Marcel Proust - Księgarnia Współczesna\nKsięgarnia Współczesna » Marcel Proust\nPokaż książki wydawcy: książki wszystkich wydawcówEperons-OstrogiMGOfficynaStoryboxWydawnictwo Eperons-Ostrogi\nPrezentujemy zbiór listów, które pani Gerard Mante-Proust odziedziczyła po swym wuju, Marcelu Prouście. Zawiera on wszystko, co dotarło do nas z korespondencji wymienianej pomiędzy Marcelem a jego matką . Sto pięćdziesiąt zebranych...\nJacques Rivire to jeden z pierwszych wielbicieli Marcela Prousta. Pragnąc jak najszybciej naprawić błąd komitetu lektury w słynnym wydawnictwie Gallimard, komitetu, który z powodu fatalnej pomyłki AndrGide'a oddał w 1913 r. W stronę Swanna...\nNiewiele o niej wiemy. Urodzona jako Marie Pallu w 1885 r. poślubiła najpierw w 1903 r. niejakiego Paula Emlera, urzędnika towarzystwa ubezpieczeń morskich; w 1904 r. urodził im się syn, którego Proust miał okazję poznać. W 1908 r....\nNie ma Albertyny to szósty tom quasi-autobiograficznego cyklu Marcela Prousta W poszukiwaniu straconego czasu, uznanego w powszechnej opinii krytyków za arcydzieło literatury. (Pierwsza część nosi tytuł W stronę Swanna, druga W cieniu...\nWrażenia, które - one także - nie powrócą już inaczej, jak we śnie, znamionują upływające lata, i choćby były najmniej poetyckie, niosą w sobie całą poezję tamtego czasu; dlatego nic się tak nie kojarzy z wielkanocnymi dzwonami i...\nTrzeci tom cyklu: W poszukiwaniu straconego czasu (t.I W stronę Swanna, t. II W cieniu zakwitających dziewcząt). Rodzina bohatera zamieszkuje w skrzydle pałacu rodu de Guermantes. Marcel natychmiast zakochuje się w pani domu (a właściwie pani...\nCzy mógłbym tę książkę nazwać powieścią?Zapewne jest to znacznie więcej i znacznie mniej niż powieść, po prostu czysta, bez jakiejkolwiek domieszki, esencja mojego życia, troskliwie zebrana w owych godzinach rozdarcia kiedy z nas się...\nW cieniu zakwitających dziewcząt to drugi tom powieści W poszukiwaniu straconego czasu w której autor ukazuje nam poetycki obraz życia bogatego francuskiego mieszczaństwa w okresie belle poque.\nNie ma Albertyny to szósta część cyklu W poszukiwaniu straconego czasu.Bohater rozstał się z Albertyną, ale żałuje tego i pragnie ją odzyskać. Niestety, dowiaduje się, że ukochana zginęła w wypadku.Zyskuje też potwierdzenie, że...\nWszystkie wątki cyklu W poszukiwaniu straconego czasu zostają zamknięte w ostatniej,siódmej części Czasie odnalezionym.Schorowany Marcel przebywa w sanatoriach, odwiedzając Paryż tylko okazjonalnie. Odwiedza Guermantesów, spaceruje z...\nUwięziona to piąty tom quasi-autobiograficznego cyklu Marcela Prousta W poszukiwaniu straconego czasu, uznanego w powszechnej opinii krytyków za arcydzieło literatury. (Pierwsza część nosi tytuł W stronę Swanna, druga W cieniu...\nWydanie na 100-lecie pierwszego wydania tego arcydzieła XX wiekuW stronę Swanna to pierwszy tom quasi-autobiograficznego cyklu Marcela Prousta W poszukiwaniu straconego czasu, uznanego w powszechnej opinii krytyków za arcydzieło literatury....


Jadwiga Pstrusińska - O MNOGOŚCI IDEI NA TEMAT PRAINDOEUROPEJCZYKÓW\nO MNOGOŚCI IDEI NA TEMAT PRAINDOEUROPEJCZYKÓW\nNa obwolucie wydanej niedawno w Polsce książki Colina Renfrew "Archeologia i język" (Warszawa 2000) czytamy, iż nawiązuje ona do "niezwykle delikatnej kwestii pochodzenia Indoeuropejczyków". Zagadnienie Indoeuropejczyków, a zatem i Praindoeuropejczyków, ich kolebki i języka, wiąże się oczywiście ze stereotypem europejskich cech oraz poczuciami dotyczącymi naszego pochodzenia. Budzi przeto zainteresowanie, a często także emocje. Powstała ogromna ilość hipotez naukowych na temat pierwotnej siedziby Indoeuropejczyków, jej datowania oraz relacji pomiędzy językami indoeuropejskimi. Istnieją też rozmaite koncepcje samego prajęzyka. Od koncepcji jedynie zbieżności lub podobieństwa pewnych cech, po koncepcję rodziny i spokrewnienia, a nawet zupełnego nieistnienia. Bezustannie prezentowane są nowe poglądy. W krótkim tekście można oczywiście ledwie zasygnalizować materię, i to nader wybiórczo, miejmy jednak nadzieję, iż uda się wykazać zawartą w tytule mnogość i nieco związanych z nią dylematów.\nZacznijmy od praojczyzny. Otóż jej identyfikacja, geograficzne i temporalne umiejscowienie oraz powiązanie z kulturami archeologicznymi, kwestia zamierzchłych wędrówek ludów indoeuropejskich, mimo iż dociekania trwają już około dwustu lat, nastręcza nadal wielu elementarnych trudności. Różnie lokalizowano teren owej krystalizacji językowej, od bieguna północnego do południowego, od Atlantyku po Pacyfik. Wyprowadzanie z Azji jest tak dawne jak samo studiowanie tak zwanych języków indoeuropejskich. Już słynny sir William Jones twierdził, iż pochodzą z Iranu. Model azjatycki reprezentował także powszechną opinię w pierwszej połowie XIX w. Kolebkę umiejscawiano wówczas głównie pomiędzy Indiami i Morzem Kaspijskim, zwykle w Kaszmirze. W drugiej połowie tegoż wieku opinie diametralnie się zmieniły i została przeniesiona do Europy, skoro większość języków indoeuropejskich tutaj występuje. P. Thieme na przykład uważał, iż praojczyzna leżała w basenie Wisły, Odry i Elby, z wykluczeniem Renu. Przez znaczną część dwudziestego wieku owa kolebka pozostawała w Europie, choć nadal istniały propozycje rozmaitego umiejscowienia azjatyckiego, zwykle nie pokrywające się z dziewiętnastowiecznymi. Lokalizacji indyjskiej dowodzą głównie współcześni badacze indyjscy. J. Mallory (1997) pisze, iż dyskusja ogranicza się przede wszystkim do czterech modeli, z próbami przypisania im kultur archeologicznych. Jest to model bałtycko-pontyjsko(-kaspijski), anatolijski, centralnoeuropejsko-bałkański i pontyjsko-kaspijski. Mallory sądzi, polemizując z wszystkimi czterema propozycjami, iż najmniej wad ma model pontyjsko-kaspijski. Warto zwrócić uwagę na koncepcję epicentrum (lokus) Joanny Nichols (1997), uplasowanego w zachodniośrodkowej Azji (okolice Baktrii), wydedukowaną głównie z materiału językowego zapożyczonego do języków indoeuropejskich. Bardzo interesująca jest też koncepcja ameby językowej (die Schprachamobe), wysunięta przez Victora Maira (1998), bezustannie zmieniającej kształt i przemieszczającej się w czasie i przestrzeni, a przy tym wysuwającej i wciągającej zmiennego kształtu pseudopodia. Nie wykluczano też istnienia kolebki praindoeuropejskiej na terenie, który nie był indoeuropejski. Zaś propozycje datowania oscylują pomiędzy latami 100 000 i 1 600 p.n.e. Nie można, przynajmniej na razie, odpowiedzieć na pytanie, kiedy istniała owa hipotetyczna wspólnota.\nObecnie wydaje się raczej oczywiste, iż nie istnieje metoda czysto językoznawcza, która pozwoliłaby umiejscowić w czasie i przestrzeni język praindoeuropejski, mimo iż samo pojęcie jest konstrukcją natury lingwistycznej. Bez względu na to, jak dalece pewni siebie są w tej materii niektórzy językoznawcy, stwierdza, między innymi, Mallory. Równie trudne jest badanie relacji spokrewnienia między językami uznanymi za indoeuropejskie. Doliczono się stu kilkudziesięciu propozycji i ciągle powstają nowe. Już sama liczba hipotez dowodzi, iż muszą się one wykluczać, a badacze mają zasadnicze trudności z dotarciem do prawdy. Także zastosowany model drzewa genealogicznego okazał się zbyt prosty do przedstawiania związków pomiędzy językami indoeuropejskimi, spotykamy więc na ten temat przeróżne idee geometryczne. Przez pewien czas łudzono się, iż poszukiwaną kolebkę wskaże nam tak zwane centrum grawitacyjne, obszar, gdzie istnieje największa indoeuropejska różnorodność genetyczna. Warunek ten spełnia jednak zarówno Italia, jak i Bałkany. Może więc jest ona tam, dociekano, gdzie zaszło najmniej zmian w systemie języka, w stosunku do stanu praindoeuropejskiego. I te domysły zostały skrytykowane, ponieważ każdy język indoeuropejski zachował odmienny zestaw cech. A więc i tą drogą można dojść do fałszywych konkluzji. Brak zresztą precyzyjnych kryteriów, jak mierzyć stopień zmian pomiędzy różnymi językami. Coraz częściej czytamy, iż również ustalanie relacji genetycznych pomiędzy językami indoeuropejskimi okazało się oporne wobec metod dostępnych językoznawstwu. Wszak jest przecież możliwe, iż język tak bardzo różni się obecnie od wspólnego praprzodka, że językoznawcze dowody mogą być określane jako chimera, jak pisze R. Blench (1997). Tym bardziej, iż należy przyjąć istnienie różnych wariantów już na etapie prajęzyka (np. L. Edzard, 1999), choć do niedawna akceptowano sztuczną jednorodność owego stadium.\nCoraz bardzie podkreśla się, iż nie istnieją w językoznawstwie historyczno-porównawczym proste algorytmy, które odpowiednio zastosowane dadzą automatycznie poprawne wyniki (np. H. Hock, 1996). Po prostu nie można zrekonstruować protojęzyka z braku danych. Powtarza się pytanie, czy rekonstruując na podstawie języków romańskich, otrzymalibyśmy łacinę, gdyby wiedza o niej dawno zupełnie przepadła (np. Edzard). Trudno też obecnie zgodzić się, iż rekonstrukcja pozwala ukazać wyjściowy punkt rozwoju języków indoeuropejskich. Coraz więcej badaczy podziela pogląd, iż w ogóle szansa prawdziwej rekonstrukcji języka z tak zamierzchłej przeszłości jest równa zeru (np. D. Ringe, 1998). Sceptycyzm dotyczy również ustaleń na temat zapożyczeń językowych dokonanych w tak bardzo odległych czasach. Według C. Renfrew wielki zamęt, jaki powstał wokół problemu pochodzenia języka indoeuropejskiego, jest następstwem poglądu, iż w samych językach znajdują się wszystkie dowody niezbędne do przeprowadzenia prawidłowej rekonstrukcji historycznej oraz zlokalizowania miejsca ich narodzin. Tym niemniej bezustannie pojawiają się nowe próby owych rekonstrukcji i weryfikacje dotychczas stworzonych. W zakresie konsonantyzmu, na przykład, część uczonych akceptuje teorię, iż język indoeuropejski posiadał cztery spółgłoski laryngalne. Inni godzą się tylko na trzy, zaledwie jedną lub ... dwanaście (A. R. Bomhard, 1994). Zarzuca się także indoeuropeistom ignorowanie drobnych, niezapisanych języków, mogących wnieść istotne, nieznane dane, i opieranie się na materiale łatwo dostępnym i ograniczonym. A tylko w rejonie indyjsko-pakistańskim mamy około 300 takich właśnie języków, uzmysławia nam R. Blench (1997). Prawdopodobnie także w przeszłości istniało wiele nieznanych nam języków, które określono by jako indoeuropejskie.\nWśród dowodów na zasięg granic ojczyzny praindoeuropejskiej znalazły się obrzeża występowania gatunków roślin i zwierząt, choć przecież mogły one wielokrotnie fluktuować i nie muszą tworzyć prawdziwego obrazu (np. L. Leciejewicz, 2000). Zmieniano nawet ostatnio brany pod uwagę zestaw roślin i zwierząt. Mniejsze znaczenie przypisuje się, na przykład, brzozie i łososiowi, a wyższą rangą cieszy się obecnie bóbr, jeż oraz winorośl. Nie wiemy jednak, czy w tym praleksykonie rzeczywiście istniały wszystkie owe nazwy i czy miały takie znaczenie jak obecnie. Wszak w wielu przypadkach mogły oznaczać zupełnie inne zwierzę lub roślinę. Jak wyraz piwo (z tego samego źródłosłowu, co pić, znaczący ongiś jedynie napój, a nie specyficzny rodzaj trunku z niską zawartością alkoholu), nie dowodzi, iż Praindoeuropejczycy używali napoju odurzającego. Tak więc rekonstruowane słownictwo, nawet zakładając, iż rzeczywiście mamy podstawy do rekonstrukcji, a nie są to twory czysto hipotetyczne, także nie mówi wiele. Praindoeuropejski termin oznaczający konia mógł wszak przybyć znacznie później niż sam koń, a wędrówka populacji nie zawsze musi być związana z przeniesieniem języka. Przez długi okres czasu wierzono jednak, iż zrekonstruowanie tak zwanego protoleksykonu daje nam rzeczywisty obraz świata ówczesnych ludzi, ich kultury i środowiska. G. Dumezil i jego uczniowie rozwinęli nawet pojęcie społeczeństwa praindoeuropejskiego. Ale według Renfrew, który utożsamia pojawienie się Indoeuropejczyków w Europie z początkami rolnictwa i hodowlą zwierząt, można archeologicznie udowodnić, iż wiele rozważanych przez Dumezila cech pojawiło się w tych społeczeństwach dopiero po dacie, którą Renfrew proponuje dla ich wędrówek z Bliskiego Wschodu do Europy. Poza tym język i kultura nie muszą współwystępować. Nie mają także wyraźnych korelacji z cechami fizycznymi człowieka. Wielu Francuzów ma ciemny kolor skóry, a niektórzy Nigeryjczycy są biali, przypomina Renfrew. Dodajmy, iż od dorzecza rzeki Tarym (Zachodnie Chiny) po Kabul, w Hindukuszu, Pamirze, zachodnim Karakorum, generalnie w północnej Eurazji mieszkają Europeidzi. Wśród nowszych opinii znajdujemy, między innymi, pogląd, iż słownictwo greckie jest w znacznym stopniu nieindoeuropejskie lub, że nie ma powodów sądzić, iż Ormianie wyszli z Europy. Tak więc mimo obfitości prac i podawanych szczegółów odczuwa się brak w pełni wiarygodnych wypowiedzi na temat najbardziej elementarnych kwestii dotyczących Praindoeuropejczyków.\nPowróciła także idea, iż fundamentalnym sposobem rozwoju języków jest nie różnicowanie się, lecz konwergencja, upodabnianie i adaptacja, występujące jako efekt kontaktów. Języki indoeuropejskie nie muszą pochodzić z tego samego źródła i być może należy rozważać ich poligenezę (np. Edzard). Ale narzuca się w tym miejscu pytanie, od jakiego stopnia zaawansowania konwergencji język ma prawo do etykietki "praindoeuropejski" lub "indoeuropejski"? Przyjmując zjawisko konwergencji, należałoby konsekwentnie przyjąć, iż Praindoeuropejczycy byli, przynajmniej we wczesnym stadium, jakiegoś rodzaju nader skomplikowanym heterogenicznym melanżem, nie tylko etnicznym i kulturowym, lecz także co do języków, którymi się ongiś posługiwali. By próbować rozwikłać praindoeuropejską zagadkę potrzebujemy niewątpliwie bardzo szerokich działań interdyscyplinarnych. W ostatnich latach podkreśla się, między innymi, wielką wagę danych socjolingwistycznych, nader istotnych również przy próbach zrozumienia bardzo odległych procesów językowych (np. Renfrew). Zaś Karl Jettmar (1998) apeluje, by językoznawcy zaczęli reagować na nowe ustalenia archeologiczne w Azji Centralnej.\nNiewątpliwie bardzo istotne są na przykład dane uzyskane dzięki niedawnym odkryciom, w dorzeczu rzeki Tarym (północno-zachodnie Chiny) ogromnej ilości pochówków ludzi określanych jako typowi Europeidzi. Najstarsze datowano na około 2000 p.n.e. Część znalezionych wyrobów wykazuje ponoć uderzające powiązania z kulturą materialną domniemanej środkowoeuropejskiej kolebki Celtów (E.W. Barber, 1999). Również genetycy molekularni powiązali ostatnio, między innymi, celtyckich Irlandczyków z północno-zachodniej Europy z ludnością Środkowej Azji (np. Kidd 2000). Dodajmy, iż owo ważne ustalenie poprzedziły publikacje, także polskie, sygnalizujące istotne tożsamości pomiędzy celtyckimi i środkowoazjatyckimi zjawiskami w zakresie języka i kultury, choć prace te nie dysponowały jeszcze tak precyzyjnym materiałem dowodowym. Niewątpliwie punktem zwrotnym w rozważaniach na temat nieznanych nam wędrówek człowieka stały się badania w zakresie biologii molekularnej i tworzenie, w ostatnich kilkunastu latach, historii i geografii genów ludzkich (np. Cavalli-Sforza, 1994). Choć i te nie zawsze są pomocne dla językoznawstwa i badań kulturoznawczych, ponieważ jednostkom i całym społecznościom ludzkim zdarza się zmieniać i język, i kulturę. Są i inne trudności badawcze, choć trzeba podkreślić, iż generalnie otrzymujemy tu bardzo istotne dla nauk humanistycznych dane, niemożliwe do uzyskania dotychczasowymi metodami. Powstawanie nowych dziedzin nauki, np. archeogenetyki, wiążącej biologię molekularną z archeologią , umożliwia dążenie do coraz precyzyjniejszych ustaleń.\nW najnowszych publikacjach z zakresu genetyki ewolucyjnej znajdujemy informacje, iż żyjący Europejczycy mają bardzo stare korzenie, zbyt stare, by mogły być wiązane nawet z bliskowschodnią falą neolityczną, jak to kilkanaście lat temu proponowała hipoteza stworzona przez Renfrew. Najnowsze wyniki badań i dyskusje na ten temat opublikował między innymi brytyjski MacDonald Institute for Archaeological Reserch w tomie "Archaeogenetics: DNA and the population prehistory of Europe" (red. Renfrew C., Boyle K., Cambridge 2000). Czytamy, iż ludność wiązana z kulturą malowideł jaskiniowych w zachodniej Europie przybyła około 30 000 - 35 000 lat temu ze Środkowej Azji, a połowa mężczyzn w Europie ma "podpis genetyczny" owych zamierzchłych przodków. Zaś około 25 000 lat temu ze Środkowego Wschodu wyruszyła druga fala i spowodowała dalsze zmiany genetyczne. 80% chromosomów Y w Europie pochodzi właśnie z tych dwu fal. Podczas ostatniego zlodowacenia, pomiędzy latami 24000-16000, ludność z pierwszej fali przesunęła się w kierunku dzisiejszej Ukrainy i na półwysep Iberyjski, z drugiej zaś na półwysep Bałkański. Następnie, około 8000 lat temu, przybyła bliskowschodnia fala z Żyznego Półksiężyca, której genetycy przypisują dalsze 20% europejskich chromosomów Y. Jeśli genetycy molekularni mają rację, 100% owych chromosomów u europejskich mężczyzn pochodzi z Azji (np. Gibbons 2000; Z.H. Rosser, 2000; Malaspina, 2000). Według jednej z hipotez kluczem do zrozumienia ludzkiej różnorodności genetycznej w Europie jest także badanie materiału genetycznego z Indii, wykazującego bardzo znaczną bliskość z materiałem europejskim i bliskowschodnim (Kivisild 2000). Tak więc w świetle obecnego stanu badań nie możemy wykluczyć, iż również nasi przodkowie Sarmaci, czy też "Sarmaci", ostatecznie pochodzą z Azji. Wkrótce należy się spodziewać bardziej szczegółowych danych genetycznych także na temat Słowian. Niewątpliwie badania na poziomie genetyki molekularnej wpływają w sposób zasadniczy na przyszłość naszych badań i naszego myślenia na temat Praindoeuropejczyków i Indoeuropejczyków, ich kolebki i kultury, skoro nie dopatrzono się bariery w przepływie genów z Azji do Europy. Także europeistycznych rozważań językoznawczych dotyczyć będzie o wiele szersza eurazjatycka przestrzeń, z uwzględnianiem kontekstów dotąd nieuwzględnianych lub z założenia wykluczanych, i proponowanie hipotez na temat zgoła odmiennych powiązań, bądź nawet tożsamości. Nowe dane stwarzają niezwykle interesujące i rozległe perspektywy badawcze, choć oczywiście nie brak rozlicznych pułapek. Ale idea precyzyjnie wydzielonego społeczeństwa praindoeuropejskiego, jeśli o takim w ogóle możemy mówić, jego kolebki, kultury i języka wydaje się, przynajmniej na obecnym etapie, jeszcze bardziej oddalona i trudniejsza do sprecyzowania. Dalsze intensywne badania i ożywiona dyskusja na temat pochodzenia ludności Europy i języków indoeuropejskich trwa. Dyskusja bardzo potrzebna, nie tylko z przyczyn naukowych. Prawda o naszym pochodzeniu może być wszak nader istotna w procesie tworzenia lepszej wizji i pragmatyki relacji międzykulturowych.


ablaktowalnej - Co to jest ablaktowalnej? + Definicje online + eDefinicje.pl\nCo to jest ablaktowalnej?\nCzym jest ablaktowalnej? Co znaczy ablaktowalnej?\nWyraz ablaktowalnej jest odmianą słowa ablaktowalny.\nZobacz synonimy słowa ablaktowalnej\nZobacz podział na sylaby słowa ablaktowalnej\nZobacz hasła krzyżówkowe do słowa ablaktowalnej\nZobacz anagramy i słowa z liter ablaktowalnej\nTłumaczenie wyrazu ablaktowalnej:\naphelion aphelion aphelion афелій афелий aphelion aphelion afelio afelio aphelion aphelion aphelion aphelion aphelion aphelion aphelion aphelion афеліі aphelion aphelion aphelion aphelion άφελιο aphelion aphelion aphelion afhelion aphelion апхелион aphelion aphelion aphelion aphelion\nZapis słowa ablaktowalnej w języku migowym\nZapis słowa ablaktowalnej w alfabecie Morse'a\nZapis słowa ablaktowalnej w alfabecie Braille'a\nZapis słowa ablaktowalnej w alfabecie fonetycznym NATO (ICAO)\nAlpha Bravo Lima Alpha Kilo Tango Oscar Whiskey Alpha Lima November Echo Juliet\nZapis słowa ablaktowalnej od tyłu\nPopularność wyrazu ablaktowalnej\nantychlor , atlanckość , aleksandrowski , alaninowy , alufolia , arabizm , antylopa , antykomercyjny , Arystydesowy , amfifilowość , antypapież , acidum , Aszkiewicz , ałunit , Alfredowy , akonit , anthemion , Aryjczyk , albowiem , ardo ,


Soki odchudzające - soczyście i kolorowo! - FitDay\nStrona Główna / Blog / Soki odchudzające – soczyście i kolorowo!\nOdchudzanie to proces, który wymaga czasu, cierpliwości i wielu poświęceń ze strony osoby pragnącej zrzucić zbędne kilogramy. Nie obejdzie się bez jakiejkolwiek aktywności fizycznej, przy czym podstawą jest racjonalnie i odpowiednio skomponowany, codzienny jadłospis. Poza wymogami oczywistymi, jak ograniczenie potraw tłustych, smażonych i ciężkostrawnych, a także wykluczenie wszelkiego rodzaju słodkich i kalorycznych smakołyków, warto sięgnąć po soki odchudzające.\nW diecie redukcyjnej najlepiej sprawdzą się soki warzywne. W warzywach znajdujemy więcej błonnika niż w owocach. To dzięki niemu poprawia się perystaltyka jelit, jak i przyspieszone zostają procesy przemiany materii. Nadto błonnik pęcznieje w żołądku, dając pożądane uczucie sytości. W efekcie końcowym spożywamy mniej kalorii, więc i chudniemy.\nW sokach warzywnych, ale i mieszankach warzywno-owocowych jest na tyle witamin, minerałów i innych cennych składników, iż z powodzeniem już jedna szklanka wybranego napoju może zastąpić, któryś z dziennych posiłków.\nW sokach warzywnych znajdujemy czterokrotnie mniej węglowodanów, w postaci cukrów, aniżeli w sokach owocowych, stąd lepiej sprawdzają się we wszelkiego rodzaju dietach odchudzających.\nKażdego dnia powinniśmy wedle zaleceń spożywać pięć porcji warzyw i owoców. Przyswojenie takiej ilości w surowej postaci jest dość trudne. Równie zdrową, ale zdecydowanie łatwiejszą do strawienia alternatywą są soki. Dla osób odchudzających się przede wszystkim warzywne. Poza uczuciem sytości, jakie daje zawarty w nich błonnik, do organizmu dostarczane są również witaminy i sole mineralne.\nSkład poszczególnych warzyw daje efekt, w postaci pobudzenia i orzeźwienia, co jest równie ważne na etapie odchudzania się, gdy intensywne działania wymagają dodatkowych porcji energii i chęci do walki ze zbędnymi kilogramami. Soki warzywne także gaszą pragnienie, stąd polecane są w okresie treningowym.\nPoza odchudzaniem przynoszą efekt oczyszczania i pozwalają pozbyć się z organizmu nadmiaru soli. Ta przyczynia się do zatrzymywania wody w organizmie, która wpływa nie tylko na większą masę ciała, ale i uczucie obrzmienia oraz puchnięcia.\nWarto pamiętać o tym, że to soki miąższowe na dłuższy czas dadzą uczucie sytości.\nWartość świeżo wyciskanych soków\nTak na co dzień, jak i podczas kuracji odchudzających najlepiej stawiać na świeżo wyciskane soki. Poza wcześniej wspomnianym błonnikiem oraz witaminami, znajdziemy w nich bogactwo antyoksydantów oraz nutraceutyków.\nPod wpływem stresu, w trakcie treningów, jak i ze względu na występujące zanieczyszczenia powietrza, w naszym ciele kumulują się reaktywne formy tlenu. Za ich pochłanianie odpowiadają właśnie antyoksydanty. Efekt finalny to poprawa samopoczucia.\nNutraceutyki z kolei stanowią świetną ochronę przed schorzeniami nowotworowymi oraz chorobami serca.\nNajwartościowszy sok jesteśmy w stanie uzyskać z pomocą wyciskarki, która działa na zasadzie wolnoobrotowej techniki miażdżenia i tłoczenia, z pomocą ślimaka. Bez efektu ogrzewania, przez co sok jest jednolity i pełen wartości odżywczych. Przy braku dostępu do wyciskarki, można z powodzeniem pokusić się o kupno świeżo przyrządzonych, gotowych soków.\nFakt, że soki owocowe są bardziej kaloryczne niż warzywne jest niepodważalnym. Dlatego w pierwszej kolejności zaleca się picie tych drugich, jeśli jesteśmy na etapie odchudzania.\nIntensywny wysiłek aerobowy oraz wysiłki beztlenowe skutkują spalaniem węglowodanów w formie glikogenu. Intensywny wysiłek powoduje, że organizm dąży do kompensacji energii, jaka została zgromadzona w mięśniach i w wątrobie. Mowa o glikogenie i powstawaniu tak zwanego „okna anabolicznego”, kiedy to węglowodany zostają zasysane do tkanki mięśniowej. Potrzebę tego typu doskonale zaspokoi szklanka soku.\nSoki owocowe mogą zatem również gościć w diecie redukcyjnej, jednak pamiętając o umiarze w ich spożywaniu, ze względu na wysoką zawartość cukrów prostych.


Zdążyć przed Panem Bogiem – REUNION 69\nZdążyć przed Panem Bogiem – streszczenie\nNa początku wywiadu poznajemy Marka Edelmana, cenionego lekarza kardiochirurga, podczas powstania\nw getcie warszawskim jednego z jego przywódców (jedynego, który przeżył). Narratorka rozpoczyna z nim rozmowę. Prosi go, aby opowiedział o pierwszym dniu powstania (19 kwietnia 1943 roku). Edelman opowiada o przyczynie wybuchu powstania. Snuje wspomnienia na temat ciężkiej sytuacji w getcie (panował głód), masowych transportach Żydów do hitlerowskiego obozu zagłady w Treblince, samobójstwach, swojej działalności w Żydowskiej Organizacji Bojowej (ŻOB). Członkowie tej właśnie organizacji, nie chcąc być bezwolnie mordowanymi przez Niemców, postanowili działać i wywołali powstanie, mimo świadomości niemożliwości jego wygrania. Nie walczyli o wyzwolenie, wybrali sposób śmierci z bronią w ręku, nie na ulicy czy w komorze gazowej. Głównodowodzącym powstania mianowany został Mordechaj Anielewicz, syn prostej handlarki. Dowiadujemy się, że przed wojną pomagał on matce, kolorując na czerwono rybie skrzela, aby towar wyglądał na świeższy.\nNadeslala Bozena Wlader


Flota hybrydowych Corolli dla dystrybutora dachów solarnych - Menadżer Floty - Biznes Motoryzacja Technologie\nW Łodzi powstała nowa flota hybrydowych samochodów Toyoty. 30 Corolli z napędem Hybrid Synergy Drive 1.8 kupiła polsko-szwedzka firma SunRoof Technologies, oferująca innowacyjne dachy solarne o najniższym śladzie węglowym na rynku fotowoltaiki. Do przyszłego roku SunRoof planuje zwiększyć liczbę hybrydowych modeli do 100 samochodów. Pojazdy dostarcza salon Toyota Warszawa Wola.\nToyota Corolla jest najczęściej wybieranym zelektryfikowanym samochodem w Polsce. Do listy firm, które rozbudowały swoje floty o ten model, dołączyła spółka SunRoof Technologies. Jej założyciele wprowadzili na polski rynek bardzo wydajne, innowacyjne fotowoltaiczne dachówki, dzięki którym dom może stać się niezależny energetycznie i zyskać elegancki design w skandynawskim stylu.\n„W SunRoof prowadzimy politykę wspierania ekologii i rozwoju czystej energii. Dlatego wybraliśmy Toyotę na naszego partnera, który dostarcza nam flotę niskoemisyjnych aut hybrydowych. Technologia SunRoof łączy piękno architektury z produkcją bezemisyjnej energii elektrycznej. Nasze rozwiązanie jest najbardziej wydajne i ma najniższy ślad węglowy ze wszystkich rozwiązań dostępnych na rynku” – dodaje Martyn Szczepankowski odpowiedzialny za rozwój firmy SunRoof w Polsce.\n„Firma SunRoof czerpie innowacyjne rozwiązania wprost z ekologicznej Szwecji, oferując dachówki, które jednocześnie są wydajnymi panelami fotowoltaicznymi. Toyota i SunRoof mają ze sobą wiele wspólnego. Obie firmy stawiają w swoich podstawowych założeniach na czyste środowisko. Samochody Toyoty z napędami hybrydowymi potrafią do 70 procent czasu jazdy po mieście wykonać w trybie czysto elektrycznym. To jest nasz wkład w czyste powietrze w miastach” – tłumaczy Robert Mularczyk, PR Senior Manager Toyota Motor Poland.\nNowa flota firmy SunRoof składa się z 30 Corolli ze 122-konnym napędem hybrydowym opartym na silniku 1,8 l. Dwadzieścia dwie z nich to auta z nadwoziem Sedan i wyposażeniem Comfort. Kolejne osiem ma nadwozie TS Kombi i wyposażenie Comfort, w tym sześć – dodatkowo pakiety Style i Tech.\n„Innowacyjne, ekologiczne technologie muszą iść w parze z nowoczesnym designem i praktycznością. Na tym przekonaniu opiera się zarówno sukces Toyoty, jak i firmy SunRoof” – podkreślił Mirosław Sochacki, Corporate Sales Manager Toyota Motor Poland. – „Samochody Toyoty są projektowane od razu z myślą o montażu zelektryfikowanych napędów. Właśnie dlatego zastosowanie nowoczesnej technologii sprzyja tworzeniu eleganckich, komfortowych i praktycznych samochodów. Platforma TNGA umożliwia optymalne rozłożenie komponentów napędu hybrydowego, co przekłada się na bardzo korzystny rozkład masy, przestronne wnętrze i bagażnik oraz dużą swobodę projektantów nadwozia. Toyota Corolla jest tego najlepszym przykładem”.\nZa współpracę z firmą SunRoof odpowiada salon Toyota Warszawa Wola należący do Toyota Carolina Car Company, która prowadzi cztery punkty Toyoty w Warszawie, Bielsku-Białej i Ostrołęce. Firma specjalizuje się w sprzedaży aut hybrydowych, które stanowią około 80 proc. wszystkich samochodów opuszczających jej salony.\nPrevious Previous post: Elektryczna ciężarówka Volvo wjeżdża na polskie drogi\nNext Next post: Peugeot zaprezentował wodorowego e-Experta


Wysłany: Pon Paź 26, 2015 10:39 am Temat postu: Coś dla biznesmana\nJeśli jesteś eleganckim facetem i Twoja praca również wymaga od Ciebie nienagannego wyglądu musisz koniecznie poznać nasz sklep i asortyment jaki posiadamy, sprawdź sam jakie piękne i nowoczesne mamy torby męskie na sklep.solier.pl\nWysłany: Wto Paź 27, 2015 6:07 pm Temat postu:\nBiznesmenem kazdy chcialby byc ale robic to nie ma komu ha A Torby bardzo solidne !\nWysłany: Wto Paź 27, 2015 7:30 pm Temat postu:\nWittchen ma też całkiem niezłe torby męskie. Kolega zawsze tam kupuje.\nWysłany: Pią Paź 30, 2015 9:52 am Temat postu: podróż biznesmena\nA co robicie gdy siada wam auto, a trzeba na dniach jechać służbowo, na drugi koniec Polski? Mnie się zdarzyła taka sytuacja i trzy dni przed wyjazdem klapa. Myślałem że zostaje mi pociąg. Ale żona znalazła stronę https://dworzeconline.pl/info/podroze/wyszukaj-polaczenie Bez problemu znalazłem bezpośrednie, wygodne połączenie, bilet załatwiłem przez telefon i nawet chyba mnie ta podróż wyniesie taniej niż samochodem.\nWysłany: Nie Lis 01, 2015 11:47 pm Temat postu:\nBiznesmen powinien też zadbać o swój wygląd, czyli odpowiednie ubranie i dodatki. Bo gruby portfel to nie wszystko\nWysłany: Sro Sty 20, 2016 7:38 pm Temat postu:\nJa tam sobie myślę, że każdy biznesman powinien przede wszystko coś sobą reprezentować, nie mniej jednak, zawsze jest lepiej odpierany, jeżeli na spotkanie przyjdzie z ładną aktówką niż z plecakiem. Moim zdaniem fajnym wyborem mogą być też torby męskie na ramię . Te które oglądałam w Brytyjce prezentują się świetnie, a do tego ich zakup nie wiąże się z dużym wydatkiem.\nWysłany: Wto Kwi 12, 2016 3:25 pm Temat postu:\nBiznesman i biznesmwomen powinni zainwestować w odpowiedni elegancki, biznesowy telefon, ciekawą i nie drogą propozycją jest np. nowy model od Telefunken Echo - http://www.agito.pl/telefon-telefunken-echo-czarny-zloty-echobkgd/pd/D6J3D3BBM/ .\nWysłany: Sro Kwi 13, 2016 8:40 am Temat postu:\nDuży wybór galanterii dla mężczyzn jest też tutaj: http://domodi.pl/torby-i-plecaki/torby-meskie . Można tam znaleźć torby w różnych fasonach, skórzane i nie tylko. Co kto lubi\nWysłany: Nie Paź 16, 2016 5:26 pm Temat postu:\nGalanteria taka męska jest wyjątkowa w sieci. Takie skórzane torby męskie super od Paola Peruzzi widziałam w mironti.\nWysłany: Sro Lut 22, 2017 8:21 pm Temat postu:\nBardzo fajne modele toreb na tez Witthen sklep\nOstatnio zmieniony przez Nauzea dnia Czw Mar 02, 2017 1:06 pm, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw Lut 23, 2017 9:38 am Temat postu:\nDoradzacie odpowiednie ubrania, gadżety. Ja z kolei chciałbym polecić kurs ze szkoły http://www.szkolatrenerow-ster.pl/. Mój znajomy ukńczył tam kurs trenerski, jest bardzo zadowolony. Myślę, że warto inwestować w rozwój osobisty.\nWysłany: Sob Lut 25, 2017 8:15 am Temat postu:\nMoże pomyśl o zakupie torby skórzanej , takie torby sprawdzają się rewelacyjnie w różnych przypadkach. Jako prezent też będą ideale. Ja osobiście bym kupiła następne sobie takie, bo teraz są bardzo modne.\nWysłany: Sob Lut 25, 2017 11:56 pm Temat postu:\nZgadzam się, że biznesmen powinien mieć świetny telefon. Na pewno tego Samsung galaxy J3 mógłby bez wstydu użytkować ktoś na poważnym stanowisku http://www.t-mobile.pl/telefony-i-urzadzenia/telefony/samsung-galaxy-j3-2016/SA-H-T1110.phtml pomyślcie o tym, panowie\nWysłany: Pon Lut 27, 2017 11:36 am Temat postu:\nJa bym raczej postawiła na jakiś zabawny gadżet. Polecam Ci odwiedzić stronę Printerrier: https://printerrier.com/. Mają bardzo duży wybór akcesoriów, które na prezent nadadzą się idealnie. To między innymi kubki do kawy czy etui do telefonu. Wielkim plusem są też dostępne na tych akcesoriach nadruki.\nWysłany: Pon Lut 27, 2017 12:13 pm Temat postu:\nBardzo elegancko prezentują się też sztyblety męskie. A na Ceneo jest z czego wybierać


Zalety masażu… | BLOG Studio Relaks TANIA\nJaki koń jest, każdy widzi – tak dyktuje najsłynniejsza definicja encyklopedyczna. Podobnie jest z masażem: czym jest, każdy wie. Ba! Każdy nawet potrafi masować, lepiej lub gorzej. W tej jednej czynności skupia się wiele znaczeń i interpretacji. Głaskanie, ugniatanie, rozcieranie, oklepywanie i inne techniki oddziaływania na ciało kojarzą nam się zarówno ze sferą zdrowia, dbania o urodę, a też – ze względu właśnie na sprawiający przyjemność i odprężający dotyk – z erotyczną, ekscytującą grą o stopniowo budowanym napięciu…\nNieważne, czy masaż ma cele lecznicze, relaksacyjne albo przygotowuje mięśnie do wysiłku, czy jest to masaż work-site, podwodny, ajurwedyjski, lomi lomi nui lub klasyczny – zawsze zdecydowanie pozytywnie wpływa na cały nasz organizm oraz poszczególne jego układy. Nie będziemy tu się więc wdawać w rozmaite podziały i klasyfikacje, a tym bardziej w wartościowanie różnych technik masażu – wszak można by o z nich napisać odrębny, obszerny tekst. Uświadomimy sobie za to, co dobrego niemal KAŻDY masaż gwarantuje naszemu ciału.\nPewnie wszyscy, zaraz po uderzeniu czy stłuczeniu odruchowo rozmasowujemy obolałe miejsce. I słusznie – taki automasaż pomaga uniknąć skrzepów czy krwiaków w miejscu urazu. Masaż przyspiesza bowiem krążenie krwi i limfy, powoduje też rozszerzenie naczyń włosowatych, dzięki czemu działa przeciwzakrzepowo i przeciwobrzękowo. Z kolei wzmożone krążenie limfy aktywizuje działanie gruczołów, czyli pobudza przemianę materii. Masaż – nieważne, czy wykonywany dłońmi, przedramionami, stopami – sprawia więc, że nasz organizm jest lepiej odżywiony, dotleniony i szybciej wydala produkty przemiany materii.\nUsprawniając krążenie, masaż przyczynia się również do lepszego dotlenienia mięśni. Zwiększa ich sprawność i rozciągliwość. Siłą rzeczy masaż, nie tylko sportowy, przygotowuje mięśnie do wysiłku, czyli zapobiega urazom. Znosi także nadmierne napięcie mięśni – nawet takie nieprofesjonalne, ale jakże miłe ugniatanie i rozluźnianie mięśni szyi oraz ramion w wykonaniu bliskiej osoby, kiedy zbyt długo siedzimy przy laptopie…\nKażdy, kto przechodził rehabilitację po złamaniu nogi, np. w kostce czy urazie kolana wie, że masaż to istne błogosławieństwo oraz podstawa powrotu do pełnej sprawności. Przede wszystkim dlatego, że uelastycznia stawy i przywraca im pełen zakres ruchu. Wzmacnia wiązadła, zwiększa ilość mazi stawowej, a nawet wpływa pozytywnie na wagę, objętość i strukturę kości.\nPiękna skóra to zdrowa skóra, a zdrowa skóra to skóra dobrze i systematycznie masowana… W tym aspekcie, na styku sfer leczniczej i kosmetycznej, najwyraźniej widać komplementarność działania masażu. Jego pozytywne efekty możemy zintensyfikować dzięki odpowiednim kosmetykom do masażu, np. nawilżającym, relaksującym, odżywiającym, antycelulitowym itp. Wybór jest przeogromny – dla każdego coś przyjemnego.\nMasaż, wykonywany choćby zwyczajną, acz świetnie działającą na ciało oliwą, ujędrnia i uelastycznia skórę, usuwa obumarłe warstwy naskórka, dzięki czemu skóra staje się młodsza, gładsza, zyskuje piękny koloryt: jest różowa i ciepła. Masaż pomaga również zminimalizować defekty kosmetyczne: odpowiednie ruchy oraz kosmetyki rozluźniają blizny, zmniejszają zrosty lub zgrubienia. W czasie masażu mechanicznie rozbijana jest też tkanka tłuszczowa, a więc to nasz sojusznik w walce ze „skórką pomarańczową”… ale by tę batalię wygrać, trzeba zachować żelazną konsekwencję i systematyczność. Gwarantując zaś lepsze ukrwienie i odżywienie skóry, masaż zapobiega powstawaniu odleżyn.\nCzym jest masaż, każdy wie. I niemal każdy, kto choć raz poddał się profesjonalnemu masażowi wie, że to nie tylko zabieg leczniczy, czy kosmetyczny, ale część kompleksowej terapii ciała i ducha. Delikatny dotyk w czasie masażu relaksuje nas i odpręża, nieco mocniejszy może pobudzić. Każdy z kolei poprawia czucie oraz przewodzenie bodźców nerwowych. I bardzo pozytywnie wpływa na nasze samopoczucie. (B&H)\nZapraszamy na masaże do naszego gabinetu.\nBrak komentarzy\tautor: Tania dnia 5 kwietnia 2011\nDieta Dukana – popularna, ale czy naprawdę zdrowa?


Co wpływa na jakość skarpet? | Mr Vintage - rzeczowo o modzie męskiej - Porady i Blog\nCo wpływa na jakość skarpet?\n12 listopada 2017 94 komentarze\nW męskim świecie skarpetki uchodzą za mało istotny element ubioru. Nawet jeśli ktoś wkracza w kanony klasycznej elegancji, to na pierwszym miejscu zawsze będzie idealnie skrojony garnitur, piękny jedwabny krawat i skórzane buty. Jednak prędzej czy później detale zaczynają mieć znaczenie, a skarpety stają się stylowym dodatkiem. Warto wówczas spojrzeć na nie pod kątem jakościowym. W dzisiejszym artykule postaram się wyjaśnić, co wyróżnia wysokiej klasy skarpetki.\nTo już drugi gościnny tekst autorstwa Darka Lemańczyka, autora bloga The Sartorius.\nMało co tak rujnuje wizerunek eleganckiego mężczyzny, jak sprane skarpety wyłaniające się spod nogawek wełnianych spodni. Każda para osiągnie stadium, kiedy trzeba będzie się z nią pożegnać. Sęk w tym, aby ten moment nie nadszedł już po drugim, czy trzecim praniu. Porządne skarpety powinny być odporne na mechacenie, utratę koloru i elastyczności. Włókna z których je wykonano powinny być przyjemne dla skóry, czyli w jak największym stopniu naturalne, ale niewielkie dodatki syntetyków są dopuszczalne, ponieważ niosą ze sobą zwiększoną trwałość i rozciągliwość. Pamiętajmy, że stopy to jeden z trzech rejonów ciała, najliczniej pokrytych gruczołami potowymi. Tak więc komfort noszenia ma tutaj kluczowe znaczenie, ale walory wizualne też są istotne. Jak to ze sobą połączyć?\nRODZAJ I JAKOŚĆ PRZĘDZY\nPodstawowym składnikiem wysokiej klasy skarpet jest dobra przędza. Udział naturalnych włókien powinien być jak największy. Wełna, bawełna, jedwab, kaszmir – to właśnie ich właściwościom zawdzięczamy towarzyszące stopom uczucie miękkości i delikatności. Im szlachetniejsze odmiany, tym przyjemniejsze doznania dla skóry. Niestety, same naturalne włókna nie oznaczają skarpet dobrej jakości, bo przecież egzemplarze o składzie 100% bawełna można kupić za kilka złotych na bazarku i ich jakość będzie nędzna, a można też wydać kilkadziesiąt euro za parę skarpet z wyselekcjonowanej przędzy i ich jakość będzie skrajnie inna.\nBawełna to najpopularniejszy surowiec używany do wyrobu skarpet. Ma wiele zalet, ale ma też wady. Jeśli nie ma dodatku elastanu lub sama przędza jest kiepskiej jakości, a proces produkcji skrócony do minimum (koszty), to zazwyczaj dość szybko straci swoją formę. Niższej jakości przędza to także szybka utrata oryginalnego koloru, co czasem widać na ciemnych egzemplarzach już po dwóch-trzech praniach. Ponadto bawełna kiepsko radzi sobie z odprowadzaniem wilgoci, więc u osób z nadmierną potliwością stóp może wystąpić wrażenie stale mokrych skarpet, co ogranicza komfort. Bezsprzecznym atutem tego roślinnego włókna jest dobra oddychalność, w sytuacji gdy nie mamy do czynienia ze wspomnianą nadpotliwością. Najwyższą jakość gwarantują tzw. bawełny długowłókniste (ELS – Extra Long Staple). Najczęściej są to odmiany egipskie Mako lub z rodziny Giza. Nieco niżej plasuje się amerykańska pima. Natomiast prawdziwym rolls roycem w świecie bawełny jest bardzo rzadki gatunek sea island. Nie ma sobie równych pod względem delikatności i trwałości. Jego włókna są niemal dwa razy dłuższe od egipskich, dzięki czemu podczas przygotowywania przędzy powstaje mniej złączy. To oznacza, że dzianina będzie gładsza i wytrzymalsza, a także droższa.\nSkarpetki bawełniane. fot: customshirt1.com\nSea Island to najlepsza bawełna na świecie. Certyfikat WISICA to gwarancja oryginalnych włókien.\nBawełniane skarpetki najwyższej jakości opatrzone są często napisami Fil d’ecosse, Fila di Scozia lub Lisle Cotton. Oznacza to, że zostały wykonane z długowłóknistej bawełny, z reguły egipskiej, którą poddano uszlachetniającym procesom merceryzacji i opalania. Najczęściej też każda nić została skręcona z dwóch włókien, co pozytywnie wpływa na trwałość. Jednym słowem to znak rozpoznawczy i gwarancja najlepszej bawełny na świecie.\nNapis Fil d’ecosse to gwarancja doskonałej bawełny. fot: parisiangentleman.fr\nWełna owcza to według niektórych ekspertów najlepszy materiał na skarpetki. Zapewnia ciepło i dobrą oddychalność, a dzięki sprężystości włókien szybko wraca do formy. Jedną z jej najważniejszych zalet jest bardzo dobre odprowadzanie wilgoci (nie bez powodu ceniona bielizna termoaktywna produkowana jest z wełny merynosowej). Nawet jeśli stopy się spocą, to i tak nie czujemy wielkiego dyskomfortu. Wiele osób wzbrania się przed wełną z obawy przed jej szorstkością i gryzącym efektem. Otóż to kwestia jakości włókien. Najlepsi producenci wykorzystują runo z merynosów hodowanych w Australii i Nowej Zelandii. Superfine lub extrafine merino są miękkie i bardzo delikatne dla skóry. Absolutnie nie ma tutaj mowy o drażniącym działaniu. W asortymencie firmy Bresciani można znaleźć skarpety z wełny merynosowej 140’s w wersji 2 ply. Natomiast niektóre modele Pantherelli opierają się na przędzy 100’s. Brytyjska firma robi też skarpetki z unikalnej wełny Escorial. To naprawdę wysokiej klasy włókna. Wadą skarpet wełnianych może być pilingowanie, choć dotyczy to głównie modeli z grubszej i włochatej przędzy. No i jeszcze cena – skarpety wełniane są zazwyczaj kilkadziesiąt procent droższe od bawełnianych.\nSkarpetki z wełny merynosowej. fot: customshirt1.com Wełna merino to najlepszy wybór nie tylko na zimę\nKaszmir należy do najdelikatniejszych i najdroższych włókien skarpetkowych, dlatego tak rzadko jest stosowany w tym asortymencie. Niestety jego miękkość nie idzie w parze z trwałością. Najbardziej zmysłowe kaszmiry pozyskuje się z kóz żyjących w wewnętrznej części Mongolii i Północnych Chinach. Skarpety zrobione w stu procentach z takiej przędzy są niezwykle przyjemne w dotyku, ale ich żywotność jest znikoma. O wiele silniejsze są kaszmiry z Afganistanu i Nowej Zelandii, lecz tym samym tracą nieco na miękkości. Kruchość tego luksusowego włókna powoduje, że najczęściej wzmacnia się je domieszkami, przeważnie syntetycznymi. Najbardziej ekskluzywna wersja to połączenie kaszmiru z jedwabiem. Zdecydowanie zyskuje na trwałości, nadal jest nieprzeciętnie delikatna i wygląda mniej puszyście.\nSkarpetki kaszmirowe. fot: customshirt1.com Skarpetki kaszmirowo jedwabne są trwalsze niż wersje z czystego kaszmiru i równie ekskluzywne. fot: bresciani.it\nProducenci wiedzą, że słowo kaszmir działa przyciągająco. Dlatego często jest ono umieszczane na metkach wielkimi literami, aby wyraźnie zaznaczyć obecność ekskluzywnych włókien w składzie. Czasami sformułowanie takie sugeruje wykonanie z czystego kaszmiru, a w ostatecznym rozrachunku okazuje się, że jego zawartość jest naprawdę znikoma. Aby nie stracić większości zalet tego cienkiego włókna, powinno ono obejmować nie mniej niż 50 % składu przędzy, choć nawet niewielki dodatek kaszmiru znacząco podnosi walory dotykowe, co dla wielu osób jest najważniejszą cechą tej ekskluzywnej wełny. Skarpety wykonane z przędzy 100% kaszmir to produkt luksusowy, bo za jedną parę trzeba zapłacić co najmniej 120 zł, a ich trwałość nie będzie tak wysoka jak ich cena, ale są tez modele z niewielkim dodatkiem kaszmiru (5-10%), które można mieć za 60-70 zł.\nJedwab jest jednym z najmocniejszych włókien o naturalnym, szlachetnym połysku. Dzięki doskonałej podatności na farbowanie, może się pochwalić bardzo żywymi, mocnymi kolorami (stąd tak szerokie wykorzystanie tej przędzy w krawatach i poszetkach). Jednak w praktyce skarpetki z czystego jedwabiu najczęściej nosi się do strojów wieczorowych, więc ich kolorystyka ogranicza się do czerni i ciemnych granatów. Niektóre modele pod względem cienkości zbliżone są do damskich pończoch. Skóra wyraźnie prześwituje przez materiał, co może nie wygląda zbyt męsko, ale jest zgodne z kanonami klasycznej elegancji. Cieniutka przędza stwarza również pewne ryzyko rozerwania w newralgicznych miejscach. Siła tego włókna często ma zastosowanie utrwalające w mieszankach z innymi surowcami naturalnymi, jak wełna, kaszmir, czy bawełna. Zmniejsza też skłonności do pilingowania.\nSkarpetki jedwabne. fot: customshirt1.com Skarpety z jedwabiu są idealną opcją do strojów wieczorowych, np. smokingu. fot: gentlemansgazette.com\nLen jest mniej popularny w przemyśle dziewiarskim, a jego obecność na rynku jest zazwyczaj sezonowa. Oferuje niezrównaną trwałość, ponieważ dysponuje najsilniejszymi naturalnymi włóknami z wszystkich wymienionych powyżej. Latem lniane skarpetki są nie do przecenienia. Gwarantują oddychalność i chłód podczas noszenia, a ich specyficzny wygląd emanuje esencją lata. Świetnie się komponują z lnianymi spodniami. Ich główną wadą jest problem z elastycznością. Nie przywierają idealnie do nóg.\nSkarpetki lniane. fot: customshirt1.com\nSurowa, melanżowa tekstura lnianych skarpet wprost emanuje esencją lata.\nNa rynku można się spotkać również ze skarpetkami wytwarzanymi z innych włókien naturalnych, takich jak włosie wielbłąda, angora, konopie. W limitowanych edycjach wykorzystuje się też bajecznie drogie wikunie lub włókna cervelt – sierść z rzadkiego gatunku nowozelandzkiego jelenia. Bardziej przyziemne są włókna sztuczne typu bambus (często zachwalany jako naturalne włókno, co nie jest prawdą), czy modal, ale czołowi producenci raczej z nich nie korzystają.\nJedne z najdroższych skarpetek na świecie z ekskluzywnej wikunii (ponad 2000 zł za parę!). fot: metro.co.uk\nHarrys of London użył do wyrobu limitowanej kolekcji skarpet bardzo rzadkich i drogich włókien cervelt.\nZmorą dzisiejszego przemysłu tekstylnego jest nadużywanie włókien syntetycznych. Nie mam zamiaru ich demonizować, ponieważ niewielkie dodatki wplecione w naturalną przędzę mogą przynieść sporo pożytku dla skarpet. Problem pojawia się dopiero, gdy zawartość syntetyków sięga powyżej 20 %. Dla niektórych ta granica może być jeszcze niższa. Istotne jest również ich rozmieszczenie, gdyż w wyrobach z górnej półki nie muszą być obecne w całej powierzchni skarpet. Nie bez znaczenia jest też rodzaj użytego surowca. Znacznie lepszymi parametrami odznacza się poliamid/nylon w przeciwieństwie do poliestru i akrylu. Do zapewnienia elastyczności stosuje się przede wszystkim elastan (lycra, spandex). Generalnie syntetyczne włókna znacznie poprawiają trwałość i rozciągliwość dzianiny. Nie mniej jednak dzieje się to kosztem jej delikatności i zazwyczaj także – oddychalności. Dlatego trzeba samodzielnie zdefiniować swoje wymagania i preferencje. Albo stawiamy na dłuższą żywotność, albo maksymalny komfort i przyjemność z noszenia.\nW przypadku włókien naturalnych, a zwłaszcza bawełny, bardzo ważna jest ich obróbka, która jest w stanie zwiększyć właściwości fizyczne oraz użytkowe przędzy. To ten etap bardzo mocno odróżnia skarpety tanie i skarpety z wysokiej półki. Dobra przędza powinna być poddana procesowi czesania, dzięki czemu do produkcji skarpet zostaną użyte tylko najdłuższe, najprostsze i najwytrzymalsze nici. Bawełna, czy wełna czesankowa stanowi opcję lepszą jakościowo, aczkolwiek bardziej kosztowną.\nWłókna czesane są dłuższe i wytrzymalsze. fot: gallospa.it\nMerceryzacja to kolejny sposób na polepszenie jakości i siły włókien. Tak przetworzona przędza staje się wygładzona, mocniejsza i dużo łatwiej się barwi. Co więcej, kolor utrzymuje się przez znacznie dłuższy czas. Większość topowych producentów uważa ten proces za obowiązkowy, a niektórzy przeprowadzają go nawet dwa razy. Dla uzyskania najlepszych rezultatów dodatkowo poddają włókna opalaniu. Skarpetki z tak przygotowanej dzianiny cechuje niezrównana gładkość, jedwabisty połysk, nasycenie kolorów oraz lepsza odporność na pilingowanie.\nSkarpety z przędzy poddanej merceryzacji są wytrzymalsze i po prostu ładniejsze. fot: parisiangentleman.fr\nDo produkcji najwyższej klasy skarpet wykorzystuje się nici 2-ply, czyli dwóch włókien splecionych w jedną. Często takie oznaczenia spotykamy na koszulach, ale wśród skarpetkowych dodatków są równie pożądane i cenione. Przygotowane w ten sposób nici są zdecydowanie silniejsze, co zbawiennie wpływa na ich trwałość. Oczywiście mamy tu do czynienia ze zwiększoną ilością użytego surowca, co przekłada się na wyższą cenę.\nWłókna 2-ply znacznie poprawiają trwałość skarpet. fot: customshirt1.com\nWZMOCNIONE STREFY KRYTYCZNE\nKażda skarpetka jest najbardziej narażona na rozdarcia w okolicach pięty i palców. Są to miejsca newralgiczne, które wymagają wzmocnienia. Tutaj właśnie pole do popisu mają włókna syntetyczne. W modelach najwyższej klasy niewielka ilość poliamidu jest dodawana wyłącznie w obszarach pięty i palców, a czasami całych spodów. Korpus skarpety pozostaje absolutnie wolny od sztucznych domieszek. To idealny kompromis między trwałością, a przyjemnością noszenia. Bywa, że do wzmocnienia stref stosuje się również naturalne włókna, np. mocny jedwab lub bawełnę. Takie rozwiązania są szlachetniejsze, ale niekoniecznie wytrzymalsze. Poza tym istnieją takie techniki jak “core spun” pozwalające wkomponować sztuczne włókno w dzianinę bez dostępu do skóry. Poliamid pełni rolę wewnętrznego rdzenia, który jest owinięty np. bawełnianymi nićmi. Ogólnie rzecz ujmując skarpeta i tak jest w całości pokryta naturalnym surowcem, ale nie brakuje jej korzystnych właściwości płynących z obecności syntetyków.\nOkolice pięt i palców powinny być wzmocnione. Źródło: pinterest.com\nCałkowicie naturalną praktykę stanowi dodawanie elastanu do ściągacza. Nawet jeśli na metce widnieje napis “100 % wełna”, to ten elastan i tak się tam znajduje. Jednak przynosi to więcej korzyści niż szkody. Często nawet dodatek syntetyków w strefach krytycznych nie jest uwzględniany w składzie przez producentów. Tak czy inaczej jest to znacznie lepsze rozwiązanie, niż w przypadku tanich skarpet, które z reguły są pokryte mieszanką naturalno-syntetyczną na całej powierzchni.\nURZĄDZENIA PRODUKCYJNE I WYKOŃCZENIOWE\nDobrze wyposażony park maszynowy, jak ten w fabryce Marcoliani w Mediolanie, pozwala na produkcję skarpet wysokiej jakości. fot: bracatus.com\nPoza użytą przędzą ogromne znaczenie dla jakości skarpet mają maszyny, na których się je dzierga. Przede wszystkim liczy się w nich ilość igieł rozłożonych wokół cylindra. Im ich więcej, tym liczniejsze i drobniejsze ściegi, a finalny materiał cieńszy. Wskaźnik ilości igieł często określa się angielskim zwrotem “gauge”. Przykładowo Pantherella dzieli swoje wyroby na cztery grupy: heavy gauge (96 ściegów), fine gauge (176 ściegów), fine gauge (200 ściegów) oraz super fine gauge (240 ściegów). Skarpety z pierwszej kategorii są grubsze, przez co bardziej odpowiednie dla stylu swobodnego i solidnych butów powyżej kostki. Pozostałe nadają się do zestawów bardziej formalnych, bo są delikatniejsze.\nIlość igieł znajdujących się na cylindrze maszyny ma wpływ na jakość skarpet. fot: bracatus.com\nIm większa ilość igieł, na których zrobiono skarpety, tym liczniejsze ściegi i drobniejsza dzianina. fot: pantherella.com\nJeśli ktoś chciałby sprawdzić na jakiej maszynie wykonano daną parę skarpet, to jest to możliwe, aczkolwiek to aptekarska robota. Skarpetę należy rozłożyć na płasko i policzyć ilość ściegów tuż pod ściągaczem, a następnie pomnożyć ją przez dwa. Jeden ścieg równa się jednej igle, czyli skarpeta mająca w obwodzie 200 ściegów została zrobiona na 200-stu igłowym cylindrze. To dość żmudny, ale prosty sposób. Oczywiście część producentów, chcąc podkreślić wysoki status swoich wyrobów, umieszcza informację o liczbie użytych igieł na swoich stronach internetowych.\nNajbardziej ekskluzywne skarpetki wytwarza się przy użyciu 240 – 280 igieł. Tylko tak wyposażone maszyny są w stanie pracować z najcieńszymi, najdelikatniejszymi włóknami. Działają nieco wolniej i podlegają zwiększonym kontrolom. W efekcie otrzymujemy bardzo lekkie, cienkie skarpety o wyjątkowo drobnych ściegach. Są zupełnie inne niż większość standardowych par, które możemy znaleźć na lokalnym rynku. Materiał jest ścisły, delikatny, czasami wręcz prześwitujący, co może wywoływać obawy o trwałość. Jednak wbrew pozorom olbrzymia gęstość ściegów wiąże się z doskonałą wytrzymałością, lepszym dopasowaniem i komfortem noszenia. Dodatkowo precyzyjne igły umożliwiają tworzenie dokładniejszych, lepiej zdefiniowanych wzorów. Maszyn w takim przedziale używają m.in. marki: Bresciani, Fort Belvedere, Gammarelli, Mazarin, William Abraham, Pantherella.\nSkarpetki wydziergane na ponad dwustu igłach mają m.in. bardziej wyraziste wzory. fot: parisiangentleman.fr\nKolejnym znakiem rozpoznawczym skarpet dobrej jakości jest tzw. “hand linked toe”, czyli ręczne łączenie korpusu z częścią palcową – noskiem. Skarpety powstają w formie rurkowatej, którą trzeba zamknąć z jednej strony. Nazwa może sugerować, że scala ją pracownik za pomocą igły i nitki. Prawda jednak wygląda nieco inaczej. Służy do tego specjalna maszyna, która bezwzględnie wymaga udziału ludzkiej, ręcznej pracy. Dzięki niej i wykwalifikowanemu pracownikowi szew łączący obie części jest gładki, niemal niewyczuwalny, a co za tym idzie nie drażni stopy nawet w najmniejszym stopniu. Korzystanie z tych maszyn to swoisty ukłon w stronę tradycji i dbałości o szczegóły. W masowej produkcji ten zabieg przebiega bez ingerencji ludzkiej.\nMaszyna do ręcznego łączenia palców z korpusem. Źródło: bresciani1970.blogspot.com\nTradycyjna maszyna do “zamykania” skarpet musi być obsługiwana przez wykwalifikowanego pracownika. fot: gallospa.it\nPo lewej wypukły szew łączący palce (produkcja masowa), a po prawej gładki szew (maszyna do ręcznego łączenia palców).\nWażne jest także wykończenie ściągacza, który powinien być schludnie i dokładnie zakończony. Wystające nitki i poszarpany wygląd górnych okolic skarpet działają dyskwalifikująco na ich jakość.\nSkarpetki powinny ściśle przylegać do nóg. fot: falke.com\nInny ważny czynnik wpływający na jakość skarpet to dopasowanie. Porządna skarpeta powinna ściśle przylegać do nogi na całej długości i nie opadać w trakcie chodzenia. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na rozmiar, ponieważ tylko odpowiednio dobrany gwarantuje nienaganny wygląd przez cały dzień i komfort. Na rynku można się spotkać ze skarpetami “one size”, ale z reguły są gorszym rozwiązaniem. Lepiej wypadają firmy, które mają swoją paletę rozmiarową znacznie bardziej rozbudowaną. Większy wybór zawsze oznacza większe prawdopodobieństwo właściwego dopasowania.\nZdolność skarpet do trzymania się na właściwym miejscu zależy również od ich długości i elastycznej siły. Podkolanówki znacznie lepiej leżą i nie mają tendencji do zsuwania się. Nieregularny kształt łydki może powodować, że w niektórych miejscach ściągacz będzie łatwiej opadać. Tutaj niezastąpiony okazuje się elastan. Właśnie dzięki niemu mężczyźni mogli zrezygnować ze specjalnych podwiązek do skarpet, które dawniej były obowiązkowym akcesorium każdego dżentelmena. Syntetyczny dodatek i konstrukcja ściągacza musi być dobrze wyważona, ponieważ za mocny ucisk stanie się przyczyną dyskomfortu.\nPodkolanówki ściślej trzymają się na nogach. fot: customshirt1.com\nNa lepsze dopasowanie można również liczyć wybierając skarpetki żebrowane zamiast gładkich. Dla większości mężczyzn dobór jednego lub drugiego typu sprowadza się zazwyczaj do kwestii estetycznych, ale wiąże się też z poziomem ścisłości na nogach. Dodatkowe pionowe żebra nadają skarpecie większej elastyczności i sprężystości.\nSkarpetki żebrowane są elastyczniejsze i lepiej przylegają do nóg niż gładkie. fot: bq.sg\nWspólną cechą wszystkich dobrej jakości skarpet jest cena. Niestety wyroby opisane wyżej nie należą do tanich, ale zazwyczaj idzie za tym dużo wyższa jakość, co przekłada się na dłuższą żywotność oraz zdecydowanie lepszy komfort użytkowania. Zarówno wizualnie, jak i dotykowo daleko odbiegają od tanich odpowiedników. Najwyższej jakości warto szukać u sprawdzonych producentów, takich jak Gammarelli, Mazarin, Gallo, Marcoliani, Bresciani, Falke, Fort Belvedere, Dore Dore, Zimmerli, William Abraham, Pantherella. To firmy, które specjalizują się wyłącznie w skarpetach, w wielu przypadkach robią to od pokoleń, zatem można być pewnym, że swój produkt mają bardzo dopracowany. Tu sytuacja jest podobna jak z klasycznym obuwiem – jeśli szukasz dobrych butów o najlepszym stosunku ceny do jakości, to z dużo większym prawdopodobieństwem znajdziesz je u marek produkujących tylko obuwie, niż u marek modowych, dla których buty są jedną z wielu grup produktowych, w dodatku nie produkowaną przez nich, lecz zamawianą u podwykonawców.\nTrzeba przy tym pamiętać, że niektóre marki skarpetowe w zależności od linii, cechuje spora rozbieżność w jakości. Na przykład Falke w swojej kolekcji “Luxury Line” posiada najbardziej ekskluzywne skarpetki oparte na szlachetnych, naturalnych włóknach. Pozostałe produkty tej firmy oferują niższą jakość, co ma odzwierciedlenie również w cenie. Godne uwagi są też bardziej budżetowe opcje, jakie oferuje m.in. turecki Viccel czy portugalska Pedemeia. Innym powodem, dla którego warto wybierać sprawdzone marki są przeprowadzane w zakładach rygorystyczne kontrole jakości. Produkty są testowane na wielu etapach produkcji, a modele nawet w niewielkim stopniu wybrakowane odrzuca się lub sprzedaje jako drugi gatunek. Liderzy branży mają też stałych, zaufanych dostawców przędzy najwyższej jakości, wśród których znajduje się Carriagi, Filmar, czy Loro Piana.\nSkarpetki Mazarin. fot: parisiangentleman.fr\nNiestety polski rynek w kwestii skarpetek dobrej jakości ma niewiele do zaoferowania. Być może dlatego, że gro konsumentów nie ma wielkich wymagań w tym względzie. Niektórym łatwiej jest wydać nawet kilka tysięcy na garnitur niż kilkadziesiąt złotych na parę skarpet. Najczęściej właśnie cena stanowi główny czynnik decydujący o zakupie. Jedynie bardziej świadomi mężczyźni domagają się czegoś więcej od dodatków zakładanych na stopy. Jakość warto stawiać na pierwszym miejscu nawet, a może zwłaszcza w przypadku skarpet.\nCo do polskich skarpet to polecam Wólczankę ale tylko i wyłącznie modele z bawełny merceryzowanej. W promocji czasami są po 7 zł. Jeśli chodzi o cena/jakość to lepszego wyboru raczej nie ma, ale minusem jest mała dostępność i mała różnorodność – ostatnio widziałem tylko granatowe i brązowe, parę lat temu było bardzo dużo wzorów.\nZgadzam się. Jeśli chodzi o relację ceny do jakości, to nie znalazłem lepszych u rodzimych marek. Też mam na myśli te merceryzowane, bo pozostałe bez rewelacji jeśli chodzi o jakość.\nNiestety od 3 sezonów z bawełny merceryzowanej dostępne są jedynie granatowe, czarne i szare. W dodatku w 100% bawełny. Niby chwalebny skład, lecz nie są to bardzo wysokie skarpetki i bez dodatku elastanu bardo szybko zsuwają się z łydki.\nA brązowych już nie ma? Kupowałem na początku roku kilka par.\nAktualnie Vistula takie ma.\nMam pytanie, na jednym ze zdjęć widzę skarpety zakończone w miejscu palców taką nitką, zazwyczaj w innym kolorze. Mozna sie z tym spotkac przegladajac zagraniczne marki niszowe typu berg&berg. Czy to swiadczy o jakosci wykonania, jakims specjalnym szyciu? Po.co ta kontrastowa niteczka?\nTa nitka to znak rozpoznawczy skarpet Bresciani. Produkują między innymi dla berg & berg. Ten dodatkowy detal jest ręcznie doszywany i poza estetycznymi walorami pełni jeszcze funkcję rozmiarówki. Każdy kolor przyporządkowany jest odpowiedniemu rozmiarowi.\nCo to jest “wewnętrzna część Mongolii”? Czy chodzi o region w północnych Chinach, nazywany Mongolią Wewnętrzną?\nTeraz widzę, że trochę nieprecyzyjnie sformułowałem pochodzenie kaszmiru. Mongolia Wewnętrzna, czyli autonomiczny region w północnych Chinach – to właśnie tamtejszy kaszmir uchodzi za najlepszy na świecie. Ermenegildo Zegna na metkach swoich kaszmirowych produktów czasami nawet zaznacza pochodzenie przędzy dodając dopisek “Inner Mongolia”. Natomiast u Loro Piany można się spotkać z napisem “Top China”.\nMoże autor coś polecić na polskim rynku z dobrą relacja cena do jakości ? Kupowałem w Calzedonia/Intimissimi z bawełny mercerowanej ale raczej nie wychodza poza standard, również paleta kolorów dosyć wąska. Wymienione w artykule firmy są raczej średnio dostępne w naszym kraju niestety. Przy okazji jakby polecił Pan jakiś model z mieszanki materiałów oddychających (nie jak czysta bawełna co wspomniane w artykule) to byłbym wdzięczny .\nJa polecam modele merceryzowane z Wólczanki. Mam kilka par od Szarmanta i również jestem zadowolony.\nOprócz tego w miarę często trafiają się skarpety Pantherella w TK Maxx, rzadziej też Falke. Wychodzi 15-30 zł za parę. W tym samym miejscu trafiają się też droższe, biznesowe linie Happy Socks (taka czarna metka) i one też są jakościowo OK.\nNo i jeszcze Emanuel Berg ma obecnie sporo modeli z rabatem 50%, a producentem ich skarpet jest prawdopodobnie włoska marka Bresciani:\nDziękować wielki za odpowiedź.\nCo do happy socks to ten skład jest dla mnie nieakceptowalny w tej cenie. Rozumiem, że czarna linia jest z lepszych materiałów ?\nTak, bawełna merceryzowana. Mam kilka par z tej serii i to zupełnie inna jakość niż te “kolorowe” modele.\nU Berga większość (jak nie wszystkie ) modeli jest już niedostępna ;(\nTe od Szarmanta – z obecnej oferty – to na 99% Pedemeia.\nTylko cena okropnie zawyżona, lepiej kupić wysyłkowo z Portugalii (cena przesyłki 7 euro – cena skarpet to:\n4,2 -7 euro)\nNo na czymś przecież musi zarobić… ;)\nPedemeia często to i za 1? robi wyprzedaż modeli, ale fakt, najlepiej wychodzi na wakacjach w Portugalii.\nA co Pan sądzi o takich markach jak President (także chwalą się dzianiem nawet na 260 igłach) Pourana (chwalą się tkaniem z 2-ply) czy Moda Milano (np z bawełna egipską) dostępne na polecanej przez Pana w innym wpisie sklepie http://www.skarpetydeluxe.pl a tutaj o tych markach nie wspomniano … czy zatem nie są tak dobre jak głosi reklama?\nMam chyba cztery pary ich skarpet i jakość średnia, spodziewałem się czegoś lepszego, ale w generalnie tej cenie nie jest źle (20-25 zł za parę).\n?Sea Island cotton nie ma sobie równych pod względem wytrzymałości i trwałości??\nTo jakiś żart? Bawełna ta jest faktycznie bardzo miła w dotyku i ?luksusowa? w wyglądzie, ale jest równocześnie bardzo delikatna i podatna na uszkodzenia. Rzeczy z bawełny Sea Island, które posiadam (np. swetry John Smedley) na pewno nie są trwałe i wytrzymałe, ?zwykła? bawełna radzi sobie o wiele lepiej.\nMoże gramaturę masz lichą? Samo włókno to jedno, ale ważna jest też gramatura. To tak jak z tkaninami garniturowymi. Wełna 180s może być cieniutką tkaniną wiosenną, którą można zedrzeć w dwa sezony, a może też być grubą flanelą i wtedy posłuży wiele lat.\nMam kilka par skarpet z Sea Island i faktycznie są nie do zdarcia.\nPotwierdzam. Od dziecka nosze tylko skarpetki z Sea Island i jeszcze trzymaja fason..\nTo stopa Ci nie urosła? ;)\nMoże p.Maria zaczęła nosić od urodzin jej dziecka? ;-)\nNoszę skarpetki z sea island firmy Falke i nie narzekam na ich trwałość. Poza tym mam kilka par z egipskiej bawełny fil d’ecosse i również są bardzo wytrzymałe, ale dużo mniej delikatne w dotyku. Sweterki Smedley’a z sea island są wyjątkowo cienkie i delikatne. Miałem okazję się im przyjrzeć w TK Maxx bodajże, ale ostatecznie nie kupiłem, więc nie mogę wypowiadać się na temat ich trwałości.\nMoże nie do końca w temacie, ale przy okazji chciałbym spytać jak oceniasz buty Loake? Zauważyłem, że prawie w ogóle nie nosisz butów angielskich (a możnaby się spierać, że ręcznie wykonane angielskie buty to klasyka mody męskiej). Pamiętam wpis o tym, że brązowe/koniakowe borgsy to buty, które powinny być numerem jeden w szafie każdego meżczyzny. Jak oceaniasz model Loake Chester (podobno ich najbardziej klasyczny model)? Czy opłaca się kupować buty założone kilka razy – oczywiście z uwzględnieniem niższej ceny?\nJakoś inne marki mi bardziej przypasowały, ale miałem brytyjskie Grensony czy najniższą linię Loake.\nLinia 1880 jest jak najbardziej godna uwagi i podlinkowane buty mają niezłą cenę (choć na e-bay pewnie można znaleźć taniej), więc jeśli rozmiar i fason ci przypasuje, to pewnie będziesz zadowolony.\nWszystko fajnie dał bym nawet xx/xxx zł za parę skarpet ale ciężko dostać rozmiar 38 ;). Wszystkie marki z UK mają rozmiar od 40-44 a to za dużo jak dla mnie.\nPedemeia ma 37-38 :)\nJak wygląda poziom jakości skarpet Pedemeia? Akurat z nimi nie mam osobistych doświadczeń, a cenowo wychodzą całkiem przyzwoicie.\nCiężko mi powiedzieć na dłuższą metę. Najbardziej noszony model to 85% wełna, 15% poliamid, żebrowane. Z tych jestem zadowolony, dzianina jest miękka, przyjemna w dotyku. Absolutnie żadnego gryzienia czy swędzenia skóry. Dla mnie mają albo za szeroką łydkę, albo za luźny ściągacz bo lubią opadać. Na materiale nie widać póki co śladów zużycia, założone póki co kilkanaście razy. Piorę je normalnie w pralce, w zwykłych środkach, nie chce mi się prać ręcznie.\nŻebrowana bawełna 100% sprawuje się też całkiem nieźle. Ładne kolory, duży ich wybór. Nie uciskają, są dość wygodne, jeszcze się nie zdefasonowały, mimo kilkunastu założeń – a przy 100% bawełny bez dodatków syntetycznych spodziewałem się że szybko zaczną tracić kształt. Bardzo mi się podoba żebrowanie, jest idealnie takie jakiego chciałem. Poza tym w cenie poniżej 2 dych uważam że są naprawdę fajne. Może nie jest to ekstraliga, ale cena również jest uczciwa.\nBrakuje mi modelu z 2-3% elastanu i reszta bawełny w dokładnie takim żebrowaniu jak 100% bawełna. Są z elastanem, ale trochę inny, mniej podobający mi się wzór. Nie wiem czy na takie jakim chciał po prostu nie ma popytu czy też przemawiają względy techniczne.\nA, w bawełnianych też opadają mi z łydki. Podkolanówek nie noszę, nie lubię.\nDzięki za odpowiedź. Brzmi zachęcająco. Dla mnie to nie musi być ekstraliga. Ważniejszy jest stosunek jakości do ceny, a tutaj wypada nieźle.\nŚwietny, bardzo rzeczowo napisany artykuł! To poziom Mr Vintage z czasów, gdy miał więcej czasu. :) Takie gościnne wpisy są bardzo ok!\nBardzo dziękuję. Poprzedni wpis o paisley był mocno historyczny. Tym razem chciałem się pokazać z zupełnie innej strony.\nKupuje w Lidlu/Biedronce czarne, szare lub brązowe. 2,90 za parę, jakość przyzwoita. Jak coś się dzieje to kubeł.\nNiezbadane są meandry współczesnego korpo-dress-codu, kolorowe krawaty są na cenzorowanym ponieważ mogą “rozpraszać uwagę kontrahenta” (!), mamy wiec niekończący się festiwal granatu, niebieskiego i szarzyzny.\nA skarpety, wzorzyste, w kolorowe ciapki mogą być, jak się okazuje Gdzie tu sens? Nie powinno byc odwrotnie?\nKorporacyjny dress code z reguły narzuca unikanie krzykliwych kolorów nie tylko na krawatach, ale ogólnie w całym stroju, również na skarpetach. Tyle że nie każdy podlega sztywnym zasadom dress code’u, jak np. ja. Dlatego mogę sobie pozwolić na noszenie kolorowych i wzorzystych skarpetek. Takie też głównie widnieją na zdjęciach w powyższym artykule. Uznałem, że będą ciekawsze, niż zwykłe granatowe lub szare.\nJak rozmawiasz z kontrahentem to patrzysz w okolice kostek i ciągle odwraca Twoją uwagę śmieszny kotek na skarpetkach czy raczej patrzysz w okolice twarzy i ciągle odwraca Twoją uwagę śmieszny kotek na krawacie?\nMężczyzna nie zakłada do pracy krawata ze śmiesznym kotkiem. Skarpet zresztą też nie. Na spacer z psem, lub krawat żeby rozśmieszyć dzieci na przyjęciu urodzinowym-owszem. Jest widoczna granica między człowiekiem “modnym” a poważnym. Takie niestety czasy… Chcesz się wyróżnić? Nie rób sobie tatuażu ani nie zapuszczaj zarostu/brody… I nie zakładaj krawata w “zabawne kotki” Pozdrawiam\nJeżeli od kilkunastu lat mam brodę to jestem modny, wyróżniam się czy jestem poważny?\nJak masz brodę to jesteś brodaczem :-) W pełnym i wielorakim tego słowa znaczeniu\nMierzyłem ostatnio śniegowce Timberlanda w pięknym koniakowym kolorze. Buty są porządne, ale to mnie przerosło, gdyż są dla mnie zbyt toporne, sztywne i samo ubieranie było męczące. Pytanie: jakie inne buty polecacie na zimę? Za chwilę śnieg spadnie, a ja nie mam butów.\nMoże Sorel, jest na Zalando.\nSorel to szajs, od kiedy przenieśli produkcję z Kanady do Azji. Rozpadają się po max jednym sezonie\nW sumie i tak nie wykorzystałbym w pełni potencjału tych śniegowców. Jakieś trzewiki by mnie interesowały do chodzenia po mieście. Tylko żeby dały radę ze śniegiem.\nKlaszyczne buty maja pancerny model Berwicka 317. Niezbyt piękny, ale powinien dać radę w naszych warunkach.\nKogo polecasz? Wydaje mi się że wspominałeś kiedyś o jakiejś polskiej marce produkującej śniegowce, trapery i tak dalej. Z całkiem niezłych skór…\nHanzel robi dobre buty za przyzwoitą cenę. Odpowiednio zaimpregnowane przetrzymają 3-5 lat nawet najgorszej śnieżno-solnej brei (moje tyle trzymają, mam jedną parę na najgorszą niepogodę)\nDziękuję za przypomnienie, dorzucam do ulubionych w przeglądarce :)\nBardzo interesujący temat, chodź wydawać by się mogło, że to tylko skarpety to jednak i na ich temat można napisać coś ciekawego.\nCzekam również na oddzielny artykuł dotyczący męskiej bielizny, na pewno wielu z nas ma również pewnie problemy na co zwrócić uwagę przy wyborze tej części męskiej garderoby. Czy jest szansa na taki artykuł, Sz. Mr. Vintage? Pozdrawiam!\nSerio potrzebuje Pan pomocy blogera do kupna majtek???\nKwestia czasu. Poszetka już sprzedaje bokserki z koszulowych tkanin. Zaraz podchwyci Miler oraz cała reszta i blogerzy zaczną rozstrząsać na temat gaci przekazanych im oczywiście nieodpłatnie przez firmę X.\nRozwiążę Twój problem. Zakładaj majtki zgodnie z instrukcja obsługi. Żołtym do przodu brązowym do tyłu.\nCzy według instrukcji można zakładać przez głowę? I jak prasować?\nCzyli z przodu sernik, z tyłu piernik?\nCzy majtko powinno się dobierać do krawata czy na odwrót?\nMajto zawsze na odwrót.\nMajtki dobieramy kolorem do stanika partnerki\nProszę o polecenie jakichś skarpet z wełny merynosowej o rozsądnym stosunku ceny do jakości. Mogą być gładkie.\nOstatnio na allegro pojawiło się trochę skarpet marki Ermenegildo Zegna, w tym merino z poliamidem. Wychodzi około 30zł za parę. Niestety mają spore ograniczenia rozmiarowe i kolorystyczne, ale może coś przypasuje.\nA jak wygląda sprawa długości tych skarpet, o których mowa (Zegna)? Ma ktoś doświadczenie?\nPytanie z pochodnej do skarpet półki. Czy skórzane buty do garnituru mają prawo skrzypieć? Są nowe, ale wydaje mi się że dyskomfort akustyczny przewyższa cenę… marki nie będę podawał ale zakup rzędu 1000 zł. Dzięki serdeczne. Pozdro z Czech.\nZaskakujące. Mi się jeszcze skrzypiące buty nie przydarzyły, a posiadam modele z różnych półek cenowych. Skrzypienie podczas chodzenia uznałbym za wadę. Pozdrawiam.\nA ja mam pytanie, jak kto jest, że przy okazji opisywania materiałów tekstylnych zawsze pojawia się hasło, że dodatek syntetyczny obniża “oddychalność”. A przecież stroje sportowe, koszulki, bielizna termoaktywna czy choćby specjalistyczne kurtki niemal w całości są zrobione z syntetyków?\nKtoś gdzieś się myli lub kłamie. Pytanie kto?\nOddychalność nie zależy od składu, tylko od splotu i apretury.\nSą np. super oddychające tkaniny poliamidowe (pertex), a pewnie jest sporo takich, które w ogóle nie przepuszczają powietrza.\nNikt. Po prostu poliester to nie jest jedna i ta sama tkanina. Są tkaniny techniczne które mają świetne parametry, np: Link, jak widać, z BWB.\nTylko czy garnitur za 250 PLN z Próchniaka ma taką strukturę jak koszulka za 5 stów wyżej czy to tani, parszywy, ciasno tkany poliester z dodatkiem mocno przetworzonej, pozbawionej lanoliny, taniej wełny?\nBo może garnitur czy płaszcz z materiału jak koszulka rowerowa wyżej dobrze by oddychał, ale czy na pewno chciałbyś w tym chodzić? Poza tym pamiętaj jeszcze że w bieliźnie termoaktywnej czy koszulkach dla kolarzy ważne jest dokładne przyleganie materiału do ciała.\nNikt się nie myli, nikt nie kłamie. Poliester jest wybierany do odzieży sportowej czy bielizny termoaktywnej ze względu na niską chłonność wilgoci. Chodzi o to że jak ćwiczysz to pot nie wsiąka w ubranie i nie klei się ono do ciała. Tak samo specjalistyczne kurtki – wodoodporność i zatrzymanie ciepła, a nie oddychalność.\nduzy wybór (stosunkowo tanich) w tym jedwabnych dłuższych i podkolanówek , kupuję na Brackiej 5.\nWarto jeszcze uściślić, w jakim mieście ;]\nUdałem się pod ten adres i żadnych skarpetek nie było, jedynie padał deszcz.\nczy będzie niedługo poradnik prezentowy ?\nTak, jest taki plan.\nŚwietny wpis, zimno się zrobiło więc przydałyby się wełniane. Poszukuję również czapkę. W bytomiu jest 80% wełna cena 80zł po rabacie można kupić za niecałe 50zł. Czy bardziej będzie grzała i lepiej wykonana kaszmirowa z h&m (również jest rabat 40% to wychodzi około 78zł ).\nJuż się bałem, że nie będę miał co robić w te przydługie listopadowe wieczory. A tymczasem mogę zawsze policzyć ilość ściegów tuż pod ściągaczem, a następnie pomnożyć ją przez dwa. Do wiosny zleci ;)\nJeśli chodzi o skarpety.\nMam kilka par prawie takich samych skarpet.\nCzy są jakieś sposoby aby je jakoś oznaczyć? Aby zawsze zakładać parę?\nJakieś monogramy, nitki?\nZaraz zaraz, ale po co? Mam kilka takich samych koszul. Często kupuję po parę takich samych. W sumie nic mnie nie obchodzi, która jest która i czy tę, co mam dziś na sobie, miałem też tydzień temu, czy nie. Te skarpety są identyczne i przypadek sprawił, że akurat znalazły się w jednej parze. Więc mogą swobodnie się parzyć w dowolnych konstelacjach bez przykrych konsekwencji\nAle pewnie chodzi o to, że jedne są używane 6 mies, inne 12 mies a inne 3 tygodnie.\nI pary różnią się między sobą. Tak to jest jak masz 12 par czarnych skarpet :-)\nJeśli chodzi o skarpety bambusowe, dlaczego czołowi producenci nie korzystają z tego materiału? Osobiście użytkuję i bardzo sobie chwalę, świetnie pochłaniają wilgoć i są miłe w dotyku.\nBambus nie należy do naturalnych włókien. Pewnie dlatego czołowi producenci z niego nie korzystają. Kupiłem kiedyś z ciekawości kilka par skarpet z wiskozy bambusowej i też sobie chwalę. Nie są drogie, a w użytkowaniu całkiem przyjemne. Podobno modal ma też bardzo dobre właściwości pochłaniania wilgoci, ale skarpet z tego materiału jeszcze nie próbowałem.\nMoże mają domieszkę jedynie bambusową? Niech mnie ktoś poprawi, ale skarpety bambusowe (wiskoza) są materiałem sztucznym i nie chłoną wilgoci? Z bambusem mają niewiele wspólnego – pozyskuje się z niego celulozę, która w procesach chemicznych dalej jest przetwarzana na materiał włókienniczy. Tym samym nie posiada charakterystycznych właściwości antybakteryjnych o których tyle się mówi. Sam mam kilka par skarpet bambusowych i niestety nie zdają egzaminu. Głupi zawsze muszę się uczyć na własnych błędach, nigdy czyichś :/.\nWspaniały, interesujący artykuł. Świetnie się go czytało – za co bardzo dziękuję -, interesuje mnie jednak co Pan sądzi o materiałach sztucznych typu Modal, Lyocel/Tencel oraz ich (podobno) bardzo przyjemnej w dotyku i niesamowicie dobrze chłonącej odmianie SeaCell?\nKOCHAM WASZE KOMENTARZE :)\nDzien dobry wszystkim, czy zatem skarpety falke w cenie 17 – 19 euro bylyby tej lepszej jakosci? Dziekuje uprzejmie\nTak, Falke to sprawdzona marka, powinieneś być zadowolony.\nNie ma w Polsce porządnych skarpet O ile się preferuje wyroby poniżej 100zł Natomiast standardowo większość włoskich jest znakomita 2? para\nJa nie mogę Wy naprawdę wydajecie tyle pieniędzy na skarpety ,buty itp.?a ja się zastanawiam czy ludziom się z nadmiatu pieniędzy nie po………. w główkach.\nU mnie zawsze wygrywają te z nastopy.pl Mają dużo fajnych firm, na przykład HappySocks, które uwielbiam!\nPowiadomienie o plikach cookie - Co wpływa na jakość skarpet? korzysta z plików cookie. Pozostając na tej stronie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Zamknij


W różnych tradycjach jogi rozwój praktyki asan przebiega odmiennie. W zależności od stylu dopuszczalne jest używanie do pomocy różnych - pozwalających na wykonanie ćwiczącemu pozycji, których normalnie nie mógłby zrobić. Pomoce mogą być różnego rodzaju:\n- po specjalistyczne przyrządu typu: treser, pudełko do Viparita Karani czy specjalny , drewniany most do wygięć do tyłu.\nużywane są jako przejściowe udogodnienie - docelowo, klasycznie pozycje wykonywane są bez użycia pomocy, aczkolwiek także od tej reguły są wyjątki.\nCzęsto anatomiczna budowa ciała niejako narzuca konieczność jakiegoś wsparcia przy wykonywaniu pozycji. Przykładem takiej Asany jest Salamba Sarvangasana- świeca, której wykonywanie na dłuższą metę ( i dłuższe czasy trwania w pozycji) bez korzystania z odpowiedniej wysokości podpórki pod barkami, bądź używanie podpórki niewystarczającej u bardzo wielu osób doprowadziło do urazów szyjnego odcinka kręgosłupa. Z kolei w niektórych odmianach jogi ( np. Astanga) nie są używane żadne pomoce. Co ważne w Astanga jodze świeca jest kolejną pozycją w dynamicznie wykonywanym cyklu i czas spędzany w pozycji jest krótki , tak więc ciało jest wstępnie przygotowane i rozgrzane. Jeśli jednak chce się wytrwać w pozycji dłużej niż kilka minut - 15 -30 min. Konieczne jest zastosowanie odpowiedniej podpórki.\nNa pytanie czy korzystać z pomocy- każdy odpowie sobie sam -warto jednak wiedzieć przed podjęciem decyzji jakie są za i przeciw.


Zegarki Gentleman - ZegarkiCentrum.pl\nCena::4 620,00 zł\nCena::1 346,00 zł\nZegarki bardzo odporne na wodę, ze wskazówkami oraz dostępne w ciekawych zestawieniach kolorystycznych. Tak wygląda seria Tissot Gentleman. Warto poznać ją nieco bliżej, ponieważ skrywa wiele ciekawych rozwiązań i funkcjonalności. Zacznijmy od tego, że są to zegarki automatyczne. Trudno w to uwierzyć, patrząc na ich niską cenę? To jednak prawda. Każdy chronometr dla dżentelmenów otrzymał skuteczny i niezawodny mechanizm automatyczny z rezerwą chodu.\nCo to jest rezerwa chodu w zegarkach automatycznych\nKupując automatyczny czasomierz z rezerwą chodu, podejmujesz jedną z najlepszych decyzji. Podziękujesz sobie za nią w kolejnych latach. Co się stanie, jeśli nie będziesz przez jakiś czas chodzić z zegarkiem automatycznym na ręce? Po prostu stanie – czas nie będzie odmierzany. Rezerwa chodu to bardzo przydatna funkcja, która pozwoli tego uniknąć. Czasomierz pozostają w stanie spoczynku, w dalszym ciągu będzie prawidłowo działać przez 45 godzin. Nie musisz już zajmować się kłopotliwym ustawianiem zegarka po kilku dniach nieużywania go.\nAutomatyczny czasomierz, który wody się nie boi\nChronometry nie lubią wilgoci. Chyba że ich wodoodporność wynosi do 100 metrów. Wtedy nie tylko można myć ręce z ubranym zegarkiem, ale również pływać i nurkować. Chcesz mieć zegarek, z którym nie trzeba się rozstawać nawet uprawiając sport? To właśnie modele dla Ciebie. Możesz je mieć w jednym z dwóch wariantów. Pierwszy z nich to chronometr z kopertą w klasycznie srebrnym kolorze oraz brązowym paskiem ze skóry. Drugi to czasomierz z kopertą w kolorze czarnym. Kolor ten uzyskano przy pomocy metody PVD/IP. To ona sprawia, że czarna powłoka nie ulegnie tak łatwo zarysowaniu, nawet jeśli będziesz intensywnie eksploatować swój zegarek.\nSkeleton watch – zajrzyj do wnętrze zegarka\nInteresuje Cię sposób działania chronometrów automatycznych? Wybierz skeleton watch, czyli czasomierz Gentleman z przeźroczystym dekielkiem. Pozwala ono spojrzeć na pracujące trybiki maszyny, wywołując jeszcze większe zainteresowanie swoim nowym, automatycznym zegarkiem Tissot.


BUTELKA STOW 500ML - Skalnik\nBUTELKA STOW 500ML\nLekka butelka turystyczna z miekkiego materiału pozwalającego na zwinięcie jej do niewielkich rozmiarów.\nHydrapak Stow 500ML to praktyczna butelka z elastycznego tworzywa. Może ona stanowić podstawowy element ekwipunku, bez względu na to, czy wybierasz się na kilkugodzinną wycieczkę czy dłuższy wypad. Tego typu półlitrowa butelka przyda się po prostu zawsze. Napełnia się ją łatwo, a przy jej wykorzystaniu można cieszyć się wieloma jej właściwościami. Butelka Stow wykonana jest z bezpiecznego dla zdrowia materiału. Tworzywo wolne od BPA i ftalanów nie nadaje smaku temu, co nalejesz do środka. Butelka jest elastyczna, można ją zginać, kompresować, nawet zwinąć, bo przy jej tworzeniu zastosowane zostały zgrzewane, bardzo odporne szwy. Pusta butelka jest ekstremalnie pakowna. Dzięki temu, że wyposażona jest w elastyczny uchwyt można ją troczyć. Uchwyt służy także do zabezpieczania złożonej butelki. Na ściankach butelki Hydrapak znajduje się podziałka, dzięki której można wiedzieć ile wody jest w środku. Za jej pomocą da się także odmierzać wodę potrzebną choćby do przyrządzania liofilizowanych dań.\nnawet o 80% niższa waga niż w sztywnych butelkach turystycznych\nmożliwość skompresowania pustej lub nie wypełnionej całkiem butelki\notwór o średnicy 28 mm\nelastyczny uchwyt pozwalający na troczenie; służy także do składania butelki w transporcie\nbardzo elastyczne i niezwykle wytrzymałe tworzywo\npodziałka wyznaczająca ilość napojów w butelce\nkonstrukcja z odpornymi, zgrzewanymi szwami\ntworzywo odporne na niskie i wysokie temperatury (do 60°C)\ntworzywa bezpieczne dla zdrowia – BPA Free, PVC Free\nMateriał TPU, HDPE\nWymiary 175 x 102 mm\nHydrapak to firma założona w 1996 roku w Kalifornii, w Stanach Zjednoczonych. To przedsiebiorstwo wyspecjalizowało się w produckji sprzętu służącego do przenoszenia wody. Pierwsze były sakwy do plecaka, a konkretnie model Blackburn. Samo przedsiębiorstwo obrało sobie za cel “stworzyć i umożliwić sportowcom korzystanie z najlepszych możliwych do zbudowania systemów hydracyjnych”. Ta idea doprowadziła do tego, że Hydrapak jest właścicielem 4 największych i najważniejszych patentów w branży związanej z bukłakami do wody. Oczywiście bukłaki do wody to jedno, bo część z outdoorowców nadal preferuje prostą butelkę nad względnie skomplikowany system hydracyjny. Oczywiście na tym polu kalifornijski Hydrapak nadal wiedzie prym. Podobnie jak bukłaki amerykanie z Hydrapak produkuje swoje butelki turystyczne w taki sposób, że dobry pomysł poprawiają i szlifują do momentu gdy będzie po prostu nie do porównania z rozwiązaniami konkurencji. Podobnie jest z produktem jakim jest składana butelka do wody Hydrapak Stash. Ta butelka na wodę została zaprojektowana w taki sposób by po użyciu i opróżnieniu można ją było złożyć w dysk, który następnie można schować do kieszeni. W porównaniu do produktów innych firm Hydrapak Stash to dosłownie “butelka składana”. Jeżeli składane butelki na wodę innych producentów mogą zmniejszyć swoją objętość do ½ całkowitej objętości to Hydrapak Stash możesz zwinąć do ¼ oryginalnego rozmiaru. Ta składana butelka turystyczna została przygotowana z niezwykle elastycznych, ale także bardzo odpornych na zużycie, tworzyw sztucznych. Jej ścianki mają tylko 0,4 milimetra grubości i zostały wykonane z termoplastycznego elastomeru poliuretanowego (TPU) inne elementy butelki zostały wykonane z HDPE czyli polietylenu o dużej gęstości. Materiał ten charakteryzuje się bardzo dużą odpornością na ciśnienie, uszkodzenia, a także znaczną szczelnością. Korek w butelce jest kompatybilny z większością dostępnych filtrów, posiada wbudowany gwint o średnicy 63 milimetrów, który zasłania otwór wlewowy zamknięty korkiem. Ze względu na użyte materiały ta butelka jest odporna na temperatury do 60°C, a także sytuacje, gdy temperatura powietrza spada poniżej zera. Tą butelkę turystyczną wykonano z materiałów, które nie uwalniają do trzymanych w niej napoi PVC, ftalanów, ani Bisfenolu A. Te konkretne chemikalia mogą być odpowiedzialne za nieodwracalne zmiany w gospodarce hormonalnej ludzkiego ciała lub, w najgorszym wypadku, mogą być kancerogenne. To bardzo ważne biorąc pod uwagę, że tradycyjne butelki PET uwalniają do wody substancje, które mają działanie antyandrogyniczne i mogą powodować impotencję i bezpłodność. Oczywiście butelki turystyczne Hydrapak Stash występują w różnych rozmiarach – od półlitrowych po litrowe – i idealnie nadają się do przechowywania wody podczas całodziennych wycieczek. Dodatkowo te butelki są także niezwykle lekkie. Duża, litrowa butelka Hydrapak Stash waży zaledwie 88 gramów i pozwala przenieść 1 litr wody. Sama butelka objęta jest gwarancją producenta No-Leak™, która gwarantuje, że gotowy produkt nie będzie przeciekał jeżeli będzie używany zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Ponadto można ją przytroczyć do reszty ekwipunku dzięki wbudowanej, niewielkiej “rączce”, która może być użyta do troczenia. Podsumowując: zgodnie ze swoją specjalizacją Hydrapak przygotowuje absolutnie fantastyczne turystyczne butelki do wody, które można złożyć i przechowywać nawet w kieszeni w momencie gdy nie są potrzebne. Idealna na jednodniowe piesze wycieczki lub zapasowa butelka, którą można zabrać ze sobą w trasę i napełnić wedle potrzeb. Więcej Mniej


SASKAKEPA.INFO | 2021-06-27: Gra miejska – Twój głos ma znaczenie!\n27/06/2021 (niedziela), 15:00, Park Skaryszewski:\nGra miejska – Twój głos ma znaczenie!\nWydarzenie FB: https://www.facebook.com/events/2900567016881008/.\nZ Banku Nasion w Norwegii zostały skradzione nasiona rzadkiej rośliny stanowiącej pożywienie jednego z gatunków pszczół. Złodziej, w celach zarobkowych, chce tak zmodyfikować DNA nasion, aby nie można ich było odtworzyć w sposób naturalny. Tylko zidentyfikowanie złodzieja i odnalezienie nasion przez agentów do zadań specjalnych pozwoli na uruchomienie hodowli rośliny i ocalenie jednego z gatunków pszczół!\nRozwiązanie misji odnalezienia nasion przez uczestników gry to nie koniec, a początek prawdziwej aktywności podczas niedzielnego wypoczynku z grą „Twój głos ma znaczenie”. To dlatego, że detektywi, którym uda się rozwikłać zagadkę, otrzymają możliwość uczestniczenia w EKO wartszatach. Na mecie gry terenowej Uczestnicy będą mogli: stworzyć eko magnes z plastrów drewna, posadzić nasiona i rośliny w biodegradowalnych doniczkach lub zbudować domek dla owadów!\nAby wziąć udział w grze należy zapisać się przez internet – zapisani dostaną mailem mapkę z zaznaczonym punktem startowym.\nWŚRÓD ZWYCIĘZCÓW ROZLOSOWANE BĘDĄ NAGRODY!!! 😃\nWydarzenie przygotowane wspólnie z @NaTrzepaku w ramach projektu Lokalny System Wsparcia współfinansowane ze środków Miasta Stołecznego Warszawy


Opony Letnie BARUM VANIS 2 205/70 R15 106/104R - Norauto\nStrona główna › Opony › Letnie › Dostawcze › Opony Letnie BARUM VANIS 2 205/70 R15 106/104R\nOpony Letnie BARUM VANIS 2 205/70 R15 106/104R\nModel VANIS 2\nKod Norauto 664157\nIndeks ładowności 106/104\nDoskonała efektywność kosztowa dzięki wydłużeniu przebiegów. |Efektywność cenowa przez wydłużenie okresu eksploatacji. |Redukcja ryzyka wstąpienia aquaplaningu. |Poprawa bezpieczeństwa dzięki krótszej drodze hamowania na suchej nawierzchni.\nDostawcza / Użytkowa\nWymiana 1 opony z wyważeniem - felga stalowa w...\nWymiana 1 opony z wyważeniem - felga aluminiowa...\nPrzechowanie 4 opon (przy wymianie lub zakupie...\nWymiana zaworka w 1 oponie


Regionalne koszty upadku Wenezueli | Obserwator Finansowy: ekonomia, debata, Polska, świat\nFiasko wielkiego eksperymentu Wenezueli z socjalizmem „boliwariańskim” wywołuje kryzys humanitarny i uchodźczy porównywalny z sytuacją w Europie w 2015 roku. Około miliona Wenezuelczyków uciekło już do samej tylko Kolumbii, podróżując autobusami, łodziami, a nawet pieszo przez niebezpieczne tereny.\nWedług szacunków kolejne dwa miliony osób znajdują się w innych, głównie sąsiadujących krajach.\nUchodźcy żyją tam często w rozpaczliwie niebezpiecznych warunkach, cierpiąc z powodu niedoboru żywności i braku dostępu do lekarstw, nocując gdzie popadnie. Jak dotąd nie powstały żadne obozy dla uchodźców pod egidą ONZ i przekazywana jest jedynie skromna pomoc ze strony organizacji religijnych i innych organizacji pozarządowych. Wśród uciekinierów panuje głód i szerzą się choroby.\nKolumbia w zasadzie robi wszystko, co może, aby pomóc, zapewniając opiekę medyczną tym, którzy pojawiają się w szpitalach. Ponadto szeroka szara strefa gospodarki tego kraju wchłania wielu uchodźców jako pracowników. Ale przy PKB na mieszkańca wynoszącym jedynie około 6 000 dolarów (w porównaniu z 60 000 dolarów w Stanach Zjednoczonych), zasoby którymi dysponuje Kolumbia są ograniczone. Do tego rząd musi również pilnie zintegrować około 25 000 partyzantów z ugrupowania Rewolucyjnych Sił Zbrojnych Kolumbii (FARC) oraz ich rodzin, zgodnie z postanowieniami traktatu pokojowego z 2016 roku, który zakończył trwającą pół wieku brutalną wojnę domową.\nNapływ wenezuelskiej siły roboczej wytworzył znaczną presję na obniżanie płac w szarej strefie kolumbijskiej gospodarki (w tym w rolnictwie, usługach i drobnym przemyśle wytwórczym) – i to właśnie w czasie, kiedy rząd próbował podnieść płacę minimalną.\nKolumbijczycy wykazują współczucie dla swoich sąsiadów po części dlatego, że wielu z nich pamięta, jak w czasie rebelii FARC i związanych z nią wojen narkotykowych Wenezuela przyjęła setki tysięcy kolumbijskich uchodźców. Co więcej, w latach boomu gospodarczego w Wenezueli, kiedy ceny ropy były wysokie, a socjalistyczny reżim nie zdążył jeszcze zrujnować gospodarki, kilka milionów Kolumbijczyków znalazło w Wenezueli zatrudnienie.\nJednak ostatni zalew uchodźców wenezuelskich stwarza Kolumbii ogromne problemy wykraczające poza bezpośrednie koszty działań policyjnych, zapewniania pilnej opieki medycznej i świadczenia innych usług. W szczególności napływ wenezuelskiej siły roboczej wytworzył znaczną presję na obniżanie płac w szarej strefie kolumbijskiej gospodarki (w tym w rolnictwie, usługach i drobnym przemyśle wytwórczym) – i to właśnie w czasie, kiedy rząd próbował podnieść płacę minimalną.\nW pierwszych falach wenezuelskiej migracji przybyło wielu wykwalifikowanych pracowników (na przykład szefów kuchni i kierowców limuzyn), którzy mogli liczyć na szybkie znalezienie pracy. Jednak w ostatnim okresie większość uchodźców stanowią osoby niewykształcone i niewykwalifikowane, co komplikuje wysiłki rządu kolumbijskiego zmierzające do poprawy poziomu życia lokalnej klasy niższej.\nProblemy, które mogą się pojawić w dłuższym okresie, mogą okazać się jeszcze poważniejsze. Wśród populacji uchodźców, łatwo mieszających się z podobnymi kulturowo Kolumbijczykami, panoszą się choroby, które poprzednio utrzymywane były pod kontrolą, takie jak odra i AIDS. Przywódcy kolumbijscy wykazujący bardziej perspektywiczne podejście, włącznie z nowym prezydentem Ivánem Duque, wskazują w rozmowach prywatnych, że humanitarne i przyzwoite traktowanie uchodźców wenezuelskich na dłuższą metę przyniesie Kolumbii korzyści. Po upadku obecnego reżimu Wenezuela znów bowiem stanie się jednym z największych partnerów handlowych Kolumbii. Nikt jednak nie wie, kiedy to nastąpi.\nWiadomo natomiast, że po wielu latach katastrofalnej polityki gospodarczej, którą rozpoczął nieżyjący już prezydent Hugo Chávez, i którą kontynuuje jego następca Nicolás Maduro, rządzący w Wenezueli reżim roztrwonił narodowe dziedzictwo obejmujące jedne z największych na świecie potwierdzonych rezerw ropy naftowej. Dochody kraju spadły o jedną trzecią, inflacja jest obecnie na dobrej drodze do osiągnięcia poziomu miliona procent, a miliony obywateli głodują w państwie, które mogłoby być całkiem zamożne.\nMożna by pomyśleć, że w tej sytuacji w kraju wybuchnie rewolucja, ale jak dotąd Maduro był w stanie utrzymać poparcie wojska dla reżimu. Stało się tak po części dlatego, że pozwolił on armii na prowadzenie na masową skalę przemytu narkotyków. W ramach tej działalności kokaina eksportowana jest do całego świata, a zwłaszcza do Europy i na Bliski Wschód. Do tego, w odróżnieniu od eksportu ropy naftowej, który jest obciążony koniecznością spłaty ogromnego zadłużenia wobec Chin i innych krajów, dochody z nielegalnego wywozu narkotyków z natury rzeczy nie podlegają żadnym obciążeniom, za wyjątkiem rzadko zdarzającej się konfiskaty.\nW ostatnich tygodniach Maduro wdrożył nieprzemyślany plan stabilizacji waluty krajowej, polegający na emisji nowych banknotów rzekomo zabezpieczonych rządową kryptowalutą, co przypomina budowanie domku z kart na wysypisku śmieci. Niezależnie od tego, czy nowa waluta się utrzyma, możemy być pewni, że wenezuelskie wojsko będzie nadal prowadzić swoją działalność za pomocą banknotów studolarowych.\nW odpowiedzi na krajowe i regionalne kryzysy generowane przez reżim Maduro, Stany Zjednoczone wprowadziły surowe sankcje handlowe i finansowe, a prezydent Trump podobno rozważał możliwość inwazji na Wenezuelę.\nAmerykańska interwencja militarna jest oczywiście szalonym pomysłem i nigdy nie zostałaby poparta nawet przez wielu przywódców z Ameryki Łacińskiej, którzy z utęsknieniem oczekują upadku reżimu.\nNiemniej Stany Zjednoczone mogą i powinny znacznie zwiększyć wsparcie finansowe i logistyczne tak, aby pomóc sąsiednim państwom w radzeniu sobie z narastającym problemem uchodźców. Poza tym nie jest wcale zbyt wcześnie, aby rozpocząć planowanie przyszłej odbudowy kraju i repatriacji uchodźców po tym, jak wenezuelski eksperyment z socjalizmem – albo, mówiąc dokładniej, naftowym i kokainowym klientelizmem – dobiegnie wreszcie końca.\nKenneth Rogoff jest profesorem ekonomii i polityki publicznej na Uniwersytecie Harvarda. Był głównym ekonomistą Międzynarodowego Funduszu Walutowego.


Barszcz odchodzi z Ministerstwa Finansów - Money.pl\nStrona głównaFirmaWiadomościZarządzanie - wiadomościBarszcz odchodzi z Ministerstwa Finansów\nWiceminister finansów Mirosław Barszcz podał się do dymisji - poinformowało Ministerstwo Finansów. Nieoficjalne powody decyzji Barszcza to niechęć w resorcie do jego koncepcji oraz wejście do rządu Andrzeja Leppera.\n"Pan minister podał się do dymisji. Dymisja w tym momencie nie jest jeszcze przyjęta" - poinformowało biuro prasowe resortu. MF nie udziela więcej informacji na ten temat.\nRównież Mirosław Barszcz, który potwierdził, iż złożył dymisję, nie chciał komentować powodów swojej decyzji. "Dopóki nie spotkam się z premierem, nie chcę tego komentować" - powiedział.


6 lekcji na nowe życie. Czego nauczył nas 2020 rok? - Era Nowych Kobiet\nPierwsza zasada obowiązująca w nowym, 2021 roku? Nie rozmawiaj o poprzednim, radzi amerykańska gwiazda dziennikarstwa, Oprah Winfrey. Ale my namawiamy Cię do tego, aby spoglądając wstecz, wyciągnąć mądre lekcje na przyszłość. Czego nauczył nas ten trudny i nieprzewidywalny 2020 rok?\nJedno jest pewne: 2020 rok był tak nieprzewidywalny i niemożliwy, jak tylko się da. Pandemia koronawirusa, która ogarnęła cały świat, pokrzyżowała właściwie wszystkim nam codzienność i plany. Niektórym, niestety, zmieniła życie w sposób dramatyczny i nieodwracalny. Innym udało się przejść w miarę suchą nogą przez oceany chaosu. Są też tacy, dla których 2020 rok był zaskakujący w dobry i ciekawy sposób; rozwinęli skrzydła, zmienili swoje funkcjonowanie na lepsze. Co by się nie działo, większość z nas doceniła sam fakt… istnienia. I zdrowie! Zrozumieliśmy, że warto i trzeba cieszyć się nawet małymi z pozoru, błahymi rzeczami i przeżyciami.\nPodczas cyklu live’ów, w ramach Kawiarenki na Instagramie Era Nowych Kobiet, często zadawałam pytanie naszym gościom (m.in. zespołowi Blue Café, aktorce Kasi Zielińskiej) oraz obserwującym: „Za czym tęsknicie w czasach zarazy? Czego wam brakuje? O czym marzycie? Czego sobie życzycie na nowy rok?”\nNajczęściej padała jedna odpowiedź: normalności.\nRok temu niewiele osób pewnie by ją wskazało. Lunch zjedzony w przytulnym bistro, kawa w słońcu, spacery bez maski, tanie podróżowanie samolotami, koncert ulubionego wokalisty, spektakl teatralny, wyjazd ze znajomymi na narty: to wszystko było na wyciągnięcie ręki. I nagle zostało nam brutalnie i bez ceregieli odebrane. Kawiarnie, swobodne przemieszczanie się, siłownie, zorganizowane wycieczki, koncerty, kina, teatry, baseny, stoki narciarskie, nawet pochody i strajki stały się nielegalne. I wtedy zrozumieliśmy, że brakuje nam normalności. Bardziej doceniamy zatem każdy jej przejaw!\nKażdy z nas ma własne doświadczenia, przeżycia i lekcje, które odbiera w czasach pandemii, w tym trudnym, zaskakującym 2020 roku.\nPodsumujmy teraz te najważniejsze, które mogą stać się drogowskazem na nowy, 2021 rok. Niech będzie lepiej, łatwiej, milej, piękniej, zdrowiej, mądrzej!\nLekcja pierwsza. Zadbaj o balans.\nJuż wiesz, że jeśli nie zadbasz o siebie, swoje zdrowie, spokój i wypoczynek, na dłuższą metę możesz nie dać rady. Ani pracować wydajnie, ani troszczyć się o innych. I nie nabędziesz odporności, która jest niezbędna (nie tylko w walce z chorobami, ale też w mierzeniu się z kłopotami, przeszkodami). Praca- super, ale tak samo ważny jest relaks, odpoczynek, reset (jakkolwiek go nie nazwiesz). Czas wolny, w którym albo nie robisz nic, albo oddajesz się pasjom, rozrywkom.\nLekcja druga. Przestań zamartwiać się o przyszłość.\nNie ma sensu, aby zamartwiać się o to, co się wydarzy, bo i tak nic to nie da. Co uświadomił nam wydatnie 2020 rok. Poza tym po co się martwić, skoro i tak nie wiemy, co przyniesie przyszłość? A co, jeśli… A co się stanie, gdy… A jeżeli?…. Niestety, w tym bywamy mistrzyniami (my, Polki). Domysły skręcające w negatywne strony osłabiają nasz układ odpornościowy, psują humor i powodują więcej zmarszczek. Lepiej żyć tu i teraz. I na bieżąco reagować na to, co przynosi los.\nLekcja trzecia. Nie czekaj na lepsze czasy.\nWielu osobom żyje się ostatnio trudno; pandemia nie skończy się nagle jutro. Nikt nie wie, co nam przyniesie przyszłość. Nadzieja jest bardzo pomocna, przenosi góry (razem z wiarą we własne siły), ale też nie ma co zbyt mocno w tę przyszłość wybiegać. Jak widać, nasze plany mogą zostać szybko i gwałtownie zweryfikowane, zmienione, a nawet skreślone. Dlatego tak wielką popularność zdobywa podejście do życia, zwane mindfulness, czyli tu i teraz (w dużym skrócie). Doceniaj to, co masz: ludzi, zjawiska, chwile, momenty, doświadczenia. Żyj tu i teraz. Najbardziej świadomie, jak się da!\nLekcja czwarta. Nie porównuj się do innych.\nWobec chorób, jak się okazało szczególnie w 2020 roku, wszyscy jesteśmy równi. Dramaty i niepowodzenia nie omijają ani sławnych, ani majętnych, ani młodych. A szczęśliwe rozwiązania i wyzdrowienia zdarzają się nawet tym, którzy pozornie byli bez większych szans. Życie mocno nas zaskakuje, choćby dlatego nie ma sensu porównywać się do innych. Co człowiek, to inny życiorys, styl bycia i życia, a przede wszystkim- charakter i doświadczenia. Niektórzy ludzie sukcesu, postrzegani jako szczęściarze, mogą się mierzyć z dużymi problemami, o których nikt nie wie. Zdrowiej i logiczniej jest skupiać się więc na sobie i bliskich.\nLekcja piąta. Nie trzymaj się kurczowo planów.\nJest takie hasło: jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, opowiedz mu o swoich planach. Większość ludzi zrozumiała, na czym ono polega, w 2020 roku. Od projektów zawodowych, przez plany podróżnicze, aż po realizację marzeń i pasji: mnóstwo spraw stanęło pod znakiem zapytania, zostało odłożonych lub (niestety) straconych bezpowrotnie. Na nowe czasy zatem przyda się elastyczność! Warto mieć plan B, co pomaga osiągnąć spokój. Ale też zaufać intuicji, działać czasem spontanicznie. Jeśli nie będziesz się trzymać kurczowo planów, będzie Ci się łatwiej żyło. Bez wyrzutów sumienia, bez frustracji.\nLekcja szósta. Odpuść sobie toksyczne relacje.\nW pandemicznym 2020 roku zamknęły się drzwi wielu domów prywatnych, restauracji, kawiarni, klubów, sal i teatrów. Co to znaczy? Że odbywa się mniej spotkań, imprez, biesiad, nawet randek. Widujemy na żywo znacznie mniej osób niż wcześniej. Nie wiemy, jak będzie w 2021 roku, ale przyda się bilans towarzyski. Z kim nam po drodze? Kto o nas pamięta, na kim nam zależy? Za kim tęsknimy? Kogo potrzebujemy widzieć, słyszeć? Dużo osób zrobiło cięcia w związkach i znajomościach. Toksyczne relacje nie przetrwały. W nowy rok wkraczamy więc bogatsi w nowe doświadczenia, bardziej czujni i uważni na prawdziwe relacje. Cenna lekcja!\nI tego właśnie Wam życzymy na cały 2021 rok.\nNewer Zadbaj o urodę. To nie próżność, to szansa na… szczęście!\nOlder Historie Superenek. Zawodowe wzloty, upadki i czas na spełnianie marzeń