SZCZĘŚCIE NA KOŃSKIM GRZBIECIE - Made In\nWYZWANIA I SZYBKI RYTM STOLICY JEJ NIESTRASZNE, ALE ZACZYNA BYĆ SOBĄ DOPIERO PRZEKRACZAJĄC PRÓG STAJNI. KAROLINA FERENSTEIN-KRAŚKO WYCHOWUJE CZWARTE POKOLENIE JEŹDŹCÓW W RODZINIE. W GAŁKOWIE POD RUCIANEM-NIDĄ STWORZYŁA Z RODZICAMI MIEJSCE, GDZIE W SIODLE, NA OKLEP, W NIETUZINKOWYM KAPELUSZU LUB W BUTACH BIEGOWYCH, ZAPOMINA SIĘ O SMOGU I WIELKOMIEJSKICH NAWYKACH.\nMade in: Gdybyś miała napisać swoją autobiografię, jakbyś ją zatytułowała?\nKarolina Ferenstein-Kraśko: Może „Galopem przez życie”? Rośnie już czwarte pokolenie w naszej rodzinie, które jeździ konno, barwnych wątków w jej dziejach nie brakuje. Mój dziadek, płk. Ludwik Ferenstein, kawalerzysta, poza wielkimi zasługami w czasie wojen, miał fotograficzną pamięć i spisywał swoje przeżycia. Do jego książki „Czarny naramiennik” sięga wielu historyków. Ja, póki co, mam roboczą wersję swoich wspomnień i historii rodzinnej stadniny w Gałkowie na Mazurach. Za jakiś czas może ujrzy światło dzienne.\nJak znajdujesz czas na pisanie z trójką dzieci, setką koni, własną firmą produkcyjno-eventową?\nTwórczy szał, to moje drugie imię. Chociaż wydaje mi się, że to wszystko nie gra tak, jak powinno. Mam fantastyczny zespół, który mnie wspiera w firmie w Warszawie, rodziców którzy są w Gałkowie. Poza tym, że prowadzę stadninę, moja firma raz w miesiącu organizuje jakiś event: od wydarzeń sportowych na kilkadziesiąt tysięcy osób, po pokazy mody, akcje charytatywne. Działam na każdym szczeblu ich produkcji. Ale czasem organizacja nie wystarcza, musi być jeszcze to coś.\nCzyli co? Ryby zodiakalne, do których należysz, słyną ze słabej organizacji, przewrażliwienia, artystycznej duszy i dużej intuicji. Co ciebie dotyczy?\nWszystko. (śmiech) Moje najbliższe przyjaciółki i przyjaciele to też ryby, każdy z nas jest inny, ale w niewytłumaczalny sposób ciągnie nas do siebie. Wychowałam się w świecie bez słów, blisko natury, od najmłodszych lat konie były moimi przyjaciółmi. Spędzałam z nimi bardzo dużo czasu przygotowując się do jeździeckich mistrzostw Europy, mistrzostw Polski. Jak tylko kończyłam szkołę, pędziłam do stajni i do nocy tam siedziałam, trenowałam. To świat, który się tworzy na emocjach, intuicji. Żeby zrozumieć to wspaniałe zwierzę, stworzyć parę, która później będzie zwyciężać, trzeba sięgnąć głęboko do swojej duszy. Wydaje mi się, że posiadam intuicję i to jest chyba to coś. Pomaga mi ona również w macierzyństwie.\nRozgryzłaś o co chodzi dzieciom?\nPrzez pierwsze lata jest u nich podobnie – świat małego dziecka oparty jest głównie na uczuciach i emocjach. Wydaje mi się, że mam z moimi dziećmi bardzo dobre relacje, intuicyjnie odczytuję ich potrzeby. Mimo że co innego potrzebuje roczna, słodka dziewczynka, co innego dziewięcioletni chłopiec czy młodzieniec. Tak mi się udaje ich wychowywać, że opiekują się sobą nawzajem. Poza tym, przy wszelkich działaniach promujących sport, niezależnie czy to jeździectwo, bieganie czy żeglarstwo, staram się, by towarzyszyła temu akcja charytatywna w którą angażują się też moi synowie. Pragnę pokazywać im prawdziwe, dorosłe życie. Jeżeli mają świadomość, co robi ich mama i ile czasu jej to zajmuje, a przede wszystkim, dla kogo to robi, nie mają do mnie żalu, że nie jestem tylko i wyłącznie dla nich. Mama siedzi przy komputerze, a oni są obok. Jeśli widzą później efekt, są jego częścią, jestem pewna, że to rozumieją.\nCzym się różni twój dzień w Warszawie i Gałkowie?\nWbrew pozorom jest dość podobny, chociaż w Gałkowie mam sto koni, a w Warszawie tylko jednego konia Armstronga. Świat dzięki internetowi się zmienił, są wideokonferencje, więc spotkania w interesach można odbywać tak naprawdę będąc w stajni. Moja córeczka skończyła niedawno rok, a ja 40 lat. Przestałam karmić piersią, mogłam pomyśleć o sobie, o prozaicznych rzeczach, o odchudzaniu, no i wrócić do sportu. Kiedyś to było dziesięć godzin dziennie na koniu, teraz trenuję tylko godzinę, ale to czas tylko dla mnie. Przy napiętym grafiku udało mi się nie zrezygnować ze sportu i jeździectwa, przygotowuję się do startu w ogólnopolskich, a jesienią międzynarodowych zawodach w skokach przez przeszkody. Armstrong to członek rodziny, jeździ z nami na weekendy do Gałkowa. Niemal w każdy piątek pakujemy się do samochodu, jego do przyczepy i suniemy na Mazury. A jak dzieci kończą w czerwcu szkołę, to już wiadomo, że przez dwa miesiące nikt mnie z Mazur nie wyciągnie.\nGdzie jest po drodze granica, która oddziela dwa światy?\nTam, gdzie zaczyna się Puszcza Piska, niesamowite lasy ze\nstrzelistymi sosnami. Kocham ten moment, to moja brama do szczęścia. Potem jest droga z Karwicy do Zgonu, a stamtąd do Krutyni. Kilka kilometrów bez zakrętów, widać koniec świata. Uwielbiam tę trasę. Otwieram okno i zaczynam oddychać. Doceniłam to, kiedy musiałam przenieść się na dłużej do Warszawy. Moi goście warszawiacy, po przyjeździe do Gałkowa wysiadali z auta i zaciągali się, mówiąc: tu można oddychać. Przez lata wydawało mi się, że to taka wielkomiejska maniera. Teraz sama czuję kolosalną różnicę w powietrzu. Choć wycinka, która teraz odbywa się w lasach na niewyobrażalną skalę, budzi mój wielki niepokój. Czuję jakiś rodzaj wspólnoty z tymi drzewami.\nLepiej czujesz się na szpilkach czy w oficerkach?\nCzuję się wiejską babą z Mazur. W Warszawie obowiązują mnie pewne standardy, pełny make-up, szpilki, bieganie w outficie, który większą część życia spędził w szafie. I chociaż lubię się modnie ubrać, jak każda kobieta, całe lata spędziłam w bryczesach i oficerkach. Teraz tylko przez godzinę dziennie mogę pozwolić sobie na to, aby być rozczochrana i nieumalowana. Dlatego kiedy przyjeżdżam na Mazury i przekraczam próg stajni, dopiero zaczynam być sobą. Myślę wtedy: uff, jak dobrze być w domu.\nTwoje działania przy produkcji imprez to zakamuflowana misja promowania jeździectwa?\nPewnie towarzyszy mi w podświadomości. Produkując imprezy masowe, sportowe na kilkadziesiąt tysięcy ludzi, nie da się uciec od mediów. I faktycznie, dzięki temu mogę zarażać jeździectwem, mówię o nim przy każdej możliwej okazji. Bo na naukę jeździectwa nigdy nie jest za późno. Przy dzisiejszym tempie życia, to sport zbawienny, ważny dla naszego rozwoju, wewnętrznej równowagi. Nie wspominając o tym, jak działa na dzieci. Uczy obowiązkowości, spokoju, panowania nad sobą, hartu ducha. To wspaniała szkoła życia. Koń to nie rower, który można porzucić w kącie, ani gra komputerowa, którą, kiedy nam nie wychodzi, możemy walnąć w klawiaturę i wyłączyć. Zwierzę wymaga szacunku, opanowania, konsekwencji, rozwija cechy, które trudno nam egzekwować w dzisiejszym młodym pokoleniu. Moi obydwaj synowie jeżdżą na koniu, ostatnio Alexander namówił Larcika, czyli moją córeczkę, aby wsiadła na kucyka. Jeździectwo w naszej rodzinie to wielki dar, dziedzictwo, które chcemy pielęgnować. Mało jest takich rodzinnych firm, które od kilku pokoleń mogą kontynuować pasję.\nDzisiaj jeździectwo kojarzy się z luksusową rozrywką dla bogatych.\nHistoria koni w Polsce jest długa, ich dorobek w wojnach czy w codziennym życiu Polaków – imponujący. To biały kruk w naszej historii. Dzisiaj świat patrzy na nasze konie i podziwia nas za nie, bo wie jakie to cenne i wyjątkowe dziedzictwo. Historia stadniny w Janowie Podlaskim otworzyła nam oczy na nie. A o polskie Araby pytał nawet Barack Obama. Staram się na różnych polach przybliżać ich historię, pokazywać na przykładzie mojej rodziny, że to wspaniały sposób na życie. Bo pasja w naszym przypadku to zbyt zawężone określenie.\nZnasz imię każdego waszego konia?\nJasne, jak się je nadaje samemu, to pamięta się okoliczności i genezę. Część z nich to konie z naszej hodowli, mamy też konie naszych gości, przygotowywane do startów. Są też emeryci, którzy chodzą po łąkach i wąchają kwiatki. Jak mój koń Paradoks, z którym wywalczyłam około stu tytułów o randze międzynarodowej, ogólnopolskiej i okręgowej. No i jako pierwsza kobieta w historii zdobyłam brązowy medal w Pucharze Polski. Jest starszym panem, który przewodzi stadem na naszych terenach w Gałkowie. I kiedy mnie widzi na pastwisku, pędzi aby go podrapać za uchem. A kiedy przeszedł na emeryturę i widział, że pakuję inne konie na zawody, to odprowadzał nas przy drodze galopem, rżąc najmocniej jak potrafi. Jest ewidentnie rozczarowany, że go nie zabieramy.\nUzależnił się od adrenaliny?\nSą konie, które kochają być sportowcami, czuć adrenalinę i zwycięstwo. Kiedy zaszłam w ciążę z pierwszym synem Konstantym, późno się o tym dowiedziałam. Byłam w świetnej formie sportowej, miałam przed sobą zawody. Nie zrezygnowałam z nich, ale zdecydowałam się pojechać klasę niżej. Paradoks, choć zwykle pobudliwy i nerwowy, zanim usłyszał dzwonek oznaczający start na parkurze, tym razem był najgrzeczniejszym koniem na świecie. Zwykle w finale poruszał się jak błyskawica, co pozwalało nam wygrywać, a tym razem nie rwał się, ani na sekundę nie zmienił tempa, galopował i skakał bezbłędnie, bardzo ostrożnie. Jakby wiedział, że nie zwycięstwo jest najważniejsze, że jesteśmy odpowiedzialni już nie tylko za siebie. Zajęliśmy drugie miejsce. To był świetny start, poczułam się spełniona, ale wiedziałam, że na jakiś czas muszę odpuścić sport. Jak to mówię, to mam łzy w oczach, z tym koniem przeżyliśmy razem niesamowite chwile.\nDziadek zdążył zobaczyć cię w siodle?\nZaczęłam jeździć sportowo w wieku pięciu lat i uczył mnie tato – Krzysztof Ferenstein, wielokrotny mistrz Polski w ujeżdżaniu i skokach. Dziadka wspominam jako ciepłego, kochanego człowieka, snującego opowieści, trzymając mnie na kolanach. Uczył za to jeździć wiele osób ze świata kultury i był podobno bardzo surowy, wszyscy się go bali. Przygotowywał m.in. Daniela Olbrychskiego do jego wielkich ról w filmach, m.in „Potopie”. Z dużą estymą wspomina go też Maryla Rodowicz.\nNie buntowałaś się, że nie masz takiego dzieciństwa jak rówieśnicy?\nByłam z tego dumna, czułam, że mam cel. Nie miałam czasu na dyskoteki czy koncerty, jeśli już, to spotkania z przyjaciółmi na zawodach jeździeckich. Po zarwanej nocy trudno się było skupić, ale jak się ma młody organizm, to wiele z niego można wykrzesać.\nNocne imprezy z alkoholem?\nBez alkoholu, trener chyba urwałby nam głowę. Poza tym moi rodzice nigdy mi niczego nie zakazywali, dlatego nigdy mnie do tego nie ciągnęło. Nie miałam stawianych barier, więc nie miałam czego przekraczać. Konie dawały mi większą adrenalinę, niż sztuczne używki. Ale chociaż mój tata nie był surowym trenerem, potwornie się kłóciliśmy. To był istny armagedon. Awantury po sam horyzont Mazur. Ale równie szybko się godziliśmy, wstydziłam się wiele razy swojego zachowania. Dopiero mój mąż pokazał mi inną perspektywę naszych kłótni. Sam jest wyjątkowo opanowany. I mawiał: „skoro jest tyle emocji, to znaczy, że wam zależy i w ten sposób motywujecie się do zwycięstwa”. Coś w tym jest.\nA jakim trenerem byłaś dla swojego męża?\nZaczynał ten sport późno, ale tak ma, że jak już się za coś bierze, to robi to porządnie. Na początku byłam bardzo surowa i strasznie go chciałam nauczyć jeździć. „Biodra do przodu!” – krzyczałam ciągle. A on: „ale mężczyźni nie mają bioder”. Zaimponował mi uporem i wytrwałością. Potrafił przyjechać z Warszawy na godzinę treningu, a zaraz po nim wracać. I okazało się, że ma talent. Nie mówię tego jako żona, ale trenerka. Osiągnęliśmy wspólny sukces – jeździ wyśmienicie.\nW którymś wywiadzie powiedział, że jesteś jego idolką.\nMyślę, że z grzeczności to powiedział. On też jest bardzo sportowy, ciągle przekracza jakieś granice: maratony, triathlon czy skoki ze spadochronem. Każdy z nas realizuje się w swoich pasjach, które czasami się łączą, np. przy koniach, bieganiu, podróżowaniu i przy wychowywaniu dzieci. Nasz związek oparty jest na szacunku i akceptacji pasji, które dają każdemu z nas napęd do życia.\nZdarzają wam się kilkupokoleniowe przejażdżki końskie po Mazurach?\nJa z moją mamą zjeździłam konno Mazury wzdłuż i wszerz. Do końca życia będę pamiętać nasze przejażdżki brzegiem Jeziora Mokrego, o zachodzie słońca. Z moimi synami też tak robię. Mama opowiadała wtedy niesamowite historie o Mazurach, kiedy w latach 50., jako dziecko przyjeżdżała ze swoimi rodzicami do Zgonu. Dla niej był to raj lat dziecięcych. Mazury w mojej rodzinie wzięły się właśnie z jej marzeń i wspomnień. Zaraziła nimi tatę. Sprzedali mieszkanie w Warszawie, mama porzuciła pracę naukową na uczelni i pod koniec lat 80. kupili tu małe gospodarstwo, a potem je rozbudowali i unowocześnili. Zamarzyło im się, aby dziecko wychowywać na wsi, z dala od miejskiego zgiełku. Taka trochę hipisowska historia.\nJak zmieniło się wtedy twoje życie?\nKiedyś był problem z pracownikami na wsi, więc musiałam pomagać np. przy sianokosach. Jak miałam 12 lat wsadzono mnie na ciągnik, pokazano gdzie gaz i hamulec. Było bezpiecznie, nie było co rozjeżdżać w polu oprócz stogów siana. Ależ byłam z siebie dumna! Mimo że byłam jedynaczką, nigdy jednak nie byłam sama. Nasz otwarty dom pełen był dzieci, młodzieży. Przychodzili sąsiedzi, przyjeżdżali znajomi na naukę jazdy czy studenci podszkolić się w praktycznej nauce zawodu związanego z rolnictwem. Czasem urządzaliśmy nocne galopady po lesie na oklep, aby oszczędzać siodła. Pławiliśmy konie w jeziorze i zrzucaliśmy się z ich grzbietów do wody. Było bezpiecznie, bo ona amortyzowała upadek. Musiałam zawsze dotrzymać kroku chłopakom, więc brałam najszybszego konia, który nie pozwalał się tak łatwo dopaść i niełatwo było mnie zrzucić. Wspaniałe dzieciństwo.\nA dzisiaj jak spędzacie czas, kiedy przyjeżdżacie do raju?\nDzisiaj zdecydowanie wolę jazdę w siodle niż na oklep. (śmiech) Kilka razy do roku obowiązkowo zaliczamy spływ Krutynią. Odwiedzamy Dwór Łowczego w Gałkowie czy Oberżę pod Psem w Kadzidłowie – oba miejsca z rewelacyjną kuchnią. Włóczymy się po Puszczy Piskiej, w okolicach jeziora Mokrego, gdzie jest rezerwat Czarcie Jeziorka, z lazurową taflą wody. Dziewicze miejsca na ziemi. Albo Klasztor Starowierców w Wojnowie – dla moich gości zawsze mam przygotowaną listę niezbędnych miejsc do odwiedzenia.\nPodczas Gałkowo Masters, największej imprezy jeździeckiej w regionie, macie pełną chatę gości?\nNie mamy dużej bazy noclegowej i wykorzystujemy ją dla sędziów, wolontariuszy, osób funkcyjnych. A na co dzień dla uczestników kursów jeździeckich. Goście zazwyczaj nocują w pensjonatach dookoła. Kiedy rusza Gałkowo Masters (od 30 czerwca do 2 lipca – red.), pół Mazur jest zabukowanych.\nŻeby wejść na imprezę, muszę mieć kapelusz?\nKoniecznie! To nasza tradycja uwielbiana przez media i fotoreporterów. Skąd pomysł? Mój dziadek pozostawił piękne, stare ryciny z czasów, kiedy brał udział w zawodach jeździeckich w warszawskich Łazienkach. Ich klimat, eleganckie towarzystwo, panie z wyszukanymi nakryciami głowy pobudzały moją wyobraźnię. Na co dzień chodzimy w Gałkowie w koszulach w kratę i trampkach. Ta impreza to okazja, aby raz w roku błysnąć fantazją, świętować na wesoło. Stworzyliśmy nasz wyjątkowy przekoloryzowany styl, inny niż na pozostałych imprezach jeździeckich. Zamiast garsonek i szpilek – wianki, zwiewne stroje, odlotowo, barwnie i wesoło. Pojawiają się np. kolorowe pelikany na głowach, kapelusz w formie kobiecego buta na obcasie, czy gniazdo z pawich piór, które wygrało nasz konkurs na najciekawsze nakrycie głowy. Nałożyła go nasza sąsiadka, która niedawno osiedliła się na Mazurach, miało więc wymiar symboliczny.\nJakie jeszcze zwyczaje kultywujecie podczas imprezy? Uklepywanie ziemi pantofelkami?\nTo są zwyczaje na imprezach polo. Nasze skoki przez przeszkody to zupełnie inne obciążenie i pantofelki nie wystarczą aby wyrównać podłoże. Służą do tego specjalne maszyny. Mamy w programie mistrzostwa powożenia, próbę terenową – samochód kontra bryczka. Będą pokazy koni andaluzyjskich z hiszpańskiej szkoły jazdy, pokazy kaskaderskie, mistrzyni świata w łucznictwie konnym, konkursy gwiazd, no i oczywiście konkursy sportowe z udziałem najlepszych jeźdźców z Polski i Europy. Czeka też wspaniałe miasteczko dla dzieci. Naprawdę jest co oglądać i wszyscy są mile widziani. Będzie się działo.\nCała rodzina angażuje się w przygotowania?\nJa jestem dyrektorem imprezy i spinam całość, a rodzice są zaangażowani w sportową część, jako jeździeckie autorytety. Jestem od planowania, organizacji, koncepcji, pozyskiwania partnerów, każdy z nas ma kontakty z zawodnikami. To mnóstwo drobiazgów do przypilnowania, choćby pasza dla koni, których jest 250 podczas imprezy. Mama wiedzie prym we florystyce, zajmuje się dekorowaniem parkuru czy namiotów dla publiczności. Wcześniej, 3 czerwca, czeka nas jeszcze najazd biegaczy – uczestników Maraton Mazury, który robimy od sześciu lat. Start i meta w Gałkowie.\nPrzebiegniesz 42 km?\nJa poprzestanę na 10-kilometrowym Biegu Szlakiem Krutyni, ale mój mąż tak. Przygotowuję się w Warszawie biegając codziennie, aby trzymać kondycję. To świetna biegowa impreza promująca region, która rozkręciła się na tyle, że zgłaszają swój udział biegacze ze Stanów Zjednoczonych, Australii i zza wschodniej granicy. Taka alternatywa do wielkich biegów ulicznych dająca podwójne doładowanie – ze sportu i natury. Na naszej pięknej trasie jest sto procent witaminy „N”, której biegacze nie znajdą w miastach. I okazja, aby wspierać m.in. lokalny biznes, promować lokalne produkty podczas Mazurskiego Eko Targu, który towarzyszy imprezie.\nPotrzebujesz nowych wyzwań? Konie to za mało?\nOd 13. roku życia codziennie miałam stałe źródło adrenaliny. Zawody dla młodego człowieka to stres na najwyższym poziomie. Niebezpieczeństwo jest wpisane w ten sport, trzeba opanować żywioł i współgrać ze zwierzęciem. Perfekcyjnie dobrać wysokość, prędkość, odległości, moment odskoku, rytm. Parkur, który trwa minutę, wymaga niewiarygodnego skupienia, opanowania połączenia wielu cech. Dlatego pewnie szukam tej adrenaliny i spełnienia siebie na wielu polach, wyzwania weszły mi w nawyk. Ale i tak nic nie jest w stanie zastąpić mi poczucia szczęścia, jakie czuję siedząc na końskim grzbiecie.\nRozmawiała: Bata Waś, obraz: Piotr Ratuszyński\nMake up: Agata Sawicka


Klekot / pykanie przy wciśniętym sprzęgle. Czego wina? ASTRA G | Forum mechaników samochodowych\nThread starter KamilKamilKamil\nWitam, dwa tygodnie temu zauważyłem że przy wciskaniu sprzęgła coś sobie pyka/terkocze w rytm pracy silnika.\nBrat, znajomy jak i mechanik jednogłośnie stwierdzili - WYSPRZĘGLIK. Okej, oddałem do mechanika..komplet sprzęgła LUK z wysprzęglikiem włącznie - 1000zł (bo okazało się że nie ma co starego sprzęgła zakładać spowrotem. O robociźnie już nie wspomnę.\nOkazało się że ze starego wysprzęglika trochę się lało. Autko ma 15 lat, a tam siedziało oryginalne sprzęgło i wysprzęglik GM, okej..miało prawo się zużyć, ale! Po założeniu nowego kompletu LUK (dopiero trzeci założony wysprzęglik się nie rozwalił przy montażu..nie wiem czego wina, czy mechanika czy robią je z waty)...po założeniu nowego kompletu niby jest wszystko okej, sprzęgło mięciutkie jak w nowym wozie, fajnie się jeździ, ale! Stoje na parkingu, wciskam sprzęgło a to znów tak samo terkocze jak przed całą naprawą!\nCo jest? Może to w ogóle nie wysprzęglik? Może nie tutaj był problem? Terkot występuje tylko przy wciśniętym sprzęgle (najwięcej terkocze tak jak jest do połowy wciśnięte, jak się do podłogi wciśnie to już mniej). Po puszczeniu sprzęgła wszystko okej. Okazuje się że niepotrzebnie dokonałem wymiany całego kompletu sprzęgła za bagatela półtorej tysiąca zł?\nProszę o info jak wy to widzicie? Co to może być winą jeśli nie wyprzęglik?\nUdało mi się nagrać wideo! Dodam tylko że czuć na pedale sprzęgła to "pykanie" jak naciska się sprzęgło bardzo powoli. Czasem potrafi to ustać do zera, a czasem tak chamsko głośno strzelać. Proszę o pomoc.\nCiężko to dokładnie zlokalizować, idealnie to słychać na filmie w 0:38 kiedy mówię dziewczynie aby wcisła sprzęgło.\nNarazie z tym jeżdżę, ale boję wybierać się w dłuższe trasy.\nASTRA G 1.6 16v benzyna\nByłem dziś u tego mechanika co zmieniał mi sprzęgło i mówię mu że ta wymiana wszystkiego nic nie dała i że strzela tak jak strzelało, a ten mi wmawia że wcześniej jeszcze szurało i to na pewno ten wysprzęglik a to to może coś w skrzyni albo jakiś wałek. Mam nawet nagrany film sprzed 2 tygodni sprzed naprawy i tak samo chodzi. Dziwne "wałki". Co myślicie?\nMyślałem też dziś o tym że może po tych dwóch nieudanych montowaniach wysprzęglika mechanik się wkurzył, wsadził stary i powiedział że okej no ale bez jaj, może tak by nie zrobił.\ndawno temu mialem taki temat w mazdzie,tez terkotało jak wcisnelo sie sprzeglo,byl to luz osiowy walu korbowego.\nbardzo latwo to sprawdzic,podwazyc i pchnac wał za koło pasowe(wytrate pierscienie oporowena wale).\na tak nawiasem trafles na nieudolny zaklad,nie mozna uszkodzic wysprzeglika przy montazu,trzeba byc mistrzem swiata w psuciu.\nluz osiowy walu korbowego\nTo coś bardzo poważnego? Można z tym jeździć? Ale czemu tylko na WCIŚNIĘTYM sprzęgle się to dzieje i czemu czuje to na pedale sprzęgła? Co trzeba rozbierać i jak naprawić ten problem?\nbardzo latwo to sprawdzic,podwazyc i pchnac wał za koło pasowe\nCo podważyć i co trzeba pchnąć? Jestem zielony\ntrafles na nieudolny zaklad\nChciałbym to wiedzieć 2 tygodnie wcześniej przed całą akcją, haha\nDzięki wielkie kolego za odpowiedź!\ninaczej,jak czujesz to na pedale sprzegla dodatkowo to moze byc pokrzywione sloneczko docisku przy montazu,w co nie mozna watpic sugerujac sie twoim opisem jak ten mechanik walczył\nCzuję przy bardzo powolnym wciskaniu sprzęgła, czuć tak samo jak następuje to "pyrkanie" Bardzo prawdopodobne to co piszesz, ale ten sam objaw nastąpił właśnie PRZED całą wymianą kompletu sprzęgła. Właśnie przez to tykanie zawiozłem to do mechanika, po czym zmienił komplet po czym dalej jest to samo tylko że ja 1,5k do tyłu. Wiadomo...fajnie że nowe sprzęgło bo tamto już było dość zużyte (jednak nie była konieczna wymiana), no ale dziwne to wszystko bo dalej nie wiadomo gdzie problem.\nMi wydają się dwie możliwości, albo nie w mechaniźmie sprzęgła problem, albo wsadził stary wysprzęglik ten co był kitowy, nie mam siły do tego.\nA może coś z pompką do tego płynu hydraulicznego? Jest tam coś takiego? Bo do tego wysprzęglika idzie płyn ze zbiorniczka z płynem hamulcowym bodajże.\na skąd wiesz że wymienił ci te sprzęgło? stałeś przy nim?\ndla mnie to docisk do wywalenia, jeszcze bym się pokusił o łożysko oporowe\nNo łożysko oporowe to w tym przypadku cały wysprzęglik (bo to jest hydrauliczne)\nByłem tam kilka razy jak robił bo długo auto u niego stało. Byłem akurat wtedy jak, miał przykręcone sprzęgło, ale wyciągnięty wysprzęglik (ten pierwszy który się wylał zaraz po montażu) bo czekał na następny.\nTakże sprzęgło widziałem z dociskiem nowe, ale zaczynam mieć co raz to większe obawy że jest wsadzony stary wysprzęglik. A jest jakakolwiek opcja że to coś innego niż wysprzęglik?\nNo bo bez jaj, z oryignalnym wysprzęglikiem stało się coś takiego po 15 latach (nie wiem kiedy był wymieniany bo wyciągnął oryginalne sprzęgło i wysprzęglik GMowski) a z LUKowskim na drugi dzień po złożeniu i w dodatku dokładnie taki sam odgłos?\nCo to może być? Chyba nie ma wielu możliwości jeśli wiadomo że słychać to po naciśnięciu sprzęgła a samo pykanie czuć na pedale sprzęgła przy wciskaniu. +Jaka jest możliwość że to się rozsypie w trasie i co wtedy się stanie? Wpadnie pedał w podłogę?\nty masz tam wysprzęglik z łożyskiem razem, czy osobno i jest łapa?\nTak to wygląda (wszystko jest w kupie), a dodatkowo po Twoim pytaniu wpadłem na pomysł jak sprawdzić czy faktycznie wymieniono wysprzęglik! Czy nie da się czasem gdzieś z wierzchu odpiąć przewodu który idzie do wysprzęglika? Bo jeśli tak to można ocenić czy został stary (będzie plastikowe złącze) albo nowy lukowski (metalowe) [tak jak na zdjęciach] co myślicie o tym? Tylko nie wiem gdzie tego szukać w którym miejscu\nStare (oryginalne GMowskie tak wyglądało):\nA nowe LUKowskie jest takie: (trochę zmian konstrukcyjnych doszło):\nGłupie może pytanie ale tam nie ma dwumasy ?\nA może już wałek w skrzyni ma luz\nNie no nie ma absolutnie, zwykłe sprzęgło (tarcza+docisk+ten wysprzęglik jak na zdjęciu wyżej) widziałem na własne oczy.\nA wałek w szkyni się obraca jeśli jest wciśnięte sprzęgło? Chyba dopiero jak się jedzie, tak? Poprawcie mnie jeśli się mylę. To tylko i wyłacznie dzieje się przy wciśniętym sprzęgle.\nPisałeś ze wciśnięty do polowy\nWałek się kręci nawet na postoju\nWystarczy że trochę się wciśnie i już strzela. Na połowie najgłośniej, do podłogi - delikatnie ciszej.\ncuda już widziałem i tarcze odwrotnie też założone, z tego co piszesz to wygląda na wysprzęglik.\nDzięki za odpowiedź, a moge sprawdzic ten wysprzeglik tak jak pisalem wcześniej? Moge odlaczyc jakos ten przewod na chwilke zeby sprawdzic jaka jest koncowka? Jak plastikowa to stary a metalowa to nowy faktycznie przełożony. Tylko czy sie nie zapowietrzy nic?\nZa powietrza się\nna pewno się zapowietrzy,\na gołym okiem nie widać jaka końcówka wysprzęglika?\nSprawdze to jutro, może sie uda zlokalizować, dzieki za pomoc. Nie ma na bank mozliwosci ze problem jest gdzies wczesniej? Nie ma jakiejs pompki płynu przed tym wysprzeglikiem? Dziekii\nno jak, pompkę to masz na pedale sprzęgła, później przewód wchodzi do wysprzęglika, ale powinno dać się zlokalizować bo przewód wpina się na zewnątrz obudowy sprzęgła.\nNajlepiej jakbyś pojechał do innego mechanika żeby to ocenił jak mu wytłumaczysz o co chodzi zanim nabroisz a on sprawdzi i ewentualnie skasuje Cię za odpowietrzenie a do tamtego wrócisz żeby Ci za free wymieniał wysprzęglik jeżeli się okaże że go nie wymienił z kompletem sprzęgła, u mnie w Viki b jest taki sam wysprzęglik i czekałem dzień czasu na kompletne sprzęło z wysprzęglikiem zanim mi ściągneli a temu może się czekać nie chciało czy coś....\nSuzuki 2.0 HDI Skrzypienie przy naciskaniu sprzęgła.\nOpel insignia 1 2013r szarpanie, klekot\nUszkodzony wał przy wymianie sprzęgłą?\nGolf 5 1.9 tdi dziwny świst


Przepis na bezglutenowe uszka z grzybami - BezGluten.pl\nBezgluten.pl Przepisy bezglutenowe Przepis na bezglutenowe uszka z grzybami\n400ml koncentratu mąki domowej BEZGLUTEN\n20g suszonych i namoczonych dzień wcześniej borowików\nCebulkę podsmażamy na patelni, dodajemy pokrojone w wąskie paski grzyby. Całość smażymy do momentu, aż grzyby będą miękkie, a następnie siekamy nożem. Doprawiamy solą i pieprzem.\nW czasie, kiedy grzyby się duszą, przygotowujemy ciasto. Wszystkie jego składniki mieszamy ze sobą do uzyskania jednolitej konsystencji. W razie potrzeby, dodajemy więcej wody. W trakcie lepienia uszek, porcje ciasta przechowujemy w woreczku (żeby nie wyschło).\nCiasto rozwałkowujemy pomiędzy dwoma papierami do pieczenia na grubość ok. 3mm i wycinamy nożem kwadraty. Do środka wkładamy ½ łyżeczkę farszu, kwadrat składamy, końcówki spinamy w charakterystyczny kształt uszka. Tak przygotowane uszka wrzucamy na kilka minut do wrzącej i osolonej wody z dodatkiem masła, a następnie odcedzamy na sitku i przelewamy lodowatą wodą.


Hirek Wrona świętuje 60 urodziny wraz z najlepszymi DJ'ami! Wygraj ...\nKlub Stodoła, Batorego 8, Warszawa\nZatem widzimy się 1 sierpnia w letniej odsłonie Klubu Stodoła i wznieśmy wspólnie toast za wielkiego pasjonata muzyki, który nieustająco z radością dzieli się z nami anegdotami, wiedzą i doświadczeniem.\nBilety do kupienia na LiveNation.pl, Stodola.pl i Ticketmaster.pl.\n2 pierwsze osoby, które wyślą na konkurs@popkiller.pl wiadomość z odpowiedzią na pytanie "Jak nazywała się hip-hopowa wytwórnia, którą współtworzył w latach '90 Hirek Wrona" wygrają podwójne wejście na imprezę.\nReal HH 90 napisal(a) 10 miesięcy 2 tygodnie temu:\nWytwórnia miała nazwę B.e.a.t. Records założył ją z Dj 600 V,Bartłomiejem Sosnowskimi Bogdanem Wicińskim w 1996 r. kultowa wytwórnia zajebistą składankę wydali Smack Beat Records zajebiste czasy Wszystkiego Najlepszego Panie Hirku Jeszcze Raz Wszystkiego Najlepszego Panie Hirku.\nUrodziny Hirka Wrony Wszystkiego Naj Hirku a teraz z innej beczki prowadzący ten portal wiedzą kim jest Grand Daddy I.U. ale dzieci które tu wchodzą no nie wszyscy o kogo chodzi wydał nowy album pod tytułem Grand Daddy I.U. Presents – The Essence a na albumie sami znakomici goście: Lil Fame, Rah Digga, Bumpy Knuckles ,Dj Ace,General Steele,Sadat X, Ruste Juxx,Prince Po,Craig G, Large Professor,O.C.,Monifah,Method Man,DV Alias Khryst i inni o których niewiele coś wiem ale płyta według mnie dobra w H jak i wszystkie płyty Grand Daddy I.U. kiedyś członek ekipy Juice Crew.\nSta napisal(a) 10 miesięcy 2 tygodnie temu:\nSto lat, Hireczku, pozdrowienia z Mielca :-)\nBeb napisal(a) 10 miesięcy 2 tygodnie temu:\nCzarny piątek wychował mnie jako słuchacza rapu. Wszystkiego najlepszego panie Hirku! :)


emiedzyrzecz.pl | Strona Międzyrzecza - Artykuły filtrowane wg daty: styczeń 2015\nMiędzyrzecka Horda w sulęcińskim Klubie u Bułka\nPisaliśmy o tym na Facebooku. W piątek 30 stycznia br. chłopaki z międzyrzeckiej Hordy występowali w Sulęcinie - oczywiście w Klubie u Bółka. Jak wypadli możecie zobaczyć w fotorelacji, niebawem powinien pojawić się także zapis wideo, którego oczywiście udostępnimy.\nDyskusyjny Klub Książki. Spotkanie styczniowe\nPierwsze w tym roku spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki w Międzyrzeckim Ośrodku Kultury. Tradycyjnie sala 103 na parterze, kameralne grono, herbatka i kawa z ciastkiem. Dyskusja.\nMiędzyrzecki rap wraca na deski Klubu Kwinto\nSerdecznie zapraszamy w sobotę 31 stycznia 2015 r. o godzinie 20:00 do Klubu Kwinto wystąpią m.in. międzyrzeccy muzycy FTS Studio.\nRajd Karabanowa z powietrza\nDzięki Skyrunnerdji przedstawiamy Wam Rajd Karabanowa z powietrza. Oczywiście zapraszamy naszych Czytelników również na blog www.skyrunnerdji.blogspot.com\nFestiwal Piosenki Harcerskiej 2015\nZapraszamy 31 stycznia 2015 r. do Międzyrzeckiego Ośrodka Kultury na kolejny Festiwal Piosenki Harcerskiej SIORBA\nSpotkanie Kolędowe w św. Wojciechu\nZmruż oczęta swoje tyś szczęście moja modlitwa… VI Spotkanie Kolędowe Międzyrzeckich Chórów i Zespołów Wokalnych zorganizowane przez Parafię św. Wojciecha i Chór Międzyparafialny. I po raz kolejny zaskoczenie – kolędy znane można śpiewać zupełnie inaczej, a ponadto – tyle jest jeszcze kolęd, których nie znamy, a są piękne.\nJuż jutro 25 stycznia 2015 r. o godzinie 10:00 kolejna edycja Rajdu Karabanowa miejsce to oczywiście Międzyrzecki Rejon Umocniony-Muzeum Fortyfikacji i Nietoperzy w Pniewie.\nZniszczył witrynę sklepową i próbował uszkodzić ławki\nZniszczył witrynę sklepową i próbował uszkodzić ławki na deptaku w Skwierzynie. Został zatrzymany przez policjantów. Za zniszczenie mienia grozi mu kara do pięciu lat pozbawienia wolności.\n64-letni mężczyzna włamywał się do wlewów paliwa w zaparkowanych na terenie firm ciężarówek i kradł olej napędowy. Został zatrzymany na gorącym uczynku przez policjantów z Wydziału Kryminalnego.


Home - Wspólnota Sióstr Uczennic Krzyża\nPoczątek: 15 października 2021\n< > Wisełka. Jesienne Zasłuchanie w Słowo\n< > Skrzatusz. "Z Maryją cicho, boso, naśladując Jej pokorę"\n< > Zielona Góra. Spotkanie świeckiej Wspólnoty Uczniów Krzyża\nPoczątek: 17 października 2021\n< > Czmoniec. Sesja ojca z córką 8-12 lat\nPoczątek: 22 października 2021\n< > Skrzatusz. Młodzieżowe Zatrzymanie nad Słowem\n< > Skrzatusz. Rekolekcje dla seniorów 60+\nPoczątek: 25 października 2021\n< > Czmoniec. Skupienie dla kobiet\nPoczątek: 5 listopada 2021\nSoboty z Józefem w Szczecinie\nJednodniowe skupienia dla starszych chłopaków i młodych mężczyzn – raz w miesiącu w par. pw. Świętej Rodziny, Szczecin Szczegóły na...\nO 19:30 w jedną niedzielę miesiąca (daty na plakacie) Parafia Matki Bożej z Lourdes, ul. Wileńska 69, Warszawa Praga\nSkupienia dla osób z niepełnosprawnością i seniorów\nZapraszamy do naszego domu w Szczecinie, ul. Kościelna 4a, na comiesięczne skupienia osoby z niepełnosprawnością i seniorów. W czasie skupienia...\nJednodniowe skupienie dla starszych dziewcząt i młodych kobiet. W programie zawsze jest Eucharystia, katecheza tematyczna, Adoracja, możliwość spowiedzi oraz rozmowy...\nDuchowość naszej Wspólnoty wypływa z kontemplacji Mistrza, który z miłości wydał się Ojcu dla zbawienia każdego człowieka.\nKrzyż Jezusa jest dla nas mocą w stałym przezwyciężaniu siebie i nadzieją, że tak jak po męce nastąpiło zmartwychwstanie, tak i nasze trudy zaowocują szczęściem wiecznym dla nas samych i dla tych, za których w łączności z Ofiarą Jezusa składamy siebie Ojcu.\nCzwartki po Mszy Św.\nod godz. 7.00 do godz.17.30\nSOBOTY Z JEZUSEM\n… Z WIERSZAMI SIÓSTR UCZENNIC KRZYŻA\nGALERII ZDJĘĆ Z BUDOWY\nREKOLEKCJE, SKUPIENIA, SESJE…\nSesje dla mam z synem\nSkupienia/spotkania dla młodzieży\nRekolekcje dla rodzin Sióstr Uczennic Krzyża\nSoboty z Jezusem, Soboty z Maryją\nSpotkania formacyjne Uczniów Krzyża\nZasłuchanie w Słowo – rekolekcje w ciszy\nSkupienia dla kobiet\nMłodzieżowe Soboty z Maryją (bierzmowanie)\nMłodzieżowe piątki biblijne\nWprowadzenia do okresów liturgicznych\nRekolekcje dla dziewcząt i młodych kobiet\nSesje dla mam z córką\nSesje dla teściowych\nSesje dla ojców z córką\nRekolekcje dla Uczniów Krzyża\nSkupienia/spotkania dla rodzin\nMODLIMY SIĘ W TWOICH INTENCJACH\nJezu, Zbawicielu nasz, przyjmij każdą chwilę mojego życia, każde uderzenie mojego serca, aż po to ostatnie na tej ziemi za tych, którzy od Ciebie są daleko. Każdą moją radością i każdym cierpieniem, każdą pociechą i każdą ciemnością mojej duszy, moją codzienną pracą i odpoczynkiem chcę wołać: Panie, ratuj braci.\ns. Christiana Mickiewicz, Założycielka Sióstr Uczennic Krzyża\nJeśli chcesz, aby ktoś pomodlił się w Twoich intencjach, prześlij ją nam. Nasza Wspólnota dołączy Twoją intencję do swoich.


PlayStation Showcase 2021 odbywa się w dniu 10 urodzin Resistance 3\nPlanetaGracza.pl » Resistance 3 kończy 10 lat w dniu, kiedy PlayStation organizuje wielki pokaz\n7 września 2021 0 komentarzy\nTagi: Insomniac Games, PlayStation, Resistance 3\nResistance 3 kończy 10 lat w dniu, kiedy PlayStation organizuje wielki pokaz\nPlayStation Showcase 2021 startuje już 9 września. Wielki pokaz gier Sony odbywa się akurat wtedy, kiedy 10 rocznicę wydania w Europie obchodzi Resistance 3.\nNa nietypowy zbieg okoliczności zwrócili uwagę gracze, ale to samo Insomniac Games przypomniało o bardzo istotnym święcie serii Resistance. Dekadę temu zadebiutowała ostatnia (pomijając Burning Skies z PS Vita) odsłona serii. Choć szanse na czwartą część opowieści o świecie opanowanym przez Chimerę zostały już dawno pogrzebane, fani cyklu nadal mają nadzieję na jej powrót. Nadzieja umiera ostatnia, prawda?\nYou Are The Resistance | 09.06.11\n10 years ago, you journeyed to New York to give humanity a fighting chance against the Chimera in Resistance 3. 💀 pic.twitter.com/XhRpq5ih8L\n— Insomniac Games (@insomniacgames) September 6, 2021\nNa forach fanów PlayStation nietrudno natknąć się na ciekawe spekulacje. Według nich, istnieje szansa, że Sony przywróci markę do życia w formie remastera trylogii. Według mnie szansa na to są dość niewielkie, ale zawsze jakieś.\nWspomniany wcześniej zbieg okoliczności dodatkowo służy plotkom. Co więcej, Insomniac pracuje nad grą multiplayer, a Resistance takowy posiadało. Może i jest to trochę naciągane, ale zawsze zwiększa szanse na możliwy powrót serii. Jeśli Sony dziwnym trafem zdecyduje się na przywrócenie marki, kto wie, może nawet doczekamy się zapowiedzi na PlayStation Showcase 2021? Byłoby świetnie, ale ta teoria nadal mnie do siebie nie przekonuje.


Zegar ścienny Convex 22cm Karlsson czarny KA5637BK | sklep internetowy GaleriaLimonka.pl\nKod produktu: KA5637BK\nMały zegar na ścianę o średnicy 22cm o tarczy w kolorze czarnym. Zegar Convex holenderskiej marki Karlsson, wykonany został ze szczotkowanego aluminium. Czytelne, wyraźne, aluminiowe wskazówki oraz duże białe cyfry, mimo małej średnicy zegara, widoczne będą z dużej odległości. Pogrubiona, 7cm obudowa zegara sprawia, że będzie świetnie się prezentował w każdym pomieszczeniu, a w szczególności o nowoczesnym charakterze.\nMateriał: aluminium szczotkowane, szkło\nDodaj opinię Zegar ścienny Convex 22cm Karlsson czarny


Mój osobisty minimalizm cz. 3 - wpływ na życie - Parabole\nMój osobisty minimalizm cz. 3 – wpływ na życie\nDziś zapraszam na kolejny post dotyczący minimalizmu. Na ten moment nie planuję kolejnych, choć nigdy nie wiadomo, co mnie najdzie w przyszłości. Skoro napisałam już swoje ogólne zdanie o podejściu do minimalizmu oraz o aspektach materialnych – czas na kilka słów o tym, jaki wpływ na życie ma według mnie minimalizm. Ograniczenie posiadania okazało się bowiem mieć niewielką wagę w porównaniu do tego, jak bardzo oczyściła się moja głowa! W końcu przestrzeń, która nas otacza, jest efektem tego, co dzieje się wewnątrz nas!\nPorządek na półkach = porządek w życiu\nSzafa pęka w szwach, ale nie mam się w co ubrać, przewalające się z kąta w kąt bibeloty, kosmetyki ze zbliżającym się terminem ważności… Wiele osób myśli, że stos nagromadzonych przedmiotów może się jeszcze przydać – i to jest właśnie ogromny błąd. Kiedy ilość posiadanych przedmiotów króluje nad naszą przestrzenią i sprawia, że sami nie potrafimy nad nią zapanować, czujemy frustrację i zmęczenie – to sygnał, że coś jest nie tak. Można iść w dwie strony – nie zrobić nic lub polubić się z nieporządkiem albo wziąć sprawy w swoje ręce. Ja wybrałam drugą opcję i jedyne czego mogę żałować, to że nie zrobiłam tego wcześniej.\nZniknęły nakłady pracy związane ze sprzątaniem, walka o ład i poczucie, że „duszę” się wśród własnych rzeczy. Uporządkowanie otoczenia sprawiło, że zminimalizowałam także ilość czasu, który mu poświęcam. Sprzątanie zajmuje mi chwilę, a przymus zamienił się w przyjemność. Nie podchodzę do sprawy z negatywnym nastawieniem i frustracją, ponieważ posiadam tylko rzeczy, które lubię, które są mi potrzebne i dzięki temu chcę o nie dbać. W trakcie porządków puszczam ulubioną muzykę i chwilę później orientuję się, że to już koniec.\nLubicie to uczucie, kiedy po porządkach, możecie usiąść na kanapie i chwilę odprężyć się w cudownie czystym mieszkaniu? Ja uwielbiam! A czy wiecie, co jest najfajniejsze? Że w momencie, kiedy osiągniecie swój własny minimalizm, mieszkanie niemal zawsze będzie czyste! Kiedy każda rzecz ma swoje określone miejsce, aż ciężko o nieporządek ;). Uważam, że uporządkowana przestrzeń świadczy o poukładanej głowie. A dodatkowo – mniej, znaczy więcej!\nZminimalizowany czas sprzątania, to tylko jedna z czynności, na których zyskujecie Wy. Każdy codzienny wybór staje się automatyczny. Mam ubrania, które doskonale do siebie pasują, a więc nie muszę zbyt długo ich dobierać. W kosmetyczce znajdują się konkretne, ulubione produkty (po jednej sztuce! ;)) więc nie rozważam „czego użyć dziś”. Każda rzecz w kuchni, toalecie ma swoje miejsce i przeznaczenie. Na zakupach wybory nigdy nie były prostsze i szybsze. A dzięki tym małym rzeczą mam więcej czasu dla siebie, bliskich i mogę spożytkować go w słuszny sposób! Możecie nie wierzyć, ale tak drobne sprawy niesamowicie pozytywnie wpływają na samopoczucie!\nInną kwestią jest marnowanie czasu… np. na nałogi! W moim przypadku nie chodzi o alkohol, ani papierosy, ale np. o picie kawy czy spędzanie czasu przy komputerze. Kiedy uporządkowałam swoją przestrzeń, zaczęłam także zastanawiać się nad innymi kwestiami – czy 5 filiżanek kawy dziennie to rzeczywista potrzeba, zachcianka czy przyzwyczajenie/uzależnienie? Oczywiście, że to ostatnie! Okazało się, że jedna filiżanka dobrej kawy, wypita na spokojnie w przyjemnej atmosferze, to o wiele większa przyjemność niż kilka kaw pitych na szybko, byle gdzie. Oczywiście jest to także oszczędność czasu i pieniędzy :).\nDrugim moim nałogiem zdecydowanie jest internet. Nie zapanuję nad nim całkiem, ale zrobiłam kilka rzeczy, które dobrze wpłynęły na moją psychikę. Przede wszystkim zrobiłam porządki w laptopie, kopię zapasową najważniejszych plików, uporządkowałam zdjęcia, muzykę, odkryłam kilka wygodnych aplikacji, dzięki którym zyskałam miejsce na dysku i które są o wiele bardziej funkcjonalne (np. mój ukochany Spotify, czy Google Drive). Podzieliłam na foldery ulubione blogi i przesiałam te, których od dawna nie odwiedzałam. Na Facebooku obserwuję tylko tych znajomych i strony, których działalność rzeczywiście mnie interesuje. Te wszystkie niewielkie zmiany okazały się zbawienne. Dziś nie przeglądam już automatycznie miliona stron, a wejście na Facebooka to chwila – w aktualnościach nie mam już zbędnych informacji.\nUważam, że w minimalizmie nie chodzi o odmawianie samemu sobie, ale o dokonywanie najlepszych wyborów. W dobie konsumpcjonizmu i krzyczących do nas zewsząd reklam, informacji, promocji i sprzedawców wmawiających nam wyimaginowane potrzeby bardzo ciężko jest znaleźć własną drogę. Uporządkowanie przestrzeni to początek, ale dopiero uświadomienie sobie, dlaczego kupujemy za dużo i co ma wpływ na nasze wybory, pozwala zwyczajnie się temu sprzeciwić. Kiedy raz wejdziecie na drogę takiego anty-konsumpcjonizmu, zauważycie, że wbrew pozorom jest to całkiem łatwe, a nawet – powoduje ogromne poczucie satysfakcji.\nMinimalizm według mnie to styl życia, dzięki któremu uczę się dokonywać najlepszych wyborów, jestem uwolniona od konsumpcjonizmu i żyję „ładnie” oraz w 100% po swojemu. W moim świecie to ja panuję nad swoją przestrzenią oraz decyduję, na co spożytkuję czas. Minimalizm to także trafne ocenianie tego, co dla nas najważniejsze. Mam nadzieję, że tymi słowami zachęcę kogokolwiek do dokonania choćby drobnych zmian w swoim życiu. Mogę obiecać, że nigdy nie będziecie żałować dobrze podjętych decyzji.\nTags: balance life lifestyle minimalizm parabole\nMaj 9, 2017 o 6:13 am\nKilka fajnych książek i blogów trochę otworzyły mi oczy, na to ile niepotrzebnych rzeczy przechowuje się w domu. Od roku ciągle coś porządkuję, a to pliki w komputerze, poznikały już niepotrzebne pudła, pudełka, słoiki w ilości hurtowej, kilka worków ubrań, ale czuję, że to nie koniec. Czekam teraz na kilka dni urlopu, żeby w spokoju jeszcze podziałać i przed wszystkim móc skończyć robienie porządków, bo nie ma nic gorszego niż zostawienie niedokończonej pracy.\nMinimalizm jest całkiem fajny w rozsądnych granicach.\nZgadzam się, że rozsądek w tym wszystkim jest najważniejszy. Życzę powodzenia w dalszych porządkach :).\nMaj 10, 2017 o 7:20 am\nOgólnie nie mam nic przeciwko minimalizmowi i wydaje mi się, że masz do tego zagadnienia bardzo rozsądne podejście, ale niektórzy dochodzą w tym ograniczaniu wszystkiego do jakiegoś dziwnego poziomu i na przykład ograniczają kontakty z innymi ludźmi, tłumacząc, że nie liczy się liczba, a jakość znajomych. Oczywiście, lepiej mieć trójkę prawdziwych przyjaciół, nić dwudziestkę dalekich znajomych, ale mimo wszystko… Dziwne podejście.\nMaj 10, 2017 o 7:54 am\nZgadzam się w pełni! Uważam, że minimalizm może być przydatny, ponieważ dzięki większej ilości czasu możemy poświecić go dla bliskich. Natomiast nigdy nie ograniczam kontaktu z ludźmi! Nie wyobrażam sobie sytuacji, że ktoś mnie zapyta czemu mu nie odpisuję, a ja powiem, że „przeszłam na minimalizm”. Brzmi to śmiesznie i niepoważnie. Z natury staram się być towarzyska i podchodzić do ludzi z pozytywnym nastawieniem. Natomiast sytuacje kiedy rzeczywiście chce się zakończyć z kimś relacje z powodów osobistych, nie powinny być motywowane minimalizmem, to byłoby dziwne :). Pozdrawiam!\nMaj 16, 2017 o 4:55 am\nMi ostatnio bliski jest sposób myślenia zbliżony w jakiś sposób do minimalizmu – esencjalizm. Też eliminuje nadmiar aktywności i pomaga skoncentrować się na najważniejszych rzeczach, które mogą pomóc nam zrealizować nasze cele.\nMaj 16, 2017 o 5:47 pm\nBardzo ciekawa myśl! Na pewno przyjrzę się bliżej temu tematowi… Dziękuję :).


Strona główna/ Silesia Informacje/ Region/Jedzenie z mysłowickich restauracji trafi do potrzebujących i niepełnosprawnych [WIDEO]\nOfiarować jedzenie potrzebującym i przy okazji wesprzeć będącą w ciężkiej sytuacji branżę gastronomiczną – to pomysł Stowarzyszenia Inicjatyw Lokalnych Nasze Mysłowice na nadchodzące święta. Organizatorzy akcji założyli zbiórkę pieniędzy w internecie i chcą kupić jedzenie od mysłowickich restauratorów.\nTakie posiłki mają też trafić między innymi do osób niepełnosprawnych. Wolontariusze będą je dowozić bezpośrednio do domów od 6 grudnia do świąt włącznie.\n– Do ilu osób trafią, jaka będzie częstotliwość tych posiłków, to wszystko zależy od funduszy. Stowarzyszenie posiada na start fundusze, jakie zostały przekazane w ramach 1 procenta oraz wpłaty indywidualnych osób, które są regularne. Natomiast teraz zwracamy się do przedsiębiorców i założyliśmy zrzutkę – mówi Piotr Olszowski, Stowarzyszenie Inicjatyw Lokalnych Nasze Mysłowice.\nMysłowickie stowarzyszenie czeka na oferty od restauratorów. Pierwsze z nich już się pojawiły. Na razie organizatorzy szukają jednego dostawcy, ale jeśli uda się zebrać wystarczającą ilość pieniędzy – skorzystają z oferty kilku. Restauratorom pomysł się podoba.\n– Każdą inicjatywę, która zarazem wspiera najbardziej potrzebujących, najbiedniejszych, a z drugiej strony także tych, którzy nagle znaleźli się po tej samej stronie, czyli przedsiębiorców – mówimy o gastronomii – uważam za świetny pomysł. Idealnie trafiony, żeby można powiedzieć, upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. Żeby byli zadowoleni, a część restauratorów także zarobiła na tych zleceniach – mówi Maciej Sikora, firma Braks w Mysłowicach.\nMimo trudnej sytuacji finansowej, pomagać potrzebującym chcą też sami właściciele restauracji. Braks z Mysłowic już przygotowuje się do organizacji 8. edycji Wigilii dla samotnych i poszukuje sponsorów.\nNasze Mysłowice restauracje mysłowice wigilia dla potrzebujących mysłowice


Krem Provelia: gdzie kupić, opinie, cena apteka, sklep, skład, dawkowanie\nProvelia skuteczna broń przeciwko utracie jędrności\nWygląd skóry, problem z jej jędrnością, gładkością to najczęściej spotykane defekty. Osoby, które dotyka cellulit, wstydzą się swojego ciała, niechętnie rozbierają się – unikają basenu, siłowni, plaży – wszystkich miejsc, gdzie ich problem byłby widoczny. Niestety wiele z nich przenosi ten wstyd do sypialni, z obawy przed tym, że nie spełniają oczekiwań swojego partnera, nie będą mu się podobać. Jak zlikwidować cellulit? Czy istnieją bezinwazyjne sposoby na usunięcie tej przykrej dolegliwości?\nPrawie 90% kobiet na całym świecie boryka się z problemem, jakim jest cellulit. Mowa o kobietach, ponieważ najczęściej to one są ofiarami tej nieestetycznej dolegliwości. Wynika to z faktu rozkładania się tkanki tłuszczowej, na ciele. Jest to związane z charakterystyką gospodarki hormonalnej, która jest odmienna u kobiet i mężczyzn, dlatego właśnie u kobiet umiejscowienie się tkanki tłuszczowej ma miejsce najczęściej w dolnych partiach ciała, a u mężczyzn w okolicach brzucha. Cellulit najczęściej pojawia się właśnie w dolnych partiach ciała, stąd kobiety są dużo bardziej narażone na jego powstanie.\nPomarańczowa skórka, bo tak inaczej nazywa się cellulit, ze względu, na to, że skóra nim pokryta faktycznie przypomina grudkowatą skórkę tego cytrusowego owocu. Cellulit nasila się przy diecie bogatej w cukier, przy niedostarczonej ilości spożywanej wody, braku ruchu. Zdarzają się jednak niezwykle często przypadki, nawet u osób dbających o kondycję fizyczną, pilnujące tego, co jedzą i w jakich ilościach, także są dotknięte tą dolegliwością. Cellulit, kiedy już się pojawi jest niezwykle trudny do usunięcia. Zabiegi gabinetowe są bardzo kosztowne i czasochłonne. Zabiegi chirurgiczne natomiast oprócz tego, że kosztowne, są bolesne, ryzykowne, to do tego wymagają rehabilitacji, a dochodzenie do siebie zajmuje dużo czasu.\nCały sztab naukowców wykonał więc ogrom pracy, po to, żeby znaleźć remedium na problemy z cellulitem. Po długi czasie wytężonej pracy udało się skomponować skuteczny preparat nawet na zaawansowaną postać cellulitu. Warto więc dowiedzieć się trochę więcej o kremie Provelia.\nInnowacyjność kremu ujędrniającego Provelia, zastosowane w nim składniki cechują się bardzo wysoką skutecznością. Provelia jest kremem modelującym, który powinno się włączyć do codziennej pielęgnacji. Efekty jego działania można zaobserwować naprawdę szybko, nawet najwięksi sceptycy są zachwyceni skutecznością kremu. Provelia ma za zadanie modelować sylwetkę, ujędrni i wygładzić skórę. Działanie kremu jest bardzo silne, dzięki czemu efekty są bardzo szybko widoczne. Stosowanie preparatu wzmocni także skuteczność każdej diety, czy treningu. Provelia przyśpiesza spalanie tkanki tłuszczowej, wspomaga odmłodzenie skóry. Podczas walki z cellulitem, bardzo ważne jest usunięcie wszystkich zastojów w limfie. Tylko dzięki temu toksyny będą miały możliwość rozbicia, a to zagwarantuje zmniejszenie cellulitu.\nPo kilku tygodniach stosowania widoczne są już efekty w postaci wygładzenia, lepszego napięcia skóry, czy jej wygładzenia. Provelia przyśpiesza rozkład tkanki tłuszczowej, usprawnia właściwy przepływ limfy, działa przeciwobrzękowo. Dodatkowo Provelia wzmacnia naczynia krwionośne, regeneruje naskórek i w końcu sprawia, że widoczność cellulitu jest zmniejszona, a jakość, kondycja skóry, dzięki regularnemu stosowaniu kremu Provelia jest znacznie polepszona.\nProvelia – aktywne składniki, kluczem do szybkich efektów. Skład preparatu Provelia jest naturalny. Dzięki temu mamy pewność, że jego stosowanie jest w pełni bezpieczne. Naturalny skład pozwoli nam na regularne codzienne aplikowanie kremu Provelia, bez obaw o ewentualne skutki uboczne. Wszystkie składniki preparatu Provelia są przebadane i sprawdzone. Jeżeli chcesz poznać pełną listę składników zawartych w kremie – odwiedź oficjalną stronę internetową producenta.\nWłaściwości Provelia możemy ocenić sami już po pierwszej aplikacji, zaś działanie regenerujące tylko po dłuższym stosowaniu.\nZaskakujące efekty, jakie można osiągnąć podczas stosowania, zachęcają coraz większą ilość producentów do podrabiania kremu Provelia. Niestety próby te są nieudolne, a uzyskane w ten sposób preparaty nie są skuteczne. Właściwe efekty zapewnia nam tylko oryginalny preparat Provelia. Dokonując zakupu na oficjalnej stronie internetowej producenta, będziemy mieć pewność oryginalności zakupionego kremu. Tym samym uzyskamy także gwarancję co do skuteczności kremu.\nZawsze należy dążyć do usunięcia wad i defektów. Cellulit może obniżać samoocenę, powodować wstyd, czy zakłopotanie. Jeżeli więc mamy możliwość skorzystać ze skutecznej, nieinwazyjnej metody, jaką jest stosowanie kremu Provelia, warto spróbować i cieszyć się z widocznych efektów w krótkim czasie.


Kadra | Lokomotywa - Przedszkole i szkoła\nZ wykształcenia ekonomista - Uniwersytet Gdański, Wydział Ekonomii, Kierunek Handel Zagraniczny\nPodyplomowe Studia na UIC "Marriage, Education, Familly"\nJestem nauczycielem ponieważ jest to moje zamiłowanie z czasu dzieciństwa, kiedy w "szkolnej ławce" zasiadały pluszaki. Bycie wychowawcą to dla mnie wspólne odkrywanie świata, poznawanie jego natury w prawdzie, poprzez piękno. To sztuka dostrzegania w nim dobra. Praca nauczyciela to przestrzeń dla rozwoju poprzez bycie z innymi i dla innych. Wykształcenie: licencjat - filologia polska PWSZ Elbląg, magisterka - politlogia UG w Gdańsku, podyplomówka - edukacja przedszkolna i wczesnoszkolna PWSNS w Gdyni. Moje 2 największe pasje to książki i przyroda. Te pierwsze rozwijają wyobraźnię i wrażliwość, pozwalają żyć głębiej. Inne dostarczają wiedzy, którą można wykorzystać w pracy. Natura, wysiłek fizyczny, długie rajdy po lesie z przyjaciółmi, wycieczki w górach, zwiedzanie ciekawych miejsc - to mój ulubiony sposób wypoczynku w wolnym czasie.\nJestem nauczycielem, ponieważ moją pasją jest przekazywanie wiedzy najmłodszym, umuzykalnianie, uwrażliwianie dzieci na muzykę.\nJestem absolwentką Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, kierunek: Rytmika (studia licencjackie) oraz Animacja kultury z arteterapią (studia magisterskie). Dodatkowo ukończyłam kurs oligofrenopedagogiki. Brałam także udział w kursach pianistycznych na terenie Polski, (m.in. Mistrzowski Kurs Pianistyczny w Kołobrzegu oraz Zamościu).\nPoza pracą lubię słuchać muzyki (klasyczna, jazz), biegać oraz czytać książki.\nJuż jako mała dziewczynka lubiłam siadać w swoim kąciku w pokoju, sadzać swoje misie na dywanie i uczyć ich z książeczki różnych rzeczy. Stworzyłam nawet swój pierwszy dziennik w tamtych latach i tak wypełnianie dziennika zostało mi do dziś. Bycie z dziećmi, patrzenie z jakim zainteresowaniem patrzą na świat, podpowiadanie im gdzie jeszcze powinny spojrzeć, jest jedną z przyjemniejszych rzeczy. Każde dziecko jest dla mnie jak książka, pełne przeróżnych pomysłów, z mnóstwem opowieści...\nW podstawówce stałam się harcerką, tam miałam duże pole do popisu moich umiejętności liderskich od bycia zastępową, przez bycie drużynową a teraz jestem członkiem komendy hufca. To ciągły rozwój poprzez służbę, braterstwo i wyzwania. Także wiele cennych rozmów, prób na stopnie pozwoliło mi stać się taką jaką jestem teraz. Lubię być z ludźmi, przeżywać z nimi przygody i przegadywać wiele godzin, podobnie jak z dziećmi.\nW międzyczasie ukończyłam w Gdyni Akademię Marynarki Wojennej na kierunku Pedagogika, a następnie Uniwersytet Gdański na kierunku Pedagogika Specjalna. Będąc studentką szukałam i myślałam o różnych drogach mojej kariery zawodowej, przez pewien czas nawet myślałam o doktoracie z nauk pedagogicznych (i skończyłam pierwszy rok!), ale Bóg ułożył moje drogi dokładnie tak żebym znalazła swoje szczęście - znalazłam je w przedszkolu przy dzieciach.\nA po pracy lubię spędzić czas przy dobrej książce, w towarzystwie przy grach planszowych. Staram się również zaglądać regularnie na siłownię by i ciało i umysł znalazły chwilę wytchnienia. Uwielbiam też śpiewać - łatwo poznać dni, w których jestem szczęśliwa, bo wtedy śpiewam lub nucę pod nosem ulubione melodie.\nJestem nauczycielem ponieważ nie wyobrażam sobie innej pracy dla siebie- praca z dziećmi daje mi wiele satysfakcji. Cieszę się, że mogę spełniać się w zawodzie, który jest dla mnie powołaniem. Jako nauczyciel ciągle pogłębiam wiedzę, uczę się czegoś od dzieci, ale także mam wpływ na ich wychowanie i kształcenie. To wyzwanie wziąć na siebie odpowiedzialność za kształtowanie człowieka, a ja lubię wyzwania.\n(2006-2009) Licencjat, Uniwersytet Zielonogórski, Kierunek: Filologia romańska.\n(2009-2011) Magister, Uniwersytet Gdański, Kierunek: Pedagogika szkoły.\nliteratura francuska, teatr, jazda na rowerze.\nJestem nauczycielem, ponieważ praca z dziećmi daje mi ogromną i najszczerszą radość a jednocześnie wymaga wiele elastyczności i ciągłej pracy nad sobą, swoim warsztatem. Dzieci potrafią zaskoczyć sposobem rozumienia oraz interpretowania świata, co często nam dorosłym pozwala zmienić perspektywę.\nLubię być świadkiem codziennych zdumień dzieci, tego jak wszystko jest dla nich interesujące i nowe a sprawy często oczywiste stanowią wielkie odkrycia. W swojej pracy staram się stwarzać dzieciom sytuacje, w których poznawanie rzeczywistości staje się jeszcze ciekawsze i bardziej ekscytujące. Jednocześnie ważne dla mnie jest nawiązanie z każdym dzieckiem indywidualnej relacji.\nUkończyłam studia na kierunku Pedagogika Wczesnej Edukacji z terapią pedagogiczną na UG oraz Pracę Socjalną na UWM.\nJestem nauczycielem ponieważ chcę wspólnie z dziećmi odkrywać świat, dzieląc się uśmiechem, wrażliwością i kreatywnością. Chcę wzbudzić w nich chęć poznania, a także pomagać w pokonywaniu trudności, rozwijaniu zainteresowań i zdolności.\nUkończone studia licencjackie w Pomorskiej Wyższej Szkole Nauk Stosowanych, specjalność: Wczesna Edukacja i Terapia Pedagogiczna,\nW trakcie – studia magisterskie w Kolegium Jagiellońskim Toruńskiej Szkole Wyższej, specjalność: Pedagogika opiekuńczo – wychowawcza z socjoterapią\nliteratura, poezja, bajkopisarstwo, muzyka , teatr, krawiectwo, decoupage, sztuki wizualne.\nJestem z Lokomotywą od początku jej istnienia. Przeżyliśmy wspólnie wiele wspaniałych chwil. Patrzyłam jak z każdym rokiem przybywa do nas więcej rodzin, a nasze przedszkole jest coraz piękniejsze, weselsze. Zmianom w Lokomotywie towarzyszyły wielkie zmiany w moim życiu. Pojawił się w nim mały – wielki człowiek i moje pasje poszerzyły swój horyzont o wychowanie syna.\nOdkąd pamiętam interesowałam się zagadnieniami pedagogicznymi i psychologicznymi. Moje zainteresowanie potwierdza zdobyte wykształcenie. Ukończyłam Liceum Medyczne Opiekunek Dziecięcych, Studia Pedagogiczne na kierunku Kształcenie Zintegrowane oraz Podyplomowe Studia z zakresu Wychowania Przedszkolnego. Swoje kompetencje zawodowe poszerzam uczestnicząc w licznych kursach oraz konferencjach (jestem fanką KLANZY;) ). Staram się również przekazywać swoją wiedzę prowadząc warsztaty i zajęcia dotyczące nowoczesnych metod pracy z dziećmi.\nNasi pedagodzy mają uprawnienia zawodowe wymagane przez MEN, legitymują się wykształceniem kierunkowym, poszerzonym o dodatkowe specjalizacje. Stale doskonalą swoje umiejętności poprzez uczestniczenie w obowiązkowych warsztatach, radach pedagogicznych, spotkaniach formacyjnych, konferencjach metodycznych, szkoleniach, wykładach. Są otwarci na poszukiwanie i wdrażanie nowoczesnych metod nauczania i awangardowych projektów. To pasjonaci, którzy nauczają w sposób niezwykły, kreatywny i inspirujący, a ponieważ sami mają wiele zainteresowań i talentów stanowią doskonały przykład dla swoich podopiecznych. Nauczyciele w Lokomotywie odznaczają się wysoką kulturą osobistą, moralnością, życiową mądrością i optymizmem.\nNauczyciel Klasy I-III\nNauczyciel Wspomagający, Terapeuta, Psycholog\nNauczyciel Zajęcia plastyczne\nNauczyciel Klasy I-V\nJestem nauczycielem, ponieważ „Jedynie dzieci wiedzą czego szukają (…). Poświęcają czas lalce z gałganków, która nabiera dla nich wielkiego znaczenia i płaczą gdy się im ją odbierze.” (Antoine de Saint-Exupéry „Mały Książę”)\nstudia podyplomowe - wychowanie przedszkolne z edukacją wczesnoszkolną, WSSE w Gdańsku\nstudia magisterskie - pedagogika, UMCS w Lublinie\nstudia wyższe zawodowe (licencjat) - pedagogika specjalna, specjalność oligofrenopedagogika z reedukacją, UMCS w Lublinie\nstudia wyższe zawodowe (licencjat) - filologia polska, specjalność nauczanie języka polskiego, UMCS w Lublinie\nszkolenie „Glottodydaktyka ojczystojęzyczna i glottoterapia” (system edukacyjny prof. Bronisława Rocławskiego), ODN Moden\nkurs „Specyficzne trudności w uczeniu się matematyki – od diagnozy do skutecznej terapii”, Ośrodek Edukacyjny AHA\nkurs „Metodyka międzynarodowego programu edukacyjnego Odyseja Umysłu”\nStudium Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, Centrum Szkoleń i Psychoedukacji Instytutu Psychologii Zdrowia Polskiego Towarzystwa Psychologicznego\nKurs Pomocy Socjoterapeutycznej Dzieciom z Rodzin z Problemem Alkoholowym, (zatwierdzony i rekomendowany przez PARPA) Fundacja ETOH\nszkolenie „Zły dotyk – rozpoznawanie i interwencja w sprawach wykorzystywania seksualnego dzieci”, Fundacja Dzieci Niczyje\nszkolenie „Profilaktyka i terapia uzależnień behawioralnych w praktyce wychowawców świetlic socjoterapeutycznych, opiekuńczo – wychowawczych, pedagogów, psychologów i nauczycieli”, Fundacja ETOH\nKurs Interwencji Poznawczo – Behawioralnej Trening Zastępowania Agresji ART, Instytut Amity\nkurs „Terapia behawioralna dzieci i młodzieży z autyzmem” (III stopnie), Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym\nInteresuje mnie psychologia egzystencjalna oparta na logoterapii Viktora Frankla i Alfrieda Längle. Chętnie czytam Irvina Yaloma. Dla wytchnienia sięgam po powieści obyczajowe.\nLubię głośno się śmiać, chodzić na długie spacery, spotykać z przyjaciółmi, herbatę earl grey i sernik.\nI teach children because I believe it is a privilege from the Lord to demonstrate before impressionable young men and women the compassion, loving-kindness, and patience of Christ to help lay the foundation on which they will continue to build for the rest of their lives.\n- I studied at Houston's Baptist University with concentration of International Business, completing courses in formal and creative language arts, old and new testament history, and advanced proficiency of Spanish.\nMy greatest passion is to model the example set by the mentors and leaders in my life who taught me to see the world through the lens of gospel. That unfathomably beautiful expression of God's love where he left His heavenly dwelling to suffer all things with and ultimately for us must mean that all the things we suffer ought remind us of Him.\nMy passion is world peace. However, not "peace" as this world gives it. This is world peace: " For in him all the fullness of God was pleased to dwell, and through him to reconcile to himself all things, whether on earth or in heaven, making peace by the blood of his cross." - Colossians 1:19-20, The Holy Bible, English Standard Version.\nMy passion is Gospel Choir - Gospel Choir Club is a place where students learn the fundamentals to singing the rhythmic and soulful style of gospel music. With knowledge of it's use in worship, we reflect on the gospel message to prepare our hearts, then train our voices to respond through song. At the moment we are learning to execute vocal harmonies, air control techniques, and developing good posture habits for the fullest sound. I proudly quote the members who've affectionately named it "Citri's Cool Gospel Club" or C. C. G. C. .\nJestem nauczycielem ponieważ chcę dzielić się z dziećmi swoją wiedzą i doświadczeniem, a jednocześnie czerpać od nich radość. Widząc ich rozwój praca z nimi przynosi mi wiele satysfakcji na co dzień.\nZ wykształcenia jestem oceanologiem, a konkretnie biologiem morza – to pasja do świata podwodnego zaprowadziła mnie do Gdyni. Pasja pozostała, lecz później podjęłam podyplomowe studia pedagogiczne, potem studia licencjackie na filologii angielskiej na Uniwersytecie Gdańskim. Chcąc rozwijać swój warsztat skończyłam również podyplomowe studia – Edukacja przedszkolna i wczesnoszkolna oraz kurs kwalifikacyjny dotyczący Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne, który wykorzystuję w pracy z najmłodszymi pociechami.\nUwielbiam tańczyć, pływać, podróżować oraz oglądać programy naukowe dotyczące przede wszystkim morskich głębin.\nJestem nauczycielem,ponieważ uwielbiam sport oraz pracę z dziećmi. Praca nauczyciela wychowania fizycznego daje mi połączenie moich dwóch zamiłowań. Możliwość przekazywania miłości do aktywności fizycznej i sportu daje mi wiele radości.\nJestem absolwentem Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku, moja specjalizacja to tytuł trenera pływania. Kontynuuję studia magisterskie w kierunku zarządzania w sporcie. Jestem również instruktorem snowboardu oraz ratownikiem WOPR.\nMoją największą pasją jest pływanie, to sport któremu poświęciłem się od dziecka. Oprócz tego mam wiele innych zainteresowań , latem gram w ultimate frisbee oraz można mnie spotkać na plaży pływającego na skimboardzie, uwielbiam wszystkie sporty zimowe ,a w jesienne ponure dni trenuje crossfit.\nJestem nauczycielem, ponieważ wiele satysfakcji sprawia mi czynienie z trudnych rzeczy łatwe. Dzięki moim uczniom ciągle się czegoś uczę, staję przed wyzwaniami, mam wiarę w ludzi. To oni ratują mnie przed rutyną i pozwalają nadal cieszyć nawet z bardzo małych postępów.\nKurs z zakresu pracy z uczniem szczególnie uzdolnionym w ramach projektu Zdolni z Pomorza\nUwielbiam czytać książki Agathy Christie. Podróżuję wszelkimi środkami lokomocji oraz spędzam czas na rozmowach z bliskimi.\nJestem nauczycielem ponieważ - mimo moich oporów - wszystkie znaki na niebie i ziemi tak wskazywały. W końcu uległem i odnalazłem tu swoje miejsce.\nStudia licencjackie i magisterskie na kierunku Historii w specjalności Historii Literatury Wczesnochrześcijańskiej, ukończone dyplomem z wyróżnieniem (Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa)\nPodyplomowe studia Przygotowania Pedagogicznego ukończone z wynikiem bardzo dobrym (Akademia Marynarki Wojennej, Gdynia)\nCertyfikat ukończenia kursu "Empowerment in ICT skills", dotyczącego stosowania najnowszych technologii informacyjnych na zajęciach (Exectuive Training Institute, St. Julians, Malta)\nMoje pasje to małżeństwo, rodzina oraz wychowanie i nauczanie w teorii i praktyce; historia idei; duchowość.\nJestem nauczycielem ponieważ lubię błysk w oku dziecka, gdy czuje, że rozumie bardziej, chce wiedzieć więcej, zaczyna kochać uczyć się. Moja praca jest ważna, bo dbam o harmonijny rozwój powierzonych mi dzieci i pokazuję swoim wychowankom, że mogą się doskonalić i spełniać swoje marzenia, by stawać się mądrymi, szczęśliwymi ludźmi.\nSkończyłam pięcioletnie studia dzienne na kierunku Nauczanie Początkowe z Wychowaniem Przedszkolnym. W mojej pracy przydają się też studia podyplomowe na kierunku Pomoc Psychologiczna oraz Doradztwo Zawodowe. Każdego roku inspiruję się na licznych kursach klasyfikacyjnych i doskonalących. Najważniejsze dla mnie były: kurs Konstruowanie Programów Własnych, kurs trenerski TOC, Przyjaciele Zippiego- kurs pomocy psychologicznej dla małych dzieci, Inteligencje Wielorakie wg Howarda Gardnera…\nUwielbiam czytać mądre książki, jeździć na łyżwach lub rolkach, uprawiam nordic walking i kocham wyprawy w góry.\nJestem nauczycielem, ponieważ spotkałam na swojej drodze ludzi, którzy zarazili mnie swoją pasją do nauczania i od których się wiele nauczyłam. Dla mnie każdy dzień spędzony z dziećmi niesie ze sobą nowe wyzwania i doświadczenia. Ta praca dodaje mi skrzydeł i upewnia mnie w przekonaniu, że jestem na właściwym miejscu.\nGdańska Wyższa Szkoła Humanistyczna, Wydział Pedagogiki, licencjat wczesnej edukacji i logopedii. Uniwersytet Gdański, Wydział Nauk Społecznych, magister pedagogiki.\nUkończyłam również liczne szkolenia i kursy organizowane przez Sopocki Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli, Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli w Gdańsku Oświata-Lingwista, Wydawnictwa Edukacyjne i Poradnie Psychologiczno-Pedagogiczne (między innymi: „Sześciolatek w szkole”, „Praca z dzieckiem z zaburzeniami koncentracji uwagi, impulsywności i nadruchliwości”, „Metoda projektów w kształceniu zintegrowanym”, „Matematyka – twórcze rozwiązywanie problemów”, „Indywidualizowanie pracy na lekcji”, „Sztuka prowadzenie trudnych rozmów – studium przypadku”).\nPodróże stanowią dla mnie ważny element mojego życia. Wspomnienia z tych całkiem bliskich i tych odległych wypraw działają dla mnie jak katalizator energii – przydatnej w pracy nauczyciela. Lubię też eksperymentować w kuchni i muzykę na żywo.\nJestem nauczycielem ponieważ...w tej pracy nigdy nie jest nudno :). Bycie nauczycielem zmusza do nieustannego działania, pracując z dziećmi muszę być zawsze "tu i teraz". W sztuce, na której gruncie się wspólnie poruszamy, zachwyca mnie ich spontaniczność i nieutracony jeszcze kontakt z pierwotnymi sposobami wyrażania.\nStudia z Edukacji Artystycznej w zakresie sztuk plastycznych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu;\nKurs Biblioterapia w rozwoju kreatywnej aktywności słownej i plastycznej\nMoje pasje to przede wszystkim sztuka - twórczość innych artystów, moja, i dziecięca.\nDzieci zarażają optymizmem, od nich można się najwięcej nauczyć. Radości, pokory i spokoju w dążeniu do celu oraz tego, jakie metody najlepiej sprawdzają się w pracy z nimi. Dzieci są dla mnie partnerami w kształceniu. Kiedy się spotykamy i razem pracujemy, często zaskakują mnie swoją mądrością.\nJestem absolwentem Uniwersytetu Gdańskiego na kierunku filologia angielska. Chcąc cały czas wzbogacać swoją wiedzę i umiejętności dydaktyczno-opiekuńczo-wychowawczo-kształcące, zapisałem się na studia pedagogiczne również na Uniwersytecie Gdańskim. Ponadto posiadam wiedzę z zakresu edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej. Nauczanie młodzieży także nie jest mi obce, miałem możliwość pracy w placówce licealnej. Prowadziłem także kursy językowe dla dzieci i dorosłych.\nCały czas poszerzam swoją wiedzę, poprzez uczestnictwo w licznych kursach, szkoleniach i warsztatach. W swojej pracy wykorzystuje nowatorskie metody nauczania, za pomocą gier i zabaw dydaktycznych. Interesuję się psychologią perswazyjną, literaturą historyczną, teatrem i filmem. Swoje wolne chwile spędzam aktywnie, biegając i biorąc udział w sportowych zawodach.\nJestem nauczycielem, ponieważ ... sprawia mi dużo radości odkrywanie wraz z uczniem jego talentów i towarzyszenie mu w zdobywaniu nowych umiejętności.\n(studia wyższe, podyplomowe, ważne certyfikaty) - Pedagogika Specjalna - Uniwersytet Gdański, International Education - Stockholm University, Terapia pedagogiczna - Polskie Towarzystwo Dysleksji, Kierowanie projektami UE- Uniwersytet Gdański, TOC dla Edukacji - certyfikat trenerski; Mediacje Rówieśnicze - Peace Education Foundation- certyfikat trenerski; Jak uczyć uczniów uczenia się (nowoczesne metody wspierania procesu uczenia-nauczania) - Mazowieckie Samorządowe Centrum Doskonalenia Nauczycieli - szkolenie trenerskie.\npodróże dalekie i bliskie, górskie wycieczki i siatkówka.\nJestem nauczycielem ponieważ, życie "nie tylko po to jest, by brać, nie po to, by bezczynnie trwać", ale siebie samego trzeba dać.\nWykształcenie: wyższe, magister sztuki ; Akademia Muzyczna w Poznaniu, kierunek: Edukacja Muzyczna\nPasje: muzyka chóralna, pedagogika zabawy, praca w ogrodzie, spacery nad morzem\nBardzo lubię smacznie i zdrowo zjeść, uprawiać kwiaty i warzywa w ogrodzie. Z zamiłowania jestem "mamą złota rączka"- do tańca i do różańca. Czasami coś uszyję, czasami szaleje z piłą elektryczną. Mam smykałkę do pieczenia ciast i do dyrygowania. Ale najbardziej na świecie cieszy mnie relacja, jaką buduję z każdym napotkanym dzieckiem. To prawdziwa przygoda i wielka odpowiedzialność. Do końca życia pamiętamy albo tych ludzi, którzy nas zranili, albo tych, których kochaliśmy. Każde dziecko musi odczuwać, że jest kochane i akceptowane - to moje życiowe motto.\nStudia magisterskie fizyka z matematyką ze specjalnością nauczycielską


Małe, czerwone, niepozorne, ale zdrowe! Jagody goji! - Eco-Vit PL Małe, czerwone, niepozorne, ale zdrowe! Jagody goji! - Eco-Vit PL\nJagody goji to małe, czerwone owoce rosnące na krzewach osiągających od 1 do nawet 3 metrów wysokości. Kiedy są świeże nie należy ich dotykać, ponieważ dojdzie do ich utlenienia, przez co przybiorą czarny kolor. Należy je strząsnąć z krzewu na specjalne maty, a następie wysuszyć\nw cieniu. Te pochodzące z Azji owoce uprawiane są już od około 3000 lat i słyną ze swych właściwości leczniczych. Ze względu na silne działanie przeciwstarzeniowe i antyoksydacyjne, uznawane są też za klucz do wiecznej młodości oraz sekret zdrowia i dobrego samopoczucia tybetańskiej i chińskiej medycyny naturalnej.\nJagody goji mają niesłychanie dobre opinie. Są uważane nawet za najzdrowszy produkt na świecie. Posiadają mnóstwo prozdrowotnych witamin i minerałów, dzięki czemu w tradycyjnej medycynie chińskiej są wykorzystywane do leczenia chorób serca, wątroby, płuc, reumatyzmie oraz w celu obniżenia poziomu glukozy we krwi. Uważa się również, że długotrwałe spożywanie tych owoców wpływa na wzmocnienie układu odpornościowego, poprawia stan stawów, kości, wzroku, łagodzi dolegliwości miesiączkowe oraz spowalnia proces starzenia.\nWiele badań naukowych potwierdza i udowadnia ewidentne korzyści wynikające z codziennego spożywania tych niepozornych, czerownych owoców. Mają one pozytywny wpływ na niemal każdy aspekt funkcjonowania ludzkiego organizmu. Dzięki już wcześniej wspomnianym właściwościom antyoksydacyjnym, goji mają silne działanie przeciwstarzeniowe. Zawarte w nich kwasy omega 3 i omega 6 wpływają natomiast na prawidłowe funkcjonowanie mózgu i systemu nerwowego, pomagają zatem w poprawie nastroju, obniżają poziom stresu i niepokoju, zwalczają zmęczenie, dodają siły i energii, są pomocne w walce z bezsennością i depresją, wspomagają pamięć oraz spowalniają proces starzenia się.\nWedług chińskich naukowców, owoce goji dzięki obecności witaminy C i cyperonu wpływają pozytywnie na pracę układu krwionośnego oraz wyrównują ciśnienie tętnicze. Ponadto pomagają obniżyć poziom cukru i cholesterolu.\nJeden z najcenniejszych składników jagód goji – kompleks polisacharydowy LBP, wspomaga system autoimmunologiczny, ma właściwości przeciwutleniające, działanie przeciwzapalne, a przede wszystkim przeciwnowotworowe.\nSukces goji wynika przede wszystkim z ich bogactwa w składniki odżywcze, witaminy, minerały i pierwiastki dobroczynne dla zdrowia człowieka. Sa one niezwykle bogate w witaminę C i wiele innych witamin, takich jak : witamina A (beta karoten), B1, B2, B6, E, a także proteiny, aminokwasy oraz najcenniejszy składnik – bioaktywny kompleks polisacharydowy LBP. Skład jagód goji wzmocniony jest też przez 21 pierwiastków i minerałów, wśród których należy wymienić żelazo, miedź, selen, fosfor, wapń czy cynk. Goji są zatem najbardziej odżywczym, pełnowartościowym i antyoksydacyjnym owocem świata.\nNie sposób wyliczyć wszystkich korzyści, wynikających ze spożywania jagód goji. Nie ulega wątpliwości, że wpływają one na prawidłowe funkcjonowanie całego organizmu człowieka i utrzymanie go w ogólnym zdrowiu. Należy jednak pamiętać, że aby ich spożycie przyniosło zamierzone efekty, należy spożywać codziennie, przez długi czas 2-3 gramy tych owoców.\nGorzki, ale jakże zdrowy! Jak działa sok z grejpfruta?\nPomarańczowa skarbnica zdrowia – sok marchwiowy!\nCholesterol – jaki wpływ ma na Twoje zdrowie?


Wojsko USA w Polsce. Ustawa w sprawie ratyfikacji umowy przyjęta - TVN24\n"Ważny moment dla bezpieczeństwa Polski". Ustawa o ratyfikacji umowy o współpracy wojskowej przyjęta\nSejm uchwalił ustawę w sprawie polsko-amerykańskiej umowy o współpracy wojskowejTVN24\nTVN24Sejm uchwalił ustawę upoważniająca prezydenta do ratyfikacji polsko-amerykańskiej umowy o współpracy wojskowej\nSejm uchwalił w czwartek ustawę upoważniającą prezydenta do ratyfikacji polsko-amerykańskiej umowy o współpracy wojskowej, która przewiduje zwiększenie liczby żołnierzy USA stacjonujących w Polsce. Szef MON Mariusz Błaszczak napisał, że "to ważna decyzja i ważny moment dla bezpieczeństwa Polski i wschodniej flanki NATO".\nMiędzyrządową umowę o wzmocnionej współpracy obronnej podpisali w Warszawie 15 sierpnia minister obrony Mariusz Błaszczak i sekretarz stanu USA Mike Pompeo. Umowa jest uzupełnieniem ubiegłorocznych deklaracji prezydentów obu państw, w których zapowiedziano zwiększenie liczby amerykańskiego personelu z 4,5 tysiąca o co najmniej tysiąc.\nBłaszczak: to ważna decyzja i ważny moment dla bezpieczeństwa Polski i całej wschodniej flanki NATO\nPrzyjęcie ustawy w sprawie ratyfikacji umowy o wzmocnionej współpracy obronnej z USA skomentował w mediach społecznościowych minister obrony narodowej Mariusz Błaszczak. "To ważna decyzja i ważny moment dla bezpieczeństwa Polski i całej wschodniej flanki NATO. Sejm większością głosów przyjął ustawę o ratyfikacji Umowy między Rządem RP a Rządem USA o wzmocnionej współpracy obronnej" - napisał na Twitterze szef MON.\nArgumenty ze strony opozycji: nie wiadomo, jakie ostatecznie koszty poniesie strona polska\nPodczas pierwszego czytania przeprowadzonego przez komisje: obrony i spraw zagranicznych oraz w debacie na posiedzeniu plenarnym Sejmu Koalicja Obywatelska i Lewica, popierając zwiększenie liczby amerykańskich żołnierzy, za wadę umowy uznały rezygnację z jurysdykcji, wskazywały też, że nie wiadomo, jakie ostatecznie koszty poniesie strona polska, która zobowiązała się nie tylko do sfinansowania wyżywienia i usług komunalnych, ale także inwestycji w infrastrukturę, z której mają korzystać siły USA.\nSzef MON Mariusz Błaszczak podkreślał, że liczniejsze amerykańskie wojska w Polsce zwiększą zdolności do odstraszania i przyczynią się do bezpieczeństwa nie tylko w Polsce, ale i regionie. Przekonywał też, że stacjonowanie personelu wojskowego USA przyniesie korzyści ekonomiczne lokalnym społecznościom. Według ministra wartość polskiego wsparcia dla amerykańskiej obecności ma wynieść ok. 0,5 miliarda złotych rocznie, nie licząc udziału w kosztach ćwiczeń. Błaszczak mówił, że z przewidzianej w porozumieniu infrastruktury będzie też korzystać polskie wojsko. Podkreślał, że po rozbudowie infrastruktura pozwoli, np. w razie kryzysu, przyjąć 20 tysięcy amerykańskich żołnierzy.\nUmowa określa warunki pobytu amerykańskich wojsk\nDwustronna umowa, której dotyczy ratyfikacja, uzupełnia umowę o statusie wojsk NATO SOFA z 1951 roku i bardziej szczegółowo określa status i warunki regulujące pobyt sił zbrojnych USA, w tym członków sił zbrojnych i personelu cywilnego oraz członków rodzin.\nMariusz Błaszczak na poligonie w Drawsku Pomorskim (zdjęcie z 4 czerwca)st.szer. Wojciech Król/CO MON\nPolska "zrzeka się pierwszeństwa w sprawowaniu jurysdykcji karnej"\nUmowa reguluje kwestie wymiaru sprawiedliwości; RP "korzysta ze swojego suwerennego prawa i zrzeka się pierwszeństwa w sprawowaniu jurysdykcji karnej" – zgodnie z umową NATO SOFA. W szczególnych przypadkach władze Polski mogą wycofać to zrzeczenie. W razie sporu co do jurysdykcji strony mają go rozstrzygnąć w drodze konsultacji.\nMariusz Błaszczak i Mike Pompeo podpisali umowę o wzmocnionej współpracy obronnej w sierpniuTwitter/mblaszczak\nWojska USA nie zapłacą kar w razie szkód wyrządzonych wskutek wypełniania obowiązków\nUmowa przewiduje, że wojska USA nie zapłacą kar w razie szkód wyrządzonych wskutek wypełniania obowiązków. Zarazem Stany Zjednoczone mają przestrzegać obowiązujących w Polsce przepisów ochrony środowiska.\nZgodnie z umową Polska stanie się europejską siedzibą wysuniętego stanowiska dowodzenia V Korpusu Wojsk Lądowych USA. Zostanie ono rozmieszczone w Poznaniu, gdzie znajduje się wysunięte dowództwo amerykańskiej dywizji.\nŹródło zdjęcia głównego: st.szer. Wojciech Król/CO MON


Góry Sowie - Oficjalny Portal - 48. Rajd Świdnicki – KRAUSE\n48. Rajd Świdnicki – KRAUSE zostanie rozegrany jako trzecia runda Rajdowych Samochodowych Mistrzostw Polski 2020 i Historycznych Rajdowych Samochodowych Mistrzostw Polski 2020 w nowym terminie 2-4 października 2020r.\nNa stronie internetowej znajdziecie Państwo wszelkie niezbędne informacje na temat Rajdu i jego organizacji. Układ trasy nie zmienił się w porównaniu z pierwotnymi założeniami z wiosny tego roku. Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy jakie skutki przyniosą ograniczenia rozpaczającej się pandemii.\nOdcinek testowy Walim – Przełęcz Walimska\nOS 1 /3 Świdnica – Super OS 1/2\nOS 4/7 Jedlina Zdrój – Zagórze 1/2\nOS 5/8 Jawornik – Kamionki 1/2\nOS 6/9 Przełęcz Walimska – Michałkowa Górna 1/2\nMapa rajdu – Etap 1, sekcja 1 i 2 – sobota, 03.10.2020\nMapa rajdu – Etap 1, sekcja 3 i 4 – niedziela, 04.10.2020


Ogród na Nadbrzeżnej: marca 2013\nDzięki Waszej niezastąpionej pomocy zidentyfikowałam ostatnio szafirka plumosum. Bardzo dziękuję za pomoc. Kontynuując temat dziś ciąg dalszy szafirkowych impresji. O tych niebieskich (bo tylko takie mam) pałeczkach pisać wiele nie trzeba. Wszyscy je pewnie znają a u niektórych widziałam już na parapetach pięknie kwitnące okazy. Ja niestety o tym nie pomyślałam i czekam grzecznie aż śnieg stopnieje (w końcu kiedyś to nastąpi) i pojawią się w ogrodzie. Na pocieszenie powyciągałam trochę zeszłorocznych zdjęć.\nWitam wszystkich serdecznie w ten sobotni poranek. Jest mroźno i nadal biało, ale od rana świeci ostre słońce i jakoś pozytywnie nastraja do życia.\nTo zdjęcie kwitnącej cebuliczki zrobiłam 8 kwietnia 2012 roku. Mam więc nadzieję, że wkrótce znów się pojawi.\nMój ogródek dostał kolejne wyróżnienia!\nAż dwa jednocześnie od Ani z http://freesiarosa.blogspot.com.\nAnia to przemiła i bardzo zdolna osoba, która tworzy niezwykłe rzeczy. Zachęcam wszystkich do odwiedzin na jej blogu. Bardzo Ci Aniu dziękuję.\nKolejne wyróżnienie jest od Lidzi. Lidzia to Czarna Dama z bloga http://misiowyzakatek.blogspot.com.\nJest to wyróżnienie: "Najlepszy komentator".\nZachęcam również do odwiedzenia bloga Lidzi. Znajdziecie tam mnóstwo ślicznych prac i inspiracji.\nŻyczę wszystkim miłego weekendu. Mam nadzieję, że to już ostatni biały weekend w tym roku.\nRośnie w moim ogrodzie pewna piękna, nieznajoma roślina.\nJuż w maju pojawiają się spore kępy zielonych, podłużnych liści a w pierwszej połowie czerwca zakwitają dość duże fioletowe kwiatostany. Z daleka wyglądają jak niezwykłe peruki.\nNie pamiętam skąd się wzięła, po prostu jest tu od początku. Kwitnie niezawodnie co roku.\nNie udało mi się jej dotąd zidentyfikować. Jeżeli ktoś zna tą piękną panią, będę wdzięczna za garstkę informacji. Z góry dziękuję i pozdrawiam.\nEtykiety: Co to jest?, Szafirki\nAutor: Ewa Jurewicz 23 komentarze: Linki do tego posta


Jaka płyta główna LGA 1150? Przegląd najciekawszych modeli (strona 11) | PurePC.pl\nJaka płyta główna LGA 1150 za około 600-700 złotych?\nJeśli kogoś uwiera nadmiar gotówki w portfelu lub bardzo potrzebuje czegoś więcej niż oferują płyty główne z przedziału 500-600 złotych, wciąż może wybierać w szerokiej gamie modeli wyższej klasy. Wbrew pozorom nie otrzymamy tutaj jakichś spektakularnych dodatków, bowiem producenci skupili uwagę przede wszystkim na rozszerzeniu ilości portów pamięci masowych.\nASRock jako jedyny producent, obok slotu M.2 oraz portów SATA Express, montuje na swoich płytach głównych złącze M.2 Ultra 32 Gb/s (PCIe Gen3 x4) - bajer pewnie nigdy nie zostanie wykorzystany, ale zawsze to jakaś ciekawostka. Poza tym w ASRock Z97 Extreme6 otrzymujemy dwie karty sieciowe, kodek dźwiękowy Realtek ALC1150, maksymalnie dziesięć USB 3.0 oraz wsparcie SLI i CrossFireX (x8/x8). Przybyło też SATA 6.0 Gb/s za sprawą dodatkowych kontrolerów, zaś całości dopełnia slot mini-PCI Express. Nie zapomniano także o Dual BIOS i przyciskach na laminacie ułatwiających OC.\nSpecyfikacja techniczna ASRock Z97 Extreme6:\n2x Karta sieciowa: 1x 10/100/1000 Mb/s Intel I218V / Realtek 8111GR\nObsługa CrossFireX / SLI: Tak / Tak (x8/x8)\n1x Ultra M.2 32 Gb/s\n10x SATA 6.0 Gb/s (6x Intel Z97 / 4x ASMedia ASM1061)\n4x USB 2.0 (4 na płycie / 0 na tylnym panelu)\nWyjścia graficzne: DVI-D / HDMI 1.4 / DisplayPort 1.2\nCena: ~605 PLN\nMSI Z97 MPower jest propozycją ukierunkowaną na overclockerów, gdzie dobrze chłodzoną sekcję zasilania opiewająca na dwanaście faz doprawiono wzmocnionym PCB, punktami pomiaru napięć, wstawiono Dual BIOS, przyciski na laminacie, zaś gniazdo procesora ułożono w taki sposób, aby łatwo montowało się niestandardowe systemy chłodzenia (woda & azot). Wśród bardziej przyziemnych cech warto wymienić osiem SATA 6.0 Gb/s, kodek audio Realtek ALC1150, obsługę CrossFireX i SLI (x8/x8), slot M.2 (tradycyjnie zabrakło SATA Express), złącze S/PDIF oraz sześć USB 3.0 na tylnym panelu.\nSpecyfikacja techniczna MSI Z97 MPower:\nKarta sieciowa: 1x 10/100/1000 Mb/s Intel I218-V\n8x SATA 6.0 Gb/s (6x Intel Z97 / 2x ASMedia ASM1061)\n8x USB 3.0 (2 na płycie / 6 na tylnym panelu)\nWyjścia graficzne: HDMI 1.4 / DisplayPort 1.2\nCena: ~615 PLN\nASUS Z97-Pro [Wi-Fi AC] nie należy do serii ROG czy TUF, aczkolwiek jego wyposażenie i jakość wykonania można określić mianem wzorowego. Po pierwsze na pokładzie stacjonuje moduł zapewniający obsługę Wi-Fi w standardzie 802.11ac oraz Bluetooth 4.0. Po drugie znajdziemy tutaj slot M.2, SATA Express, dodatkowe SATA 6.0 Gb/s oraz komplet złącz obrazu VGA, DVI-D, HDMI 1.4 i DisplayPort 1.2. Obowiązkowo jest także kodek dźwięku Realtek ALC1150 z S/PDIF i wsparcie SLI & CrossFireX (x8/x8). Przydałoby się tylko więcej USB na tylnym panelu, ale w przedziale do 700 złotych to jeden z faworytów.\nSpecyfikacja techniczna ASUS Z97-Pro [Wi-Fi AC]:\nKarta sieciowa: Wi-Fi 802.11a/b/g/n/ac & Bluetooth V4.0\n6x SATA 6.0 Gb/s (4x Intel Z97 / 2x ASMedia ASM1061)\n8x USB 3.0 (4 na płycie / 4 na tylnym panelu)


Moje bohaterki są osobami z krwi i kości – mówi Tanya Valko, autorka powieści „Arabska wendeta“ | Lubimyczytać.pl\nTrzynastego października będzie miała premierę powieść „Arabska wendeta”. Jej autorka Tanya Valko opowiada o pracy nad książką, o tym, czy utożsamia się ze swoimi bohaterkami i o największych, jej zdaniem, stereotypach dotyczących Bliskiego Wschodu.\n[OPIS WYDAWCY] Czy tylko terrorysta Jasem Alzani kieruje się starą biblijną i koraniczną zasadą „oko za oko, ząb za ząb”? Czy pragnienie zemsty nie tkwi w każdym z nas?\nDaria Salimi vel Darin al-Saud zostawia za sobą praworządny świat, bo pomsta za zmarnowane lata i krzywdy staje się celem jej życia, Marysia zaś w głębi ducha pragnie zemścić się na swojej rywalce Salmie, która odebrała jej życiowego partnera, Hamida Binladena. Czy pandemia COVID-19 ogarnie też arabski świat, zagrozi członkom rodziny Salimich, rozprawi się z ich wrogami, ale czy nie zagrozi tym, których kochają?\n„Arabska wendeta”, jak wszystkie książki Tanyi Valko, wzbudza gorące emocje i trzyma w napięciu do ostatniej strony.\nArtur Krasicki: W swoich książkach przedstawia pani świat bogactwa i władzy, ale też niewyobrażalnej biedy. Jakie jeszcze kontrasty są najbardziej widoczne w krajach, w których pani mieszkała?\nTanya Valko: Z niewyobrażalną biedą zetknęłam się w Azji, a na Bliskim Wschodzie ludziom raczej dobrze się powodzi, choć tak jak na całym świecie są i biedniejsze regiony. Aktualnie sytuacja bardzo się zmieniła, co jest związane z wojną w Iraku i Syrii, która spowodowała dołączenie mieszkańców tych krajów do grupy najbiedniejszych. Na przykład w Arabii Saudyjskiej nie ma nędzarzy, a żebracy na ulicach pochodzą z ościennych krajów, Jemenu czy Bahrajnu. W Indonezji zaś, w której mieszkałam sześć lat, z jednej strony mamy ludzi dobrze sytuowanych ze średniej klasy, bogaczy i milionerów, a z drugiej biedotę, która żyje na pograniczu ubóstwa. W samej Dżakarcie slumsy liczą sobie dwa i pół miliona mieszkańców, a głodne dzieci, częstokroć chore, żebrzą na ulicach.\nJakie są według pani największe stereotypy dotyczące Bliskiego Wschodu?\nNajczęstszymi stereotypami dotyczącymi krajów arabskich Bliskiego Wschodu są bezwzględność jego mieszkańców, fanatyczna wiara, podłe zachowanie mężczyzn i uciemiężenie kobiet. W moich książkach nigdy nie ukazuję tylko jednej strony medalu. Zawsze oprócz męskich szowinistów występuje dobry i honorowy Arab (znałam takich wielu), oprócz ortodoksów czy wręcz dżihadystów – ludzie umiarkowanie wierzący lub ateiści. Niektórzy moi męscy bohaterowie, tj. Hamid Binladen, w którym kocha się większość moich Czytelniczek, są mężczyznami godnymi naśladowania. Jego największym antagonistą jest terrorysta Jasem Alzani, którego wszyscy serdecznie nienawidzimy. W moich powieściach przedstawiam też niszczącą siłę fundamentalistycznej wiary na przykładzie kalifatu i tak zwanego Państwa Islamskiego, a z drugiej strony działania charytatywne i przyjacielską naturę Arabów.\n„Książę może tylko mieć nadzieję, że jego młoda żonka nie odziedziczyła temperamentu po mamusi, która jednego męża Libijczyka pochowała, ponoć nawet zabiła, z drugim, Polakiem, się rozwiodła, a ilu kochanków i absztyfikantów przeszło przez jej łóżko, to jeden Bóg wie. Bo nie wie tego na pewno jej aktualny mąż Aszraf al-Rida. Zresztą chyba zupełnie go to nie obchodzi, bo wygląda na zadowolonego i szczęśliwego mężczyznę.”\nTanya Valko, „Arabska wendeta”\nA jeśli chodzi o złą sytuację kobiet i dzieci?\nInne uprzedzenia dotyczą Arabów ciemiężców, szczególnie kobiet i dzieci. Oczywiście, że takie sytuacje się zdarzają, sama je opisywałam, lecz nie możemy generalizować i oskarżać każdego Araba o szowinizm, sadyzm i podłość. Tym samym krzywdzimy pozostałą część uczciwych i dobrych ludzi. Następnym uprzedzeniem jest opinia, że każdy Arab czy muzułmanin to prymityw bez wykształcenia. Powiem, że z tak zdolnymi ludźmi, z jakimi spotkałam się na Bliskim Wschodzie, nigdzie nie miałam do czynienia. Bo w końcu kto i gdzie rozdzielił nasze bliźniaczki syjamskie Olgę i Darię z Janikowa, jak nie saudyjscy lekarze w Rijadzie?\nŻycie zagranicą miało istotny wpływ na pani twórczość?\nTak. Ponad dwudziestoletni pobyt w krajach muzułmańskich, zarówno w Afryce Północnej, na Bliskim Wschodzie, jak i w Azji dał mi pożywkę do napisania książek. Przyczyniło się do tego również moje wykształcenie, gdyż z zawodu jestem orientalistką-arabistką, jednak bez codziennego życia w Libii, Arabii Saudyjskiej i Indonezji oraz odwiedzenia prawie wszystkich krajów arabskich, miałabym tylko wiedzę uniwersytecką. Dzięki osobistym przeżyciom jestem wiarygodna, gdyż większości opisywanych sytuacji doświadczyłam na własnej skórze.\nPoznałam ludzi, których opisuję, czytałam lokalną prasę i oglądałam arabską telewizję, rozmawiałam zarówno z Arabami jak ich żonami, milion razy w arabskich kuchniach gotowałam kuskus i piekłam bahlawę. Uczestniczyłam w weselach i stypach, w niezwykłych dla przeciętnego śmiertelnika wydarzeniach, takich jak ślub syna Muammara Kaddafiego czy konferencja praw człowieka zorganizowana przez córkę pułkownika Aiszę w Trypolisie. Byłam blisko akcji Women4Drive w Rijadzie, gdzie pierwsze Saudyjki usiadły za kierownicą w 2011 roku. Mogłabym tak długo wymieniać.\nMoje bohaterki są osobami z krwi i kości, gdyż posiadają wiele cech moich, mojej córki, czy przyjaciółek i koleżanek, znajomych i antagonistek. Jednakże nigdy nie piszę niczyjej biografii i w żadnej postaci nikt tak do końca się nie odnajdzie. Protoplastka rodu Salimich, Dorota, aktualnie może mnie trochę przypominać, choć na początku sagi była głupią gęsią i straszliwie mnie denerwowała. W jej historii połączyłam doświadczenia moich dwóch koleżanek, które miały mężów Libijczyków i obie zostały przez nich tragicznie skrzywdzone. Ale dalsze dzieje bohaterki powstały na podstawie wydarzeń czy losów już zupełnie innych osób. Pierworodna Doroty, Marysia, za młodu przypominała moją upartą i kontrowersyjną córkę, lecz z biegiem lat i z biegiem dni postarzała się i kompiluje charaktery znanych mi dojrzałych kobiet.\nGdyby miała pani określić typ swoich bohaterek, jakie cechy charakteru wymieniłaby pani w szczególności?\nNie mam jakiegoś szczególnego typu kobiety, który bym preferowała. Moje bohaterki są twarde i miękkie, przebojowe i ciepłe kluchy, kreatywne i totalnie bez pomysłu, kochliwe i o kamiennym serduszku. Są to kobiety prawdziwe, choć czasami wydaje się, że tak jak one Europejki nie mogłyby postąpić.\nCzy tworząc bohatera, należy go lubić, czuć do niego sympatię?\nPrzede wszystkim trzeba posiadać zdolność odczuwania stanów psychicznych innych osób, umiejętność przyjęcia ich sposobu myślenia, czy spojrzenia z ich perspektywy na rzeczywistość. Jak już wspominałam, w moich powieściach występują bohaterowie, których kochamy i nienawidzimy, krytykujemy i wspieramy. Jeśli ja będę odczuwała empatię do moich postaci, to przekażę ją Czytelnikowi. Ogromna ilość bohaterów jest wzorowana na postaciach rzeczywistych, nie raz nawet historycznych czy publicznych, jednak to beletrystyka i nawet najbardziej realne postaci są umieszczone w kokonie literackiej fikcji.\n„Kula wymierzona prosto w serce wielkiego jak tur mężczyzny odbiera mu to, co najcenniejsze. Z tą chwilą świat wielu osób zebranych w tym elitarnym towarzystwie upada albo zmienia się nieodwracalnie. Wszystko idzie w niepamięć. Nikną miłość, pasja, stabilizacja i spokój, beztroska i równowaga. Ład i bezpieczeństwo odchodzą w zapomnienie. Osoby z najbliższego otoczenia księżnej Darii przypuszczają, czyja to sprawka. Kto stoi za tak haniebną zbrodnią.”\nJakie tematy są pani szczególnie bliskie?\nCo może interesować orientalistkę-arabistkę? Wiadomo: kultura i religia, historia, literatura i socjologia krajów arabskich. Bardzo namiętnie kiedyś studiowałam „Koran” z czysto poznawczych względów, porównywałam go z Biblią, szczególnie ze Starym Testamentem. Trzy monoteistyczne religie przeplatają się i dublują w wielu teoriach, nakazach i zakazach. Prywatnie natomiast uwielbiam literaturę faktu, reportaże, thrillery, w życiu nie przeczytałam jednak romansidła, chyba że napisanego przez konkurencję. Nie przepadam też za książkami obyczajowymi z wyjątkiem obyczajówek orientalnych.\nDlaczego warto sięgnąć po „Arabską wendetę”?\nW „Arabskiej wendecie” poruszę najgorętszy aktualnie temat: ogarniającą cały świat pandemię koronawirusa i pokażę, jak Bliski Wschód sobie z nią radzi. Powieść wzbudza gorące emocje i trzyma w napięciu do ostatniej strony. Ukazuje ludzkie namiętności, akcja dosłownie mknie, a postaci nas intrygują – kochamy je lub nienawidzimy całym sercem. Książkę polecałabym też panom, którzy coraz częściej sięgają po moją literaturę i uczestniczą w spotkaniach autorskich, gdyż jest to bardziej orientalny thriller, czasami pełen drastycznych opisów i przemocy, gwałtów i podłości, niż babskie czytadło. Najważniejsze, że całą serię można zacząć czytać nawet od ostatniego tomu i nadal będzie się na bieżąco, gdyż intryga zawsze jest sprawnie przeprowadzona. Dlatego można zacząć przygodę z orientalną sagą od „Arabskiej wendety”.\n„A może tu i teraz zginąć razem z nimi?, zastanawia się, kiedy widzi na twarzy byłej żony wypisaną miłość do innego. Nie chce mu się dłużej żyć. Zemsta się wypełni i co dalej? Jaki nowy cel wyznaczy sobie na resztę swych dni? Jakiś kalifat? Durne Państwo Islamskie? To już przerabiał, to już przeszłość. Nawet nie wspomni kochającej go Eve i słodkiej córeczki. W tej chwili nic, ale to nic dla niego nie znaczą. Egipscy zamachowcy, którzy oczywiście rozpoznają go po oczach i kościach policzkowych, nie wiedzą, co robić. Przecież za chwilę odpalą podłożone ładunki. Przecież za dwie minuty tego piętra już nie będzie. Czego ten facet tu szuka?!”\n„Arabska wendeta” to dwunasty tom „Orientalnej sagi”. Nie obawia się pani wpadnięcia w rutynę?\nZ jednej strony rutyna to sztampa i schematyzm (okropność!), ale z drugiej profesjonalizm, kompetencja i sprawność. Liczę, że w moich powieściach dominuje to drugie. Poza tym akcja książek przenosi się z kraju do kraju, za każdym razem odkrywam nowe tajemnice Orientu, a bohaterowie nie zasypiają gruszek w popiele i dostarczają nam wrażeń. Na kartach każdej premiery pojawiają się nowe postaci – czasami epizodyczne, a czasami zostają na dłużej. Nie ma schematów, nie ma żadnych szablonów, zawsze jest coś nowego i intrygującego. Wiosną na rynku pojawi się też moja kolejna powieść „Arabska Żydówka”. To kontynuacja orientalnej sagi w nowej odsłonie. Przeniosę moich Czytelników wraz z nowymi bohaterami na ziemie Izraela oraz Palestyny. Proszę mi wierzyć na słowo – będzie ciekawie.\nPisanie to całe moje życie, a układanie historyjek ciągnie się od czasów, kiedy jeszcze nie znałam liter. Kiedy jako kilkulatka dzieliłam się jakąś wymyśloną opowiastką z moją rodziną, mama i tata zawsze napominali mnie: „Taniusiu, nie kłam”. Teraz zaś mogę kreować postaci i świat do woli. Już nie jestem kłamczuchą, tylko pisarką. Moja licealna koleżanka pamięta epizod, kiedy na lekcji wychowawczej opowiadaliśmy, co chcielibyśmy w życiu robić. Ja odpowiedziałam bez chwili zawahania, że chciałabym być pisarką. Marzenie się spełniło.\nZdarzają się pani twórcze kryzysy?\nZawsze doradzam młodym pisarzom, żeby nigdy-przenigdy nie siadali nad czystą kartką papieru, czy przed białym ekranem komputera i dopiero wtedy zastanawiali się, co chcą napisać. Coś, co chcemy przelać na papier, musi być już w nas. Ja piszę czy notuję myśli w różnych miejscach. Spis treści do „Arabskiego księcia” wymyśliłam na fitnessie, kiedy przez godzinę pociłam się na bieżni. Potem prędko pobiegłam na maszyny, siadłam do dźwigni wzmacniającej mięśnie nóg i zapisałam wszystko w telefonie. Nawet nie czułam, jak strasznie nadwyrężam mięśnie, bo tak byłam zaaferowana notowaniem. Jeszcze nigdy mi się nie zdarzyło, żebym nie wiedziała, co napisać. Tak samo mam z gadaniem. Zawsze mam coś do powiedzenia.\nPamięta pani jakiś szczególny dowód uznania dla pani twórczości?\nPewnego razu leciałam samolotem z Irlandii do Polski. Koło mnie siedziała młoda dziewczyna, która zaraz po starcie wyciągnęła z torby moją powieść. Wbiłam oczy w okładkę, serce zaczęło mi łomotać, a na ustach wykwitł uśmiech. Zawsze jestem w szoku, kiedy widzę papierową wersję mojej książki w czyichś rękach – nadal nie mogę uwierzyć, że ja to wszystko napisałam. Czytelniczka niczego nie zauważyła, bo była już w połowie i lektura pochłaniała ją bez reszty. „Ciekawe?”, zagadnęłam w końcu. „Oczywiście!”, prawie wykrzyknęła. „Musi pani przeczytać. To najlepsza polska saga”. „Jakoś nie muszę”, odpowiedziałam, opanowując rozbawienie. „Dlaczego? Nie czyta pani książek?”, indagowała oburzona. Wyjęłam książkę z jej ręki, obróciłam okładkę rewersem do góry i wskazałam palcem na moje zdjęcie. „Napisałam ją”, oznajmiłam ciepło, widząc jej zszokowaną i rozanieloną minę. „Tanya Valko!”, wydarła się na cały samolot. „Tanya Valko ze mną w samolocie… leci ze mną… mój ty Boże…”. Po opanowaniu zdenerwowania i złożeniu autografu udzieliłam mojej fance prywatnego wywiadu, odpowiadając na wszystkie nurtujące ją pytania. Dla takich chwil się żyje, dla takich chwil się tworzy.\nA co robi Tanya Valko, kiedy nie pracuje?\nTrzymam się zasady mojej babuni, która twierdziła, że „w zdrowym ciele, zdrowe ciele”. Dlatego też zawsze odpoczywałam aktywnie. Długie lata grałam w tenisa, potem w squasha. Kiedyś biegałam, nawet uczestniczyłam w górskich marszobiegach, a teraz maszeruję z kijkami nordic walking. Moim ulubionym miejscem była swego czasu siłownia, lecz nie sala maszyn, a aerobic. Sama byłam trenerem fit boxingu i przez parę lat trenowałam międzynarodowe grupy w Trypolisie w Libii. Jednak latka lecą i musiałam zrezygnować z wyczynowego uprawiania sportów, lecz nigdy z aktywności fizycznej. Do zachowania dobrego zdrowia i szczupłej sylwetki potrzebna jest także odpowiednia dieta. Stąd moje zainteresowanie dietetyką.\n„– Kochałam tego chłopaka, ojcze – śmiało obwieszcza nieletnia księżniczka. – Kochałam go całym sercem. To nie podryw jakiegoś tam obcego faceta, lecz spełnienie miłości. – Co?! – MBS przyskakuje do córki i nieoczekiwanie wyciąga spod czarnego płaszcza mały lśniący sztylet. – Spełnienie? Miłość? A co to takiego?!”\nTak. Stojąc w kuchni, nie smażę jednak kotletów schabowych i nie zapiekam boczku, lecz przygotowuję dietetyczne potrawy według przepisów z całego świata. Z tych moich zainteresowań zdrowym stylem życia wzięło się parę książek, tj. „Dość odchudzania – czas na dietę”, „Nowoczesna książka kucharska” oraz „Odchudzająca książka kucharska”. Z moim Wydawnictwem Prószyński aktualnie myślimy o wydaniu kolejnego poradnika. Tym razem dieta kardio. Zapraszam do odwiedzenia mojego Fanpage’a na Facebooku, Instagramu @tanya_valko oraz mojej strony internetowej tanyavalko.pl.\nPowieść Tanyi Valko jest już dostępna w sprzedaży.\n"Arabska Wendeta" Tanya Walko\nEla_Serdeczna 15.10.2020 17:28\nPetarda! Opasłe tomiszcze przeczytałam w dwa dni, ryzykując utratę pracy :). Ale emocje! Polecam i zabieram się za inne książki tej autorki :)\nczytamcałyczas 12.10.2020 16:59\nJa ostatnio polubiłem Kalifat Ummajadow.A książki ,co pani piszę.To mi się podobają.I jak kupi biblioteka.To poczytam.\nLubimyCzytać 12.10.2020 12:57