?\nJak to zrobić, zeby rodzić przez cc bez “ceregieli” z porodem naturalnym?\nJeżeli coś wiecie na ten temat bardzo prosze o informacje.\nZ góry dziekuje za wszelkie wiadomosci.\n2 odpowiedzi na pytanie: Na Karowej cc na życzenie\nRe: Na Karowej cc na życzenie\nRodziłam na Karowej w styczniu. Miałam lekarza stamtąd, chodziłam tam do szkoły rodzenia itd. – jednak nigdy nie spotkałam się z tym, żeby robiono tam cesarki na życzenie. Wręcz przeciwnie – ten szpital słynie z tego, że porody naturalne uważane są za najlepsze (nawet ułożone posladkowo dziecko, jeśli ma poniżej 3500 rodzi się tam naturalnie)… Może jest tam jakiś lekarz, z któym się to “załatwia”… ale i tak trudno mi w to uwierzyć.\nCo do cesarek na życzenie – w Warszawie na pewno robią w Damianie. No i pewnie jescze gdzieś, ale już może mniej oficjalnie…\nNo to ja miałam takie same informacje, ze Karowa to raczej preferuje poród naturalny.\nCoś mi koleżanka musiała namieszać i narobić nadziei.\nWielkie dzięki za odpowiedż. Pa\nZnasz odpowiedź na pytanie: Na Karowej cc na życzenie