US Savoia 1908 – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: OP Savoia\n(Pżekierowano z OP Savoia)\nPżydomek Oplontini, Biancoscudati, Torresi\n2001: Intersavoia - po dyskwalifikacji z powodu nieprawidłowości finansowyh\nPiłkarski klub Unione Sportiva Savoia został założony w Torre Annunziata 21 listopada 1908 roku pżez grupę lokalnyh pżemysłowcuw młynuw i fabryk makaronuw. Od 1915 do 1917 klub występował w rozgrywkah lokalnyh campionato Campano Teża Categoria. Po pżerwie związanej z I wojną światową w sezonie 1919/20 debiutował na drugim szczeblu rozgrywek o mistżostwo Włoh, zajmując tżecie miejsce w grupie B Promozione Campania. W następnym sezonie pżystąpił do rozgrywek Prima Categoria, zajmując tżecią lokatę w grupie A Campano. W 1921 powstał drugi związek piłkarski. C.C.I., w związku z czym mistżostwa prowadzone osobno dla dwuh federacji. W sezonie 1921/22 startował w Prima Divisione Lega Sud (pod patronatem C.C.I.), zajmując wysokie drugie miejsce w grupie Campano. W 1922 po kompromisie Colombo mistżostwa obu federacji zostały połączone, w związku z czym klub został zakwalifikowany do Prima Divisione Lega Sud. W sezonie 1922/23 najpierw zwyciężył w grupie Campano, potem był pierwszym w grupie pułfinałowej A Interregionali, jednak w finale Lega Sud pżegrał w dwumeczu z SS Lazio i nie zakwalifikował się do Finalissima - meczu o mistżostwo Włoh. W następnym sezonie 1923/24 zmuw zwyciężył w grupie Campano, potem był pierwszym w grupie pułfinałowej A Interregionali, następnie w finale Lega Sud wygrał po serii tżeh meczuw z Alba Roma i tym razem zakwalifikował się do Finalissima. Jednak w dwumeczu była lepsza Genoa CFC, a Savoia zdobyła tytuł wicemistża. W kolejnym sezonie 1924/25 ponownie zwyciężył w grupie Campano, ale potem był tylko tżecim w grupie pułfinałowej A Interregionali. Po tżeh udanyh sezonah niespodziewanie klub zawiesza na rok działalność w sezonie 1925/26.\nPo wprowadzeniu najwyższej klasy, zwanej Divisione Nazionale, klub w sezonie 1926/27 rozpoczął występy w III lidze zwanej Seconda Divisione Sud, w kturej zdobył awans do Prima Divisione. W sezonie 1927/28 był na 7.pozycji w grupie D. Ale potem z pżyczyn ekonomicznyh został rozwiązany. Dwa pozostałe miejskie kluby A.C. Torrese (założony w 1906) i U.S. Pro Italia (założony w 1913), postanowiły połączyć się i wziąć nazwę Savoia. W sezonie 1929/30 po zajęciu pierwszego miejsca najpierw w grupie B campano, a potem w finale campano Teża Divisione zdobył promocję do Seconda Divisione, ale wkrutce został zakwalifikowany pżez Federację do Prima Divisione. W 1930 klub zmienił nazwę na Fascio Sportivo Savoia. Sezon 1930/31 zakończył na 12.miejscu w grupie E Prima Divisione. W kolejnyh dwuh sezonah był tżecim w grupie, w 1934 uplasował się na piątej lokacie w grupie H, a w 1935 zajął 7.miejsce w grupie. W sezonie 1935/36 liga zmieniła nazwę na Serie C, w kturej zajął 9.miejsce w grupie D i spadł do regionalnyh rozgrywek Prima Divisione Regionale. W 1936 klub zmienił nazwę na Associazione Calcio Torre Annunziata, w 1937 na Spolettificio Torre Annunziata, a w 1938 na Unione Sportiva Savoia. W 1938 ruwnież wrucił do Serie C, zajmując w sezonie 1938/39 drugie miejsce w grupie G. Do 1943 grał w Serie C, a potem wojna pżeszkodziła w kontynuowaniu rozgrywek. W 1944 klub występował w Coppa della Liberazione jako Associazione Calcio Torrese.\nPo zakończeniu II wojny światowej w 1945 klub pżyjął nazwę Ilva Torrese. W sezonie 1945/46 zajął 4.miejsce w grupie D Serie C, ale decyzją Federacji otżymał awans do Serie B. W 1946 znuw zmienił nazwę na Unione Sportiva Torrese. Po dwuh sezonah na drugim poziomie w 1948 spadł do Serie C, a w 1951 do regionalnej Promozione. Od 1952 do 1964 klub występował na czwartym lub piątym szczeblu rozgrywek, zaliczając spadki i awanse. W 1955 zmienił nazwę na Unione Sportiva Savoia, a w 1963 na Associazione Polisportiva Savoia. W sezonie 1964/65 zwyciężył w grupie F Serie D i awansował do Serie C. Ale po roku wrucił do Serie D, aby w 1970 jako Associazione Polisportiva Savoia 1908 znuw awansować do Serie C. Po dwuh latah ponownie został zdegradowany do Serie D. Od 1972 do 1995 klub balansował pomiędzy czwartą a szustą klasą. W 1978 pżyjął nazwę do Associazione Calcio Savoia 1908. W sezonie 1998/99 zajął 5.miejsce w grupie B i awansował do Serie B, ale po roku został zdegradowany do Serie C, zwanej Serie C1. W sezonie 2000/01 zajął 6.miejsce w grupie B Serie C1, ale potem został zdyskwalifikowany za nieprawidłowości finansowe z lig zawodowyh. W 2001 klub połączył się z Internapoli i pżyjął nazwę Intersavoia. Następnie rozpoczął grę w regionalnej Eccellenza Campana, w 2002 awansował do Serie D, po czym zmienił nazwę na Società Sportiva Savoia. W 2004 pżyjął nazwę Football Club Savoia 1908. W 2009 klub ponownie został zdegradowany do Eccellenza Campana. W 2010 po raz kolejny zmienił nazwę na Associazione Sportiva Dilettantistica Calcio Savoia, a w 2011 na Associazione Calcio Savoia 1908. W sezonie 2011/12 zwyciężył w grupie A i zdobył promocję do Serie D. W sezonie 2013/14 zwyciężył w grupie I Serie D i otżymał promocję do Lega Pro. W 2015 spadł z powrotem do Serie D, po czym z powodu bankructwa został rozwiązany. Amatorski klub Campania Ponticelli pżyjął nazwę Associazione Sportiva Dilettantistica Oplonti Pro Savoia i po wykupieniu miejsca ligowego od ASD Calcio Campania kontynuował tradycję klubu w regionalnej Eccellenza Campana.\nKlub rozgrywa swoje mecze domowe na stadionie Alfredo Giraud w Torre Annunziata, ktury może pomieścić 10750 widzuw. Wcześniej występował na Campo Oncino.


Pożar Londynu. Omówienie relacji Samuela Pepys’a – Baśń jak niedźwiedź\nPożar Londynu. Omówienie relacji Samuela Pepys’a\nWielki pożar Londynu wiąże się cienkimi ale mocnymi nićmi w historią Czech i Polski. Ja póki co nie zdradzę w jaki sposób wydarzenie to łączy się z nami, poczekać musicie na książkę czeską, ale popatrzcie sami, a jak macie na półce dziennik Pepysa to przeczytajcie, jak to wyglądało.\nSamuel Pepys był jak pamiętamy sekretarzem Urzędu Marynarki, a potem sekretarzem Tajnej Królewskiej Kancelarii. Zostawił dziennik, który obejmuje lata 1660 – 1669. Najciekawsze fragmenty zostały wydane po polsku w latach pięćdziesiątych, były wznawiane kilka razy, ale dziś nie ma już szans, by ktoś je wznowił, a o komentarzach do nich nie możemy nawet myśleć.\nWielkiemu Pożarowi Londynu poświęca Pepys kilka ładnych stron, ja skupię się na niewielu fragmentach tego opisu, na tych jedynie, które uważam za najistotniejsze.\nPożar zaczął się nad ranem 2 września i był początkowo niewielki. Paliło się gdzieś na tyłach ulicy Mark Lane. Dziewka służebna obudziła co prawda swoich państwa wielkim krzykiem, wołając – gore, wielki pożar w mieście! Ale Pepys patrząc w okno stwierdził, że nie ma się czego bać. Po czym położył się na powrót do łóżka. Rano stwierdził, że ogień jest znacznie mniejszy. I był już całkiem uspokojony.\nNie na długo jednak, bo z miasta wróciła Jane i powiedziała, że w nocy spaliło się 300 domów i teraz płonie cała Fish Street aż do Londyńskiego Mostu. Samuel Papys, słysząc to wybiegł na miasto, wdrapał się na najwyższy poziom Tower, by stamtąd oglądać pożar. Paliło się po obu stronach mostu. To jest niesłychanie dziwne, jak sądzę, bo wszak miasto przedzielone jest rzeką. Nie małą w tym miejscu i przeniesienie się ognia z jednej strony na drugą jest rzecz jasna możliwe, ale w chwili kiedy pół miasta płonie, drugie pół – tak nakazuje logika – czeka z drągami i bosakami, a także z kubłami pełnymi wody by gasić to co się ewentualnie zajmie od przenoszonych z wiatrem płonących śmieci.\nPonoć pożar zaczął się w domu królewskiego piekarza na Pudding Lane. Pepys stał na wieży godzinę i gapił się na płonące miasto. Potem zaś, zmęczony i zasmucony widokiem ludzi, którzy nie gasili bynajmniej ognia, ale „trzymali się domów, póki nie zajęły się ogniem”, przerażony widokiem gołębi, które z opalonymi skrzydłami spadały wprost w płomienie, poszedł do Whitehall, do króla. Tam rzekł wladcy i księciu Yorku, że tylko burzenie domów stojących na drodze ognia może pożar powstrzymać. Król zaś polecił mu, by udał się z tym do Lorda Majora i przekazał rozkaz królewski, by wszyscy żołnierze zajęli się burzeniem domów. Książę Yorku dodał, że on wyśle do burzenia także swoich ludzi.\nBurzenie domów to jest oczywiście jeden ze sposobów walki z pożarem, ale są też inne. Ja na przykład słyszałem o polewaniu wodą. Ten mój sposób sprawdza się szczególnie w tych miejscach, gdzie woda jest blisko. Łatwo przyjdzie nam sprawdzić na mapie i licznych fotografiach, że Londyn to miejsce gdzie wody jest pod dostatkiem, przez środek miasta płynie rzeka. Mamy most, który w tamtych strasznych dniach nie spłonął wcale. Komunikacja pomiędzy jedną a drugą częścią miasta była więc czynna. Londyn to miasto beczek, jest ich tam pełno i z największą łatwością można nalać do nich wody, a następnie na wozach przewieźć w te miejsce gdzie pożar jest najgroźniejszy, albo po prostu polewać nią domy, które jeszcze nie płoną. Szczególnie jeśli się ma do dyspozycji żołnierzy Lorda Majora i księcia Yorku. Burzenie też ma sens, ale może nie od razu wszystkiego. Lord Major Thomas Bludworth kiedy usłyszał rozkaz królewski zdenerwował się bardzo. Okazało się bowiem, że większość domów już kazał wyburzyć z własnej inicjatywy, ale niczego to nie zmieniło, pożar rozprzestrzeniał się dalej. Drewno bowiem pali się bez względu na to, czy jest domem, czy stosem bezładnie rozrzuconych desek. No więc jedyny dostępny władzom sposób ratunku miasta, mienia obywateli i ich życia zawiódł już na samym początku.\nJeszcze tego samego dnia widzimy Samuela Pepysa jak obserwuje Tamizę pełną łodzi z najróżniejszym dobytkiem, jego uwagę zwracają szpinety, które mnóstwo ludzi usiłuje ratować, ładując je do łódek. Potem Samuel pływał po Tamizie wraz z żoną i przyjaciółmi i obserwował pożar, aż się wszyscy zmęczyli i poszli do pubu, który mieści się naprzeciwko tawerny „Pod trzema żurawiami”.\n3 września Pepys ewakuuje swoje serwisy, złoto i wszystko co cenne, w tym zapas win i sera parmezańskiego do rezydencji lady Batten. Tegoż 3 września jedna ze służących w tajemnicy przed żoną Papes’a odwiedziła swoją matkę, za co została przez tę żonę wyrzucona ze służby, ku wielkiemu zmartwieniu swojego męża Samuela, który nawet nie próbuje ukrywać przed nami, do czego mu ta służąca była potrzebna. W opisach wszystkich kolejny dni, kiedy pożar szalał w Londynie znajdujemy wzmianki o tym, że Papys łazi za swoją żoną i prosi ją by przyjęła dziewczynę z powrotem.\nWszyscy wpływowi ludzie Londynu zwieźli swoje rzeczy do rezydencji sir W. Ridera. Dom był pełen drogich sprzętów, złota, porcelany i żywności. Pepys, zakopał swoje wino w ogrodzie, a wraz z nim ser parmezański, do którego był bardzo przywiązany. 4 września – pisze sekretarz Tajnej Rady Królewskiej – przystąpiono do burzenia domów przy Tower Street. Tego samego dnia spaliła się katedra św. Pawła. Następnego dnia ogień sięgnął rezydencji Pepysów. Wszyscy uciekli w dół rzeki łodzią, ale kiedy Papys wrócił na miejsce o siódmej rano okazało się, że dom stoi. Nie spłonął wcale, ani nie został zburzony przez żołnierzy Lorda Majora. Nie spłonął też Urząd Marynarki, za to po mieście zaczęły krążyć plotki, że cały ten pożar to sprawka Francuzów. Po obiedzie wybrał się Samuel Papys na spacer po spalonych dzielnicach. Okazało się, że giełda też się nie uchowała, kolumny zwalone posągi potrzaskane, jeden tylko sir Thomas Gresham wykuty z marmuru stał na swoim miejscu i patrzył ze smutkiem kamiennymi oczami na tę ohydę spustoszenia.\n6 września Papys kupił sobie bułkę, która – o zgrozo – nie kosztowała już jednego pensa tylko dwa!\n7 września kupcy już zebrali się w Gresham College, który to budynek miał zastąpić tymczasowo giełdę. Zaczęły się kłótnie, gdzie ma się mieścić Urząd Celny, bo lord podskarbi chciał go mieć w drugim końcu miasta, a nie tam gdzie stał dotychczas. Na ulicach ludzie wymyślają Lordowi Majorowi, który w swojej głupocie kazał burzyć domy, przez co wielu straciło dorobek życia.\n8 września okazało się, że radny Starling, bardzo bogaty człowiek, najął do ochrony dobytku i jego ewakuacji aż trzydziestu biedaków. Zapłacił im potem 2 szylingi i 6 pensów do podziału na wszystkich. Oburzające to skąpstwo nie uszło uwagi Papysa, który już 10 września, późnym wieczorem wprost z urzędy wybrał się do żony. Nie swojej bynajmniej, ale do żony Bagwella, która nie otworzyła mu drzwi.\n12 września, po wypełnieniu obowiązków urzędowych, ta wredna baba w końcu otworzyła sekretarzowi Urzędu Marynarki te cholerne drzwi. I tu pozwolę sobie zacytować obszerny fragment dziennika:\nPo obiedzie w domu, wziąłem Balty’ego do Depfort i na jachcie „Bezan” odesłałem go z moim dobytkiem do Londynu. A sam do żony Bagwella, z którą zaznałem wszystkiego, czegom pragnął, ale choć wczoraj umówiłem się, że zostanę u niej na noc, kiedy już było po wszystkim, nagle zbrzydziłem sobie i rzecz, i osobę i pod pozorem , że mąż może wrócić (wysłałem go był na okręt), wstałem i wróciłem późno do domu, tj. do sir W Penna (jako, że u nas nocował Balty ze swoją żoną), i tam zastałem sir W. Penna w tym samym głupim humorze, i późno położyłem się spać.\n14 września, choć Londyn jeszcze się pali, Papys ma już u siebie stolarzy i tapicerów, którzy ustawiają na nowo meble i wieszają kobierce na ścianach. Ani urząd, ani jego dom nie został przez płomienie tknięty. Urzędnicy i radni jeździli po płonącym Londynie i pływali łodziami po Tamizie obserwując kataklizm, ale poza tym, zajmowali się ratowaniem swojego dobytku, zakopywanie sera parmezańskiego i wina w ogrodzie i doprawdy nie mieli innych zmartwień. 15 września Pepys napisał 30 listów i rozkazów, a kapitan Cocke powiedział mu, że roczny czynsz ze spalonych domów wyceniono na 600 tysięcy funtów. Rozumiem, że po odbudowie czynsz ten został podniesiony.\nJak się to wszystko łączyło z Czechami i Polską przeczytacie niebawem w książce pod tytułem „Niedźwiedź i róża czyli tajna historia Czech. Tom I”. Nie mogłem niestety zmieścić wszystkiego w jednym tomie, bo nagle jak diabły z pudełka zaczęły wyskakiwać różne tematy, których doprawdy nie sposób pominąć. Wszystkie oczywiście związane z historią Polski.\nNa razie zapraszam na stronę www.coryllus.pl gdzie mamy nowe książki, a także komiks o kampanii wrześniowej pułkownika Stanisława Maczka, późniejszego generała. Fantastyczną książkę o Kresach autorstwa Tomasza Antoniego Żaka, reżysera i dyrektora teatru „Nie teraz” oraz kolejny numer Szkoły Nawigatorów oraz kwartalnika Tatry.\nOd dzisiaj czynna jest też wystawa rysunków Tomka Bereźnickiego\nByłbym zapomniał, książka Tomasza Antoniego Żaka została nominowana do nagrody im. Józefa Mackiewicza\n10 komentarzy do “Pożar Londynu. Omówienie relacji Samuela Pepys’a”\n18 września 2014 o 09:47\nLudzi zginęło kilkoro a szczury roznoszące dżumę wszystkie 😉\n18 września 2014 o 09:54\nDżumę roznosili wtedy Holendrzy, nie szczury.\n18 września 2014 o 11:21\nSkutkiem pożaru była eliminacja pozostałości katolicyzmu (z tego co pamiętam 90% kościołów spłonęło lub zburzono), a związek z Czechami to pewnie podatek węglowy.\n„Zmiany w TV Republika. Odchodzi Bronisław Wildstein. Nowym naczelnym Tomasz Terlikowski”\nhehe no to sie bedzie dzialo – „licencjonowana TV Trwam” – cos dla niepokornych, patriotow i nawet dla „katolikow telewizyjnych” 😛\nNastepnym krokiem w karierze Terlikowskiego bedzie nagranie covera Genesis „Jesus he knows me” 😀\nDYNAQ → @madbrain (11:38 18.09.2014)\n18 września 2014 o 12:04\nA tu istotny bruderschaft ; http://wpolityce.pl/media/214260-czym-sie-rozni-fotka-ks-bonieckiego-z-nergalem-od-brudzia-terlikowskiego-z-wojewodzkim\nTo uzależnienie Pepysa od pani Bagwell, czasami „o wielkich ludziach imperium pisano tak: „autor hymnu imperium A.C.Benson wyznał w swoim dzienniku -dla mnie problem seksualny nie istnieje; podróżnik W.Thesiger -seks dla mnie w ogóle się nie liczył i nie miałem problemów z samotniczym życiem na pustyni; gen Gordon w wieku 14 lat chciał zostać eunuchem; marszałek Montgomery po prostu usiłował w sobie tłumić impulsy seksualne, podczas debaty w Izbie Lordów poświęconej legalizacji homoseksualizmu zaproponował określenie wieku od którego byłoby to dozwolone na 80 lat; C.Rhodes który przyłączył do imperium rozległe tereny Afryki nigdy się nie ożenił i nie przejawiał zainteresowania seksem w żadnej postaci; podróżnik H.M.Stanley ożenił się dopiero w w wieku lat 51; twórca skautingu R.Baden – Powell w 55 roku życia;gubernator lord Milner w wieku 67” itd (J.Paxman „Anglicy.Opis przypadku” – oczywiście opis prześmiewczy)\nwololo → @DYNAQ (12:04 18.09.2014)\n19 września 2014 o 02:03\n’katocelebryta’, on się tym szczyci… łał. Tyle dobrego że\nZ innej beczki – ktoś wie kim w ogóle jest ten gość który wysiudał Wildsteina z Tv Rep? Jak w kawale, dwie relacje-trzy nazwiska:\n„Według PL mediów Bronek Wildstein nie mógł sę dogadać z Lucjan Siwczykiem, Lucjanem Szewczykiem oraz Lucjanem Osiwczykiem.\nChyba jednak Siwczykiem, ale jak na inwestora w branży mediów (i to takiego który postawił to TV Republika a teraz zadecydował o jego patroszeniu) bardzo o gościu cicho w mediach. Pojedyncze zdjęcia, jakiś staaary wywiad.\nwololo → @wololo (02:03 19.09.2014)\n19 września 2014 o 02:06\n*Tyle dobrego że okazuje się z różnych źródeł że nie tylko nam tu takie katocelebryctwo się nie podoba, i zazwyczaj sprowadza się to do tych samych powodów.\nChyba że autor albo iluś stałych czytelników prowadzi anonimowo kilka fanpejdży na fb, ale chyba jednak nie.\nJimmy → @wololo (02:06 19.09.2014)\n19 września 2014 o 09:07\nKatocelebryta – chodzi o Terlikowskiego? Facet jest tak niewiarygodny medialnie, że psuje tylko wizerunek prawej strony. Nie byłem w stanie nigdy przeczytać z przyjemnością choćby jednego jego tekstu – zawsze mnie odrzucało. On i inni tego typu, choćby Korwin, będą momentami pompowani dla hecy, czyli dla zamieszania na rynku medialno-politycznym. Gdyby Terlikowski był materiałem na prawdziwą gwiazdę, prawdziwego giganta, nigdy by go nie zaprosili do Szaletu Wojewódzkiego.\nwololo → @wololo (02:06 19.09.2014)\n19 września 2014 o 09:32\nTak, Terlikowski w zalinkowanym materiale sam określa jako katocelebryta. To jest bardzo celne określenie ale nie jest to komplement; fakt że on się tym szczyci (a nie wstydzi) pokazuje skalę problemu z tym panem.\nJak Polska stawała się Paradis Iudaeorum Czy Terlikowski skończy jak Kacmajor?


Archiwa: kraków - Moda na strychu\n25 maja 2015 22 lutego 2016 AniaEvents\nW sobotę wybrałam się na otwarcie butiku Femestage w Krakowie. Nowa marka Ewy Minge jest zdecydowanie tym, czego szukają kobiety w Polsce. Tym bardziej cieszy mnie fakt, iż mogłam pojawić się na otwarciu sklepu, na którym wszyscy zaproszeni goście buszowali pomiędzy wieszakami, a kolejka do przymierzalni z minuty na minutęContinue reading\n26 lutego 2015 23 lutego 2016 AniaSesja zdjęciowa\nDzisiejszy post niewątpliwie powinien pojawić się już dawno, dawno temu, ale ponieważ po realizacji sesji, na którą wybrałam się w maju ubiegłego roku nieco zniechęciłam się do współprac na zasadzie TFP, nie miałam nawet ochoty publikować tych kilku zdjęć. Sesja zdjęciowa w klimacie retro odbyła się w Krakowie. Był koniec kwietnia,Continue reading\n1 grudnia 2014 1 grudnia 2014 AniaVlog\nPlotki na wybiegu odcinek 8\nZapraszam Was na nowy odcinek z cyklu Plotki na wybiegu! Trudno mi w to uwierzyć, ale to już ósmy filmik. Lubię kręcić plotki, ale ostatnio mam coraz mniej czasu i po raz kolejny nie wyrobiłam się z publikacją w terminie, więc nie wiem czy dalej to ciągnąć, zwłaszcza że poContinue reading


Powstanie Warszawskie – biegacze pamiętają - 4RUN\n4RUN > Powstanie Warszawskie – biegacze pamiętają\nPowstanie Warszawskie – biegacze pamiętają\nPowstanie Warszawskie – biegacze również pamiętają\nBieg jest wyrazem hołdu warszawiaków wobec tych, którzy walczyli i ginęli za wolną Polskę i jej stolicę. Zobaczcie zdjęcia – te współczesne i te z 1944 roku.\nBiegacze jako jedni z pierwszych rozpoczęli obchody 70. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Tysiące osób wzięło udział w XXIV Biegu Powstania Warszawskiego, aby uczcić pamięć walczących 70 lat temu.\nDo wyboru były dwa dystanse: 10 lub 5 kilometrów. Kiedy bieg startował w 2005 roku udział w nim wzięło 159 osób. W tegorocznej edycji udział zadeklarowało ponad 10 tysięcy biegaczy! A wystartowali i tak tylko ci, którym dużo wcześniej udało się zdobyć pakiet startowy. Limit miejsc został wypełniony na dwa tygodnie przed startem.\nTrasa prowadziła przez Stare Miasto, miejsce najtragiczniejszych walk powstańczych roku 1944. Grupa Historyczna „Zgrupowanie Radosław” na całej trasie przygotowała rekonstrukcje historyczne przypominające o walkach Powstania Warszawskiego, a kibice dostali znicze, które utworzyły „łańcuch pamięci”.\nBieg jest wyrazem hołdu warszawiaków wobec tych, którzy walczyli i ginęli za wolną Polskę i jej stolicę. Powstanie Warszawskie było wymierzone przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji „Burza”, połączone z ujawnieniem się i oficjalną działalnością najwyższych struktur Polskiego Państwa Podziemnego. Powstanie wybuchło 1 sierpnia 1944 roku.\nMimo, że tym razem to nie wyniki liczyły się najbardziej to poniżej znajdziecie je w komplecie.\nWyniki Biegu Powstania Warszawskiego 2014:\nKliknij po wyniki Biegu Powstania Warszawskiego\n10 Lut. Już za tydzień pierwsza edycja Biegu Trzech Plaż!\nMiejski Ośrodek Rekreacji i Wypoczynku oraz Akademia Biegania Grudziądz serdecznie zapraszają 30 czerwca o godz.…


Boisko za małe. Warunkowa licencja na stadion MOSiR, Sport - Bochnianin.pl - Bochnia - Internetowy Serwis Lokalny. Wiadomości z Bochni\nBoisko za małe. Warunkowa licencja na stadion MOSiR\nSobota, 26 Marca 2016, 13:09\nPotwierdziły się obawy, że po wybudowaniu nowej bieżni na stadionie MOSiR i związanym z tym zawężeniem pola gry do piłki nożnej, obiekt będzie miał problemy z dopuszczeniem do ligowych rozgrywek, w których występuje BKS. Ale jednocześnie okazuje się, że także w stanie sprzed remontu miałby z tym problemy. Czy miasto powinno wybudować nowy stadion piłkarski...?\nDziś (Wielka Sobota) Bocheński Klub Sportowy rozegra pierwsze spotkanie rundy rewanżowej w IV lidze. Do czwartku ważyły się losy tego, czy miejscowy stadion otrzyma stosowną licencję.\nTego dnia w siedzibie MOSiR zjawili się Andrzej Palczewski - przewodniczący Komisji ds. Licencji Klubowych przy Małopolskim Związku Piłki Nożnej oraz Wiesław Biernat - członek komisji. W spotkaniu wzięli udział także Sabina Bajda - dyrektor MOSiR, Teodor Czachurski - przedstawiciel Podokręgu ZPN w Bochni, Marcin Krokosz - prezes BKS Bochnia oraz Sławomir Zubel - trener BKS.\nW obecności zaproszonych dziennikarzy poinformowano, że licencja na występy w IV lidze zostanie wydana warunkowo do końca rundy (czyli do czerwca). Co dalej? Nie wiadomo.\nJesienią zeszłego roku na stadionie MOSiR przeprowadzono remont bieżni - dotychczasową ceglaną mączkę zastąpiono nowoczesną nawierzchnią poliuretanową.\nJak wyjaśnia Sabina Bajda, dyrektor MOSiR, podczas tych prac szerokość trawiastej płyty (dotąd ok. 65,5 metra) zmniejszono co prawda tylko o 1,5 metra, ale wyrysowując pole gry trzeba było jeszcze uwzględnić licencyjne wymogi bezpieczeństwa: 3 metry bezpiecznej powierzchni za linią autów i - co niestety okazało się kluczowe - nawet w części nie może jej stanowić nawierzchnia poliuretanowa. W tej sytuacji miejsca starcza tylko na 58 metrów boiska.\nWedług przepisów na poziomie IV ligi minimum to o 2 metry więcej.\nDodatkowo problemem okazały się okolice kornerów, gdzie łuki bieżni powodują, że nie ma zachowanych wspomnianych wyżej 3 metrów bezpiecznej strefy buforowej. Ten kłopot zostanie rozwiązany przez dokładanie na czas spotkań w tych miejscach sztucznej trawy.\nA gdyby remontu nie było?\nWarto zwrócić uwagę, że nawet przed remontem na trawiastej płycie mającej 65,5 szerokości nie sposób wyrysować boiska wraz ze strefami buforowymi (zabraknie pół metra). Ale to wszystko i tak blednie przy kolejnym problemie: czy jest tu w ogóle o co grać?\nW przypadku awansu - całkowity KLOPS!\nOtóż jak poinformował w czwartek przewodniczący komisji licencyjnej Andrzej Palczewski w III lidze przepisy licencyjne określają minimalną szerokość pola gry na 64 metry. Plus strefa buforowa. Zatem gdyby stadion MOSiR-u miał spełnić takie wymogi, należałoby całkowicie zlikwidować bieżnię wokół boiska...!\nDodajmy jeszcze, że BKS zajmuje obecnie 3. miejsce w tabeli IV ligi, ale ma tyle samo punktów co lider oraz wicelider. Jak najbardziej liczy się więc w walce o awans. Tylko, czy będzie miał gdzie grać...?\nLikwidacja bieżni, na którą dopiero co wydano kilkaset tysięcy złotych nie wchodzi w grę, choć środowisko piłkarskie - nie ukrywające oburzenia na kierownictwo MOSiR za "bezmyślny remont" - najchętniej widziałoby właśnie takie rozwiązanie. Zdaniem działaczy obiekt przy ul. Parkowej powinien być stadionem piłkarskim - zdaniem MOSiR stadionem wielofunkcyjnym. Niestety wygląda na to, że przy jego parametrach trudno to pogodzić...\nW wydanym w grudniu oświadczeniu MOSiR czytamy:\n"Z bieżni Stadionu Miejskiego w okresie od marca do listopada, korzystają setki uczniów bocheńskich szkół podstawowych, gimnazjów oraz szkół średnich i nie można, nie doceniać wagi pogodzenia funkcji lekkoatletycznych z funkcjami piłkarskimi. Na obiekcie usytuowanym w centrum miasta o ograniczonych parametrach jest to oczywiście dużo trudniejsze niż na nowo budowanych. Dostosowywanie się do ciągle rosnących wymogów i decyzji PZPN stanowi duże wyzwanie i jest bardzo trudne do spełnienia. Jest to nie tylko nasz, bocheński problem, ale wielu klubów mających swoje obiekty w centrach miast.\nMarzeniem naszym jest by Bochnia dysponowała obiektem o odpowiednich standardach, zarówno w kwestiach lekkoatletycznych, jak i piłkarskich oczywiście z odpowiednim zapleczem sanitarnym, szatniami i parkingami."


KAFETERIA - TYLKO Z TOBĄ - Forum dla kobiet\nKafeteria.pl Forum Seriale w TVTYLKO Z TOBĄ\ngość\t2016.05.10 [06:56]\nKto ogląda? Ja zaczęłam po 20 odcinku i wciągnęło mnie. Podoba mi się ten turecki klimat\ngość\t2016.05.10 [08:50]\nTeż się wciągnęłam. Oglądam od początku.\ngość\t2016.05.10 [12:34]\nJa oglądam Ale denerwuje mnie drewniane aktorstwo głównej bohaterki. Poza tym uważam że była żona głównego bohatera jest ładniejsza niż obecna\ngość\t2016.05.10 [13:23]\nNur ma piękne oczy , dziewczęca i niewinna\nbyła żona też, ale ma niski głos, trochę starsza, podobna do Włoszki z urody , takich tysiące jest\nKochanek kuzynki Nur podobny jest do Czarneckiego, z oczu i pociągłej twarzy\ngość\t2016.05.10 [13:26]\ngość\t2016.05.10 [13:28]\nMa piękne oczy Ale trochę wulgarna urodę. Taka podobna do iriny shayk.\ngość\t2016.05.10 [17:17]\ngość\t2016.05.10 [17:46]\nMi bardziej od ijita czy jak mu tam (język można połamać) podoba się jego kuzyn fehrat\ngość\t2016.05.10 [20:45]\nTen co to się pojawił dziś, to będzie pewno ojciec nur\ngość\t2016.05.10 [22:29]\nJak ojciec, przecież mówili ze ta podobna dziewczyna nie żyje. Na moje oko to jakiś nowy znany .oczywiście ijit będzie zielony z zazdrości\ngość\t2016.05.10 [22:30]\n*nowy amant miało być\ngość\t2016.05.10 [22:36]\nFacet jest zdecydowanie starszy. Pewno miał romans z jej matką, kochał ją. Ona zmarła a on ją miał w sercu cały czas. Na 100\ngość\t2016.05.11 [11:06]\nA dlaczego Jit mowi do swojej bylej tesciowej ciociu?\ngość\t2016.05.11 [11:37]\nCzy ja dobrze zrozumiałam czy jit sypial z była żona ( kiedyś w kłótni nur mu powiedziała że czuję się podle jak widzi go wracajacego w nocy do sypialni byłej żony) powiedział nur ze musi spełniać wobec byłej żony obowiązki małżeńskie swinia.\ngość\t2016.05.11 [12:47]\ntak powiedzial ale nie spal z nia, widac bylo jak Iclac jest wsciekla ze nawet Ygit nie chce pocalowac a co dopiero seks,,\ngość\t2016.05.14 [10:19]\nTen ijit nieźle ustawił. Już dawno powinni powiedzieć tej żonie, że nie jest jego żoną.\ngość\t2016.05.14 [13:15]\nJijit to klamliwa swinia i tyle. Ja na miejscu nur dawno bym go wykopala na zbity pysk ;/\ngość\t2016.05.15 [10:56]\nNajlepsze jest to że wszyscy wiedzą że nur jest jego żoną, tylko nie jego pierwsza żona. Chodzą oficjalnie obejmują się, wszyscy ich widzą. Śmiech na sali. Ale matka tej jego pierwszej żony, normalnie hogata.\ngość\t2016.05.26 [12:44]\nZostało już tylko 9odcinków. Ciekawe jak to się rozegra.\ngość\t2016.05.26 [13:31]\nTylko 9?? To krótka seria . Normalny serial ciągnie się minimum 200\ngość\t2016.05.31 [13:33]\nPotem wakacyjna przerwa ma być. I co ja będę oglądać? Wszystko zdejma z anteny na ponad dwa miesiące\ngość\t2016.06.01 [08:39]\ngość\t2016.06.08 [13:26]\nDziś ostatni odcinek.\ngość\t2016.06.08 [13:29]\nA czy po wakacjach serial powróci?? Gdzieś wyczytałam że zdejmuja go całkiem :/.\ngość\t2016.06.08 [13:30]\ngość\t2016.06.08 [18:16]\nWłaśnie wyczytałam że serial jest nagrywany i zakupywany przez TVP na bieżąco\ngość\t2016.06.09 [07:53]\nMyślałam że to koniec. Pierwszy raz widzę serial który się tak głupio Kończy. Od dziś się zaczyna Imperium Miłości, będzie Szura\ngość\t2016.06.09 [13:25]\nIclal taka ładna kobieta a taki ma zawsze tragiczny makijaż. Usta jasnorozowe jak u k***wki albo oczy pomalowane sadzą zresztą wszystkie baby z domu kozanow maja tragiczny makijaż\ngość\t2016.06.09 [17:43]\nA głos jaki ma straszny masakra.\ngość\t2016.06.09 [18:02]\nNo głos niski męski bardzo.\ngość\t2016.06.11 [17:42]\nNa Youtube są dalsze odcinki serialu niestety po turecku. Nur nawet weźmie ślub z tym starym co za nią lata na oczach ijita


Charytatywnie dla Agnieszki - Puszcza Niepołomicka - Małopolska Biega\nCharytatywnie dla Agnieszki – Puszcza Niepołomicka\n8 lutego 2017 8 lutego 2017 root\n01.04.2017 – w Puszczy Niepołomickiej odbędzie się charytatywny bieg dla Agnieszki:\n“Dwa biegi, dwa dystanse – Bieg Główny na 18 km oraz Marszobieg na 6 km. Dodatkowo Biegi dla Dzieciaków. Podczas eventu zbiórka plastikowych zakrętek, stoisko z ciastami oraz bazarek rękodzieła. Wszystkie pieniądze, które uda nam się zebrać zostaną w całości przekazane na leczenie Agnieszki”\nAgnieszka Wietrzak to młoda kobieta, która pochodzi z małej miejscowości Leksandrowa pod Bochnią. Samotnie wychowuje 7-letniego synka Filipa. Niestety życie napisało dla nich trudny scenariusz. Z końcem grudnia 2015 roku Agnieszka dostała nagłego i niespodziewanego ataku padaczki, choć nigdy nie narzekała na problemy ze zdrowiem. Tomografia głowy wykazała, że ma guza mózgu, a rezonans tylko potwierdził tą straszną diagnozę. Najgorsze jednak było przed nią, po wykonaniu biopsji słowa lekarza były niczym wyrok: złośliwy rak mózgu. Nieoperacyjny. W tamtym momencie rozpoczęła się jej walka z gwiaździakiem anaplastycznym, która trwa do dziś…\nDo tej pory to Agnieszka niosła pomoc innym udzielając się chętnie w różnych akcjach społecznych typu Szlachetna Paczka. Dziś sama należy do grona osób, które tej pomocy potrzebują. My staramy się pomóc jej w każdy możliwy sposób, w tym wypadku poprzez Bieg Charytatywny. Naszym głównym celem jest pozyskanie funduszy na jej leczenie, ale nie tylko o to tutaj chodzi. Świadomość, że ktoś o Ciebie walczy i chce Ci pomóc jest bezcenna i pomaga w walce z chorobą. Ponadto nie robimy tego tylko dla niej, ale także dla jej małego synka, który ma tylko ją.\nJuż teraz mogą wpłacić Państwo dowolną kwotę na leczenie Agnieszki:\nFundacja Avalon – Bezpośrednia Pomoc Niepełnosprawnym Michała Kajki 80/82 lok.1, 04-620 Warszawa\nRachunek walutowy EUR: PL07 1600 1286 0003 0031 8642 6021\nRachunek walutowy USD: PL77 1600 1286 0003 0031 8642 6022\nW tytule wpłaty należy podać nazwisko i numer członkowski nadany przez Fundację”\nOrganizator: Przyjaciele Agnieszki wraz z Grupą Biegową “Bochnia Biega”.\nBiegi w Małopolsce – Małopolska biega\nOpublikowany w Bez kategoriiTagged bieg charytatywny, bieg dla Agnieszki, Bochnia Biega, małopolska biega\nRuszyły zapisy na innowacyjny bieg jakiego jeszcze nie było! Virtuti Militari\nUltra biegi w Krakowie 29-30.07.2017


Wielkanoc na Kolporter Arenie! Lechia w Wielką Sobotę, cztery dni później półfinał pucharu - CKsport.pl - Sport Kielce\nWielkanoc na Kolporter Arenie! Lechia w Wielką Sobotę, cztery dni później półfinał pucharu\nZnamy termin pierwszego półfinałowego spotkania Pucharu Polski Korony Kielce z Arką Gdynia! Mecz zostanie rozegrany 4 kwietnia (środa) o godzinie 18.00 na Kolporter Arenie. Rewanż odbędzie się 17 lub 18 kwietnia w Gdyni.\nW drugim półfinałowym starciu zmierzy się Górnik Zabrze z Legią Warszawa. To spotkanie zostanie rozegrane dzień wcześniej, we wtorek, 3 kwietnia o godz. 18.\nGórnik Zabrze – Legia Warszawa, 3 kwietnia 2018 r. (wtorek), godzina 18:00\nKorona Kielce – Arka Gdynia, 4 kwietnia 2018 r. (środa), godzina 18:00\nPonadto poznaliśmy także terminarz kolejnej, już przedostatniej kolejki sezonu zasadniczego LOTTO Ekstraklasy, która odbędzie się w weekend Wielkanocny. Korona swój mecz rozegra w Wielką Sobotę, kiedy na Kolporter Arenie podejmie Lechię Gdańsk. Początek spotkania o godz. 18.\nsuper na święta w domu i obejrzę meczyk.\nPrzydałby się jakiś pakiet to bym się wybrał na oba\nMam nadzieję, że w tych meczach Korona będzie już bez Zająca.\nTagi:korona kielce, lotto ekstraklasa, lechia gdańsk, puchar polski, arka gdynia


Sekret Ignacego Loyoli\nTadeusz Kotlewski SJ\nZnajdować Boga we wszystkich rzeczach\nSekret Ignacego Loyoli. Droga wtajemniczenia chrześcijańskiego w ignacjańskich „Ćwiczeniach duchowych”\nW latach osiemdziesiątych XX w. ukazała się w języku francuskim książka Josepha Thomasa zatytułowana „Le secret des jésuites. Le exercices spirituels” (1), która potem została przetłumaczona na inne języki. Można potwierdzić, że rzeczywiście jezuici otrzymali od Ignacego Loyoli, swego założyciela, małą książeczkę „Ćwiczeń duchowych”, która od samego początku stała się jednym z klasycznych dzieł duchowych chrześcijaństwa. Warto podkreślić, że jezuickim sekretem są ignacjańskie ćwiczenia, które nie tracą nic ze swej aktualności. Co więcej, książeczka „Ćwiczeń duchowych” została przez wielu papieży zaaprobowana jako szczególne narzędzie rozwoju duchowego i wewnętrznej przemiany (2).\n„Ćwiczenia duchowe” są dziełem, które opisuje drogę życia duchowego, które przechodzi przez różne etapy, które odzwierciedlają proces i dynamikę życia wiary. Są drogą prowadzącą do głębi wiary, od odkrywania Boga obecnego w świecie, do zaangażowania się w dzieło ewangelizacji. Niosą w sobie siłę przemiany i umocnienia człowieka, czego przykładem jest sam św. Ignacy, jego pierwsi towarzysze, którym je dawał, oraz bardzo wiele innych osób, zarówno duchownych, jak i świeckich, które odkryły ich wartość. Ta wartość i znaczenie ukazuje się w połączeniu dwóch rzeczywistości: tej widzialnej i tej niewidzialnej. Wymiar widzialny obejmuje ich wewnętrzną dynamikę, na którą składają się usystematyzowana modlitwa, pewne odosobnienie i kierownictwo duchowe. Wymiar niewidzialny wskazuje na działanie łaski Bożej, która przemienia człowieka. Innymi słowy, można by powiedzieć, że są one drogą chrześcijańskiego wtajemniczenia, są drogą duchowego wzrostu człowieka (3).\nSkąd płynie ich sekret, siła i skuteczność? Powołując się na Hieronima Nadała, można powtórzyć, że ćwiczenia te zawdzięczają swoją skuteczność temu, że faktycznie uczą metody, która przygotowuje człowieka do przyjęcia Bożego słowa, Bożej Dobrej Nowiny (4). Sam Ignacy przeszedł tę drogę chrześcijańskiego wtajemniczenia prowadzony przez samego Boga. Święty wspomina, że „Bóg obchodził się z nim podobnie jak nauczyciel w szkole z dzieckiem i pouczał go. Działo się tak zapewne z powodu tego, że umysł jego był jeszcze prosty i niewyrobiony, a może dlatego, że nie miał nikogo, kto by go pouczył, a może i dlatego, że otrzymał od Boga zdecydowaną wolę służenia Mu” (5). Bóg wprowadzał Ignacego krok po kroku w misterium wiary i udzielał mu światła, by kroczył po tych drogach z pokorą i odwagą.\n1. Droga chrześcijańskiego wtajemniczenia Ignacego Loyoli\nCałe życie Ignacego Loyoli, począwszy od narodzin w rodzinnym zamku Loyolów, przez burzliwe lata młodości i późniejsze nawrócenie aż do ostatniej chwili życia w Rzymie, jest drogą, na której Bóg go prowadzi i wprowadza w podstawowe prawdy wiary. Można opowiedzieć, że jest to szczególne wtajemniczenie i wprowadzenie na szczyty chrześcijańskiego życia. Dzięki Bożemu prowadzeniu Ignacy będzie mógł potem prowadzić innych na ich duchowych drogach i stawać się świadkiem ich duchowego rozwoju i wzrostu. Warto prześledzić jego osobistą drogę, która przechodziła od zanurzenia w sprawy ówczesnego świata do wejścia w głęboki wymiar ducha.\n1.1. Od spraw światowych na szczyt chrześcijańskiej doskonałości\nIgnacy wyznaje na w swojej Opowieści pielgrzyma, że „aż do dwudziestego szóstego roku życia był człowiekiem oddanym marnościom tego świata. Szczególniejsze zaś upodobanie znajdował w ćwiczeniach rycerskich, żywiąc wielkie i próżne pragnienia zdobycia sławy” (6). Życie dworskie wprowadza go w serce ówczesnego świata, które kierowało się swoimi prawami. On sam, jak pisze J. Polanco, „chociaż był on wiernie przywiązany do religii, nie żył według zasad wiary i nic powstrzymywał się od grzechów. Szczególnie zaś oddawał się grom hazardowym, miłostkom i pojedynkom” (7). Można powiedzieć, że głęboko dotknął w swoim życiu tajemnicy ludzkiej słabości i grzeszności. Wiele aspektów jego późniejszego życia wydaje się ściśle związane z tym, że grzech dotknął go w swej gwałtowności. Hugo Rahner zauważa, że trudno pojąć jego gwałtownie wybuchające uzdolnienie do rozeznawania duchów już w pierwszym okresie nawrócenia w Loyoli bez grzesznych doświadczeń młodzieńczych lat (8).\nIñigo López de Loyola spędza czas nie tylko wśród gwaru dworskiego życia, szukając przyjemności i uciech światowych, ale także szczerym i wiernym sercem służy swojemu królowi. Życie na dworach królewskich, wychowanie tam otrzymane, wierność królowi i pełne mu oddanie, służba, której się podjął, wielce wpłynęły na późniejsze jego życie. Dla młodego rycerza bardzo istotna jest wierność, służba i posłuszeństwo, a w tym przypadku miało to szczególne znaczenie, ponieważ rycerz Iñigo jest z serca oddany królowi katolickiemu. Jest to dla niego służba wymagająca ofiary, nielicząca się z niczym i oddania się do końca.\nKoleje jego życia nabierają innego biegu od zamiennych doświadczeń i przeżyć związanych z obroną Pampeluny, która była znakiem wierności i oddania królowi. Właśnie wtedy Ignacy zostaje ciężko zraniony. Przechodzi operacje jedną po drugiej, aby wrócić do zdrowia, bo dalej zamierza „iść drogą światową” (9). Nie poddaje się, walczy z chorobą, walczy sam ze sobą. Ma nieugiętą wolę dojścia do celu. Widać w nim cechy człowieka, który nie poddaje się przeciwnościom, nie ucieka przed nimi, nie wpada w rozpacz. Siła jego woli jest tak wielka, że umie opanować ból i cierpienie. W cudowny sposób wraca do zdrowia. W swoich opowieściach wyznaje, że wyzdrowienie jest łaską od Pana, i to za przyczyną św. Piotra Apostoła, do którego zawsze miał nabożeństwo.\nPierwszy okres pobytu w rodzinnym zamku Loyolów nie jest dla rannego Ignacego atrakcyjny i przyjemny. Obok bólu i cierpienia przeżywa samotność, jest daleko od spraw światowych, do których za wszelką cenę pragnie wrócić. W domu rodzinnym nie znajduje dla siebie nic interesującego. Bardzo lubi czytać, szczególnie „książki światowe”, które były pełne zmyślonych historii, tzw. romanse rycerskie, ale takich nie ma w rodowej bibliotece. Nudzi się, ponieważ nie znajduje osób, z którymi mógłby spędzić czas, ani zajęć, które dałyby mu zadowolenie. Pobyt w rodzinnym zamku jest dla niego swego rodzaju więzieniem.\nPowracający do zdrowia Ignacy, w celu zabicia nudy, zaczyna czytać „Życie Chrystusa i Żywoty Świętych”. Wiele czasu spędza na medytacji treści tych ksiąg i „nawet, jak sam wyznał, poczuł w sobie pewien pociąg do tego, co było tam napisane. A kiedy przerywał to czytanie, rozmyślał nad tym, co przeczytał, kiedy indziej zaś nad sprawami światowymi, które przedtem zajmowały jego umysł” (10). Zatem lektury wprowadzają go w nowy, duchowy świat, w którym Bóg zaczyna zajmować ważne miejsce. Rozmyślając nad treściami, które przeczytał, powoli zaczyna praktykować modlitwę. Czuje się pociągany ku sprawom Bożym przez lekturę, a z drugiej strony wraca myślami i sercem do spraw światowych. Jest to wyraźny już znak, że Bóg zaczyna go wewnętrznie przemieniać. Sam wyznał: „Pan spieszył mu z pomocą” (11). Ten czas był dla niego swoistą walką duchową.\nProces poznawania siebie idzie jeszcze głębiej, Ignacy uświadamia sobie różnego rodzaju niedoskonałości, które określa jako uczucia i przywiązania nieuporządkowane, które trzeba przezwyciężać. Ten okres jego życia można nazwać czasem drugiego nawrócenia. Choć Ignacy nie nazywa tak tego doświadczenia, takie określenie jego nawrócenia wydaje się jednak usprawiedliwione, ponieważ był on człowiekiem wierzącym i praktykującym. Drugie nawrócenie jest u niego nie tyle tylko zmianą postawy moralnej, ale wejściem w głębokie doświadczenie Boga. Bóg krok po kroku prowadzi go do głębszego i intensywniejszego życia duchowego.\nIgnacy na początku swej duchowej drogi czuje się jak człowiek niewidomy. Odkrywa w sobie różnorodne odczucia i poruszenia, ale nie umie jeszcze ich jasno rozpoznać i ocenić. Czuje się pociągany do różnych spraw i zmaga się zmiennymi pragnieniami, do tego stopnia, że odczuwa znużenie i zmęczenie. Pragnie żyć jak św. Dominik i św. Franciszek, pragnie odtąd prowadzić życie surowe, ubogie, wymagające. Gdy myśli o sprawach światowych, doznaje wielkiej przyjemności, ale kiedy już je porzuca, czuje się oschły i niezadowolony. Natomiast kiedy myśli o Bogu i o Bożych sprawach, np. o pieszej pielgrzymce do Jerozolimy, albo o życiu bardzo surowym, odczuwa pociechę nie tylko podczas tych rozmyślań , ale i później pozostaje radosny i zadowolony.\nIñigo otrzymuje w tym czasie szczególną łaskę od Boga, która pomaga zrozumieć to, że myśli światowe czynią go smutnym, te zaś Boże sprawiają radość, która trwa dłużej. Powoli odkrywa, że działały w nim duchy – jeden szatański, drugi Boży. Sam wyznaje: „To było pierwsze rozważanie o rzeczach Bożych; a kiedy polem oddawał się ćwiczeniom duchownym, stąd czerpał swoje pierwsze światło do rozpoznawania różnicy duchów” (12).\nKolejne dni w atmosferze rodzinnego zamku Iñigo spędza na czytaniu, robieniu notatek z tego, co przeczytał, na rozmowach z domownikami, przynosząc przy tym wielki dla nich pożytek duchowy. Od tego czasu rozmowy duchowe stają się dla niego jednym z środków mówienia o Bogu. Ponieważ sam został głęboko dotknięty przez Boga, pragnie to doświadczenie przekazać innym. Nie ukrywa przed nikim, że wiele czasu spędza na modlitwie. „Największą jego pociechą było patrzeć w niebo i gwiazdy, co też czynił często i przez długi czas, ponieważ odczuwał wtedy w sobie wielki zapał do służby Panu naszemu” (13).\nMistyczna droga Ignacego Loyoli rozpoczyna się w rodzinnym zamku. Tu, po wewnętrznych doświadczeniach, przechodzi swoje drugie nawrócenie. Warto jednak krótko wyjaśnić, że nie chodzi tu tylko o zasadnicze zmiany na płaszczyźnie moralnej, ale o nowe ukierunkowanie całego dotychczasowego życia. Ignacy przed swoim nawróceniem był człowiekiem wierzącym i praktykującym, jak to było w zwyczaju ówczesnych ludzi (14).\n1.2. Droga mistycznego wtajemniczenia\nKolejne etapy jego życia obrazują, jak Bóg wprowadza Ignacego w wielkie i głębokie tajemnice wiary, jak objawia mu zamysły swej woli. Droga wtajemniczenia chrześcijańskiego wiedzie przez Manrezę. Tam przechodzi przez drogę oczyszczenia, które jest czasem ciemności, walki duchowej, strapienia i pokus. Intensywnienie i głęboko dotykają go skrupuły, które są przyczyną cierpienia i bólu. Niepokój dotyka tak mocno jego serca, że nachodzi go myśl, by odebrać sobie życie, rzucając się w dół przez wielki otwór. Innym razem podejmuje liczne praktyki pokutne, by wyprosić u Boga łaskę i pomoc w wyjściu z tych trudnych doświadczeń.\nCzas udręk psychicznych i duchowych skończył się, gdy Ignacy szczegółowo opowiedział o wszystkim spowiednikowi, który nakazał mu przerwanie postu. Skrupuły zanikły i rozpoczął się proces mistycznego wtajemniczenia w prawdy chrześcijańskiej wiary. Otrzymuje wiele światła. Ignacy dotknięty łaskami mistycznymi stał nowym człowiekiem, o czym wspomina: „Stało się to w ten sposób, że w jego umyśle pozostała taka jasność, iż wydawało mu się, że stał się innym człowiekiem, i że posiada inny umysł niż ten, który miał” (16).\nPośród wielu wizji i łask, które otrzymał, wszystkie wprowadzają go mistyczny wymiar życia. Pierwszym takim darem jest wizja Trójcy Świętej. „Pewnego dnia, gdy odmawiał oficjum o Matce Bożej – wspomina Ignacy po latach – na schodach klasztoru, jego umysł zaczął się wznosić ku górze i ujrzał Przenajświętszą Trójcę jakby pod postacią trzech klawiszy organu, a to z tak obfitymi łzami i z takim łkaniem, że nie mógł zapanować nad sobą” (17).\nOgląda Boga Trójjedynego w akcie stworzenie. Bóg mu się objawia jako Stworzyciel, od którego pochodzi wszelkie dobro. „Pewnego razu przedstawił się jego umysłowi sposób, w jaki Bóg stworzył świat; a towarzyszyły temu wielka radość duchowa. Zdawało mu się, że widzi jakąś białą rzecz, z której wytryskało kilka promieni i z których Bóg uczynił światło” (18). Ignacy otrzymuje dar kontemplacji aktu stworzenia i od tej pory może spoglądać z perspektywy Boga na „wszystkie rzeczy na obliczu ziemi”.\nChrystus objawia się Ignacemu raz w tajemnicy sakramentu Eucharystii, innym razem w swojej ziemskiej postaci. Te widzenia Ignacy przeżywa bardzo głęboko i jeszcze bardziej czuje się zjednoczony z Chrystusem. Pogłębia się w nim wielkie pragnienie służby Bogu pod sztandarem Jezusa. W tajemnicy Jezusa Ignacy otrzymuje także łaskę podobnego widzenia Najświętszej Maryi Panny. Wszystkie łaski otrzymane w tamtym czasie przynoszą mu wiele duchowej pociechy i pokoju.\nCzas szczególny łask nie kończy się jeszcze, mimo ich wielości i intensywności. Ignacy otrzymuje od Boga kolejną łaskę nad rzeką Cardoner: „I kiedy szedł zatopiony w swoich modlitwach – wspomina Ignacy – usiadł na chwilę zwrócony twarzą ku rzece, która płynęła głęboko w dole, i gdy tam tak siedział, zaczęły się otwierać oczy jego umysłu. Nie znaczy to, że oglądał jakąś wizję, ale że zrozumiał i poznał wiele rzeczy tak duchowych, jak i odnoszących się do wiary i wiedzy. A stało się to w tak wielkim świetle, że wszystko wydało mu się nowe. To, co wtedy pojął, nie da się szczegółowo wyjaśnić, choć było tego bardzo wiele. Otrzymał wtedy tak wielką jasność umysłu i do tego stopnia, że jeśli rozważy całe życie swoje aż do 62 roku życia, i jeśli zbierze razem wszystkie łaski otrzymane od Boga i wszystko, czego się nauczył, i choćby to wszystko zebrał w jedno, i tak nie sądzi, żeby to wszystko dorównywało temu, co wtedy otrzymał w tym jednym przeżyciu” (19).\nDoświadczenie mistyczne wpływa na jego codzienne życie, na jego życie wiary, nadziei i miłości. Bóg w nim pomnaża te cnoty nadprzyrodzone i wzbogaca jeszcze innymi darami. Ci, którzy żyli obok niego, zauważają to promieniowanie Boskim życiem. Z pewnością tylko w świetle łask, które Ignacy otrzymał w Manrezie, można w pełni zrozumieć, skąd czerpał jak ze źródła. Obszar tego oświecenia i nadprzyrodzonej wizji był bardzo rozległy, od rzeczy związanych z wiarą do nauki i wiedzy. Ignacy sam wyznał, że „stało się to w ten sposób, że w jego umyśle pozostała taka jasność, iż mu się zdawało, że stał się innym człowiekiem i że posiada inny umysł niż ten, który miał przedtem” (20). Efekty tych objawień i świateł widać w całym jego życiu i w dziełach, które pozostawił (21).\nIgnacy był przez Boga wprowadzany w tajemnice wiary przez całe życie. Przez kolejne doświadczenia życiowe odkrywa swoją drogę i poznaje wolę Bożą, stając się pielgrzymem woli Bożej. Przez Jerozolimę, Barcelonę, Alcalà de Henares, Salamankę, Paryż aż po Rzym szuka i znajduje Boga we wszystkim. Bóg na tej drodze „posłużył się ludzkim narzędziami, wydarzeniami bolesnymi i dziwnymi” (23), a Ignacy zawierzył do końca Bożej dobroci i miłości. Całe życie św. Ignacego było otwarciem się na dary Ducha Świętego, któremu pozwolił się prowadzić, czego owocem było poznanie Boga, o czym świadczą jego osobiste mistyczne zapiski (24). Owocem tej mistycznej drogi, na której Bóg wprowadzał go w misterium chrześcijańskich prawd wiary, była jego głęboka przemiana (25).\nMistyczne doświadczenia Ignacego Loyoli ukazują go jako pielgrzyma woli Bożej, jako sługę, który w miłości pragnie pełnić wolę Boga. Jego mistyka jest służbą dla miłości. Ignacy, całkowicie oddawszy w miłości się Trójcy Świętej, w tej miłości pragnie służyć i pełnić wolę Bożą. „Kroczył on drogą wiary z sercem hojnym i rozpalonym miłością. Został wprowadzony w misterium Bożej miłości, aby nieść ją ludziom” (26). Właśnie książeczka „Ćwiczeń duchowych” jest opisem takiej duchowej drogi i pomocy innym na ich drodze ku Bogu.\n2. Droga wtajemniczenia w ignacjańskich Ćwiczeniach\nIgnacy wskazał, jak bardzo owocne si| duchowe ćwiczenia, tak dla osobistego rozwoju duchowego, jak i dla pracy apostolskiej, dzięki której inni mogą wiele korzystać. Dlatego zachęcał, by korzystać z tego środka na drodze życia duchowego (27). Jego zdaniem, ćwiczenia duchowe są bardzo pomocne i owocne w każdej sytuacji, w której człowiek się może znaleźć. W „Konstytucjach Towarzystwa Jezusowego” przyrównał je do oręża duchowego, który z łaski Bożej przyczynia się do przynoszenia wielu owoców. Właśnie dzięki tym ćwiczeniom Ignacy „staje się towarzyszem duchowej drogi innych ludzi, służąc i pomagając im, troszcząc się o ich dobro duchowe oraz ich wzrost” (29).\n2.1. Ćwiczenia jako szkoła wtajemniczenia chrześcijańskiego\nZ jednej strony nie ma wątpliwości, że Ignacy czerpał także z doświadczeń innych, podobnych opracowań. Na duchowość Ignacego w okresie manreskim, w szczególności na pierwszy etap powstawania „Ćwiczeń duchowych”, miało wpływ dzieło mnicha benedyktyńskiego z opactwa Montserrat. Jest ono zebraniem i przedstawieniem historii o życiu Jezusa, Matki Bożej i świętych Pańskich (30). Z drugiej zaś strony, i to warto podkreślić, Ćwiczenia duchowe są szczególnym zapisem jego mistycznych doświadczeń. A ich obecny kształt jest owocem wielu przemyśleń, łask Bożych i poprawek nanoszonych przez samego Ignacego. Można powiedzieć, że powstawanie „Ćwiczeń duchownych” wiąże się z kolejnymi doświadczeniami mistycznymi, które stawały się udziałem świętego. Począwszy od Loyoli, przez Manrezę (oświecenia mistyczne) i pielgrzymkę do Jerozolimy oraz przez lata studiów i apostolstwa Ignacy uzupełniał swoje duchowe dzieło.\nNa czym polega metoda książeczki „Ćwiczeń duchowych”? Otwierają one człowieka na działanie Boga w historii zbawienia. Jest to szczególna pedagogia, która ma dwa plany (31). Na jednym, którym jest obiektywna płaszczyzna w tej pedagogii, odprawiający Ćwiczenia rozważa i kontempluje główne Prawdy zbawcze, takie jak misterium Trójcy Świętej, akt stwórczy Boga, upadek człowiek i grzech, wcielenie, odkupienie, zmartwychwstanie. Drugą zaś, jest subiektywna płaszczyzna doświadczenia duchowego, która jest osobistym zaangażowaniem rekolektanta. W tym modlitewnym spotkaniu z Bogiem, Jego objawionymi prawdami i łaskami rekolektant zwraca się z prośbą, by potrafił w swoim życiu codziennym, tu i teraz, żyć tym konkretnym wydarzeniem zbawczym (32).\nPowszechnie wskazuje się, że jest trzech protagonistów drogi duchowych ćwiczeń, którymi są Duch Święty, odprawiający ćwiczenia, i ten, który je daje. Duch Święty ożywia, inspiruje i uobecnia się w Kościele i mówi od ludzkiego serca. Ten, który odprawia ćwiczenia, otwiera się na słowo Boga i pozwala, aby ono w nim zapuściło korzenie i dojrzewało. W końcu ten, który daje ćwiczenia, proponuje i poddaje słowo do medytacji, rozważania i kontemplacji. Towarzyszy temu, który otwiera się i przyjmuje słowo Boże (33).\nOdprawiający ćwiczenia otwiera się na słowo Boga w postawie modlitewnej. Rozważa to słowo, kontempluje, w nie się zasłuchuje. Na modlitwie z Bogiem rozmawia, Go prosi o łaski, przeprasza i dziękuję. Warto podkreślić, że Ignacy proponuje proces stopniowego wchodzenia w główne prawdy wiary, pod kierunkiem osoby doświadczonej duchowo, która już sama przeszła swoją duchową drogę. Ważne jest otwarcie się „prowadzącego i dającego ćwiczenia”. Jego rolą jest najpierw przygotowanie i przekazanie punktów do kolejnych medytacji i kontemplacji.\nDający ćwiczenia jest świadkiem duchowych przeżyć i doświadczeń. Co więcej, pomaga w bezpośrednim spotkaniu stworzenia ze swoim Stwórcą. „Przeto dający Ćwiczenia (…) – pisze Ignacy – niczym języczek u wagi, niech dozwoli Stwórcy działać bezpośrednio ze swoim stworzeniem, a stworzeniu ze swoim Stwórcą i Panem” (34).\nNa drodze duchowego towarzyszenia dający ćwiczenia przede wszystkim słucha, tzn. jest obecny, przestrzega przed niebezpieczeństwami i trudnościami oraz pyta, by właściwie rozumieć drogę duchową tej osoby. Pomaga odprawiającemu ćwiczenia zobaczyć Boże działanie w jego wnętrzu, pomaga mu szukać i znajdować Boga we wszystkim (35). Można więc powiedzieć, że droga ćwiczeń duchowych jest z pewnością duchową drogą wtajemniczenia chrześcijańskiego w główne prawdy wiary. Prowadzą one do Źródła, w którym zostaje się wewnętrznie przemienionym (36).\n2.2. Droga duchowego wtajemniczenia\nĆwiczenia duchowe są drogą chrześcijańskiego wtajemniczenia, która ma swoje punkty odniesienia i etapy. Ignacy podzielił ten proces na cztery tygodnie. Słowo „tydzień” jest umownym określeniem pewnego i konkretnego czasu poświęconego na wchodzenie w kolejne wymiary chrześcijańskiego życia duchowego. Warto omówić kolejne tygodnie i treści przekazywane do modlitwy, medytacji, kontemplacji i refleksji.\n„Pierwszy Tydzień” tychże ćwiczeń poprzedzony jest Fundamentem, który dotyka podstawowych prawd życia człowieka w relacji do Boga i do świata. Ignacy w prostych słowa wyraża tę postawę człowieka: „Człowiek po to jest stworzony, aby Boga, Pana naszego, chwalił, czcił i jemu służył, a przez to zbawił duszę swoją. Inne zaś rzeczy na obliczu ziemi są stworzone dla człowieka i aby mu pomagały do osiągnięcia celu, dla którego jest on stworzony. Z tego wynika, że człowiek ma korzystać z nich w całej tej mierze, w jakiej mu pomagają do jego celu, a znów w całej tej mierze winien się od nich uwalniać, w jakiej mu są przeszkodą do tegoż celu” (37).\nCelem tego wprowadzającego etapu jest ukazanie właściwej perspektywy: człowiek jest stworzeniem, Bóg jest Stwórcą. Wszystko, co człowiek otrzymuje od Boga, jest Jego darem i dlatego człowiek winien się tym po-sługiwać, by jak najbardziej zbliżyć się do swego Stwórcy (38). Istotny jest klimat miłości, w którym człowiek uczy się być wolny. „Fundament” prowadzi człowieka do „oddania się w ręce Boga”, który w miłości prowadzi człowieka. Można powiedzieć, że „Fundament” jest otwartym horyzontem duchowej przemiany, do której zmierza droga chrześcijańskiego wtajemniczenia.\nPo odkryciu miłości Bożej i otwarciu się na nią Ignacy wprowadza chrześcijanina w Pierwszy Tydzień, który odpowiada etapowi oczyszczenia na drodze życia duchowego (40). Oczyszczenie dokonuje się przez szczere i gruntowne przeprowadzanie rachunku sumienia zarówno szczegółowego, jak i ogólnego. Ponadto, chrześcijanin, przez medytację o grzechu innych ludzi i osobistym, na nowo odkrywa prawdę o Bożym miłosierdziu. Celem tych rozważań jest zawstydzenie przed samym sobą z powodu licznych grzechów oraz wdzięczność za doświadczenie wielkiej miłości Boga w tajemnicy przebaczenia. Ta prawda staje się drogą, przygotowaniem do odbycia spowiedzi generalnej z całego życia.\n„Pierwszy Tydzień” ćwiczeń duchowych jest drogą zrywania z grzechem, oczyszczania się z wszelkiego grzechu, drogą prowadzącą do głębokiego nawrócenia. Pomocą jest tu modlitwa medytacyjna oraz osobiste umartwienie przez podjęcie jakiejś formy pokuty. Aby rekolektant nie dał się zwieść złemu duchowi na tej drodze oczyszczenia, św. Ignacy daje mu jako narzędzie „Reguły o rozeznawaniu duchów” oraz „Uwagi o skrupułach” (41). Celem tychże reguł jest ukazanie działania taktyki złego ducha, który dostosowuje się do człowieka, do jego sumienia, do jego przekonań, zachowań i postaw. Co więcej, dotyka myśli, podsuwając fałszywe racje, roztaczając wizje „pozornie dobre”, zachęcając do zajmowanie się sobą, własnymi przyjemnościami, wygodami. W takich sytuacjach jego „właściwością jest gryźć, zasmucać i stawiać przeszkody, niepokojąc fałszywymi racjami, aby przeszkodzić w dalszym postępie” (42). Zły duch wprowadza smutek i zakłócenie oraz zwalcza radość daną przez Boga także przez „podsuwanie pozornych racji, fałszywych subtelności i ciągłych postępów” (43). Ponadto, „osłabia, niepokoi i zakłóca duszę, odbierając jej pokój, ciszę i odpocznienie, które przedtem miała” (44). Tak opisane przez Ignacego działanie złego ducha ukazuje jego taktykę jako „system nieufności”. Zły duch pobudza człowieka do braku ufności i podejrzeń, ponieważ sam jest „prawdziwym mistrzem podejrzenia. Nie ma zaufania do nikogo i do niczego, a człowieka czyni nieufnym” (45). Poznanie sposobu działania i złego ducha pomaga w procesie porządkowania własnego życia. Człowiek tak umocniony porządkuje swoje życie i powierza się Bogu w pełnej dyspozycyjności. Taka dyspozycyjność jest znakiem gruntownego oczyszczenia przez zanurzenie się w Bożym miłosierdziu.\nDrugi Tydzień ćwiczeń duchowych odpowiada etapowi oświecenia na drodze życia duchowego (46). Wchodzi w niego człowiek wtedy, gdy jest już na tyle oczyszczony i wewnętrznie uporządkowany, że pragnie postępować na drodze życia duchowego, poznając Boga w Jezusie Chrystusie. Ignacy podczas trwania tego etapu wprowadza chrześcijanina w misterium Słowa Wcielonego, który „dla mnie stał się człowiekiem, abym Go więcej kochał i więcej szedł w Jego ślady” (47). Kontemplacja tajemnic życia Jezusa Chrystusa jest drogą poznawania Go. Bóg w takim czasie udziela szczególnych swoich łask i pocieszeń, by człowieka jeszcze bardziej pociągnąć do siebie. Także ten czas nie jest wolny od działania złego ducha, który zazwyczaj wtedy przychodzi pod postacią „anioła światłości”, dając fałszywe pocieszenia. Dlatego pomocą na tym etapie są kolejne „Reguły o rozeznawaniu duchów”, które ukazują działanie złego ducha pod pozorem dobra. Służą one, podkreśla Ignacy, „do większego rozeznawania duchów” (48).\nW tychże regułach Ignacy wskazuje, że szczególnym sposobem oddziaływania złego ducha na osoby, które czynią postępy na drodze duchowej, jest podszywanie się pod dobrego ducha. „Anioł zły – pisze on – ma tę właściwość, że się przemienia w anioła światłości (2 Kor 11, 14) i że idzie z wierną duszą, a potem stawia na swoim, a mianowicie podsuwa jej myśli pobożne i święte, dostrojone do takiej duszy sprawiedliwej, a potem stara się ją doprowadzić do swoich celów, wciągając duszę w ukryte swe podstępy i zamiary”. Pod pozorem dobra zły duch kusi osoby, które duchowo rozwijają się i świadomie poszły za Chrystusem. Najpierw się do nich przystosowuje, by dalej prowadzić swoje dzieło, i w końcu konsekwentnie oddzielić od Boga.\nDroga oświecenia jest dla Ignacego szczególniejszym czasem poszukiwania woli Bożej i pełnienia jej. Dlatego podczas Drugiego Tygodnia ćwiczeń człowiek dokonuje wyboru, co do stylu swego życia: albo go całkowicie zmienia, albo podejmuje gruntowną reformę dotychczasowego. Zdaniem Ignacego, człowiek, który odkrył swoje powołanie i wybrał z całą świadomością Jezusa Chrystusa, pragnie za Nim iść na drodze ubóstwa i wyrzeczenia. Dlatego wchodzi w misterium cierpienia i śmierci Jezusa, kontempluje Go, współczuje Mu i towarzyszy (49).\nTrzeci Tydzień ćwiczeń jest kontemplacją i rozważaniem, „jak Bóstwo ukrywa się, a mianowicie jak mogąc zniszczyć nieprzyjaciół swoich nie czyni tego, i jak zezwala, aby tak okrutnie cierpiało jego człowieczeństwo najświętsze” (50). Jest także kolejnym etapem oczyszczenia i uporządkowania własnego życia przez wejście w misterium cierpienia i śmierci Chrystusa, by razem z Nim wejść we własną śmierć. Święty Ignacy proponuje na tym etapie duchowego wtajemniczenia reguły „służące do zaprowadzenia ładu w jedzeniu” (51). Ich celem jest także uporządkowanie świata ludzkich pragnień i naturalnych potrzeb, tak, aby człowiek coraz pełniej służył Chrystusowi na drodze naśladowania Go w ubóstwie i cierpieniu.\nCzwarty Tydzień ćwiczeń jest „o Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu” (53). Ignacy pozostawia ten tydzień najmniej rozwinięty. Zaprasza, by „rozważać, jak Bóstwo, które w Męce zdawało się ukrywać, teraz się o objawia i ukazuje tak cudownie w najświętszym Zmartwychwstaniu przez swoje prawdziwe i najświętsze skutki” (54). Jest to zaproszenie do uczestnictwa w misterium radości i wesela płynącego z misterium zmartwychwstania. Bez wątpienia można powiedzieć, że Czwarty Tydzień jest czasem zjednoczenia z Chrystusem zmartwychwstałym. Wyjście z siebie oraz życie w tajemnicy Zmartwychwstałego i misja w Duchu Świętym są istotnymi elementami takiego zjednoczenia (55).\n„Kontemplacja pomocna do uzyskania miłości”, która jest na końcu Ćwiczeń duchowych, stanowi zwieńczenie drogi duchowej chrześcijańskiego wtajemniczenia. Jest to szczególny etap zjednoczenia z Bogiem w miłości, tej miłości, która zstępuje z góry od Niego, „tak jak od słońca wychodzą promienie, jak ze źródła wody” (56). Jest to droga szukania i znajdowania Go we wszystkich rzeczach, na której człowiek jest zjednoczony z Bogiem w miłości i służbie.\nĆwiczenia duchowne są praktyczną drogą chrześcijańskiego wtajemniczenia w podstawowe prawdy wiary. Jest to droga wiary, na której człowiek, oczyszczany duchowo, w pokorze odkrywa prawdę o sobie, o świecie i o Bogu. Pokora otwiera go na łaski, które otrzymuje i duchowe światło, tak że idąc za Jezusem Chrystusem, prosi o łaskę wewnętrznego poznania Go, by mógł Go coraz mocniej kochać i lepiej Mu służyć. W wierze odkrywa obecność Boga we wszystkim i trwa w postawie kontemplacji i uwielbienia.\nDzięki swej prostocie, konkretności i precyzji ćwiczenia te prowadzą człowieka krok po kroku do wewnętrznej przemiany. Tak przemiana prowadzi do autentycznej akceptacji siebie i jest owocem przyjęcia Bożego słowa, które jest żywe i skuteczne, które też objawia autentyczną miłość (57). Prawdziwa miłość rodzi się z kontemplacji. To właśnie kontemplacja Miłości jest źródłem, z którego człowiek czerpie siłę, motywację i chęć do życia odkrywania swojej misji w Kościele i świecie. Dzięki drodze ćwiczeń duchowych, która ma znamiona mistyczne, człowiek prowadzony przez Boga może wejść na szczyty chrześcijańskiego życia, czego przykładem jest Ignacy Loyola, Franciszek Ksawery, Piotr Faber i niezliczone rzesze tych, którzy ją przeszli.\n( Studia Bobolanum 2014 nr 2, s. 59-73 )\nTekst opublikowany za zgodą Redakcji „Studia Bobolanum”. Wszystkie prawa zastrzeżone.\n1.J. Thomas, Le secret des „Le secret des jésuites. Le exercices spirituels”, Declée de Bourwe, Paris 1984.\n2. Por. T. Kotlewski, „Słowo Boże w »Ćwiczeniach duchowych« św. Ignacego Loyoli”, Studia Bobolanum 2013 nr 1, s. 101-102.\n3. Por. G. Koch, Premessa, w: J. Thomas, “II segreto dei gesuiti. Gli Esercizi Spirituali”, Edizioni Piemme, Casale Monferatto 1988, s. 8.\n4. Por. G. Cusson, „Biblical Theology and The Spiritual Exercises. A Method toward a Personal Experience of God as Accomplishing Us His Plan of Salvation”, The Institute of Jesuit Sources, St. Louis 1988, s. xiv.\n5. Ignacy Loyola, „Opowieści pielgrzyma. Autobiografia”, Wydawnictwo WAM, Kraków 2004, nr 27.\n6. Tamże, nr 1.\n7. J. Polanco, “Summarium Hispanicum de Origine et Progressu Socłetatis Iesu 4, Fontes Narrtivi” I, Monumenta Historica Societatis Iesu, t. 66, Roma 1943, s. 154.\n8. Por. H. Rahner, „Geneza i duch pobożności ignacjańskiej”, w: Ignacy Loyola, „Pisma Wybrane”, t. 1, Wydawnictwo WAM, Kraków 1968, s. 617.\n9. Ignacy Loyola, „Opowieść pielgrzyma. Autobiografia”, nr 4.\n10. Tamże, nr 6.\n11. Tamże, nr 7.\n12. Tamże, nr 8.\n13. Tamże, nr 11.\n14. Por. T. Kotlewski, „Pielgrzym woli Bożej. Mistyczne drogi św. Ignacego Loyoli”, Studia Bobolanum 2010 nr 3, s. 19-24.\n15. J. Melloni, “La mistagogia de los Ejercicios”, Ediciones Mensajero Sal Terrae, Bilbao-Santander 2001, s. 45.\n16. Ignacy Loyola, “Opowieść pielgrzyma. Autobiografia”, nr 30.\n17. Tamże, nr 28.\n18. Tamże, nr 29.\n19. Tamże, nr 30.\n21. Por. I. Iparraguirre, “Introducción: »Los Ejercicios«”, w: Ignacio de Loyola, “Obras Completas”, Biblioteca de Autores Cristianos, Madrid 1982, s. 182-184.\n22. M. Ruiz Jurado, “El peregrino de la voluntad de Dios. Biografia espiritual de San Ignacio de Loyola”, Biblioteca de Autores Cristianos, Madrid 2005, s. x.\n23. C. M. Martini, „Dwaj pielgrzymi na ścieżkach sprawiedliwości. Józef Egipski, Ignacy i… my”, Wydawnictwo WAM, Kraków 2000, s. 273.\n24. Por. Ignacy Loyola, „Dziennik duchowy”, w: tenże, „Pisma Wybrane”, t. I, s. 322-367.\n25. Por. J. Melloni, dz. cyt., s. 46-48.\n26. T. Kotlewski, „Z sercem hojnym i rozpalonym miłością. O mistyce ignacjańskiej”, Wydawnictwo RH ETOS, Warszawa 2005, s. 13.\n27. Por. “Sancti Ignatii de Loyola Iesu Fundatoris Epistolae et Instructiones (Epi- stolae)”, Monumenta Historica Societatis Iesu, t. 22, Roma 1911, s. 112-113.\n28. T. Kotlewski, „Z sercem hojnym i rozpalonym miłością. O mistyce ignacjańskiej”, s. 57.\n29. „Compendio Breve De Ejercicios Espirituales. Compuesto Por Un Monje De Montserrat Entre 1510-1555”, Biblioteca De Autores Cristianos, Madrid 2006.\n31. Por. T. Kotlewski, „Słowo Boże w »Ćwiczeniach duchowych«” św. Ignacego Loyoli, s. 107-108.\n32. Por. G. E. Gans, “Editors’s Foreword”, w: G. Cusson, “Biblical Theology and The Spiritual Exercises. A Method toward a Personal Experience of God as Accomplishing Us His Plan of Salvation”, The Institute of Jesuit Sources, St. Louis 1988, s. vii.\n33. Por. S. Rendina, “La pedagogia degli Esercizi. Aspetti piii significativi”, Edizioni ADP, Roma 2002, s. 12.\n34. Ignacy Loyola, „Ćwiczenia duchowe”, Wydawnictwo WAM, Kraków 2002, nr 16.\n35. Por. J. D. Cuesta, “Acompanamiento”, w: “Diccionario De Espiritualidad Ignaciana”, Grupo de espiritualidad ignaciana (A-F), Ediciones Mensajero Sal Terrae, Bilbao-Santander 2007, s. 80.\n36. Por. J. Melloni, dz. cyt., s. 22; por. też T. Kotlewski, „Czerpać ze źródła. Wprowadzenie do modlitwy w codzienności”, Wydawnictwo Misericordia, Kraków 2013, s. 12.\n37. Ignacy Loyola, „Ćwiczenia duchowe”, nr 23.\n38. Por. W. Królikowski, „Dynamika Ćwiczeń Duchowych św. Ignacego Loyoli”, WAM, Kraków 1998, s. 16.\n39. Por. J. Melloni, dz. cyt., s. 112.\n40. Por. tamże, s. 159-160.\n41. Ignacy Loyola, „Ćwiczenia duchowe”, nr 9.\n42. Tamże, nr 315.\n43. Tamże, nr 325.\n44. Tamże, nr 333.\n45. J. Thomas, „Il segreto dei gesuiti. Gli Esercizi Spirituali”, s. 83.\n46. Por. J. Melloni, dz. cyt., s. 26-28.\n47. Ignacy Loyola, „Ćwiczenia duchowe”, nr 103.\n48. Tamże, nr 328.\n49. Por. J. Melloni, dz. cyt., s. 234-325.\n50. Ignacy Loyola, „Ćwiczenia duchowe”, nr 196.\n51. Tamże, nr 210-217.\n52. Por. S. Arzubialde, “Ejercicios Espirituales de s. Ignacio. Historia y Análisis, Ediciones Mensajero Sal Terrae, Bilbao-Santander 1991, s. 441-445.\n53. Ignacy Loyola, Ćwiczenia duchowe, nr 4.\n54. Tamże, nr 223.\n55. Por. T. Kotlewski, „Kierownictwo duchowe w Trzecim i Czwartym Tygodniu Ćwiczeń Duchowych”, w: W. Królikowski (red.), „Kierownictwo duchowe według św. Ignacego Loyoli”, Wydawnictwo WAM, Kraków 2013, s. 191-193.\n56. Ignacy Loyola, „Ćwiczenia duchowe”, nr 237.\n57. Por. J. Melloni, dz. cyt., s. 22.\nObecności Boga można poszukiwać we wszystkich rzeczach, na przykład w rozmowie, w chodzeniu, patrzeniu, smakowaniu, słuchaniu, rozumieniu oraz we wszystkim, co robimy: ponieważ Jego Boski Majestat ujawnia się przez Jego obecność i Jego moc. Znajdowanie Boga w sposób oczywisty zakłada, że się Go szuka.\nPragnącemu znaleźć Boga trzeba zatem poradzić, jak ma Go szukać. Jeżeli się Go rzeczywiście szuka, jeżeli szuka się Go całym swoim sercem, wtedy można Go znaleźć. Bóg sam o tym zapewnia: „Będziecie Mnie szukać i znajdziecie Mnie, albowiem będziecie Mnie szukać z całego serca. Ja zaś sprawię, że Mnie znajdziecie” (Jr 29, 13-14). To zachęcające zapewnienie domaga się przede wszystkim całkowitego poświęcenia w poszukiwaniu Boga. Oznacza to, że pozwala się Bogu być Bogiem we własnym życiu oraz że nie usiłuje się samemu władać swoim życiem. Bez prawdziwego pragnienia bezgranicznego wydania się Bogu nasze poszukiwanie będzie zbyt słabe, by móc znajdować Go we wszystkich rzeczach.\nIgnacy potrafił doskonale znajdować Boga we wszystkich rzeczach i pozostawił tę umiejętność jako dziedzictwo i obowiązek. Według niego jest to nie tylko możliwe, ale i łatwe także dla młodszych współbraci. Dołącza równocześnie wskazówkę, „aby we wszystkim szukali Boga, uwalniając się w miarę możności od miłości wszelkich stworzeń, tak by całą miłość przenieść na ich Stwórcę, Jego miłując we wszystkich stworzeniach, a wszystkie stworzenia w Nim” („Konstytucje Towarzystwa Jezusowego”, 288).\nIgnacy „znajdowanie Boga we wszystkich rzeczach” zawsze wiąże z samozaparciem. Postawa egoistyczna uniemożliwia szukanie Boga w rzeczach i sprawia, że we wszystkim znajdujemy jedynie siebie, ponieważ w gruncie rzeczy tylko siebie w takiej sytuacji szukamy. Bez poważnie rozumianego samozaparcia, szczególnie w modlitwie, można łatwo dać się oszukać i rozminąć się z Bogiem.\nRzeczy zyskują na pięknie\n„Znajdowanie Boga we wszystkich rzeczach” czyni rzeczy oraz ludzi o wiele piękniejszymi i naszą miłość do nich o wiele bogatszą. Doświadczenie to zostało opisane w „Opowieściach pielgrzyma”, spisanych w ostatnim stuleciu po rosyjsku, w których autor wyznaje: „Gdy zacząłem modlić się sercem, całe otoczenie przedstawiało mi się w zachwycającej postaci: drzewa, rośliny, ptaki, ziemia, powietrze, światło. Wszystko zdawało się mówić do mnie równocześnie, że po to istnieje dla człowieka, aby świadczyć o miłości Boga do ludzi. I wszystko modliło się, wszystko przepełnione było wysławianiem Boga”.\nTo, co przeżył pielgrzym, można wyrazić biblijnym pojęciem szalom. Słowo to tłumaczy się zazwyczaj jako „pokój”, lecz znaczy ono wiele więcej niż nieobecność wojny czy wewnętrzną radość serca. Oznacza ono obejmującą wszystko harmonię z samym sobą i wszystkimi ludźmi, z własnym ciałem oraz z naturą, a także zawiera w swej treści radość i sprawiedliwość.\nTak oto „znajdowanie Boga we wszystkich rzeczach” prowadzi również zupełnie naturalnie do wielkiego poważania rzeczy i ludzi. Poważanie, czyli cześć połączona z pozytywną bojaźnią, jest istotą i cechą autentycznej miłości. W naszym konsumpcyjnym i zdegradowanym społeczeństwie, w którym natura wykorzystywana jest poza dopuszczalne granice, a środowisko zagrożone przez zanieczyszczenie, to nastawienie pełne czci stało się nagle bardzo aktualne. Ignacjańskie „znajdowanie Boga we wszystkich rzeczach” może zaofiarować wysiłkom ekologicznym głębokie uzasadnienie i trwałą duchowość.\nUczynić codzienność modlitwą\nJezusowe polecenie, abyśmy modlili się w każdym czasie i nigdy w tym nie ustawali (por. Łk 18, 1) oraz słowa Pawła: „Nieustannie się módlcie” (1 Tes 5, 17), były w ciągu wieków przyjmowane przez wielu ludzi bardzo poważnie. Próbowali oni całe swoje życie zamienić w modlitwę, często z godnym podziwu wysiłkiem i wielkodusznością. Wśród tych ludzi znajduje się także Ignacy. Pragnął on codzienność wraz z właściwą jej pracą i odpoczynkiem przemienić w modlitwę. Do tego zmierza jego „znajdowanie Boga we wszystkich rzeczach”, które według niego realizuje się przez szukanie, znajdowanie i wypełnianie woli Bożej w każdej chwili, w każdej czynności. Chodzi mu o relacje budowane na miłości, dzięki którym z bezwarunkową gotowością poszukuje się zawsze i we wszystkim możliwości sprawienia przyjemności osobie kochanej.\nWdzięczność jest praktycznym ćwiczeniem, a przez to prostą i piękną drogą do takiej postawy. Być wdzięcznym znaczy nie przyjmować rzeczy jako oczywistych, lecz podążać ich śladem aż do prapoczątku. Dziecko cieszy się z darów i prezentów, nie interesuje się ich pochodzeniem. Człowiek dorosły jest jednak świadomy, że rzeczy nie pochodzą od św. Mikołaja i jest dzięki temu zdolny do pełnej zgody na to, aby rzeczy zachowały swoje prawa. Lecz nie każdy, kto jest dojrzały w latach, może być w tym sensie określany jako dorosły. Kto zagubił uczucie wdzięczności, ten pozbawia się doświadczenia głębszej rzeczywistości, ten spłyca swoje życie. Taki człowiek ma mniej radości z rzeczy, zdarzeń i ludzi. W zasadzie wdzięczność jest najpełniej realistyczną postawą życiową: pomaga ona wzmacniać doświadczenie życia i poczucie odpowiedzialności.\nZa rzeczami stoi Bóg\nWszystkie rzeczy noszą w sobie tajemnicę: ostatecznym ich końcem staje się Bóg, który sam jest najgłębszą praprzyczyną wszystkiego, co istnieje. Wdzięczność w sposób całkiem naturalny wydobywa na jaw tę prawdę i pomaga w radosnym spotkaniu Dawcy oraz odkrywaniu Go w Jego darach, w znajdowaniu Boga we wszystkich rzeczach.\nPrawdziwa modlitwa zakorzeniona jest zawsze w żyznej glebie ludzkiego doświadczenia. Kiedy to doświadczenie spłyca się czy karłowacieje, gdy nie poświęcamy czasu na kontemplację i podziw, wtedy modlitwa staje się pusta i obumiera. Znajdowanie Boga we wszystkich rzeczach jest więc warunkiem i owocem prawdziwej modlitwy.\nFragment książki Co zabrać ze sobą? Po drugim tygodniu „Ćwiczeń duchownych” (Kraków 2009), zamieszczony za zgodą Wydawnictwa WAM. Wszystkie prawa zastrzeżone.\nByć nieogarnionym przez największe, a jednocześnie mieszkać w najmniejszym – boską jest rzeczą.\nTrzeba z góry założyć, że każdy dobry chrześcijanin winien być bardziej skory do ocalenia wypowiedzi bliźniego, niż do jej potępienia. A jeśli nie może jej ocalić, niech spyta go, jak tamten ją rozumie; a jeśli on rozumie ją źle, niech go poprawi z miłością; a jeśli to nie wystarcza, niech szuka wszelkich stosownych środków do tego, aby tamten – dobrze ją rozumiawszy – mógł ocalić siebie.\nPrzewidywać i planować to, co ma się robić, a po zrobieniu zbadać to i ocenić – oto najpewniejsze zasady dobrego działania.\nTen robi najwięcej, kto robi dobrze jedną rzecz.\nKto mało precyzuje, ten mało wie, a jeszcze mniej uczy innych.\nNie obfitość wiedzy, ale wewnętrzne odczuwanie i smakowanie rzeczy zadowala i nasyca duszę.\nZaparcie się swej woli należy cenić wyżej niż wskrzeszanie umarłych.\nNiech każdy będzie przekonany, że o tyle postąpi we wszystkich rzeczach duchowych, o ile odejdzie od swej miłości własnej, od swej woli i od swoich korzyści.\n„Przezwycięż samego siebie!” – bo jeśli zwyciężysz sam siebie, osiągniesz w niebie jaśniejszy wieniec chwały niż ci, którzy mają łagodniejsze usposobienie.\nTrudniej jest powściągnąć ducha, niż dręczyć ciało.\nTen, kto popełni błąd, niech nie upada na duchu, bo i błędy pomagają dla zdrowia duszy.\nTrzeba jednej skłonności przeciwstawić inną skłonność, nawykowi – inny nawyk, podobnie jak klin wybija się innym klinem.\nNajbardziej się boję tych, którzy jedną ręką budują, a drugą burzą.\nZarówno oziębłość, jak i nadmierny zapał mogą spowodować choroby duszy.\nWielce się opłaca przeszkodzić jednemu nawet grzechowi, choćby za cenę wszystkich trudów i trosk tego życia.\nBez wątpienia oznaką większej cnoty jest zdolność do obcowania z Panem przy różnych zajęciach niż tylko w jakimś jednym. Musimy włożyć tu wiele wysiłku, aby przy Jego boskiej pomocy dojść do tego.\nCzłowiek zły łatwo innych posądza o zło, podobnie jak ten, kto ma zawroty głowy, myśli, że wszystko dokoła wiruje.\nSzatan, mając zaatakować człowieka, bada najpierw, jaka jest jego słaba strona i w czym jest bardziej opieszały, i tam zatacza swe machiny oblężnicze, i tam szturm przypuszcza.\nZazwyczaj większe niebezpieczeństwo kryje się w lekceważeniu małych grzechów niż bardzo wielkich.\nPragnąc pomóc innym, powinniśmy postępować jak ktoś, kto przechodzi przez bród. Przechodzimy więc wtedy, gdy znajdziemy dobre przejście albo też gdy widzimy, że będzie z tego jakaś korzyść. Gdy bród jest zmącony, gdy ktoś miałby się zgorszyć naszymi słowami, powstrzymujemy się, czekając na porę i chwilę odpowiednią do mówienia.\nKiedy wszystko układa się bardzo pomyślnie, istnieje groźba, że co do służenia Bogu mogłoby być o wiele lepiej.\nJest czymś wielce niebezpiecznym chcieć wszystkich prowadzić tą samą drogą do doskonałości; taki człowiek nie rozumie, jak różne i jak liczne są dary Ducha Świętego.\nJedynie ten, kto nie tylko od świata, ale i od samego siebie się uwolnił, może sądzić, że zasługuje na miano zakonnika.\nModlitwa codziennego ofiarowania I\nTy przez swoje Boskie Serce, bogate w miłosierdzie,\nwylałeś na cały świat miłość swego Ojca,\njako uświęcający żar Ducha Przenajświętszego.\nRacz przyjąć moje modlitwy, prace, radości i cierpienia,\ni złącz je dzisiaj ze swą Ofiarą Krzyża,\nobecną w tajemnicy Eucharystii –\nW jedności z całym Kościołem\ni jego Matką – Maryją, przez Jej pośrednictwo,\nproszę Cię w intencjach,\nktóre Ojciec święty polecił naszym modlitwom…\nUdziel mi, Panie Jezu, Ducha Świętego\ndo wiernego w dniu dzisiejszym wypełnienia\nwszystkich dobrych czynów,\nprzygotowanych dla mnie przez Ojca.\ni uczyń apostołem Twego Serca,\nbym świadczył w Duchu i Prawdzie,\nże Bóg jest Miłością. Amen.\nModlitwa codziennego ofiarowania II\nTy poprzez swoje Boskie Serce, bogate w miłosierdzie,\nwylałeś na świat cały miłość swego Ojca\njako uświęcający żar Ducha Przenajświętszego\ni złącz je dzisiaj ze swoją Ofiarą Krzyża,\nobecną w tajemnicy Eucharystii\ni jego Matką – Maryją, przez jej wstawiennictwo,\nktóre Ojciec święty polecił naszym modlitwom.\nUdziel mi Panie Jezu, Ducha Świętego\nże Bóg jest Miłością. Amen\nalbowiem to mi wystarcza. [Amen.] („Ćwiczenia duchowe”, nr 234)\n(„Ćwiczenia duchowe”, nr 98)\nofiarować się, a nie szukać nagrody innej prócz poczucia,\nże spełniam Twoją Najświętszą wolę.\nNajważniejszy kwadrans Ignacego