Jędrne ciało autoironii | Literatura | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nAimee Fleck / CC BY-NC-SA 2.0\nAga i Kasia na jednej stały scenie. Pamiętacie ten słynny koncert Hey Unplugged, gdzie Nosowska śpiewa z Chylińską? Katarzyna niezmiennie czarna, posągowa, cały ruch koncentruje w krtani, czasem skubnie grzywkę. Agnieszka dynamiczna, pełna emocji, niemal zgrzyta zębem w artystycznej ekstazie, szaleje głosem, po prostu daje czadu. Obie pewnego dnia zapragnęły dłuższej formy i wydały książki. Chylińska już parę lat temu, dla dzieci, najpierw jedną, potem kolejne – język prosty, mało szalony, choć czasem nieco zgrzyta. Nosowska przed chwilą, dla dorosłych – piękną, kolorową, stylistycznie barwną, z rozmachem i swadą.\nMoże ten nieśpieszny ruch ręki, czasem dwóch, z grzywki przeniesiony na klawiaturę, wyczerpuje motoryczną kreatywność Nosowskiej, ale na szczęście niesie coś więcej niż walor wizualny, i zostawia ślad, który przyjemnie towarzyszy czytelnikom w tramwaju, pociągu, na kanapie, w kolejce, nocą, bladym świtem. Sprawia, że zamiast scrollować Instagram, aż chce się przeczytać książkę, prawdziwą, papierową. Chociaż od Instagramu się to wszystko zaczęło. Ponad rok temu Nosowska zaczęła umieszczać na Instagramie krótkie prześmiewcze filmiki w konwencji „gadającej głowy”. Oglądalność rosła z godziny na godzinę, fanów przybywało, również pośród tych, którzy byli przedmiotem satyry. Profil nosowska.official zdecydowanie wyróżniał się na tle pozostałych.\nPonad rok temu Nosowska zaczęła umieszczać na Instagramie krótkie prześmiewcze filmiki w konwencji „gadającej głowy”. Oglądalność rosła z godziny na godzinę\nLev Manovich, ojciec chrzestny teorii mediów, w swojej ostatniej publikacji poświęca sporo uwagi estetyce instagramizmu, na który ma się składać szereg rozpoznawalnych cech umieszczanych zdjęć i filmów wideo. Chodzi głównie o minimalistyczne formy, intensyfikację światła, ostrości, kontrastu – lub przeciwnie: intencjonalne „wypranie” obrazu, a także niemal kubistyczne kadrowanie. Instagramowicze publikują zdjęcia, które przede wszystkim dostarczają wrażeń estetycznych, ale uniemożliwiają stworzenie opowieści. Instagram to przede wszystkim no story, twierdzi Manovich. Twórcy aplikacji próbują wprawdzie nakierować uwagę użytkowników na potencjał narracji, umożliwiając tworzenie „Instagram stories”, ale to wizualne doświadczenie wciąż wiedzie prym. Mowa tu oczywiście o profilach autorów, którzy to medium wykorzystują zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdarzają się jednostki krnąbrne, które wbrew ramie przemycają swoje treści, np. wykorzystując narracyjny potencjał hashtagów, zamieszczając zdjęcia tekstu (wierszy, cytatów itp.), czy w opis atrakcyjnego, estetycznie „instagramistycznego” zdjęcia wklejają ważne teksty, recenzje czy nawet minieseje. Nosowska łamie chyba wszystkie zasady – zamieszcza świadomie nieestetyczne, nieinstagramistyczne materiały, które opowiadają większe historie, a wizualny przekaz jest tylko dodatkiem. Miesza style i konwencje – między innymi używając filtrów ze Snapchata, czyli konkurencyjnego medium, i nagrywa filmy dłuższe niż dozwolone, dzieląc je na odcinki.\nKatarzyna Nosowska, „A ja żem jej powiedziała…”. Wielka Litera, 208 stron, w księgarniach od maja 2018„A ja żem jej…” to zbiór krótkich tekstów, trochę felietonów, trochę miniatur, przeplatany aforyzmami z tytułową frazą, który miał być, jak można wyczytać spomiędzy wierszy, czymś w rodzaju autoterapii dla umęczonej duszy artystki. Umęczonej tym bardziej, że zaklętej w ciele niespełniającym raczej standardów celebryckiej atrakcyjności, co jak się można domyślić, generuje kompleksy, dół i mrok. Na szczęście z tego dołu Nosowska wyszła – nie tylko obronną ręką, ale też zestawem kapitalnych myśli. Wobec tak ustawionej autoterapeutycznej ramy naturalnym środkiem ciężkości tego zbioru są kwestie akceptacji, tolerancji, relacji damsko-męskich oraz damsko-nijakich, czyli kobiet i ich ciał. Ale nie brakuje też satyry na celebryckie problemy (ordinarofobia – czyli lęk przed byciem zwyczajnym) czy aktualne zrywy polskich dusz z tendencją do pikiety („kiedy polska flaga krzyżuje się z flagą polską”), hejtu („wejdź na profil Słońca i nawrzucaj gnojowi, że jest nudne z tym swoim wschodzeniem i zachodzeniem”) oraz bezsensownego stawiania oporu („możesz stać z transparentem, bronią i grozić jesieni, że jeśli się zbliży do drzewa, to gorzko tego pożałuje”).\n„A ja żem jej…” to zbiór krótkich tekstów, trochę felietonów, trochę miniatur, który miał być czymś w rodzaju autoterapii dla umęczonej duszy artystki\nGatunkowych purystów może taki rozrzut drażnić, bo to kolejna odsłona książki-worka, w której mieszczą się dobrze zapisane myśli na różne tematy, w różnej formie i różnego rejestru. Chyba trzeba się powoli godzić z taką blogizacją literatury, gdzie obok narracji równolegle pisze się statusopodobne wypowiedzi, współczesne miniatury, które łączą obserwację, angedotę i język, nie zawsze na tym samym poziomie. Rejestry u Nosowskiej też skaczą, czasem niebezpiecznie wysoko, kiedy od drwiny z lajków autorka przechodzi do paraboli. „Może już zasilam grono zgredów”, asekuruje się sprytnie. Owszem, moralizatorstwo niepotrzebnie trąci zgredem, ale na szczęście na przestrzeni całej książki zostaje mocno w tyle za ważniejszymi i bardziej błyskotliwymi myślami.\nMasłowska w wywiadzie dla Magazynu „Książki” powiedziała niedawno o mediach społecznościowych, że to one używają nas, formatują, sprawiają, że zaczynamy wytwarzać i wyrażać myśli w taki sposób, który się będzie najbardziej podobał. U Nosowskiej chyba na próżno szukać wykalkulowanego uczestnictwa w tej „giełdzie aprobaty”. Całkiem słusznie postawiła na parodię, i to taki jej rodzaj, której osią jest sama autorka – nieudaczniczka należąca do grupy czy kategorii aktualnie wyśmiewanej. Tak przedstawiały się na przykład parodystyczne treningi jogi czy hodowania sadła, które Nosowska umieszczała na profilu w odpowiedzi na treningi Chodakowskiej. Ten trend ma się dobrze już od dłuższego czasu: bystre oko prześmiewców i dużą dozę dystansu pokazali niegdyś Make Life Harder; już w samej nazwie autoironiczną grę podejmuje Chujowa Pani Domu, a z wieczną nadwagą i miłością do jedzenia i lenistwa walczy bohaterka memów Buka.\nLiterackie alter ego Nosowskiej, momentami do złudzenia zresztą przypominające Bukę, również nieustannie walczy z nadwagą i bywa na wielu dietach, o których skuteczności rzadko ma okazję się przekonać, bo porzuca je zaraz po rozpoczęciu. Głód ogarnia myśli, podbija podświadomość, nie pomagają żadne tricki:\nSpróbuję uciec w serial, ale prędko uświadomię sobie, że mam w głowie lektora, który czyta niewłaściwy tekst, gdyż Daenerys Targaryen z „Gry o tron” mówi do Jona Snowa: „Chleb z masłem, chrupiący, ciepły chleb. Albo pizza cztery sery”, a ten odpowiada, przyklękając na jedno kolano: „Zjadłbym schabowego. Albo cokolwiek”.\nPrzygoda z tworzeniem alter ego zaczęła się w sieci, ale skończyła na papierze. Po raz kolejny widzimy, że papier ma się dobrze – i po raz kolejny cierpliwie przyjmuje uchodźców z internetu. „A ja żem…” jest nie tylko pięknie zaprojektowana, kolorowa, stymulująca oko i umysł, ale też wydana na mocnym, przyjemnym papierze. Co najważniejsze, forma nie wzięła tu rozwodu z treścią, nie poszła za modą, lecz została w staromodnym monogamicznym związku i podejmuje czytelnika z należytą elegancją.\nTrudno stawiać wokalistkę Hey w jednym szeregu ze zwykłym debiutantem, ale znane nazwisko pomaga jej o tyle, że możemy skrócić sobie drogę do odkrycia, że Nosowska umie pisać. Są celebryci, którzy wydają książki, i są tacy, którzy potrafią pisać. Maciej Stuhr na przykład, choć to zupełnie inne pisanie, i teraz Nosowska.\nCo ciekawe, Nosowska nie sięga po jeden dobrze wypracowany schemat, ale przedstawia ich pełen zestaw, jak w kabarecie, gdzie różnicuje się tempo i humor, gdzie mimo że zabawa, pojawi się też bardziej nostalgiczna pieśń. Dlatego bywa tu bardziej na poważnie: „Ciało jest pojazdem, w którym przemieszczamy się po osi czasu. Pewnego dnia stanie. Chodzi o to, by wysiąść z niego bez żalu. Podziękować za wygodną przejażdżkę i pójść dalej o własnych siłach”. Czasem przewrotnie, bo niby pytanie jest z rodzaju fundamentalnych i świetnie nadających się na temat dyskusji o cielesności, futurystycznej wizji świata i roli kobiety, ale ubrane w nieco bardziej fikuśny kostium słowny: „Czy gdyby nagle ogłoszono, że za każdą zmarszczkę płacą wieloma banknotami, że faceci szaleją za plisowaną skórą – zaakceptowałybyśmy starość?”. (Plisowaną skórę nominuję hasłem marketingowym roku).\nNosowska nie sięga po jeden dobrze wypracowany schemat, ale przedstawia ich pełen zestaw, jak w kabarecie, gdzie mimo że zabawa, czasem pojawi się też bardziej nostalgiczna pieśń\nCzasem kwestię damsko-męską autorka wykłada metaforą i rytmem w stylu Joanny Chmielewskiej („Jak wytrzymać z kobietą/mężczyzną”): „Jeśli odmładzasz się dla mężczyzny, pamiętaj, że rodzynek nie stanie się na powrót winogronem. Jeśli chłop woli winogrona, to wybierze świeże. Zawsze”. Gdzie indziej znów mowa o poszukiwaniach idealnego faceta, który musi umieć i to, i tamto, i jeszcze to, ale przy okazji owamto, i tu nie sposób nie pomyśleć o analogicznym „Portrecie kobiety” Szymborskiej. Mamy też w menu oko puszczone do modnego, szczególnie w mediach społecznościowych, trendu DIY, czyli zrób to sam. Autorka podaje oczywiście przepis na interesujący ją efekt, czyli hodowanie sadła: „Wlej do wanny wrzątku, wsyp dwa kilo żelatyny i zastygnij w powstałej galarecie, do czasu osiągnięcia wymarzonej wagi”.\nNiemal każdy z tekstów składających się na tę książkę mieni się nieco innym stylem, nastrojem, czasem inne jest zabarwienie, czasem tylko odcień, ale w efekcie otrzymujemy naprawdę barwny obraz retorycznych możliwości Nosowskiej. A całość wsparta na solidnym fundamencie jędrnej i soczystej polszczyzny. Patrząc na popularność profilu Nosowskiej, można mieć nadzieję, że z tak powabnym ciałem autoironii zostanie prawdziwą Instatrenerką.\nTekst powstał we współpracy z Krakowskim Biurem Festiwalowym, organizatorem Nagrody Conrada za debiut literacki, przyznawanej w ramach programu Kraków Miasto Literatury UNESCO.\ninternet, literatura polska, Kasia Nosowska, Katarzyna Nosowska


Czarna torba na ramię, model 'Adria' Rick Owens, rozmiar 'big'. Wykonana ze skóry cielęcej o ziarnistej fakturze. Zamykana na zamek. Długi, skórzany pasek na ramię. Wewnątrz kieszeń zamykana na zamek oraz wsuwana. Metalowe elementy w kolorze postarzanego srebra. Skład


Liga angielska: 10 lat więzienia dla mężczyzny, który napadł na piłkarzy Arsenalu - Dziennik.pl\n8 listopada 2019, 23:17 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nMężczyzna z grupy, która zaatakowała pod koniec lipca piłkarzy Arsenalu Mesuta Oezila i Seada Kolasinaca, został skazany na 10 lat więzienia. Uzbrojeni w noże napastnicy próbowali ukraść samochód byłego reprezentanta Niemiec oraz zabrać jemu i Bośniakowi zegarki.\nStacja BBC podała, że 30-letni Ashley Smith przyznał się w piątek do próby kradzieży zawodnikom zegarków wartych 200 tysięcy funtów. Sędzia Ian Bourne zaznaczył, że napastnik ma bogatą przeszłość kryminalną i jest znany tamtejszej policji.\n26-letni Jordan Northover, który także przyznał się do współudziału w lipcowym ataku, czeka na wyrok.\nDo zdarzenia doszło w Londynie. Prowadzony przez Oezila czarny mercedes został w pewnym momencie zablokowany przez mających na głowach kaski motocyklistów. Siedzący na miejscu pasażera Kolasinac wyskoczył z samochodu i próbował odstraszyć napastników. Jak relacjonowały wówczas angielskie media, z pomocą piłkarzom mieli ruszyć pracownicy tureckiej restauracji. Zawodnikom "Kanonierów" nic się nie stało.\nMesut Oezil arsenał Sead Kolasinac


Home › Forums › General › Overwatch wallhack\nThis topic contains 0 replies, has 1 voice, and was last updated by pobierzObychtyuusdgry 8 months ago.\nMarch 19, 2017 at 1:28 AM #76849\nCounter Strike Global Offensive – kontynuacja najpopularniejszej strzelanki, która wallhack cs go została wydana w sierpniu 2012 roku, siedem lat po premierze. Counter Strike GLobal Offensive cs go aim gra. Gra multiplayer typu FPS, zawierająca kilka znanych wszystkim klasycznych map, pochodzących z poprzedniej wersji gry. Zawiera nowoczesny system, pozwalający na dobór przeciwników, odpowiadających naszym umiejętnościom. Program jest niewykrywalny, zawiera najważniejsze funkcje, ułatwiające grę. Używanie funkcji 1 Hit 1 Kill większa szanse bana, dlatego zalecamy nie używania jej na publicznych serwerach. Program zawiera bramkę proxy automatyczną, wzbogaconą o anty-ban system. Standardowo, baza danych chroniącego nas Proxy została uzupełniona w dodatkowe adresy IP, pozyskane z całego świata. Zainstalowany został również aplet odpowiedzialny za aktualizacje. Aby sprawdzić, czy posiadamy aktualną wersję oprogramowania wystarczy kliknąć przycisk „Update”. Instrukcja użytkowania aplikacji sprowadza się jedynie do pobierania i wypakowania CS GO Hack Wallhack/AimBotz naszego serwera z linku dołączonego na dole strony. Obowiązuje zakaz odsprzedaży i udostępniania programu na innych stronach bez zgody autorów.<br>


Komisja Nadzoru Finansowego na wtorkowym posiedzeniu nałożyła na Copernicus Capital Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych SA kary pieniężne w łącznej wysokości 700 tysięcy złotych. KNF stwierdziła, że fundusz złamał procedury dotyczące monitorowania ryzyka inwestycyjnego.\nW działaniach funduszu Komisja dopatrzyła się również naruszenia ustawy o funduszach inwestycyjnych w zakresie nabywania do portfela Subfunduszu Dłużnych Papierów Korporacyjnych wydzielonego w ramach Copernicus FIO powyżej 10% wartości nominalnej papierów dłużnych wyemitowanych przez jeden podmiot.\nKara finansowa w wysokości 300 tys. złotych nałożona została z kolei na spółkę MIT Mobile Internet Technology SA, która nie dopełniła obowiązków informacyjnych w związku ze sporządzeniem raportu bieżącego nr 73/2009 z dnia 30 grudnia 2009 r.


Dreamy Seattle :: Zobacz temat - Splash\nDreamy Seattle Strona Główna » seattle » Northwest Seattle » Phinney Ridge » Splash\nDeszcz zawsze niszczył wszystko. I to nie tak, że nie lubiła go, bo uwielbiała; powodował jednak upadki, ześligi, zdradzieckie kolce róż wbijane w środek dłoni i poobijany tyłek po finalnym upadku na mokrą trawę. Tym razem dech jej zaparło na długie sekundy, co narodziło jedną myśl: u m i e r a m. Oddech jednak wrócił, pierś bolała mocniej niż dotychczas, a kostka źle się ułożyła na pergoli, lecz i to nie powstrzymało od sięgnięcia po rower spod drzewa – przygotowany poprzedniego wieczoru. Pokryty był kropelkami deszczu, mokry, siodełko śliskie, jednak nie miała czasu na przetarcie go. Musiała ruszyć przed siebie, zanim ktokolwiek zorientuje się, że poza domem jest intruz.\nSunęła gładko pustymi ulicami Seattle, mijając grupki ludzi przemieszczających się z jednego miejsca imprezowego, na drugie. I mogłaby należeć do jednej z nich, pić na opór i nie pamiętać kolejnego dnia absolutnie nic, ale co z tego? Tak chociaż szukała siebie. Błądziła nie tylko po mieście, ale i po własnej osobowości. Wciąż dostawała pytania pod tytułem Kim chcesz zostać w przyszłości?, a ona nie wiedziała.\nChcę grać na skrzypcach w największych operach na świecie.\nKłamstwami karmiła rodziców i wszystkich dookoła, aż sama powoli zaczynała w nie wierzyć.\nNie chciała też imprezować, chlać aż do porzygu. Podobało jej się życie, które zaczęła prowadzić – nocne, samotne, wolne. Lubiła ciszę miasta i głośne dźwięki przyrody; lubiła szum pedałów i wiatr we włosach, który owiewał jej szyję i dekolt, powodując gęsią skórkę. Ręce rozpościerała, a oczy wznosiła ku ciężkim, nabrzmiałym od deszczu chmurom. Musiała wydostać się stąd, w miejsce, które nie będzie tak szpeciło nieba światłami. Od podstaw Nimbostratusów odbijały się czerwone, białe i zielone poświaty, świadczące o życiu nocnym w Seattle. Miało to swój urok, ale nie na długo. Tęskniła do wiejskiej ciszy, która pomagała koić jej myśli i nerwy.\nNoga zarzucona przez płot. Uf, spodnie nie zostały rozerwane. Dwa stęknięcia i udało się przeskoczyć przez mur do przyszłości basenu publicznego pokonała. Była tu już w okresie letnim, ale wtedy zakradało się wiele nastoletnich par, żądnych szybkiego numerku w basenie. Teresa chciała jedynie ciszy i ostatnich spojrzeń na zimną wodę, która niedługo miała zostać spuszczona na kolejne miesiące. Ruszyła dziarskim krokiem w stronę zacienionej części basenu, by rozłożyć się tam. Leżaki pochowane zostały do składzika, niestety.\nAle jej miejsce było zajęte. Pijany mężczyzna siedział już tam i najwidoczniej bawił się w najlepsze. Zaszła za daleko i mogła zrobić trochę hałasu, więc na pewno została już przez niego zauważona. Odchrząknęła, zerkając przez ramię w tył.\nJak duże szanse ma na ucieczkę? Poczuła złość, bo teraz musiała szukać sobie innego miejsca, a już była cała mokra i zmarznięta. Chciała tylko otworzyć herbatę w termosie, owinąć się kocem i mieć chwilę spokoju. Wsunęła dłoń do kieszeni bluzy, układając palce na dobrze znanym kształcie gazu pieprzowego i zawyrokowała:\n- Możesz stąd iść? To moje miejsce.\ni'd probably still\nand the echo of my mother's words, "baby, don't you play with fire"\n1) we'll never get free, lamb to the slaughter • what you gon' do when there's blood in the water?\nPijany – trzeźwy – zjarany – trzeźwy – przyćpany – trzeźwy?\nA od kiedy miało to – dla niego kogokolwiek – jakieś znaczenie? Zachary’emu nie zwracano uwagi na stan, w jakim się znajduje. W ustach smagniętych brokatem wyważonego milczenia nie zwykł doszukiwać się dezaprobaty. W ciszy odnajdywał przyzwolenie. Była to jednak zasada, którą wyznawał z rezerwą; i w stosunku do używek, głównie. Miał świadomość, że na niektórych płaszczyznach z podobnym podejściem wpakowałby się w spore kłopoty. Nie był przecież głupi.\nAle Zachary’emu – z założenia – nie zwracano uwag.\nNie ze względu na nazwisko, bynajmniej. To – oczywiście – zdarzało się nagminnie. Ale każdy, kto miał tą wątpliwej jakości przyjemność poznania go, przyznałby, że dziewczyna miała w zasadzie… sporo szczęścia. Bo to nie w stanie upojenia bywał najbardziej nieznośny. Teraz? Na pierdolonym szczycie się znajdował; łatwiejszy w obyciu, niźli byłby bez wiernego towarzystwa chowanego u boku cabernet. A może tylko wydawało mu się, że łagodniał; może to jemu lżej przychodziło po prostu zdzierżyć rzeczywistość. Ludzi. Intruzów.\nIntruz płci żeńskiej – szatynka – na oko metr-sześćdziesiąt-coś. Z figurą całkiem nudną, ale dobry aparat fotograf dałby radę coś-z-tym-zrobić. Zabrakło paru chwil, żeby w głowie zdążył oszacować jej wymiary i wycenić wartość prezentowaną w jego pracy. Na jego warunkach. Niestety – wbrew jego nadziejom – otworzyła usta.\nPrescott również poszukiwał; ale nie siebie. Siebie odnajdywał zdecydowanie zbyt często – i w zdecydowanie zbyt absurdalnych sytuacjach, żeby wciąż się tym przejmować. Czasami budził się w samochodzie (na szczęście – przeważnie – swoim), czasami w hotelu, akademiku, na podłodze, w kuchni, w łazience, w ogrodzie. Czasami nawet w łóżku (tu, z kolei, przeważnie nie-w-swoim). Tej nocy modlił się już tylko, żeby dotrzeć do domu zanim wytrzeźwieje. Tego tylko brakowało, żeby nad ranem stał się twarzą parku wodnego; i kiedy tak sobie myśli, to w zasadzie dla podchmielonego nieco rozsądku brzmi to całkiem kusząco.\nSiedzi na krawędzi jednego z basenów. Nogi ma skrzyżowane – obok torba z aparatem, pomimo wszelkich możliwych fabrycznych uszczelnień, owiniętym w kilka warstw wszelkiego rodzaju pokrowców, folii i plastiku. Na stopie uczelnianego porozumienia udało mu się wynegocjować wstęp na teren parku wodnego. Miał strzelić parę fotek. I strzelił. Tylko sprawy zaczęły wymykać się spod kontroli – z każdym zaczerpnięciem weny, jego muzy w płynie, drżącej nieważkości.\n– Po pierwszzze. Raczej „możesz-stąd-iść-p r o s z ę?” – kuuurwa, czy teraz już nawet kultura osobista jest na wymarciu? – Brewka mu podskoczyła; pocięta refleksami rozświetlonej wody, odbijającymi się na pobliskiej wiacie, drzewach, jego twarzy. – Po drugie… Zachary. Mi ciebie również przzzeee-miło poznać. – Dygnięcie lekkie, niby ukłon będący kurtuazją wysyconą pastiszem – niby zwykłe głowy skinienie. – I po trzecie – ależ oczywiście, że mogę. – Jedną z najdotkliwszych przypadłości chłopaka było to nieprzyjemne uwieranie w gardle, zakorzenione głęboko wskroś trzewi, mięśni i myśli. Ten drobny punkt na granicy chorobliwego strachu przed niemożnością oraz… stłamszeniem granicami postawionymi przez kogoś, kto nie był… nim. Jeśli walczyć nie miał już o co – to walczył chociażby i o ostatnie słowo. Okazyjna chciwość, pazerność, zadufanie. Realna potrzeba, by zawsze zdobywać to, co w następnej kolejności obierze sobie za cel.\nCzasami były to rzeczy. Obiekty. Czasami uczucia – szacunek, zazdrość, podziw. Czasami cokolwiek, byle nie należało do niego. Czasami ludzie ciała, rozprężone sztucznie, napięte wystrzałem lampy błyskowej.\n– Ale nie chcę. Więęęc… proponuję, żebyś sobie znalazła – na przykład – jakieś nowe miejsce. Zzzresztą, co to ma być? – Zmrużył oczy, celując palcem w jakiś tobołek, z którego wystawało wieczko termosu. – Zawsze na piknik wybierasz się z takim bojowym nastawieniem? – Parsknął, nie mogąc powstrzymać szorstkiego śmiechu.\nIntruzi powodowali zachwiania w stabilnym świecie, zwanym życiem. Jedni narzucali swoje zdanie, inni zbyt często pytali o samopoczucie, gdy tylko samemu chciało się pobyć. I żałobę dajcie przejść w samotności! Czy to jest aż tak niezrozumiałe? Bo nieważne czy ktoś umarł, czy nie – świat zdychał. Relacje międzyludzkie również. I śmietanka towarzyska powoli odrzucała Teresę Kingsley, która może i grała abso-kurwa-lutnie wspaniale na tych skrzypcach, ale i tak nie pasowała do reszty. Co z tym zrobić? Może właśnie ten Intruz, siedzący na brzegu j e j basenu znałby odpowiedź na pytanie? On niechciany, ona odsuwana, oboje zachłyśnięci wolnością i niechęcią do wystawnych bali charytatywnych. A jednak, mimo wszystko, złość poczuła przeogromną, gdy jej dusza introwertyczki zakłócona została przez pijaka innego introwertyka prawdopodobnie.\nPrzepis na siebie może masz? Pomożesz mi w odnalezieniu największego skarbu?\nŚwist wiatru przypominał jej solówkę z Upioru w Operze, którą grała ostatnio na recitalu. A może to było Ave Maria z jakiejś mszy z biskupem? Trochę myliły jej się te dwa spektakle, jakkolwiek nieprawdopodobne by mogło się to wydawać. Miała wrażenie, że za płotem zrobiło się nieco cieplej, a chmury nie były już tak ciężkie. Prognozy z iPhone’a mówiły o deszczu do następnego czwartku. Czyżby jakieś okienko pogodowe się szykowało? Miło byłoby posiedzieć w ciszy, bez dalszego moknięcia. Och, gdyby było tylko cieplej, z chęcią zanurzyłaby się w zimnej wodzie basenu i popływała albo chociaż podryfowała. Ona sama i basen. Żadnej żywej duszy dookoła.\nDomagała się towarzystwa, choć nie chciała dopuścić do siebie tej myśli tak otwarcie. W podchody grała, oszukując się przy tym, że nie tęskno jej było do kompana podczas tych nocnych eskapad. Chociaż uzależniona już by była od kogoś.\nNo bo: Nie chcę tam iść.\nAlbo: Rowerem? Weź, pada, jeszcze zachoruję.\nI jeszcze: Sorry, że cię wystawiłem, ale dostałem szlaban od matki, a poza tym to i tak nie chciało mi się.\nWymówki grały wokół jak nuty; czuła wręcz na sobie aureolę z kluczy, ósemek i innych nutek na pięciolinii. Smyczek tylko unosił się i opadał z gracją, powodując sprzeczne myśli w głowie Teresy. Los kusiła, przyciągała do siebie zaginione duszyczki, co w Czyśćcu gdzieś zabłądziły i podczas, gdy ona miała doprowadzić ich do Raju, oni zaciągnąć ją mieli do Wrót Piekielnych.\nPrzed nią Grzesznik jakiś siedział i dobrze, bo pewnie słaniałby się na nogach w innej pozycji. Niebezpiecznie blisko tafli wody się znajdywał, co tknęło Teresę do zostania, choć rozum podpowiadał jej, by wiała.\n- W kulturze kurwy nie istnieją, te słowne kurwy, więc nie wiem czy jesteś dobrą osobą do pouczania mnie – ciężkie westchnienie wydało się z jej płuc, nie aprobując jego zachowania. Z pijakami podobno w potyczki słowne nie powinno się wchodzić; zwłaszcza z młodymi, ale niech straci, w końcu tego chciała – buntu i przygód, i śmierci na basenie publicznym.\nBrwi ściągnęła ku sobie, niezadowolona z jego sposobu przedstawienia się i propozycji, która wydawała się wręcz absurdalna. Nowe miejsce? Ona? Ma znaleźć nowe miejsce? Zgłupiał do reszty, a alkohol, którego wypił ewidentnie za dużo, chyba poprzewracał mu w głowie. Powoli wypuściła powietrze z płuc, wzrok lokując na najbliższej koronie drzewa. Nie miała siły i czasu jeździć i szukać kolejnej miejscówki. W deszcz w dodatku? O nie.\nPodeszła więc nieco bliżej, jednak zachowując wystarczający dystans i klapnęła na ziemi po turecku, uparcie nie patrząc na Zachary’ego. Wyjęła za to swój termos, do którego nalała gorącej herbaty.\n- Gówno cię powinno obchodzić jak podchodzę do moich pikników. I nie odzywaj się do mnie, Zachary, nie chcę rozmawiać. Jestem Teresa, jak coś, ale nie mów do mnie – mruknęła, upijając po chwili ciepłej cieczy z ulgą. Zdążyła naprawdę zmarznąć i zacząć żałować, że wyszła w ogóle z domu, jednak nie mogła przyznać tego na głos i tak po prostu wrócić do suchego pokoju na piętrze. – Dziewczyna cię rzuciła, że tak dużo wypiłeś? – To było silniejsze. Ciekawość wzięła górę, bo przecież wcale nie pragnęła towarzystwa.\nKościsty palec otoczony sprężynką pierścionków – wzniósłby się na słowa „tam – widzisz?”; ale nie zrobi tego. Bo ścisłe zasady zabraniają na szpicu dłoni stawiać cudzej sylwetki. Zamiast tego kobieca ręka wzbija się w szlachetnym geście – zamaszystym, szerokim, ledwie obejmując kierunek, w który posyła uwagę Zachary’ego. Na raut zaproszony (za-pro-szo-ny) przez własnych rodziców. W trakcie przygotowań, by – jak podkreślała matka „raz w życiu czemuś się przysłużyć”. Za słowami, od których bił ziąb dystansu nabieranego latami, krył się zamysł dość banalny. Skoro już nosił nazwisko Prescott, powinien był zachowywać się jak jeden z nich. Ogłada, takt, kultura. Ozdoba i element dekoracyjny, który dopełniłby wizerunku rodziny – pazurami matki wczepionej w panteon wyższych sfer. Miał nie przynieść wstydu – lekcje czerpiąc od kobiety, której gołą dupę na ekranach telewizorów gościło pół kraju. Wybornie.\nTam – widzisz?\nUczyła go, dobrodusznie. Przekonana o świadczeniu życiowej przysługi – tej, która nie tyle zastąpić miałaby choćby przejaw krystalicznej miłości, ale wręcz owe uczucie matki do syna detronizowała na liście priorytetów. Rozpychała się na podium potrzeb. A po każdym niepowodzeniu lat nastoletnich – typowych dla szczeniaka, który na własną rękę radził sobie z pierwszymi upadkami; podsuwała jedynie banknot. Na otarcie łez. Szelest dolarów tasowanych w dłoni. Perskie oko.\nI słuchał. I patrzył na sylwetkę człowieka, w której widzieć miał prawdziwą, jak zapewniała pani Prescott, personę (no i widział, kurwa, że nie jest dmuchana). Ubrany nadzwyczaj przeciętnie, ale ze wszystkich stron obwarowany ciasnym kordonem uśmiechających się ludzi. Uśmiechem do twarzy przyklejonym lepką desperacją. Uśmiech wynaturzony, drętwością pulsującego bólu drapiący policzki. Widzi więc personę – taką, której najsilniejszą cechą charakteru jest lukratywna sieć kontaktów, Patek Philippe w stylu Calatrava opinający przedramię tuż ponad nadgarstkiem i telefon komórkowy, już – zdaje się – chirurgicznie przyszyty do starannie ogolonego policzka. A zatem „przepraszam, ważny telefon”, „proszę mi wybaczyć, muszę to odebrać”, „ach, wracam za moment!”.\nHej, Teresa? Znalazłbym odpowiedź na twoje pytanie.\nNa pamięć mam wyryte komu należy się ukłonić w pas, a kto zadowoli się byle skinieniem głowy. Nauczę cię czym różni się tafta od satyny, kiedy przypada odpowiedni czas na wzniesienie toastu, w którym miejscu chwycić kieliszek do białego wina i jak szkłem stuknąć o szkło, żeby brzęk dźwięczny niósł się zdrowo, zadowalając ucho każdego z tej twojej… śmietanki towarzyskiej.\nBo dla mnie – k u r w a – żadnego. Bo jeśli będę się chciał ukłonić, to zrobię to po swojemu. Z szacunku, który się zdobywa – a nie warunkuje przez zera na koncie. Rozumiesz? A jeśli twierdzą, że inaczej trzeba, to proszę bardzo, ssijcie chuja wykrzyczane ze szkolnego dachu w roku dwa-zero-jeden-trzy – i sylwetka któregoś z belfrów, elegancika pod krawatem; trzymany na szpicu środkowego palca. Dokładnie tak, jak mama uczyła zabroniła.\n– Nawet nie wiesz jak taka jedna kurwa potrafi zrobić dobrzzze kulturze, skarrrbie. – Przez wyważony kontrast, chociażby. Schemat zerwany nagle, brutalnie – dystynkcja krasomówcy, który nagle postanowił splunąć w posadzkę. Zach rozprostowuje nogi – poza przejściowa, która temu tylko zdaje się służyć, by zaraz jedno z kolan mógł podciągnąć pod tors. Łokieć opiera na nim, rękę zatrzymując w sztywnej linii załamanej przeprostem. W dłoni kołysze się butelka.\n– Nie musisz mnie słuchać. Nikt nie trzyma cię tuuu… – Zakręcił palcem sprężyste kółeczko w powietrzu. – … na siłę. Ale pewnie, przyłącz się, nie krępuj, z a p r a s z a m. Będę doprawdy wniebowzięty takim „doborowym” towarzystwem. – Wywrócił oczami. I tylko instynkt jego, który zawsze na przekór nakazywał działać, wciąż za judziciela mu służył – byle tylko na cierpliwości dziewczęcej pogrywać w najlepsze.\n– Bardziej Terry czy… Tess? – Imię zaakcentowane głębokim „T”; krańcem języka na moment z obydwu stron zagryzionym zębami – utkwionym w czyśćcu zgłoskowym. Pomiędzy kłem piekłamstwa, a podniebieniebem. Potem długie „es”, szeleszczący pogłos spływa wzdłuż warg – chyli się na szali, wzbierając w kąciku prawym – wzniesionym w podskoku krótkim.\n– Nadal za mało, żebyś miała u mnie jakiekolwiek szzzanse. – Przeciąga się, wpatrzony w ruchomą taflę przejrzystej wody – bo nie w Nią, przecież. Głowę dociska do lewego ramienia. Do prawego. Kręgosłup wygina z chrzęstem ulgi. – O wiele za mało.\nWstyd jest dość istotnym elementem naszego życia i jakże wiele rodzajów jego istnieje. Ty, Zachary, wstyd czułeś za matkę, czyż nie? Bo przecież gołą dupą świeciła na ekranach telewizorów w każdym domu Twojego pokolenia. Dzieciaki wiedzą, znają ją i na pewno słyszeli o kontrowersjach związanych z tą aktoreczką. I dzieciaki właśnie są najbardziej bezlitosne. Palcem wymierzały (choć tak nie wolno podobno) w Twoją sylwetkę, śmiejąc się głośno i wypominając błędy rodzicielki. Takie śmiechy chyba bolały najbardziej.\nKolejnym rodzajem wstydu jest rodzeństwo. Za brata Teresa mogła się wstydzić, bo z uzależnieniem walczył. Choć nie do końca rozumiała, że to choroba jest. Ważne, że w ośrodku skończył. A siostra wyjechała, porzucając ją na pastwę większej uwagi rodziców. Wstyd ten z nienawiścią się mieszał. Możliwe, że każdy rodzaj miał w sobie chęć płaczu i zniszczenia całego świata. Miałoby sens, bo inaczej nie sięgałaby po worek treningowy w ramach głębokiego oddechu i terapii (to też jest teraz w modzie, więc nie miała zamiaru ulegać trendom).\nWstyd towarzyszy Teresie (bo Tobie pewnie nie, Zachary), gdy kłaniać się musi. Nisko, w pas, wzrok uniżając przy tym. I gdy na scenkę wychodzi, zagrać po raz kolejny do porzygu dla publiczności w hajs ociekającej. Brawa zbierali jej rodzice, nie ona, bo przecież to dzięki nim mają taki talent w domu; płacili za nią, wyżywiali ją, trzymali na krótkiej smyczy.\nTo już się kończy. Ze smyczy zrywa się powoli, niemal bezboleśnie w sposób, by właściciele nie zauważyli. Od budy odjeżdża coraz dalej, co noc, by później na zajęciach odsypiać. Koncert życia dopiero ją czeka. W planach żyje sobie znakomicie, w tajemnicy pakując pierwsze walizki, by pójść w ślady siostry. Odzyskać jeszcze musi wszystkie swoje pieniądze za koncerty, które grała od ósmego roku życia. I hop, porzuca się w ten sposób śmietankę towarzyską, pokazując wszystkim, że już nikogo nie potrzebuje!\nJeszcze nie potrzebuje.\nMyślisz, Zachary, że bez większej tragedii rodzinnej, odciąć się można od swojego nazwiska? I bez większego wstydu żyć? Samemu, po swojemu? Na nocne eskapady się wybierając, nie martwiąc się o przyzwolenie. Niby dwadzieścia lat na karku, a jednak kontrolę wciąż było czuć. Nie chcą pewnie stracić kolejnego dziecka, chociaż dziecka już nie ma. Odeszło już dawno, gdy uznało, że powinno zacząć żyć własnym życiem. Owszem, wciąż szuka siebie, ale proces ten wymaga czasu. Już połowa sukcesu nadeszła, gdy dziecko kobietą stać się zdecydowało.\nGłęboki wdech na uspokojenie nerwów.\nWiele by dała za spojrzenie w gwiazdy, a nie w ciemne chmury, które deszczem smagały jej rozpaloną twarzyczkę. Ciepła para z herbaty owiewała jej dłoń przyjemnie, obiecując sobie, że niedługo zawróci do domu. Nie chce tego tak bardzo, ale czuła, że ta noc może źle się skończyć. Coś się wydarzy, tylko wciąż nie wiedziała co.\nWzrok zawiesza na moment na butelce z alkoholem, powoli zdając sobie sprawę, że w pakt z Diabłem wchodzi. Powinna uciekać od niego jak najszybciej. Przysunęła się jednak, granicę między nimi zmniejszając nieznacznie. Zignorowała jego słowa dotyczące doborowego towarzystwa. Sam zajął J E J miejsce, więc nie miał prawa robić teraz absolutnie żadnych wyrzutów czy strzelać gówniarskie fochy. Upiła za to kolejne łyki gorącej herbaty, słodzonej miodem z dodatkiem cytryny. Wpatrywała się w niespokojną taflę chlorowanej wody, zastanawiając się, kiedy nastąpi oficjalny koniec lata. Tęsknić będzie za tym miejscem pełnym ludzi, dzieci, kotów-dachowców mizianych przez przypadkowe ręce; za bombami, przyjemnie orzeźwiającą wodą, mojito bezalkoholowymi z tutejszego baru i wszelkimi grupkami licealnymi, które prowadziły polowania na siebie – chłopcy na dziewczyny, dziewczyny na chłopców. Jeszcze niedawno i ona w detektywa się bawiła, wraz ze swoim przyjacielem, obstawiając zakłady czy Jessica namówi Mitcha na randkę, czy Mitch wybierze jednak Lily.\n- Teresa. Nigdy Tess – zerknęła na swojego pijanego towarzysza zniesmaczona, bo nienawidziła tego zdrobnienia. A na topie było ostatnio przez jakiś durny film młodzieżowy; taki Grey dla nastolatków. – Terry brzmi nieźle. Nigdy nie słyszałam takiego… zdrobnienia.\nWłaściwie rzadko kiedy ktoś zwracał się do niej inaczej niż pełnym imieniem. Nieprzyzwyczajona była do słodkich słówek, zdrobnień i przezwisk. Po prostu Teresa. Czasem Kingsley, ale to już po złości zazwyczaj. Zaskoczyło ją jednak, że od razu zaczął tak spoufalać się (?) z nią. Przyznać jednak musiała, że spodobało jej się to – Terry, nie łamanie granic po pięciu minutach od pierwszego spotkania.\nRoześmiała się głośno, może za głośno i zbyt rozbawiona. Pokręciła głową niedowierzająco, czując w głębi serca odrzucenie. Przedziwne uczucie, skoro wcale nie zabiegała o jego względy. I nie zamierzała.\n- I dobrze, bo ja absolutnie nie chcę mieć u ciebie jakichkolwiek szans. Nie gustuję w zarozumialcach – odparła z pomrukiem, uzupełniając niewielki kubeczek w herbatę i wyciągnęła go w stronę Zacha. – Chcesz trochę? Rozgrzewa lepiej, gwarantuję.\nKiedy wzrok dziewczyny opadł miękko w rejony co bardziej przyziemne (najpierw w resztkach alkoholu; a jakby w zasobach cierpliwości własnej – bo wyczerpywanych?) – on głowę odchylił. Dziwna wymiana pod przymusem nadzoru pełnionego nad niebem. W gwiazdy patrzył. Były tam przecież, nawet jeśli przysłonięte dwiema kopułami powiek. Pierwsza – z poobrywanej warstwy chmur uszyta. I druga; jego powiekami, przymkniętymi wraz z oddechem wezbranym głęboko.\nJak dojrzała wersja dzieciaka, który gadżetem – projektorem za parę dolców kupionym na wyprzedaży garażowej, posiłkuje się, żeby do ciasnego pokoiku (własnej ziemi obiecanej) przenieść całe galaktyki. Świat – w sobie – produkuje. W demiurgicznym odruchu nieustannego niszczenia tworzenia, potrzebuje zadowolić się konstelacjami nie tyle nieodkrytymi, co nowymi zupełnie.\nPas zodiakalny z gwiazdozbiorów złożony; u nas – jeśli znak – to do odwrotu raczej (niedługo zawrócisz do domu, bo czujesz przecież, że ta noc źle się może skończyć; prawda?). znak zapytania ? – jak w kwestii frapującej; więc dlaczego rozsiadasz się coraz śmielej? Dlaczego w duszy coś łaskocze? Dlaczego drażni po pragnieniu nieroztropnym, ryzykanctwo budząc w tobie – jak podlotek budzi się któregoś dnia i postanawia stać się kobietą.\nZamknij oczy, Terry. W siebie spójrz. Tam znajdziesz wszystkie gwiazdy, których ci trzeba.\nOdkleił się, na chwilę. Teraz oko otwiera – i łypie jego kątem w stronę dziewczyny. Zarozumialec, huh? I za sprawą tego tytułu nie potrafi powstrzymać rozbawienia. Czy miała rację? No pewnie, że tak; z całego wachlarzu podobnych cech mogłaby wybierać. I nie pomyliłaby się ani razu.\n– Popraw mnie, jeśśśli się mylę, ale to nie ja zacząłem od wtykania nosa w niessswoje sprawy. – Stwierdza jednak w kontrze, nogi podwijając – wkrótce w kuckach już się znalazłszy, tuż obok niej. W pakt z nim weszła. Dłonią jedną już prawie-prawie przyjmuje herbatę; palcami obejmuje obręcz kubka, ale oparte na nim są raczej bezwładnie. Drugą natomiast sięga za pazuchę kurtki – piersiówkę wysuwając w kierunku dziewczyny. W pakt z nim wchodzi.\n– Ale-ale. Ja ci powiemmm jak to zrobimy… Załatwimy to uczciwie, Terry. Coś za cośśś. – Propozycja wystosowana przez chłopaka, bynajmniej nie z powodu nagłej jego ochoty na zastrzyk teiny. Nie chciała mieć u niego jakichkolwiek szans? A te „na dobrą zabawę”? Na „moment zapomnienia”? Na „zerwanie-się-ze-smyczy”? W. Pakt. Z. Nim. Wchodzi.\nBo, widzisz, ze smyczy nie da zerwać się powoli, jak mówisz. To, co robisz, to narów zwykły – owszem, jest czymś podobnym, wszakże i siły należy użyć, i chęć niepokorna tętniąca w myśli. Ale to forma zachowania wyłącznie, nawyku – te braki w subordynacji strofuje się jedynie i naprostowuje. Wiecznie ktoś się znajdzie, kto skrzydła spróbuje podciąć – dopóki decyzji nie podejmiesz. Jeśli zerwać się chcesz; raz musisz, a mocno.\nAle ty jesteś gotowa, co? Chcesz odciąć się od wizerunku dziecka; od tej łatki wszytej w opuchniętą tkankę nerwów. No, to śmiało, częstuj się. U-do-wo-dnij coś. Sobie, mi, wszystkim-kurwa-wkoło. Jedno pytanie zadaj sobie tylko; czy wiesz, co potem? Czy plan masz jakiś, na siebie. Bo, widzisz, kiedy już zerwiesz się z tej smyczy, utkanej z rzemieni cudzej ambicji (z tego włókna rodzicielskiego – i wciąż cudza, bo nie twoja) – wtedy dopiero zacznie się prawdziwa zabawa. Każda ucieczka z pogonią się, najczęściej, wiąże. I jeśli honor chcesz zachować – godność – siebie – to zawsze już uciekać będziesz. Jeśli nie od przeszłości, którą za sobą zostawisz – to od przeszłości, którą trzymasz w sobie. A od tej – raz tak, definitywnie – uciec się nie da.\nTrzeba mi jakichś gwiazd? Może tak właśnie jest dobrze? Nie widząc ich blasku, nie mam jak porównywać się do nich. Bo błyszczą swoim blaskiem lepiej niż ja, nawet umarłe satelity, krążące po nieboskłonie bezwiednie. Do nich przystawiałam swoją sylwetkę, nie do gwiazd Instagrama, bo one sztucznością opływają. Przyziemność moja zdaje sobie sprawę, że taka wielka nigdy nie będę jak Saturn czy Słońce, pomimo wielkiego aplauzu, który wciąż dostawałam na scenie.\nMimo wszystko, odchyliła głowę do tyłu, pozwalając kroplom otulić jej powieki, usta i nos. Kąciki ust drgnęły lekko w nieznacznym uśmiechu. Gdyby gwiazdą miała być, taką ziemną, dwudziestego pierwszego wieku, płakałaby teraz nad swoim perfekcyjnym makijażem, a Teresa? Ha! Nie była pomalowana, nawet kremu nie miała na sobie, pozwalając skórze starzeć się po swojemu (och, zapominała po prostu o nim, ale czy to ważne?).\nCzując na sobie jego wzrok, budzi się z gwiazdorskiego snu, z Drogi Mlecznej powracając natychmiast. Dreszcz przeszedł przez jej ciało, ale przecież wszystko to działo się za sprawą chłodu. Wiało coraz mocniej i nieprzyjemnie, coraz bardziej odciągając myśli Teresy do choroby, a na taką nie mogła sobie pozwolić. Gnić w domu by miała? Sama. Ze skrzypcami i rodzicami. Nawet gorąca herbata z imbirem, serwowana co godzinę jak w zegarku przez ich gosposię, nie przekonywała Teresy do zostania w domu.\nRoześmiała się gorzko, jednak szczerze rozbawiona. Zabawny się wydawał, ale czy był taki również trzeźwy? Nie wchodziła z nim w polemikę, bo babcia uczyła ją, by nie dyskutować z pijanymi ludźmi. Obserwowała uważnie za to zmianę pozycji, której się podjął i która wyszła mu zadziwiająco łatwo. Dłoń jej powędrowała gdzieś w okolice jego kolana, jakby miała tym asekurować Zachary’ego, by nie spadł w ciemną otchłań pełną lodowatej wody.\nNieufnie sięgnęła po piersiówkę, lekko brwi ściągając i grymas robiąc na intensywny zapach alkoholu. Miała słabą głowę, więc wiele jej nie potrzeba do zataczania kręgów i potykania się o niewidzialne przeszkody na prostej drodze.\n- A tylko spróbuj mnie zabić, a przysięgam – będę nawiedzać cię do końca usranego życia – pogroziła mu spojrzeniem, a gdy już w pewnym uścisku trzymał kubeczek z herbatą, pociągnęła łyka z piersiówki.\nW pakt z diabłem wchodzi.\nJeszcze nie żałuje.\nNadszarpnięta smycz pociągnęła obrożę, powodując utratę dechu w piersi na ułamki sekund. Po tym przyszedł atak kaszlu, gdy gardło podrażnione zostało przez wysokie procenty. Zerwać chce się tej nocy. Gotowa jest krok w dorosłość postawić, nowe życie zacząć i w końcu z pełną ulgą odetchnąć. Nie martwić się o zdanie innych, rodziców przede wszystkim. Pragnęła tego najmocniej na świecie, czując, że z takim mentorem mogłaby zajść daleko na złą drogę. Owszem, przeszłość na zawsze zostaje w sercu jako nieodłączna część duszy. Na zmianę jednak liczy. Na odwagę, którą ciężko jest zyskać, gdy jest się różą pod kloszem.\nPrzekręciła się bardziej ku niemu, usta zakrywając przegubem ręki. Patrzyła na Zacha spod przymrużonych powiek. Przyszłość nagle uciekać zaczęła; ta świetlana i gwieździsta. Liczyła się z tym, ale chciała, pragnęła zmiany. I tak samotna w tym wszystkim była, a myśli w końcu zaczęła przytłaczać na tyle, by tracić chęci do… życia?\nWięc tak to wygląda, Terry.\nR e z y g n a c j a.\n- Co to jest? Ile to ma procent? Chcesz mnie zabić, tak? – głos jej ochrypł. Wciąż pokasływała, jednak nie chcąc dać mu satysfakcji, znów pociągnęła z piersiówki; tym razem więcej i patrząc przy tym Zachary’emu prosto w oczy.\nSatysfakcji i powodu do śmiechu nie miała zamiaru dawać nikomu. Zwłaszcza jemu.\n– Naprrrawdę uważasz, że to najgorsze, co mógłbym zrobiććć? – Ramiona chłopaka drgnęły krótkim ruchem, by zaraz w pęd leniwy wprowadzić głowę, którą pokiwał z ewidentnym – przerysowanym nawet, nieco – politowaniem. Cmoknął pod nosem, źrenicami zahaczając o dłoń dziewczęcą, asekuracyjnie wyciągniętą w jego kierunku. Urocze. – W porzzządku, Terry. W takim razie możesz czuć się… bezpieczna. Nie planuję żżżadnego… zabójstwa, czy co tam…\nPijacko-nonszalanckie machnięcie ręką. O – proszę, patrzcie wszyscy – jak bardzo jest mu to wszystko o-bo-ję-tne.\n– Ani żżżadnych uprowadzeń, pro-ostytucji, wcielania do sssekt, rozpijani- oj. Nnno, chyba, że ktośśś ma tu inne plany? – wyliczankę zwieńczył przytknięciem kubka do ust. Pierwszy łyk – wahnięcie ciała – ręka wystawiona instynktownie w ramach podpórki – bryzg herbaty – ciche „kurwa” rzucone na przemian z gardłowym chichotem. Czy była pierwszą taką smarkulą, którą spotkał na swojej drodze? Pierwszą, która koniecznie pragnęła udowodnić coś światu? Pewnie, że nie.\nAle jeśli nie udowodni tego teraz, to… nie udowodni już nigdy. I do usranej śmierci będzie bawić się w skrzypaczkę na dachu, może? (przedstawienie oklaskiwane) łasce magnackiej rodzinki. Brzmiało wybornie.\nZ uśmieszkiem zaplątanym w kąciku ust – otartym zaraz, odruchowo, rękawem kurtki – przyglądał się przeżywanej przez Kingsley katordze. Spojrzenie, które mu posłała? O tak. To było spojrzenie kogoś, kto podjął decyzję. Kogoś, kogo kaganiec – w komplecie z łańcuchem zaciśniętym wokół szyi – zaczynał uwierać. Do powolnej utraty tchu i pasji.\nGwiazdy, z założenia – to twór taki, z którego, wydawać by się mogło – nie ma większego pożytku. Rodzą się, trwają, umierają. Pewnie – mamy Słońce; przydatne w sumie, ale kiepskie raczej w kontekście naocznej obserwacji. Co innego cała reszta. Te błyskotki, które ktoś – jakby przypadkiem zupełnym – na klej doczepił do poczerniałego nocą nieba. I można się w nie gapić, otuliwszy się mocniej kocem. Usta zanurzywszy w gorącym naparze. Ale można też zajrzeć głębiej – w litery wszechświata usypane bezładnie. W szept kosmosu, dla którego twoja własna dusza staje się rezonatorem. Wsłuchaj się.\nNajważniejszy wers tej pieśni, który wybrzmiewa w głoskach rozciągniętych latami świetlnymi; że żadna z podejmowanych decyzji, w większym wymiarze, nie ma znaczenia. Ale to dobrze, Terry. Bo taka myśl zdejmuje poczucie wiążącej odpowiedzialności.\n– Widzisz? Trzzzeba było tak od rrrazu. Dużo lepiej to wygląda, kiedy zaczynaszzz rrrobić to, na co masz ochotę. – Przesunął się nieco dalej od brzegu basenu; nieporadnie okrążając dziewczynę – a wreszcie także zawisłszy tuż nad jej ramieniem. Na osi moralnych dywagacji; aniołka zabrakło na przeciwnej szali. – Jak się z tym czujeszzz? – pyta miękko, choć z naleciałością wieczornej chrypki. Bawi go to; odrywa od dotychczasowej nudy.\n– Proponuję zadać-ć-ć sobie pytanie – słowa judzące przeciąga na języku – czy czasami nie warto zaryzykować. I nnnie mówię tu wyłącznie o herbatce z prądemmm. – Złapał za butelkę, wcześniej odstawioną bezwiednie; obracając do góry dnem. Z niezadowoleniem przyglądał się, jak do kubka spływają wyłącznie ostatnie krople. Westchnął z rezygnacją, odwiertem spojrzenia – jakby od biedy – grzęznąc w buźce szatynki.\n– Wiesz… tak sobie myślę, żżże jak na osobę, która ”nie chce ze mną gadać”… jesteś w sumie… cccałkiemmm rozzzmowna. – Unosi brew.\nPomysłów na koniec jej życia miał więcej niż sądziła. Sekta? Uprowadzenie? Gwałt? Zadziwiające, że o tym nie pomyślała. Pierwsze na myśl przyszło jej morderstwo, chociaż nie wydawał się być w stanie do jakiegokolwiek złowieszczego czynu. Ani do każdego innego. Obserwowała go za to uważnie, wzdychając ciężko, gdy pił herbatę dość nieumiejętnie. Kącik ust drgnął w lekkim uśmiechu jeszcze zanim skosztowała alkoholu. Bawił ją, jednocześnie wzbudzając żal, bo musiał mieć jakiś powód do doprowadzenia się do tak fatalnego stanu. W jej sferach było dużo alkoholików, którzy kryli się przed resztą znajomych, bo wstyd to przecież jest. Ojciec jej przyjaciółki pił i przez to wykluczyli go ze społeczności, gdy stoczył się. Zamiast mu pomóc, wypięli się na niego. Przyjaciółka nie jest już jej przyjaciółką, bo wyjechali przez to z Seattle, a od tamtej pory podjęła misję ratunkową świata, by pomagać wszystkim tak jak dzisiejszego wieczoru pragnęła sprawić, by Zach gdzieś po drodze nie zapił się.\nZ drugiej jednak strony wyrwać się chciała z tego światka. Nie miała zamiaru tkwić tu do usranej śmierci. Teatr czy opera, mniejsza o szczegóły, skończyć się musiały. Więc zamiast ratowania Zachary’ego, siebie powinna ratować. Zeskoczyć w końcu z tego dachu, skrzypce przy tym porzucając, bo ileż można? Odgrywa wciąż rolę, w której nie widzi swojej osoby, a karykaturę jakąś. Taką z wielką głową, małym tułowiem i uśmiechem – dosłownie – od ucha do ucha; o spojrzeniu równie fałszywym, co cała reszta ciała i duszy.\nKoc nawet zaczyna dusić, którym zawsze otaczała się ciasno, by w Gwiazdy spoglądać. Już tego nie robi. Ckliwe zajęcie, co u wielu łzy powoduje, a ona nie chce do tej słabej nacji należeć. Wspomnienia owijały jej gardło w nieprzyjemnym uścisku, choć żadna tragedia w jej życiu się nie wydarzyła, oprócz tej jednej, co wciąż trwa (że nie nie potrafi powiedzieć). Bała się, że jak te gwiazdy skończy – żyć będzie, świecić w swoim najlepszym okresie i zgaśnie na zawsze. Zwykłą skałą się stanie, pędząc niezauważalnie w stronę zderzenia z inną skałą bądź gwiazdą.\n- Nie jestem pewna czy to jest coś, co chciałam zrobić – skrzywiła się na gorzki posmak alkoholu na ustach. Kolejny dreszcz przeszedł przez jej ciało, gdy przybliżył się do niej. Nie przepadała za bliskością, która krępowała ją przez to, że przyzwyczajona do niej nie była. Mało jej w życiu Teresy, więc może dlatego uważała ją za coś zbędnego i nieprzyjemnego? Wzrusza ramionami, zerkając na niego i chcąc udowodnić jemu sobie, że nie rusza ją to wszystko, pociągnęła z piersiówki raz jeszcze. Tym razem przeszło gładko. – Dobrze się z tym czuję, nie widzisz? – wskazała na swój szeroki uśmiech, który przywołała na usta jak za dotknięciem magicznej różdżki.\nOdwróciła się do niego przodem, zwilżając usta. Nie podobało jej się, że tak dobrą herbatę doprawia tym obrzydliwym alkoholem, ale nie powiedziała ani słowa sprzeciwu. I nie dlatego, że nie potrafi, naprawdę! Potrzebował chyba obu rzeczy. I herbaty, i etanolu.\nOczywiście, że warto ryzykować, tylko po co tracić przy tym stały, znany grunt?\n- Cóż, jak na razie to ty mówisz więcej, Zach – odsunęła od niego pustą butelkę, przysuwając za to termos. Piersiówkę z resztkami za to schowała za plecakiem, by nie kusiło ich go. – To co? Ja zaryzykowałam, to może ty powiesz mi, dlaczego tu siedzisz i pijesz? Jak mi zdradzisz, zabiorę cię na kebaba, brzmi super, nie?\nTrzeba powiedzieć, że odetchnęła z ulgą, gdy odsunął się od krawędzi basenu. Ciało jej trochę się rozluźniło, bo nie miała w głowie wyobrażenia nurkowania w lodowatej wodzie po bezwiedne męskie ciało. Wolała pływać w basenie dla przyjemności.\nMówiąc o przyjemności – nie czuła jej już w życiu. Nie w kontekście erotycznym, a po prostu. Małe rzeczy nie dawały jej radości. Koncerty nie napełniały ją endorfinami. Życie stało się nijakie, jałowe.\nMoże przez to sięgnęła jednak po piersiówkę, chcąc iść na całość i dać sobie trochę luzu?\nZaczęła żałować, że jej towarzysz jest tak urobiony, bo w przypływie głupoty zdjęła bluzę wraz z koszulką, patrząc przy tym mu prosto w oczy. Podniosła się, ignorując zawroty głowy i zsunęła z bioder jeansy, a także trampki z nóg.\n- Idę popływać - oznajmiła z uśmiechem. Udało jej się zrobić pierwszy krok ku zerwaniu się z łańcucha.\nPierwszy krok ku zerwaniu się z łańcucha.\nI pierwszy krok w kierunku zapalenia płuc.\nMoje gratulacje, Terry. Powinszować.\nPrzebłysk wrodzonej złośliwości tamtego wieczoru, na szczęście – lub nie – wyparty został nie tyle nutką, co całym widowiskiem; pierdoloną arią procentów wędrujących sobie w obiegu dogłębnie znieczulonego ciała.\nZachary Prescott nie potrzebował pomocy – co za tym idzie, nie potrzebował też nikogo, kto dobrotliwie zapragnąłby zbawiać świat; w owym świecie uwzględniwszy również jego.\nW gruncie rzeczy, Kingsley, wszyscy wiemy, że nie robisz tego po to, aby naprawiać rzeczywistość. Rzeczywistości nie da się już naprawić. Robisz to dlatego, bo wydaje ci się, że w ten sposób masz jeszcze szansę naprawić siebie. Ale nie możesz. Nie da się. Prędzej czy później zorientujesz się, że każdy z tych miłych gestów to wyłącznie wyraz podrasowanego wizerunku; desperacka próba poczucia się lepiej – ze samą sobą.\nNie naprawisz świata.\nI nie naprawisz mnie. Bo, widzisz – to jest jedyna pomoc, której potrzebuję. Tu – wzrokiem zahaczyłby o butelkę osuszoną do cna. Pomoc, żeby jakoś to wszystko, kurwa, przetrwać – i znieść spojrzenie własne, kiedy staje się przed lustrem.\nA ty, Terry? Potrafisz jeszcze spojrzeć sobie w twarz? A jeśli tak, to kogo tam widzisz? Siebie, czy może doklejony do twarzy uśmiech; jak najpiękniejsza brosza podkreślająca wyidealizowany wizerunek córki – ułożonej, zdolnej, zdyscyplinowanej. Porcelanowej laleczki opasanej szatą jedwabną crêpe georgette. Przycupniętej smutno na wystawce sklepowej – za witrynką, będącą jednocześnie sufitem szklanym.\nJak to jest być źródłem zazdrości dryfującej biegiem dwustronnym? Być tą, za kim wiodą spojrzenia pożądliwe (za obrazkiem doskonałym, sztuką odrodzenia) i tęsknić – jednocześnie – do życia, które toczy się nie „na wymiar”. Życie – choć tak młode – już teraz zatrzaśnięte w przezroczystej bańce perfectum. Wszystko, co wydarzyć się miało; już się zdarzyło. Przyszłość odgórnie zdefiniowana cudzą wizją.\nOdstawił herbatę na bok.\n– Rrraczej nie skorzystam. Nie przepadam za ładowaniemmm w siebie tego s y f u – wyartykułował z karykaturalną przesadnością. Pompowane w siebie używki musiał, najwidoczniej, rekompensować sobie innymi restrykcjami. Na skraju opanowania, samokontroli wyznaczonej gumową granicą. – W tym rzecz, Terry. – Jej imię dobrze układało się na jego ustach. – Nie ma żadnego „dlaczego”. Rrrobię to, bo chcę. Bo mmmogę. Bo dzisiaj mam kaprys na to, żżżeby przekomarzać się z jakąśśś… małolatą, która ubzdurała sobie, że to miejsce jej się należżży.\nPrzechyliwszy się do tyłu, usiadł wygodniej na betonowej posadzce otaczającej basen. Łokieć założył na kolano, opierając policzek o wnętrze rozwartej dłoni. Nie odwrócił wzroku – za jedyny przejaw zaskoczenia pozwalając własnej brwi unieść się lekkim łukiem. Przyglądał jej się; ale nie w sposób, jakiego oczekiwałoby się od kogoś, kto – znajdując się przed progiem własnego ćwierćwiecza – utulony alkoholem, znalazł się nagle na widowni aktu fizycznego obnażenia. Zachary Prescott ją studiował. Przyzwyczajony do ciał wystawionych na pokaz. A jednak to, co widzi teraz, napawa go nęcącym poczuciem prawdy. Skóra bielona arystokratyczną awersją do słońca; usiana chłodnym dreszczem. Wzdycha. Dłonie świerzbią – pragnieniem nerwowo rozpędzone – potrzebą uwiecznienia abstrakcji nagłej.\n– O co ci chodzi, co? – Oczy mruży. Kim jesteś, Terry? I kim jest ta, która stoi – teraz – przede mną?\nCzy oddycha się lżej, z ogniwem łańcucha przełamanym? Czy tylko powietrzem łatwiej się jest zachłysnąć?\nBo jak umierać to szczęśliwie przecież!\nTo nic strasznego drżeć z zimna. Gęsia skórka uchodzi za osobliwą reakcję w sztuce. Na obrazach trochę gorzej ją przedstawić, ale na zdjęciach? Panie fotografie, cóż pan o tym sądzi? Widzi jak ją lustruje, czy nawet studiuje i przyznać musiała, że podobało jej się to. Kolejny owoc zakazany – bliskość mężczyzny, chociażby w ten sposób. Obnaża się bez skrępowania, którego nauczył ją jej pierwszy (i ostatni) chłopak jakiś czas temu. Zna swoje wady i zalety; i być może modelowym przykładem nie jest, nie ma większych kompleksów w tej dziedzinie. Gorzej jej umysł się przedstawia, co pragnie oderwania stóp od ziemi i poszybowania w stronę nowości.\nWięc tak, naderwała smycz tak jak zrobiła to z koszulką; rozpruła się gdzieś na wysokości dekoltu, ale to nic, ma takich wiele. To tylko kolejna ofiara w tym akcie rozpaczy. Tak, w lustrze widzi swoją karykaturę, uśmiechającą się na samo usłyszenie kroków matki. Fałszywie ciesząca się życiem na aplauz dla jej orkiestry. Zdeformowany śmiech, który nie należał do niej – rozlegał się dźwięcznie zawsze przy rodzinnym obiedzie, wśród rówieśników na ognisku, w kinie, siedząc ramię w ramię z kiepskim kompanem (jak Peter z dziennikarstwa, któremu waliło z ust, a chciał bardzo mocno całować się na pierwszej randce). Nie potrafiła naprawić tego, prawdziwą się stać, ale o to chodziło, prawda? Nie da się naprawić człowieka, choćby walczyło się o to bardzo usilnie. Nawet Zacha już nie naprawi, jeśli by chciała.\nSkazana jest więc na szklane popielniczki, złote sztućce i brodę uniesioną wysoko. Gdy zerwie z wyższymi sferami, okaże się, że znajomych nie ma. A to samotności boi się najbardziej, chociażby lubiła ją najmocniej na świecie – długo nie pociągnie. Nocne wypady były raczej odpoczynkiem i formą zebrania myśli, niż samotnością. Chociaż jej przyjaciele i znajomi nie są przekonani do szlajania się po mieście w nocą.\nSięgnęła po swoją herbatę, bo skoro on nią gardził, nie mogła pozwolić na zmarnowanie chociażby kropli. Upiła łyka, zapominając, że doprawił ją procentami. Wywaliła język, krzywiąc się jeszcze gorzej niż po samym trunku. Obrzydliwe. Nie wylała jednak jej, kubek staranie ustawiając niedaleko krawędzi basenu, bowiem przyda jej się takie rozgrzanie.\n- Więc pójdę sama na kolację – wzruszyła ramionami, trochę może zawiedziona, bo polubiła jego towarzystwo, choć początkowo było bardzo niepożądane. Był powiewem nowości, inności; odbiegał od wzorców wszelkich znajomych, rodziny i kultury, w której się wychowała. – Bo to moje miejsce, musisz to zrozumieć. Ja zrozumiałam, że chlejesz w sentymentalnym miejscu, patrząc w głęboki już-nie-błękit basenu, udając, że gdzieś tam są na niebie gwiazdy. Spoko. Rozumiem też, że nie chcesz iść ze mną na kebaba i że uważasz mnie za gówniarę, która nigdy nie zrobi na tobie wrażenia, chociaż to akurat wisi mi.\nI tak oto rozebrała się przed nim, nie dbając już o żadne aspekty fizyczne, psychiczne czy jakiekolwiek inne. Chciała z a s z a l e ć. Nadszedł odpowiedni moment. Uśmiechnęła się jedynie delikatnie na jego pytanie, patrząc na niego zadziornie. Porzuciła ubrania obok niego, po czym bez zastanowienia wskoczyła do basenu. Pożałowała od razu, ale nie mogła dać tego po sobie znać. Pływała chwilę, zanim znów odnalazła spojrzeniem Zacha. Usta zsiniały jej zaraz po zetknięciu się rozgrzanego ciała z chłodną wodą; gęsia skórka przyozdobiła skórę. I trzęsła się cała, szczękając zębami.\nŁańcuch zerwała, czas więc umierać.\nOparła się o krawędź basenu, tuż przed Zacharym, przecierając twarz dłonią. Nie mogła przyznać, że jest tak roztrzęsiona, że nie ma siły wyjść z wody. Uśmiechnęła się za to tylko szerzej, zadowolona z siebie, z tego niewinnego ruchu jakim było zanurkowanie w wodzie. Brakowało jej jednak towarzystwa, jakim miał być nowo poznany Gość.\n- Chodź, spróbuj, jest wyboooornie – wyciągnęła dłoń ku niemu, uśmiechając się przy tym jakże uroczo. Chciała wciągnąć go do siebie na rychłą śmierć lub być wciągniętą na suchy ląd – kwestia sporna, walczyła usilnie między sobą z sercem i rozumem.\nZachary Prescott nienawidzi tego określenia.\nReakcja pilomotoryczna. Tym są dla Prescotta emocje skondensowane w nierównych, cętkowanych wypukłościach. Falą wrażliwości rozlewającą się na płótnie, po której przetoczyła się smuga bodźca.\nUmiejętność bezużyteczna zupełnie – i niepraktyczna. Dziś; dodatek wyłącznie, efekt wizualny – zalążek sztuki prymitywnie pierwotnej. Surowy w formie, niekontrolowany, zwierzęcy.\nChłód. Strach. Podziw. Wspomnienia; złe, dobre – i te, które sprawiają, że mimowolnie poprawiasz się na krześle – przed wstydem jakby, że ktoś zajrzy zaraz prosto w twoje myśli. Popęd.\nPowidok adrenaliny, obfitym wyrzutem przepuszczonej przez machinerię ciała. Rozumiesz? Jak w przestrzeni światła wyzbytej – ramieniem, w przypadku zupełnym, samej Śmierci muśnięcie. To jak otrzeć się, po drodze, ulicą tłoczną, o przechodnia innego. Zahaczyć nieuważnie. Inaczej zupełnie, niźli zajrzeć Śmierci w oczy. To efekt czucia.\nTemat – w ujęciu fotografii – wdzięczny niezwykle. W sposób naturalny, organiczny, nie-syntetyczny, do uchwycenia; szalenie wymagający.\n– Kolację? Bezdomnego kunnndla bym tym nie nakarmił. – Prychnął, ułamkiem chwili zawadzając o porzucone przed nim ubrania. Ale spojrzeniem ciągnął w innym kierunku, zupełnie. W kierunku ich właścicielki.\n– Chrrryste, Terry. Jak bardzo niczego nie rrrozumiesz. Nie uważam cię za „gówniarę”. Uważammm, że zachowujesz się jak gówniara. Tooo dwie różne rzeczy. – W stanie upojenia łatwiej było mu wdawać się w dyskusję; nawet jeśli uważał ją za zupełnie zbędną. – Poza tym nnnie mam sentymentów. A już na pewno nie do miejsc-c-c. – I do ludzi; tak przynajmniej powtarzał sobie, ilekroć przyłapany na myśli, że mógłby – że byłby zdolny – przywiązać się do kogoś w sposób wykraczający poza relację z gatunku „interesownych”. Ludzi pozbywał się ze swojego życia zawsze wtedy, kiedy przestawali go interesować, bawić – lub, fakt, którego nie zwykł się wstydzić – przynosić korzyść. Bo kontakty Zachary’ego opierały się, w głównej mierze, o opłacalność.\nChwycił za aparat. Zdejmuje zaślepkę z obiektywu; paznokciem zahacza o zatrzask. Podważa. Podważa tak, jak ewidentną satysfakcję czerpie z podważania każdego ze stanowisk, na których swoje istnienie opiera Kingsley. W labiryncie azymutów ugruntowanych nader chwiejnie – tych poszukuje, jakimi pragnienie jej rozgorączkowane. Tych, co w ilościach uszczuplonych, wątłych, nieporadnie wciśniętych między cudze wizje. Poszukuje tego, co zachowała dla siebie.\nTego, czego raz jeden – innym nie posłała na pokaz. Jak na szafot – mniemał już teraz – tendencję miała, by swoje marzenia posyłać.\nA z marzeniami? Siebie.\n– Niemniej, jestem pod wrażeniemmm. Dawno nie spotkałem kogoś, kto miałby tak spierdolone ambicje. Huh. Żżżarcie z budy. „Twoje miejsce”. Rozejrzyj się. Kawał zagrzybionego betonu. To ci wystarcza? Tooo cię zadowala? – mruczy, wbijając spojrzenie w rozmigotane kontrolki lustrzanki. W jego obecnym stanie – jednoczesna rozmowa oraz obsługa aparatu – stanowi szczyt zapędu wielozadaniowego. Wzrok rozhulany karuzelą alkoholu próbuje zogniskować gdzieś pomiędzy sprzętem (będącym, zdaje się, przedłużeniem nie tyle ręki – jak to się zwykło stwierdzać potocznie – co duszy) a szatynką.\n– Shhh, Terry. – Przysuwa się bliżej krawędzi. Szorstka nawierzchnia nie wdaje się w kompromis z materiałem dżinsu; ani z ciałem o dynamice jakże mdłej, które posłuszeństwa odmawia regularnie. Autopilotem potrzeby, palcem wskazującym znaczy usta dziewczęce. Zamknij się. Zamknij się. Zamknij się. Pokaż. Pokaż siebie; spojrzenie przez straceńca posłane po raz ostatni. Przez ramię, przypadkiem jakby – w ogniu krzyżowym grona skandującego na cześć egzekucji przeprowadzanej. Ofiarne, zaślepione przyszłością nagle życiu odebraną. I życiem – podebranym z nurtu przyszłości.\nPrescott zawsze był pod wrażeniem tej subtelnej zmiany, która zachodziła w człowieku, ilekroć odrzucał cząstkę własnego jestestwa. Ilekroć aktem autoagresji odzierał się z bezpiecznej samoświadomości. Silną wolę zamieniał w bezwładną, miękką masę.\nChłód. Strach. Podziw. Wspomnienia. Popęd.\nWychyla się zza obiektywu.\nPokaż mi siebie, Terry.\nDa się tak? Da się ująć efekt czucia w fotografii, gdy w prawdziwym życiu jest takie nie można tego ująć czy zauważyć? Zadziwiające. Zachary musi być w takim razie świetny w swoim fachu. Teresa wciąż miała problem z dojrzeniem w siebie, w głąb swojej duszy i oderwanie się od wszelkich stereotypów jakie tworzą się w środowisku śmietanki. Jej bratu poniekąd udało się to – znalazł jakąś drogę ucieczki, więc może i ona powinna spróbować tego? Zasmakować buntu, uniesień, łez złamanego serca i wszelkich substancji zakazanych. Już ten alkohol, którym poczęstował ją Zach, spełniał warunki substancji zakazanej. Chciała jednak więcej, choć na głos nie mogła tego przyznać przed sobą. Musiała walczyć ze sobą.\nJedno io krzyczało: rusz dalej! Zaszalej!\nDrugie io z kolei: jeszcze będzie czas na szaleństwa.\nChyba już nie chciała czekać. Gorzej tylko znosiła fakt przerażenia, gdy dochodziło co do czego. Tak jak teraz, gdy smakowała cierpkiego, wykrzywiającego usta alkoholu i gdy rozbierała się przed obcym mężczyzną który okazać mógł się gwałcicielem, mordercą i złem wcielonym.\nRoześmiała się cicho, dogłębnie jednak urażona, że pogardził kolacją, którą chciała mu postawić. Lepsze to niż jej obiad. Nie nadaje się na kucharkę przez rozpieszczenie jakie dostawała w domu. W kuchni była może dwa razy; o dwa za dużo. Denerwował ją tą swoją wyższością i wszechwiedzą. Jeszcze powinien powiedzieć jakie pierwiastki znajdują się w chlorowanej wodzie.\nA ona zniesie to, bo – o dziwo – wolała takie towarzystwo niż swoją samotnię.\n- Matkoooo, jak ty mnie wkurzasz. Ty za to zachowujesz się jak typowy dorosły, który zapija problemy, wiesz? Nie słucham cię już, bo wiem, że mam rację. Istnieją magiczne miejsca, które mogą należeć do ludzi, ale duchowo, rozumiesz? Nie, nie chce mi się gadać, wytrzeźwiejesz, podyskutujemy – zdenerwowanie wdarło się w jej głos, a ręce gestykulowały w iście włoskim stylu. Musiała odetchnąć głęboko, chcąc odruchowo sięgnąć po butelkę, by zapić problem. Rezygnuje w ostatniej chwili.\nSatysfakcja z tego wieczoru znika. Pryśnie natychmiast jak bańka, co zetknęła się z zimnym betonem. Bolą ją słowa pijaczyny, bo miał rację. Nie zadowalało ją takie życie, więc ratowała się marnymi miejscami, które odwiedzała częściej niż ktokolwiek i jadała kebaby wątpliwej jakości. W 7-Eleven kupowała żelki na poprawę energii i pędziła dalej na piechotę lub rowerze, szukając chwili szczęścia. Nie potrafiła. I kolejnego ranka powracała do odgrywania roli cudownej córki, uzdolnionej i jako ostatniej nadziei rodziców.\nSmutne oczy wpatrują się prosto w obiektyw, nie do końca zdając sobie sprawę, że chwile te są uwieczniane. Wargi jej drżą, a zęby ocierają się o siebie. Sienieje, całe jej ciało sinieje z zimna, lecz mimo to pływa dalej. Odbija się od brzegu, by przepłynąć na środek basenu, gdzie zapomina w końcu o bożym świecie, o zimnie, o swoim nieszczęśliwym życiu i o przemądrzałym Zachu. Deszcz dodatkowo smaga jej twarz, otoczoną kropelkami wody. Chłód robił się coraz to bardziej przyjemniejszy, choć ciało wciąż nie do końca go akceptowało. Dryfowała tak jak i w życiu robiła to na co dzień. Stała się mistrzem w swoim fachu. Zamiast marnych skrzypiec, do szkoły aktorskiej powinna pójść. Powoli jednak topiła się. Nieodpowiednie decyzje zalewały jej płuca, aż nie potrafiła już więcej oddychać swobodnie. Dusiła się, choć wolałaby, aby to woda ją pochłonęła, a nie życie. Nie w ten sposób.\nWraca do niego, palcami łapiąc się betonowej posadzki. Już nie taka smutna, a raczej zamyślona. Z uśmiechem na twarzy, bo przecież marzyła o takiej kąpieli od dawna! Udało się. Noc pierwszych kroków. Stawiała je dość niepewnie, jak niemowlę, które pokonać musi długą odległość od kanapy do ulubionej zabawki. Śmiać jej się chciało, więc robi to. Śmieje się głośno, szczerze, a łzy radości mieszają się z chlorowaną wodą i kroplami deszczu.\nPodciąga się, by wyjść z powrotem na suchy ląd i trzęsie się jeszcze bardziej. Usta gryzie, gdy szczęka lata góra-dół-trach-trach.\n- T-to n-nie był dooo-dobry pomysł… b-bo nie mam rę… ręcznika – znów parska śmiechem, twarz ocierając z wody i obejmując się ciasno. Musiała chwilę oschnąć, by jej ubrania nie przemokły tak szybko. – Po-powinieneś też spró-óbować. B-było cudownie. W-woda turkusowa, przyj-jemnie cieeeepła, no bajka.


Jakie opony (do treningu)? - Sprzęt - forums.rowery.org\nJakie opony (do treningu)?\nTomeK1 2009-02-14 11:43:47 UTC #1\nJakie opony szosowe (700x23) moglibyście polecić - wymogiem jest jak najlepszy stosunek wytrzymałości (możliwy przebieg) do ceny. Opony te mają służyć do treningu. Cena obojętna - ważne tylko żeby na każdą wydaną złotówke przypadało jak najwięcej przejechanych kilometrów przed koniecznością wymiany opon. Więc bez znaczenia czy to będzie komplet opon za 200zł na którym przejade powiedzmy 10tyś. km, czy dwa komplety po 100zł, a na każdym z nich po 5tyś. km. Waga opon bez znaczenia. Obojętne również czy będą to drutówki czy opony zwijane.\nCo proponujecie? (najlepiej gdyby były to przykłady oparte o własne doświadczenia, wraz z podanym przebiegiem przed koniecznością wymiany, plus ewentualnie waga ciała danej osoby - u mnie jest to 80-85kg)\njahu88 2009-02-14 12:59:21 UTC #2\nOsobiście mogę polecić oponki Michelin Krylion carbon. Przejechałem na nich ponad 5000km + prawie 1000 na trenażerze, który zdarł z niej pokaźne ilości gumy a mimo to cały czas nadają się do jazdy, a ważę 80kg. Mam też 2 inne komplety Krylionów (23 i 25mm) jeżdżonych pod 88-95kg. “zawodnikiem” przez kilka tyś i też jest ok. Ich dodatkowym atutem jest odporność na przebicia - przy napompowaniu do maksymalnych 8atm. (lub nawet 9) ciężko “złapać gumę”. Aż sam się boję jak będzie to wyglądało z moimi nowymi oponkami - Schwalbe Ultremo R (wybierane z kilku sztuk) ważą 170g…\nkr1s1983 2009-02-19 09:31:17 UTC #3\nja mam vittorie rubino pro.Jakies 8tys na nich i w tym sezonie nie zamierzam zmieniac opon:)mysle ze ejszcze torche pociagna,cena 69zl allegro\nfor1second 2009-02-19 13:58:36 UTC #4\nUżywa ktoś Michelin Iroman? słyszałem pochlebne opinie, że i żywotne ponadprzeciętnie, a właściwości jezdne całkiem dobre…\nMrks 2009-04-16 15:25:34 UTC #5\nJa kiedyś tam kiedy sobie kupowałem oponę do szosówki to sprzedawca pokazał mi taką oponę odporną na przebicie - z taką utwardzoną, pogrubioną powłoką ale ta opona to nie była do szosówek. A mnie ciekawi czy są takie opony do szosówek (np. 700x25c)?\nfor1second 2009-04-16 18:25:39 UTC #6\nSą szosowe z wkładkami uodporniającymi na przebicia - np. wkładki z kevalu, vectranu, Puncture Protector (michelin), wkładka ceramiczna (Ultermo), no i gęstszy oplot.\nMrks 2009-04-17 12:05:32 UTC #7\nA to super a czy kolega mógłby podać może jakąś pełną nazwę takiej przykładowej opony tego typu? Byłbym bardzo wdzięczny. No i może jakiś namiar żebym mógł taki produkt w Internecie obejrzeć.\nA jeszcze jedno… Czy taka opona więcej waży od zwykłej?\nfor1second 2009-04-17 14:41:11 UTC #8\nW sumie wszystkie wyższe (czyli wagowo i tak te lżejsze) modele każdego producenta jakaś tam wkładkę mają , więc google.pl wystraczy\nNie mam pojęcia ile taka wkładka waży, ale pewnie nie dużo, bo np. Michelin Krylion Carbon, opona przez wielu chwalona za żywotność, jest nienajlżejsza (260 g), a różni się od innych tym, że ma w bieżniku domieszki karbonu.\nNp. Schwalbe Ultermo w poprzednim poście wspomniana jest bardzo lekka - 180 g (dane producenta).\nTe wkładki cudów nie czynią\nMrks 2009-04-17 14:51:19 UTC #9\nAha… To pooglądam na necie te opony, a i może w sklepie popytam. Ja takich opon dlatego poszukuję bo chciałbym przejechać taką jedną trasę, której jeden odcinek wiedzie przez Babiogórski Park Narodowy i tam jest taka droga bita, a kumpel mi mówił, że są też dość ostre kamienie. Jemu tam poszła zwykła opona po 2 km, a cały odcinek ma około 6 km może…


Kiedy wybrać okulary, a kiedy soczewki kontaktowe?\nStrona główna / Styl życia / Moda i uroda / Okulary czy soczewki kontaktowe – co wybrać?\nData: 19 grudnia 2019 Kategoria: Moda i uroda\nWybór odpowiednich okularów oraz soczewek, które będą nam służyć przez cały dzień, to wbrew pozorom trudne zadanie. Nie dla każdego wybór jest jednoznaczny i oczywisty dlatego zanim podejmiemy decyzję, co wybrać, soczewki czy okulary, sprawdźmy kilka podstawowych informacji na ich temat, aby nie żałować wyboru.\nJak mówią specjaliści z zakładu optycznego M&M Mazurkiewicz zanim zdecydujemy się na wybór okularów, zastanówmy się nad ich zaletami oraz wadami. Jeśli chodzi o zalety, to okulary przede wszystkim możemy szybko założyć i ściągnąć. W dodatku, okulary może nosić każdy bez względu na rodzaj i zaawansowanie wady wzroku. Warto też dodać, że w ostatnich czasach okulary stały się również modnym dodatkiem modowym i mogą stanowić również odzwierciedlenie naszego stylu i charakteru. Jednak okulary posiadają też kilka wad, które bywają uciążliwe, jak chociażby użytkowanie ich podczas deszczu. Podczas takiej pogody nasza widoczność niestety staje się mocno ograniczona. Kolejną istotną kwestią jest koszt okularów. W prawdzie jest to wydatek jednorazowy na kilka lat, jednak koszt szkieł, a przede wszystkim modnych oprawek, jest wysoki. Dodatkowo podczas użytkowania okularów, musimy się liczyć z tym, że łatwo mogą uleć uszkodzeniom- szczególnie podczas aktywności fizycznych.\nGłówną zaletą soczewek jest przede wszystkim fakt, że są niewidoczne i nie przysłaniają naszych oczu. Soczewki nie ograniczają także naszego pola widzenia, a deszczowa pogoda nie ma wpływu na jakość widzianego obrazu. W dodatku, soczewki nie tłuką się i nie ulegają zniszczeniom, jeśli są poprawnie założone, co jest idealnym rozwiązaniem dla osób aktywnych. Warto też zwrócić uwagę, że jednorazowy koszt zakupu soczewek nie jest wielki, i jest to kwota kilkudziesięciu złotych w skali miesiąca.\nJednak soczewki także mają kilka wad użytkowania. Główną z nich jest sposób i czas ich zakładania. Dla niektórych może być uciążliwy i zabierać sporo czasu. Należy również pamiętać, że nie każdy może nosić soczewki, istnieją pewne przeciwwskazania medyczne, dlatego przed decyzją o wyborze soczewek, skonsultujmy się z optometrystą, który przedstawi wszystkie za i przeciw oraz pomoże dobrać odpowiednią moc i krzywiznę soczewek.\nWybór soczewek i okularów powinien być uzależniony przede wszystkim od naszej wady wzroku oraz trybu życia, jaki prowadzimy. Dla osób aktywnych lepszym rozwiązaniem będą soczewki, z kolei tradycyjne okulary lepiej sprawdzą się u osób z poważniejszymi wadami wzrokowymi. Jednak pamiętajmy, że obecna wiedza i technologia nie wyklucza noszenia okularów i soczewek naprzemiennie, dlatego nie musimy dokonywać wyboru.\nSoczewki kontaktowe nie dla każdego?


Polskie Drogi. Dlaczego tak chętnie Polacy zabijają się na drogach? - Page 4 - Bocznica - Audiostereo.pl\nSzacunku nie mają kierowcy jadący sporo za wolno niż na to przepisy pozwalaja zmuszając wszystkich do tempa, które tylko jemu odpowiada. Żeby przynajmniej czasem zjechał na bok i mrygnal prawym i dał się wyprzedzić to jeszcze pół biedy. Ale żeby to zrobić trzeba widzieć dalej jak czubek własnego nosa i mieć mózg.\nCi co głosują na rozdawnictwo lansowane przez władzę też są idiotami tylko do wiedzą się o tym w późniejszym terminie.\nKoniecznie trzeba wmieszac politykę do wszystkiego.\nW wielu krajach jest socjal i to dużo wiekszy i jakoś tylko u nas narzekają. A wiem, że nawet ci co mają pensje po 100000 zł biorą to pięćset. Ja nie mam dzieci, nie korzystam z ulg, ani żadnej pomocy państwowej jakby ktoś coś.\nPolityka oddziałuje na wszystkie dziedziny naszego życia. Zwłaszcza nieodpowiedzialna polityka. To chyba oczywiste. Wypadki na drogach też od niej zależą.\n"Jazda nagminnie lewym pasem podlega pod mandat. Szymon ci powie."\nAmator 2b 728\nJaką rozwiążesz problem wiekowych uczestników dróg których sprawność psychofizyczna już nie jest taka jak u młodzieńców ale wciąż mieści się w granicach normy i niestety muszą jeździć i jeżdżą wolno?\n32 minutes ago, rafal735r said:\nW krajach gdzie bez samochodu nie ma życia, jak Kanada czy USA, jest inne podejście. Tam zachęcają ludzi do jak najdłuższej samodzielności. I cała organizacja ruchu drogowego jest podporządkowana temu, żeby nawet lekko "spowolniony" ze starości kierowca jeszcze dał radę. Nikt nie trąbi, nawet jak ktoś z nieuwagi przestoi całą zmianę świateł. Akceptują nawet lekko podwyższone statystyki wypadkowe takich kierowców.\nMiałem już kilka przypadków, kiedy kogoś lekko otrąbiłem za blokowanie drogi czy nawet tylko wyraziłem opinię "co za jełop" a moi pasażerowie na to "przez takich jak ty ileś moich znajomych nie robi prawa jazdy w ogóle ew. boi się wyjeżdżać na drogę". Zwłaszcza kobiety 50+ uważają, że mamy na drogach tyranię "młodych, szybkich i sprawnych maczo".\nI zaczynam przyznawać im rację. Jeżeli człowiek jedzie wolno, to ma po temu powody. Owszem, pisanie SMS-a jest nie w porządku, ale jednak zasada domniemania niewinności obowiązuje.\nOstatnio na "katowickiej" za Jankami widziałem jak doszło do korka na lewym pasie, objeżdżania środkowym itd. I patrzę - sprawcą był dziadek na oko 90 lat w Fiacie Siena na czarnych blachach. Nie trąbiłem, tylko żałowałem że nie jestem w stanie mu pomóc - są spore szanse, że szukał lewoskrętu na Magdalenkę, a nie znalazł, bo drogę przerobili na bezkolizyjną ekspresówkę. Nie wiem jak sobie poradził.\nWypadki drogowe i ich skutki w 2014 roku W 2014 roku do Policji zgłoszono 34 970 wypadków drogowych mających miejsce na drogach publicznych, w strefach zamieszkania lub strefach ruchu: • w porównaniu z rokiem 2012, kiedy to miało miejsce 37 046 wypadków, liczba ta spadła o 2076 wypadki (-5,6%), • w porównaniu z 2013 rokiem, w którym zanotowaliśmy 35 847 wypadków, liczba ta spadła o 877 wypadków (-2,5%). W wyniku wypadków drogowych 3 202 osoby poniosły śmierć: • w porównaniu z rokiem 2012, kiedy zginęło 3 571 osób, nastąpił spadek o 369 osób (-10,3%), • w porównaniu z rokiem 2013, w którym śmierć poniosło 3 357 osób nastąpił spadek o 155 osób (-4,6%). W wypadkach rannych zostało 42 545 osób: • w porównaniu do 2012 roku, kiedy obrażenia odniosły 45 792 osoby, liczba osób rannych zmniejszyła się o 3 247 (-7,1%), • w porównaniu do roku 2013 kiedy zanotowano 44 059 osób rannych, liczba ta zmniejszyła się o 1 514 osób tj. (-3,4%). W 2014 roku do jednostek Policji zgłoszono 348 028 kolizji drogowych: • w porównaniu do 2012 roku, w którym zgłoszono Policji 339 581 kolizji, liczba ta zwiększyła się o 8 447 (+2,5%), • w porównaniu do 2013 roku, w którym zgłoszono 355 943 kolizje liczba zmniejszyła się o 7 915\nW 2018 roku zgłoszono Policji 31 674 wypadki drogowe mające miejsce na drogach publicznych, w strefach zamieszkania lub strefach ruchu: • w porównaniu z rokiem 2016, kiedy to miały miejsce 33 664 wypadki, liczba ta spadła o 1 990 wypadków (-5,9%); • w porównaniu z 2017 rokiem, w którym zanotowaliśmy 32 760 wypadków, liczba ta spadła o 1 086 wypadków (-3,3%). W wyniku wypadków drogowych 2 862 osoby poniosły śmierć: • w porównaniu z rokiem 2016, kiedy zginęło 3 026 osób, nastąpił spadek o 164 osoby (-5,4%); • w porównaniu z rokiem 2017, w którym śmierć poniosło 2 831 osób, nastąpił wzrost o 31 osób (+1,1%). W wypadkach rannych zostało 37 359 osób (w tym ciężko 10 963): • w porównaniu do 2016 roku, kiedy obrażenia odniosło 40 766 osób, liczba osób rannych zmniejszyła się o 3 407 (-8,4%); • w porównaniu do roku 2017, kiedy zanotowano 39 466 osób rannych, liczba ta spadła o 2 107 osób (-5,3%). W 2018 roku do jednostek Policji zgłoszono 436 414 kolizji drogowych: • w porównaniu do 2016 roku, w którym zgłoszono Policji 406 622 kolizji, liczba ta zwiększyła się o 29 792 (+7,3%); • w porównaniu do 2017 roku, w którym zgłoszono 436 469 kolizje, liczba zmniejszyła się o 55 (-0,01%).\nWięcej możesz poczytać sobie tu,\nJuż odpowiadałem w innym wątku, zatem tu tylko przynudzasz i śmiecisz.\nTeż przynudzasz, ale to charakterystyczne dla fanów pewnej partii ;-).\n59 minut temu, misiomor napisał:\nI twoim zdaniem nie stwarzal zagrożenia w ruchu?\nNatomiast USA to co innego. Oni mają jedno pasmowki szersze jak nasze dwu. Nie ma co porównywać.\nNie większe niż młodzi, "trendi", piszący SMS-y za kierownicą.\nNormalnie. Porównaj treść przepisu z tym, czego Rafał domaga się od wolniejszych kierowców.\nŻeby przynajmniej czasem zjechał na bok i mrygnal prawym i dał się wyprzedzić to...\nTakie jaja to tylko w Polsce.\nDzisiaj akurat tylko cud uratował debila na rowerze. Stoję na skrzyżowaniu Przed przejściem dla pieszych, bez ścieżki rowerowej) czekając na możliwość skrętu w lewo a tu nagle nie oglądając się na cokolwiek sru na przejście wjeżdża rowerzysta zasuwając szybko. Nawet nie spojrzał, ze w tym samym czasie akurat samochód z poprzecznej ulicy skręcał w lewo, którego kierowca nie miał żadnych szans tak szybko przejeżdżającego z jego tyłu rowerzysty przez pasy zauważyć. Szczęściem rowerzysta zdążył mu przemknąć tuż przed maską. Ułamek sekundy i zostałby pewno kaleką. A rowerzysta to facet ok. 30stki. ze słuchawkami w uszach, który nawet nie spojrzał na to, co się dzieje. K..a, niezniszczalny, debil.\n32 minuty temu, misiomor napisał:\nTaka tam odpowiedź, wymijajaca.\nNo, bo dla ciebie to coś całkiem obcego jak się tylko w domu przed komputerem siedzi. W życiu tak już jest ze czasem ktoś cię wpuści na skrzyżowaniu lub poprostu da się wyprzedzić jak wie że jedzie wolno. Co innego oszolomy które myślą że droga należy do nich. Tyczy się to tych lamiacych przepisy jak i tych zamulajacych. Istnieją pewne niepisane zasady. Cisza nocna też jest od 22 do 6 rano co nie znaczy że możesz dzień w dzień bezkarnie puszczać swoje disco polo na maksa, tak jak zrec chipsów w teatrze. Czy trzeba Ci to napisać czarno na białym?\nPodstawowa zasada poruszania się po drodze, to jechać bez większych różnic prędkości w stosunku do reszty kierowców. Każda odchyła w jedną lub drugą stronę to zwiększone ryzyko kolizji i niebezpieczeństwa.\nSzczególnie niebezpieczni są też motocykliści, z ich możliwością jazdy "pomiędzy" pasami. To powinno być zakazane.\nZlikwidowałbym też "zieloną strzałkę" przy skręcie w prawo, bo piesi, jak i rowerzyści nie zwracają już uwagi na nic. Idą, jak jełopy na rzeź.\nEdited September 6, 2019 by jar1\n10 minutes ago, jar1 said:\nA ja nie. Przed "zieloną strzałką" trzeba się zatrzymać oraz przepuścić piechotę, a następnie ustąpić jadącym z lewej. Za to jadąc w prawo na zielonym raz że czujemy się "na prawie", a dwa - piechota jest po skręcie, a nie przed.\n25 minutes ago, rafal735r said:\nNie wymijająca. Człowiek ma naturę ukształtowaną ewolucyjnie, do znacznie większego ryzyka niż 0.000075 w skali roku. Jak (w czasach paleolitu, kiedy było maximum naszej ewolucji) nie wylazł z jaskini na spotkanie z Nieznanym, zdechł z głodu. A Nieznane było straszne, niedźwiedzie, tygrysy, wilki, czasem jakaś zaraza typu wścieklizna.\nWięc jeżeli zwiększymy bezpieczeństwo kosztem "nieżyciowych" ograniczeń prędkości, ludzie zaczną się nudzić za kółkiem i pisać SMS-y. A wtedy młody "miszcz" staje się większym zagrożeniem niż staruszek za kierownicą. Może pojazdy autonomiczne rozwiążą ten problem.\nPrzed "zieloną strzałką" trzeba się zatrzymać\nTo oczywiste, ale nie o tych pieszych chodzi, tylko tych po skręcie, a nie masz często szans zakończenia manewru zanim oni zaczną przechodzić\nW życiu tak już jest ze czasem ktoś cię wpuści na skrzyżowaniu lub poprostu da się wyprzedzić jak wie że jedzie wolno.\nKierowca kulturalny czasem przepuści, a burak się domaga i marudzi, że czasem go nie przepuszczono. A już twierdzenie, że zagrożeniem jest kierowca jadący wolniej to kpina z rozumu. Bo to Ty jesteś zagrożeniem, jeśli wyprzedzasz w nieodpowiednich warunkach.\nPodstawowa zasada poruszania się po drodze, to jechać bez większych różnic prędkości w stosunku do reszty kierowców.\nJeśli sam nie domyślasz się z jaką prędkością należy jechać, to wyjaśnienie masz w przepisach. O dostosowywaniamu się do siedzącego Ci na zderzakub buraka nie ma tam ani słowa.\nIstnieją pewne niepisane zasady.\nPokazałeś, że nie znasz ani pisanych, ani niepisanych.\n1 hour ago, jar1 said:\nAle jestem w trybie ustępowania i mam zerową prędkość. Więc mogę nawet rzucić okiem na sygnalizator dla piechoty. Na zielonym jest złudne poczucie bycia "na prawie". Osobiście uważam prawoskręt na "strzałce" za bezpieczniejszy niż na zielonym.\nNa jednej z dwóch ostatnich wycieczek rowerowych dwóch małolatów z dużym samozaparciem chciało mnie staranować. Jedną ręką trzymali kierownicę, drugą obsługiwali smartphona.\nNastępne nowe zjawisko: Rowerzyści jeżdżący ze słuchawkami na uszach, odseparowani akustycznie od świata zewnętrznego - powinno to być zabronione.\nPolicja, zamiast iść na łatwiznę i tylko łapać kierowców na prędkość, powinna zająć się w większej mierze chamstwem pospolitym typu siedzenie na zderzaku.\nNikt nie trąbi, nawet jak ktoś z nieuwagi przestoi całą zmianę świateł.\nW dużych metropoliach trąbią jak wściekli i wcale nie jest tak różowo jak to opisujesz. A tej samodzielności i rozwagi uczą po prostu już w szkołach. Ale nie o to chodzi - chodzi o to, że w USA uczą przede wszystkim jazdy defensywnej, a nie ofensywnej jaką prezentuje nasz Czesiek rajdowiec w swoim dwudziestoletnim BMWe. Kiedyś byłem przeciwny radarom rozlokowanym na drogach Chicago przy szkołach i parkach, oraz 'photo enforced' na skrzyżowaniach, ale doszedłem do wniosku, że nie jest to takie złe - trochę nauczyli przygłupów, bo najlepszą dla nich nauczką jest jednak pojechanie po kieszeni, więc jak jeden bolek z drugim wybuli kilkaset dolarów na mandaty za czerwone światło lub speed, to się bardzo szybko nauczy rozwagi. Poza tym, jak Bolek dostanie mandat za speed, to żeby nie poszło mu na rekord, musi iść do szkoły, która nazywa się Traffic Safety School i odbębnić cztery godziny (jak zostanie przyłapany dwa w roku, to osiem godzin), co kosztuje dodatkowe 200 dolców. W przeciwnym razie, po trzech poważniejszych wykroczeniach, które idą na rekord, ma zawieszone prawo jazdy automatycznie. Najważniejszym i najcenniejszym atutem dobrego kierowcy jest jak najlepsza zdolność przewidywania.\nEdited September 6, 2019 by Chicago\nnie jest to takie złe - trochę nauczyli przygłupów, bo najlepszą dla nich nauczką jest jednak pojechanie po kieszeni, więc jak jeden bolek z drugim wybuli kilkaset dolarów na mandaty za czerwone światło lub speed, to się bardzo szybko nauczy rozwagi. Poza tym, jak Bolek dostanie mandat za speed, to żeby nie poszło mu na rekord, musi iść do szkoły, która nazywa się Traffic Safety School i odbębnić cztery godziny (jak zostanie przyłapany dwa w roku, to osiem godzin), co kosztuje dodatkowe 200 dolców.\nbezcenne jest pochwalanie tresury, która wywołuje efekt Pawłowa....\n"dojeżdżam do świateł - boję się."\n"ktoś pojechał inaczej niż kazali, nakrzyczę na niego lub doniosę, lub będę się cieszył jak go złapią"\nCzłowieku, rozwagi nie nauczysz karami i przymusową pracą. Rozwagę się posida lub nie z urodzenia.\nTo tylko twoja opinia - moja jest inna dobry człowieku.\nCzy ma to znaczyć, że rozwagę uzyskałeś w wyniku kar i grzywien ?\nGłównym problemem jest PCD (Polski Cwaniaczek Drogowy) będący dominującą kategorią kierowców. Oto kilka podstawowych cech tego zjawiska socjologicznego:\n1. Notoryczne przekraczanie dozwolonej prędkości.\n2. Poganianie światłami jadących z dozwoloną prędkością.\n3. Jazda na ogonie.\n4. Wymuszanie pierwszeństwa.\n5. Wjazd na skrzyżowanie gdy dalej jest korek, po zmianie świateł blokowanie jadących ulicą prostopadłą.\n6. Cwaniackie objeżdżanie stojących na skrajnym pasie i czekających na skręt aby w ostatniej chwili wyrzucić kierunkowskaz i wepchnąć się na chama.\n7. Podczepianie się pod jadącą na sygnale karetkę i korzystanie z jej przywilejów.\n8. Zajeżdżanie drogi.\n9. Wyprzedzanie w miejscach niedozwolonych.\n10. Parkowanie w miejscach niedozwolonych.\n11. Przeskakiwanie skrzyżowań na tzw. "późnym żółtym".\n12. Używanie 25-letnich rzęchów sprowadzonych z innych krajów (głównie z Niemiec), gdzie uznano je za nienadający się do użytku złom. Dlatego można je było kupić za śmiesznie niską cenę.\n13. Gruchoty te zostały u nas reanimowane w szopie przez pana Heniutka (złotą rączkę) przy użyciu części podejrzanej jakości wyprodukowanych w szemranym warsztaciku pana Zdziacha. Badanie techniczne klepnięte za łapówkę przez pana Genia.\n14. Pojazd nie bywa w żadnym serwisie. Obowiązuje zasada "jeździć dopóki się nie stanie".\n15. 50% jadących na drogach ma źle ustawione światła, albowiem PCD uważa wydanie 10 zł za ich ustawienie za bezsensowną stratę kasy.\nZa granicą istnieje pojęcie "polski styl jazdy": mieszanina chamstwa, cwaniactwa, brawury i zwyczajnej głupoty.\nPolskich kierowców nie da rady wychować. Trzeba ich więc wytresować. Drastycznymi karami. Mówi się że za dwa takie sama wykroczenia powinny być takie same kary. Tyle że co pod tym pojęciem rozumiemy? Dla jednego 500 zł to bardzo poważny uszczerbek domowego budżetu, dla innego nic nieznaczący pryszcz. Dlatego jestem zwolennikiem rozwiązania praktykowanego w Skandynawii: mandat powinien być w procentach przychodu. Nie dochodu, przychodu. Informację o tym ma policja od służb skarbowych. Na tej zasadzie najbogatszy gość w Finlandii zapłacił wiele milionów euro za przekroczenie dozwolonej prędkości o 40 km/h.\nNa pochwałę zasługuje praktyka Norwegów: za zauważone wykroczenie drogowe - natychmiastowy telefon na policję. Przekonało się o tym boleśnie wielu odwiedzających ten kraj PCD gdy im się wydawało że "policji w zasięgu wzroku nie ma, więc mogą sobie pozwolić na polską szkołę jazdy". Natychmiast mieli policję na karku. Z drakońskimi mandatami.\nI jeszcze jedno: jazda pod wpływem alkoholu lub innych środków odurzających. Dania sobie z tym poradziła: natychmiastowa, z mocy ustawy konfiskata pojazdu. U nas to proponowano ale natychmiast odezwał się Chór Obrony Przestępców: a jeśli to samochód pożyczony? Albo służbowy? Powtarzam: natychmiastowa konfiskata. A potem niech właściciel albo szef firmy dochodzi sobie w procesie cywilnym odszkodowania od pijaka, któremu powierzył kluczyki.\nEdited September 6, 2019 by Bobcat\nkaziku-t, jak ci jakiś czesiek rajdowiec przejedzie po kręgosłupie mamę, tatę, albo nie daj boże dziecko wracające ze szkoły, to będziesz inaczej pierdział. I wtedy dotrze do twego łba, że niektóre posunięcia, restrykcje i obostrzenia po prostu działają na debili. Ale wcale nie jest powiedziane, że do ciebie dotrze, to co ci teraz mówię.\nczyżbyś primo, chiał mnie przekonać , że kary są dobrym sposobem na zyskanie rozwagi ? Przecież samo pisanie takiego zdania, przyprawia o wymioty. Rozwaga...wiesz co to w ogóle znaczy ?\nI w rzeczy samej, sposób w jaki odpowiadasz sugeruje, że "dotrzeć" jest czymś zbędnym, bo ty tym żyjesz. Kary są twoją folozofią.\nDużo prościej by było, gdyby debili eliminowano na etapie badań psychologicznych dla kierowców. Możnaby jeszcze coś dodać, ale to zbędne, bo masz myślenie ukształtowane poprzez system.\nKary są twoją folozofią.\nMoją też. Powtórzę co napisałem poprzednio: polskich kierowców nie da rady wychować, więc trzeba ich wytresować.\nRób sobie w domu co chcesz kaziku - na drodze zachowaj rozsądek i bądż świadomy, że jesteś tylko małą cząsteczką mechanizmu działającego według ustalonych zasad. Niestety, nie do każdego to dociera i głównie dla nich stosowane są takie a nie inne obostrzenia. Nie próbuj być mądrzejszy niż koń, bo masz o wiele mniejszy łeb.\nDziwne, że przy takim stanie techniki kierowcy nie mają z automatu założonych blokad prędkości...teren zabudowany 50km/h i na więcej komputer nie pozwoli.\nW Meksyku nie ma 'prawa', a właściwie, to jest, ale co to za prawo, jak każdy każdemu może uciąć głowę bez większych konsekwencji.


Niebawem otwarcie krakowskiego „skarbca” - Aktualności - LoveKraków.pl\nStrona główna Instytucje kultury Niebawem otwarcie krakowskiego „skarbca”\nNiebawem otwarcie krakowskiego „skarbca”\n30.11.2017, 19:15 Natalia Grygny\nMuzeum Historyczne Miasta Krakowa już 6 grudnia otworzy nowe magazyny studyjne – Thesaurus Cracoviensis – Centrum Interpretacji Artefaktów. Miejskie muzeum otwiera dla wszystkich swój skarbiec, ponieważ zwiedzający będą mieli okazję poznać tajniki konserwacji zabytków.\nOficjalne otwarcie nowych magazynów nastąpi 6 grudnia w Pałacu Krzysztofory, podczas seminarium poświęconego problematyce muzealnych magazynów – (po)Co pokazać i (po) co ukryć? Thesaurus Carcoviensis – Centrum Interpelacji Artefaktów to nowoczesne magazyny i pracownie konserwatorskie, które znajdują się przy ul. Księcia Józefa 337.\n– Zwiedzający zobaczą muzealia, które do tej pory nie były wystawiane, ale również będą mieć możliwość poznania tajników konserwacji zabytków. Na takie rozwiązanie zdecydowały się nieliczne muzea na świecie, a w Polsce jest to rozwiązanie nowatorskie. Podobne, choć nie identyczne rozwiązania zastosowano w Muzeum Stanowym Colorado w Denver, Muzeum Biblioteki Kongresu w Waszyngtonie, muzeum miejskim w Antwerpii i Muzeum Żydowskim w Wiedniu – informuje Joanna Bogusz z Muzeum Historycznego Miasta Krakowa.\nZbiory będzie można zobaczyć m.in. dzięki przeszklonym meblom magazynowym. W „skarbcu” znajdzie się niemal wszystko, co przez lata gromadzono w MHK. Będą to eksponaty, które były prezentowane na wystawach czasowych, czyli grafika, numizmaty, malarstwo, militaria, szopki krakowskie czy meble. Każdy z magazynów będzie miał własną nazwę, np. Stara Biblioteka, Skład bławatny, Garderoba babci czy Arsenał. Nie zabraknie multimedialnej wystawy, na której zwiedzający zobaczą zdigitalizowaną część kolekcji.


Akcja profilaktyczna Zdrowie pod Kontrolą - IFMSA-Poland - Kobieta w Krakowie - Portal dla kobiet\nHome/Zdrowie/Akcja profilaktyczna Zdrowie pod Kontrolą – IFMSA-Poland\nDnia 7 kwietnia 2021 roku rusza po raz 22 ogólnopolska akcja „Zdrowie pod Kontrolą” organizowana w Krakowie przez dwa Oddziały Międzynarodowego Stowarzyszenia Studentów Medycyny IFMSA-Poland – Oddziału Kraków oraz Oddziału Kraków Południe.\nData rozpoczęcia akcji nie jest przypadkowa, gdyż 7 kwietnia obchodzony jest Światowy Dzień Zdrowia (World Health Day). Z tej okazji studenci kierunków medycznych przygotowali ogólnopolskie wydarzenie promujące dbanie o swoje zdrowie. W obecnych czasach światowej pandemii słowo “zdrowie” zyskało jeszcze bardziej na znaczeniu. Na powitanie i pożegnanie częściej niż kiedyś życzymy sobie zdrowia. Troszczymy się bardziej o siebie i swoich bliskich, nosimy maski, trzymamy dystans społeczny, częściej myjemy i dezynfekujemy dłonie oraz szczepimy się. Wszystko po to, aby pozostać zdrowym.\nWówczas, nasuwają się pytania – czym tak właściwie jest zdrowie? Dlaczego odgrywa tak istotną rolę? Jak o nie dbać? Co się dzieje, kiedy nie jesteśmy zdrowi? Wasza ciekawość z pewnością zostanie zaspokojona podczas naszego wydarzenia.\nPrzygotowaliśmy webinary z zakresu profilaktyki prozdrowotnej, sportu i prewencji chorób cywilizacyjnych oraz zaprosiliśmy ekspertów w tych dziedzinach. Oprócz tego organizujemy 10-dniowe wyzwanie NA ZDROWIE. Będzie ono polegało na wykonaniu każdego dnia wskazanego zadania, stanowiącego małą zmianę, która może w pozytywny sposób wpłynąć na nasze życie.\nMożliwe, że będą to czynności, które przed pandemią bez problemu wykonywaliście regularnie, a teraz trudno jest wam wprowadzić je na nowo do codziennej rutyny. Można również sprawdzić co przygotowaliśmy, obserwując nasz projekt. „Zdrowie pod Kontrolą”, która jest cykliczną akcją edukacyjną, prozdrowotną i społeczną, w którą angażuje się 19 Oddziałów Międzynarodowego Stowarzyszenia Studentów Medycyny IFMSA-Poland.\nW poprzednich latach, nasze wydarzenie odbywało się w galeriach handlowych, gdzie wszystkim zainteresowanym mierzyliśmy podstawowe parametry zdrowotne, takie jak poziom glukozy we krwi czy wartość ciśnienia tętniczego. Przeprowadzaliśmy badania antropometryczne, obliczaliśmy wskaźnik BMI oraz prowadziliśmy zapisy do bazy Dawców Szpiku DKMS. Każdego roku z oferowanych przez nas bezpłatnych badań skorzystało ponad 9 tysięcy osób.\nZ racji sytuacji epidemiologicznej akcja musi przybrać teraz nieco inny wymiar. Nie oznacza to jednak, że nasze wydarzenie straci na wartości. Studenci zrzeszeni w Stowarzyszeniu zadbali o to, aby zmiana wyszła wszystkim na dobre. W dużej mierze działania zostały przeniesione do sieci, natomiast nie ustajemy ani na chwilę, nadal chcemy zwiększać świadomość nie tylko studentów, ale całego społeczeństwa.\nZapraszamy do odwiedzenia strony Międzynarodowego Stowarzyszenia Studentów Medycyny IFMSA-Poland Oddziału Kraków oraz Kraków Południe na Facebooku:\ngdzie zorganizujemy szereg prelekcji dotyczących działań prozdrowotnych, 10-dniowe wyzwanie na zdrowie oraz serię merytorycznych publikacji i infografik. Mamy nadzieję, że w ten sposób uda nam się dotrzeć do szerokiego grona odbiorców, których zachęcimy do zadbania o siebie i do regularnych badań profilaktycznych.


\t Białostoccy policjanci przeprowadzili działania "Bezpieczna droga" ...\nBiałostoccy policjanci przeprowadzili działania "Bezpieczna droga". Głównym ich celem było zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, podczas powrotów do domu. Policjanci skontrolowali ponad 40 pojazdów, ujawnili 44 wykroczenia, w tym 23 przekroczenia prędkości.\nWczoraj w godzinach popołudniowych, na terenie powiatu białostockiego, policjanci przeprowadzili działania "Bezpieczna droga". Wszystko po to, by każdy mógł bezpiecznie wrócić do domu. Oprócz zapewnienia kierowcom bezpieczeństwa, mundurowi służyli radą i pomocą. Policjanci sprawdzali stan trzeźwości kierowców i sposób przewożenia pasażerów.\n10 policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku, skontrolowało ponad 40 pojazdów. Mundurowi odnotowali 23 przypadki przekroczenia prędkości. 1 kierowca stracił prawo jazdy za przekroczenie prędkości w obszarze zabudowanym o ponad 50 kilometrów na godzinę. Na drogach doszło do 5 zdarzeń drogowych, w których na szczęście nikt nie odniósł obrażeń.\nBiałostoccy policjanci wyeliminowali z ruchu drogowego 3 nietrzeźwych kierowców. Wszyscy stracili prawo jazdy, a o ich dalszym losie zadecyduje sąd. Za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości grozi kara do 2 lat pozbawienia wolności.\nPolicjanci cały czas przypominają o przestrzeganiu przepisów i apelują o:\n➤ rozwagę podczas jazdy i przestrzeganie przepisów ruchu drogowego, w szczególności stosowanie się do ograniczeń prędkości, respektowanie praw pieszych;\n➤ niewsiadanie za kierownicę po spożyciu alkoholu lub środków działających podobnie;\n➤ odpowiedzialność nie tylko za siebie, ale także za życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego;\n➤ wysoką kulturę jazdy i wzajemny szacunek.


BLOG | Biuro rachunkowe mgr inż. Jolanta Krzyształowska\nSpersonalizowane usługi księgowe na podstawie indywidualnych ustaleń\nProwadzenie firmy niesie ze sobą szereg różnych obowiązków i formalności, wśród których niezwykle istotnym jest prowadzenie księgowości. Większość firm zleca zarządzanie finansami firmy zewnętrznym podmiotom, takim jak biura rachunkowe. Rozwiązanie takie ma wiele zalet. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, zapraszamy do lektury!\nWiększość przedsiębiorców potrzebuje pomocy w zakresie spraw finansów swojej firmy. Problemy związane z podatkami, rozliczeniami i płacami spędzają wielu z nim spokojny sen z powiek, właśnie dlatego istnieją biura rachunkowe. Ich misją jest pomaganie przedsiębiorcom w prowadzeniu rachunkowości, aby mogli oni poświęcić zaoszczędzony w ten sposób czas na rozwój swojej firmy i skupić się na ważniejszych dla niej sprawach.\nCzy warto skorzystać z pomocy księgowej w prowadzeniu płac i kadr?\nKsięgowość każdej firmy jest nierozerwalnie związana z obsługą kadrowo – płacową. Sprawy wypłat pracowników, rozliczania ich urlopów, obsługa wszelkiego typu świadczeń socjalnych oraz z zakresu ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych, sporządzanie i przesyłanie deklaracji rozliczeniowych do ZUS są czasochłonne i niewielu przedsiębiorców decyduje się brać ten ciężar na własne barki.\nPoczątkujący przedsiębiorcy często zastanawiają się, czy na początku prowadzenia działalności warto zatrudnić do obsługi księgowości profesjonalne biuro rachunkowe, czy może lepiej jest poprowadzić ją na własną rękę. To drugie rozwiązanie potencjalnie może generować pewne oszczędności, jednak w razie pomyłki, może być także przyczyną niemiłych wezwań do fiskusa, a w najgorszym wypadku – dotkliwych kar.