Dowolnik: października 2009\n"Przejazdem przez życie... kroniki rodzinne" Lucjan Kydryński\nBędąc młodą lekarką... a nie, to nie ta bajka. Będąc w odwiedzinach u mej szanownej rodzicielki, zostałam obdarowana (dobra, pożyczyłam tylko) w/w książką, ze słowami - poczytaj, dziecko, poczytaj, na pewno ci się spodoba, świetna książka. Oczywiście, opinia mojej Mamy jest dla mnie cenną rekomendacją, więc zabrałam sie do niej z zapałem. No i dawno nie połknęłam książki w takim tempie. Wciąga jak bagno. Tytuł właściwie mówi wszystko. Otóż pan Kydryński opisuje swoje nader ciekawe życie. Tylko tyle i aż tyle. Młodsze pokolenie zapewne nie zna Kydryńskiego, ja pamiętam jego konferansjerkę sopocką czy opolską, czy też inną - charakterystyczne, arystokratyczne "r" wryło się w uszy. No i tyle, mała byłam, to co więcej miałam wiedzieć o jego wyjazdach z orkiestrami, artystami, o małżeństwie z Kunicką, o synu Marcinie... No dobra, o Marcinie wiedziałam, bo i on przecież próbował sił na scenie, prawie jak ojciec, prawie, bo jednak poszedł w zupełnie inną stronę, a "r" mają podobne, nie? Ileż Kydryński znał osobistości świata kultury! Sporo możemy obejrzeć na zdjęciach - ksiażka jest przebogato ilustrowana zdjęciami.Tak na marginesie - wiedzieliście, że Aleksandra z kącika filmowego w "Przekroju" to Kydryński właśnie? Bo ja nie wiedziałam do mniej więcej zeszłego roku...A wiedzieliście, że żoną Marcina Kydryńskiego jest Anna Maria Jopek? Albo że... (psyt, sami poczytajcie, heh) No dobra. Podsumowywując: bardzo mi się podobała. Bardzo. A że szanowny autor wspomniał w ciepłym tonie o kilku innych książkach (jego znajomych i rodziny), to w wolnej chwili poszukam i poczytam. I Mama się ucieszy, bo jej pożyczę.\nEtykiety: 4/6, autobiografia, Lucjan Kydryński, polska, Przeczytane dawno\nPostanowiłam napisać o w/w trylogii. Tylko od razu się przyznam, że to będzie trudne. Czytalam to bowiem już jakiś czas temu, powiecie, fajnie, bo się uleżało (mnie się musi uleżeć), ale to się przeleżało! No nic, dawno, niedawno, przeczytane i już. Powiem wam, że bardzo dobrze, że przeczytane. Jest sobie statek (muzyka), leci w przestrzeni kosmicznej (muzyka) i nagle (muzyka się urywa) napotyka obiekt, przedziwny, wielki, regularny i taki, że nie wiadomo, co z nim zrobić. Ale wiadomo, chęć poznania, badania itepe, podlatują więc i... (nagłe uderzenie muzyki, od której włoski się jeżą na rękach) KATASTROFA! Obiekt, niby cichy i niewinny, zaatakował ekipę astronautów i zdaje się, że to już koniec, nie ma statku, nie ma ratunku - ale nieee... To się dopiero zaczyna. Opowieść o małym, dziwnym świecie, niby znanym, ale zaskakującym. Gdzie trzeba sobie poradzić ze środowiskiem (jak byście się czuli, jakby was wyrzucono nagich na obcej planecie?), z mieszkańcami tego obcego świata, z Bogiem tego świata, ze współrozbitkami i wreszcie z samym sobą. I wiecie co? Człowiek sobie z tym wszystkim radzi. Nie dlatego, że jest jakiś super wspaniały, inteligentny czy silny - nie. Radzi sobie po prostu tak, ot, bo tak wyszło. Nie bez problemów, błądzenia, nie bez pomocy. Jak to bywa z opowieściami w częściach, pierwsza część jest najlepsza. Ale mini, naprawdę minimalnie odstaje od pozostałych dwóch, skłonna jestem przypuszczać, że to tylko ze względu na świeżość poznanej fabuły w pierwszej części (czy ja na pewno wyrażam się zrozumiale?), w pozostałych świeżosci już brak, co naturalne, a reszta smakowitości pozostaje.\nEtykiety: 4/6, amerykańska, John Varley, Przeczytane dawno, s-f\nImię kobiety, która była papieżem, wymazano z ksiąg, kronik, annałów, z historii. Wymazano, ponieważ Kościół znieść nie mógł, iż został tak oszukany. Kościół składa się z ludzi, a ludzie nie cierpią, jak się z nich robi głupków. Tu natomiast wyszło, że ludzie zostali perfidnie wystrychnięci na dudka, perfidnie, bo papieżyca tak naprawdę wcale nie chciała stanąć na czele rzymskiej parafii, to stało się jakby przypadkiem i po drodze, a takie oszustwo przypadkowe to chyba bardzoej boli. Tak naprawdę to jest historia nie o kobiecie, która została papieżem, tylko o kobiecie, która miała chłonny, otwarty umysł, żądna była wiedzy do nieprzytomości, a tylko jako osoba duchowna mogła się kształcić. Ironią losu jest, że kobieta papież nawet nie była specjalnie pobożna! Znakomicie czytało mi się tę książkę, losy Joanny od dzieciństwa aż do śmierci przedstawione są plastycznie, z oddaniem i hm - uczuciem? Czyżby autorka tak bardzo przywiązała się do swojej bohaterki? Bardzo możliwe. Bo Joanna to całkiem sympatyczna, mądra, bystra, uczciwa osoba. Abstrahując już od tego, czy istniała w rzeczywistości, czy też jest tylko mitem i legendą, dobrze było ją poznać. Posłowie, gdzie podane są przeróżne przesłanki i fakty historyczne potwierdzające, lub też zaprzeczające istnieniu papieżycy, pozwoliłam sobie przeczytać pobieżnie i po łebkach. Jakoś nie jestem tego ciekawa.\nEtykiety: 5/6, amerykańska, Donna Woolfolk Cross, historia, Przeczytane w 2009\nPo przeczytaniu zerknęłam z ciekawością do neta, cóż to za facet, ten Olaf. Otóż: pisarz i filozof. A powyższe dwie książki są jedyne, jakie wydano w Polsce (napisał więcej), i do tego określają je jako mniej ważne. Uff. W takim razie dobrze, że nie wydano więcej.\nZ powyższego można odczytać pewną moją dezaprobatę dla twórcy, a raczej dla twórczości. Owszem. Dlaczego?\nObie książki są do siebie dość podobne. W obu mamy bohatera, który jest "nad". Nadnormalny. Wybitnie inteligentny, posiadający niezwykłe możliwości wynikające prawie tylko i wyłącznie z siły umysłu (ducha mniej). Taki Homo Superior. To znaczy, nie całkiem homo, bo co prawda John to człowiek, ale już Syriusz to pies z niezwykle rozwiniętym umysłem. I ta wybitna jednostka przeciwstawiona jest całemu rodzajomu ludzkiemu, Homo Sapiens. Ludziom. Głupim, bezmyślnym, zawistnym, aroganckim, cherlawym, ułomnym ludziom. Wydźwięk tego porównania jest jeden. Pogarda.\nNie podoba mi się to. Na szczęście obaj kończą marnie.\nEtykiety: 3/6, angielska, Olaf Stapledon, Przeczytane dawno, s-f\nWrocław, wiosna 1945 roku. Sześćdziesięciodwuletni, zawieszony w obowiązkach oficer Eberhard Mock prowadzi prywatne śledztwo w sprawie zabójstwa pasierbicy znanej antyfaszystki. [...] Festung Breslau to mistrzowsko skonstruowany kryminał, czerpiący z najlepszych tradycji gatunku, niebanalny i zaskakujący. Znakomity język współtworzy zagadkowy nastrój, trzymająca w napięciu intryga powoli odsłania przed czytelnikami swoje tajemnice, postacie są interesujące i niejednoznaczne. [...] Stali czytelnicy odnajdą w czwartej części cyklu to, co w nim najlepsze, dla nowych stanie się ona z pewnością początkiem lekturowej przygody.\nJak widać z powyższego, zaczęłam od ostatniej części cyklu. Cóż, to do mnie podobne, nie sugerować się kolejnością. Wnioskując jednak z opisów na Merlinie - trafiłam źle. To znaczy - źle, bo ostatnia książka z cyklu, wcześniejsze może są lepsze. Może. Chyba tego nie sprawdzę, bo to, co właśnie przeczytałam, nie podobało mi się. W zasadzie dokończyłam czytać tylko dlatego, żeby wiedzieć "kto zabił". Wątek kryminalny to jest jedyna rzecz, jakiej krytykować nie mam prawa, bo faktycznie, dobrze zarysowany, dobrze poprowadzony - nie ma co, klasycznie, pięknie.\nAle reszta... Cóż, główny bohater wyraźnie pretenduje do miana chandlerowskiego detektywa, zmęczonego życiem, cynicznego. Tylko na jaki piernik autor z sześćdziesięciodwulatka robi jurnego faceta, regularnie odwiedzającego panienki lekkich obyczajów? Żeby poczytność wzrosła? No cóż, to tylko margines książki, na szczęście.\nDalej - postacie, niby wyraźnie zarysowane, ale i przerysowane. Na siłę udziwnione, może żeby stały się bardziej interesujące? Niejednoznaczne, hehe... jakby autor nie mógł się zdecydować, czy mają być takie, czy siakie. No nie wiem. Mnie nie pasowało.\nJęzyk, styl. Och, to było najgorsze. Drętwy, chropawy, zgrzytał mi w uszach, jak czytałam, choć wcale nie czytałam na głos! Od jeszcze w miarę zgrabnych opisów wojennego Wrocławia autor przechodzi do opisów wewnętrznych przeżyć bohaterów (głównie głównego), tak niespójnych, tak cudacznych, tak dziwnych, że aż się gęba krzywi.\nOgólnie - całość mi nie podpasowała. Aż sobie przypomniałam powieść "Maruta" Kazimierza Korkozowicza - też kryminał, też akcja toczy się podczas wojny, a jaka różnica! Niebo i ziemia, naprawdę. I jak "Marutę" polecam wszystkim miłośnikom kryminałów, tak "Festung Breslau" jest chyba tylko dla zapaleńców.\nEtykiety: 2/6, kryminał, Marek Krajewski, polska, Przeczytane dawno\nGrupa ludzi wybrała się kiedyś do Kanady, żeby zapolować na jelenie i łosie. Ktoś musiał zostać kucharzem, bo inaczej wszyscy pomarliby z głodu. Ciągnięto zapałki i wypadło na mojego ojca. Myśliwi ustalili, że ktokolwiek powie złe słowo na temat kuchni ojca, sam zostanie kucharzem. Ojciec gotował coraz gorzej i gorzej, a reszta cholernie dobrze bawiła się w lesie. Koledzy chwalili kolacje, choćby najokropniejsze, mlaskając z ukontentowania i poklepując mojego ojca po plecach. Któregoś ranka, gdy reszta wyruszyła do lasu, ojciec znalazł świeżą łosią kupę. Usmażył ją na oleju silnikowym, a wieczorem podał na gorąco jako kotleciki. Gość, który pierwszy wziął kotlecik, wypluł go z obrzydzeniem. To był odruch! Wybełkotał: - Jezu Chryste, to smakuje jak łosia kupa smażona na oleju silnikowym! I szybko dodał: - Ale dobra kupa, dobra.\nNie sięgnęłabym sama po tę pozycję, gdyby mi jej nie pożyczono, bo tytuł jakiś dziwny i kontrastuje z imieniem autora. Nazwiskiem chyba też. Po przeczytaniu okazało się, że to jakiś rodzaj "political fiction", mnie słówko "political" trochę odrzuca, ale w przypadku tej książki uprzedzenia poszły w kąt. Rzecz cała opiera się w tej powieści na założeniu "co by było, gdyby". No i mamy rok 2072, kiedy to Europa modli się do Allaha, Watykan nie istnieje, Chiny są potęgą gospodarczą, a Polska trafia pod panowanie cara Rosji. Zagańczyk pokazuje świat poprzewracany do góry nogami i trochę przerażający, ale obserwujemy ten świat z fascynacją i zainteresowaniem, towarzysząc bohaterowi - Zakowi, hackerowi odsiadującemu wyrok za włamanie do sieci korporacyjnej. Jest jeszcze drugi świat, XIII-wieczny Damaszek, w którym drugi główny bohater, Muhammad Ibn al Charis, wyznawca Allaha, łowca, poluje na demony, sługi ciemności. Czy i jak połączą się ich losy? Nie zdradzę, powiem jedynie, że te dwa wątki są tak od siebie odmienne, iż wydaje się, że to dwie zgoła różne powieści. Na uwagę zasługuje wątek relikwii - dłoni Jana Pawła II - której poszukuje główny bohater książki. W świetle obecnych działań prowadzących do beatyfikacji tego papieża, a także tego (jak kiedyś czytałam w jakimś wywiadzie z autorem), że wątek ten powstał jeszcze za życia papieża, miałam niepokojące wrażenie jakiegoś... proroctwa? Sama nie wiem, mgliste to było uczucie. Autor pełnymi garściami czerpie z Gibsona i jego "Neuromancera". I to mu się, proszę państwa, chwali, bo robi to ładnie, po prostu. Bierze to, co mu jest potrzebne, ani grama więcej, i splata to przemyślnie z pisaną przez siebie historią. Książka ma zaskakujące zakończenie i bardzo mi się to spodobało. Śmiem nawet twierdzić, że dla samego zakończenia warto było ją przeczytać.\nEtykiety: 5/6, Mieszko Zagańczyk, polska, Przeczytane dawno, s-f\nNieduża, cienka książeczka, do której zbierałam się (zbyt) długo, być może obawiając się "przeintelektualizowanego" podejścia. Niesłusznie. To po prostu opowieści naukowca o swojej pasji, czyli o nauce. No, nie tylko. Wykłady, wspomnienia ze szkoły, anegdoty z pracy, raport z badania przyczyn katastrofy Challengera, rozważania o religii. Szerokie spektrum, prawda? Bardzo dobrze się to czyta, z podziwem dla wielkiego umysłu i dla szczerości, z jaką to wszystko jest napisane. Uśmiechnęłam się tylko przy jednym ze wstępów autorstwa nie samego Feynmana, tylko kogoś innego, wydawcy chyba, mianowicie: Rozdział ten może sprawić trudność niektórym czytelnikom, jest to jednak tak ważna część spuścizny naukowej Feynmana, że mam nadzieję, iż znajdą oni czas na lekturę, nawet jeśli będą musieli opuścić kilka bardziej technicznych fragmentów. Och, nisko ceni wydawca czytelników, rozważania na temat miniaturyzacji komputerów nie są takie trudne. Tak dla zachęty: Z Bethe doświadczyłem wielu ciekawych przeżyć. Już pierwszego dnia przyszedł, a mieliśmy maszynę liczącą Marchanta, no więc przyszedł i mówi: "Sprawdźmy ciśnienie..." - do wzoru, ktory trzeba było zastosować, ciśnienie wchodziło w kwadracie - "ciśnienie wynosi 48,48 do kwadratu..." Podszedłem do maszyny, a on mówi, że to będzie około 2300, więc uruchomiłem maszynę, żeby to policzyć, a on, że jeśli chcę wiedzieć dokładnie, to jest 2304. No i było, 2304. Spytałem go, jak on to robi, a on na to: "To nie wiesz, jak podnosić do kwadratu liczby bliskie pięćdziesięciu? Jeśli to coś blisko 50, powiedzmy o trzy mniej, to to będzie o 3 mniej od 25, czyli 47 do kwadratu daje 22 plus coś, co jest równe kwadratowi dopełnienia do pięćdziesięciu. Na przykłąd tutaj dopełnienie jest równe 3, stąd 9 - czyli 47 do kwadratu to 2209. No i jak, zgadza się?" Zgadza. Zachęca? To polecam. Wszystkim, naprawdę.\nEtykiety: 5/6, amerykańska, autobiografia, Cytaty, Przeczytane dawno, Richard P. Feynman\nKurt Vonnegut w "Trzęsieniu czasu" napisał:\n"Pisarza Dicka Francisa spotkałem na Kentucky Derby przed wielu laty. Wiedziałem, że był kiedyś mistrzem jazdy konnej z przeszkodami. Powiedziałem, że jest wyższy, niż oczekiwałem. A on na to, że trzeba chłopa, aby utrzymać konia w czasie skoków przez przeszkody. Jego postać na stałe utkwiła mi w pamięci, ponieważ, jak mi się wydaje, w życiu jest podobnie: chodzi o utrzymanie szacunku dla samego siebie, dumy, gdy się pokonuje płoty, mury i wodę."\nPrzeczytałam to i jakoś się ucieszyłam. Książek Dicka Francisa mam kilka, ale dwie szczególnie pamiętam, gdyż bardzo mi się spodobały od pierwszego czytania - "Bankier" i "Płatne przed gonitwą". Bardzo plastycznie i wiernie oddane środowisko wyścigów konnych, co się nieczęsto zdarza w kryminałach (tak, to kryminały). A teraz się dowiaduję, że przecież autor znał ten świat od podszewki! Teraz jasne! No przecież wcześniej nie wiedziałam, bo mało kto szuka informacji o autorze, przeczytawszy jego książkę, jakiś tam dobry kryminał (no ja nie), ale teraz już wiem. Fantastyczne uczucie.\nI trochę z jego książek:\n"Przeczytałem jeszcze jeden artykuł, tym razem o szybkim teście antydopingowym dla koni wyścigowych opartym na przeciwciałach. Była to jedyna lektura, jaką mogłem znaleźć. Miałem przyjaciela - maniaka czytania, który był w stanie rozczytywać się w rozkładzie jazdy autobusów, jeżeli nie miał nic innego pod ręką."\n(Dick Francis 'Powrót", Świat Książki, W-wa 1994 s. 66.) Jakież to dla nas znajome i zrozumiałe, prawda? :)\n"Ceny oleju napędowego mogą pójść w górę, czytałem dalej. Nie znosiłem artykułów opartych na przypuszczeniach. Tak samo jak rubryki « lekarze ostrzegają». Lekarze powinni ostrzegać czytelników przed rubryką «lekarze ostrzegają»."\n(Dick Francis "Impuls", Świat Książki, Warszawa 1995, s. 106) Trafna uwaga!\n"Choć bardzo się starał, pełen wyniosłości ton głosu nie mógł ukryć pustki, która się pod nią kryła. Tak naprawdę Tigwood był miernotą, co stara się wynaleźć rolę dla siebie, samo w sobie nic dziwnego czy odstręczającego. Cóż innego miał robić? Pełznąć naprzód, załamując ręce, jak Uriasz Heep?" (Jak wyżej, s. 142)\nGdybym nie przeczytała wcześniej Dickensa "Dawida Copperfielda", nie wiedziałabym, kim był Uriasz Heep. Należy jak najwięcej czytać, by móc wyłapywać wszelkie niuanse. Uprzejmie proszę więc o rozciągnięcie doby.\nEtykiety: Cytaty, Dick Francis, Kurt Vonnegut\nAch, te tylne strony okładek! Zawierają tyle treści: zdjęcie autora, krótki życiorys, trochę z treści książki, informację, na ile języków ją przetłumaczono lub właśnie jest tłumaczona, do tego adres internetowy strony książki...Mnóstwo, mnóstwo. I dobrze, ma zachęcać. Choć czasem mnogość informacji zniechęca, to nie w tym przypadku. No i ta objętość - 480 stron to już coś. Kate Mosse wzięła na tapetę temat dość oklepany: święty Graal. Odrzuciła jednak całą tę mityczną, legendarną otoczkę, wzięła samo jądro opowieści i obudowała je po swojemu. Jej Graal nie jest żadnym kielichem, misą czy naczyniem. Jej Graala się nie poszukuje, organizując wyprawy czy krucjaty. Jego się ma i chroni, a także przekazuje dalej.Nie napiszę wam, czym jest Graal pani Mosse, bo zepsułabym wam przyjemność odkrywania tego na kartach książki, a to nielicha przyjemność. Nic nie jest tu wyjaśnione prosto z mostu, tylko podawane jest delikatnie, półsłówkami, w zawoalowany, tajemniczy sposób. Jak w tańcu brzucha, siedem zasłon opada jedna po drugiej niczym płatki przekwitającej róży. Pomysł autorki, by całą kanwę powieści rozdzielić na dwa pasma - pierwsze zaczyna się w roku 1208, drugie w 2005 - jest cudowny. Losy Alais, siedemnastoletniej dziewczyny uwikłanej w wojny i burze inkwizycji przeplatają się z losami Alice, trzydziestoletniej Angielki, uwikłanej w wydarzenia osnute wokół niespodziewanego odkrycia archeologicznego. Ponadto okazuje się, że te dwie kobiety są z sobą spokrewnione, a pamięć Alais, choć trochę zatarta wiekami, żyje w Alice, początkowo w jej snach, a potem na jawie. Alais i Alice są podobne. Wrażliwe, myślące, nierozsądnie odważne. Bez wahania rzucają się w szaleńcze przedsięwzięcia, tylko dlatego, że czują, iż tak trzeba. Alais trochę przypadkowo staje się opiekunką Trylogii, świętych starożytnych ksiąg: Księgi Słów, Księgi Napojów i Księgi Liczb. A może nie wszystkich trzech, tylko jednej? Albo dwóch? Nie jestem pewna, bo to wciąż się zmienia. Alice przypadkowo odkrywa miejsce, gdzie ukryta jest jedna z ksiąg, a popychana delikatnym dotknięciem palca Losu stopniowo dowiaduje się, czym są dwie pozostałe. Poznaje tajemnicę Labiryntu - symbolu Graala. Jak w labiryncie, zaczynając od zewnętrza, błądząc tu i ówdzie, zbliża się do sedna, do jądra zagadki. Alais towarzyszą przyjaciele: stary mądry Harif, młodziutki Sajhe i inni, którzy pomagają jej żyć i przetrwać. Otaczają ją też wrogowie z jej własną siostrą Orianą na czele. Milutka siostrzyczka - spiskuje, intryguje i próbuje usunąć Alais z tego łez padołu. Alice spotyka ludzi, których początkowo nie zna i im nie ufa, a którzy stają się jej przyjaciółmi, prowadzą ją i chronią przed wrogami. Któż może być wrogiem? Oczywiście, potomkini Oriane, która szuka do upadłego i po trupach Trylogii i Labiryntu. Gdy opowieść o obu kobietach zbliża się do końca, akcja nabiera tempa, jak w najlepszych powieściach sensacyjnych. Troszkę szkoda, bo pasowała mi niespiesznie snuta opowieść. Ale tak też jest dobrze. W miarę zbliżania się do środka labiryntu kręgi przez nas zataczane są coraz ciaśniejsze, idziemy coraz szybciej i nagle bum i jesteśmy w środku.\nEtykiety: 5/6, angielska, Kate Mosse, Przeczytane w 2008, współczesna\n"Sekretny wątek" to książka z gatunku, co to jakby coraz częściej wpada mi w ręce. Schemat jest mniej więcej taki: jest sobie jakiś obiekt, przedmiot o sporym znaczeniu czy to religijnym, czy to historycznym i śledziemy losy tegoż obiektu na przestrzeni dziejów. Taka jest książka "Labirynt" Kate Mosse niedawno przeczytana, spodobała mi się, więc wzięłam do ręki przedmiotową ksiażkę.\n"Sekretny wątek" opowiada o losach haftu z Bayeux, bardzo starego(sprzed dziewięciu wieków), bardzo długiego (70 metrów), przedstawiającego historię króla Edwarda, bitwę pod Hastings i podbój Anglii przez Wilhelma Zdobywcę. Główna bohaterka otrzymuje do przetłumaczenia łaciński rękopis, który w miarę tłumaczenia okazuje się pamiętnikiem jednej z twórczyń haftu. Przeskakujemy sobie z wieku dwudziestego pierwszego do jedenastego, tajemnicza kronikarka okazuje się przodkinią głównej bohaterki, wszystko ładnie i ślicznie i... i mdło. I nie wiem, czy to wina książki, czy też schematu, który za pierwszym razem (Labirynt) ujmował świeżością, a za drugim (Sekretny wątek) stracił urok nowości.\nAle przecież Chmielewska też tak jakby zastosowała ten chwyt w "Przeklętej barierze", więc ten drugi domysł chyba nietrafiony.\nNo nie wiem. Teraz mam na tapecie "Ósemkę" Katherine Neville, schemat wydaje się być taki sam, przeskok w dziejach jest, więc zobaczę.\nEtykiety: 5/6, australijska, Kylie Fitzpatrick, Przeczytane w 2008, współczesna\nWrzuciłam do schowka po przeczytaniu recenzji Bazyla i miałam farta, że Olimpia, która pracuje w bibliotece, zajrzała do schowka. Na któreś spotkanie wzięła, pożyczyła mi i dzięki temu mogłam przeczytać. To opowieść o kawałku Rosji, którą poznał autor, czyli o Wyspach Sołowieckich na Morzu Białym. Albo też myśli, że poznał, bo właściwie na samym początku uprzedza, że Rosji poznać się nie da. No i teraz nie wiem, poznał, nie poznał...? Drażnią na początku rusycyzmy, nie tylko jako słowa, ale i szyk zdania. Na szczęście, w miarę czytania i wciągania się w naturalny rytm powieści, staje się to naturalne i zwykłe. Jeśli zaś chodzi o treść... Dziwnie się czyta o naszych sąsiadach, właściwie o małym wycinku "sąsiedztwa", gdzie wciąż króluje nędza, ludzie żyją z zapomóg i/albo kłusownictwa, państwo zapomina o biedocie, bo im tak wygodnie, a jednocześnie kupę pieniędzy wywala się w błoto, bo tak stanowi jedna pieczątka kogoś z góry. Dziwnie się czyta o rejsie, gdzie trzeba od czasu do czasu kryć się na brzegach, wyspach, bo rejs jest niedozwolony, a jeśli do tego dodać, iż na pokładzie jest człowiek obcego pochodzenia, to już więzienie pewne. Dziwnie się czyta o człowieku, który tam mieszka, żyje i jakoś mu się tam podoba (skoro uparcie tam siedzi), bo mnie osobiście błota, mgły i lody Sołowki przyprawiają o dreszcze.\nEtykiety: 4.5/6, Mariusz Wilk, podróże, polska, Przeczytane w 2009\nTo powieść, której współautorem jest Ken Kesey, znany przede wszystkim z "Lotu nad kukułczym gniazdem". Napisał to razem z Kenem Babbsem - wspólna powieść wyszła im znakomicie. To historia słynnego rodeo, które odbyło się w Pendleton w stanie Oregon w 1911 roku. Chciałabym rzucić nieco światła na historię powstania książki. Otóż Kesey legendy o sławetnym rodeo słyszał już jako dziecko, od ojca, po raz pierwszy z okazji przejeżdżania obok Pendleton. Potem już odwiedzał to miasteczko całą rodziną, uczestnicząc w zabawach i festynach, a jeszcze później, jako młodzieniec wybrał się tam samotnie jako turysta, już na miejscu zbierając opowieści naocznych świadków (jeszcze żyli). Te opowieści gdzieś tam w nim siedziały, skoro po latach postanowił spisać je i opublikować. Ken Babbs, jego przyjaciel, pomagał mu zbierając informacje, takie jak artykuły z gazet, wywiady, archiwalne zdjęcia. Wspólnie wędrowali konno po szlakach Oregonu, łykając kurz z dróg, pijąc kawę przy ognisku - tak powstała powieść "Rodeo".\nHistoria pierwszego rodeo w Pendleton to właściwie historia trójki rywali i przyjaciół, Jonathana Spaina z Tennessee, Murzyna George'a Fletchera i Indianina Jacksona Sundowna. Wszyscy troje byli kowbojami, przybyłymi na rodeo, by wygrać i zgarnąć główną nagrodę. Napisałam przyjaciół? Tak, zaprzyjaźnili się w ciągu tych paru dni. Rywale? Tak, wszak każdy z nich chciał być tym najlepszym. Przyjaźń i rywalizacja splatają się tu w przepiękny wzór, pełen ciepła, uroku, kobiet, koni, whisky i innych drobiazgów.\nWszystko to widzimy oczami Jonathana, siedemnastolatka zaczynającego karierę jako kowboj. Towarzyszymy mu od początku, od momentu, kiedy jedzie pociągiem przez pół Stanów Zjednoczonych do Pendleton, kiedy poznaje dwójkę pozostałych kowbojów, kiedy bierze udział w poszczególnych konkurencjach, kiedy poznaje miejscową dziewczynę i zakochuje się w niej, kiedy zostaje wciągnięty w światek brudnych pozakulisowych interesów, kiedy szuka miejsca do spania i czegoś do jedzenia, kiedy próbuje wraz z Indianinem herbatki z bieluniem, kiedy budzi się nagi w chińskim podziemnym mieście, kiedy zakłada się, że utrzyma się na narowistym koniu przez 15 sekund i wygrywa zakład, gryząc konia w nos, kiedy... Takich "kiedy" mogłabym pisać jeszcze dużo, te kilka dni obfituje w taką mnogość zdarzeń, że aż wydaje się nieprawdopodobne, że aż tyle mogło się zdarzyć w tak krótkim czasie. A jednak, zdarzyło się. Wspaniale, soczyście opisane jest to wszystko, na chwilę czytelnik przepada ze szczętem dla świata i przenosi się w tamte czasy.\nNie tylko akcja wciąga, są jeszcze postacie, tak wyraziste i soczyste. Murzyn George Fletcher, śmiały wesołek. "[...]w oczach tańczyły mu figlarne iskierki. Prawdę mówiąc, wszystko w nim tańczyło, poczynając od ruchliwej twarzy, a kończąc na nogach w długich, kowbojskich butach. Kiedy kręcił się po wagonie, gadając bez przerwy, miałem wrażenie, że cały czas tańczy do rytmu słów płynących ze swoich ust."\nIndianin Jackson Sundown, stoicki, małomówny, wysoki. "Chudy, dumnie wyprostowany mężczyzna o nieprzeniknionej twarzy, z kapeluszem o płaskim rondzie, spod którego wyzierała para małych, okrągłych oczu". "Indianin trzymał się prosto, jakby kij połknął. I choć jego oczy błyszczały równie intensywnie jak oczy Murzyna, nic w nich nie tańczyło. Nawet nie mrugały. Drążyły człowieka niczym para świdrów". Czy ci dwaj kogoś wam nie przypominają? Dam głowę, że w jakiś sposób obaj są pierwowzorami głównych bohaterów "Lotu nad kukułczym gniazdem". Jest jeszcze Bufallo Bill, ta słynna postać Dzikiego Zachodu! Ale w książce nie budzi sympatii, to on jest tym (między innymi) czarnym charakterem, właściwie nieco już przyszarzałym, bo to stary, sterany życiem człowiek, żyjący blaskami dawnej świetności.\nZnakomita książka. Tylko zakończenie historii jest... smutne. Jak w życiu, gdy coś się kończy. Kończy się rodeo, kończy się rejwach, harmider, gorączka. Szare, zwykłe życie puka do drzwi. Tym bardziej powinniśmy pamiętać o rodeo w Pendleton w 1911 roku. Szkoda mi trochę, że ta książka jest mało znana. Warto ją przeczytać, naprawdę. Obejrzeć wspaniałe zdjęcia (autentyczne). Poczuć klimat dalekiego kraju i dawnej jego świetności.\nTo powyżej to jest co, co zamieściłam w biblionetce. Dodać chcę jeszcze, że z każdą kolejną książkę autorstwa Kesey'a utwierdzam się w przekonaniu, że to pierwszorzędny pisarz i z pewnością będę sięgać po inne jego książki, których jeszcze nie miałam okazji przeczytać.\nCo do zdjęć w w/w książce: są absolutnie fantastyczne. Zarówno te pozowane, w studio, jak i te z rodeo, ujeżdżanie koni (bardzo widowiskowe), jazda na bizonie, czy wreszcie Indianin Sundown, stojący obok samochodu, który sobie kupił za wygrane pieniądze. Nigdy nie nauczył się jeździć, do końca życia woziła go żona, a on siedział z tyłu. Co się tyczy Jonathana, po trzech latach od rozpoczęcia kariery kowboja stracił rękę, wokół której owinęło się lasso. Jeździł dalej, wygrywając kolejne konkurencje w kolejnych latach i dożył sędziwego wieku. Nazywano go kowbojem-dżentelmenem. I tak dalej, i tak dalej... Naprawdę wciągnęły mnie ich losy.\nEtykiety: 6/6, amerykańska, Cytaty, Ken Kesey i Ken Babbs, Przeczytane w 2008, przygodowa\n"Historia piękna", "Historia brzydoty" Umberto Eco, Girolamo de Michele\nTe dwie pozycje aż się proszą, by stać razem na półce, po to, by móc sięgać na przemian to po jedną, to po drugą. Ja tak nie zrobiłam, najpierw sięgnęłam po piękno, potem po brzydotę.To wydania typowo albumowe, duże, ciężkie, drukowane na pięknym, kredowym papierze, z olbrzymią ilością ilustracji. Szczerze powiedziawszy, nie przeczytałam tych książek dokładnie, moje pierwsze podejście do obu tomów było czysto wizualne, nie treściowe. Oglądałam po prostu obrazki: reprodukcje obrazów, szkice, grafiki i zdjęcia. Pogrupowane jest to wszystko z grubsza chronologicznie na przestrzeni dziejów, a wybierane według klucza znanego tylko autorom. Omawiane jest piękno i brzydota (o ile mogłam to zauważyć) językiem jakby filozoficznym, a na pewno nieprostym. Na moje szczęście jest też mnóstwo cytatów z literatury przeróżnej i to (zdaje mi się) trudno dostępnej. Przy drugim podejściu będę delektować się więc czytelniczo. Odautorskie komentarze zostawię sobie na koniec, to będzie trzecie czytanie. Uprzedzam lojalnie co wrażliwszych czytelników: nie bierzcie się do "Historii brzydoty" przed snem. Miałam nieszczęście tak uczynić, a potem męczyły mnie koszmary. Co dowodzi siły wyrazu obrazów zamieszczonych w książce, nieprawdaż.\nEtykiety: 5/6, album, Przeczytane w 2008, Umberto Eco, włoska\nZe smutkiem pragnę napisać, że do nielicznych książek, których mimo chęci nie dałam rady przeczytać, nalezy też wyżej wymieniona.\nZe smutkiem, bo nie lubię zostawiać niedoczytanych książek. Ale nie dałam rady, niestety. Budowanie nastroju grozy(?), okropności (?) i ogólnie czarnego nastroju za pomocą określeń "odrażająco brzydka", "cuchnące i straszne miasto", "wynaturzone osobliwości" i inne tego typu wydaje mi się mało subtelne i generalnie do bani. A już zdanie: "Na widok nieskończenie długich ulic świecących obłędną pustką i śmiercią i na myśl o ciągnących się bezkreśnie, spowitych mrokiem mieszkaniach, które wypełniały tylko pajęczyny i wspomnienia i nad którymi zawładnęło teraz robactwo, ogarniał człowieka lęk i odraza, i chyba nawet najwymyślniejsza filozofia nie byłaby w stanie się im oprzeć." rozłożyło mnie na łopatki. I poległam. Na 124 stronie, więcej nie będzie.\nJest ktoś, kto to przeczytał i mu się podobało, bądź znalazł w tym coś ciekawego i interesującego?\n(?) - znaki zapytania, bo ani w tym grozy, ani okropności nie było.\nEtykiety: 1/6, amerykańska, Cytaty, H. P. Lovecraft, horror, Przeczytane dawno\nNa które wybraliśmy się we trójkę, było niezwykle owocne. Po pierwsze, zjedliśmy sobie tam obiad, odpadło gotowanie w domu. Po drugie, dzieć mój spał słodko cały, ale to cały czas, dzięki temu wszyscy myślą, że mam niebiańsko grzeczne dziecko. Po trzecie, mam prześliczny, niebieski ołówek z motylkiem, notesik w koty i mydlany bańkopuszczacz. W świetle powyższych punktów pisanie o tym, że mam sporo nowych książek pożyczonych do przeczytania staje się zbędne, nie? ;) No ale dla porządku...\n- Chwile wolności - Woolf\n- Czytanie wzbronione - Ugresic\n- Księga niepokoju - Pessoa\n- Sezon na słówka - Goldberg\n- Blady ogień - Nabokov\n- Kore - Szczeklik\n- Wiek żelaza - Coetzee\n- Wilczy notes - Wilk\n- Przyjemność poznawania - Feynman\n- PLO - Grzędowicz - i od razu poszło do Dot\n- Ulica marzycieli - Wilson - i poszło do chen\n- Porwanie Jane E - Fforde - i poszło do koko\nPożyczyłam od dzieczyn\n- Której imię wymazano - Gross - od Ayame\n- Ten inny - Kapuściński - epa?\n- Księga śmiechu i zapomnienia - Kundera - epa\n- Bez mojej zgody - Picoult - Olimpia\n- Łowca dusz - Kava - Olimpia\n- Rudy Dżil i jego pies - Tolkien - Olimpia\n- Przez dziurkę od klucza - Siesicka - Olimpia\n- Wyspy zaczarowane - Łysiak - epa?\n- Julita i huśtawki - Kowalewska - Olimpia\n- Artemis Fowl arktyczna przygoda - Colfer - ?\nNie wszędzie jestem pewna, od kogo, znaki zapytania na to wskazują. Muszę dopytać.\nTo nie jest recenzja w ścisłym tego słowa znaczeniu, nie dowiecie się z poniższych paru linijek niczego na temat bohaterów, treści, wątków. To tylko moje krótkie przemyślenia na temat po skończonej lekturze.\nTom pierwszy czytałam dawno temu, ale z okazji pożyczenia do przeczytania tomu drugiego pozwoliłam też sobie pożyczyć tom pierwszy do przypomnienia. I bardzo dobrze, bo raz: więcej czytania, a czyta się naprawdę dobrze, dwa: ponowne czytanie przypomniało mi bohatera (Lars Bergerson, przydomek Berg), a nie jest on tak charakterystyczny i zapadający w pamięć jak Draco z PLO.\nWiecie, co mi się nasunęło na myśl po zakończeniu książki? Oczywiście to, że trzeba czekać na następny to, by dowiedzieć się, jak ta historia się skończy. Ale nie tylko. Przede wszystkim to, że tak wiele książek przypomniało mi się, gdy już zamknęłam Zakon Krańca Świata.\nPrzypomniał mi się „Piknik na skraju drogi” Strugackich. Toż Berg to stalker, nikt inny! Wyprawia się do strefy, czyli świata w innym wymiarze, przynosząc stamtąd cuda techniki, pryzy, aby je potem spieniężyć. Grabieżca to stalker.\nPrzypomniał mi się „Neuromancer” Gibsona. Bo wchodzenie Berga w inną rzeczywistość przypomina surfowanie w cyberprzestrzeni. O, oprócz Gibsona jeszcze „Gamedec” Przybyłka. To samo.\nPrzypomniały mi się „Kroniki Thomasa Covenanta Niedowiarka”. Bo tak samo jak Niedowiarek Bergerson jest wiecznie zły, skrzywiony, przepełniony gniewem na siebie, a jednocześnie tak wiele od niego zależy. Co prawda u Donaldsona los całej Krainy, a u Kossakowskiej życie jednej dziewczyny, ale i tu i tu - to jest bardzo wiele.\nPrzypomniał mi się „Inny świat” Tada Wiliamsa. Bo w ZKŚ występują siły natury, zapomniane, szamańskie, potężne.\nI co z tego, że przytaczam te książki? Ha, moglibyście sobie pomyśleć, że zarzucam spore zapożyczenia Kossakowskiej, że jej książka jest zlepkiem znanych i już ogranych pomysłów. Wcale nie. To jest to, co mi się odcisnęło z książki we mnie. A skoro odcisnęło się, przywołując to, co mi się podobało (bo wszystkie w/w książki stoją w moim prywatnym rankingu bardzo wysoko), znak, że całość mi się podobała.\nNa koniec mała uwaga do pani Mai: bardzo proszę, niech w następnym tomie będzie mniej tych srebrnych strumyczków łez na policzkach Miriam. Radosne dziewczyny wychodzą pani spod pióra dużo lepiej. A górność i chmurność pasuje Bergowi i niech już tak zostanie.\nEtykiety: 5/6, fantasy, Maja Lidia Kossakowska, polska, Przeczytane w 2008\nProszę, poczytajcie sobie recenzje na biblionetce, zawarte jest w nich wszystko, co chciałam napisać jako swoje przemyślenia po przeczytaniu, a teraz co mam pisać? No nic mi nie zostało...\nZawsze się do jego książek ciężko zbierałam, no, aż tak dużo tych książek nie było, „Kamień na kamieniu”, a teraz to. Ciężko, nie ciężko, po przeczytaniu żałowałam,że nie wcześniej...\nTaaak, „Kamień...” zapada w pamięć. Śmieszne, ale gdybym miała komuś powiedzieć, o czym jest ta książka, miałabym problem.\n- Wieeeesz, to taka opoooowieść, o życiu, o wszystkim... – mówię do wyimaginowanego rozmówcy, przeciągając z namysłem głoski.\nNakręcili film potem. Z Jerzym Radziwiłowiczem, jego rola świetna, ale film nie dorównywał książce, niestety. Tym niemniej ugruntował moją opinię o pisarstwie Myśliwskiego. Długie zdania, wcale nie misternie splatane, tylko toczące się jak szklane kulki po stole, gładko, potoczyście.\nW „Traktacie..” jest to samo, tylko inaczej – tak, wiem, wewnętrzna sprzeczność, nie przejmujcie się, zaraz wyjaśnię. Tak samo, bo z taką samą lekkością, łatwością płyną słowa jedno po drugim. Inaczej, bo dialogi, bo retrospekcje, bo scenki...\nPięknie pisze pan Wiesław, zazdroszczę lekkości i maestrii. Aż szkoda, że tak mało osób go czyta. Skąd wiem, że mało? Ech, a spójrzcie na biblionetkę, merlina, i wyszukajcie „Widnokrąg” jego autorstwa. Powieść dostała nagrodę Nike, a recenzji czytelniczej ani jednej...\nEtykiety: 5/6, polska, Przeczytane dawno, Wiesław Myśliwski, współczesna\nKolejna książka książka z serii "Jak wytrzymać...". Wiele rzeczy się powtarza (aczkolwiek, co stwierdziłam uważnie się wczytując, wcale nie z tych właśnie książek, a bardziej z autobiografii, co więcej, każdy taki 'plagiat' autorka sama podkreśla, że to już gdzieś kiedyś było), ale ogólny sens jest taki, że baby to głupie są i tyle. Za mądre, za przedsiębiorcze, zbyt wyemancypowane, zbyt samodzielne. Co wbrew pozorom życia im wcale nie ułatwia, a wręcz przeciwnie.\nZ książki można wynieść takie mądrości życiowe jak:\n1. Kobiety, nie wymądrzajmy się za bardzo, bo faceci się płoszą.\n2. Nośmy spódnice oraz pantofle na obcasach.\nNo i cytaciki dwa jeszcze:\nOd zarania dziejów dziewczyńskie zabawy przynosiły prawdziwemu mężczyźnie śmiertelny wstyd, a męskie osiągnięcia prawdziwej kobiecie wielką chwałę.No i głupie baby poszły za daleko.\nMężczyzna chce zdobywać. Nawet musi. No i co on ma zdobywać, skoro mu samo w ręce włazi?\nEtykiety: 3/6, Cytaty, Joanna Chmielewska, polska, Przeczytane dawno, współczesna\nOd razu pośpiesznie się zastrzegę, że znawcą literatury fantasy nie jestem, czytam ją od niedawna i żadnej analizy specjalnej nie zrobię, bo nie umiem. Po prostu wzięłam książkę do ręki (wyrwawszy ją wcześniej z lepkich rąk i macek* bazgrających mi na niej dedykacje różnej maści), obejrzałam, przeczytałam to, co jest napisane z tyłu okładki: że to o pięknym mieście, o srebrzystych ludziach pełnych wewnętrznej magii; dobro, radość i same takie miłe rzeczy wylewały się z tej okładki, a ostatnie zdanie szast prast przekreśliło całość No jak to? - myślę sobie - Jakże tak przekreślać tak dobrze zapowiadającą się milutką książkę? Muszę sprawdzić!\nNo i bardzo dobrze, że tak to przekreślono, nie może być za słodko, za miło. O wiele bardziej interesująca jest obserwacja, jak para głównych bohaterów (on i ona) przebijają się przez narastające trudności jak górnik przez ścianę w kopalni. Ona twarda, inteligentna, trochę złośliwa i w środku bardzo wrażliwa. On podobny, choć może mniej złośliwy. Pasują do siebie, nie? Są małżeństwem, choć dowiadują się o tym w połowie książki mniej więcej. Zawikłane, zamotlane, przez to świetnie mi się czytało, bo pędziłam do przodu z szybkością przyświetlną, chcąc rozwikłać zawikłane.\nKoniec zadowala, szczęśliwy happy end (to malutki minusik, daleko tu do Malazu, gdzie główni bohaterowie ginęli jak popadnie) plus małe zaskoczenie. Całość na piątkę z plusem. Teraz zachęcam męża do czytania.\n* - Lepkie ręce i macki należały do grupki przyjaciół obecnych na przyjęciu, na którym to książkę dostałam. Najpierw książkę podpisywała ofiarodawczyni, czyli jej tłumaczka, Aleksandra Jagiełowicz, którą mam zaszczyt znać osobiście, a potem pozazdrościły jej inne osoby i tym sposobem mam dokumentnie zadedykowaną książkę :)\nEtykiety: 5/6, amerykańska, Brandon Sanderson, fantasy, Przeczytane dawno\nTym razem prezentujemy Państwu wybór najlepszych felietonów publicystycznych "pisanych pod włos" za które autor otrzymał nagrodę Kisiela w grudniu 2001 roku. Najlepsze i najbardziej niepoprawne politycznie teksty, obrazoburcze, krytykujące wszystkie wady życia politycznego i społecznego naszych czasów. Najlepsze pióro od czasów "Towarzysza szmaciaka".\nA ja się łapię na tym, że przerzucam kartki nie czytając tego i owego, bo mnie nie interesuje, nie bawi, nie zaciekawia. Na szczęście nie wszystko. Coś ze mną nie tak?\nEtykiety: 2/6, polska, Przeczytane dawno, Rafał Ziemkiewicz, współczesna\nPrzywieźli mi: Simak - "Rezerwat goblinów" McKillip - "Harfista na wietrze", "Dziedziczka morza i ognia", "Mistrz zagadek z Hed" Gaiman - "Księga cmentarna", "Koralina" Silverberg - "Człowiek w labiryncie" Straub - "Julia" Schulz - "Sklepy cynamonowe" Le Guin - "Lawinia" Harris - "Milczenie owiec", "Czerwony smok" W zamian zabrali (żeby miejsce na półce było): Pielewin - "Hełm grozy", "Generation P" McCall Smith - "Angus od snów" Managuel - "Moja historia czytania" Ore - "Zabawki Gai" Connolly - "Księga rzeczy utraconych" Tokarczuk - "Anna In" Mitchell - "Przeminęło z wiatrem" Grzędowicz - "Księga jesiennych demonów" Bułyczow - "Przepaść bez dna"\nPisarza znam, bo przeczytałam "Władcę much" (dobre!), a książkę wzięłam, bo coś mi się o uszy obiło, że to może być pozycja z nurtu "książki o książkach". Nie była. To znaczy, owszem, głównym bohaterem jest pisarz, a jakże, ale o książkach to tam jest niewiele. Bo sednem powieści jest ciągła gonitwa i ciuciubabka pisarza z krytykiem literackim, który to umyślił sobie napisać biografię tegoż twórcy. Krytyk chce. Pisarz nie chce. Gonią się po świecie, albo wydaje im się, że się gonią. Oszukują się wzajemnie, kłamią, używają podstępów wszelkiego rodzaju... Nie, nie, nie, po stokroć nie! Nie takiej książki chciałam, nie podobała mi się. A potem jeszcze to okropne posłowie autorstwa jednego pana (nazwiska nie zapamiętałam, a sprawdzić mi trudno, Krzysia mam na rękach), który to dobitnie wykazuje, że książka może, owszem się nie podobać czytelnikowi, ale zapewne jest to czytelnik miałki i nie wyrobiony, natomiast prawdziwi intelektualiści z pewnością docenią subtelną ironię, głębię uczuć i takie tam ble ble czołobitne. Żaden więc ze mnie intelektualista. I dobrze.\nEtykiety: 2/6, angielska, Przeczytane w 2009, William Golding, współczesna\nDziś napiszę o książce, którą czytam, opuszczając mnóstwo stron i i dałabym się posiekać za to, że to niebywale interesująca lektura Otóż "Sędziowie i spiskowcy" Jefima Czerniaka to niezwykle drobiazgowa i analityczna książka. Co prawda wątek o Piłacie (zainteresował mnie szczególnie, bo bliski Judaszowi, a wszak Judasz to jeden z moich książkowych koników) jest jakby przeleciany po łebkach, ale za to zawiera interesujące hipotezy przeróżnych autorów, choćby taką, że Barabasz miał na imię Jezus, z czego ktoś wysnuł wniosek, że Chrystus i Barabasz to ta sama osoba i takie tam inne rewelacje. Wątek Henryka VIII i jego licznych żon jest potraktowany baaardzo szczegółowo, wdał się autor w historię licznych spisków, prawdziwych i urojonych. Pasjonujące. Wplątał się tam Szekspir. Co prawda, jak już dotarłam do Marii Stuart, zaczęłam opuszczać kartki, bo to mnie akurat nie interesuje, ale dalej dałabym się posiekać za to, że to niebywale pasjonująca lektura.\nEtykiety: 4/6, historia, Jefim Czerniak, Przeczytane dawno, rosyjska\n"Światy braci Strugackich. Czas uczniów" antologia...\n"Zakon Krańca Świata" tom 2 Maja Lidia Kossakowska...


Kiedy można zatrzymać wadium? - GazetaPodatkowa.pl - GOFIN Wydawnictwo Podatkowe\ndrukuj artykuł « poprzedni | spis treści | następny » Gazeta Podatkowa nr 69 (1006) z dnia 29.08.2013, strona 18 dział: Wskazówki dla przedsiębiorcyAutor: Kinga RomasKiedy można zatrzymać wadium? Chcemy wziąć udział w przetargu na dostawę materiałów budowlanych. Wymagane jest wniesienie wadium. Obawiamy się jednak, że może ono nie zostać nam zwrócone. W jakich sytuacjach (...) Artykuł zawiera znaków: 2771 UWAGA! Brak uprawnień do przeglądania wybranego artykułu. Przeczytaj również:\nNa co nie można rozszerzyć wspólności majątkowej?\nGazeta Podatkowa nr 73 (1218) z dnia 10.09.2015 Od kiedy można uzyskać zasiłek pielęgnacyjny?\nGazeta Podatkowa nr 58 (1203) z dnia 20.07.2015 Kiedy można domagać się alimentów od rodzeństwa?\nGazeta Podatkowa nr 57 (1202) z dnia 16.07.2015 Kiedy można wnosić o zmianę sędziego?\nGazeta Podatkowa nr 47 (1192) z dnia 11.06.2015 Kiedy można wypowiedzieć najem?\nGazeta Podatkowa nr 11 (1156) z dnia 5.02.2015 Pozostałe artykuły w dziale „Wskazówki dla przedsiębiorcy”Zmiany w formularzu INF-O-PP Zaokrąglenia w podatku transportowym Środki z KFS dla prezesa spółki z o.o. Ze względu na dziecko firmę można zawiesić na 3 lata Refundacja składek ZUS za zatrudnionego 30-latka Ofertę można złożyć do wybranego urzędu pracy Komu ABI podlega w spółce? Zwrot towaru odebranego z paczkomatu Pozew o zapłatę przeciwko wspólnikom spółki cywilnej Aby uzyskać dostęp do artykułu:


USA gotowe na redukcję CO2 - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaWiadomościUSA gotowe na redukcję CO2\nUSA gotowe na redukcję CO2\nStany Zjednoczone obok Chin emitują największą ilość gazów cieplarnianych na świecie.\n*- *_ USA są gotowe, by na światowym szczycie w grudniu w Kopenhadze przedstawić swe zadania w zakresie redukcji emisji CO2 _ - poinformował pragnący zachować anonimowość przedstawiciel administracji prezydenta Baracka Obamy.\nJest on zdania, że na szczycie zarówno kraje rozwinięte, jak i rozwijające się powinny zaproponować rozwiązania prowadzące do globalnego porozumienia w sprawie emisji dwutlenku węgla.\nNa razie nie wiadomo, czy prezydent Obama będzie obecny na szczycie, który odbędzie się w dniach 7-18 grudnia w stolicy Danii. Decyzja w tej sprawie ma zapaść w najbliższych dniach. Obama będzie w Europie, bo 10 grudnia w Oslo odbierze Pokojową Nagrodę Nobla.\nObama jest pod znaczną presją europejskich partnerów, którzy oczekują, że USA będą przykładem kraju _ angażującego się w walkę z ociepleniem klimatu _.\nWedług światowych mediów jednak są małe szanse na to, by szczyt w Kopenhadze zakończył się zobowiązaniem USA i Chin do znaczącej redukcji emisji CO2.\nJeszcze niedawno planowano, że już w Kopenhadze zapadnie światowe, wiążące porozumienie o redukcji emisji CO2, które zastąpi wygasający z końcem 2012 r. protokół z Kioto. Jednak na trzy tygodnie przed tą konferencją Komisja Europejska przyznała, że nie ma szans na zawarcie na tym forum ambitnego, wiążącego prawnie porozumienia w sprawie walki ze zmianami klimatycznymi na świecie, gdyż - zdaniem KE - szczegóły mają zostać uzgodnione dopiero później.\n* [ Brak porozumienia klimatycznego to koszt 500 mld dolarów ]( http://www.money.pl/gospodarka/wiadomosci/artykul/brak;porozumienia;klimatycznego;to;koszt;500;mld;dolarow,35,0,556067.html )\n* [ Na prawach do emisji CO2 możemy zarobić 8 mld euro ]( http://www.money.pl/gospodarka/raporty/artykul/na;prawach;do;emisji;co2;mozemy;zarobic;8;mld;euro,15,0,555535.html )\nTagi: co2, wiadomości, wiadmomości, gospodarka, gospodarka polska\n800 firm dostało limity na CO2


7,81 (52580 ocen\ti\t3451 opinii) Zobacz oceny\nLeśna | 2014-09-07\nNa półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam, Szkolne\nWielu ludzi co przeczytało tą książkę chwali ją. Ja niestety albo stety będę musiała... zrobić to samo. Jest to jedna z moich ulubionych literackich pozycji. Będę do niej wracać - na pewno, bo "Małego Księcia" można czytać w każdym wieku. Zawsze znajdzie się coś co inaczej postrzegaliśmy kiedyś, a inaczej teraz. Pomimo, że czytaliśmy ją już 10 razy i tak znajdziemy w niej coś nowego, spojrzymy na nią inaczej patrząc przez pryzmat naszych doświadczeń.\nKsiążka Emily Griffin "Wszystko, czego pragnęliśmy" to historia osadzona w naszym rzeczywistym świecie. Wszystko, o czym możemy tam przec...


Jednak w ramach pierwszej reklamacji przedsiębiorca może zrealizować względem klienta własne kontruprawnienie: zamiast zwracać pieniądze wskutek odstąpienia czy złożenia oświadczenia obniżeniu ceny, ma prawo zaproponować naprawę i usunięcie wady. Firma zajmuje się również sprzedażą wielu rodzajów okien wraz z pełnym montażem, ich regulacją oraz serwisem.\nTeraz nasi eksperci od mody i urody czekają na kolejnych odważnych pań. Działa prawidłowo, okna bardzo nam się podobają wyglądają na solidnie i dobrze się prezentują. Zajmujemy się zarówno sprzedażą, jak i wynajmem przyczep oraz lawet. Serdecznie na naszej stronie internetowej ~ poszukuję dobrego psiego fryzjera w Pracuję na nowoczesnym sprzęcie i kosmetykach renomowanych firm. Studio yes to salon a nie gazeta z reklamom tym.\nTechnologia ta zapewnia uzyskanie trwałego, szczelnego pokrycia dachowego estetycznym wyglądzie i doskonałej odporności na warunki atmosferyczne. Inna technologia obowiązuje przy zastosowaniu arkuszy blachodachówek powlekanych. Do produkcji okien wykorzystujemy profile renomowanej firmy, które posiadają certyfikaty.\nNie nakladal mi koloru tylko jego pracownica ale wczesniej mi doradzil. Dalsze instrukcje zmiany hasła zostały wysłane na podany adres e-mail. Chcę przestrzec innych i szukam pomocy w jaki sposób wymusić na firmie w której kupiłam drzwi wykonanie naprawy. Jednak nie tylko wymiana drzwi wymaga od budowlańca precyzji. Dodatkowym.\nDrzwi zewnętrzne, wejściowe: antywłamaniowe, z szybą. Dlatego prace warto powierzyć jedynie sprawdzonym wykonawcom. Wyższą kwotę należy zapłacić za pomalowanie okna skrzynkowego. Powierzając nam swój dach możesz być pewien, że zostanie on wykonany według najnowszych standardów oraz zgodnie ze sztuką dekarską, a na potwierdzenie otrzymasz 5.\nW dodatku są znacznie lżejsze i porównywalne jeśli chodzi wytrzymałość stolarki wykonanej ze stali. Unikalna technologia zapewnia trwałe i szczelne pokrycie dachowe na osiedlu w . Opowiedz nam swoich potrzebach, a my postaramy się znaleźć najlepsze rozwiązanie dla dachu. Poza podstawowymi usługami firmy, jakimi są okna, drzwi i dachy, zajmujemy się również wymianą okuć okiennych i drzwiowych,.\nJeden wydaje na fajki a drugi na fryzjera I wydam na fryzjera nawet i te zł. Gama produktów powstała z myslą tym, aby wzmacniać, odżywiać i regenerować włosy i skórę głowy. Dachówek, blacharstwo, dekarz, naprawa dachów, budowlane, dekarstwo. Krycie każdą dachówką cementową lub ceramiczną. Niewątpliwym uzupełnieniem naszej oferty są gonty bitumiczne oraz papy termozgrzewalne. Dzięki wieloletniej praktyce budowlanej, która poprzedziła naszą działalność sprzedażową, doskonale rozumiemy.\nPoza tym w grę wchodzą otwory w skrzydle i w ościeżnicy - trzeba taki zamek odpowiednio dopasować, co często może robić problemy - także bez sensu jest kupować zwykłe drzwi i następnie zmieniać ich budowę instalując dodatkowe zabezpieczenia. Dachy będą musiały zostać wykończone, tak aby efekt prac dach mógł zostać uznany za zrealizowany. Salon strzyżenia psów.\nWypełnienie stanowi wysokiej jakości pianka poliuretanowa posiadająca dwukrotnie lepsze właściwości termoizolacyjne w porównaniu z polistyrenem spienionym (styropianem) wtryskiwana ciśnieniowo i szczelnie wypełniająca całą objętość skrzydła. Możesz też odwiedzić nas osobiście w naszej siedzibie. Z naszą pomocą zrealizują marzenie budowie domu bądź przeprowadzeniu.\nZaczynaliśmy nabierać doświadczenia i precyzji montażu na różnych projektach. Nasza specjalność to montaż na dużych obiektach, ale i domy prywatne nie zostają nam obojętne. Zapraszamy do hurtowni pokryć dachowych w miejscowości k/ . Zapytany nie wie, dlaczego przedmuchy są też w górnej części poziomej, gdzie przetłoczeń nie ma. Dalej jak katarynka twierdzi, że uszczelka spełnia swoją funkcję. Ponadto pełni również funkcje estetyczne, wpływając na poprawę wyglądu fasady.\nbungacitywww.bungacity.com sex spotkania katowicebeczka plastikowa 1000l www.domiwoda.pl/k32www.bungacity.com towarzyskie ogloszenia Kielcewww.alubramcnc.com/ wycinanie cnc cenyMass Extreme kaufenyerbamatestore.pl mate herbatarodzaje dietydeszczowy dom www.domiwoda.plwww.bungacity.com sex spotkania Poznańmasaz prywatny gdynia www.bungacity.comstanowisko gamingowewww.krainaherbaty.pl/ earl greyKOMPOSTOWNIKI www.domiwoda.pl/k5seks spotkania Kielce www.bungacity.combukiet tulipanowmasaże erotyczne Częstochowa www.bungacity.comtanie pozycjonowaniewww.domiwoda.pl dekoracyjny zbiornik na deszczówkęfirma


Blog | Strona 2 z 2 | Smaki Dalmacji\nZnajdziesz tu wiele ciekawych kuchennych przepisów oraz artykułów.\nOpublikowano: 4 listopada 2017 24 grudnia 2017\nOd Sardeli do Anchois. Jak powstają słynne solone filety?\nZnany na terenach śródziemnomorskich, i już dość wiadomy w Polsce, Anchois w wersji oryginalnej produkuje się z sardeli europejskiej (Engraulis encrasicolus). Ma szerokie zastosowanie w kuchni, w większości przypadków wykorzystuje się jako dodatek. Idealnie przełamią delikatną słodycz grillowanych warzyw, dodaje ciekawego aromatu sosom do zielonej sałaty, zaostrza smak prostych przekąsek przygotowywanych z kwaśnymi (oliwki, ogórki, papryki marynowane) i kremowymi (jaja, sery) nutami smakowymi.\nAle jak powstaje ten przetwór rybny i dzięki czemu nabywa swojego wyrazistego smaku?\nGłównym problemem w przetwórstwie jest wielka kruchość rybki. Uniemożliwia to jakąkolwiek mechanizację i cały proces produkcyjny, jak sto lat temu, odbywa się ręcznie. Ryby z portu przewożone są do przetwórni i wstępnie solone. Osolone sardele trafiają do beczek (dziś plastikowych, kiedyś drewnianych) i poddają są lekkiemu prasowaniu 25-kilogramowymi obciążnikami. W procesie tym, który trwa trzy dni, usuwana jest z ryb krew.\nDrugim etapem produkcyjnym jest ręczne obrywanie głów i ponowne wkładanie ryb do beczek. Układają się warstwami – na przemian ryby i sól, później całość zalewa się bardzo skoncentrowaną solanką. Niezwykle istotny jest moment, w którym uzna się, że ryby są już gotowe. Nie ma na to prostej reguły. Z anchois jest jak z dobrym serem, dojrzewać musi przynajmniej od trzech do czterech miesięcy.\nNastępnie ryby wyjmowane są z beczek, starannie myte w słodkiej wodzie (tylko wtedy używa się prostej maszyny) i trafiają do filetowania. Tym tradycyjnie zawsze zajmowały się kobiety. Praca wymaga wielkiej precyzji i delikatności. Bardzo łatwo rybę po prostu rozerwać, a wtedy cała dotychczasowa praca idzie na marne. Starannie i mozolnie wyfiletowane sardele układane są tuszkami w równe pryzmy. Trafią następnie do słoików, umiejętnie ułożone wzdłuż ścianek, by apetycznie i kusząco działać na przyszłego klienta. Słoje zalewane są olejem słonecznikowym lub oliwą z oliwek, zakręcane, myte i etykietowane.\nAnchois filety solone w oleju 75 g\nAnchois filety solone w oleju 100 g\nAnchois filety solone w oliwie z oliwek 110 g\nOpublikowano: 29 października 2017 24 grudnia 2017\nZ czym się je pasta z ciecierzycy?\nPasta śródziemnomorska z ciecierzycy – to sos dip lub pasta do smarowania, przyrządzana z gotowanych i przetartych nasion ciecierzycy lub innych roślin strączkowych. Możemy ją używać do wielu potraw, którym nada niezwykłego, orientalnego smaku. Z czym się je pasta z ciecierzycy?\nWarzywa. Świeże warzywa kroimy w słupki i podajemy razem z pastą, w której zanurzamy je przed zjedzeniem. Świetnie sprawdzą się: papryka, ogórek, marchew, seler naciowy, cykoria, kalarepa, kalafior czy rzodkiewka.\nPieczywo. Możemy użyć chleba pszennego, żytniego, pełnoziarnistego, jasnego, a także pitę, lavash, czy pumpernikiel.\nMięsa. Jagnięcina, cielęcina, baranina, wieprzowina, a także drób. Możemy serwować je na zimno jak i na ciepło.\nPlacki ziemniaczane. Idealnie smakują z dodatkiem wędzonego łososia.\nFalafel. Czyli warzywne klopsiki idealnie komponują się z kleksem pasty.\nSałatki. Jest świetnym zamiennikiem innych dipów i sosów.\nRyby. Najbardziej pasuje do ryb pieczonych, smażonych, czy gotowanych,\nGrill. Grillowane warzywa, mięso, czy ryby nabiorą dzięki niej niezwykłego smaku.\nOwoce. Na słodko z suszonymi daktylami, żurawiną, czy z owocem granatu.\nKażde połączenie można wypróbować z pastą śródziemnomorską Trenton, wyprodukowanej w Chorwacji z ciecierzycy gruntowej.\nŹródło informacji: gotujmy.pl\nOpublikowano: 21 października 2017 24 grudnia 2017\nTajemnice kuchni dalmatyńskiej\nNie będzie specjalnym odkryciem stwierdzenie, że kuchnia to zawsze wypadkowa klimatu i historii danego miejsca. W tym przypadku klimat streścić można znacznie prościej i o wiele kruczej niż historię, ograniczając się nawet do jednego tylko przymiotnika: śródziemnomorski.\nDalmacja to bowiem ów kraj szczęśliwy, w którym cytryna dojrzewa. Kto tam ją przywiózł, nie wiadomo dokładnie, w każdym razie nie powszechnie posądzani o to Rzymianie, którzy w II wieku przed Chrystusem ostatecznie opanowali ten fragment wybrzeża Adriatyku, ustanawiając prowincję Illiricum, znaną później Dalmacją, ze stolicą w mieście Salona, którego ruiny podziwiać dziś można na przedmieściach Splitu. Rzymianie bowiem nie znali cytryn, uprawiali jedynie ich praojca, czyli cetrona vel cedrata, a matką w tym związku była prawdopodobnie pomarańcza. Wiadomo natomiast, że winorośl i oliwki przywieźli ze sobą Grecy, przybywszy w ten fragment Śródziemnomorza grubo przed Rzymianami.\nPrawo rzymskie większy ma wpływ na nasze dzisiejsze życie niźli rzymska kulinaria. Dla dalmatyńskiej kuchennej teraźniejszości najistotniejsze było inne panowanie – weneckie. La Serenissima Repubblica di Venezia, niezwykły twór, rozdający karty nad Adriatykiem od VIII do XVIII wieku. Wielka flota, chwilami najpotężniejsza na całym globie, kontakty handlowe z najodleglejszymi zakątkami świata, zetem mnóstwo kulinarnych nowinek – to była przez stulecia wenecka codzienność, a razem z tym i dalmatyńska. Z drugiej strony mieliśmy rzeczywistość wieśniaczą – kamienista niemal jałowa gleba i niedostatek wody nie pozwalali na masowość i zróżnicowanie upraw, ograniczając je do oliwek i winorośli. Bieda zmuszała do wykorzystywania w kuchnie wszystkiego co pływa i rośnie. Tak powstała dalmatyńska „siromašna kuhinja” czyli kuchnia biedaków, dziś obiekt westchnień smakoszy z całego świata. Wystarczy kilka dojrzałych na słońcu pomidorów, niewiarogodnie słodka tamtejsza cebula, garść ryżu lub makaronów, trochę oliwy i nieco dziko rosnących ziół, by zrobić coś, za co nie tylko mieszkańcy Skandynawii gotowi są wieli zapłacić. Tak Wenecja dala Dalmacji risotto, predylekcję do makaronów, słodko-kwaśne sosy, tradycję spożywania bakalara vel stpcafisso – solonego, suszonego dorsza, bez którego niemożliwe byłyby dalekie morskie podróże i odkrycia geograficzne.\nNie można zapominać, że Dalmacja, jak i Bałkany do których należy, przez stulecia była okupowana przez Imperium Osmańskie. Zwyczaj smażenia mięs na ruszcie, zwłaszcza mięs mielonych, używania listkowego ciasta i zawiania w nim sera, mielonego mięsa albo jarzyn lub pieczenia go z orzechami i polewanie syropem z cukru, parzenie kawy w tygielkach, miłość do bakłażanów – to wszystko napotkacie w Dalmacji na każdym kroku, choć się w niej nie narodziło.\nLecz dla dzisiejszych kulinarnych przyzwyczajeń najistotniejszy jest wiek XIX, bowiem to wówczas narodziła się nowoczesna kuchnia. Jeszcze jeden kulinarny impuls dała przynależność do imperium habsburskiego, czyli Cesarstwa Austriackiego, przekształconego w 1867 roku w Austro-Węgry. Gulasze i paprykarze, kminek i kiszoną kapustę oraz wiedeński słodkości – to wszystko zawdzięcza Dalmacja bytności w naddunajskiej monarchii.\nŹródło informacji: Robert Makłowicz „Dalmacja. Książka Kucharska”\nOpublikowano: 14 października 2017 24 grudnia 2017\n9 ciekawych faktów o Chorwacji\nCiekawe fakty o Chorwacji, o których mogłeś nie słyszeć wcześniej:\nNikola Tesla urodził się w średnio zamożnej serbskiej rodzinie chłopskiej w małej miejscowości Lika w Chorwacji.\nW mieście Hvar (położonym na wyspie o tej samej nazwie) mieści się najstarszy w Europie teatr miejski, otwarty w 1612 r.\nChorwacja znana jest również, jako kraj tysiąca wysp. Dokładnie posiada 1244 wyspy, wysepki oraz rafy. Tylko 50 z nich jest zamieszkanych.\nMarco Polo, podróżnik, który w XIII wieku dotarł Jedwabnym Szlakiem do Chin, urodził się na wyspie Korčula, położonej w południowej Dalmacji.\nChorwacja jest uznawana jako ojczyzna krawatu. „Croat” w wielu językach jest rdzeniem słowa krawat, a sama nazwa państwa „Croatia” zawiera w sobie ten symbol.\nKiedy Stany Zjednoczone odłączyły się od Wielkiej Brytanii, Dubrownik (będący wtedy jeszcze państwem) jako pierwszy formalnie uznał USA za niepodległy naród.\nChorwacja była kiedyś królestwem. Tomislav, pierwszy król Chorwacji, został koronowany w 925 roku.\nAdriatyk u wybrzeży Chorwacji jest najczystszym morzem na świecie wg. badacza głębin morskich i oceanicznych J.Costeau.\nW Dubrovniku w klasztorze Franciszkanów powstała jedna z pierwszych na świecie aptek i jest czynna do dziś.\nOpublikowano: 7 października 2017 19 kwietnia 2019\nMiód z lawendy należy do miodów o najwyższej jakości\nMiód lawendowy należy do miodów o najwyższej jakości\nMiód lawendowy pochodzi z nektaru zbieranego przez pszczoły z drobnych niebieskofioletowych kwiatów lawendy. Należy do miodów o najwyższej jakości. Wyróżnia się jasnożółtą barwą i przyjemnym aromatem lawendy. W smaku jest delikatny, ale na długo pozostawia miłe uczucie w ustach. Stosowany jaest jako dodatek do napojów, ciast, deserów owocowych i lodów.\nLawenda obejmuje ponad 40 gatunków. Pochodzą one z obszaru śródziemnomorskiego od Wysp Kanaryjskich po Indie.\nWedług dawnych legend lawenda rosła już za czasów Adama i Ewy. Miała być jedną z roślin stworzonych do rośnięcia w rajskim ogrodzie. Jej zapach tradycyjnie łączony jest z Matką Boską. Podobno położyła ona malutkiego Jezusa na krzaku lawendy.\nMiód lawendowy dostępny w ofercie naszego sklepu. Zapraszamy do spróbowania!


I Komunia Św. - inspiracje i przykłady dekoracji: Fantastyczne dekoracje na urodziny dzieci - polecamy sklep LeonKameleon.pl\nFantastyczne dekoracje na urodziny dzieci - polecamy sklep LeonKameleon.pl\nPrzyjęcie komunijne i Chrzest to nie jedyna okazja w życiu dziecka do wyprawienia pięknej uroczystości. Nasze pociechy w końcu co roku świętują urodzinki, więc warto zadbać o to, by przygotować dla nich wspaniałą uroczystość. Idealnie dobrane dekoracje na urodziny oraz wybór motywu przewodniego to świetna okazja, by spędzić czas wraz z dzieckiem. Przygotowywanie dekoracji może być nie lada frajdą dla całej rodziny!\nJeżeli szukacie dekoracji urodzinowych i pięknych personalizowanych dodatków na przyjęcia dla dzieci z całego serca polecamy Wam sklep internetowy z dekoracjami na przyjęcia LeonKameleon.pl\nSklep jest cudowny. Znajdziecie w nim mnóstwo przepięknych dodatków. Jest ich tak duże, że ciężko zdecydować się na wybór konkretnego motywu :-). Maskotką sklepu jest słodki Kameleon o imieniu Leon, który poleca dekoracje i pomaga w wyborze. Uważam, że to świetny pomysł, który zaskakuje od razu po wejściu na stronę :-). Nie mogłam się powstrzymać, by nie obejrzeć wszystkich urodzinowych kolekcji po kolei. Zajęło mi to mnóstwo czasu, gdyż produktów do wyboru jest naprawdę sporo, ale było warto!\nKoniecznie sprawdźcie kolekcję Unicorn, w której znalazły się dekoracje urodzinowe z jednorożcem. To obecnie jeden z najmodniejszych motywów sezonu, a dzieciaki szaleją z radości widząc kolorowe jednorożce. Zaskoczyło mnie to, że w kolekcji znalazło się aż tyle pięknych rzeczy i cała gama dekoracji z imieniem dziecka. Szczególnie ubóstwiam pamiątkową księgę z urodzinek :-). Wiecie, że obsypana jest brokatem, który pięknie połyskuje?\nZalety sklepu to przede wszystkim wszystko w jednym miejscu, możliwość personalizacji oraz szybka wysyłka. W sklepie LeonKameleon.pl znajdziecie wszystkie dekoracje i dodatki, które pozwolą zorganizować naprawdę cudowne urodzinki, Roczek czy Chrzest. Oferta jest ogromna, a wszystkie dekoracje przemyślane i wyselekcjonowane. Znajdziemy tam serwetki, kubeczki, talerzyki, balony na urodziny, dekoracje stołu i pomieszczenia, personalizowane opłatki na tort, zaproszenia na przyjęcia czy papierowe rozety i kule, które pozwolą wyczarować fantastyczny klimat na przyjęciu.\nZobaczcie też na te piękne zdjęcia! Wszystko jest dopracowane w każdym szczególe. Jestem zachwycona dbałością o każdy szczegół i autentyczną radością :-)\nJeszcze raz z całego serca zapraszam do sklepu LeonKameleon.pl. Z przykrością muszę stwierdzić, że w dobie tylu możliwości i wszechobecnego w naszym życiu internetu mało jest takich miejsc z klimatem, świeżością i radością. LeonKameleon.pl ma te wszystkie cechy! :-)


Ortodonta Konin - ortodoncja dla dzieci w Koninie - dobrze i tanio\n2. Czy ortodonta to lekarz tylko dla najmłodszych pacjentów?\n3. Konin miasto atrakcji\nPotrzeba pójścia z dzieckiem do ortodonty może pojawić się na każdym etapie jego rozwoju. Zazwyczaj to lekarz stomatolog sugeruje taką konieczność, ale niepokojące objawy może zobaczyć również rodzic. Jakie zatem symptomy powinny nas skłonić do odwiedzenia ortodonty dla dzieci?\nZgrzytanie zębami lub nadmierny szczękościsk, chrapanie w nocy, wada wymowy np. seplenienie, widocznie nieprawidłowo ułożone zęby, ssanie kciuka lub innych przedmiotów w wieku, w którym nie jest to już fizjologiczne.\nGdy zauważymy jeden z wyżej wymienionych objawów u naszych dzieci, warto wybrać się do dobrego ortodonty. Konin pod tym względem będzie miał na pewno konkurencyjne ceny, przy jednocześnie tak samo wysokim poziomie usługi.\nKiedy wybieramy ortodontę dla dzieci w Koninie to musimy pamiętać o kilku podstawowych zasadach. Lekarz musi być przyjazny dziecku, a tacy są z reguły ortodonci dziecięcy. Mały pacjent może u takiego lekarza czuć się bezpiecznie i spokojnie. Jego zdanie zostanie wysłuchane, a dobry ortodonta dla dzieci wytłumaczy młodemu człowiekowi wszelkie zagadnienia i procedury, w sposób dostosowany do jego wieku. Ortodonta dla dzieci to konieczność, jeśli chcemy zapewnić dziecku zdrowie i piękny wygląd.\nCzy ortodonta to lekarz tylko dla najmłodszych pacjentów?\nOrtodonta kojarzy się jednoznacznie z noszeniem aparatu, a to z kolei według niektórych wyłącznie domena dzieci. Nie jest to jednak prawdą. Na korektę wad zgryzu nigdy nie jest za późno. Ortodonta w Koninie, tak jak i w innych miastach, bez problemu przyjmie i doradzi również dorosłemu pacjentowi. Nie należy się obawiać, że noszenie aparatu korekcyjnego nie przystoi dorosłemu człowiekowi i nie koliduje z wykonywanym zawodem czy zajmowanym stanowiskiem. Ortodonta może dobrać taki aparat, który nie będzie nadmiernie widoczny. Tego typu aparat nazywany jest lingwalnym, a jego struktura mocowana jest od wewnętrznej strony uzębienia. Jest on również niezwykle skuteczny w leczeniu ortodontycznym. W związku z tym, pozostaje niewidoczny dla otoczenia, a doskonale spełnia swoją rolę. Warto zapytać o takie rozwiązanie swojego ortodontę. W Koninie, w dobrym gabinecie, bez wątpienia, tego rodzaju aparat zostanie nam zaproponowany. Wada zgryzu może powodować bóle głowy, trudności w żuciem pokarmów, a także zmorę wielu osób – chrapanie. Dlatego warto odwiedzić ortodontę, niezależnie od wieku, w jakim jesteśmy, aby zapewnić sobie zdrowy i piękny uśmiech, a także uniknąć innych problemów zdrowotnych.\nKonin miasto atrakcji\nKonin oferuje masę atrakcji dla najmłodszych mieszkańców i turystów. Najbardziej znana z nich to Park Makiet Mikroskala – miejsce, które jest jedynym takim, nie tylko w Polsce, ale i w Europie. W parku znajdują się makiety o przeróżnej tematyce: naukowej, kosmicznej, podróżniczej, biologicznej oraz historycznej. Makiety są wykonane ręcznie, a przy niemal każdej znajduje się interaktywny ekran, poprzez który zwiedzający może wprawić makietę w ruch oraz oświetlić ją. Przy każdym stanowisku można również zapoznać się z dotyczącą go tematyką, np. przepięknie wykonana miniatura Arki Noego i dotycząca jej ciekawa biblijna historia. Z pewnością jest to rozrywka dla całej rodziny.\nPrzy pięknej pogodzie warto wybrać się na Bulwar Nadwarciański. To miejsce na brzegu rzeki, znajduje się ono niemal w samym centrum Konina, zaraz przy Starym Rynku. W okresie wiosenno-letnio-jesiennym, a w szczególności wakacyjnym, Konin obfituje w atrakcje dla najmłodszych. W dwóch tamtejszych amfiteatrach odbywają się przedstawienia i koncerty. Nieopodal znajduje się łąka rekreacyjna, na której organizowane są sportowe atrakcje i ciekawe oraz kolorowe animacje dla dzieci.\nPonadto w obrębie Warty, a także konińskich jezior: Pątnowskiego i Gosławskiego znajdują się plaże z placami zabaw oraz leżakami. Organizowane są też tam liczne animacje i imprezy kulturalno – rozrywkowe, kierowane także dla młodych uczestników. Na plaży można trenować zumbę i inne tańce, a wydzielone kąpieliska z czuwającymi ratownikami pozwalają na bezpieczną kąpiel naszych pociech.


Świadkowie Jehowy w roku 2020 wydali Biblię w 33 nowych językach! → Turek24 | Najciekawszy portal w powiecie\n: Listy do redakcji\t: 04/02/2021\tKategorie: Aktualności, Społeczeństwo\nŚwiadkowie Jehowy w roku 2020 wydali Przekład Nowego Świata w 33 językach. To najwyższa liczba od roku 1950, kiedy ukazało się ich pierwsze tłumaczenie. Na dzień 31 grudnia 2020 roku Przekład Nowego Świata był już dostępny w 195 językach.\nJednym z przełomowych momentów w ich działalności translatorskiej w roku 2020 był dzień 15 lutego. Wówczas to Geoffrey Jackson, członek Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy, ogłosił ukończenie pierwszej Biblii w amerykańskim języku migowym (ASL). W trakcie okolicznościowej uroczystości na Florydzie powiedział: Z tego, co wiemy, Świadkowie Jehowy są pierwszą organizacją lub ugrupowaniem, które wydało całą Biblię w amerykańskim języku migowym. Prawdopodobnie oznacza to pierwszą kompletną Biblię w języku migowym na świecie [i] w historii ludzkości.\nInnym doniosłym wydarzeniem było wydanie Przekładu Nowego Świata w języku bislama. Używany jest przez jakieś 10 000 mieszkańców dalekiego archipelagu Vanuatu, leżącego ponad 1700 kilometrów na północ od Australii. Co prawda w języku bislama już wcześniej powstały przekłady Biblii, ale ich koszt w przeliczeniu to 30 dolarów, co może być niemało dla ludzi, którzy zarabiają 15 dolarów dziennie. Teraz jednak w języku bislama istnieje nowy przekład Biblii, który jest udostępniany bezpłatnie.\nW latach czterdziestych XX wieku Świadkowie Jehowy rozpoczęli prace nad przetłumaczeniem Biblii na współczesny język angielski. Głównym celem było przywrócenie imienia Bożego, Jehowa,\nw przeszło 7000 miejsc w tekście, w których inni tłumacze zastąpili to imię tytułami takimi jak „Pan”. Od 1950 roku Przekład Nowego Świata opublikowano w częściach, a kompletny ukazał się w 1961.


Lampa Stołowa Glamline | home-you.com\nLampa Stołowa Glamline\nLampa stołowa Glamline to propozycja idealna do wnętrza w stylu glamour. Jej smukła podstawa utrzymana w stylowej czarnej barwie zachwyca blaskiem drobnych diamencików oraz eleganckich srebrzystych akcentów. Zamocowany u góry klosz doskonale współgra z całą kompozycją – obszyty jest czarną tkaniną i wykończony srebrzystymi rantami.\nDo lampy stołowej Glamline pasować będzie jedno źródło światła o trzonku E27 i mocy do 40W do zakupienia we własnym zakresie. Włącznik lampy znajduje się na kablu, którego całkowita długość wynosi 170 cm.


Cud w Alpach. Dziecko zasypane przez lawinę było pod śniegiem 40 minut - RMF 24\nCud w Alpach. Dziecko zasypane przez lawinę było pod śniegiem 40 minut\nCzwartek, 27 grudnia 2018 (09:40)\n"Cud we francuskich Alpach!" Tak ratownicy komentują odnalezienie żywego 12-letniego chłopca po tym, jak został zasypany przez lawinę koło stacji narciarskiej La Plagne. Chłopiec przebywał pod śniegiem przez 40 minut.\nWedług ekip ratunkowych, 12-latek w czasie świąteczno-noworocznych ferii jeździł na nartach z rodzicami koło alpejskiej stacji La Plagne poza oznakowanymi trasami. Nagle porwała go lawina.\nChłopiec nie miał przy sobie żadnego urządzenia, które mogłoby ułatwić ratownikom jego odnalezienie. W końcu, 400 metrów niżej od miejsca zaginięcia, odnalazł go specjalnie wytresowany pies.\nNa szczęście przysypany śniegiem chłopiec mógł oddychać i nie odniósł ciężkich obrażeń - ma tylko złamaną nogę. Francuscy ratownicy podkreślają, że często zwały śniegu uciskają na klatkę piersiową przysypanych osób, co uniemożliwia im oddychanie.\nCzasami śnieg dostaje się również do ust i nosa, blokując drogi oddechowe. Istnieje też niebezpieczeństwo, że osoba porwana przez lawinę, spadając ze stoku może uderzyć głową o jedną z wystających ze śniegu skał.\nFrancuscy ratownicy z rejonu La Plagne twierdzą, że zazwyczaj - jeżeli nie odnajdują osoby porwanej przez lawinę w ciągu 15 minut - szanse na jej uratowanie spadają do 10 proc.\nTagi:Alpy, cud, lawina, la plagne\nNewsBajkowy krajobraz we włoskich Alpach. Filmowiec uchwycił urok Dolomitów


Rozmawiam z burmistrzem gminy Stronie Śląskie p. Zbigniewem Łopusiewiczem | Moja Brama\nRozmawiam z burmistrzem gminy Stronie Śląskie p. Zbigniewem Łopusiewiczem\n- Zadowolony Pan ze śniegu?\n- Tak. Ale już na drogi mogłoby nie padać.\n- Ma Pan dobrze odśnieżone drogi...\n- ale sporo to kosztuje. O ile chodzi o odśnieżanie dróg w samym mieście, to jest mi jednak obojętne ile go spadnie - mam podpisaną umowę ryczałtową - cena jest stała. Natomiast odśnieżanie dróg na terenach wiejskich to większe koszty niż planowałem. Usługi te świadczą nasi rolnicy i też się cieszą\nz dodatkowego zarobku. Opady nie są takim problemem jak wiatry. Jak zawieje, to siły nie ma na zaspy. Po 5. minutach jest tak jak poprzednio.\n-Czy będzie Pan kandydował na burmistrza kolejnej kadencji?\n- Tak. Jestem gotów, ale mieszkańcy o tym zadecydują czy i na następną kadencję będę burmistrzem.\n- A więc porozmawiajmy teraz o zamierzeniach inwestycyjnych na ten rok i też o zamierzeniach na następne\n- Zacznijmy od planów na ten rok:\n1/ rozpoczęliśmy budowę kolektora sanitarnego z Bielic do Stronia, 2/ kontynuujemy remont/przebudowę Dworca Kolejowego na ośrodek kultury,\n3/ trwa remont świetlicy „Trzy Siostry” w St. Gierałtowie, 4/ zostaliśmy zaproszeni do złożenia wniosku i oczywiście przyjmujemy takie zaproszenie - na remont i modernizację oczyszczalni ścieków w Strachocinie. Raczej otrzymamy na ten cel dofinansowanie - koszt ogólny ok. 12 mln zł i dofinansowanie do 85%, 5/ realizujemy budowę infokiosków, aby zwiększyć turystom dostęp do informacji o Gminie, 6/ Z Min. Spraw Wew. i Administracji otrzymaliśmy 800 tys. zł na remont ul. Hutniczej i Nad-brzeżnej (tzw. środki popowodziowe).\nA ze swoich środków chcemy rozpocząć dwie inwestycje: 1/ I etap zagospodarowania zbiornika w Starej Morawie, 2/ uporządkować infrastrukturę oś. Morawka (tę część przejętą od Szpitala - kanalizacja, drogi, chodniki, oświetlenie).\nJeżeli otrzymamy środki z programu „Rewitalizacja miasta do 10 tys. mieszkańców”, to będziemy również realizować II etap remontu adaptacji hotelu robotniczego na mieszkania przy ul. Zielonej 5.\nRównież przed nami jest prawne zadanie związane z wprowadzeniem w życie ustawy o finansach publicznych. W ramach tego zadania w I etapie przekształcimy zakład budżetowy Przedszkole w jednostkę budżetową Gminy. Powołujemy również Centrum Edukacji Turystyki i Kultury (Dworzec PKP) jako jednostkę kultury i w późniejszym czasie połączenie CETiK z Biblioteką. Natomiast zakład budżetowy Centrum Sportu i Rekreacji zamierzamy połączyć z Zakładem Usług Turystycznych „Jaskinia Niedźwiedzia” i utworzyć z tych podmiotów spółkę z o.o. w Stroniu Śląskim własności Gminy. Jeszcze analizuję przekształcenie Zakładu Wodociągów i Kanalizacji również w spółkę z o.o. własności Gminy.\n- W sumie - ile pieniędzy na ten rok przeznaczacie na inwestycje?\n- Planujemy wydać na inwestycje 8,5 mln zł, z czego mamy nadzieję uzyskać finansowanie w granicach 6 mln zł.\n- To porozmawiajmy teraz o następnych - po tym roku - 4 latach rozwoju Gminy.\n- Takie rozważania wybiegają w dość daleką przyszłość - nie lubię dzielić skóry na niedźwiedziu, który jest jeszcze w lesie – ale niezależnie od tego, kto tutaj wówczas będzie jest przygotowany wieloletni Plan Inwestycji, który zawiera kilkanaście inwestycji niezbędnych do poprawy funkcjonowania i życia mieszkańców. Z takich „sztandarowych” projektów to zagospodarowanie terenów wokół zbiornika w Starej Morawie - czyli stworzenia atrakcyjnej, letniej oferty dla turystów. Pracujemy również już teraz nad Planem Zagospodarowania Przestrzennego góry Młyńsko w celu stworzenia tam następnego ośrodka narciarskiego. Czekamy na potencjalnych inwestorów. W planach jest również zagospodarowanie Krzyżnika”na stację narciarską. Powstały opóźnienia, ale mam nadzieję, że inwestor szybko „przebrnie” przez aktualne trudności. Cieszy mnie to, że nie tylko Gmina inwestuje ale do inwestycji przyłączają się i inni próbując sięgać do środków Unii Europejskiej. Na chwilę obecną jest już złożonych 8 wniosków dotyczących gminy Stronie Śląskie od prywatnych przedsiębiorców, które uzyskały pozytywną weryfikację (czy otrzymają pieniądze to znak zapytania). Wśród tych wniosków jest np. „Budowa ośrodka sportów konnych”, 6 wniosków dotyczących rozbudowy bądź modernizacji obiektów hotelarskich i jeden wniosek dotyczy budowy „Linowego parku przygody i rozrywki” (Kamienica). Myślę, że to kolejna, ciekawa atrakcja dla turystów.\n- Można powiedzieć - przez te ostatnie 20 lat gmina Stronie Śląskie stała się gmina turystyczną...\n- ... ale nie możemy zapominać o hucie szkła „Violetta”. Zakład zatrudnia w tej chwili ok. 100 osób ale myślę, że już niebawem uruchomiony zostanie piec szklarski i zatrudnienie wzrośnie. Jest też Woj. Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych. Przebudowa i jego modernizacja jest już faktem - prowadzone jest postępowanie przetargowe na tzw. WTZ (Warsztaty Terapii Zajęciowej - przyp. red.) - jako najważniejszego czynnika Szpitala. Będzie też zmiana nazwy na Wojewódzkie Centrum Opieki Psychiatrycznej. Stąd też gmina Stronie Śląskie na rozbudowę Szpitala przekazała Województwu swoje nieruchomości (działki) w zamian za przejęcie\n7. budynków z przeznaczeniem na mieszkania (oczywiście dziać się to będzie w sposób sukcesywny).\n- W ten sposób zniknie problem z mieszkaniami w Stroniu Śląskim...\n- Tak. Problem mieszkaniowy prawie zostanie rozwiązany. I jestem z tego bardzo zadowolony. Szpital się rozwija, mieszkania będą – będzie czym gospodarzyć, aby ściągnąć do nas fachowców najwyższej klasy.\n- Porozmawiajmy trochę o współpracy gminy Stronie Śląskie z gminami ościennymi i Powiatem.\n- Współpraca układa się nieźle. Np. z gminą Lądek Zdrój planujemy wspólną gospodarkę odpadami (wspólna stacja przeładunkowa + preselekcja śmieci).\nW ramach Związku Gmin Śnieżnickich mamy wspólną promocję. Muszę powiedzieć, że w ostatnich czasach bardzo poprawiły się nasze relacje z Powiatem. Wreszcie - może niezadowoleni w pełni - przy Pogotowiu w Lądku Zdroju od 1. lutego br. jest zatrudniona pielęgniarka w porze wieczorowej, nocnej i święta - jak również pomocy udziela lekarz zatrudniony w Pogotowiu. Jest to częściowo załatwiony nasz postulat odnośnie opieki medycznej świątecznej i wieczorowej. Wspólnie ze Starostwem przygotowaliśmy także projekt dot. tzw. „schetynówek” - niestety - Powiat się „nie załapał” - ale były chęci.\nMuszę także powiedzieć o dobrej współpracy z Powiatowym Urzędem Pracy. W ub. roku Urząd zatrudniał 100 bezrobotnych ze Stronia. Dla nas to było zbawienie bowiem sami nie poradzilibyśmy sobie po masowych zwolnieniach z „Violetty”. A tak dość łagodnie przeszedł przez nas ten zator.\n- Ledwo napomknęliśmy o promocji tej turystycznej Gminy...\n- ... nie za bardzo chciałem o tym mówić, bo to przecież rok wyborczy, ale jednak muszę powiedzieć że trzeba zwiększyć promocję Stronia Śląskiego. Już w tym roku udało się nam zrealizować wspólnie z innymi podmiotami branży turystycznej promocję w TVN akcji „Ale zima”, a w TVN Wrocław audycję „Gdzie na weekend”. Reklamujemy się również w TV Poznań i wspólnie wyjeżdżamy na Targi Turystyki do Wrocławia (12-14 luty). Oprócz zwyczajowego stanowiska będzie stoisko do konsumpcji kiełbasek i czegoś tam jeszcze a przygrywać będzie „Kapela z ul. Hutniczej”. Uważam, że promocję należy w ten sposób prowadzić. Stronie Śląskie i Czarna Góra są widoczne nieomal codziennie w programie pogody TVN. Myślę, że takie działania mają zdecydowanie pozytywny wpływ na ilość turystów korzystających z wyciągów a także z miejsc noclegowych i gastronomicznych.\nZ działań ostatnich warto również powiedzieć, że przy Jaskini Niedźwiedziej otworzyliśmy Muzeum Przyrodnicze bo przecież sama Jaskinia jest „jednorazową atrakcją” a my chcemy, aby zwiedzający odwiedzali nas wielokrotnie - trzeba „obudowywać” atrakcje innymi atrakcjami.\n- Niech nam rozwija się Stronie Śląskie.


Volkswagen Polo IV 1.4 - słaby zapłon mimo ładowania : Zapłon\n28 Lis 2015, 02:04\nWitam, piszę na forum po raz pierwszy.\nMoje szanowne Polo było wczoraj ładowane prostownikiem przez cały dzień. Auto na co dzień stoi pod blokiem, więc jestem świadoma tego, że szczególnie teraz, kiedy idą mrozy, jest narażone na wiele problemów.\nKilka dni temu po raz pierwszy pojawił się problem bardzo słabego zapłonu, więc postanowiliśmy z tatą w garażu naładować akumulator (nie mam pojęcia jakim prostownikiem, nie za bardzo się na tym znam, ale tata był swego czasu mechanikiem, więc wiedział co robi). Wieczorem po ładowaniu samochód pięknie odpalał, nawet głośno jak na swój niewielki silnik. Następnego dnia wsiadam, próbuję odpalić i... klapa. Drugi raz to samo. Trzeci w końcu zaskoczyło, ale po lekkim zadławieniu. Pierwszy raz samochodzik nie odpalił odkąd go mam, dodatkowo po kilkugodzinnym ładowaniu akumulatora poprzedniego dnia. Akumulator może do najlepszych nie należy, ale jest stosunkowo nowy, był kupowany około rok temu. Wszystkie płyny były sprawdzane, z kontrolkami nie ma problemów, wszystko jest sprawne (prawdopodobnie). Ktoś ma pomysł dlaczego tak się stało, czy to jest normalne i gdzie może tkwić jakaś potencjalna usterka? I czy mogę ewentualnie jakoś dodatkowo zabezpieczyć samochód na zimę, żeby nie było niespodzianek?\nRejestracja: 28 Lis 2015, 01:46\nRe: Volkswagen Polo IV 1.4 - słaby zapłon mimo ładowania\n02 Gru 2015, 20:01\nTrzeba sprawdzić napięcie ładowania i jaki jest pobór prądu przy wyłączonych odbiornikach.\nTeb silnik ma wadliwie skonstruowaną odmę, jej zamarznięcie może spowodować wyciek oleju z silnika. Skraplająca się w niej para wodna spływa do miski olejowej.\nWoda w misce też potrafi zamarznąć tak, że zatka smok pompy olejowej, dlatego z odpalaniem tego silnika na mrozie trzeba uważać Odmę wyczyścić i zmienić olej na markowy. Sprawdzić też trzeba termostat i na zimę można ocieplić silnik.\nGolf IV, 1.9 TDI problem z odpalaniem.Galant 2.5 V6 Bardzo słaba iska, nie odpala\nTagi: ładowanie, Volkswagen, Volkswagen Polo, polo, silnik, woda, wyciek, zapłon, Tata, akumulator, auto, kontrolki, na mrozie, napięcie, odpalanie, samochód, termostat\nVolkswagen Polo 1.9 d - Tuning\nVolkswagen Polo z 08r - Samochody osobowe\nVolkswagen POLO II i III - Samochody osobowe\n65,00 PLN Zd Lutownica, wypalarka do drewna i skór -972a 23el od 179,00 PLN Powermat PM-WA-18V 270,99 PLN Fiskars 3700 siekieromłot\nAudi SQ5 TDI - silnik V6 diesel ...Silnik 3.0 TDI z podwójnym turbodoładowaniem generuje olbrzymią moc 230 kW (313 KM), a jego maksymalny moment obrotowy wynosi 650 Nm i jest dostępny od 1450 do 2800 obr/min. Audi SQ5 TDI dostępne jest na rynku od 2013 roku. ...Audi R8 V10 RWSAudi Sport GmbH poszerza serię modelową R8, wprowadzając nową wersję z napędem na tylną oś. pojawi się na rynku w limitowanej edycji 999 egzemplarzy w wersjach Coupé i Spyder. Samochód napędzany jest na tylne koła (Rear ...Pierwsze szkice Nowej OptimyPo swoim debiucie na New York International Auto Show w 2010 roku, Kia Optima stała się jednym z modeli dzięki którym Kia umocniła swą pozycję jako jednego z najprężniej rozwijających się światowych producentów motoryzacyjnych. Teraz, ...


ODROBACZANIE – czy sklep może na tym zarobić? | ZooBranża – Zoologia Wiedza Szkolenia Ludzie\nZabieg odrobaczania psa czy kota – niezmiernie istotny dla zdrowia tych czworonogów i ochrony ich przed groźnymi pasożytami wewnętrznymi – do niedawna kojarzył się wyłącznie z obowiązkową wizytą w gabinecie weterynaryjnym. To jednak już przeszłość, bowiem w handlu pojawiły się preparaty dostępne również w sklepach zoologicznych, dzięki którym właściciel zwierzęcia może odrobaczyć je bez niepotrzebnego stresu w domowym zaciszu, a sklep ma szansę na dodatkowy zarobek.\nMianem „odrobaczania” określa się potocznie profilaktykę zwalczania pasożytów wewnętrznych u zwierząt. Nazwa ta nie jest jednak precyzyjna nomenklaturowo, gdyż w organach wewnętrznych psów i kotów bytować mogą nie tylko „robaki” (tj. robaki obłe – obleńce – glisty, robaki płaskie – tasiemce). Niemniej termin ten przyjął się i do lecznic, czy sklepów zoologicznych klienci przychodzą właśnie po „coś na odrobaczenie”.\nProfilaktykę zwalczania pasożytów wewnętrznych rozpoczynamy na wczesnym etapie życia szczeniąt i kociąt (jeszcze przed ich zaszczepieniem), gdyż robaki mogą się do ich organizmów dostać w łonie matki lub z jej mlekiem. Zapasożycone maluchy gorzej się rozwijają, są chude (pasożyty pozbawiają je składników odżywczych i uszkadzają mechanicznie śluzówkę jelita), często o wydętym brzuchu, a przy silnej inwazji robaki są widoczne w kale. W życiu dorosłym zwierzę również powinno być odrobaczane 2-3 razy do roku. Niektórzy właściciele żeby uniknąć podawania środków chemicznych oddają do badania próbki kału pupili, aby wykonać badanie parazytologiczne (obecność jaj pasożytów lub cyst). Często pojawia się zresztą pytanie, czy w ogóle warto odrobaczać? Ponieważ dzielimy z naszymi zwierzętami przestrzeń domową, jesteśmy w bliskich relacjach (niejednokrotnie śpimy w jednym łóżku itp.), bawią się z nimi dzieci itd. – odpowiedź oczywiście brzmi TAK, odrobaczanie jest niezbędnym elementem profilaktyki zdrowotnej. Część pasożytów może bowiem być niebezpieczna dla człowieka. Niezależnie od wysokich standardów higieny w domu i w ogrodzie, czy nawet zamieszkania w odludnej okolicy, nie unikniemy przeniesienia np. jaj pasożytów na butach. Ryzyko wzrasta wraz z zagęszczeniem zwierząt domowych, czyli w miastach (tutaj też duży wpływ mają zachowania higieniczne, czyli sprzątanie po psie i pilnowanie, żeby zwierzę nie zjadało odchodów), ale na wsi z kolei dochodzi aspekt kontaktu ze zwierzętami dzikimi, również nosicielami pasożytów oraz spożywanie surowego mięsa z niewiadomego źródła. Droga pokarmowa jest najczęstszym sposobem dostawania się pasożyta do organizmu zwierzęcia (jaja pasożytów mogą się znajdować np. w odchodach zwierząt, w wodzie, pożywieniu). Wewnątrz organizmu z jaj rozwijają się postacie dorosłe pasożyta, a ich obecność powoduje osłabienie gospodarza, wychudzenie, wtórne anemie, zaburzenie funkcjonowania przewodu pokarmowego. Produkty przemiany materii pasożytów mogą działać toksycznie na organizm żywiciela, a także powodować reakcje alergiczne.\nZ jakimi pasożytami możemy mieć do czynienia?\nSprzedawca w sklepie powinien posiadać podstawową wiedzę na ten temat, aby umiejętnie naświetlić problem klientom. Pomocne są też prospekty reklamowe firm produkujących preparaty na odrobaczanie, gdyż znaleźć tam można „portrety” sprawców (i to przemawiające do wyobraźni).\nWszyscy kojarzymy pasożyty wewnętrzne, jakimi są tasiemce, bytujące w jelicie zwierząt. Najczęstszymi tasiemcami występującymi u psów i kotów jest bąblowiec (jednojamowy Echinococcus granulosus i wielojamowy E. multiocularis) oraz tasiemiec psi (Dipylidium caninum; osiąga do 70 cm długości). Żywicielem tasiemca psiego są pchły (ich obecność na zwierzęciu zwiększa ryzyko zarażenia). Obecność pasożyta i jego aktywność może powodować świąd okolic odbytu oraz tzw. „saneczkowanie” u zwierząt. Sporadycznie do inwazji może dojść także u człowieka (zwłaszcza u dzieci). Na bąblowca wielojamowego (postać dorosła ma 6 mm długości) narażone są szczególnie koty wychodzące z domu, zwłaszcza polujące, oraz psy i koty karmione surowym mięsem. Zwierzę zaraża się poprzez spożycie jaj tasiemca (np. z wodą lub obecnych w mięsie żywicieli pośrednich – gryzoni, świń, przeżuwaczy). Niebezpieczne mogą być także tasiemce z rodzaju Taenia – zarażenie również związane jest z polowaniem na gryzonie lub spożywaniem surowego mięsa.\nKolejną grupę pasożytów wewnętrznych stanowią nicienie (robaki obłe). Szczególnie niebezpieczne są glisty (psów – Toxocara canis i kotów – T. cati). Dorosłe zwierzęta zarażają się inwazyjnym jajami glist ze środowiska zewnętrznego lub larwami (np. w upolowanym gryzoniu). U dorosłych samic cykl rozwojowy pasożyta zatrzymuje się w fazie larwalnej, larwy lokalizują się w różnych narządach i są uwalniane przy kolejnych ciążach. Szczenięta zarażają się przez łożysko i z mlekiem matki. Kocięta rodzą się wolne od glist, ale mogą się zarazić poprzez mleko lub połknąć inwazyjne jaja ze środowiska. W przypadku silnego zarobaczenia zaobserwować można oprócz nieswoistych objawów anemii, wychudzenia, zaburzeń funkcjonowania przewodu pokarmowego, a także kaszel, wyciek z nosa oraz mocno rozdęty brzuch. Glisty są niebezpieczne dla człowieka (tzw. zespół larwy wędrującej).\nDla szczeniąt i kociąt zagrożenie stanowią także tęgoryjce. Gatunki typowe w Europie to Ancylostoma caninum (u psów), A. tubaeforme (u kotów) i Uncinaria stenocephala (u psów, rzadziej u kotów). Objawy inwazji są nieswoiste. U szczeniąt oprócz możliwości zakażenia drogą pokarmową (połknięcie larwy), występuje także zakażenie laktogenne. Stąd tak istotna jest profilaktyka odrobaczania suk przed kryciem! Psy utrzymywane w dużych skupiskach (schroniska, hodowle, hotele dla psów) mogą być narażone na inwazję włosogłówki (Trichuris vulpis). Zwierzęta są osłabione, ciężko chore, mają śluzowaty kał oraz krwiste biegunki. Wydalanie jaj z kałem przez zarażone zwierzę trwa bardzo długo, nawet 10-12 miesięcy. Nicień płucny (Angiostrongylus vasorum) może występować u psów, a żywicielem pośrednim są ślimaki. Dorosłe formy pasożyta bytują w tętnicy płucnej i prawej komorze serca. Objawy inwazji są ze strony układu oddechowego, dochodzi do nietolerancji wysiłkowej oraz zaburzeń krzepnięcia krwi.\nStosunkowo nowym tematem w Polsce są nicienie wywołujące dirofilariozę psów, rzadziej kotów (nicień sercowy Dirofilaria immitis i podskórny D. repens). Żywicielami pośrednimi i wektorami tych pasożytów są komary. Nieleczona postać sercowa może prowadzić do śmierci zwierzęcia. Dirofilariozę diagnozuje się wykonując badanie rozmazu krwi zwierzęcia.\nKolejna grupa pasożytów to jednokomórkowce – protisty zwierzęce (dawniej klasyfikowane jako pierwotniaki). Typowym przykładem jest Toxoplasma gondii, wywołująca zoonozę powszechnie znaną jako toksoplazmoza (temat poruszany zwłaszcza w odniesieniu do ciężarnych właścicielek kotów – patrz odrębny artykuł na str. 62). Innym pasożytem, który występuje u ludzi i zwierząt jest także wiciowiec Giardia intestinalis (dawniej G. lamblia), wywołujący giargiozę (lambliozę). Dla człowieka chorobotwórcze są odmiany genotypowe występujące u psów (wzajemne zarażanie, cysty wydalane z kałem). Choroba ma przebieg przewlekły, zazwyczaj objawem są biegunki, a u osób dorosłych może przebiegać bezobjawowo.\nlek. wet. Andrzej Mastalerz\nObecnie w sklepach mamy do dyspozycji nowy preparat, który przez długi czas był dostępny tylko w lecznicach weterynaryjnych. Zmiana rejestracji leku pozwoliła na dostępność preparatów bez recepty. Zatem sklep zoologiczny staje się miejscem, gdzie właściciel psa lub kota ma w ofercie coraz szerszą gamę produktów i kieruje się raczej tam, niż jak dotychczas, do lekarza weterynarii. To pociąga za sobą potrzebę pogłębiania wiedzy w tym zakresie u pracowników sklepów. Podkreślać należy, że najczęstsza profilaktyka jaka jest stosowana przez właściciela zwierząt to właśnie odrobaczanie. Trzeba wiedzieć jak często stosować preparaty i kiedy są one zalecane. W okresie szczenięcym od 2-3 tygodnia życia można stosować odrobaczanie. Powtarzamy je co dwa trzy tygodnie aż do trzeciego miesiąca życia. Później odrobaczamy co trzy miesiące. Dlaczego? – takie będzie pytanie właściciela. Mój pies mieszka bloku albo mój pies nie ma kontaktu z innymi psami, mój pies jest w kojcu itp. Pies i kot mają szeroki kontakt ze środowiskiem zewnętrznym. Przeprowadzono badania wskazujące, że bardzo dużo pasożytów jest na osiedlach, parkach, deptakach itp. miejscach. Tak więc pies mieszkający w bloku może mieć pasożyty. Psy podwórkowe również mają kontakt z pasożytami choćby dlatego, że mogą mieć pchły, które są żywicielem pośrednim tasiemca. Przez podwórko w nocy przechodzi tabun różnych wolno żyjących zwierząt, które mogą pozostawić w odchodach jaja pasożytów, człony tasiemca lub pasożyty postaci dorosłej np. glisty. Właściciel psa lub kota na butach może przywlec do domu jaja pasożytów. Jak widać możliwości zarażenia się pasożytami są bardzo duże. O tym wszystkim trzeba pamiętać i uświadamiać właścicieli zwierząt. Proszę pamiętać, że pasożyty wydalane są nie tylko z kałem. Człony tasiemca np. stale wychodzą z odbytu. Często widać je przyczepione w okolicy zwieracza lub można wypatrzyć w okolicy nasady ogona. Tendencja w farmakologii jest progresywna, niebawem w sklepie mogą pojawić się inne preparaty przeciwko pasożytom wewnętrznym. Wówczas trzeba będzie znać działania poszczególnych substancji czynnych. Teraz mamy tabletki zawierające pyrantelum, prazikwantel, fenbantel. Przed stosowaniem tych preparatów zaleca się dokładnie zapoznanie z ulotką, a w szczególności przeciwwskazaniami oraz wskazaniami leczniczymi. Te dwa punkty są bardzo istotne, bo możemy zrobić krzywdę suce w ciąży lub podać preparat w nieodpowiednim czasie. Preparat obecnie dostępny w sklepie ma bardzo szerokie spektrum zastosowania. Macie Państwo lek, którym można skutecznie zlikwidować pasożyty wewnętrzne.\nZapobieganie inwazjom pasożytów wewnętrznych opiera się na przestrzeganiu zasad higieny w tym usuwaniu z otoczenia odchodów zwierząt zwłaszcza w obszarach miejskich (stadia inwazyjne pasożytów wydalane z kałem są wysoce odporne na warunki środowiskowe i mogą długo przetrwać), ograniczaniu kontaktów z gryzoniami i padliną, podawaniu surowego mięsa tylko ze sprawdzonego źródła (po kontroli weterynaryjnej), zwalczaniu pasożytów zewnętrznych.\nTylko niektóre inwazje są ściśle związane z wiekiem zwierzęcia, najczęściej ryzyko występuje przez całe życie, stąd w odniesieniu do psów i kotów, jako zwierząt towarzyszących właściwa metoda zwalczania jest niezmiernie istotna – tutaj podkreśla się rolę profilaktycznego podawania środków przeciwrobaczych. Zawsze odrobaczamy wszystkie zwierzęta w domu jednocześnie, a także sprawdzać należy, czy nowo wprowadzane/zakupione zwierzę było odrobaczane. Psy i koty w hodowlach, mające kontakt ze zwierzętami bezdomnymi oraz psy myśliwskie są w grupie zwiększonego ryzyka zarażenia. Również zwierzęta żywione surowym mięsem, mające dostęp do gryzoni czy ślimaków. A także psy w skupiskach – podróżujące do innych krajów, na wystawach.\nNależy pamiętać, że środki lecznicze podawane w celu odrobaczenia w większości działają tylko na formy dorosłe pasożytów. U zwierząt dorosłych zaleca się odrobaczanie przynajmniej co 6 miesięcy u psów i co 3 miesiące u kotów. Według ESCAAP (European Scientific Councel Companion Animal Parasites) zaleca się nawet 4-krotne odrobaczenie w roku (co kwartał zarówno psów, jak i kotów). Szczenięta powinny być odrobaczane począwszy od drugiego tygodnia życia, a kocięta od 3. tygodnia, co dwa tygodnie aż do drugiego tygodnia po odsadzeniu (12. tydzień życia). Jednocześnie wraz z pierwszym odrobaczeniem szczeniąt/kociąt należy odrobaczyć karmiące matki. Psy podwórzowe i polujące zaleca się odrobaczać raz w miesiącu.\nNa rynku znaleźć można wiele preparatów odrobaczających. Najlepiej korzystać z tych o złożonym składzie (kilka substancji czynnych; np. Pyrantel, Prazikwantel, Fenbendazol, Imidakloprid), mają szerokie spektrum działania i wysoką skuteczność. Dostępne są w formie tabletek, pasty, zawiesiny bądź preparatu spot-on (te ostatnie dobrze sprawdzają się u kotów, którym trudno podać środki doustne). Należy dobrać preparat właściwy dla psa lub kota, jego wieku (są np. preparaty dla juniorów), dostosowany do masy ciała zwierzęcia. Niektóre mogą być podawane sukom/kotkom w ciąży (trzeci trymestr). Przed użyciem ZAWSZE niezbędne jest zapoznanie się ze wskazaniami producenta.\nFirma Bayer stworzyła praparat DRONTAL dedykowany dla kotów i psów. DRONTAL dla kotów – tabletki powlekane (1 tabl/4 kg m.c.), oparte na dwóch substancjach czynnych (Pyrantel, Prazikwantel) mają szerokie spektrum działania, zwalczają inwazje nicieni jelitowych i tasiemców (Toxocara cati, Ancylostoma tubaeforme, Ancylostoma braziliense, Echinococcus multilocularis, Dipylidium caninum, Taenia taenieformis, Mesocestoides spp., Joyeuxiella spp.). Bardzo łatwo je podawać (podanie jednorazowe), mogą być rozkruszane i dodawane do każdego rodzaju pokarmu. Są bezpieczne również dla kociąt od 3. tygodnia życia można podawać je także kotkom ciężarnym i to nawet w trzecim trymestrze ciąży.\nDRONTAL dla psów występuje w trzech wariantach, DRONTAL JUNIOR, DRONTAL PLUS FLAVOUR, oraz DRONTAL PLUS FLAVOUR 35 kg. DRONTAL JUNIOR to zawiesina doustna (substancje czynne febantel, pyrantel) nacelowana na zwalczanie nicieni, co jest szczególnym problemem psów młodych. Jest skuteczna w inwazjach Toxocara canis, Toxascaris leonina, Uncinaria stenocephala, Ancylostoma caninum, Trichuris vulpis. Łatwe dozowanie – 1 ml/kg masy ciała, co odpowiada jednemu naciśnięciu dozownika (preparat można zmieszać z dowolną karmą, bądź podać bezpośrednio doustnie). Preparat nie może być stosowany u suk ciężarnych, natomiast u szczeniąt już od 2. tygodnia życia, zgodnie z programem odrobaczania (co 2 tyg. do 12. tyg. życia). Dla psów dorosłych wybieramy DRONATL PLUS FLAVOUR (1 tabl/10 kg masy ciała, tabletki z trzema aktywnymi substancjami leczniczymi, wykazującymi działanie synergistyczne – febantel, pyrantel, prazikwantel). Zwalczają inwazje nicieni i tasiemców (Toxocara canis, Toxascaris leonina, Uncinaria stenocephala, Ancylostoma caninum, Trichuris vulpis, Taenia spp., Multiceps multiceps, Dipylidium caninum, Mesocestoides spp., Echinococcus granulosus, Echinococcus multilocularis) oraz wiciowców Giardia spp. Można go podawać także szczeniętom po ukończeniu drugiego tygodnia życia (kolejne podania w 6. i 12. tygodniu życia) oraz sukom w ciąży (w trzecim trymestrze). DRONTAL PLUS FLAVOUR 35 kg to również tabletki, dla ułatwienia podawania psom dużym, 1 tabletka na 35 kg masy ciała. Jeżeli zwalcza sie inwazje Giardia preparat podajemy przez 3 kolejne dni (pamiętając o wyczyszczeniu pomieszczeń w których psy przebywają).\nPoprzedniŻywienie psów starszych\nNastępnyToksoplazmoza – bać się czy nie bać?\nSuplementy diety dla psów aktywnych\nJak dobrać optymalny pokarm dla psa? Czyli 8 pytań, które klient musi od Ciebie usłyszeć


Białe Kowbojki Amoret w Born2be.pl\n2 dni 02h 28m 30s\nBiałe Kowbojki Amoret\nBotki Amoret na stabilnym słupku. Modny fason kowbojek. Spiczasty nosek zdobiony elegancką, metalową wstawką. Cholewka sięgająca za kostkę, z tłoczonym zdobieniem. Lekko ocielone, wykonane z ekoskóry. Zapinane na zamek błyskawiczny, umiejscowiony po wewnętrznej stronie. Niezwykle stylowe, będą świetnie pasować do klasycznego płaszcza, ale również skórzanej ramoneski.\nNa nodze prezentują się fantastycznie i mimo dość wysokiego obcasa są wygodne, nie czuć wysokości obcasa. Buciki przeznaczone do osób odważnych ponieważ zwracają uwagę przechodniów. Polecam wszystkim którzy uwielbiają inny niż tradycyjny styl ubioru.\nPolecam Wygodne i bardzo ładne