Oficjalna strona powstającego sanktuarium św. Jana Pawła II - Izba Pamięci Bitwy Warszawskiej\nHistoria Bitwy pod Radzyminem w 1920 roku\nKalendarium bitwy pod Radzyminem w 1920 roku\nPolskie oddziały piechoty uczestniczące w bitwie pod Radzyminem w 1920 roku\nPułki piechoty walczące pod Radzyminem – sierpień 1920 r.\nWalki z bolszewikami pod Radzyminem w sierpniu 1920 roku\nZ planu filmu Jerzego Hoffmana "Bitwa Warszawska 1920"\nNiektóre eksponaty Izby Bitwy Warszawskiej\nNiewątpliwie najbardziej znanym wydarzeniem w ponad 500 letnich dziejach Radzymina jest bitwa z bolszewikami w sierpniu 1920 roku. Spośród działań zbrojnych na przedpolach Warszawy, walki w rejonie Radzymina miały najbardziej zacięty i krwawy przebieg. Świadczą o tym straty poniesione przez Wojsko Polskie. Poległo tu ponad 300 żołnierzy, a prawie 3 tysiące zostało rannych lub zaginionych. Stanowiło to około 60% wszystkich strat jakie poniosła 1 Armia gen. Franciszka Latinika, która broniła bolszewikom dostępu do Warszawy.\nCzterodniowe zmagania z wojskami sowieckimi o Radzymin przykuwały uwagę całego społeczeństwa, które z niecierpliwością oczekiwało wieści z linii frontu. Jak wielkie znaczenie miała postawa polskich żołnierzy walczących pod Radzyminem świadczy obecność na polu bitwy pod miastem premiera Rządu Obrony Narodowej Wincentego Witosa, wielu wybitnych polityków oraz dowódców wojskowych z Maciejem Ratajem i gen. Józefem Hallerem na czele. Przebieg walk na przedpolach Warszawy\nuważnie śledził również Naczelny Wódz marszałek Józef Piłsudski przygotowujący ,,uderzenie znad Wieprza.” Nazwa miasta była wówczas na ustach wszystkich i przez kilka dni nie opuszczała pierwszych stron gazet. Od przebiegu toczącej się tutaj bitwy zależała przyszłość stolicy Polski.\nPrzechodzące kilkakrotnie z rąk do rąk miasto stało się symbolem dramatycznych wydarzeń związanych z obroną stolicy Polski. Przeciwnik nie spodziewał się, że zmęczone kilkutygodniowym odwrotem oddziały polskie będą stawiać poważny opór. Na szczęście na przedpolach Warszawy - pod Radzyminem - spotkał bolszewików srogi zawód, który przerodził się w ich ostateczną klęskę. 15 sierpnia 1920 roku, w święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, nastąpił ostateczny przełom i prysły marzenia przywódców bolszewickich o „czerwonych sztandarach powiewających nad Atlantykiem”.\nBitwa Warszawska w sierpniu 1920 r. zadecydowała o niepodległości Polski i przyszłości całej Europy. Nieprzypadkowo szef brytyjskiej misji dyplomatycznej w Polsce w 1920 roku lord D’Abernon nazwał ją ,,osiemnastą decydującą bitwą w dziejach świata”, natomiast w powszechnej świadomości historycznej Polaków dramatyczna obrona stolicy zapisała się jako „Cud nad Wisłą”. Porównywana przez historyków do zwycięstw pod Grunwaldem oraz Wiedniem, bitwa z wojskami sowieckimi o Warszawę stanowi jedną z najbardziej chlubnych kart w dziejach oręża polskiego. Dramatyczna obrona Warszawy obrona przed hordami bolszewickimi na trwałe wpisała się w narodową tradycję.\nMieszkańcy Ziemi Radzymińskiej nigdy nie zapomnieli o swoich bohaterskich obrońcach. Patriotyczne uroczystości na Cmentarzu Poległych, pomniki oraz nazwy ulic są widocznym świadectwem pamięci o wydarzeniach z sierpnia 1920 roku. Nazwiska mjr. Stefana Waltera, kpt. Stefana Pogonowskiego czy kpt. Ryszarda Downar- Zapolskiego, którzy zapłacili najwyższa cenę walcząc w obronie Ojczyzny, na trwałe wpisały się w historię naszego miasta.\n„Było to wielkie zwycięstwo wojsk polskich, tak wielkie, że nie dało się go wytłumaczyć w sposób czysto naturalny i dlatego zostało nazwane „Cudem nad Wisłą”. To zwycięstwo było poprzedzone żarliwą modlitwą narodową. Episkopat Polski zebrany na Jasnej Górze poświęcił cały naród Najświętszemu Sercu Jezusa i oddał go pod opiekę Maryi Królowej Polski. Myśl nasza kieruje się dzisiaj ku tym wszystkim, którzy pod Radzyminem i w wielu innych miejscach tej historycznej bitwy oddali swoje życie, broniąc Ojczyzny i jej zagrożonej wolności”.\nFragment przemówienia Ojca Świętego Jana Pawła II wygłoszonego podczas Liturgii Słowa w Katedrze św. Floriana na Pradze w dniu 13 czerwca 1999 roku.\nKapitan Stefan Pogonowski - bohater Radzymina\nW bitwie pod Radzyminem był dowódcą I batalionu 28. Pułku Strzelców Kaniowskich. Pochodził z ziemi łęczyckiej. Urodził się 12 lutego 1895 roku. Gimnazjum ukończył w Łodzi, a szkołę wojskową w Wilnie. Był dowódcą kompanii w wojsku rosyjskim, a później oficerem w korpusie gen. Dowbora-Muśnickiego. Dalszą karierę wojskową związał z dywizją gen. Lucjana Żeligowskiego.\nOdbył wraz z nią drogę do wolnej Polski. Był obrońcą Lwowa. W wojnie polsko-bolszewickiej, jako dowódca wspomnianego wyżej I batalionu 28. pułku, stoczył wiele zwycięskich bojów. Bronił Wilna, bił się pod Sokołowszczyzną, Grodnem, Indurą i Kamionką oraz nad rzeką Żyzna. Wykazał wielki talent dowódczy zarówno w ataku jak i w odwrocie pod Warszawę.\nNa tydzień przed rozstrzygającą bitwą o Stolicę odwiedził dom rodzinny w Łodzi. Wiedziony dziwnymi przeczuciami pożegnał się z rodzicami , a na cmentarzu wybrał miejsce, gdzie ma być pochowany, prosząc, aby po jego śmierci przynoszono mu kwiaty. Jego pragnienie ofiary dla Ojczyzny spełniło się w bitwie pod Wólką Radzymińską.\n14 sierpnia, w rejonie tej wsi, bolszewicy przełamali drugą linię polskiej obrony dokonując niebezpiecznego wyłomu na Stolicę. O świcie 15 sierpnia tędy miał wieść atak bolszewicki na Warszawę. Porucznik Stefan Pogonowski ze swoim batalionem, przed świtem 15 sierpnia, niespodziewanie uprzedził atak bolszewicki na Warszawę i przy wsparciu innych batalionów 28. pułku wyrzucił Rosjan z Wólki Radzymińskiej.\nTo wydarzenie było momentem zwrotnym w całej bitwie na przedmościu warszawskim, a jak niektórzy sądzą i w całej wojnie. Podczas tej bitwy został śmiertelnie ranny. Pośmiertnie odznaczono go Krzyżem Virtuti Militari oraz otrzymał awans na kapitana. Pogrzeb kpt. Stefana Pogonowskiego stał się prawdziwą manifestację narodową. Ciało jego spoczywa na cmentarzu w Łodzi, a miejsce ostatniej bitwy upamiętnia pomnik jego i żołnierzy 28. pułku przy szosie Struga – Nieporęt w pobliżu Wólki Radzymińskiej.\nPamięć o kapitanie Stefanie Pogonowskim jest zawsze żywa wśród mieszkańców Ziemi Radzymińskiej. Jest on patronem Zasadniczej Szkoły Zawodowej Zakładu Doskonalenia Zawodowego w Radzyminie oraz jednej z ulic miasta.\nMajor Stefan Walter - bohater Mokrego\nUrodził się w 1893 roku. Służbę wojskową rozpoczął w armii rosyjskiej. Po utworzeniu w 1917 roku I Korpusu gen. Dowbora-Muśnickiego wstąpiło tej polskiej formacji. Po rozbrojeniu Korpusu w 1918 r. zgłosił się do służby w 4. Dywizji Strzelców gen. Lucjana Żeligowskiego i z nim związał swoją dalszą wojskową służbę. Po przybyciu w grudniu 1918 roku do Odessy został mianowany dowódcą, utworzonego wówczas, 14. Pułku Strzelców. Na jego czele przybył z Odessy do Tyraspola i włączył się do walki z bolszewikami.\nW czerwcu 1919 roku powrócił do kraju, gdzie niebawem został mianowany dowódcą 29. Pułku Strzelców Kaniowskich. Na jego czele walczył z powodzeniem z bolszewikami na całym szlaku odwrotu pod Warszawę. Wsławił się wieloma brawurowymi akcjami. W czasie Bitwy Warszawskiej, 14 sierpnia, pułk został przewieziony autobusami z Jabłonny do Nieporętu, gdzie wkroczył bezpośrednio do ciężkiej walki, atakując wroga wzdłuż szosy do Wólki Radzymińskiej.\nO świcie 15 sierpnia zajął fort w Beniaminowie i stąd ruszył do natarcia na Dąbkowiznę i Wólkę, współdziałając z 28. Pułkiem, który nacierał od południa. Atak zakończył się pełnym sukcesem. W południe 15 sierpnia jego pułk rozpoczął przygotowania do ataku na wieś Mokre. Mjr Walter na jego czele poszedł do ataku ze swoimi żołnierzami. Zwyczajem jego było bowiem osobiście prowadzić działania bojowe i na polu walki kierować batalionami. W czasie silnych kontrataków sowieckich Stefan Walter usiłował własnym przykładem poderwać kompanię szturmową do ataku. Gdy biegł wzdłuż linii kompanii, padł ciężko ugodzony kulą w pierś. Tam wydał swój ostatni rozkaz: Utrzymać zajęte stanowiska.\nNie sądzone jednak mu było umrzeć na polu chwały. Przez kilka tygodni zmagał się ze śmiercią. Cieszył się z ocalenia Polski, ze swego kochanego pułku i z jego zwycięstw. W szpitalu na jego piersi bohatera gen. Józef Haller złożył order ,,Virtuti Militari’’. Nie z bólu, ale ze szczęścia i radości major pierwszy raz zapłakał.\nMjr Stefan Walter nie został pochowany w zbiorowej mogile wraz ze swoimi kaniowskimi strzelcami na Cmentarzu Poległych w Radzyminie, jak podaje tablica na tej mogile. Spoczął, po śmierci w dniu 6 października 1920 roku, na warszawskich Powązkach. W roku 1936 został ekshumowany i pochowany ponownie w Kaliszu. Tam stacjonował wtedy jego 29. pułk strzelców kaniowskich.\nMiasto, o które walczył tak dzielnie, uczciło go nazywając jedną z ulic jego imieniem. Po II wojnie światowej nazwy tej nie zmieniono, bo komuniści myśleli, że dotyczy ona gen. K. Świerczewskiego ,,Waltera’’.\nKpt. Ryszard Downar-Zapolski\nUrodził się 9 marca 1893 roku w majątku Gajany koło Mińska Litewskiego. Pochodził ze znanej rodziny ziemiańskiej. Ukończył gimnazjum w Mińsku. Z chwilą wybuchu I wojny światowej został powołany do służby wojskowej w armii rosyjskiej. We wrześniu 1914 roku wstąpił do szkoły oficerskiej w Wilnie i po jej ukończeniu został dowódcą kompanii na froncie rosyjsko-niemieckim.\nGdy dotarła do niego wiadomość o formowaniu się oddziałów polskich, porzucił szeregi armii rosyjskiej i wstąpi w grudniu 1917 roku do II Korpusu gen. Hallera. Brał udział, jako dowódca batalionu, w bitwie pod Kaniowem. W maju 1918 roku wyjechał do I Korpusu gen. Dowbora-Muśnickiego. Jednak i ten korpus został wkrótce rozwiązany. Aresztowany przez Niemców, zdołał w drodze zbiec z pociągu i przybył do rodzinnego Mińska. Tu wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej i zajął się organizowaniem Samoobrony Mińskiej.\nPo upadku Samoobrony udał się do Ostrowi Mazowieckiej i zasilił kadry I Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W lutym 1919 roku wyruszył na front polsko-bolszewicki jako dowódca kompanii 8 pułku strzelców wileńskich, a w październiku został dowódcą I batalionu. Swoje wybitne cechy wojskowe wykazał w walkach pod Hancewiczami, Hołynką oraz boju pod Leplem, gdzie został ciężko ranny.\nPo kilku miesiącach wrócił do pułku i ponownie stanął na czele I batalionu. Był lubiany i szanowany zarówno przez podwładnych, jak i przełożonych. Dowódca pułku mjr Bobiatyński uważał go za niezwykle dzielnego oficera, który świetnie dowodzi batalionem i umie utrzymać karność w oddziałach. Wyrazem wielkiego bohaterstwa i poświęcenia kpt. Downar-Zapolskiego był dzień 14 sierpnia pod Radzyminem.\nW krytycznym momencie bitwy, osłaniał odwrót swojego pułku z Radzymina. Dowodzony przez niego I batalion bronił się zaciekle po obu stronach szosy w okolicy Cegielni i usiłował powstrzymać napór nieprzyjaciela, aby w ten sposób pozostałe oddziały wileńskiego pułku strzelców mogły wycofać się na II linię obrony. Przewaga bolszewików była jednak zbyt duża i kpt. Downar-Zapolski musiał zarządzić odwrót. Postanowił zająć nowe stanowisk na skrzyżowaniu dróg w Słupnie. Tu w czasie wydawania rozkazów został ugodzony kulą w pierś. W ten sposób zginął dzielny dowódca, pierwszy oficer Dywizji Litewsko-Białoruskiej odznaczony Orderem Virtuti Militari.\nKsiądz major Ignacy Skorupka - bohater Ossowa\nBył dzieckiem Warszawy, urodził się 31 lipca 1893 r. Mając niespełna szesnaście lat wstąpił do seminarium duchownego na Krakowskim Przedmieściu. W 1914 roku został skierowany na studia do Akademii Duchownej w Petersburgu. Tam oprócz studiów teologicznych rozwijał swoje zainteresowania literackie. Założył kółko „Polonia” , w którym wygłaszał odczyty dotyczące spraw Warszawy. Do Polski wrócił w sierpniu 1918 roku niemalże w przededniu odzyskania niepodległości. Został skierowany do pracy duszpasterskich w parafii Przemienienia Pańskiego w Łodzi. Tam rozwinął szeroką działalność wśród młodzieży. Między innymi był członkiem-założycielem i pierwszym prezesem rady nadzorczej gimnazjum „Oświata”. W lipcu 1919 roku powrócił do notariusza Kurii biskupiej i archiwistę Kurii metropolitarnej. Oprócz tych funkcji był duszpasterzem Ogniska Rodziny Marii na Pradze oraz prefektem w szkole kolejowej na Chmielnej.\nPrzy końcu lipca 1920 roku, gdy wojska bolszewickie zagroziły Stolicy, ks. Ignacy Skorupka zwrócił się do ks. Kardynała Aleksandra Kakowskiego z prośbą o zezwolenie na wstąpienie do wojska. Takowe otrzymał 31 lipca. Ksiądz biskup Stanisław Gall, późniejszy Biskup Polowy Wojska Polskiego mianował go lotnym kapelanem garnizonu wojskowego na Pradze. Otrzymał też przydział do 236. Pułku piechoty Legii Akademickiej. Pułk złożony był głównie z młodzieży gimnazjalnej i studenckiej, która masowo, ochotniczo zgłaszała się do wojska, by bronić zagrożonej Stolicy. Pułk ze swoim kapelanem o świcie 14 sierpnia wkroczył do walki z bolszewikami. Zadaniem Polaków było wyrzucenie wroga z Ossowa, gdzie wbił się klinem, przełamując wcześniej linię polskiej obrony o Leśniakowiznie.\nMłodzi polscy żołnierze atakowali brawurowo, ale w obronie ponosili wielkie straty. Wielu ich padło pod Ossowem. Wśród nich był też ich młody kapelan. Zginął śmiercią bohatera już podczas pierwszego ataku biegnąc na czele 1. Kompanii wraz z jej dowódcą ppor. Mieczysławem Słowikowskim.\nZwłoki bohaterskiego kapelana żołnierze zabrali z pola bitwy i złożyli w domu państwa Orychów. Stamtąd przewieziono je do Warszawy i pochowano z honorami wojskowymi na Cmentarzu Powązkowskim w kwaterze nr 224. Pośmiertnie ksiądz Ignacy Skorupka został awansowany do stopnia majora i odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.\n„Zwycięstwo pod Warszawą uczy nas, że jeśli kraj jakiś chce żyć w wolności i szacunku, musi utrzymać we wszystkich uczucia miłości Ojczyzny oraz uwydatniać znaczenie wysiłku i konieczność poświęcenia, bo bez wysiłków i poświęceń nigdy nie dokonano niczego wielkiego. Uczy nas ono, jednym słowem, że narody mają los, na jaki zasługują. Polska dała tu światu wspaniałe świadectwo tej prawdy”.\nGen. Maxime Weygand - szef francuskiej misji wojskowej w Polsce w 1920 roku.\nCmentarz Poległych w Radzyminie znajduje się na skraju miasta, tuż przy szosie warszawskiej, która była widownią szczególnie tragicznych zmagań z bolszewikami. W czterech zbiorowych mogiłach spoczywa tu kilkuset żołnierzy, którzy oddali życie podczas walk o miasto w sierpniu 1920 r. Cmentarz założono w tym miejscu około 1912 r., jednak do czasu bitwy z wojskami sowieckimi było na nim niewiele grobów, gdyż większość mieszkańców Radzymina i okolicznych wsi grzebała swoich bliskich na starym cmentarzu w centrum miasta.\nPo zwycięskiej bitwie w obronie Warszawy na prawie puste, ogrodzone jedynie kolczastym drutem, cmentarne pole zaczęto zwozić poległych polskich żołnierzy. „Już 16 sierpnia w dwóch dużych kwaterach pogrzebano około 150 uczestników radzymińskiej bitwy”. Z powodu braku dokumentów wielu żołnierzy nie udało się zidentyfikować i dlatego chowano ich w zbiorowych mogiłach położonych po obu stronach alei głównej. Poległych, których tożsamość ustalono grzebano w dwóch mniejszych mogiłach w głębi cmentarza. Spoczęli tam głównie żołnierze 10 Dywizji gen. Lucjana Żeligowskiego.\nW 1923 r. dzięki ofiarności pracowników Banku Polskiego i Magistratu miasta Warszawy dwie duże zbiorowe mogiły zostały otoczone betonowym murkiem oraz ustawiono na nich kamienne krzyże i marmurowe, pamiątkowe tablice. W tym samym roku telefonistki PAST-y ufundowały piękną obudowę z piaskowca dla zbiorowej mogiły Strzelców Kaniowskich oraz wzniesiono cmentarny krzyż. Dwa lat później, z inicjatywy proboszcza Parafii Radzymińskiej Aleksandra Kobylińskiego, powstał projekt kaplicy cmentarnej-autorstwa Witolda Czeczotta.\nPrzez cały okres międzywojenny cmentarz był centralnym miejscem, gdzie każdego roku w dniu 15 sierpnia odbywały się wielkie manifestacje patriotyczne. Podobne uroczystości organizowano również z okazji Święta Niepodległości. Obecni na nich byli najwyżsi dostojnicy państwowi, kościelni, generalicja, przedstawiciele partii politycznych, organizacji społecznych oraz przybysze z całej Polski, a także goście zagraniczni.\n9 października 1927 r. nastąpiło odsłonięcie Pomnika – Kaplicy, w której budowę zaangażowało się wiele organizacji społecznych oraz osób indywidualnych. Patronat honorowy nad uroczystością objęli między innymi Józef Piłsudski, Kardynał Aleksander Kakowski, prof. Władysław Grabski oraz wiceminister spraw wojskowych gen. Daniel Konarzewski. W ten sposób chciano oddać hołd żołnierzom broniącym Warszawy przed inwazją bolszewicką, a kaplica na radzymińskim cmentarzu miała stanowi „...najwymowniejszy i najdostojniejszy pomnik po wsze czasy”. Na Cmentarzu Poległych przybył wówczas prezydent Ignacy Mościcki, biskup polowy WP Stanisław Gall oraz liczna generacja z Edwardem Rydzem – Śmigłym, Lucjanem Żeligowskim i Józefem Hallerem na czele. W 1928 r. urnę z ziemią pobraną z radzymińskich mogił złożono na cmentarzu żołnierzy polskich poległych w bitwie pod Verdun.\nJednocześnie ściany kaplicy i filary cmentarnej bramy ozdobiły pamiątkowe tablice ufundowane poszczególnym pułkom przez wdzięczne społeczeństwo oraz towarzyszy broni. W latach 1928 – 1931 odsłonięto tablice 81 pułku strzelców grodzieńskich, 85 pułku strzelców wileńskich i 46 pułku strzelców kresowych (5 pułku strzelców podhalańskich).\nNa bramie wejściowej umieszczono cytat z fraszki Jana Kochanowskiego „Na sokalskie mogiły”, który brzmi: „Tuśmy się mężnie prze ojczyzny bili i na ostatek gardła położyli. Nie masz przechodniu łzy nad nami tracić. Taką śmierć mógłbyś sam drogo zapłacić”.\nPamiątkowe tablice widnieją także na mogiłach kaniowszczyków. W 1935 r. zostały one odrestaurowane przez żołnierzy 28 i 29 pułku strzelców kaniowskich. Obok tablic umieszczono symbole pułkowe oraz kamienne repliki Krzyża Virtuti Militari i Krzyża Walecznych.\nO szczególnym charakterze cmentarza, jako miejsca pamięci narodowej związanej z bitwą 1920 r., świat czy wspomniana już kaplica. Na jej ścianie znajduje się napis: „Chwalebnie poległym w walkach pod Radzyminem w obronie Ojczyzny w roku 1920– rodacy”. Na uwagę zasługuje fresk na szczycie kaplicy, który przedstawia grupę polskich żołnierzy idących do ataku oraz trzy witraże z motywem orła białego. Wewnątrz świątyni umieszczono tablicę z nazwiskami kilkudziesięciu żołnierzy oraz osób cywilnych poległych w walce z bolszewikami, a na ołtarzu obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej.\nW czasie II Rzeczypospolitej nadzór nad mogiłami żołnierskimi sprawowało, specjalnie powołane w tym celu, Towarzystwo Opieki nad Grobami Bohaterów. Dzięki składkom nadesłanymi z całej Polski oraz dotacji władz miejskich i państwowych, naprzeciwko bramy wejściowej Towarzystwo wybudowało budynek administracji dla obsługi cmentarza.\nPodczas II wojny światowej Niemcy rozebrali ogrodzenie cmentarza oraz zabronili organizowania tam uroczystości. Już w pierwszej połowie września 1939 r. w zbiorowej mogile tuż obok grobów z 1920 r., pochowano 127 żołnierzy polskich poległych w okolicach Radzymina.\nPo zakończeniu okupacji hitlerowskiej władze komunistyczne zakazały urządzenia politycznych zgromadzeń na cmentarzu i pojęły działania w kierunku zacierania pamięci o wojnie w 1920 r. Zrywano i zamalowywano tablice.\nUroczystości ale tylko o charakterze religijnym, wznowiono na cmentarzu dopiero po 1956. Musiało minąć jeszcze kilkadziesiąt lat, zanim na cmentarny maszt wciągnięta została biało – czerwona flaga i odśpiewany hymn narodowy. Od 1989 r. ponownie zaczęto organizować tu wielkie manifestacje patriotyczne, zaś groby żołnierskie i kaplica zostały gruntownie odrestaurowane. W ten sposób Cmentarz Poległych powrócił do dawnej świetności, należnej miejscu upamiętniającemu walkę i męczeństwo polskiego żołnierza.\n13 czerwca 1999 roku radzymińską nekropolię odwiedził Ojciec Święty Jan Paweł II. W trakcie modlitwy przy żołnierskich mogiłach Święty Jan Paweł II wypowiedział wówczas znamienne słowa; „Wiecie, że urodziłem się w roku 1920, w maju, w tym czasie, kiedy bolszewicy szli na Warszawę. I dlatego noszę w sobie od urodzenia wielki dług w stosunku do tych, którzy wówczas podjęli walkę z najeźdźcą i zwyciężyli, płacąc za to swoim życiem. Tutaj, na tym cmentarzu spoczywają ich doczesne szczątki. Przybywam tu z wielką wdzięcznością, jak gdyby spłacając dług za to, co od nich otrzymałem”.\n„Żołnierze! Po ciężkich bojach i wielkich wysiłkach stanęliście na linii obronnej, na której macie zasłonić przed wrogiem kraj cały i stolicę naszej Ojczyzny. Tutaj musimy zwyciężać wroga, który przychodzi, aby nam zabrać tak drogo krwią żołnierską opłaconą wolność, zniszczyć cały nasz wiekowy dorobek, zagrozić naszym chatom i życiu naszych rodzin. Linia Wisły, a zwłaszcza Warszawa serce Polski musi stać się grobem bolszewickiego najeźdźcy”.\nGen. Józef Haller – dowódca Frontu Północnego i Armii Ochotniczej (odezwa do żołnierzy z 13 sierpnia 1920 r.).\ngodz. 1-2 - atak bolszewików na polskie placówki pod Zawadami\ngodz. 6.30-7 - natarcie 21. Dywizji sowieckiej na Radzymin\ngodz. 11 - powstrzymanie ataku nieprzyjaciela i wycofanie się bolszewików\ngodz. 17 - ponowny szturm na miasto 21. I 27. Dywizji sowieckich\ngodz. 18 - przerwanie polskiej linii obrony pod Kraszewem\ngodz. 9 - zajęcie Radzymina przez bolszewików\ngodz. 1 - gen. Rządkowski wydał oddziałom 1. Dywizji Litewsko-Białoruskiej rozkaz podjęcia kontrataku na Radzymin\ngodz. 4-7 - 81. brygada sowiecka zajęła Wólkę Radzymińską i Dąbkowiznę – powstał niebezpieczny wyłom w obronie\ngodz. 10 - początek natarcia wojsk polskich na Radzymin\ngodz. 12 - oddziały Wileńskiego Pułku Strzelców odebrały bolszewikom miasto\ngodz. 12.30 – 14 - nieprzyjaciel wyparł pułk wileński z Radzymina - odwrót na II linię obrony\nok. godz. 14 - śmierć kpt. Downar-Zapolskiego\ngodz. 15-16 - narada generałów Hallera, Latinika i Żeligowskiego w Jabłonnie\ngodz. 16 - gen. Żeligowski udał się na II linię obrony\ngodz. 18 - spotkanie gen. Żeligowskiego i Rządkowskiego w Strudze - ustalenie szczegółów planowanego ataku na Radzymin\ngodz. 20 - oddziały 10. Dywizji Piechoty wyruszyły z Jabłonny w kierunku Nieporętu, aby zająć pozycje wyjściowe do natarcia\nGodz. 3 - II i III batalion 28. Pułku wyruszyły z Nieporętu w kierunku Wólki Radzymińskiej\nGodz. 3-4 - walka I batalionu 28. Pułku pod Wólką Radzymińską - śmierć kpt. Stefana Pogonowskiego - 29. Pułk przybył z Nieporętu do Beniaminowa\nGodz. 6 - zdobycie Wólki Radzymińskiej\nGodz. 8 - początek natarcia Dywizji Litewsko-Białoruskiej\nGodz. 10 - Wileński Pułk Strzelców zdobył Radzymin\nGodz. 12 - dowódca XIX brygady ppłk. Thommee skierował w kierunku Mokrego 28. oraz 29. Pułk Strzelców Kaniowskich\ngodz. 13 - bolszewicy atakując od strony Ciemnego i Wiktorowa ponownie wkroczyli do Radzymina\ngodz. 15-16 - walki 29. Pułku o Mokre – śmiertelne ranienie mjr. Stefana Waltera\ngodz. 16 - rozkaz gen. L. Żeligowskiego do ponownego ataku na Radzymin\ngodz. 17.30-18 - natarcie Pułku Wileńskiego na Ciemne i opanowanie wsi\ngodz. 19 - przybycie pod Mokre I batalionu 28. Pułku pod dowództwem por. Boskiego\ngodz. 21 - zdobycie Radzymina przez 30. Pułk Strzelców Kaniowskich\ngodz. 22 - przybycie do miasta gen. Józefa Hallera\nGodz. 2 - wyruszenie Pułku Grodzieńskiego z Radzymina w kierunku Wiktorowa i Kraszewa - obsadzenie okopów nad Rządzą przez I i II batalion tego pułku\nGodz. 5-6 - wyruszenie kierunku Dybowa III batalionu Pułku Grodzieńskiego – atak sowieckich\nGodz. 7-9 - walka z sowieckimi samochodami pancernymi na przedmieściach Radzymina\nGodz. 11-12 - atak na Mokre i opanowanie wsi\nGodz. 15 - zajęcie przez III batalion 30. Pułku okopów na I linii obrony na odcinku od Zawad do Dybowa\n„Święto Virtuti Militari” w Radzyminie\n„Wśród wszystkich miejsc, które dane mi było nawiedzić w Polsce w czerwcu, w szczególny sposób zapadł mi w serce Radzymin. To miejsce, gdzie się rozegrała bitwa decydująca w wojnie z bolszewikami; jednej z najważniejszych wojen w dziejach Europy.\nCiągle wracam na to miejsce. W tym roku się urodziłem. Zawsze myślę, co by było, gdyby nie było tego Radzymina, tego Cudu nad Wisłą. Jest głęboko to wydarzenie, ten dzień wpisany w moją historię osobistą, w historię nas wszystkich”.\nSłowa Ojca Świętego wygłoszone podczas uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pałacu Apostolskim w Castel Gandolfo 15 sierpnia 1999 roku.\nW bitwie pod Radzyminem brały udział trzy polskie dywizję piechoty: 11. Dywizja Piechoty, 1. Dywizja Litewsko-Białoruska oraz 10. Dywizja Piechoty. W takiej właśnie kolejności przystępowały one stopniowo do walki. W miarę rozwoju sytuacji, gdy zmagania o Radzymin stawały się coraz bardziej dramatyczne, dowództwo Frontu Północnego oraz 1. Armia została zmuszona do ściągnięcia posiłków na zagrożony odcinek frontu. Ogółem wymienione dywizję liczyły w przybliżeniu około 17 tysięcy żołnierzy i posiadały około 220 karabinów maszynowych.\n11. DYWIZJA PIECHOTY – przystąpiła jako pierwsza do walki pod Radzyminem. Została utworzona w wyniku rozkazu ministra spraw wojskowych z 16 września 1919 roku. Powstała z dawnej 2. Dywizji Strzelców „błękitnej armii” gen. Hallera. W trakcie odwrotu pod Warszawę poniosła bardzo ciężkie straty. Forsowne marsze, brak wypoczynku oraz stałe zagrożenie przez nieprzyjaciela spowodowały, że pod koniec lipca 1920 roku wycofano dywizję z frontu. W dniu 5 sierpnia dywizja przybyła pod Warszawę i zakwaterowała się rejonie Nieporętu, Kątów Grodziskich i Brzezin. 6 sierpnia przybył tam z wizytą Wojskowy Gubernator Warszawy gen. Latinik, który dokonał przeglądu oddziału.\nStan bojowy dywizji podczas bitwy pod Radzyminem wynosił: 129 oficerów, 7054 szeregowych, 142 jeźdźców oraz 52 karabiny maszynowe – ogółem ponad 7,5 tys. walczących. Dowództwo dywizji znajdowało się w Markach, a dowództwo XXI brygady w Strudze.\n1. DYWIZJA LITEWSKO-BIAŁORUSKA – była jedną z najstarszych i najlepszych dywizji Wojska Polskiego. Powstała na początku 1919 roku z ochotniczych formacji samoobrony ziem północno-wschodnich Rzeczypospolitej. Dywizja przetrwała ciężki odwrót na przedmoście warszawskie, wielokrotnie stawiając zacięty opór nacierającym oddziałom nieprzyjaciela. Żołnierze dywizji mimo opuszczenia swoich rodzinnych stron, wykazali wielki hart ducha i wolę walki. Poszczególne pułki jednak były bardzo wyczerpane i poniosły duże straty. Dlatego po przybyciu w dniu 12-13 sierpnia pod Warszawę, dywizja stanęła jako odwód 1. Armii i miała wkrótce otrzymać uzupełnienie. Rozwój wypadków pod Radzyminem w dniu 13 sierpnia spowodował, że dywizja niemal z marszu, bez żadnego uzupełnienia w ludziach oraz sprzęcie, została skierowana do walki.\n10. DYWIZJA PIECHOTY – powołana została 22 czerwca 1919 roku i składała się z oddziałów formowanych w kraju, a częściowo z oddziałów 4 Dywizji Strzelców, która 17 czerwca 1919 roku przybyła z Odessy pod dowództwem gen. Lucjana Żeligowskiego i dotarła w rejon Stanisławowa. Po utworzeniu brała udział w walkach na terenie Wschodniej Małopolski, a następnie przeszła w skład Frontu Litewsko-Białoruskiego.\n15 sierpnia dywizja przyłączyła się do ataku, tworząc wspólnie z 11. Dywizją Piechoty oraz 1. Dywizją Litewsko-Białoruską Grupę Operacyjną, która zlikwidowała wyłom w II linii polskiej obrony oraz odzyskała Radzymin. 16 sierpnia wspólnie powstrzymano kontrataki oddziałów sowieckich na miasto i oponowano I linię obrony. Po zażegnaniu największego niebezpieczeństwa grożącego Stolicy, dywizja ruszyła w pościg za nieprzyjacielem i 18 sierpnia zdobyła Wyszków. 20 sierpnia dywizja przeszła do składu 5. Armii.\n„My wolni obywatele wolnej Polski bronimy piersiami swymi naszych najświętszych praw i ideałów i dlatego z Bożego wyroku zwyciężamy. I nawet szczęśliwy, kto w walce tej polegnie, bo pamięć jego nie zginie nigdy, owszem żyć będzie wiecznie w tradycji całego Narodu”.\n28. Pułk Strzelców Kaniowskich – powstał w lipcu 1919 roku w Małopolsce Wschodniej z połączenia się z 13. Pułku 4. Dywizji Strzelców gen. Żeligowskiego z 28. Pułkiem Piechoty Dzieci Łódzkich. Swoją ostateczną nazwę pułk otrzymał rozkazem Naczelnego Wodza z 26 sierpnia 1919 roku. Swój udział w bitwie pod Radzyminem rozpoczął 15 sierpnia, atakując z rejonu Nieporętu zdobył Wólkę Radzymińską oraz toczył ciężki bój o Mokre. Po zdobyciu wsi w dniu 16 sierpnia przyłączył się do pościgu za nieprzyjacielem w kierunku na Wyszków.\nDowódcą pułku był mjr Stanisław Sobieszczak, natomiast batalionami dowodzili: I batalion – por. Stefan Pogonowski (później por. Boski), II batalion – mjr Wacław Kaj, III batalion – por. Eugeniusz Łepkowski. Stan bojowy: 30 oficerów oraz 983 szeregowych. Na pamiątkę walk pod Radzyminem nazwa bitwy została umieszczona na odznace pułkowej.\n29. Pułk Strzelców Kaniowskich – utworzony został 1 lipca 1919 roku z połączenia 14. Pułku Strzelców dywizji gen. Żeligowskiego z 29. Pułkiem Piechoty Ziemi Kaliskiej. Rozkazem Naczelnego Wodza z 26 sierpnia 1919 roku otrzymał swoją ostateczną nazwę. 4 sierpnia wycofał się w kierunku Warszawy. Pod Ostrowią Mazowiecką przebił się przez zorganizowaną zaporę oddziałów sowieckich. Po przybyciu do Nieporętu otrzymał od gen. Żeligowskiego zadanie odzyskania I linii obrony od Łosia do Mokrego. Szczególnie ciężkie boje prowadził w dniu 15 sierpnia o wieś Mokre. Po zwycięstwie pod Radzyminem wyruszył, z innymi oddziałami dywizji, w pościg za cofającym się wrogiem.\nPułkiem dowodził mjr Stefan Walter (od 16 sierpnia kpt. Jan Rogowski).\n30. Pułk Strzelców Kaniowskich – powstał 1 grudnia 1918 roku w Łowiczu. W połowie 1919 roku, po przyłączeniu części żołnierzy z 4. Dywizji Strzelców gen. Żeligowskiego, do 30. Pułku Piechoty Ziemi Łowickiej pułk przyjął nazwę – 30. Pułku Strzelców Kaniowskich (oficjalnie nazwa ta została nadana dopiero w 1922 roku). W nocy z 14/15 sierpnia wyruszył na miejsce planowanego natarcia i podążając w kierunku Radzymina zatrzymał się przed Słupnem. Wieczorem 15 sierpnia 1920 roku pułk pod dowództwem ppłk Kazimierz Jacynika wkroczył do Radzymina i ostatecznie odebrał miasto z rąk bolszewików.\n46. Pułk Strzelców Kresowych – powstał we Włoszech w listopadzie 1918 roku jako 1. pułk strzelców polskich im. Jana Henryka Dąbrowskiego. Po powrocie do kraju w kwietniu 1919 roku, kilka miesięcy później otrzymał nazwę 46 pułk strzelców kresowych. 8 sierpnia 1920 roku dowódcą pułku został płk Bronisław Krzywobłocki, który zastąpił mjra Józefa Liwacza. Dowództwo pułku umieszczono na dworcu kolejki radzymińskiej. Zmiana na stanowisku dowódcy pułku okazała się niezbyt fortunna, co wykazały walki w dniu 13 sierpnia. Dlatego następnego dnia dowódcą pułku zostaje ponownie energiczny mjr Liwacz. 14 sierpnia przygnębione klęską oddziały pułku dzielnie wspierają atak pułku wileńskiego na Radzymin. 15 sierpnia pułk zostaje podporządkowany, jako odwód, dowódcy II brygady Dywizji Litewsko-Białoruskiej. 20 sierpnia dowódcą pułku został płk Jan Branicki. W listopadzie 1921 roku pułk został przemianowany na 5. pułk strzelców podhalańskich.\n80. Nowogródzki Pułk Strzelców – powstał 11 lipca 1919 roku w Lidzie. Do kwietnia 1920 roku występował w składzie jednego batalionu, po czym z batalionu marszowego utworzono II batalion. Batalion III powstał 15 czerwca 1920 roku z przybyłego batalionu zapasowego 17. pułku piechoty. Zimę z 1919 na 1920 rok spędził na froncie. Broniąc odcinka nad rzeką Czernicą, pułk 20 czerwca 1920 roku wytrzymał uderzenie przeważających sił Armii Czerwonej. Krwawe boje poważnie uszczupliły stan osobowy pułku. 12 sierpnia, po spaleniu mostu w Wyszkowie, pułk wycofał się przez Radzymin w kierunku Warszawy. Jako miejsce postoju przed decydującą bitwą w obronie Stolicy wybrano okolice Kobyłki i Nadmy. W dniach 14-15 sierpnia pułk walczył z 80. Brygadą sowiecką w rejonie Jankowa i Czarnej. Dowódcą pułku był mjr Władysław Oziewicz. Po zakończeniu walk pułk otrzymał chorągiew z napisem „Obrońcom Warszawy”. W bitwie pod Radzyminem zginął bohaterską śmiercią dowódca 8. kompanii ppor. Emil Zaklicki oraz kilkudziesięciu szeregowych.\n81. Pułk Strzelców Grodzieńskich – formowanie rozpoczął 12 listopada 1918 roku w Grodnie jako 1. Pułk Strzelców Grodzieńskich. Był złożony z ochotników miejscowej samoobrony. W marcu 1919 roku w Wołkowysku wszedł w skład 1. Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Dowódcą pułku był ppłk Bronisław Bohaterewicz. Po przybyciu pod Warszawę pułk stanął w okolicy Pustelnika. Tu miał otrzymać uzupełnienie, a żołnierze zmęczeni odwrotem i ciągłymi walkami od 4 lipca, krótki wypoczynek. Niestety przełamanie przez bolszewików I linii obrony pod Radzyminem, zniweczyło te plany. Wieczorem 13 sierpnia pułk został skierowany pod Radzymin i stanął w okolicy Słupna. W dniach 14-16 sierpnia uczestniczył w walkach o miasto atakując z rejonu Cegielni i Aleksandrowa. 16 sierpnia III batalion pułku powstrzymał atak samochodów pancernych wroga na Radzymin.\n85. Pułk Strzelców Wileńskich – Pułk wywodził się z szeregów „Samoobrony Wileńskiej”, która powstała pod koniec 1918 roku. Na początku stycznia 1919 roku jej oddziały opanowały Wilno, ale po kilku dniach musiały wycofać się miasta wobec naporu wojsk sowieckich. Ponad 1000 żołnierzy z mjr. Bobiatyńskim doszło 8 stycznia 1919 roku do Ostrowi Mazowieckiej. Tu utworzono I batalion Wileńskiego Pułku Strzelców. Pułk wyruszył na front 12 lutego 1919 roku, biorąc udział w zdobywaniu Słonima i Baranowicz. W nocy 13/14 sierpnia pułk otrzymał zadanie odebrania bolszewikom Radzymina. W dniach 14-15 sierpnia przeprowadził dwa brawurowe ataki na Radzymin. Walcząc o miasto, chciał zgodnie z piosenką pułkową „wierność Polsce dokazać” i dlatego zapłacił szczególnie krwawą daninę. Jego ataki wskrzesiły najpiękniejsze tradycję polskiej piechoty, a wdzięczna ludność ofiarowała pułkowi sztandar powstańców 1863 roku. Pułkiem dowodził mjr Stanisław Bobiatyński. Dowódcami batalionów byli: I batalionu – kpt. Ryszard Downar-Zapolski ( po jego śmierci kpt. Michał Pieckow), II batalionu – kpt. Witold Szczerbicki, III batalionu – kpt. Leon Rapszewicz. Po bitwie pod Radzyminem pułk przyłączył się do pościgu za nieprzyjacielem.\nZ rozkazu marszałka Józefa Piłsudskiego wydanego w październiku 1920 roku z okazji zakończenia wojny polsko – bolszewickiej.\n„Żołnierze! Dwa długie lata, pierwsze istnienia wolnej Polski, spędziliście w ciężkiej pracy i krwawym znoju. Kończycie wojnę wspaniałymi zwycięstwami i nieprzyjaciel, złamany przez was, zgodził się wreszcie na podpisanie pierwszych i głównych zasad upragnionego pokoju.\nŻołnierze! Nie na próżno i nie na marne poszedł wasz trud […]\nNa barki moje, jako Naczelnego Wodza, w ręce wasze, jako obrońców Ojczyzny, złożył naród ciężkie zadanie zabezpieczenia bytu Polski, zdobycia dla niej szacunku i znaczenia na świecie i dania jej pełni niezależnego rozporządzania się swoim losem […]\nZa pracę i wytrwałość, za ofiarę i krew, za odwagę i śmiałość dziękuję wam, żołnierze, w imieniu całego narodu i Ojczyzny naszej [...]\nŻołnierz, który tyle zrobił dla Polski, nie zostanie bez nagrody. Wdzięczna Ojczyzna nie zapomni o nim […]\nŻołnierze! Zrobiliście Polskę mocną, pewną siebie i swobodną, Możecie być dumni i zadowoleni ze spełnienia swego obowiązku. Kraj, co w dwa lata potrafi wytworzyć takiego żołnierza, jakim wy jesteście, może spokojnie patrzeć w przyszłość.\nDziękuje wam raz jeszcze !\ni Naczelny Wódz\nFragment rozkazu gen. Jana Rządkowskiego do żołnierzy walczących pod Radzyminem ( 14 sierpnia 1920 r.)\n„Chłopcy! Wiem, że jesteście przemęczeni, lecz musicie zrobić jeszcze jeden wysiłek – odebrać wrogom Radzymin. Oczy całej Polski są zwrócone na was. Jeżeli nie zdobędziecie zaraz Radzymina, wróg będzie mógł wkroczyć do naszej stolicy. Musicie go od niej odpędzić.”\nNiewątpliwie najbardziej znanym wydarzeniem w ponad 520 letnich dziejach miasta jest bitwa z bolszewikami w sierpniu 1920 roku. Spośród działań zbrojnych na tzw. przedmościu warszawskim, walki w rejonie Radzymina miały najbardziej zacięty i krwawy przebieg. Świadczą o tym straty poniesione przez Wojsko Polskie. Poległo tu ponad 300 żołnierzy, a prawie 3 tysiące zostało rannych lub zaginionych. Stanowiło to około 60% wszystkich strat jakie poniosła 1 Armia gen. Franciszka Latinika, która broniła bolszewikom dostępu do Warszawy. Czterodniowe zmagania z wojskami sowieckimi o Radzymin przykuwały uwagę całego społeczeństwa, które z niecierpliwością oczekiwało wieści z linii frontu. Nazwa miasta była wówczas na ustach wszystkich i przez kilka dni nie opuszczała pierwszych stron gazet. Od przebiegu toczącej się tutaj bitwy zależała przyszłość stolicy Polski.\nBitwa warszawska w sierpniu 1920 była najbardziej dramatyczną częścią wojny polsko-sowieckiej. Zadecydowała ona o dalszych losach wojny, niepodległości Polski i przyszłości całej Europy. Nieprzypadkowo szef brytyjskiej misji dyplomatycznej w Polsce w 1920 roku lord d’Abernon nazwał ją ,,osiemnastą decydującą bitwą w dziejach świata”. Szczególnie dzisiaj, z perspektywy czasu, nie sposób jest przecenić znaczenia tej bitwy dla późniejszych losów naszego narodu. Porównywania przez historyków do zwycięstwa pod Grunwaldem czy Wiedniem, bitwa warszawska w 1920 roku stanowi jedną z najchlubniejszych kart w dziejach oręża polskiego.\nNa początku lipca 1920 roku armie sowieckie przeszły do generalnej ofensywy w kierunku Warszawy. Wobec przewagi liczebnej przeciwnika, oddziały polskie zaczęły się cofać. Naczelny Wódz, marszałek Józef Piłsudski, polecił bronić stolicy za wszelką cenę, gdyż jej upadek pociągnąłby za sobą nieobliczalne konsekwencje. Jednocześnie rozpoczęto przegrupowanie wojsk polskich w celu przygotowania kontrofensywy. Kluczem do zwycięstwa miał być śmiały manewr na lewą flankę przeciwnika, który miała wykonać utworzona w tym celu grupa uderzeniowa z rejonu koncentracji nad dolnym Wieprzem. Początek uderzenia znad Wieprza planował Józef Piłsudski na 17 sierpnia. Powodzenie całego planu zależało jednak od przebiegu walk pod Warszawą. Oddziały broniące stolicy musiały powstrzymać natarcie nieprzyjaciela, aż grupa uderzeniowa będzie gotowa do ataku. Tych kilka dni miało zadecydować, czy Polska ulegnie wobec pewnego sukcesu wroga, czy też zdoła obronić swoją niepodległość i zakończyć wojnę zwycięsko.\nJuż 12 sierpnia na pozycjach obronnych pod Warszawą doszło do pierwszych walk, których natężenie szczególnie w rejonie Radzymina, zaczęło gwałtownie narastać. Wojska sowieckie uderzyły zmasowanym atakiem w kierunku miasta, bowiem wiodła tutaj najkrótsza droga na Warszawę. Przeciwnik nie spodziewał się, że oddziały polskie będą stawiać poważny opór. Na szczęście na przedpolach stolicy spotkał bolszewików s rogi zawód, który przerodził się w ich ostateczną klęskę.\nRankiem 13 sierpnia dywizje sowieckie skoncentrowane pod Radzyminem przystąpiły do zdecydowanego ataku. Miasta bronił 46 pułk piechoty dowodzony przez płk Bronisława Krzywobłockiego. Mimo odparcia porannego natarcia oddziałów sowieckich, bolszewicy jeszcze tego samego dnia o godz. 17.00 ponowili uderzenie i przerwali I linię polskiej obrony. Radzymin znalazł się po raz pierwszy w rękach wroga. Było to jednak dopiero jakby preludium do dalszych walk.\n14 sierpnia zmagania o miasto przybrały na sile, a główną osia natarcia stała się szosa Radzymin – Warszawa. Zadanie odzyskania Radzymina powierzono 85 pułkowi strzelców wileńskich. Po brawurowym ataku polskich oddziałów, miasto w południe 14 sierpnia zostało odbite z rąk wroga. Niestety sukces okazał się krótkotrwały. Nieprzyjaciel wciąż nie rezygnował z planów zdobycia stolicy Polski. W czasie odwrotu, który odbywał się podczas zaciekłych walk, bohaterską śmiercią poległ kpt. Ryszard Downar – Zapolski, próbujący powstrzymać atak bolszewików. Był to najbardziej dramatyczny moment bitwy, gdyż nieprzyjaciel w rejonie Wólki Radzymińskiej przerwał II linię polskiej obrony i droga do stolicy stała w zasadzie otworem.\nWiadomość o porażce pod Radzyminem wzbudziła zrozumiałe zaniepokojenie całego społeczeństwa. Jak wielką rolę przywiązywano do toczących się tutaj walk świadczy między innymi fakt, iż na pole bitwy pod miastem przybyli w dniu 14 sierpnia premier Rządu Obrony Narodowej Wincenty Witos, minister spraw wewnętrznych Leopold Skulski, wybitny polityk (późniejszy marszałek Sejmu) Maciej Rataj oraz dowódca Frontu Północnego gen. Józef Haller. Pod wpływem wiadomości docierających z linii frontu pod Radzyminem marszałek Józef Piłsudski postanowił uderzyć znad Wieprza o dzień wcześniej, czyli 16 sierpnia.\nGroźba utraty stolicy Polski spowodowała, że do walki skierowano znajdującą się w odwodzie Frontu Północnego – 10 dywizję strzelców kaniowskich pod dowództwem gen. Lucjana Żeligowskiego. Bój o Radzymin w dniu 15 sierpnia rozpoczął się wcześniej niż planowano. Już w świcie doszło do starcia z nieprzyjacielem w rejonie Wólki Radzymińskiej, gdzie zginął por. Stefan Pogonowski. Ten odważny oficer, pośmiertnie odznaczony do stopnia kapitana, otrzymał później przydomek „Bohatera Radzymina”. Bolszewicy zostali wyparci z Izabelina, Wólki Radzymińskiej, Dąbkowzizny i Słupna. Ponowny atak 85 pułku strzelców wileńskich na Radzymin, mimo początkowego powodzenia, zakończył się porażką. Jednak nieprzyjacielowi już po raz ostatni udało się zająć miasto. Wieczorem 15 sierpnia 30 pułk strzelców kaniowskich ostatecznie wyparł odziały sowieckie z Radzymina. Do wyzwolonego miasta przybył gen. Józef Haller, aby naocznie przekonać się o odniesionym sukcesie i podziękować żołnierzom za wielki hart ducha wykazany na polu bitwy.\nNastępnego dnia natarcie trzech polskich dywizji (10,11 i 1 dywizji litewsko- białoruskiej) doprowadziło do odzyskania linii rzeki Rządzy. Tym samym bitwa pod Radzyminem dobiegła końca. Nawała bolszewicka, która zagrażała stolicy Polski została na przedpolach Warszawy powstrzymana.\nTuż po zakończeniu bitwy w Radzyminie odbyła się podniosła uroczystość nazwana wówczas „Swiętem Virtuti Militari”. W mieście, które nosiło liczne ślady zakończonych niedawno walk, dowódca Frontu Północnego gen. Józef Haller w towarzystwie ks. kardynała Aleksandra Kakowskiego odznaczył żołnierzy za wybitne czyny bojowe. Miejsce tej uroczystości nie było przypadkowe – miało to wymiar symboliczny, podkreślający znaczenie bitwy pod Radzyminem dla całości zmagań w obronie Warszawy przed inwazją bolszewicką.\nMieszkańcy Radzymina nigdy nie zapomnieli o bohaterskich żołnierzach, którzy na przedpolach Warszawy powstrzymali hordy bolszewickie. W czasach II Rzeczypospolitej obchody kolejnych rocznic bitwy o Radzymin stały się wielkimi manifestacjami patriotycznymi. W ciągu kilkunastu lat ściany kaplicy i filary cmentarnej bramy ozdobiono pamiątkowymi tablicami ufundowanymi poszczególnym pułkom przez wdzięczne społeczeństwo i towarzyszy broni z oddziałów walczących w obronie Warszawy. Podczas okupacji hitlerowskiej, a następnie w obliczu zakazów władz komunistycznych mieszkańcy Radzymina zawsze składali wiązanki kwiatów i palili znicze przy żołnierskich mogiłach.\nMateriały opracował Władysław Kolatorski\nWieś Ossów położona jest nad rzeką Długą a jej postanie datuje się na XV wiek. W 1540 r. Jakub biskup płocki nadał nowo erygowanemu kościołowi parafialnemu dziesięcinę snopową z włók kmieckich.\nOd 1867 r. wieś należała administracyjnie do gminy Ręczaje powiatu radzymińskiego. W 1888 r., po przeciwległej stronie rzeki, władze carskie zorganizowały poligon artyleryjski. Poligon rozciągał się od Zabrańca do Rembertowa i od Okuniewa do Ossowa. Z terenu poligony zostali wysiedleni wszyscy dotychczas tam mieszkający, a na placu ćwiczeń rozpoczęły się regularne strzelania i manewry oddziałów rosyjskich.\nPo zakończeniu I wojny światowej, doszło do konfliktu pomiędzy odrodzoną polską a rewolucyjną Rosją bolszewicką. Latem 1920 r. na wschodnich obrzeżach poligonu, polscy sztabowcy wyznaczyli linię obrony, na której zamierzano powstrzymać bolszewików idących na Warszawę. Obronę tego odcinka fronty powierzono 8 Dywizji Piechoty składająca się z czterech pułków piechoty: 13, 21, 33 i 36. Dywizja ta, od walk zapoczątkowanych pod Autą niedaleko Połocka w dniu 4 lipca 1920 r., była w ciągłych walkach odwrotowych. Wobec powyższego pod Okuniew przybyła z dużymi stratami zarówno w ludziach i sprzęcie. W walce koło miasta Lida, został zabity przez bolszewików kapelan 36. pp. ksiądz Stanisław Rozumkiewicz, który posługiwał rannym polskim żołnierzom.\nPo zajęciu pozycji obronnych, na jej prawym skrzydle obronę zajął IV batalion 47. pułku piechoty Strzelców Kresowych z 11 DP, w przeważającej większości złożony z maruderów, ozdrowieńców i ochotników. Potem okazało się, że na stuku tych dywizji nieprzyjaciel osiągał największe sukcesy w starciach.\n13 sierpnia oddziały pułków 36. i 21. po raz pierwszy starły się z bolszewikami pod Leśniakowizną. Już tego dnia był kryzys i bolszewicy wdarli się w polskie okopy, ale śmiałe kontrnatarcie odrzuciło ich na pozycje wyjściową.\nZ myślą o uzupełnieniu oddziałów frontowych, w Warszawie, rozpoczęto formowanie oddziałów ochotniczych. Na Pradze m.in. sformowano 236. pułk piechoty im. Powstańców Styczniowych 1863 r., którego dowódcą został porucznik Matarewicz a kapelanem ksiądz Ignacy Skorupka. Pułk ten przybył do Ossowa jako uzupełnienia i zastał włączony do 36. pp, jako jego II batalion.\nO 4godzinie, 14 sierpnia 1920 na pozycje Polaków natarły dwa pułki strzeleckie z 27. Dywizji. Rozgorzał bój, w wyniku, którego Polacy zaczęli się wycofywać z linii obrony pod Leśniakowizną, w kierunku Ossowa. Niedługo po tym nieprzyjaciel wdarł się do Ossowa. Przeprowadzony kontratak II bat. 33. pp dał rezultatów, również wysłany do boju 236 pułk nie zdołał powstrzymać bolszewików. W walce ze swoimi podopiecznymi wziął udział ksiądz Skorupka, który we wsi Ossów poległ. Dopiero skuteczny ostrzał artyleryjski a także przeprowadzone uderzenie z rembertowskiego poligonu przez III bat. 13. pp, zmusiło bolszewików do wycofania się z Ossowa i powrotu na pozycję wyjściową, Jeszcze o godzinie 22. zaatakowali bolszewicy z kolejnej, 17. Dywizji, ale polska obrona była już solidna. Bolszewicy pod Leśniakowizną podjęli 15 sierpnia dwa ataki, które zostały odparte. Tego dnia wzięto jeńca, który ujawnił, że pod Okuniew zbliżają się nowe bolszewickie pułki. Potwierdziło to, że XVI Armia przygotowuje się do zdobycia Warszawy. 16 sierpnia, w dniu rozpoczęcia walk grupy uderzeniowej dowodzonej osobiście przez Józefa Piłsudskiego nad Wieprzem, w odsłonięte lewe skrzydło XVI Armii, z Okuniewa na Zabraniec, wyruszył wypad bojowy złożony z 36. pp wsparty plutonem czołgów. W jego efekcie wzięto do niewoli 3 jeńców. Z ich zeznań wynikało, że bolszewicka 17. Dywizja Strzelecka rozpoczęła odwrót i odeszła na wschód.\n18 sierpnia 8. DP ruszyła w pościg za cofającymi się bolszewikami. Udział w Bitwie Warszawskiej 8. DP zakończyła zdobyciem Ostrołęki, poczym pułki powróciły w okolice Radzymina. Tu nastąpiło ponowne uzupełnienie stanów i uzbrojenie oddziałów, a także sprzątanie pobojowisk.\nBój pod Ossowem stoczony 14 sierpnia był, na podstawie zestawienia strat wszystkich pułków biorących udział w obronie wschodniego przedmościa Warszawy, najkrwawszym starciem.\nOsoba księdza Ignacego Skorupki, kapelana i harcerza, stała się symbolem poświęcenia młodzieży. W latach 30. XX. wieku, w Radzyminie powołano do życia zastęp harcerzy, którego patronem był właśnie bohaterski ksiądz Skorupka.\nPrace fortyfikacyjne pod Warszawą w sierpniu 1920 r.\nUroczystość poświęcenia Pomnika - Kaplicy z udziałem prezydenta Ignacego Mościckiego\nDary dla żołnierzy walczących pod Radzyminem\nGen. Jan Rządkowski na linii frontu pod Radzyminem\nPiechota polska podczas ataku\nNa stanowisku ogniowym pod Radzyminem\nObrona drogi Radzymin-Warszawa\nJeńcy bolszewiccy pod Radzyminem\nRadzymin po bitwie\nŚwięto Virtuti Militari w Radzyminie\nBitwa Warszawska - obraz\nBolesław Jaźwiński - dowódca 11 Dywizji Piechoty\nCmentarz w Radzyminie - 13 czerwca 1999 r.\nDowódca Frontu Północnego - gen. Józef Haller\nJan Rządkowski - dowódca 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej\nKrzyż Walecznych za wojnę 1920 r.\nLucjan Żeligowski - dowódca 10 Dywizji Piechoty\nNaczelny Wódz - Marszałek Józef Piłsudski\nObraz Wojciecha Kossaka - Cud nad Wisłą\nOjciec Święty w Radzyminie - spotkanie z kombatantami 1920 r.\nPapież na Cmentarzu Poległych - 13 czerwca 1999 r.\nPlakat propagandowy z 1920 r.\nPolscy żołnierze pod Warszawą w sierpniu 1920 r.


Plan stołów Vintage na weselu VI-08-PS / Vintage / Plany stołów weselnych - JDSTYLE\nStrona główna/Plany stołów weselnych/Vintage/ Plan stołów Vintage na weselu VI-08-PS\nPlan stołów Vintage na weselu VI-08-PS\nPlan stołów na weselu Vintage.\nWymiary tablicy 61 cm x 86 cm, winiety z numerami na stoły o wymiarach 14,8 cm x 14,8 cm. Papier gładki ecru, kość słoniowa lub biały, kolor grafiki do wyboru.\nZaproszenia na ślub w stylu Vintage VI-08\nVintage zaproszenie na ślub. Wymiary złożonego zaproszenia 14,8 cm x 14,8 cm. Papier o gramaturze 250g, gładki: ecru, kość słoniowa, biały lub perłowy (za dopłatą): ecru, biały. Koperta...\nZawieszki weselne na alkohol z ornamentami VI-08-Z\nZawieszka z ornamentami na wódkę lub wino o wymiarach 5,5 cm x 10 cm. Papier o gramaturze 250g, gładki: ecru, kość słoniowa, biały lub perłowy: ecru, biały. Druk tekstu w kolorze czarnym,...\nPraktyczne menu weselne dla gości VI-08-M\nPapier wykorzystany w menu weselnym posiada gramaturę 250g, gładki: ecru, kość słoniowa, biały lub perłowy: ecru, biały. Druk tekstu w kolorze czarnym, kolor grafiki do wyboru. Wymiary złożonego...


Sensique, Oriental Dream nr 264, Jewel of the Garden - Dark Beauty - darkbeauty.pinger.pl\nDark Beauty: Sensique, Oriental Dream nr 264, Jewel of the Garden\nPamiętam moment, w którym po raz pierwszy zobaczyłam zapowiedź jednej z kolekcji lakierów Sensique - Oriental Dream. Absolutnie mnie wtedy zachwyciła i od razu wiedziałam, że się na nią skuszę. Zdjęcia promocyjne co prawda nie do końca oddawały kolory lakierów, zwłaszcza w zakresie shimmerowych niuansów, ale i tak do moich zbiorów trafiły cztery sztuki.\nDziś kilka słów o granatowym\nButeleczka jest smukła, o charakterystycznym dla tej marki kształcie. Długa rączka i długi, elastyczny pędzelek. Zaskakująco dobrze mi się z nim współpracowało, choć z początku myślałam, że trudno będzie mi go okiełznać, bo jest wąski i potrzebuję kilku pociągnięć, aby pomalować całą płytkę.\nLakier ma wymarzoną konsystencję. Nie za rzadki i nie za gęsty. Nie zalewa skórek, dobrze przystaje do płytki i idealnie się poziomuje. Zero smug, prześwitów, bąbelków czy zbyt grubych warstw. Czas wysychania pozwala na korektę i dodatkowe pociągnięcia pędzelka. Kosmetyk wysycha dość szybko, jednak... bywa zdradliwy. Nawet po kilku godzinach od malowania można nabawić się rys lub odcisków od materiału.\nKrycie bardzo przyzwoite. Dwie cienkie warstwy w pełni wystarczają, aby pokryć płytkę.\nKolor od razu przykuł moją uwagę. To chłodny, srebrzysty granat [perła?] wypełniony różowym shimmerem. Pod pewnymi kątami daje efekt duochromu. Niewdzięczny w fotografowaniu, zdjęcia nie oddają jego prawdziwej urody, natury i efektu.\nTrwałość - świetna\nZazwyczaj już drugiego dnia zauważam przetarte końce, a tutaj wytrzymały aż 4 dni\nPierwsze odpryski - piąty dzień.\nTrzymał się u mnie niemal jak Zoya, tyle, że kosztuje jakieś... 6 razy mniej YAY!\n4 lata temu, 23:11 (26 lipca)


Żółte kryjące legginsy sportowe 3/4 Factoryprice.pl\nŻółte kryjące legginsy sportowe 3/4\nŻółte kryjące legginsy sportowe 3/4 to świetny wybór dla wszystkich fanek modnego, sportowego looku. Modne legginsy damskie dzięki starannemu wykonaniu gwarantują pełną swobodę w trakcie nawet bardzo intensywnych ćwiczeń. Dopasowany, kryjący materiał wspaniale sprawdzi się podczas wszelkich aktywności odbywających się zarówno na świeżym powietrzu, jak i w pomieszczeniach. Ponadto elastyczna guma w pasie sprawia, że legginsy nie zsuwają się podczas ruchu. Gładkie legginsy sportowe są wykonane z najwyższej jakości materiałów, dlatego nie prześwitują podczas robienia przysiadów. Grubszy, idealnie kryjący materiał nie traci koloru i nie mechaci się po praniu.\nCiepłe jasnobeżowe legginsy high waist w prążek\nLegginsy ombre z nadrukiem szare


Rianne S Moon Vibe księżycowy masażer łechtaczki - Blog Secret Delivery - recenzje zabawek, gadżetów i kosmetyków erotycznych, porady i inspiracje.\nRecenzje produktów, porady\nLuty 1, 2018, Recenzja\nUważam się za osobę dość praktyczną. Nie kolekcjonuję butów ani torebek, kupuję je kierując się wygodą i funkcjonalnością, a nie marką czy aktualną modą. Nie działa to jednak w dwóch przypadkach: książkach i gadżetach erotycznych. Tych pierwszych uczę się ograniczać, kupując ebooki, za to tych drugich posiadam całkiem sporą kolekcję. Znaczną ich część oczywiście dostaję, takie już uroki bycia seks vlogerką i testerką, ale lubię sobie od czasu do czasu kupić coś, co totalnie mnie zauroczyło. Tak było w przypadku marki Rianne S, o czym pisałam już przy okazji wibrującego serduszka.\nCukierkowa kolorystyka i urocze kształty skradły moje serce!\nPudrowo-cukierkowa kolorystyka i urocze kształty skradły moje serce! I oto do mojej kolekcji dołączył nowy masażer łechtaczki Moon Vibe. Przyznaję się bez bicia, że kupiłam go dlatego, że urzekło mnie jego zdjęcie z pączkami. No i oczywiście dlatego, że jest ładny, a ja lubię mieć ładne gadżety. Chciałam też sobie zrobić świąteczny prezent.\nUwagę przyciąga nietypowe opakowanie.\nPierwsze co przyciąga uwagę to nietypowe opakowanie. Nie mamy tu klasycznego pudełka, a tylko małą kosmetyczkę z dyskretnym logo. Wrzucona do torebki, nie zwróciłaby niczyjej uwagi, większość z nas ma przy sobie niezbędne kosmetyki spakowane w podobny sposób. Do kosmetyczki dołączona jest kłódka, taka jak te, którymi kiedyś zamykano pamiętniki. Dzięki niej możemy mieć pewność, że nikt, kto nie powinien, nie zajrzy do środka. Warto jednak pamiętać gdzie zostawiło się kluczyk!\nW środku oprócz masażera znajduje się też ładowarka USB i instrukcja obsługi. Moon Vibe wykonany jest z silikonu, a element w złotym kolorze to tworzywo ABS, oba materiały są bezpieczne dla ciała. Do wyboru mamy trzy kolory, ja zdecydowałam się na koralowy. Kształt masażera, jak sama nazwa wskazuje przypomina księżyc. Dla mnie to taki trochę księżyc na sterydach, ale niech będzie!\nTo maleństwo wyposażone jest w dwa silniczki, a my do wyboru mamy siedem trybów wibracji. Trzy z nich to ciągłe wibracje o różnej intensywności, pozostałe to zmienne, pulsujące rytmy. Gdy tylko zobaczyłam Moon Vibe to od razu pomyślałam, że te „szczypce” czyli ramiona księżyca są wprost stworzone do stymulacji łechtaczki i sutków! W praktyce rzeczywiście fajnie się to sprawdza, ale w moim przypadku bardziej na rozbudzenie. Końcówki masażera są dość miękkie, przez co wibracje są tam delikatniejsze i idealnie nadają się do początkowej fazy zabaw i dla osób z bardziej wrażliwymi sutkami. Miękkie końcówki mają jeszcze jedno fajne zastosowanie! Idealnie nadają się do masażu wędzidełka.\nW momencie, w którym mamy ochotę na nieco intensywniejszą stymulację można użyć całej powierzchni lub boku masażera, wibracje stają się wówczas bardziej odczuwalne. Umieszczając środkowy palec w otworze sprawimy, że gadżet nie wyślizgnie się z ręki i możemy go w ten sposób użyć do masażu większej powierzchni ciała np. pleców. Przy tym wszystkim należy zaznaczyć, że Moon Vibe jest wyjątkowo cichy, co uważam za kolejny plus. No i można go zabrać pod prysznic lub do wanny, ponieważ jest wodoodporny.\nLubię, kiedy wygląd to nie jedyny atut gadżetów.\nNic nie poradzę na to, że lubię ładne gadżety. Najbardziej jednak lubię, kiedy wygląd to nie jedyny ich atut. Rianne S po raz kolejny nie zawodzi, co mnie osobiście ogromnie cieszy. Jeśli jesteście na etapie poszukiwań małego i niepozornego masażera to Moon Vibe może okazać się strzałem w dziesiątkę! Jednak nawet osoby, które pierwsze doświadczenia z gadżetami erotycznymi mają już za sobą, mogą odkryć przyjemność z używania Moon Vibe.\nEdukatorka seksualna, testerka gadżetów erotycznych oraz youtuberka z kanału Pink Candy\nMoże Cię zaineresować\nRianne S wibrujące serduszko do masażu łechtaczki\nIroha Yuki wibrujący bałwanek\nW dziale “Recenzje i Porady” edukatorka seksualna i youtuberka Natalia z kanału Pink Candy specjalnie dla nas pisze o seksie i związkach, a także testuje zabawki, akcesoria i kosmetyki. Polecamy świetną lekturę pełną wskazówek i niezwykłych inspiracji dla każdego!\nCześć! Mam na imię Natalia i jestem edukatorką seksualną. Prowadzę na YouTube kanał Pink Candy, gdzie w przyjazny sposób staram się przekazywać wiedzę i pozytywne podejście do seksualności.\nKubeczki menstruacyjne – jak używać, jak czyścić i jaki rozmiar wybrać\nCzym nawilżać miejsca intymne\nCUPE Inspector Midnight wibrator punktu G\nMOQQA Pearl kulki gejszy\nDildo Miss V Darling\nSatisfyer Pro bezdotykowo-wibrujące masażery dla kobiet i par\nWe-Vibe Jive wibrująca kulka sterowana smartfonem\nBielizna erotyczna Obsessive – przewodnik po modelach, rozmiarach i oznaczeniach\nBiżuteria erotyczna, dodatki i ozdoby do ciała\nCzy gadżety erotyczne to dobry pomysł na świąteczny prezent\nZ jakich materiałów produkowane są zabawki i gadżety erotyczne


Pobicia, kradzieże, włamania. CBŚ zatrzymało 11 kiboli - Fakty TVN online\nJedenastu kiboli zostało zatrzymanych przez CBŚ. To kolejne efekty śledztwa. Są też kolejne zarzuty: pobicia, rozbojów, włamań i kradzieży. Po przeszukaniach policjanci znaleźli maczety, pistolety i papierosy bez akcyzy. Śledztwo trwa, podejrzanych jest już prawie 80 osób.


Tizen zagości na wielu telewizorach. Samsung udostępni alternatywę dla Android TV innym producentom | Technologie na Next Gazeta\nKaK 04.11.2019 08:47\nKoreański producent podczas swojej konferencji Samsung Developer Conference, poinformował, że Tizen będzie dostępny do użytku dla wszystkich chętnych producentów. Nie są znane jednak żadne szczegóły.\nGigant technologiczny z Korei Południowej organizował w zeszłym tygodniu Samsung Developer Conference, gdzie przedstawiane były rozwiązania dla programistów. Nie znaczy to, że nie pojawiły się informacje interesujące z punktu widzenia konsumentów. Niewątpliwie najciekawszą informacją jest ta, o planach dotyczących kolejnego Galaxy Folda, szczególnie, że Samsung pokazał koncept na wideo. Firma była jednak oszczędna w kwestii konkretów. Podobnie ma się sprawa z zapowiedzą Tizen TV na inne telewizory, która była równie lakoniczna. Sang Kim, szef departamentu Rozwoju Biznesu Smart TV w koreańskiej firmie, poinformował, że oprogramowanie do telewizorów Samsunga po raz pierwszy w historii będzie dostępne dla innych producentów. Dodał, że na rynku znajduje się 100 mln telewizorów z Tizen TV OS, na których można uruchomić setki aplikacji. Taki ruch, może także upowszechnić Bixby, czyli asystenta głosowego od Koreańczyków, co jest kluczowe dla firmy w najbliższej przyszłości.\nSamsung i Tizen TV OS to najpopularniejszy system Smart TV\nTizen debiutował jako alternatywa dla Androida na smartfonach Samsunga. Tej wojny nie udało się zwyciężyć, ale projektu nie porzucono. Oparte na Linuksie oprogramowanie stało się podstawą w telewizorach koreańskiego producenta. W zeszłym roku aż 21 proc. sprzedanych Smart TV, posiadało właśnie ten system, zgodnie z danymi Strategy Analitycs. Wyprzedził tym samym oprogramowanie od LG (WebOs 12 proc.) oraz Google (Android TV 10 proc.). W Stanach popularne jest oprogramowanie Roku TV, które globalnie odpowiada za 4 proc. rynku w 2018 roku, ale już w Ameryce Północnej niemal co czwarty telewizor wyposażono w ten system. Ruch Samsunga, aby udostępnić Tizen TV OS innym producentom, ma powstrzymać odpływ klientów na inne platformy Smart TV.\nJakby naprawdę chcieli uwspólnić to powinni się dogadać chociażby z LG i wesprzeć jakieś niezależne distro linuksa jako bazę i na niej pracowac:\nSam mam Android TV i to straszna kupa ale przed migracją na jeden z powyższych powstrzymuje mnie ryzyko zbrikowania sprzętu...\nNie ufam systemom smart od Samsunga w tv. Z całego tego smart tv mało co działa po kolejnych aktualizacjach. Do zwykłego youtuba czy netfliksa trzeba było zacząć posiłkować się przystawką od google, która nawiasem mówiąc działa super płynnie a kosztuje 150 zł. Nie zamierzam, co dwa lata zmieniać telewizora, bo firma samsung zmieniła filozofię działania w swoich systemach.\nSamsung 55" UHD Smart TV (od Orange) - przeglądarka web nie zawsze działa poprawnie, uaktualnienia bywają (ale rzadko), ale raczej olewają sprzęt po kilku latach\nP.....ć samsunga i brak uaktualnień systemu na tv. Androida można samemu zaktualizować a banda od s by chciała żeby co 2 lata tv wymieniać


Parafia bł. Karoliny w Tychach: Nabożeństwo fatimskie 2020 Zobaczcie zdjęcia | Bieruń Lędziny Nasze Miasto\nParafia bł. Karoliny…\nJolanta Pierończyk 13.07.2020\nNabożeństwo fatimskie - 13 lipca 2020 - w parafii bł. Karoliny w Tychach Jolanta Pierończyk\nParafia bł. Karoliny w Tychach: Nabożeństwo fatimskie 2020. Mały powrót do normalności. Już nie było - jak za pierwszym razem - rozdzielenia mszy od różańca fatimskiego i rezygnacji z procesji. Wszystko odbyło się jak powinno. Zaczęło się od różańca fatimskiego, potem była msza z uroczystym wejściem służby liturgicznej, a następnie procesja wokół kościoła i apel jasnogórski. Oczywiście, z zachowaniem wszelkich zasad bezpieczeństwa sanitarnego z powodu ciągle trwającej pandemii koronawirusa. Maseczki, odstęp społeczny i apel jasnogórski bez podawania sobie rąk.\nJak powiedział ks. prałat Józef Szklorz, proboszcz parafii bł. Karoliny w Tychach, w sytuacji niesprzyjającej pielgrzymowaniu, tegoroczne nabożeństwa fatimskie są w tej parafii symbolicznym pielgrzymowaniem do Fatimy, Lourdes, Częstochowy oraz Zabawy, rodzinnej parafii bł. Karoliny Kózkówny.\nDo Fatimy - wiadomo;\ndo Lourdes - bo podczas procesji jest w ogródku różańcowym przystanek przy ustawionej w grocie figurze Matki Bożej z Lourdes, gdzie odmawiana jest ostatnia dziesiątka różańca św..;\ndo Zabawy - bo podczas procesji jest też przystanek przy zawieszonej na ścianie probostwa płaskorzeźbie przedstawiającej Karolinę nauczającą pod gruszą;\ndo Częstochowy - bo wszystko kończy się apelem jasnogórskim.\nPierwsze nabożeństwo fatimskie 2020 w parafii bł. Karoliny w Tychach\nMateriał oryginalny: Parafia bł. Karoliny w Tychach: Nabożeństwo fatimskie 2020 Zobaczcie zdjęcia - Tychy Nasze Miasto\nKoncert Eleni w Tychach [ZDJĘCIA]


Puls Biznesu - 2 stycznia 2018 09:25\n- Najważniejsza w tym roku będzie przyspieszająca konsolidacja rynku handlowego — tym bardziej że nie ma już wielu dużych podmiotów, nadających się do przejęcia. Sądzę, że 2018 r. może być pod tym względem przełomowy - mówi w rozmowie z "PB", Robert Krzak, szef Forum Polskiego Handlu, zrzeszającego sieci z polskim kapitałem.\nFala już ruszyła. W 2017 r. właściciela zmieniła Żabka, na giełdę weszło Dino, dystrybucyjny Eurocash podpisał umowę przejęcia sieci Mila, a na giełdową Emperię, właściciela sieci Stokrotka, zęby ostrzy sobie litewska grupa Maxima. Po drodze Alma zaliczyła upadek, a Piotr i Paweł zaczął szukać inwestora. Zmian właścicielskich należy oczekiwać przede wszystkim w sieciach krajowych, które muszą łączyć siły, by radzić sobie w walce z wielokrotnie silniejszymi graczami zagranicznymi. Nawet jednak wśród potężnych międzynarodowych sieci może dojść do przetasowań: do powracających jak bumerang plotek o wyjściu z Europy Środkowej brytyjskiej grupy Tesco dołączyły ostatnio spekulacje o sprzedaży Carrefoura. Postępującej transformacji należy też spodziewać się na półkach, bo konsumenci są coraz bardziej wybredni.\nZwyczaje zakupowe będą musiały zmienić się na jeszcze jednym polu — od marca Polacy w dwie niedziele w miesiącu trafią w sklepach na zamknięte drzwi. Handlowcy nie martwią się specjalnie o spadek obrotów, ale przystosowanie się do nowych warunków łatwe nie będzie.


Opadła żelazna kurtyna | Dziennik Polski\nJoanna Lubecka, historyk, pracuje w Instytucie Pamięci Narodowej Oddział w Krakowie, jest adiunktem Akademii Ignatianum w Krakowie 7 marca 2016, 0:00\nMur berliński: 156 km murów, umocnień, zasieków, o wysokości ok. 3,5 metra, 186 wież strażniczych fot. wikipedia\nIstnieją słowa, pod którymi kryją się wielkie historie, pojęcia, których nie trzeba tłumaczyć, choć można o nich pisać całe książki. Takim pojęciem jest „żelazna kurtyna”. 70 lat temu „żelazna kurtyna” uzyskała nowe znaczenie. Użyte przez Winstona Churchilla pojęcie do dziś uważa się za symboliczny początek zimnej wojny.\nIron curtain, czyli żelazna kurtyna w żargonie brytyjskich strażaków oznaczała specjalne żelazne ruchome zasłony, instalowane w teatrach, które w razie potrzeby szybko oddzielały pożar, izolując go od reszty budynku.\nPo raz pierwszy w sensie politycznym określenia tego użyła prawdopodobnie brytyjska pacyfistka i feministka Vernon Lee (pseudonim Violet Paget). Krytykując w 1914 roku działania wojenne, podkreślała, że przeciętny Niemiec i Brytyjczyk mają takie same potrzeby i wolą żyć w pokoju, lecz „potworna wojenna żelazna kurtyna odcięła ich nawzajem od siebie”.\nW 1920 roku określenie „żelazna kurtyna” zostało użyte po raz pierwszy w odniesieniu do Rosji bolszewickiej. Pisarka brytyjska, aktywistka socjalistyczna Ethel Snowden po powrocie ze swojej podróży po Rosji opanowanej przez bolszewików, rozczarowana opresyjnością nowego systemu, napisała we wspomnieniach: „byliśmy za żelazną kurtyną”.\nPojęcie ponownie zostaje użyte w okresie międzywojennym przez brytyjskiego ambasadora w Berlinie Edgara D’Abernon, który w 1924 roku nazwał zdemilitaryzowany pas Nadrenii żelazną kurtyną, która miała stanowić gwarancję dla Francji przed ewentualnym atakiem Niemiec.\nW podobnym znaczeniu, jak Churchill, użył określenia żelazna kurtyna lizboński korespondent tygodnika niemieckiego „Das Reich” Max Clauss, który 18 lutego 1945 roku w artykule na pierwszej stronie tygodnika umieścił określenie żelazna kurtyna. Kilka dni później nawiązał do tej korespondencji brytyjski „The Times”, niejako wprowadzając w obieg nowe znaczenie tego pojęcia.\nDookreślił je tydzień później sam Joseph Goebbels, który 25 lutego 1945 r., komentując konferencję jałtańską napisał w tym samym tygodniku: „Jeśli naród niemiecki złoży broń, wówczas Sowieci, zgodnie z porozumieniem zawartym między Rooseveltem, Churchil-lem i Stalinem, zajmą całą wschodnią i południowo- -wschodnią Europę, w tym większą część Rzeszy. Nad tym terytorium zajętym przez Związek Sowiecki zapadnie żelazna kurtyna, poza którą nastąpi rzeź narodów.”\nMimo, że wiele razy wcześniej używano pojęcia „żelazna kurtyna”, to jednak prawa autorskie należą się Winstonowi Churchillowi. To jego interpretacja, jego słowa nadały nowy sens i weszły na stałe do słownika zimnej wojny. 5 marca 1946 r. Churchill miał odebrać doktorat honoris causa niewielkiego college’u amerykańskiego w Fulton, w stanie Missouri. Z tej okazji przygotował mowę, zatytułowaną „Ścięgna pokoju”, w której ostrzegał: „Nikt nie wie, co w najbliższej przyszłości zamierza Sowiecka Rosja i jej międzynarodowa organizacja komunistyczna albo, czy są jakieś granice, o ile są, ich ekspansjonistycznych i prozelitycznych skłonności”.\nOceniając realia ówczesnej sytuacji w Europie Churchill wypowiedział najsłynniejsze słowa tego przemówienia: „Od Szczecina nad Bałtykiem do Triestu nad Adriatykiem w poprzek kontynentu opadła żelazna kurtyna. Poza tą linią leżą wszystkie stolice odwiecznych państw Europy centralnej i wschodniej. Warszawa, Berlin, Praga, Wiedeń Budapeszt, Belgrad, Bukareszt i Sofia, wszystkie te sławne miasta i ludność wokół nich znajdują się teraz w czymś, co nazwać muszę sowiecką sferą, i wszystkie są przedmiotem, w takiej czy innej formie, nie tylko sowieckiego wpływu, ale bardzo wysokiego, a w wielu przypadkach wciąż rosnącego stopnia kontroli bezpośredniej z Moskwy.”\nByć może Churchill znał wcześniejsze przypadki użycia określenia „żelazna kurtyna”. W sensie emocjonalnym nawiązał do Vernon Lee, która nazywała „żelazną kurtynę” oddzieleniem nagłym, sztucznym i przerażającym. Niedaleka przyszłość miała to potwierdzić, niestety w 1946 roku większość zachodnich polityków oraz opinii publicznej nadal uważała Związek Sowiecki za sojusznika. Dopiero po pierwszej sowieckiej próbie z bronią atomową (1949 r.) pojęcie „żelazna kurtyna” weszło powszechnie zarówno do literatury fachowej jak i kultury masowej.\nW momencie wygłaszania przemówienia w Fulton sytuacja międzynarodowa nie była jeszcze jasna. O ile losy krajów Europy Środkowej były już politycznie przesądzone w trakcie konferencji w Jałcie i Poczdamie, to jednak większość mieszkańców tych krajów nie tylko wierzyła nadal w pomoc Zachodu przeciw Sowietom, ale również sama podejmowała heroiczną (ale i beznadziejną) walkę z nowym reżimem. Zarówno w Polsce, w Czechosłowacji, na Węgrzech Sowieci spotkali się z silnym oporem społecznym i dopiero przy pomocy komunistycznego aparatu bezpieczeństwa i brutalnych metod udało się ok. 1949 r. ostatecznie utrwalić „władzę ludową”.\nDługo wahały się również losy Grecji. Bardzo silny ruch komunistyczny, wspierany wszelkimi metodami przez Sowietów chciał skazać Greków na życie za „żelazną kurtyną”. Jednak ostatecznie Grecja okazała się zbyt ważna z punktu widzenia geopolityki i uzyskała konkretną, militarna pomoc od Anglii i Stanów Zjednoczonych. Ostatecznie w 1949 roku, po 4-letniej wojnie domowej Grecja pozostała poza strefą sowiecką, choć trudno o niej powiedzieć, że należała do wspólnoty zachodnich demokracji, ze względu na autorytarne rządy.\nW swoim przemówieniu Churchill umieścił geograficznie „żelazną kurtynę” w pasie od Szczecina do Triestu, ale Berlin wymienił wśród stolic znajdujących się w sowieckiej strefie wpływów. W roku 1946 nadal niejasna była tzw. „kwestia niemiecka”. W tamtym czasie Niemcy podzielone były między mocarstwa zwycięskie na 4 strefy okupacyjne. Podobnie, na 4 sektory podzielony był Berlin. W 1946 r. Stalin cały czas miał nadzieję, że uda mu się opanować większą część Niemiec niż tylko strefę, którą posiadał pod okupacją. Mocarstwa zachodnie, w tym przede wszystkim Stany Zjednoczone szybko zorientowały się, jak ważna będzie rozgrywka o Niemcy.\nDo konfrontacji doszło bardzo szybko, a momentem kulminacyjnym była walka o Berlin. Dzięki ogromnej determinacji Amerykanów, którzy zdecydowali się ratować odcięty przez Sowietów Berlin Zachodni za pomocą mostu powietrznego (największą tego typu akcją logistyczną w historii), udało się zmusić Sowietów do ustępstw.\nOstatecznie w 1949 roku „żelazna kurtyna” rozdzieliła naród niemiecki, tworząc granicę między dwoma wrogimi sobie krajami: Niemiecką Republikę Demokratyczną, zależną od Sowietów oraz Republiką Federalną Niemiec, związaną ze światem Zachodu. Berlin Zachodni stanowił małą niezależną enklawę na terytorium NRD, choć formalnie nie należał do RFN. Tak utrwalona granica między wolnym światem, a opresyjnym systemem sowieckim przetrwała w Europie do 1989 roku. Symbolizowała nie tylko wolność lub jej brak, ale z czasem oddzielała także bogactwo od biedy, wolność słowa od nachalnej propagandy, szary, siermiężny świat od kolorowej ulicy Europy Zachodniej.\nZasieki i mury\n„Żelazną kurtynę” można było zobaczyć. Wraz z uszczelnianiem granic państw w strefie sowieckiej i ich oddzielaniem od reszty świata, rosły na granicach zasieki, wieże strażnicze, zwiększała się ilość wojsk pilnujących, by nikt nie śmiał uciekać z „komunistycznego raju”.\nJedną z najgorszych granic dla uciekinierów była austriac-ko-czechosłowacka. W latach 1945-1989 strzegło jej w sumie 20 tys. żołnierzy. Liczbę ofiar na tej granicy szacuje się na nieco mniej niż 800 osób: 129, które próbowały przekroczyć granicę oraz aż 648 żołnierzy, którzy ulegli wypadkom na granicznych polach minowych albo sami odebrali sobie życie. Podobnie wyglądała reszta żelaznej kurtyny.\nPod wpływem masowych ucieczek Niemców z NRD do Berlina Zachodniego, władze wschodnioniemieckie postanowiły uszczelnić granicę. Właśnie wtedy, w sierpniu 1961 roku powstał najbardziej „namacalny”, symboliczny fragment „żelaznej kurtyny”, którym był mur berliński, oddzielający Berlin Zachodni od reszty NRD. Było to w sumie 156 km murów, umocnień, zasieków, o wysokości ok. 3,5 metra. Na tej długości znajdowało się 186 wież strażniczych, 20 bunkrów, codziennie 80 agresywnych, specjalnie szkolonych psów strzegło tej granicy. Mimo to, ludzie podejmowali próby ucieczki, ale dla wielu z nich przekroczenie betonowej „żelaznej kurtyny” skończyło się śmiercią (136 udokumentowanych „ofiar muru”), o czym do dziś przypominają białe krzyże w pobliżu Bramy Brandenburskiej.\nBrytyjski historyk Patrick Wright, autor książki o żelaznej kurtynie, opisując bipolarny świat nawiązuje do pierwotnego „teatralnego” znaczenia. To, co znajdowało się za żelazną kurtyną było niewidzialne dla widza, widział tylko to, co piękne: scenę, aktorów, scenografię. Zachodni turysta, intelektualista, polityk odwiedzający kraje za żelazną kurtyną też widział scenę teatralną, dobrze ustawioną i piękną, na której znajdowali się pieczołowicie wybrani aktorzy. Za tym pięknym obrazem, za żelazną kurtyną w rzeczywistości szalał pożar.


Coraz trudniej o kredyt - RMF24.pl\nPiątek, 23 lutego 2007 (13:02)\nDostęp do kredytów może być trudniejszy. Bankowcy nie wykluczają, że będą zmuszeni ustawić poprzeczkę wyżej niż dotychczas, a ostrzejsze kryteria w udzielaniu kredytów mogą się pojawić, jeżeli w życie wejdzie proponowana przez PiS ustawa o upadłości konsumenckiej.\nW takiej sytuacji osoby zarabiające mniej i starające się o kredyt mogą zostać odprawione z kwitkiem.\nMożna się spodziewać, że banki zamiast dalej liberalizować swoje podejście do polityki kredytowej, staną się bardziej konserwatywne. Znowu możemy wrócić do różnego rodzaju zabezpieczeń rzeczowych – przekonuje ekspert bankowy Michał Macierzyński.\nProjekt ustawy o upadłości konsumenckiej zakłada, że osoby zadłużone w wyjątkowych sytuacjach mogłyby ogłosić prywatne bankructwo i negocjować nowe warunki spłaty. Takiemu rozwiązaniu sprzeciwiają się bankowcy. Projektem już za kilka dni ma zająć się Sejm.\nNewsDlaczego wolimy kredyty w złotówkach?\nNewsZdrożeją kredyty w euro


Jaki prezent wybrać dla niemowlaka? | Marzenia malucha\nNa takie przyjęcie warto przynieść ze sobą drobny upominek. Wiele osób jednak ma problem ze znalezieniem odpowiedniego prezentu.\nDobrym pomysłem jest kupić coś co będzie użyteczne, przykładowo kojec dla dziecka. Pomoże to odciążyć finansowo świeżo upieczonych rodziców i z pewnością będą oni bardzo wdzięczni za prezent w takiej formie. Jeśli zdarzy się że już taki kojec czy łóżeczko jest obecne w ich domu, można wymyślić coś innego, przykładowo zakupić karuzelę do łóżeczka. Taka atrakcja pochłonie uwagę małego dziecka i zapewni długie godziny zabawy. Pomysły można mnożyć w nieskończoność, tak na prawdę ogranicza nas tylko wyobraźnia.\nWarto też przed wyborem prezentu, zapytać czego potrzeba akurat w danym momencie młodym rodzicom, to zapobiegnie sytuacji w której kupimy coś co już oni posiadają. Jeśli natomiast nie mamy możliwości zrealizować takiego małego wywiadu, to można postawić na prezenty bardziej praktyczne, takie które są na bieżąco używane, wtedy z pewnością przydadzą się one nawet jeśli gospodarze mają już zapasy danego produktu. Przykładowo często wybieranym praktycznym prezentem są pieluchy.\nPrevSprawdzone i zawsze na czasie gry planszowe\nNextGry karciane – pomysł na wieczór


Warszawa - gdzie sprawdzić Forestera przed zakupem? - Forester - Forum SIP\nJune 2, 2019 in Forester\nJadę jutro do Warszawy oglądać Forestera SG 2.0 X 158 KM. Jeśli auto będzie fajne i godne uwagi, chciałbym podjechać z nim do serwisu specjalizującego się w Subaru na kompletną ścieżkę diagnostyczną. Gdzie w Warszawie, Waszym zdaniem, dobrze sprawdzą Forestera przed zakupem?\nDzwoniłem do dwóch ASO - A. Koper oraz Dawoj i niestety mają bardzo odległe terminy, więc odpada. Znalazłem warsztaty Kornecki Auto Sport i OPP Sport Serwis Subaru - co sądzicie?\nP.S. Przepraszam, jeśli wrzuciłem wątek do nieodpowiedniego działu.\nEdited June 2, 2019 by sinolog\nsubaru adamski w Łomiankach.\ntam sprawdzałem przed zakupem swojego forestera\n@Tadeo - dziękuję za odpowiedź. Jaki był koszt ścieżki diagnostycznej?\nJeżeli nie znajdzie Pan miejsca to proszę rano o tel. do serwisu i powołanie się na forum Subaru i moje info.\njeśli mamy w ASO tak odległe terminy to wniosek do importera, że nie zadziałał jeszcze wolny rynek w jego sieci .....\n13 minut temu, Tadeo napisał:\nWszystkie warsztaty mają od groma roboty, te kilka które znam zapisują teraz na lipiec - na szczęście 2019r.\nZ tego, co mi powiedziano tak długie terminy związane są z tym, że obecnie są dwie akcje serwisowe.\n6 minut temu, sinolog napisał:\nwg mej wiedzy akcje serwisowe były dla ASO mniej płatne (czytaj opłacalne) niż zlecenia prywatne, prośba o komentarz bowiem naprawa wad fabrycznych nie powinna odbywać się kosztem rynku\ndla ułatwienia oceny ASO i polityki importerów w PL przykład z ostatnich dni (wymiana przedniej szyby w 3 letnim moim Forku)\nASO z W-wy :\nWarsztat Pilkington z 25 letnim doświadczeniem wymiany szyb: szyba 470 zł brutto. Koszt robocizny 300 zł. To ta sama szyba, która montowana jest fabrycznie.\nNooo.., jeśli tak to spora różnica w cenie materiałów, nie do końca wiem czym uzasadniona..\nAle jak już po gwarancji to nie ma się co zastanawiać tylko zapisać się na wymianę do warsztatu który wymieniłeś.\nCzy znacie też jakiś zakład blacharski na terenie Warszawy lub okolic, który byłby w stanie dokonać fachowej i kompleksowej oceny stanu blacharskiego Forestera, chodzi mi zwłaszcza elementy newralgiczne takie jak progi pod plastikami, kielichy etc.\nChyba prościej Tobie będzie znaleźć blacharza na pół godziny po robocie i wynająć podnośnik w warsztacie samonapraw.\n3 godziny temu, Tadeo napisał:\nwedług cennika Eurotax taka operacja to , jak pamiętam , 4260 zł brutto\njeśli dobrze pamiętam eurotax i audatex w wersji na polski rynek zaciąga ceny części z bazy importera/producenta. Jeśli jeszcze tak jest to mamy odpowiedz skąd taka kwota w eurotax:-)\noczywiście pod kątem rozliczeń z ubezpieczycielami etc..\nkilka mcy temu w trakcie rozliczenia szkody komunikacyjnej z OC w moim poprzednim Foresterze poprosiłem o wymianę przednich pasów bezpieczeństwa ...... ubezpieczyciel zaciągnął wycenę pasów z ASO Subaru (około 11 tys zł:-) i dzięki temu ciachnął szkodę całkowitą :-( ......z czystej ciekawości zadzwoniłem do kuzyna, który pracuje jako inż, u producenta pasów bezpieczeństwa usytuowanego w Polsce. W tej cenie to oni produkują spersonalizowane pasy np. do Bentleya...\nSorki za me przemyślenia .....tym bardziej że ASO p.Kopera uznać można (ja przynajmniej tak twierdze) za wzorzec dla innych.......pisałem już o tym na forum w ubiegłym roku\n4 godziny temu, sinolog napisał:\nauto system Jan Sobański w Kobyłce pod W-wą,. to jednocześnie centrum szkoleniowe dla rzeczoznawców, pracowników likwidacji szkód ubezpieczycieli i ASO oraz importer ram Autorobot\n17 minut temu, Tadeo napisał:\nkwotę jaką podałem , 4260 zł brutto to kwota do rozliczeń z ubezpieczycielami oczywiście...\nEdited June 2, 2019 by Andrzej Koper\nAuto: Forester XT 2014 Platinum\nWymienialem szybe w ASO, udało sie porysować błotnik, słupek, źle wkleić szybę i źle poskładać plastiki za ponad 4000 z polisy. Za 3 razem udało się odebrać samochód.\nAuto: OBK 2,5 MY16\ntylko ta szyba z Pilkingtona to rysuje się od patrzenia dla firm cena netto to 400-500 z montażem\nZa 4 tyś to powinien być oryginał a nie zamiennik .Po Twoim wpisie jestem pełen podziwu dla kunsztu ASO ,prawdziwi profesjonaliści:-))\nSzyba oryginalna, montaż już gorzej:)\n14 minut temu, Marcin74 napisał:\nJa inaczej bym to załatwił, szybę do wklejnie dałbym do niezależnego serwisu. Tam jest z kim rozmawiać i są osoby odpowiedzialne za pracę.\nDukiewicz nie ma swojego zakładu robi u podwykonawcy pod warszawą , zresztą jak większość aso chyba tyko adamski ma swoją.\nSzkoda tylko, że nie weryfikują pracy i liczą na to, że klient nie zauważy i po sprawie. Bardzo profesjonalne podejście. Zapewniali, że będzie zrobione porządnie. Szyba była tak zamontowana, że z 5 metrów było widać, że coś poszło nie tak.


Yaguar Mango Tango 0.5kg - yerba mate sklep MateMundo.pl\nzł€ (1 zł = 0.2149€) Ft (1 zł = 0.828Ft)\nYaguar Mango Tango 0.5kg\nYaguar Mango Tango 0,5 kg 500 g to owocowa yerba mate o doskonałym smaku i dużej zawartości kofeiny. Główną rolę odgrywa tu słodycz mango doskonale harmonizująca się z goryczkowymi i kwaskowymi nutami skórki pomarańczy.\nCena zasadnicza: 33,38 zł / kg\nPo zakupie otrzymasz: 119.21 pkt.\nYaguar Mango Tango to znakomita yerba mate popularnego brazylijskiego producenta. Jak sama nazwa wskazuje, mamy do czynienia z połączeniem ostrokrzewu paragwajskiego i owocu mango. Jego tropikalny aromat i delikatnie słodki smak zdecydowanie dominują na tle innych dodatków. Te, choć odrobinę mniej wyraziste, stanowią doskonałe dopełnienie całości. Skórka pomarańczy wprowadza orzeźwiającą kwaskową nutę, zaś płatki nagietka nadają subtelnie korzennego charakteru. Ze względu na łagodny, pozbawiony intensywnej goryczki smak, Yaguar Mango Tango polecamy w szczególności początkującym mateistom.\n90,9% yerba mate, trawa cytrynowa, 2% mango, skórka pomarańczy, nagietek, naturalne aromaty.


Przepis na domową chałwę, który jest niesamowicie szybki i pyszny? Właśnie taki mamy! Dlatego, jeśli jesteś amatorem tego sezamowego przysmaku i chciałbyś przyrządzać go częściej, to trafiłeś w miejsce idealne. To nie wszystko. Znajdziesz tu także opcję dla osób, które uwielbiają chałwę waniliową i nie tylko!\nDomowa chałwa ma same zalety!\nChałwa jest przysmakiem bogatym w wielonasycone kwasy tłuszczowe jak na przykład omega-6. Znajdziemy w niej także bogactwo witamin — A, B, E, a także magnezu oraz fosforu.\nBezsprzecznie prawdziwa chałwa nie powinna zawierać nic poza miodem i zmielonymi nasionami sezamu. Niestety, słodycze dostępne w marketach mają o wiele bardziej rozwinięty skład. Często znajdują się w nich składniki niekoniecznie dobre dla naszego organizmu, np. olej palmowy. Dlatego, jeśli lubisz ten przysmak, lepiej przygotuj go samemu w domu. Zwłaszcza że nie jest to czasochłonne.\nPierwszy z przepisów jest tym podstawowym, bez żadnych dodatków.\nZacznij od sprażenia ziaren sezamu na suchej patelni. Pamiętaj, że nie mogą się przypalić, a jedynie zarumienić. Zrumieniony sezam będzie pięknie orzechowo pachniał. Z kolei przypalony stanie się gorzki.\nZaczekaj, aż sezam wystygnie i zmiel go w młynku na drobny pył. Następnie zmieszaj go dokładnie z miodem.\nCałą masę przełóż do formy. Wstaw do lodówki i poczekaj, aż stężeje.\nPowyższy przepis jest tym podstawowym. Domową chałwę możesz urozmaicać na wiele sposobów, dodając do niej więcej składników. Jeśli chcesz, aby była czekoladowa, dodaj kakao. Możesz też pokruszyć czekoladę, wsypać wiórki kokosowe czy orzechy.\nPrzepis na chałwę z wanilią\nTa chałwa jest nie tylko obłędnie orzechowa. Wzbogacona wanilią staje się prawdziwym rarytasem! Twoi domownicy z pewnością ją pokochają.\n400 g białego łuskanego sezamu\nUpraż ziarna sezamu, aż staną się rumiane. Najlepiej ciągle je mieszaj. Pamiętaj, że nie mogą się przypalić. Pozostaw do ostygnięcia.\nZiarna z cukrem waniliowym zmiel w malakserze, blenderze lub młynku do kawy.\nLaski wanilii przekrój wzdłuż i za pomocą noża wyciągnij ziarenka.\nMiód i ziarenka wanilii dodaj do sezamu i dokładnie wymieszaj.\nMasę przełóż do foremki i włóż do lodówki.\nna słodko przepis na deser słodkie\nCopyright 2021 (1.624 s.)


Makijażowe triki Marleny Dietrich | galicjusz.pl\n13 marca, 08:45 0\nNaprawdę nazywała się Marie Magdalene Dietrich. Pierwsze role zagrała już w latach 20., jednak dopiero film "Błękitny anioł" z 1930 roku przyniósł jej międzynarodowy rozgłos. (Fot. Hulton Archive/Getty Images)\nJedna z najbardziej uwielbianych gwiazd filmowych lat 30. i 40., Marlena Dietrich, wprowadziła w Hollywood wiele technik makijażu. W przeistaczaniu się w boginię pomagały jej m.in. srebrna farba i sadza z filiżanki.\nMarlena Dietrich była bardzo świadoma tego, jak ważną rolę w tworzeniu idealnego wizerunku odgrywają makijaż i oświetlenie. Odkryła makijaż na scenach berlińskich kabaretów w latach 20. W Hollywood zaistniała dzięki filmowi "Błękitny anioł" w reżyserii Josefa von Sternberga z 1930 r.\nKiedy zaczęła pracować w filmie, zetknęła się z lampami łukowymi, których światło było niezwykle ostre. Zauważyła, że jej twarz wygląda zbyt płasko. Nauczyła się wydobywać rysy twarzy za pomocą makijażu i zmiany kształtu brwi, które zostały wyskubane i narysowane na nowo. W przeciwieństwie do innych gwiazd Hollywood, zachowała pełną kontrolę nad swoim wizażem.\nErn Westmore, potomek rodziny charakteryzatorów, zapytał ją o niezwykłe rozwiązania, które stosuje. "Aktorka opowiedziała mu, że pewnego razu podczas kręcenia filmu von Sternberg wyjął fiolkę ze srebrną farbą i namalował linię wzdłuż jej nosa. Następnie poprawił nieco reflektor nad jej głową, tak, aby świecił wprost na ową linię. Rezultat był niesłychany, gdyż szerokość nosa gwiazdy zmniejszyła się o jedną trzecią" - czytamy w nowo wydanej książce "Face Paint. Historia makijażu".\nGwiazda pokazała Westmore'owi jeszcze jeden trik. "Wzięła spodek od filiżanki z kawą, którą właśnie piła, i odwróciła do góry dnem. Następnie zapaliła zapałkę i włożyła ją na chwilę pod spodek. Kiedy go z powrotem odwróciła, znajdowała się na nim smuga sadzy. Aktorka wylała na niego odrobinę oliwki dla dzieci i wymieszała palcami. Zaczynając tuż przed rzęsami, stopniowo rozprowadziła kolor na powiekach, rozcierając go w górę i na zewnątrz w kierunku brwi, tak że najciemniejsza część znajdowała się najbliżej rzęs, a cień powoli się rozjaśniał, by w końcu całkiem zniknąć z okolicy brwi. Podczas gdy wszyscy inni używali wówczas mocnego czarnego makijażu oczu, ten piękny i subtelny efekt był jak objawienie. Upiększał oczy, a lśniący w odbitym świetle olejek nadawał im wspaniałą trójwymiarową głębię".\nGdy aktorka zaczęła obserwować u siebie efekty starzenia, zaplatała ciasno włosy na skroniach, aby naciągnąć skórę i przywrócić twarzy dawne rysy. Zamiast uciekać się do chirurgii plastycznej, używała też taśm liftingujących.\nKsiążka "Face Paint. Historia makijażu", autorstwa doświadczonej wizażystki Lisy Eldridge, przybliża sekrety stylu wielu kobiecych ikon, m.in. Elizabeth Taylor, Audrey Hepburn, Amy Winehouse czy Marii Antoniny.


fitness — Blog Zosi\nListopad 12th, 2009 Write Comment Kino "Mikołajek" · Pacholę\nTags: demotywatory, dr Barg, endokrynolog dziecięcy, energy fitness krynicka, fitness, iPhone, jedzenie łyżeczką, karmienie dziecka, samodzielne zasypianie, Strachy na Lachy, usamodzielnianie się dziecka, Wrocław, Żyję w kraju\nTydzień nie pisałam, a tu tyle się działo, że nie wiem od czego zacząć ;)\nOd wtorku przeszliśmy do kolejnego etapu usamodzielniania Miśka. Ponieważ powoli przestaje mieścić się w łóżeczku i wisi nad nami wizja kupna mu łóżka prawdziwego, postanowiliśmy zacząć go przyzwyczajać do bardziej samodzielnego chodzenia spać.\nGeneralnie opisywałam całkiem niedawno proces usypiania Miśka. We wtorek ubogaciliśmy to w nie zamykanie łóżeczka. Barierki (te dwie wyjmowane) schowałam i teraz cały czas łóżeczko ma „drzwi” otwarte. Michu jest tym tak podjarany, że zasypia od trzech dni grubo po dziesiątej, a od ósmej (gdy go już zostawiamy w pokoju samego) łazi po swoich włościach i się bawi. Rano jest co sprzątać, bo generalnie rusza wszystko, co się tylko da. Póki co, o dziwo, na razie nie wychodzi z pokoju. Miał co prawda kilka prób, ale przez zamknięte drzwi pogadałam, że to już pora spania, że teraz się nie chodzi po mieszkaniu, że ma iść do łóżeczka, i – szoook! – dziecię posłuchało!\nNiestety, od tychże trzech dni stajemy się świadkami nowej tradycji… Trzeci wieczór swobody Miśka, trzecia piżama do zmiany… Będę pewnie według niektórych obrzydliwa, ale cóż zrobić. Co wieczór, już po kąpaniu i mniej-więcej po 1,5h harców Michu wali kupę taką, że trzeba go przebierać kompletnie. Nie wiem o co chodzi. Do tej pory załatwiał sprawę w dzień. Ale może to owe harce powodują wzmożoną pracę jelit… ;) Ogólnie rzecz biorąc – przesrane!\nNo i do tego wszystkiego dziecię nauczyło się rozbierać ze śpiworka. Tak więc jakieś 5 minut po zamknięciu Micha w pokoju Michu pozbywa się utrudniającego przemieszczanie badziewia i balanguje w samej piżamie. Powlekłam mu kołdrę, ciekawe na ile zda egzamin. Śpiworek jednak chronił przed rozkopywaniem kołdry…\nPoza tym Mikołaj przeprosił się z łyżeczką. Tak, wiem, dziecko 23 miesięczne powinno już posługiwać się łyżeczką i to w dość przyzwoity sposób. Ale cóż, nasze dziecię nie chciało. Widelec tak, owszem. Ale próby jakiejkolwiek nauki jedzenia łyżeczką, czy choćby pokazania jak trzymać, żeby zawartość nie spadała, kończyły się fochem ze strony Miśka. On sam wiedział najlepiej ;) Próbowałam przez zabawę w wodzie, przez nabieranie kamyczków… Nic nie skutkowało. Co prawda psycholog uspokajała, że ma czas, że jak potrafi widelcem, to dobrze, że przyjdzie czas na łyżeczkę, ale wiadomo jak to jest.\nW każdym bądź razie kilka dni temu Michu w nagły, niespodziewany sposób zaczął władać łyżką w taki sposób, że mu z niej już tak dużo nie spada. Hmm… w sumie to źle napisałam. Spada dużo, ale Michu wie, jak ma łyżkę trzymać, żeby chociaż coś trafiło do buzi. Dumni jesteśmy bardzo, zwłaszcza, że to kolejna przyjemna z punktu widzenia rodzica rzecz – jak dziecko samo się nakarmi :)\nDla upamiętnienia filmik „żarłoczny”. Pewnie nudny w pień, ale chyba nie muszę mówić, że dla mnie najciekawszy na świecie ;) Kto nie chce oglądać, to przymusu nie ma, ale w odpowiednim momencie i tak odpytam ;)\nDziś byłam z Michem u dr Barg, endokrynologa. Ogólnie pani zadowolona z wyników hormonów tarczycy i z Miśka jako takiego :) Hormony mamy jeszcze podawać, w sumie przez około pół roku (razem z tymi dwoma miesiącami, które mamy już za sobą). W lutym znowu do kontroli, ale ogólny obraz sytuacji jest bardzo zadowalający.\nZapisałam się na fitness, razem z Romą, moją koleżanką ze studiów dziennych. Niedaleko mnie w dodatku. Chodzimy dwa razy w tygodniu – w poniedziałki na Antycellulite, w środy na Stretch. Albo odwrotnie :) Wycisk dostajemy niemały, ale generalnie o to chodziło :) A przyznać muszę, że i cena przyjemna, bo 10 zł za zajęcia, w tym raz w tygodniu sauna gratis. Warunki w klubie całkiem przyzwoite. Może mi się trochę wydolność organizmu poprawi, bo ogólnie to kiepsko jest momentami. No, i nie będę tu ściemniać – liczę, że schudnę co nieco :)\nW sobotę mamy szkolenie logopedyczne. Nie jest obowiązkowe, ale 10 godzin praktyk można tym zaliczyć :)\nNa koniec nowy singiel Strachów na Lachy. Zupełnie jak nie oni :) Ale bardzo mi się podoba. W lutym trzeba będzie kupić płytę.\nTyle na dziś. Dobrej nocki!\nP.S. A jednak jeszcze nie koniec :) Po pierwsze na dobranoc filmik (kolejny): „Dlaczego iPhone może być niebezpieczny” (dłuższy opis tutaj):\nPo drugie demotywatory :) Znalezione kilka dni temu przez małżonka:\nNo, to teraz misja wypełniona ;) Można spać :)\nYou are currently browsing the archives for the tag 'fitness'.


Zasady rekrutacji do szkół i przedszkoli : Moje@Giżycko\nPodsumowanie – rok szkolny 2016/17 początek 1 września 2016 r.\nMiejskie szkoły i przedszkola:\n(Gimnazjum nr 3, Szkoła Podstawowa nr 3)\ntel. 87 428 64 41\nburmistrzkandydacimiejski zespół obsługi szkół i przedszkolioddziały przedszkolneprzedszkolerekrutacjazasady rekrutacji\nUWAGA. Wydłużony termin rekrutacji do klas pierwszych szkół podstawowych!\nKOMUNIKAT – REKRUTACJA DO SZKÓŁ 2020/21 Uwaga – wydłużenie terminu składania dokumentów w rekrutacji do 1 klas szkół podstawowych Obowiązuje nowy...


Katowice-Pyrzowice: Autostrada A1 zagrożeniem dla lotniska? Będzie wykop - Inwestycje\nKatowice-Pyrzowice: Autostrada A1 zagrożeniem dla lotniska? Będzie wykop\nwnp.pl • 5 października 2016 - 10:44\nWzdłuż zachodniego ogrodzenia Katowice Airport trwa budowa autostrady A1. Odcinek od węzła Woźniki do węzła w Pyrzowicach buduje konsorcjum spółek z grupy Strabag. Na wysokości lotniska droga przebiegać będzie w około 7 metrowym wykopie.\nTakie „obniżenie” przebiegu trasy wymusiły względy bezpieczeństwa pyrzowickiego lotniska. Tuż nad autostradą będzie przebiegała ścieżka schodzenia. W planach jest również oprzyrządowanie zachodniego podejścia do pasa precyzyjnym systemem nawigacyjnym ILS, który miałby pracować w kategorii pierwszej. Trwają właśnie rozmowy zarządzających portem z Polską Agencją Żeglugi Powietrznej.\n- Gdyby samochody poruszały się po powierzchni gruntu, a nie w wykopie mogłyby zakłócać funkcjonowanie różnego rodzaju systemów, które działają na lotnisku. Do takiej sytuacji nie może dochodzić – tłumaczy Piotr Adamczyk z Katowice Airport.\nme ki, 2017-01-16 21:12:33\nIdiota zaprojektował przebieg A1.Chyba ten sam co puścił A4 przez centrum Katowic.


11 czerwca 2019 roku gościliśmy w naszej przedstawiciela OR KRUS (oddział w Olsztynie), który wręczył uczniom Szkoły Podstawowej nagrody i dyplomy za udział w regionalnym etapie IX Ogólnopolskiego Konkursu Plastycznego Dla Dzieci pod hasłem „Bezpiecznie na wsi: maszyna pracuje, a dziecko obserwuje”. I miejsce w tym konkursie zajął uczeń klasy II MICHAŁ ZAJĄC, III miejsce zdobył PIOTR FEDCZAK z klasy III.\n12 czerwca 2019 r. w klasie I SP odbył się szkolny konkurs czytelniczy pt. "Pięknie Czytam". Każdy uczeń wylosował numer tekstu, który następnie głośno czytał. Jury w składzie: dyrektor szkoły Ewa Murawska, Izabela Granat i Tomasz Maciejewski po wysłuchaniu umiejętności czytelniczych uczniów kl. III wyłoniło laureatów, którzy otrzymali dyplomy i nagrody książkowe:\nI miejsce – KACPER GARBOWSKI\nII miejsce – LAURA ZAJĄC\nIII miejsce – DANIEL SUCHOCKI\nWyróżnienia – MICHAŁ SEMKÓW, MAJA JĘDRYCZKA.\nPani Monika Serdakowska rozstrzygnęła także konkurs czytania ze zrozumieniem, który przeprowadziła w I klasie.\nUczniów przygotowali do konkursu rodzice i wychowawczyni p. Małgorzata Buczyńska.\n11 czerwca 2019 r. w klasie II SP odbył się szkolny konkurs czytelniczy pt. "Pięknie Czytam". Każdy uczeń wylosował numer tekstu, który następnie głośno czytał. Jury w składzie: dyrektor szkoły Ewa Murawska, Izabela Granat i Tomasz Maciejewski po wysłuchaniu umiejętności czytelniczych uczniów kl. II wyłoniło laureatów, którzy otrzymali dyplomy i nagrody książkowe:\nI miejsce – KLAUDIA SZCZEPANIK\nII miejsce – SZYMON SERDAKOWSKI\nIII miejsce – MICHAŁ WILGA\nWyróżnienia – MARCEL MARKISZ, TOMASZ GRZYWACZEWSKI.\nPani Monika Serdakowska rozstrzygnęła także konkurs czytania ze zrozumieniem, który przeprowadziła w II klasie.\nUczniów przygotowali do konkursu rodzice i wychowawczyni p. Monika Serdakowska.\nPIĘKNIE CZYTAM w klasie III\n10 czerwca 2019 r. w klasie III SP odbył się szkolny konkurs czytelniczy pt. "Pięknie Czytam". Każdy uczeń wylosował numer tekstu, który następnie głośno czytał. Jury w składzie: dyrektor szkoły Ewa Murawska, Agnieszka Lisowska i Tomasz Maciejewski po wysłuchaniu umiejętności czytelniczych uczniów kl. III wyłoniło laureatów, którzy otrzymali dyplomy i nagrody książkowe:\nI miejsce – JULIA KASPRZAK\nII miejsce – MARCELINA SZWANKA\nIII miejsce – JULIA BAKUN\nWyróżnienia – WERONIKA KOŚCIUK, MAJA BYCZKO.\nPani Monika Serdakowska rozstrzygnęła także konkurs czytania ze zrozumieniem, który przeprowadziła w III klasie.\nUczniów przygotowali do konkursu rodzice i wychowawczyni p. Stefania Piekarz.\nwycieczka Zachodnie Wybrzeże - Stralsund\nW dniach 4 - 7 czerwca 2019 r. uczniowie klas IV, VII, VIII i III Gimnazjum wzięli udział w wycieczce na Wybrzeże Zachodnie i do Stralsundu w Niemczech. Plan wycieczki przedstawiał się następująco:\nDZIEŃ – 4.06.2019 ok. 500 km\nWyjazd autokaru o godz. 7.00.\n*Przejazd do Szczecina (50 km + 430 km – ok. 7,5 godz.).\nPo drodze postój w Canpolu pod Człuchowem – spacer po minizoo,\nZwiedzanie Szczecina: Wały Chrobrego z tarasem widokowym, Zamek Książąt Pomorskich, Katedra Św. Jakuba, Plac Orła Białego, Starówka – wszystko z zewnątrz bez płatnych wstępów\n16.00 Obiadokolacja podczas zwiedzania w Barze Turysta koło Kaskady i nocleg w Szczecinie.\nCUMA Szkolne Schronisko Młodzieżowe, ul. Monte Cassino 19A, 70-467 Szczecin\nspacer do Parku Różanka\nDZIEŃ – 5.06.2019 ok. 400 km\n7.00 Śniadanie , wykwaterowanie i 8.00 wyjazd do Stralsundu (Niemcy) (200 km – 2 godz.).\nPrzejazd z lądu stałego na wyspę Rugia imponującym mostem, z którego roztacza się przepiękny widok na starówkę Stralsundu, porty jachtowe, malownicze wybrzeże i okoliczne wyspy. Powrót na ląd historyczną groblą o długości 2 830 m i wjazd do hanzeatyckiego miasta Stralsund.\n11.00 - Przyjazd do najnowocześniejszego Oceanarium w Europie, gdzie na powierzchni 9,7 tys. m kw. jest ok. 7 tys. gatunków roślin i zwierząt żyjących w wodach Bałtyku, Morza Północnego, północnego Atlantyku i Morza Polarnego. Zobaczymy tam nowoczesne instalacje oceaniczne w mega akwariach z morskimi rybami i ssakami a także oryginalne szkielety wielorybów oraz olbrzymie ssaki oceanów w naturalnej wielkości.\nNastępnie udamy się na Stare Miasto Stralsundu, które należy do Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO: Kościół św. Mikołaja, który dominuje nad miastem i ratusz z charakterystyczną ażurową attyką.\nWyjazd do miejscowości Greifswald (40 km – ok. 40 min.) - spacer deptakiem średniowiecznej starówki.\nWieczorem przejazd na obiadokolację i nocleg we Wrzosowie (140 km – 2 godz. 30 min.).\nDZIEŃ – 6.06.2019 ok. 200 km\nok.7.00 - Śniadanie i przejazd na wyspę Wolin (60 km – 1 godz.).\n9.00 - Fort Wschodni (Fort Gerharda) - Zwiedzanie pod opieką rekonstruktora-przewodnika.\n* Latarnia - wejście na najwyższą na polskim Wybrzeżu, liczącą 150 lat latarnię morską. Z góry (308 schodów) roztacza się piękny widok na miasto, Zatokę Pomorską i Zalew Szczeciński\nZwiedzanie Wolińskiego Parku Narodowego – punkt widokowy na Wzgórzu Zielonka na wsteczną deltę Świny (20 km – 30 min.),\n* Przejazd do Międzyzdrojów (8 km – 15 min.) - molo, Promenada Gwiazd, Spacer do Pokazowej Zagrody Żubrów w WPN\nObiadokolacja w Dziwnówku (30 km – 40 min.), nocleg we Wrzosowie (3 km – 10 min.)\nDZIEŃ – 7.06.2019 ok. 420 km\n7.30 - Śniadanie, wykwaterowanie i przejazd do Trzęsacza (17 km – 20 min.).\n9.00 i 9.15 Trzęsacz – Multimedialne Muzeum na Klifie w 2 grupach i spacer do ruin kościoła św. Mikołaja.\nZa pomocą nowoczesnych technologii poznamy historię Ruin Kościoła w Trzęsaczu, znaczenie 15 południka, na którym leży Trzęsacz, tajemniczą legendę Zielenicy, i to jak na przestrzeni wieków toczyła się walka człowieka z żywiołem.\n* przejazd do Kołobrzegu (50 km – 1 godz.)– 30-13.30 pobyt w Parku Wodnym\nMiłośnikom pływania i wodnego szaleństwa oferujemy kompleks basenowy aquapark z widownią na 130 miejsc, podświetlanym basenem sportowym 25 m x 12,5 m oraz basenami rekreacyjnym. W basenie rekreacyjnym każdy znajdzie przyjemność i relaks. Znajdują się tu: kaskady, bicze wodne, dzika rzeka, parasol wodny, ścienne hydromasaże, gejzer, leżanki do hydromasażu, przeciwprądy, łaźnia parowa, sauna, brodzik dla dzieci o głębokości 40 cm, 4 jacuzzi oraz 2 zjeżdżalnie rurowe.\n00 - Obiad w Kołobrzegu Restauracja Fanaberia\n16.00 - Przejazd w drogę powrotną (340 km – 5 godz.).\nPrzyjazd na miejsce wyjazdu. Zakończenie wycieczki w godzinach wieczornych.