Oferty Panów w biurze matrymonialnym Arkadia Prestige\nPoniżej znajdują się wybrane oferty mężczyzn, którzy wyrazili zgodę na ich publikację na naszej stronie.\nRobert 28, inżynier, skończyłem Politechnikę Warszawską, moją pasją są nowinki techniczne, ale nie zadręczam kobiet opowiadaniem o technice. Lubię także muzykę – chodzę do klubów, lubię tańczyć. Słucham też muzyki klasycznej - skończyłem podstawową szkołę muzyczną. Jestem zaradny, radosny, bywam duszą towarzystwa. Szukam uśmiechniętej dziewczyny, chcącej stworzyć rodzinę i mieć kiedyś dzieci.\nMarek 29, bankowiec, lubię sporty ekstremalne, skończyłem kurs szybowcowy, skaczę ze spadochronem, biorę udział w rajdach samochodowych. Lubię literaturę popularno-naukową i horrory. Jestem kinomanem. Szukam normalnej dziewczyny, która nie boi się jeździć motorem. Nie musi podzielać moich pasji, ale musi pozwalać mi na sporty, które podnoszą poziom adrenaliny. Poza tym w domu szukam spokoju i czułości.\nJanusz 31,mam dom, samochód, brakuje mi tylko Ciebie -ciepłej, wrażliwej, uśmiechniętej. Przeżyłem trudny związek, ale otrząsnąłem się już z tej porażki. Chcę budować na prawdzie. Nienawidzę kłamstwa i krętactwa. Potrafię zaakceptować Twoje porażki. Jestem kawalerem bez dzieci, ale nie przeszkadzałoby mi, gdyby partnerka miała już dziecko (pod warunkiem, że będziemy mieli także wspólne dzieci).\nArtur 31, nauczyciel tańca, przedsiębiorczy wysoki mężczyzna. Jestem aktywny fizycznie. Sporo czasu zajmują mi treningi – startuję w turniejach tańca towarzyskiego i prowadzę zajęcia dla dzieci. Jednak zawsze znajduję czas na spotkania z przyjaciółmi. Interesuję się fotografią, żegluję, jeżdżę na nartach. Szukam dziewczyny aktywnej fizycznie, która ma pasje podobne do moich. W związku potrafię być wyrozumiały i pomocny. W stosunku do siebie zawsze bywam wymagający.\nAndrzej 32, prawnik, kończę aplikację radcowską, mam więc sporo zajęć zawodowych. Jednak bardzo cenię sobie także czas wolny i dokładnie oddzielam go od pracy. Lubię wypady weekendowe za miasto. Sporo podróżuję. Gram w tenisa, jeżdżę konno. Jestem elokwentny, ale nie lubię bezrozumnego gadulstwa. Staram się otwarcie mówić o problemach i tego oczekuję od przyszłej partnerki. Chciałabym spotkać kobietę pogodną, otwartą, uśmiechniętą.\nMarek 32, artystyczna dusza, moją pasją jest fotografia, współpracuję z agencją fotograficzną, specjalizuję się w fotografii sportowej. Kiedyś zawodniczo uprawiałem lekkoatletykę. Jestem silną osobowością, mocno stąpam po ziemi, ale potrafię kochać i być altruistyczny. Największą radość sprawia mi widok spełnionej, uśmiechniętej partnerki. Potrafię spełniać marzenia i zapewnić poczucie bezpieczeństwa. Szukam kobiety potrafiącej docenić starania mężczyzny i to co dostaje od niego. Jednocześnie ważne dla mnie jest, żeby kobieta miała swoje zdanie i wiedziała czego chce.\nAdam 34, dziennikarz ekonomiczny, jestem spełniony zawodowo, ale wciąż szukam swojej Drugiej Połowy. Jestem rozwiedziony, ale nie zawierałem ślubu kościelnego. Wciąż wierzę, że gdzieś tam jest kobieta, z którą dane mi będzie przeżyć życie. Interesuję się wydarzeniami społeczno-gospodarczymi, polityką, ekonomią. Bywam na wyścigach konnych. Gram w tenisa, lubię tańczyć, bywam często w teatrze.\nŁukasz 35, manager, przystojny, brunet, który 6 lat mieszkał w Londynie. Jestem wyrozumiały, otwarty na różne poglądy, style życia. Nie przeszkadza mi oryginalny ubiór, albo zainteresowania. Wróciłem jednak do Polski, aby stworzyć tradycyjną rodzinę. Jestem zaradny, można na mnie liczyć w trudnych sytuacjach. Chciałbym, aby moja przyszła żona była osobą tolerancyjną, ale potrafiła stworzyć normalny, ciepły dom. Musi być inteligentna, ale nie musi pracować zawodowo.\nJurek 35, właściciel dużej firmy handlowej. Jestem rozwiedziony, mam 7 letnią córkę, która mieszka ze swoją mamą. Sporo podróżuję zawodowo. Jeżeli moja przyszła partnerka mogłaby mi towarzyszyć w podróżach i chciała mieć dzieci byłoby doskonale. Lubię zimą wyjazdy na narty w Alpy. Latem żegluję wokół wysp greckich. Pragnę spotkać kobietę dla której ważna jest miłość i wierność, a nie najważniejsze są pieniądze. Kobietę, która także ma własne pasje.\nMarcin 37, chirurg, spełniony zawodowo. Lubię wyzwania i często stawiam sobie nowe cele w życiu. Teraz uczę się nurkować, wybieram się pierwszy raz na safari nurkowe. Poza tym sporo czytam, interesuję się malarstwem, bywam w filharmonii (mój ojciec jest muzykiem). Na co dzień jestem odpowiedzialny, troskliwy i poukładany. Jednak uważam, że bez odrobiny szaleństwa życie byłoby nieznośne. Mam duże poczucie humoru i dystans do siebie. Potrafię rozbawić prawie każdą kobietę.\nTomasz 39, stomatolog, wierny taktowny. Pochodzę w wielodzietnej rodziny i teraz, gdy jestem sam brakuje mi tego gwaru w domu. Chętnie zaakceptuję kobietę z dziećmi. Sam jestem rozwiedziony i mam dwóch synów (5 i 7 lat), którzy nie mieszkają ze mną. Nie jestem pracoholikiem, ale zdarza mi się sporo pracować. Lubię pomagać ludziom. Od lat wspieram finansowo fundację pomagającą dzieciom. Lubię sport: prawie codziennie biegam wieczorami. Przygotowuję się do startu w pół maratonie. Jeżdżę też na rowerze, regularnie pływam. Moja przyszła partnerka nie musi uprawiać sportu, ale powinna lubić dzieci.\nPaweł 40, manager w firmie telekomunikacyjnej. Jestem inteligentny, mam duże poczucie humoru. Lubię czytać (powieści SF), interesuję się nowinkami technicznymi ze względu na swoją pracę, ale nie jestem gadżeciażem. Nie zwracam uwagi na błahostki. Nie zniechęcają mnie drobne nieporozumienia. Potrafię dogadać się w związku-zawsze dążę do kompromisu. Nienawidzę cichych dni. Nigdy nie zasypiam pogniewany…W moich ramionach znajdziesz ukojenie.\nMarek 42, kawaler bez dzieci, facet z fantazją, zamożny. W tygodniu sporo pracuję, ale weekendy będą tylko nasze. Kocham aktywne życie, snowboard, żagle, tenis. Lubię organizować kolacje przy świecach, które sam przygotowuję. Sporo podróżuję – lubię wypady weekendowe do stolic europejskich (np. do Paryża, czy Rzymu, ale także do Barcelony, czy Wenecji). Szukam kobiety o podobnych zainteresowaniach. Chętnie wysokiej blondynki o humanistycznym wykształceniu.\nJarek 43, kardiolog, postawny mężczyzna o zniewalającym uśmiechu. Jestem rozwiedziony mam 16 letnią córkę, która mieszka za granicą. Chciałbym mieć jeszcze dzieci. Moja była żona jest lekarką i dlatego nie chciałbym, żeby moja przyszła partnerka uprawiała ten zawód. To się nie sprawdziło…Szukam normalnej kobiety na dobre i złe dni. Jestem odpowiedzialny, prawdomówny, wierny. Za każdym razem, gdy spotykam kobietę chcę dać sobie i jej szansę-jestem wolny od jakichkolwiek uprzedzeń (no może poza zawodem…)\nMaciej 43, architekt, przystojny, szarmancki. Mieszkałem sporo lat za granicą. Nie jestem przywiązany do jednego miejsca-mogę zmienić miasto, a nawet kraj zamieszkania. Interesuję się sztuką. Zbieram współczesne malarstwo polskie, bywam na wernisażach i aukcjach sztuki. Jestem estetą. Szukam kobiety wrażliwej na piękno, nie pracoholiczki. Potrafię pięknie zaprojektować nasz przyszły dom. Liczę na to, że Ty sprawisz, że będziemy w nim szczęśliwi. Mam 20 letniego syna, który studiuje w USA i nie chciałbym mieć już więcej dzieci.\nAdam 45, pilot, lubię bujać w przestworzach, ale także mocno stąpam po ziemi. Jestem współwłaścicielem stoku narciarskiego i ośrodka sportowego na Podhalu. Często, więc bywam w górach i lubię to. Odpoczywam chodząc turystycznie po Tatrach. Zawodowo sporo podróżuję, więc wakacje z reguły spędzam w kraju. Szukam w życiu miłości i jestem pewien, że znajdę. Chcę stworzyć taką rodzinę, w której wszyscy będą chcieli, nawet z najodleglejszych zakątków świata, wracać do domu. Dom, który będzie azylem. Potrafię zatroszczyć się o dom finansowo, ale już wiem, że miłości, bliskości i więzi nie można kupić i że trzeba o nie bardzo się troszczyć. Szukam kobiety, której będzie się chciało chcieć o to walczyć.\nSławek 46, biznesmen, lubię kino, muzykę i kolacje w dwoje. Z zawodu jestem ekonomistą, ale bywam także romantyczny. Mam trójkę nastoletnich dzieci, które sam wychowuję. Nie szukam jednak matki dla swoich dzieci (jesteśmy dobrze zorganizowani), ale partnerki na resztę życia dla siebie. Jestem ogromnym pieszczochem i szukam podobnej kobiety. Chciałbym z partnerką, którą teraz poznam spędzić resztę życia.\nKrzysztof 46, niezależny, aktywny, lato spędzam uprawiając żeglarstwo morskie, zimą jeżdżę na nartach w Tyrolu. Mam spory dom pod Warszawą i lubię pracować w ogrodzie. Urządzam tam też spotkania stowarzyszenia, do którego należę. Jestem empatyczny, uczciwy, lubię pomagać ludziom i włączać się w akcje charytatywne. Nie lubię marazmu i oglądania seriali w telewizji. Szukam wrażliwej kobiety, która potrafi angażować się w sprawy, które ją obchodzą.\nMateusz 48, politolog, jestem estetą i nie ukrywam, że wygląd fizyczny kobiety jest dla mnie ważny. Chciałbym spotkać szczupłą, wysoką panią o dziewczęcej urodzie. Sam jestem zadbanym mężczyzną. Codziennie biegam, jeżdżę na rowerze. Mam 184cm wzrostu, niebieskie oczy, jestem lekko szpakowatym brunetem. Nie mam dzieci i wolałbym, żeby pani też ich nie miała (ewentualnie już dorosłe). Ważny jest też dla mnie styl życia pani. Ja prowadzę zdrowy tryb życia. Nie palę papierosów, nie jadam czerwonego mięsa, regularnie uprawiam sport.\nMaciej 49, muzyk, jestem kompozytorem, tekściarzem, osobą mocno związaną z polską muzyką i literaturą. Ważna jest dla mnie zarówno cisza jak i wartość słowa. Chyba nie potrafiłbym się porozumieć z kobietą o umyśle ścisłym. Istotna jest dla mnie wymiana myśli i inspiracja wypływająca od drugiego człowieka. Nie przywiązuję wagi do drobnostek, nie obrażam się. Szukam wyrozumiałej, wrażliwej kobiety, potrafiącej żyć z artystą.\nSzymon 51, wiceprezes spółki giełdowej, poznałem już świat polityki i biznesu, i nie jest on dla mnie atrakcyjny. Cenię sobie szczerość w kontaktach z ludźmi. Nie lubię udawać. Nie prowadzę gry z kobietą, na żadnym etapie znajomości. Cenię otwartość. Uważam, że lepsza jest gorzka prawda niż lukrowane kłamstwo. Sam staram się mówić prawdę, tak, aby nie ranić przy tym partnerki. Zawsze dążę do kompromisu, który obu stronom pozwoli zachować twarz. Szukam szczerej kobiety, o szerokich horyzontach, otwartej na kompromisy.\nTomasz 52, wykładowca akademicki, mam ścisły umysł, ale podziwiam kobiecą wyobraźnię, wrażliwość i nieszablonowe myślenie. Najbardziej podobają mi się inteligentne kobiece kobiety. Paniami, które muszą mi udowodnić, że są mądrzejsze ode mnie i reszty świata nie jestem zainteresowany. Szukam kobiety oryginalnej w myśleniu i o oryginalnej urodzie. Pani nie może być wykładowcą akademickim.\nLeszek 54, reżyser, szukam normalnej kobiety, która będzie chciała stworzyć normalny dom. Zawód pani nie ma dla mnie znaczenia, pod warunkiem, że nie będzie aktorką. Mój zawód wyznacza mi rytm życia. Czasami jest on bardzo dynamiczny, związany z wyjazdami, a czasami są to spokojne miesiące, gdy mogę bardziej skupić się na rodzinie i domu. Szukam mądrej kobiety, która będzie potrafiła to zaakceptować. Chętnie pani z małym dzieckiem.\nPaweł 55, właściciel dużej firmy informatycznej, moja praca wiąże się z regularnymi wyjazdami do Krakowa, mogę, więc spotykać kobiety także z miasta Kraka. Jestem spokojny, odpowiedzialny, z reguły nie podejmuję pochopnych decyzji, ale bywam także spontaniczny. Szczególnie jeżeli idzie o wyjazdy weekendowe. Można na mnie liczyć w trudnych sytuacjach. Jestem dobrym facetem na deszczowe dni. Nigdy się na mnie nie zawiedziesz.\nZbyszek 58, jubiler, projektant biżuterii, niedawno wróciłem z Nowej Zelandii, zostawiłem za sobą duży bagaż doświadczeń i firmę. Zaczynam od początku nowe życie, przebudowę firmy. Chciałbym budować przyszłość z kobietą, która nie boi się nowych wyzwań. Mimo wielu złych doświadczeń jest we mnie mnóstwo optymizmu i energii. Wiem, że i tym razem mi się uda. Nie chciałbym tylko być sam. Nie chcę też przelotnych związków. Szukam dojrzałej kobiety, która jest równie optymistyczna i energiczna jak ja.\nJan 60, lekarz, Jestem wdowcem od kilku lat. Teraz jestem już gotowy na nowy związek. Wciąż chce mi się żyć, zarażę Cię swoim optymizmem. Chcę pokazać Ci mój świat i chcę poznać Twój. Interesuję się historią, szczególnie okresem II wojny światowej. Sporo czytam. Wciąż zwiedzam i poznaję nowe miejsca. Lubię zwiedzać zamki w Polsce i Europie. Święta spędzam w Londynie – tam mieszka od lat moja córka. Chciałbym poznać spokojną kobietę, ciepłą, czułą, optymistycznie patrzącą na świat.\nTadeusz 65, ekonomista, emerytowany wojskowy, wysoki, konkretny, zaradny. Całe życie potrafiłem sobie radzić ze wszystkim. Teraz bardzo doskwiera mi samotność. Szukam kobiety na jesień życia, która lubi dom, potrafi gotować i nie jest to dla niej przykre. Ja potrafię zapewnić wygodne życie nam obojgu. Pani powinna też lubić naturę, las i wodę - mam działkę nad Zegrzem i chętnie tam spędzam wolny czas.\nStanisław 68, emerytowany profesor fizyki. Jestem człowiekiem godnym zaufania. Kilka lat wykładałem na Madagaskarze. Mieszkałem w Szwajcarii. Teraz też czasami wykładam gościnnie na różnych uniwersytetach. Lubię muzykę klasyczną, bywam w filharmonii i operze. Kiedyś uprawiałem zawodniczo siatkówkę, teraz też dbam o kondycję. Jestem człowiekiem pogodnym, kompromisowym. Szukam kobiety z klasą, w odpowiednim dla mnie wieku.\nKrzysztof 70, trener piłki nożnej, oprócz sportu lubię klasyczny jazz. Bywam na meczach piłki nożnej i na wyścigach. Potrafię gotować, lubię tańczyć. Grywam w brydża. Zależy mi na znalezieniu kobiety, która będzie tolerowała moje pasje i pozwalała na spotkania ze znajomymi. Ona oczywiście też może mieć swoje zainteresowania.\nWładysław 75, dziennikarz, pół roku mieszkam w Polsce, a drugie pół pod Londynem. Tam mam dom. W Warszawie mam mieszkanie. Ciągle jestem aktywny zawodowo. Wydaję lokalny miesięcznik, piszę i redaguję artykuły. Chciałabym, aby pani gotowa była dzielić ze mną mój styl życia, tak aby jej zobowiązania rodzinne pozwalały mieszkać i w Polsce, i w Wielkiej Brytanii. Szukam kobiety oczytanej, lubiącej teatr i muzykę.


Katolicki Klub Turystyczny „Wędrowiec” rozpoczął rok 2020 tradycyjnym spotkaniem noworocznym w siedzibie Oddziału Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Rzeszowie zorganizowanym w styczniu. Natomiast pierwsza wyprawa odbyła się 15 lutego 2020 r. Jej celem był wschodni fragment Beskidu Niskiego rzadko odwiedzany przez turystów. Pierwszym punktem wyjazdu były Jaśliska, w ubiegłych stuleciach ważna miejscowość na szlaku kupieckim. Obecnie znana przede wszystkim jako sanktuarium Matki Bożej Królowej Nieba i Ziemi, a także jako sceneria filmu Boże Ciało nominowanego w tym roku do Oskara.\nZamiast świeżości zimowego poranka powitały nas w Jaśliskach kłęby żółtego, gryzącego dymu. Pomimo, że unosiły się tylko z jednego z kominów zwartej zabudowy tej małej miejscowości, to były w stanie zasnuć całą okolicę i skutecznie zepsuć urok tego fantastycznego miejsca i gościnności, z którą spotykaliśmy się na każdym kroku.\nPobyt w Jaśliskach rozpoczęliśmy od świętowania okrągłej rocznicy urodzin naszego Ojca Duchownego. Był okolicznościowy kosz specjalnie przygotowany na tę okazję, prezenty, a nawet chóralny śpiew na Jego cześć.\nW kościele parafialnym dane nam było nie tylko uczestniczyć we Mszy świętej wotywnej ku czci Matki Bożej, ale także w sobotniej nowennie odprawianej w tym sanktuarium, znanym po obu stronach polsko-słowackiej granicy z wysłuchania licznych próśb. O historii i dniu dzisiejszym opowiedział nam gospodarz tutejszej parafii. Przypomnieliśmy, że nie jesteśmy tu po raz pierwszy, bo nawiedziliśmy to szczególne miejsce w roku 2015, też w lutym, w drodze do źródeł Jasiołki. Wówczas kościół był w remoncie. Obecnie szczyci się pięknymi, pieczołowicie odnowionymi ołtarzami i polichromią. Zachwyca także wspaniałym śpiewem w trakcie nabożeństw (o czym mogliśmy się sami przekonać) i licznymi inicjatywami, tworzącymi swoisty klimat wiary i zaufania Matce Bożej. Z tegorocznego pobytu w tej parafii pozostały nam także materialne pamiątki, w tym kalendarz z przedstawieniem ikon czczonych w Beskidach i płyta z muzyką regionu.\nZ Jaślisk wyruszyliśmy na szlak pieszej wędrówki, najpierw drogą prowadzącą do Lipowca i granicy państwa, a następnie nowym zielonym szlakiem w kierunku najwyższego szczytu na trasie: Kamienia nad Jaśliskami, zaliczanego do Korony Beskidu Niskiego. Tutaj uroczyście przyjęliśmy w poczet Klubowiczów liczne grono nowych Wędrowców i uhonorowaliśmy stałych bywalców odznakami Brązowego i Srebrnego Wędrowca. Przed opuszczeniem tego miejsca podeszliśmy jeszcze do obelisku upamiętniającego pobyt Karola Wojtyły na tych terenach.\nJuż na początku trasy pod naszymi stopami były pierwsze płaty śniegu, a potem pejzaż był coraz bardziej zimowy, aż do prawdziwych zasp, w które wpadało się w zawianych rozpadlinach na Kamieniu. Mokry, bielusieńki śnieg przykrył też piaskowce i dawne wyrobiska kamienia na tej górze. Poczuliśmy prawdziwą zimę, która towarzyszyła nam do samego końca wędrówki. Było całkiem inaczej niż w okolicach, gdzie mieszkamy na co dzień i gdzie tej zimy widok śniegu jest prawdziwą rzadkością.\nZ Kamienia nad Jaśliskami zeszliśmy szlakiem niebieskim do dawnej miejscowości Czeremcha i tej samej drogi, na której zaczynaliśmy wędrówkę. Tutaj była możliwość wyboru: powrót do Jaślisk lub kontynuowanie marszu w kierunku Barwinka. Zdecydowana większość wybrała pieszą trasę Pasmem Granicznym przez Kiczerę, zgodną z planem wyjazdu. Pokonawszy bród na potoku Bielcza, bez większych problemów przeszliśmy po łagodnych, zalesionych wzniesieniach na granicy Polski i Słowacji. Na ostatnim odcinku za wieżą widokową napotkaliśmy pamiątki po bitwie o Przełęcz Dukielską na czele z okazałą hałbicoarmatą z czasów II wojny światowej i pomnikiem.\nNa całej trasie pieszej nie napotkaliśmy żadnego turysty, co potwierdza, że tereny te są jednymi z najmniej uczęszczanych i stanowią przede wszystkim ostoję zwierzyny. Byliśmy jednak tak gwarną grupą, że wielu nawet nie usłyszało wycia wilka w czasie postoju pod Kamieniem, a cisza i spokój zimowych gór, bez wiatru, z łagodnym blaskiem słońca, jakie zaoferował nam pogodny zimowy dzień, też były nam obce. Może trochę szkoda tych spokojnych wrażeń, ale wyposzczeni po długim okresie braku wspólnego wędrowania, daliśmy przede wszystkim upust radości bycia ze sobą nawzajem.\nKolejny wyjazd to Droga Krzyżowa w marcu 2020 r. na którą nikogo nie trzeba specjalnie namawiać.


Lampa przysufitowa MELANIA Vitalux styl nowoczesny metal szkło nikiel satynowany to nowoczesne i ładne oświetlenie do Twojego mieszkania. Dzięki niemu jadalnia nabierze charakteru. Zdecyduj się na ten niepowtarzalny model w kolorze niklu satynowego i wykonaj aranżację, o jakiej zawsze marzyłeś. Lampa powstała w oparciu o starannie dopracowany projekt, z użyciem metalu i szkła. Nawet powłoka została wykonana w macie i połysku. To dlatego lampa cieszy się niemałym zainteresowaniem.\nLampa przysufitowa Melania posiada miejsce na 3 źródła światła o trzonku E27, nie dołączone do zestawu. Lampa oświetli nie tylko powierzchnię nad stołem, ale również całe pomieszczenie.


Rekolekcje kapłańskie 2016 - Parafia Olszanka województwo małopolskie\nWydarzenia » Rekolekcje kapłańskie 2016\n21 Międzynarodowe rekolekcje dla kapłanów odbyły się w Medziugorju w dniach od 4 do 9 lipca 2016 roku.\nO. Damir Pavić urodził się 9 listopada 1971 roku w Varešu. Jego rodzinna parafia jest poświęcona Niepokalanemu Poczęciu NMP. Jest członkiem prowincji zakonnej Bosna Srebrena (Bośnia Srebrna). Na księdza został wyświęcony 29 czerwca 2005 roku w Sarajewie. Pełnił posługę duszpasterską w parafiach Fojnica oraz Okučani, a od czterech lat pełni posługę w parafii Narodzenia NMP w miejscowości Brestovsko. Za wstawiennictwem Maryi otrzymał w Medziugorju powołanie do kapłaństwa.\nO. Marinko Šakota urodził się w Čitluku w 1968 r., gdzie ukończył szkołę podstawową, jak rownież pierwszą klasę szkoły średniej. Po wybraniu powołania franciszkańskiego, rozpoczął nauki w seminarium duchownym w miejscowości Visoko, gdzie ukończył dwie klasy licealne. Pozostałe dwie klasy ukończył w Dubrowniku, gdzie rownież zdał maturę. Habit franciszkański przywdział 15. lipca 1987 r. w Humcu, w którym odbył roczny nowicjat. Studia filozoficzne i teologiczne rozpoczął w Sarajewie na uczelni Teologii Franciszkańskiej (1989-1990), kontynuował je w Zagrzebiu na Wyższej Szkoły Jezuitów (1990-1992), dyplom zaś uzyskał w 1995 roku w Fuldzie w Niemczech. Śluby wieczyste złożył w 1993 roku w miejscowości Široki Brijeg. Diakonem został w Zagrzebiu w roku 1996, tego samego roku został także kapłanem we Frohnleiten. Służbę rozpoczął od rocznego pobytu w klasztorze franciszkańskim w Innsbrucku, następnie był pomocnikiem duchowym w Frohnleiten oraz kapelanem w Augsburgu. Przez trzy lata pełnił służbę jako kapelan w Mostarze, a przez siedem lat był proboszczem parafii w Gradniciach. Od września 2010 roku jest proboszczem w Medziugorju.\nPoniżej przedstawiamy zapis audio w języku polskim:


Nadchodzi kolejna fala upałów – blisko 40 stopni Celsjusza. Najpierw jednak gwałtowne burze i kilkudniowe ...\nW 2003 roku fala upałów zabiła w Europie 70 tys. osób. Czy jesteśmy gotowi na ...\nWojna z plastikiem trwa na wielu frontach. Powoli przyłączają się do niej także supermarkety, w których do tej pory niemal każdy produkt był w coś opakowany – łącznie z sałatą, ...\nPaulina Kramarz: musimy działać kompleksowo, a nie malować na zielono kominy na Titanicu\nNa facebookowym profilu Pauliny Kramarz [obszerny wywiad z nią przeczytacie TUTAJ] pojawił się bardzo ciekawy wpis, który za jej zgodą przedrukowują dla was. Jedną z inspiracji do jego zamieszczenia było ...\nW Danii, Irlandii, Niemczech oraz Norwegii kajak możesz wynająć za darmo, jeżeli tylko, pływając, pozbierasz ...\nDwa lata temu w Danii ruszyła inspirująca inicjatywa o nazwie GreenKayak. Rzecz polega na tym, że w Kopenhadze stworzono wypożyczalnię kajaków, w której sprzęt można wypożyczyć za darmo pod warunkiem, ...\nDowiemy się, jak bardzo trują stare busy i samochody z wyciętymi DPF-ami. Czy rząd pozwoli ...\nDziś w Krakowie ruszyły pierwsze w Polsce badania remote sensing [więcej przeczytacie TUTAJ], które są wynikiem inspiracji i starań Krakowskiego Alarmu Smogowego. Staraliśmy się o nie, ponieważ pozwolą poznać strukturę ...\nCleanAir @ School to program uruchomiony przez Europejską Agencję Środowiska (EEA), we współpracy z europejskimi agencjami ochrony środowiska. Celem inicjatywy, w ramach której obywatele m.in. wspólnie monitorują jakość powietrza wokół ...\nRMF24.pl zwrócił dziś uwagę na niecodzienny projekt, który w krakowskim budżecie obywatelskim zgłosił 6-letni Benio. Chłopiec chce, by przy ulicy, którą musi pokonać do szkoły, powstał chodnik. Tego bowiem – ...\nRzecznik Ministerstwa Środowiska: 13,5 tys. umów w programie Czyste Powietrze. Guła: przecież cel to 4 ...\nNa dachach 35 wieżowców we Wrocławiu działa unikatowa elektrownia fotowoltaiczna, na którą składa się prawie trzy tysiące paneli słonecznych. Dostarczają one energię w częściach wspólnych budynków dla 15 tysięcy mieszkańców. Spółdzielnia Mieszkaniowa Wrocław-Południe policzyła efekty pierwszego roku działania Wrocławskiej Elektrowni Słonecznej i słusznie się nią chwali, bo wyprodukowała blisko 10 procent energii ...\n– Mówię niekiedy brutalnie, że żremy Ziemię i wydalamy pieniądze dla korporacji. Trzeba zacząć mówić jednocześnie, że jest nadprodukcja mięsa, nadprodukcja plastiku, a nie tylko, że konsumujemy za dużo. Firmy nie są obarczane kosztami środowiskowymi nadprodukcji, jak choćby w przypadku plastiku – mówi dr hab. Paulina Kramarz z Uniwersytetu Jagiellońskiego. ...\nW czasie upałów należy szczególnie zadbać o dobre nawodnienie organizmu, najlepiej nadaje się do tego woda, obojętnie niegazowana czy gazowana ...\nW dzień trudno wytrzymać na zewnątrz. Jest 30, a nawet 32 stopnie. Coraz trudniej jest się skupić, boli głowa, o ...\nWspółczesny sposób hodowli zwierząt nie do obrony. W 2040 roku 60 proc. zjadanego przez nas ...\nW nieodległej przyszłości wzrost ludzkiej populacji – żyjącej na Planecie, której zasoby są ograniczone – sprawi, że nie będzie dłużej ...\nW nocy 26 kwietnia 1986 roku w reaktorze nr 4 Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej nastąpiła eksplozja, w wyniku której do otoczenia ...\nCo powinniśmy robić, by bez uszczerbku na zdrowiu przetrwać upały?\nSyberia to bardzo rozległa, lecz słabo zaludniona kraina. Choć krajobrazowo i klimatycznie jest bardzo zróżnicowana, na ogół kojarzymy ją z ...\nMiędzynarodowy zespół ekspertów z dziedziny hydrologii uważa, że schematy obiegu wody – zamieszczane w podręcznikach szkolnych i akademickich, a także ...\nCoraz więcej osób zauważa jak poważnym problemem jest globalne ocieplenie, ale walkę z nim postrzega jako coś na kształt długotrwałej ...\nMamy twarde dowody naukowe na to, że ssaki i ptaki mają świadomość, emocje i cierpią – przypomniał w rozmowie z ...\nEuropejskie akademie nauk: “Działania klimatyczne pilnie potrzebne dla ochrony zdrowia ludzkiego w Europie”\nEuropean Academies Science Advisory Council (EASAC) – to stowarzyszenie europejskich akademii nauk, do którego należy również PAN. Zajmuje się przygotowywaniem ...\n– Mówię niekiedy brutalnie, że żremy Ziemię i wydalamy pieniądze dla korporacji. Trzeba zacząć mówić jednocześnie, że jest nadprodukcja mięsa, ...


O FIRMIE - www.apremo.com.pl\nSpecjalizujemy się w produkcji: elementów małej architektury (słupki stalowe i żeliwne, stojaki rowerowe, kosze parkowe, kraty i osłony drzew itp.), urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego (bariery drogowe U-12a, balustrady mostowe U-11a, słupki blokujące U-12c) jak również elementów oświetlenia (latarnie parkowe, oprawy). Jesteśmy Partnerem Serwisowym oraz Autoryzowanym Dystrybutorem produktów firmy GE Power Controls. Z zakresu elektryki oferujemy m.in. najnowocześniejsze wyłączniki mocy EntelliGuard oraz M-PACT Plus wraz z wyminą (są to zamienniki APU-30 ; APU-50) jak również rozdzielnice Quixtra 630 oraz QuiXtra 4000 A.\nZadowolenie Klienta to przesłanie w rozwoju działalności naszej firmy a doświadczenie i profesjonalna obsługa gwarantują wysoką jakość wyrobów potwierdzoną atestami, certyfikatami oraz referencjami odbiorców.\nNasze wyroby odnajdziecie na ulicach, rynkach i placach w największych miastach (Warszawa, Poznań, Wrocław, Lublin, Radom......) oraz w wielu powiatach i gminach na terenie całej Polski.\nPrzemysław Sokołek - właściciel firmy


Rynek 11 - zakończenie remontu kamienicy.\nLogo Pomorze Zachodnie.pdf\nOd lutego br. trwał remont kamienicy przy ulicy Rynek 11 w Trzebiatowie pt.:" Wymiana pokrycia dachowego, obróbek blacharskich, rynien, rur spustowych i instalacji odgromowej, remont elewacji wraz ze zmianą jej kolorystyki". Wspólnota Mieszkaniowa wystąpiła do Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego o dotację na w/w inwestycję, którą otrzymała w kwocie 25 000 zł. Bardzo się cieszymy, że ta piękna kamienica w centrum naszego miasta, z pomocą środków otrzymanych od Marszałka wreszcie odzyskała swój dawny blask.\nOgłoszenie o zmianie umowy - Trzebiatów, Rynek 11\nZgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku - Prawo zamówień publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1843 z późn. zm.) - zwanej dalej "ustawą", Zamawiający informuje, że w wyniku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego pn.: "Remont elewacji oraz wymiana pokrycia dachowego budynku przy ul. II Pułku Ułanów 23 w Trzebiatowie" została wybrana oferta złożona przez: Zakład Budowlano-Konserwatorski Bogdan Styranka Ul. Mleczna 8A/8B, 72-320 Trzebiatów.\nInformacja z otwarcia ofert w dniu 27.02.2020 roku\nPrzetarg na roboty budowlane Trzebiatów\nWspólnota Mieszkaniowa II Pułku Ułanów 23 72-320 Trzebiatów ogłasza przetarg na remont elewacji oraz wymianę pokrycia dachowego budynku przy ul. II Pułku Ułanów 23 w Trzebiatowie. Oferta musi być złożona w formie pisemnej, zgodnie z wymaganiami opisanymi w SIWZ. Ofertę należy złożyć w siedzibie Zakładu Budynków Komunalnych przy ulicy II Pułku Ułanów 4b w Trzebiatowie w terminie 27.02.2020r godz. 11.30. Niezbędne dokumenty do pobrania znajdują się w zakładce "aktualności".\nPodpisanie umowy na remont budynku Rynek 11 w Trzebiatowie\nWspólnota Mieszkaniowa Rynek 11 72-320 Trzebiatów ogłasza przetarg na remont elewacji oraz wymiana pokrycia dachowego budynku przy ul. Rynek 11 w Trzebiatowie\nuniewaznienie postępowania przetargowego.pdf\nNa podstawie przepisów art. 92 ust. 1 pkt 7) oraz ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia – Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1843) – zwana dalej „ustawą”, informuję o unieważnieniu przedmiotowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego w trybie przetargu nieograniczonego, z przyczyn wskazanych w przepisach art. 93 ust. 1 pkt 4) ustawy, tj. postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego unieważnia się, jeżeli cena najkorzystniejszej oferty lub oferta z najniższa ceną przewyższa kwotę, którą zamawiający zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia, chyba że Zamawiający może zwiększyć tę kwotę do ceny najkorzystniejszej oferty.\nInformacja z otwarcia ofert złożonych w trybie przetargu nieograniczonego pn.: "Remont elewacji oraz wymiana dachowego budynku przy ulicy Rynek 11 w Trzebiatowie" - ogłoszenie nr 592618-N-2019r z dnia 04.09.2019 roku. Zamawiający na podstawie art. 86 ust.5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku "Prawo zamówień publicznych" (Dz.U. z 2018r poz. 1986 - tj.) - zwana dalej "ustawą" , przekazuje informacje zawarte poniżej. 1. W dniu 27.09.2019 roku o godzinie 10.30 komisja przetargowa dokonała otwarcia złożonych ofert cenowych. 2. W terminie wyznaczonym przez Zamawiającego, oferty złożyły następujące firmy: a) Zakład Budowlano-Konserwatorski Bogdan Styranka, ul. Mleczna 8A/8B, 72-320 Trzebiatów, - oferowana cena: 307,163,00 zł - termin wykonania zamówienia: 30.06.2020 rok. - okres gwarancji/rękojmi: 60 miesięcy - warunki płatności: 30 dni. 3. Przewodniczący komisji, przed otwarciem ofert, odczytał kwotę jaką Zamawiający zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia: 265 872,21 zł brutto.


Józef Retinger | PRP\nOpublikowano: 27 Mar 2020 17:34\nJózef Hieronim Retinger, vel Józef Brzoza ur. 17 kwietnia 1888 w Krakowie, zm. 12 czerwca 1960 w Londynie – doktor nauk humanistycznych, publicysta, polityk, wolnomularz, kosmopolita, bon vivant, bywalec elitarnych francuskich i angielskich salonów, posiadacz licznych koneksji, agent wpływu, podejrzewany o intryganctwo, działalność agenturalną na rzecz kilku wywiadów, m.in. sowieckim, Secret Intelligence Service, CIA, Watykanu, sympatyzowanie z komunizmem, homoseksualizm.\nWg. jego sekretarza Jana Pomiana „żarliwy socjalista” oraz „szara eminencja” polityki. Członek Rady Naczelnej PPS (ale bezpartyjny), współinicjator m.in. Europejskiej Ligi Współpracy Ekonomicznej, Rady Europy, Ruchu Europejskiego, Europejskiego Centrum Kultury w Genewie, Grupy Bildeberg, Wspólnoty Europejskiej, doradca gen. Władysława Sikorskiego.\nJózef Retinger nie był Cichociemnym, choć za „cichociemnego” uważa go Bogdan Podgórski, autor niezłej książki biograficznej „Józef Retinger – prywatny polityk” (Universitas, Kraków 2013, s. 335, ISBN 97883-242-1974-2). Być może zasugerował się tym, że także Tadeusz Chciuk nazwał sam siebie „cichociemnym” – choć był kurierem prof. Stanisława Kota, czyli „kociakiem”.\nCichociemni byli żołnierzami AK w służbie specjalnej – zatem ani Retinger, ani Chciuk (ani inni kurierzy) nimi nie są. Istnieje jednak pewien związek, podobnie jak Cichociemni, obaj zostali zrzuceni do Polski na spadochronie, w operacji lotniczej SOE „Salamander”, w nocy z poniedziałku na wtorek 3/4 kwietnia 1944, na placówkę odbiorczą „Zegar”, 26 km na wschód od stacji kolejowej Warszawa Główna.\nUr. 17 kwietnia 1988 w Krakowie, w kamienicy przy ul. Wiślnej 3, jako najmłodsze z pięciorga dzieci adwokata, (wcześniej tłumacza literackiego, wydawcy i redaktora), doktora prawa Józefa Stanisława Retingera oraz Marii Krystyny Czyrniańskiej, córki profesora chemii Emiliana Czyrniańskiego, rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pochodził z rodziny żydowskiej, która w 1827 w Tarnowie przyjęła chrzest i przeszła na katolicyzm. Wychowywany w duchu katolickim i patriotycznym. Miał dwie siostry: Helenę i Marię Antoninę oraz dwóch braci: Juliusza i Emila. Mówił biegle kilkoma językami: polskim, angielskim, francuskim, niemieckim, hiszpańskim.\nJego ojciec, Józef Stanisław Retinger (po ojcu Röttinger), właściciel licznych krakowskich nieruchomości, był uznanym adwokatem, reprezentował m.in. Władysława hr. Zamoyskiego, wygrał dla niego licytację Zakopanego w 1889 oraz do swojej śmierci w 1897 reprezentował przed międzynarodowym trybunałem w Grazu w procesie o ustalenie przynależności państwowej Morskiego Oka (proces zakończył się 6 maja 1909 wyrokiem Trybunału Kasacyjnego w Wiedniu). Jako piętnastolatek walczył w powstaniu styczniowym.\nJego dziadek, prof. Emilian Czyrniański, autor „Słownictwa polskiego chemicznego” (1853), wbrew nakazom austro-węgierskich władz wykładał po polsku – a nie po niemiecku – na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Jego ojcem chrzestnym był przyjaciel jego biologicznego ojca – Władysław hrabia Zamoyski. Zgodnie z chrześcijańską tradycją, po śmierci przyjaciela zaopiekował się dziesięcioletnim wówczas Józefem Retingerem.\nW 1912 poślubił Otolię Zubrzycką (rozwiedli się w 1922), mieli córkę Malinę (Wanda Puchalska). W 1926 zawarł związek małżeński ze Stellą Morel (zm. 1933), córką parlamentarzysty Dundee E.D. Morel’a i Mary Richardson, mieli dwie córki, Marię (Marya Fforde) i Stasię (Stanisława French).\nPrababcią jego pierwszej żony Otolii Zubrzyckiej była Izabella z Psarskich Zubrzycka. Jej dziadek Władysław Psarski był bratem Marianny z Psarskich Olszowskiej. Jej prawnuczka Julia Olszowska była żoną Aleksandra Brzezińskiego, ojca Jadwigi z Brzezińskich Jasiewiczowej, której wnuczką była Jadwiga z Jasiewiczów Kaczyńska – matka Lecha i Jarosława Kaczyńskiego…\nAkt chrztu (konwersji) Rettingerów, źródło: Antoni Sypek, Żydowskie konwersje na chrześcijaństwo w Tarnowie, w latach 1785-1900, Rocznik Tarnowski 2013, s. 121-130\nUkończył z wynikiem celującym c.k. gimnazjum św Anny w Krakowie, po protekcji hrabiego Zamoyskiego przyjęty do nowicjatu jezuitów w Rzymie, miał studiować w Academiae Nobili Ecclesiastici. Po kilku miesiącach powrócił do Krakowa, podjął studia filologii romańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po roku studiów wyjechał do Paryża, jako osiemnastolatek w 1906 podjął studia na Wydziale Literatury w Sorbonie oraz w École Libre des Sciences Politiques.\nPortret Misi, olej, Renoir, 1906\nPodczas pobytu w Paryżu, jako biegle władający językiem francuskim krewny Misi Godebskiej, żony bogatego i wpływowego wydawcy „Le Matin” Alfreda Edwardsa (potem m.in. hiszpańskiego malarza José Marii Serta), w jej salonie przy rue d’Athènes poznał m.in. malarzy: Pierre Bonnard, Pierre Laprade, Édouard Vuillard; pisarzy: Arnold Bennett, Léon-Paul Fargue, André Gide, Valéry Larbaud, François Mauriac, Jean Moréas, Paul Valéry; kompozytorów: Manuel de Falla, Maurice Ravel, Erik Satie, Claude Terrasse, polityków: książę Sixte Bourbon-Parme, Lord Northcliffe, markiz Boniface de Castellane. Zaprzyjaźnił się z markizem de Castellane, przyjacielem króla Edwarda VII. Markiz zainspirował go do podejmowania działań na rzecz politycznego zjednoczenia Europy. W 1908 poznał Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego, który przybył do Paryża z żoną, śpiewaczką opoerową.\n29 maja 1908 obronił na Sorbonie (Paryż) pracę doktorską pt. Opowieść fantastyczna w romantyzmie francuskim. Dzięki wsparciu finansowemu hr Zamoyskiego wyjechał do Monachium (Niemcy), podjął studia z psychologii porównawczej narodów, dzięki André Gide poznał kilku artystów niemieckich. We Florencji i Londynie studiował w School of Economics. W 1908 opublikował pierwszą książkę, rozszerzoną wersję swej pracy doktorskiej.\nOtolia Zubrzycka i Józef Retinger\nW 1911 opublikował monografię nt. historii literatury francuskiego romantyzmu. Próbował pisać książki o sztuce i literaturze francuskiej, zaprzestał po krytyce Paula Valéry’ego oraz André Gide – że „nigdy nie zostanie dobrym pisarzem„. Po powrocie do Krakowa współpracował z młodpolską „Chimerą”, po jej zamknięciu przez rok wydawał „Miesięcznik Literacki i Artystyczny”.\n19 lutego 1912 zawarł związek małżeński z Otolią Zubrzycką, córką Emilii i Zygmunta Zubrzyckich (herbu Wieniawa), właścicieli majątku i dworu w Goszczy koło Miechowa. Zamieszkał tam z żoną, po kilku miesiącach przenieśli się do Krakowa.\nOkres parysko – londyński\nPod koniec 1912 wyjechał z żoną do Londynu, założył przy Arudel Street biuro finansowane przez hrabiego Zamoyskiego, mające wspierać ubogich polskich emigrantów. W 1913 w Birmingham, wraz z Andrzejem Małkowskim współorganizował udział polskich skautów z trzech zaborów w III Wszechbrytyjskim Zlocie Skautowskim. Choć Polski nie było na mapie, nad ich obozem z napisem „Poland” powiewała polska flaga.\nWypełniając rolę „agenta wpływu” hrabiego Zamoyskiego poznawał wpływowe osoby, rozszerzał koneksje. Dzięki listowi polecającemu pisarza Arnolda Bennetta w 1912 poznał Józefa Konrada Korzeniowskiego, w jego domu Capel House (hrabstwo Kent). Zaprzyjaźnili się, często spędzał tam wraz z żoną weekendy. Wspólnie pisali sztukę teatralną „Nostromo” o rewolucji w Meksyku, na motywach powieści Conrada (pod tym samym tytułem), jej zakończenie mieli napisać w lipcu 1914, podczas pobytu Conrada, jego żony i dwóch synów w Goszczy. Rodzina Conradów dotarła do Krakowa, gdy 30 lipca 1914 ogłoszono mobilizację, nie pojechali więc do Goszczy, lecz do Zakopanego, stamtąd po dwóch miesiącach do Wiednia, następnie przez Genuę do Londynu.\nW związku z wybuchem wojny wyjechał do Lwowa, następnie do Francji, dwukrotnie aresztowany, uwolniony dzięki znajomościom, dotarł do Londynu. Wspierany przez Conrada, także finansowo, podjął działania na rzecz „sprawy polskiej” w Wielkiej Brytanii oraz Francji. M.in. w 1916 w Paryżu opublikował broszurę pt. „Polska i równowaga europejska” oraz w ćwierćmilionowym nakładzie „Mały podręcznik polityki angielskiej„, ze wstępem Stéphena Pichona, ministra spraw zagranicznych Francji.\nW 1916, dzięki wsparciu przyjaciela, markiza de Castellane, księżnej de Montebello oraz księcia Sykstusa Bourbon-Parme, uczestniczył w tajnych rokowaniach pokojowych Austro-Węgier, zmierzających do rozbicia trójprzymierza poprzez zawarcie separatystycznego pokoju z aliantami.\nHrabia Zamoyski zaprotegował Retingera u generała jezuitów Włodzimierza Ledóchowskiego, ten wciągnął go w realizację planów Watykanu stworzenia federacji rzymsko-katolickich państw centralnej i wschodniej Europy, jako przeciwwagi dla protestanckich Niemiec cesarza Wilhelma II. Retinger był pośrednikiem między księciem Sykstusem de Bourbon-Parme a generałem jezuitów.\nRetinger lansował koncepcję utworzenia Polski jako „trzeciego państwa” w Austro-Węgrzech, pozyskał akceptację tej idei przez premiera Wielkiej Brytanii Herbert’a Asquith’a oraz Lorda Northcliffa, potentata prasowego, właściciela „Timesa”. Był obserwowany przez wywiady Niemiec, Wielkiej Brytanii, Francji, ale także zapraszany na spotkania w rezydencji brytyjskiego premiera.\nW 1916 dzięki Misi Godebskiej poznał Arthur’a Capel’a (znanego jako „Boy”), bardzo bogatego przedstawiciela brytyjskiej arystokracji, od 1908 kochanka i sponsora Gabrielle Chanel, znanej jako „Coco Chanel”. Propagował ideę utworzenia rządu światowego opartego na sojuszu francusko-angielskim, jako gwaranta światowego pokoju, zainteresował nią m.in. Briand’a, Clemenceau i Wilson’a. Capel w 1917 wydał książkę pt. Refleksje nad Zwycięstwem i Projekt Federacji Rządów, postulując utworzenie Federacji Europejskich Mocarstw (Federation of the Powers of Europe). Rozwinął tę ideę w kolejnej książce pt. Balance of Power or Federation. Retinger propagował poomysł Capela, usiłując zainteresować nią polityków Europy. Wspólnie podjęli się napisania trzeciej książki pt. The World on the Anvil (Świat na kowadle), nie została ukończona wskutek śmierci Capela 22 grudnia 1919 (w wypadku samochodowym).\n16 sierpnia 1916 przedłożył brytyjskiemu rządowi memorandum, napisane z udziałem Josepha Conrada, pt. Note on the joint Protectorate of the Western Powers, proponując odbudowę państwa polskiego pod wspólnym protektoratem Wielkiej Brytanii oraz Francji. Projekt memorandum poparł George Russell Clerk z brytyjskiego Foreign Office. Retingera sprowadził na ziemię Conrad, który w liście napisał mu – „Od samego początku byłeś informowany, że Anglia nie może omawiać spraw dotyczących Polski gdzie indziej, niż w Piotrogrodzie (…) Do tego przedsięwzięcia potrzebna jest zgoda wszystkich stronnictw politycznych w Polsce na ten projekt. Dopiero wtedy sprawa przyszłości Polski przedstawiona w złożonym memorandum może zostać rozpatrzona”.\nW 1918 protestował przeciwko utworzeniu armii polskiej, wysyłając memoranda do europejskich rządów. Naraził się Rosjanom, Francuzom, Anglikom, formującemu się w Paryżu Komitetowi Narodowemu Polski, zwolennikom Romana Dmowskiego przygotowującym utworzenie armii Hallera, alternatywnej wobec sił formowanych przez Józefa Piłsudskiego. Po protestach Rosji w Paryżu i Londynie pozbawiony prawa pobytu we Francji i Wielkiej Brytanii, w maju 1918 wydalony z Francji jako persona non grata.\nWg. Zbigniewa S. Siemaszko Retinger popadł we francuską i brytyjską niełaskę wcześniej, na przełomie 1917/1918. Wg. sekretarza Retingera, Jana Pomiana, w wydaleniu pomógł lord Northcliffe, zazdrosny o romans Retingera z amerykańską dziennikarką Jane Anderson. Romans spowodował też konflikt Retingera z Josephem Conradem też romansującym z Anderson (została pierwowzorem bohaterki Dony Rity w jego powieści pt. Złota strzała). Z powodu romansu, pod koniec 1917 rozpadł się związek małżeński Retingera z Otolią Zubrzycką, rozwiedli się w 1921. W 1923 dostał kosza od Jane Anderson, próbował popełnić samobójstwo w Hadze, łykając weronal.\nLuis Napoleon Morones\nPo wydaleniu z Francji wyjechał do Hiszpanii, zamieszkał w miasteczku Fuenterrabia pomiędzy Hendaye a San Sebastian, żył skromnie, bo Francja i Anglia zablokowały jego konta bankowe, później fnansowo wsparł go Conrad. Wiosną 1919 wyjechał przez Kubę do Meksyku, stamtąd wypłynął do USA, do brata Juliusza, wykładowcy biochemii na uniwersytecie w Chicago oraz w nadziei na ponowne nawiązanie relacji z Jane Anderson. Na statku poznał Luisa Napoleóna Moronesa (późniejszego polityka), współpracownika Plutarco Elíasa Callesa, doradcy prezydenta Meksyku Álvaro Obregóna.\nPo odzyskaniu niepodległości przez Polskę Retinger nielegalnie przekroczył granicę meksykańsko-amerykańską, następnie uzyskał paszport w poselstwie RP w Waszyngtonie i wyjechał do Polski. Po zmianie władzy w Meksyku, mianowaniu Luisa N. Moronesa ministrem przemysłu i handlu powrócił do Meksyku, został jego doradcą. Doradzał rządowi Meksyku m.in. nacjonalizację amerykańskich i europejskich firm naftowych w Meksyku. Zorganizował pierwszy w Ameryce Łacińskiej Międzynarodowy Kongres Związków Zawodowych. W 1926 zainsprował brytyjską Partię Pracy do utworzenia komitetu parlamentarnego ds. Meksyku, współpracę meksykańskich związkowców z Confederación Regional Obrera Mexicana z angielskimi socjalistami: Arthurem Hendersonem, Edwardem D. Morelem, Arthurem Ponsonby, Benem Smithem.\nZ upoważnienia prezydenta Callesa wyjechał do Waszyngtonu z misją normalizacji stosunków z USA, po przekroczeniu granicy jako aktywista meksykańskiej rewolucji aresztowany. Po dwóch tygodniach aresztu zwolniony przez sędziego federalnego, po wyjściu z sądu aresztowany pod pretekstem włóczęgostwa. Po miesiącu aresztu powrócił do Meksyku, USA zażądały jego wydalenia przez Meksyk. Przez wiele lat miał zakaz wjazdu do USA, był postrzegany jako sympatyk komunizmu.\nGen. Sikorski w Meksyku, Retinger od prawej\nNa polecenie prezydenta Meksyku analizował kilka tysięcy depesz między Departamentem Stanu a ambasadą USA w Meksyku, pozyskanych przez meksykański wywiad. Proponował ujawnienie w amerykańskiej i brytyjskiej prasie intryg i korupcji urzędników amerykańskiej administracji oraz spisku inspirowanego przez finansistów i liderów przemysłu naftowego przeciw rządowi Meksyku. Miało to spowodować zaniechanie planów zbrojnej interwencji w Meksyku.\nW swoich publikacjach (The Social Movement in Mexico, Amsterdam 1925; Morones de México, México 1927; Tierra mexicana, Londyn 1930) Retinger wskazywał rewolucję w Meksyku jako wzór dla europejskich ruchów robotniczych i związkowych, podkreślając że zasady regulujące przebudowę społeczną i reformę agrarną w Meksyku parlament meksykański przyjął w lutym 1917, dziewięć miesięcy przed rewolucją październikową w Rosji.\nW związku z ostrą formą laicyzacji Meksyku (prześladowanie księży, palenie kościołów) Retinger w liście z 17 lipca 1949 do dr Luigiego Geddy, prezesa Akcji Katolickiej i przyjaciela papieża Piusa XII, napisał: „Uroczyście oświadczam, że nigdy nie uczestniczyłem w walce z zasadami Kościoła pod żadną postacią, nawet pasywnie nie akceptowałem najmniejszej krytyki nie tylko dogmatów, ale również taktyki Kościoła. (…) Niech ktoś spróbuje znaleźć w moich dwudziestu książkach i setce artykułów, choć słowo, które mogłoby być zinterpretowane jako nieufność wobec reguł Kościoła. Oczywiście popełniłem niemało grzechów w moim życiu prywatnym, ale nigdy nie przestałem uważać się za katolika i w trudnych momentach życia poddawałem się przykazaniom Kościoła i przyjmowałem obowiązki nałożone na katolików”.\nPodczas pobytu w Meksyku poznał Melchiora Wańkowicza i ułatwił mu nawiązanie kontaktów m.in. z zaprzyjaźnionym z nim malarzem Diego Riverą, gorliwym sympatykiem komunizmu. W rezydencji jego żony Fridy Kahlo, sympatyzującej z komunizmem, przebywał po przyjeździe do Meksyku Lew Trocki, w 1940 zamordowany na rozkaz Stalina. Przez siedemnaście lat „okresu meksykańskiego” Retinger często podróżował do Polski, Wielkiej Brytanii, Francji. Od 1918 posiadał polski paszport, od pobytu w Meksyku paszport meksykański.\nDzięki swym znajomościom pod koniec 1922 odzyskał prawo pobytu w Wielkiej Brytanii, później także we Francji. Powrócił do Londynu, odbudowywał kontakty i koneksje, współpracował z brytyjską Labour Party, pośredniczył w nawiązaniu w 1924 kontaktów z Polską Partią Socjalistyczną, polskimi i brytyjskimi organizacjami związkowymi. Czołowych działaczy Labour Party: Marion Phillips, George’a Middletona, Grahama Poole’a przekonywał do idei zjednoczenia Europy jako jedynego sposobu na rozwiązanie europejskich problemów gospodarczych i utrzymanie pokoju. Nawiązał bliskie relacje z brytyjskim dziennikarzem i politykiem (z matki Angielki oraz ojca Francuza) Edmundem Dene Morel’em, rzecznikiem brytyjskiej Partii Pracy, posłem do izby Gmin, jednym z kandydatów na brytyjskiego ministra spraw zagranicznych.\nPo śmierci Morela w 1924, dwa lata później Retinger zawarł związek małżeński z jego córką Stellą Morel. Po ślubie wyjechali do Meksyku, następnie z ciężarną żoną przyjechał do Londynu, po narodzinach córki Maryi zostawił żonę z dzieckiem w Londynie, wrócił do Meksyku. W 1929 urodziła im się druga córka, Stanisława. Po śmierci żony w 1933, obie dziewczyniki zabrała matka Stelli, zakazując Retingerowi jakichkolwiek kontaktów, gdyż uważała go za „awanturnika bez grosza”. Później córki Retiongera wychowywał wraz ze swymi synami Robert Morel, brat zmarłej żony Retingera.\nNiektóre źródła podają, że Retinger miał działać w Maroku, dostarczając broń oraz doradzając marokańskim powstańcom Abd el Karima w czasie ich walk przeciwko Francuzom i Hiszpanom, brak jest dowodów takiego zaangażowania, choć jest prawdopodobne.\nDziałalność na rzecz Polski\nPo odzyskaniu niepodległości przez Polskę, także w kraju, bez powodzenia, propagował swoją „ideę europejską” – „chodziło o to, by nie łączyć partii, ale najwybitniejsze jednostki, tych, co jak szczyty wyrastali ponad ogólną pagórkowatą panoramę polityczną”.\nStanisław Kot, 1933\nWybierany w skład Rady Naczelnej PPS, formalnie bezpartyjny, reprezentował PPS we Francji i Wielkiej Brytanii. W 1929 uczestniczył w rozmowach inicjujących powstanie antysanacyjnego Centrolewu, w 1930 uczestnik Kongresu Centrolewu w Krakowie. Uzyskał pomoc finansową brytyjskiego związku TUC (Trade Union Congress) i Brytyjskiej Federacji Górników dla lewicowych działaczy skazanych w procesie brzeskim. Od 1935 kontaktował się m.in. z Mieczysławem Niedziałkowskim z PPS, Stanisławem Kotem, gen. Władysławem Sikorskim, Wincentym Witosem, Wojciechem Korfantym. Uważany jest za autora instytucjonalnych form współpracy antysanacyjnej opozycji na emigracji. Obserwowany przez brytyjską Intelligence Service. Po śmierci Piłsudskiego w 1935, bezskutecznie inspirował nawiązanie dialogu pomiędzy polskim rządem a opozycją.\nW 1916 poznał w Szwajcarii gen. Władysława Sikorskiego, z jego inspiracji generał utworzył w lutym 1936 sojusz przedstawicieli socjalistów, ludowców i chadeków pod nazwą Front Morges (nazwa miejscowości w której znajdowała się posiadłość Paderewskiego), pod patronatem Ignacego Paderewskiego. Frontu nie poparły: PPS, Stronnictwo Ludowe, Stronnictwo Narodowe, okazał się przydatny podczas formowania emigracyjnego rządu polskiego we Francji. Podczas pobytów w Polsce nawiązał współpracę z „Wiadomościami Literackimi”, publikował teksty pod pseudonimem Ben Jossuf.\nOd początku lat dwudziestych reprezentował polskich przedsiębiorców we Francji i Wielkiej Brytanii, pośredniczył w pozyskiwaniu kredytów oraz między europejskimi firmami petrochemicznymi a rządem Meksyku. Z tej działalności uzyskiwał mniejsze dochody niż z wynagrodzenia doradcy kolejnych rządów Meksyku, które płaciły za podróże i pobyty w Europie. Prowadził wstępne negocjacje nt. warunków eksploatacji meksykańskich złóż ropy naftowej przez brytyjskie i międzynarodowe kompanie naftowe.\n„Kuzynek diabła” – współpraca z gen. Władysławem Sikorskim\nWładysław Sikorski, 1923\nJuż w listopadzie 1939 przedstawił Władysławowi Sikorskiemu memoriał pt. „Polska polityka w Anglii. Obserwacje„, postulując „powojenną federację środkowoeuropejską” (Polska, Czechosłowacja, Litwa, Węgry, Rumunia, ew. Ukraina) jako element „federacji europejskiej” (Francja, Włochy, Niemcy). Z poparciem władz Wielkiej Brytanii, z jego inicjatywy powstał „Sekretariat Międzyaliancki„, organizujący spotkania ministrów spraw zagranicznych rządów przebywających w Londynie, którego celem miała być koordynacja integracji europejskiej. 18 grudnia 1939 rząd RP poparł koncepcję federacji państw europejskich. Retinger wspierał koncepcję Międzymorza jako federacji z wspólną armią, unią celna oraz polityką zagraniczną.\nPo upadku Francji przekonał premiera Winstona Churchilla do ewakuacji gen. Władysława Sikorskiego oraz ok. 35 tys. polskich żołnierzy i lotników z Francji. Spotkał się z Sikorskim w Libourne, przedstawił plan ewakuacji polskich żołnierzy do Anglii, zaproponował spotkanie z Churchillem w Londynie. Doszło doń 19 czerwca, dzień po przylocie do Wielkiej Brytanii. Tego samego dnia Sikorski powrócił do Francji, zarządził ewakuację. Do 25 czerwca przerzucono do Wielkiej Brytanii ok. 25 tys. żołnierzy, statkami brytyjskiej floty oraz polskimi: „Batory”, „Sobieski”, „Wilno”, „Kroman” i in. Za pomoc w ewakuacji gen. Sikorski – wg sekretarza Retingera – miał go odznaczyć Virtuti Militari, lecz ten odmówił; według innych źródeł miał dostać Krzyż Walecznych, brak dokumentów potwierdzających te relacje. Został doradcą i tłumaczem, kierował sekretariatem gen. Sikorskiego, pośredniczył w spotkaniach z brytyjskimi politykami. Jako „szara eminencja” rządu Sikorskiego nazywany był „kuzynkiem diabła„.\nJedno z najsłynniejszych zdjęć Retingera. Od lewej: gen. Sikorski, w środku jego adiutant rtm Michał Miszke\nW marcu 1941, podczas wizyty w USA gen. Sikorski przedłożył prezydentowi Rooseveltowi napisany przez Retingera „Plan powojennej organizacji Środkowo-Wschodniej Europy„, zakładający utworzenie federacji Czech, Jugosławii oraz Polski. Roosevelt miał poprzeć projekt. W listopadzie 1941 przy współudziale Retingera powstała Rada Planowania Centralnej i Wschodniej Europy z udziałem przedstawicieli rządów, pracodawców, związków: Czechosłowacji, Jugosławii, Grecji i Polski. Negocjacje integracyjne Polski z Czechosłowacją torpedował ZSRR, przerwały je ostatecznie: zerwanie w kwietniu 1943 stosunków dyplomatycznych ZSRR z Polską po ujawnieniu zbrodni katyńskiej, śmierć Sikorskiego oraz układ radziecko – czechosłowacki, podpisany w grudniu 1943. Efektem działań Retingera było zainicjowanie procesu utworzenia Beneluksu, tj. unii belgijsko-holendersko-luksemburskiej.\nUczestniczył w trwających ponad miesiąc rozmowach poprzedzających podpisanie 30 lipca 1941 układu Sikorski-Majski. Wzięli w nich udział: gen. Sikorski, brytyjski minister spraw zagranicznych Anthony Eden oraz radziecki ambasador Iwan Majski. Układ spowodował przesilenie w polskim rządzie – rezygnację złożyli ministrowie: gen. Sosnkowski, Zaleski i Seyda w proteście wobec „cichej zgody na zabór polskich ziem wschodnich„. Przeciwny umowie prezydent Raczkiewicz odmówił premierowi Sikorskiemu pełnomocnictwa do jej podpisania, pismem z 1 sierpnia 1941 uznał umowę za nieważną, zdymisjonował Sikorskiego. Po naciskach brytyjskich i protestach polskich wojskowych dymisję cofnął.\n14 sierpnia 1941 w Moskwie podpisano polsko-radziecką umowę wojskową, zapowiedzianą w układzie Sikorski – Majski z 30 lipca 1941, ws. zwolnień Polaków z więzień i obozów pracy oraz tworzenia polskiej armii pod dowództwem gen. Andersa. Brytyjczycy wspierali dążenie Retingera, aby został chargé d’affaires rządu RP w Moskwie, do czasu mianowania ambasadora. Gen. Sikorski odmówił, ostrzegał nowego ambasadora prof. Stanisława Kota przed Retingerem: „Ostrzegam Cię jak najbardziej stanowczo przed tym włóczęgą. Ja nie wiem, dla kogo on pracuje. Ja go tam na swoją odpowiedzialność nie wyślę. Ile on tam i z kim naintryguje, nie mogę przewidzieć” (wg. pamiętników prof. S. Kota). Retinger wyjechał do Moskwy jako kurier dyplomatyczny, jednak na wniosek prof. Kota Sikorski wkrótce mianował go chargé d’affaires.\n12 września 1941 Retinger powrócił z Moskwy do Londynu, w drugą rocznicę agresji ZSRR na Polskę londyński „Times” opublikował z nim wywiad, w którym wychwalał realizację umowy przez Sowietów. Towarzyszył gen. Sikorskiemu w podróży przez Gibraltar, Maltę, Egipt do oblężonego Tobruku, następnie przez Bagdad i Teheran do Kujbyszewa i Moskwy. Polska emigracja podejrzewała Retingera o współpracę z wywiadem brytyjskim oraz sowieckim. Po tragicznej śmierci gen. Sikorskiego w Gibraltarze, znaczna część Polonii uznawała katastrofę za efekt działań wywiadów: brytyjskiego, radzieckiego lub niemieckiego. Retingera podejrzewano o związek z tą katastrofą.\nPo śmierci Sikorskiego Retinger był krótko doradcą i tłumaczem nowego premiera Stanisława Mikołajczyka. Retinger uważał go za polityka małego formatu, Mikołajczyka zaś irytowały znakomite koneksje Retingera w brytyjskim rządzie i jego opinia przebiegłego intryganta.\nLegitymacja Retingera jako rzekomego brytyjskiego oficera\nW 1944 zgłosił Mikołajczykowi chęć wyjazdu do Polski aby nawiązać kontakty z przywódcami podziemia w kraju, dokonać analizy sytuacji i przekazać informacje nt. stanowiska aliantów. Premier dał się przekonać, powołując się na niego, przekonał do swego wyjazdu urzędników brytyjskiego Foregin Office: Franka Robertsa i Williama Stranga. Po liście Mikołajczyka, pismem z 14 stycznia 1944 wyraził zgodę Anthony Eden.\nMikołajczyk wysłał z Retingerem do Polski kuriera Tadeusza Chciuka ps. Celt, wyjaśniając mu: „Przypuszczam, że to Eden wysyła Retingera albo, – co jest bardziej prawdopodobne, Retingerowi udało się przekonać Edena, że jego wyjazd do Polski jest potrzebny. Owszem, niech jedzie – jego wyjazd może dużo pomóc, a nie widzę, w czym mógłby nam zaszkodzić. (…) Retinger ma w sobie wielką żyłkę awanturniczą i oczywiście jest to jednym z powodów jego wyjazdu. Chce by o nim było głośno – chciał nawet, aby ogłoszono przez radio jego wyjazd do Polski, ale to oczywiście nonsens, ani ja, ani Anglicy na to się nie zgodzili (…) sprawa jest trzymana ściśle w tajemnicy i właśnie wy musicie bardzo uważać, by się nie rozeszła ani we Włoszech, ani w kraju, bo to dużo zaszkodzi. Zwłaszcza w interesie samego Retingera leży tajemnica, bo jak się „dwójka” [polski wywiad – przyp RMZ] dowie o jego pobycie w kraju, to go sprzątną, a jeśli dowie się wojsko wcześniej o wyjeździe, to gotowi mu go sabotować” (archiwa IPN sygn. BU 01168/422 J-2675, s. 7; „Józef Retinger prywatny polityk” s. 125). Mikołajczyk zaakceptował zrzucenie Retingera do Polski w tajemnicy przed Prezydentem i Naczelnym Wodzem, z pomocą władz wojskowych innego, choć zaprzyjaźnionego państwa: Wielkiej Brytanii.\nRetinger zwrócił się o przerzucenie do Polski do szefa SOE gen. Colina Gubbinsa, przygotowaniami zajął się szef polskiej sekcji SOE ppłk Harold Perkins. Przed wylotem do Włoch, skąd miał zostać przerzucony do Polski, spotkał się z brytyjskim ministrem Edenem, miał przekazać stanowisko brytyjskiego rządu – „Powiedz Pan Polakom, że my się o wschodnie granice Polski bić nie będziemy i że jeśli nie chcą stracić wszystkiego i uniemożliwić nam wszelkiej pomocy – to niech jak najszybciej dochodzą do zgody z Rosją” (stanowisko to potwierdza m.in. pismo Churchilla z 20 grudnia 1943, znak: PRO PREM 3/355/6, nakazujące Edenowi nakłonić Polaków do rezygnacji z kresów wschodnich).\nFałszywa karta pracy Józefa Retingera\nOdbył teoretyczne przeszkolenie spadochronowe, bojąc się kontuzji odmówił udziału w części praktycznej. Oczekiwał na lot w bazie RAF w Bari (Włochy). W dniu wylotu przebrano go w mundur brytyjskiego kapitana, założono na twarz skórzaną maskę; udał się na lotnisko jako kapitan Edward Albert George Paisley lecący z tajną misją na osobisty rozkaz szefa SOE, gen. Gubbins’a. Otrzymał brytyjski dokument bez zdjęcia oraz przygotowane przez SOE: kenkartę i kartę pracy na nazwisko Józef Brzoza, pieniądze, ekwipunek, cywilne ubrania. Wbrew niektórym relacjom nie używał pseudonimu „Salamander” (to była nazwa operacji lotniczej).\nW związku z długim czasem oczekiwania na lot został zdekonspirowany, rozpoznał go mjr dypl Marian Utnik, wówczas zastępca szefa Oddziału VI, który przybył do bazy nr 11 w Brindisi. 1 lutego 1944 wysyłał szyfrogram do Londynu (L. dz. 903): „Od Mewy do Centrali. Do N.W. Pismo Mikołajczyka z rozkazem przerzutu Brzozy. Brzoza jest ukryty przez ang. ma być dostarczony do samolotu w masce. O pilną decyzję. Premier zakazał meldować o tym do Sztabu N.W. Nr Mewy 196″. Wysłał także 2 lutego 1944 szyfrogram (L. dz. 843): „Własna do Mewy. Nie widzę możliwości zatrzymania Brzozy. Zidentyfikować go”.\nPo zdekonspirowaniu Retinger wysłał list do prezydenta Raczkiewicza, za pośrednictwem premiera Mikołajczyka, który doręczono po jego wylądowaniu w Polsce (25 kwietnia 1944). Po szyfrogramach mjr dypl. Utnika, gen Sosnkowski zadepeszował: „Nie można temu zapobiec drogą awantury, gdyż mogłoby to spowodować przerwanie lotów w ogóle. Dlatego zarządziłem obserwację celem zidentyfikowania osób, a gdyby można było bez awantur – celem stwierdzenia, co kurier czy też kurierzy polityczni wiozą ze sobą. Do kraju więcej w tych sprawach nie depeszujcie z wyjątkiem zasygnalizowania, na którą placówkę odbiorczą idzie podejrzany zrzut. Resztę załatwimy stąd.”\nRetinger jako Cpt. Paisey, 1944\nRetinger miał zostać przerzucony do Polski w pierwszej operacji „Most” (Wildhorn I), planowanej na 28 lutego 1944, ale doszła do skutku dopiero 15/16 kwietnia 1944. Poleciał więc w operacji „Salamander”. W poniedziałek 3 kwietnia 1944 samolot Halifax JP-180 „V” z polską zalogą (1586 Eskadra PAF) wystartował z polskiej bazy w Brindisi. Poleciał trasą nr 4, nad miejscowościami Bar i Kotor, przez Czarnogórę na Węgry, ominał od wschodu Budapeszt, dotarł do Polski na wschód od Tatr. We wtorek 4 kwietnia 1944 Retinger został zrzucony na placówkę odbiorczą „Zegar”, niedaleko majątku Olesin Duży, gmina Dębie Wielkie, powiat Mińsk Mazowiecki, 26 km na wschód od stacji kolejowej Warszawa Główna. W czterech nalotach na placówkę zrzucono skoczków, dziewięć zasobników i dziewięć paczek. Wylądował bez problemów (wbrew relacjom nie skręcił kostki, nie złamał nogi), m.in. dzięki spadochronowi dla cięższej osoby, zwalniającemu opadanie. Zrzut sprawnie odebrał oddział AK, Retinger i Chciuk nocowali w dworze Jolanty i Jerzego Gruhnów w Olesinie Dużym, następnie pociągiem dojechali do Warszawy, zamieszkali przy ul. Marszałkowskiej. Podczas pobytu w Polsce używał pseudonimu Jan Brzoza, przypisywany mu pseudonim Salamander był nazwą operacji lotniczej.\nRetinger znał ustalenia „Wielkiej Trójki” z konferencji w Teheranie, ustalony przebieg granicy wschodniej na linii Curzona oraz deklarację Churchilla złożoną premierowi Mikołajczykowi i ambasadorowi Raczyńskiemu, że Wielka Brytania nigdy nie gwarantowała żadnych polskich granic. Akceptował brytyjską politykę i chciał przekonać do porozumienia z Rosją. Chciał „aby za wszelką cenę ruch podziemny kierowany z Londynu porozumiał się z ruchem podziemnym kierowanym z Moskwy” (archiwa IPN sygn. BU 01168/422 J-2675, s. 73, „Józef Retinger – prywatny polityk”, s. 140). Spotkał się w Warszawie z gen. Borem-Komorowskim, Delegatem Rządu na Kraj Janem Stanisławem Jankowskim, z przywódcą Kierownictwa Walki Cywilnej Stefanem Korbońskim, przewodniczącym Rady Jedności Narodowej Kazimierzem Pużakiem, uczestniczył także w spotkaniach Rady. Z dokumentów wynika, że priorytetowym celem misji Retingera było sprawdzenie, czy przywódcy polskiego podziemia poprą premiera Mikołajczyka i jego ustępstwa wobec Stalina, w szczególności wschodnie granice Polski na linii Curzona. Niewykluczona jest także teza, iż miał również zbadać możliwość utrzymania struktur Podziemnego Państwa Polskiego po sowieckim „wyzwoleniu” Polski.\nFałszywa konkarta Józefa Retingera\nW połowie maja wyjechał do Krakowa, następnie do dworu w Dołędze koło Tarnowa, oczekiwał na odlot samolotem do Brindisi i Londynu. Miał odlecieć w operacji lotniczej „Most 2” (Wildhorn II) z polowego lądowiska „Motyl”, zlokalizowanego w okolicach wsi Wał – Ruda, Jadowniki Mokre, pomiędzy rzeczką Kisieliną i Dunajcem kilka kilometrów od Dołęgi, 18 km od Tarnowa. Samolot Dakota KG-477 „V” (1586 Eskadra PAF) lądował o godz. 00.07, po trwającym 7 minut rozładunku odleciał, ale bez Retingera, który był obecny na lądowisku, ale nie został na czas doprowadzony do samolotu. Akcją kierował płk. Roman Rudkowski, na polecenie płk. Franciszka Demela miał skontrolować dokumenty zabierane przez Retingera z Polski, kazał więc mu przekazać je łącznikowi, który miał je oddać bezpośrednio na ladowisku. Retinger zakpił z nich, przekazując grubą, zaklejoną kopertę, po jej otworzeniu okazało się, że zawiera plik czystych kartek. W rewanżu odstawiono go na odległy koniec lądowiska, wskutek czego nie zdążył zgłosić się do odlatującego samolotu. W drodze powrotnej z lądowiska, podczas przejazdu przez rzekę Uszwicę, zorganizowano wywrócenie bryczki, Retinger wpadł do wody, co umożliwiło skontrolowanie jego bagaży, jednak nie znaleziono żadnych notatek.\nPróba zatrzymania (także zamachy na Retingera) wynikały wprost z ostrych sporów w Londynie i Kraju co do właściwego kierunku polityki polskiej wobec ZSRR, który przywłaszczył sobie 42,1 proc. terytorium Polski oraz pozbawił wolności 13,7 mln Polaków. Po śmierci gen. Sikorskiego głównym ośrodkiem decyzyjnym Polski została wprawdzie Komenda Glówna AK, ale wśród oficerów nie było jednomyślności co do polityki wschodniej.\nZamach na Retingera\nPo przybyciu Retingera do Warszawy, oddział likwidacyjny KG AK (tzw. „Wapiennik”) kryptonim 993/W, otrzymał depeszę płk Franciszka Demela z poleceniem jego likwidacji jako niebezpiecznego agenta obcego wywiadu, który miał agitować za ugodą z Rosją. Adresat depeszy, płk. Kazimierz Iranek-Osmecki ponoć nie wykonał zadania, ponoć oczekując wyraźnego rozkazu od przełożonego. Gen. Tadeusz Bór-Komorowski był zdecydowanie przeciw. Pomimo tego podjęto co najmniej dwie próby przeprowadzenia zamachu.\nPor. Izabela Horodecka ps. Teresa z oddziału 993/W uczestniczyła w ok. 20 akcjach likwidacyjnych. W kwietniu 1944 jej szef mjr Stefan Ryś ps. Fischer wraz z szefem II Oddziału (wywiad) KG AK płk Kazimierzem Irankiem-Osmeckim zaproponował jej asystowanie Retingerowi w oczekiwaniu na odlot samolotem oraz przed odlotem zasypanie białym proszkiem (wąglikiem?) rzeczy w walizce Retingera. Proszek miał spowodować po kilku tygodniach śmierć. Zapewniono ją, że to rozkaz Naczelnego Wodza gen. Kazimierza Sosnkowskiego.\nPodjęto także próbę otrucia. Wg. historyka Normana Davies’a – Niedoszła zabójczyni dostała się do apartamentu Retingera, zaprawiła trucizną butelkę z lekarstwem, którą tam znalazła, po czym się wycofała, żeby z daleka obserwować efekty. Retinger wrócił, zażył lekarstwo i dostał gwałtownych torsji. Ale ponieważ po chwili przyszedł do siebie, nie podejrzewał niczego poza kłopotami żołądkowymi. Historyk Władysław Bułhak przeanalizował w Wojskowym Biurze Badań Historycznych „Receptę na trucie” opracowaną w przez Wydział Legalizacji i Techniki Oddziału II KG AK dla kontrwywiadu AK. W jego ocenie Retingerowi podano, pozbawioną smaku i zapachu, truciznę „sacharyna Q”. Wywołuje ostry atak polyneuritis, powoduje postępujący paraliż, po kilku dniach śmierć, jest bardzo trudna do wykrycia podczas sekcji zwłok. Kontrwywiad AK dysponował 20 fiolkami tej trucizny.\nWskutek zamachu Retinger miał problemy z poruszaniem się, jego niedowład kończyn leczono w prywatnej klinice „Omega” w Warszawie, przy Al. Ujazdowskich 51, potem w celu ukrycia go został przeniesiony do Kliniki Dermatologicznej przy ul. Koszykowej, na oddział dla chorych wenerycznie. Po dwóch tygodniach 17 lipca wyjechał z Chciukiem do Krakowa, w wynajętym za dwa tysiące złotych łapówki przedziale pociągu. Nastepnego dnia pojechali do Tarnowa, stamtąd z łącznikiem AK na plebanię we wsi Zdrochec. Po tygodniu oczekiwania, tydzień przed wybuchem Powstania Warszawskiego, w nocy 25/26 lipca 1944 dotarli na lądowisko „Motyl”.\nSamolot Dakota KG-477 „V” (267 Dywizjon RAF) z brytyjską załogą (w jej skladzie był też polski pilot F/O Kazimierz Szrajer z 1586 Eskadry PAF), lecący w operacji lotniczej „Most 3′ (Wildhorn III), po drugim podejściu wylądował o godz. 00.23, po pięciu minutach był rozładowany i załadowany. Jednak przy starcie w drogę powrotną, koła samolotu ugrzęzły w podmokłej ziemi, dopiero przy czwartej próbie, po ok. 65 min. pilot poderwał „Dakotę” do lotu. Samolotem odleciał Retinger i Chciuk oraz trzech innych pasażerów, w tym Tomasz Arciszewski. Samolot zabrał zdobyte przez wywiad AK części rakiety V-2 oraz przygotowany przez naukowców konspiracyjny raport w tej sprawie. Po starcie, wskutek uszkodzenia przewodów hydraulicznych, miał problem ze schowaniem podwozia (co zwiększało zużycie paliwa podczas lotu) oraz z automatycznym pilotem. Zbiornik hydrauliczny wypełniono więc… herbatą z termosów oraz innymi płynami, co pozwoliło schować podwozie podczas przelotu nad Tatrami. Piloci lecieli bez automatycznego pilota, trzymając stery na zmianę. Samolot wylądował w Campo Casale szczęśliwie, choć bez hamulców, o godz. 05.43, po locie trwającym (wraz z postojem podczas lądowania) dziesięć godzin 15 minut.\nRetinger w hotelu Dorchester\nW drodze z Brindisi do Londynu samolot otrzymał polecenie lądowania późnym wieczorem 26 lipca w Rabacie, gdzie zatrzymał się premier Mikołajczyk w drodze do Kairu. Retinger wrócił do Londynu w dniu wybuchu Powstania Warszawskiego, umieszczony został w apartamencie hotelu Dorchester, gdzie zmagał się z chorobą. Rychło odwiedzili go minister Eden i gen. Gubbins. Przekazał Brytyjczykom i Amerykanom, że Polska poprze Mikołajczyka w porozumieniu ze Stalinem, nawet jeśli utraci Wilno, choć nie za cenę utraty Lwowa, a także że nie da się utrzymać konspiracji AK pod nową okupacją sowiecką. 5 sierpnia 1944 brytyjskie Foregin Office przekazało te informacje w depeszy wysłanej do Moskwy… 10 maja 1948 król Jerzy VI nadał Retingerowi Medal for Courage in the Cause of Freedom (Medal za Odwagę w Walce o Wolność).\nPo wojnie Retinger otrzymał informacje o próbach zamachu na niego od szefa Oddziału II Sztabu Naczelnego Wodza (pod koniec wojny) płk. Stanisława Gano. 29 maja 1958, podczas posiedzenia Rady Instytutu im. gen. Sikorskiego w Londynie, oskarżył płk Kazimierza Iranka-Osmeckiego o „wydanie na niego dwukrotnie wyroku śmierci”. Gen. Marian Kukiel polecił udzielenia wyjaśnień gen. Borowi-Komorowskiemu i płk. Irankowi-Osmeckiemu, ten ostatni pisemnie zaprzeczył oskarżeniu.\nPodczas pobytu Retingera w Polsce, latem 1944 dokonano kilku politycznych morderstw „żydokomuny”, tj. osób podejrzewanych o ugodową postawę wobec ZSRR. Akcje likwidacyjne miał organizować referat 996, także kierowana przez Witolda Bieńkowskiego ps. Kalski (z Delegatury Rządu), grupa Aleksandra Kelusa, współpracująca z komórką 999 (tzw. „Korwetą”). 13 czerwca 1944 zamordowano mjr Jerzego Makowieckiego i jego żonę, zastrzelono Ludwika Widerszala. 25 czerwca zabito wolnomularza Jana Czarnomskiego, podjęto próbę likwidacji Kazimierza Moczarskiego. Na początku lipca 1944, po donosie do gestapo aresztowano Marcelego Handelsmana i Halinę Krahelską.\nWg. relacji płk. Tadeusza Boguszewskiego, wyrok na Retingera wydała także Grupa Szańca oraz władze Narodowych Sił Zbrojnych, do akcji likwidacyjnej jednak nie doszło. Po przeprowadzonych później śledztwach ustalono, że likwidację Makowieckiego, Widerszala i Czarnomskiego prawdopodobnie przeprowadziła grupa Andrzeja Popławskiego (Odolińskiego), „Andrzeja Sudeczki”, przekonana że likwiduje agentów gestapo. Według niektórych historyków te likwidacje organizowali członkowie NSZ.\nInsygnia wolnomularskie: cyrkiel i węgielnica\nWielka Brytania uważana jest za kolebkę wolnomularstwa, pierwsza loża masońska – Wielka Loża Anglii – powstała tam w 1717 roku w oberży „Pod Gęsią i Rusztem”. Przysługuje jej tytuł Wielkiej Loży Matki Świata, należą doń m.in. członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej.\nPodczas pobytu Retingera we Francji działały 532 loże wolnomularskie, do jednej z nich należał rzeźbiarz Cyprian Godebski, ojciec Cypriana i Misi Godebskiej Edwards-Sert. W jej salonie bywali masoni: André Gide, Paul Valéry, Jean Cocteau, z którym dobrze znal się Retinger.\nWg. wybitnego znawcy dziejów polskiego wolnomularstwa, Leona Chajna, istnieje pod datą 8 lutego 1931 zapis o liście od Séverina Kutnera z loży „Les Rénovateurs” Grand Orient de France (Wielkiego Wschodu Francji), w sprawie „inicjacji Polaków do loży”, a na załączonej liście są nazwiska m.in. Henryka Kołodziejskiego, prof. Stanisława Kota i Józefa Retingera. List potwierdza członkostwo Retingera w paryskiej loży „Les Rénovateurs” oraz wniosek o jego przyjęcie do Wielkiej Loży Narodowej Polski. Warto zauważyć, że Kutner, podobnie jak Wielki Wschód Francji uważał że „nie można wykluczyć bolszewizmu z życia międzynarodowego„. Taka była też opinia Retingera. Według danych brytyjskiego wywiadu należał także do żydowskiej loży „B’nai B’rith” (hebr. – Synowie Przymierza).\nW Polsce dwudziestolecia międzywojennego wielu członków politycznych elit należało do wolnomularstwa. Obóz piłsudczyków popierała Wielka Loża Narodowa Polski, zaś środowisko Sikorskiego należało do Wielkiego Wschodu Francji.\nZdaniem wybitnego oficera polskiego wywiadu Kazimierza Leskiego ps. „Bradl”, informacje pozyskane przez Retingera były istotne także dla masonerii, która już od lata 1944 sygnalizowała konieczność współpracy z Armią Czerwoną. Podczas pobytu w Polsce Retinger spotkał się z wybitnymi polskimi wolnomularzami: Janem Czarnomskim, Henrykiem Kołodziejskim, Zbigniewem Stypułkowskim.\nRetinger miał wstąpić do wolnomularstwa podczas swych studiów w Paryżu, utrzymywał kontakty w Meksyku i Londynie. Działał w Anglii, Francji, Meksyku (w czasie gdy masoneria sięgnęła tam po władzę), w krajach Beneluksu oraz USA – czyli wszędzie tam, gdzie działają struktury wolnomularskie, a wszystkie jego działania były zbieżne ze strategicznymi planami światowego wolnomularstwa.\nWg. Bogdana Podgórskiego „Retinger niewątpliwie należał do masonerii, ponieważ tę zadziwiającą łatwość, jaką posiadał w dostępie do najważniejszych polityków i wybitnych osobistości, mogą wyjaśniać jedynie reguły obowiązujące w masonerii oraz przywileje dotyczące osób posiadających najwyższe stopnie wtajemniczenia w strukturach wolnomularskich lub też w organizacjach, które skupiają wolnomularzy różnych obediencji współpracujących ze sobą w ważnych politycznie i społecznie sprawach„. Warto zaznaczyć, że nie miał problemów np. z uzyskaniem bezpośredniego połączenia telefonicznego z prezydentem USA Roseveltem czy premierem Wielkiej Brytanii Churchillem.\nW liście do dr Luigiego Geddy, prezesa Akcji Katolickiej i przyjaciela papieża Piusa XII, Retinger zaprzecza: „w normalnym funkcjonowaniu Państw i Rządów byłem i jestem absolutnie przeciwny wszelkiej tajnej organizacji politycznej. Dlatego sądzę, że masoneria często brała mnie na cel swych ataków i to właśnie masoni, co zauważyłem wiele razy, rozpowszechniali plotki, według których ja również byłem masonem, aby oddalić mnie od moich przyjaciół„. Ale Tadeuszowi Chciukowi powiedział – Można się domyślać. [że ktoś należy do masonerii]. Wiedzieć nie można, ponieważ żaden porządny mason nie przyzna się do tego, że nim jest.\nDr John Coleman, były agent brytyjskiej MI6, utrzymuje, że Retinger miał 33 (najwyższy) stopień wolnomularskiego wtajemniczenia…\nJesienią 1944 organizował w Londynie cotygodniowe spotkania z ludowcami, chwalił politykę Mikołajczyka oraz namawiał, by spieszyć się z dogadaniem się z Rosją i PKWN… Wkrótce wyjechał do wyzwolonej północnej Francji i Belgii, zaangażował się w Akcję Kontynentalną rządu RP, prowadzoną we wspólpracy z SOE. Planowano włączenie Polaków do powstania we Francji, skoordynowanego z atakiem wojsk alianckich, po inwazji w Normandii.\nPo wojnie, w październiku 1945 przyjechał do Polski, dzięki znajomości z ministrami: Staffordem Crippsem (handlu) i Hugh Daltonem (skarbu) uzyskał brytyjską pomoc rządową dla Polski (odzież, żywność, kuchnie polowe, mosty pontonowe Baileya i in.) wartości ok. 4 mln funtów. Przyjechał do Polski ponownie w grudniu 1945 oraz w marcu 1946. Chcial wejść do rządu lub zostać ambasadorem R.P. w Londynie, zabiegał o włączenie w skład delegacji Mikołajczyka, udającej się do Moskwy na rozmowy ze Stalinem. W ściśle tajnym piśmie szefa NKWD Ławrentija Berii oraz szefa NKGB Wsiewołoda Mierkułowa do Stalina i Mołotowa z 20 kwietnia 1945 przekazano, że „Retinger jest agentem angielskiego wywiadu„. Nie zrealizował zatem swych planów w Polsce, ale uniknął aresztowania.\nRetinger, Warszawa 1945\n7 maja 1946 w Królewskim Instytucie Spraw Zagranicznych (Royal Institute of International Affairs) w Chatham House wygłosił odczyt pt. „Kontynent europejski„, wskazując kulturowe podstawy tradycji jedności Europy jako bazę w procesie jednoczenia kontynentu. Przypomniał, że współcześnie podjęto dwie próby zniesienia podziału kontynentu europejskiego: opartą na „Nowym Porządku” Hitlera i na stalinowskiej ideologii państwa komunistycznego.\n30 sierpnia 1946 opublikował pełny tekst wystąpienia z „Postscript’em” zawierającym wnioski. Postulował najpierw integrację gospodarczą, za którą miała podążać integracja polityczna. Jean Monnet opracowując swe założenia przedstawione w deklaracji Schumana, wyznaczającej początek Unii Europejskiej, mógł uwzględnić koncepcje Retingera. Denis de Rougemont podkreślał – Retinger i Monnet nigdy nie pracowali razem, różnili się metodami dojścia do celu, ale ich działania związane z integracją europejską mają charakter komplementarny.\nRetinger zakładał że integracja europejska będzie przebiegać etapami i obejmie swoim zasięgiem Europę Zachodnią, a w dalszej kolejności, po uwolnieniu się spod wpływów sowieckich, pozostałą część Europy. Uważał również, że Turcja także powinna zostać uwzględniona w procesie integracyjnym. Tą drogą podąża proces integracji państw europejskich. Połączył działania wielu organizacji dążących do integracji europejskiej.\nNa początku 1948 ministrowie spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii i Włoch publicznie zaakceptowali koncepcję europejskiej integracji. 17 marca 1948 w Brukseli podpisano Traktat Brukselski (Pakt Brukselski) ustanawiający Unię Zachodnią (sojusz Belgii, Holandii, Luksemburga, Wielkiej Brytanii i Francji). W kwietniu 1846 utworzono Organizację Europejskiej Współpracy Gospodarczej (Organization for European Economic Cooperation), późniejszą OECD.\nW dniach 7 – 10 maja 1948 odbył się w Hadze kongres, z udziałem 800 delegatów reprezentujących organizacje działające na rzecz zjednoczenia Europy, 12 byłych premierów, 40 byłych i 20 pełniących urząd ministrów, ponad 100 parlamentarzystów, wielu prawników, ekonomistów, naukowców, przedstawicieli Kościołów, związkowców reprezentujących środowiska europejskie. Kongres Haski zapoczątkował utworzenie Rady Europy i powstanie Ruchu Europejskiego.\nInicjator i sekretarz tzw. Grupy Bilderberg (od 30 stycznia 1960 pod nazwą „Spotkania Bilderbergskie„), zwanej przez niektórych „rządem światowym„. To forum poufnego dialogu wpływowych osób na świecie, zainicjowane spotkaniem 25 września 1952 w Paryżu, pod patronatem członka holenderskiej rodziny królewskiej, księcia Bernharda, z udziałem: Retingera, Rykensa, van Zeelanda, Guy Molet, Antoine Pinay z Francji, Sir Colin Gubbins, Hugh Gaitskell z Anglii, Pietro Quaroni z Włoch, Panayotis Pipinelis z Grecji, Max Brauer, Rudolf Mueller z Niemiec, Ole Björn Kraft z Danii.\nW maju 1954, w luksusowym hotelu De Bilderberg (Oosterbeek nieopodal Arnhem, Holandia) miało miejsce pierwsze oficjalne spotkanie najbardziej wpływowych ok. 80 polityków, przemysłowców, finansistów, naukowców z USA i Europy.\nTablica, Kraków ul. Wiślna\nSpotkania organizowane są co ok. 9 miesięcy, za każdym razem w innym miejscu, nigdy dwa razy pod rząd w tym samym kraju. Co cztery lata odbywają się po drugiej stronie Atlantyku, w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Tematykę obrad stanowią najbardziej aktualnie istotne problemy państw i społeczeństw. Na każde spotkanie zaprasza się nowych uczestników, którzy mogli wnieść konkretny wkład do aktualnie omawianych spraw. Oficjalnymi językami spotkań są: angielski i francuski. Wszystkie są nagrywane, sekretariat przygotowuje poufne, niepubliczne raporty. Miejsca spotkań oddawane są do wyłącznej dyspozycji uczestników, ochronę zapewnia policja państwa organizującego dane spotkanie.\nGrób Retingera na cmentarzu North Sheen, Londyn\nFundusze na działalność zapewniają coroczne, dobrowolne wpłaty europejskich i amerykańskich koncernów, m.in. Unilever, Benson, Chemical Industries, BAT Industries, British Petroleum oraz fundacji: Forda, Rockefellera, Carnegie Endowment for International Peace.\nPoczątkowo sekretariat mieścił się w Londynie, po ustąpieniu Retingera z funkcji sekretarza (pod koniec 1959) przeniesiono go do Hagi. Ostatnią konferencją zorganizowaną przez Retingera było spotkanie 18–20 września 1959 w Yesilköy (Turcja). Więcej informacji – na stronie Bilderberg.\nWg. Daniela Estulin’a Retinger należał do najstarszego z istniejących obecnie zakonów rycerskich – Zakonu Maltańskiego. Wiadomo, że należeli do niego także William Donovan, szef wojennego Biura Służb Strategicznych (OSS), po wojnie przewodniczący Amerykańskiego Komitetu na Rzecz Zjednoczonej Europy (ACUE) oraz szefowie CIA: Walter Bedell Smith i Allen Dulles. Gdyby ta informacja była prawdziwa, zaprzeczałaby pogłoskom o wspólpracy Retingera z wywiadem, bo szefowie CIA nie utrzymuja osobistych kontaktów z jakimkolwiek agentem.\nJózef Retinger zmarł 12 czerwca 1960 na raka płuc (palil dużo papierosów), pochowany na londyńskim cmentarzu North Sheen.\nZbigniew Siemaszko – I beg to differ [Józef Retinger]\nw: Instytut Literacki Paryż, Kultura, 1965, nr 12/218, s. 58-66\nZbigniew Siemaszko – List do redakcji [Józef Retinger]\nw: Instytut Literacki Paryż, Kultura, 1966, nr 5/223, s. 157-159\nZbigniew Siemaszko – Retinger w Polsce w 1944 r.\nw: Instytut Literacki Paryż, Zeszyty Historyczne, 1967, nr 12, s. 56-115\nTadeusz Pełczyński – List do redakcji [Retinger]\nw: Instytut Literacki Paryż, Zeszyty Historyczne, 1968, nr 13, s. 233-234\nJan Ciechanowski – Jozef Retinger (1888-1957)\nw świetle raportów brytyjskiego wywiadu z lat 1913 do 1941\nw: Instytut Literacki Paryż, Zeszyty Historyczne, 1982, nr 59, s. 196-205\nHalina Świderska – O Retingerze w archiwum Foregin Office\nw: Instytut Literacki Paryż, Zeszyty Historyczne, 1993, nr 106, s. 226-227\nWładysław Bułhak – Wokół misji Józefa H. Retingera do kraju, kwiecień-lipiec 1944\nw: Instytut Literacki Paryż, Zeszyty Historyczne, 2009, nr 168, s. 3-80\nBogdan Podgórski, „Józef Retinger – prywatny polityk”, Universitas, Kraków 2013, ISBN 97883-242-1974-2\nbiogram Retingera na stronie Spotkań Bilderberg\nOlgierd Terlecki, „Barwne życie szarej eminencji”, KAW, 1981


Volkswagen Golf 5 generacji Hatchback 3-dw. 1.9 TDI BlueMotion MT (105 KM) vs Volkswagen Golf 5 generacji Hatchback 3-dw. 2.0 TDI MT (140 KM) - porównanie cech | Autokult.pl\nVolkswagen Golf 5 generacji Hatchback 3-dw. 1.9 TDI BlueMotion MT (105 KM) vs Volkswagen Golf 5 generacji Hatchback 3-dw. 2.0 TDI MT (140 KM)\n1.9 TDI BlueMotion MT (105 KM) 2.0 TDI MT (140 KM)\n1324 kg 1356 kg\n1880 kg 1870 kg Volkswagen Golf 5 generacji Hatchback 3-dw. 2.0 TDI MT (140 KM) jest lżejszy.\n556 kg 514 kg Volkswagen Golf 5 generacji Hatchback 3-dw. 1.9 TDI BlueMotion MT (105 KM) ma większą ładowność.\n3280 kg 3270 kg\n190 km/h 205 km/h Volkswagen Golf 5 generacji Hatchback 3-dw. 2.0 TDI MT (140 KM) ma większą prędkość maksymalną.\n5.8 l 6.9 l Volkswagen Golf 5 generacji Hatchback 3-dw. 1.9 TDI BlueMotion MT (105 KM) zużywa mniej paliwa w mieście.\n3.8 l 4.7 l Volkswagen Golf 5 generacji Hatchback 3-dw. 1.9 TDI BlueMotion MT (105 KM) zużywa mniej paliwa poza miastem.\n4.5 l 5.5 l Volkswagen Golf 5 generacji Hatchback 3-dw. 1.9 TDI BlueMotion MT (105 KM) zużywa mniej paliwa w cyklu mieszanym.\nod 950 do 1 450 km od 800 do 1 170 km\nVolkswagen Golf 5 generacji Hatchback 3-dw. 1.9 TDI BlueMotion MT (105 KM) vs Volkswagen Golf 5 generacji Hatchback 3-dw. 2.0 TDI MT (140 KM) Porównania i newsy


Śmierć trutniom! | Wylotki na Warszawę\nStyczeń 7, 2014 nasza pasiekaadmin\nOd jesieni nasze pszczoły regularnie wyrzucają z ula – TRUTNIE – czyli samce pszczół. Nie jest to spowodowane niezależnością naszych pszczelich samic od samców, ale bardziej trywialnym powodem jakim jest BEZUŻYTECZNOŚĆ SAMCÓW w okresie zimowoli\nGłównym zadaniem trutnia w pszczelej rodzinie jest zapłodnienie królowej podczas lotu godowego. Lot ten ma miejsce wiosną, tak więc od momentu tego lotu podczas którego oddają swoje nasienie królowej, trutnie stają się już bezużyteczne dla pszczelej rodziny, a co więcej, stają się jej darmozjadami – same nie przynoszą miodu, a zjadają ten przyniesiony przez robotnice. Zjadają go również więcej niż pozostałe pszczoły.\nDlatego też, gdy zaczynają się chłody samce pszczół przepędzają trutnie, które w krótkim czasie giną z głodu i zimna. W naszych pszczelich rodzinach co raz widzieliśmy martwe trutnie leżące przed ulem. Wypędzanie trutni świadczy o zdrowej pszczelej rodzinie, tak więc bardzo cieszyliśmy się na widok martwych samców przed ulem.\np.s. Przyroda pokazała w ten sposób swoją bardzo brutalną, ale i również ekonomiczną stronę – skazując bezużyteczne dla rodziny osobniki na śmierć.\nCIEKAWOSTKA O TRUTNIACH: Wielu pszczelarzy pozbywa się trutni jeszcze w zarodku, ponieważ same nie generują one dla rodziny miodu, ale go jak najbardziej zjadają. My zdecydowaliśmy się jednak na nie zabijanie trutni i pozostawienie tej „brudnej roboty” pszczelim samicom – popierając koncepcję opowiadającą się za pozytywnym wpływem obecności trutni w pszczelej rodzinie na samopoczucie i tym samym efektywność pszczelich samic\n← „Goście w pasiece”\t„Poznajcie Gucia” →\nW sumie: 42674


Nowe mieszkania z tarasem Warszawa Nowa Praga - rynek pierwotny\n● nowe mieszkania 1 pokojowe nowa praga ● nowe mieszkania 2 pokojowe nowa praga ● nowe mieszkania 3 pokojowe nowa praga ● nowe mieszkania z antresolą nowa praga ● nowe mieszkania bemowo ● nowe mieszkania mokotów ● nowe mieszkania bielany ● nowe mieszkania ursus ● nowe mieszkania praga południe ● nowe mieszkania ursynów ● nowe mieszkania żoliborz ● nowe mieszkania śródmieście ● nowe mieszkania wawer ● nowe mieszkania gołąbki ● nowe mieszkania saska kępa ● nowe mieszkania sady żoliborskie ● nowe mieszkania ulrychów ● nowe mieszkania nowe włochy ● nowe mieszkania marymont-kaskada ● nowe mieszkania brzeziny ● nowe mieszkania służew ● nowe mieszkania nowodwory ● nowe mieszkania dzikiej kaczki warszawa ● nowe mieszkania cybernetyki warszawa ● nowe mieszkania krasińskiego warszawa ● nowe mieszkania poloneza warszawa ● nowe mieszkania borsucza warszawa ● nowe mieszkania szałasa warszawa ● nowe mieszkania dobra warszawa ● nowe mieszkania okopowa warszawa\nDOM POD SOWAMI - Okrzei 26 - W sprzedaży mieszkania w Warszawie. W sprzedaży są mieszkania z balkonami, tarasami wielkości dodatkowej od 1,70 do 98,84 mkw. W sąsiedztwie inwestycji DOM POD SOWAMI - Okrzei 26 znajduje się apteka, sklep osiedlowy, centrum handlowe, szpital. Budynek liczy 6 pięter. Aktualnie dostępnych jest 8 lokali wielkości od 55,54 do 135,59 mkw. Inwestycja zlokalizowana jest przy ul. Okrzei 26. Na osiedlu powstały 42 lokale. Inwestycję zrealizował deweloper Fenix Group.\nJagiellońska 27 - Mieszkania na sprzedaż. W ofercie dostępne są 4 mieszkania wielkości od 41,74 do 101,16 mkw. Budynek będzie pięciopiętrowy. Na osiedlu powstanie 12 mieszkań. Inwestycja położona jest pod adresem ul. Jagiellońska 27. Inwestycję sprzedaje firma Fenix Group, termin oddania planowany jest na 2019.\nod 242 280 zł\nMiasto Moje - Nowe mieszkania. Inwestycja zlokalizowana jest pod adresem ul. Marywilska 62. W ofercie dostępnych jest 271 lokali wielkości 31,42 - 88,58 m². Dostępne są mieszkania z balkonami, loggiami, ogródkami, tarasami o dodatkowych metrażach od 3,01 do 71,60 m². Projekt wybudował deweloper Ronson Development. Dla wygody mieszkańców przewidziano plac zabaw, windę, lokale usługowe. W okolicy inwestycji Miasto Moje znajduje się centrum handlowe, klub fitness, market, przystanek autobusowy. W budynku powstało 1475 lokali. Budynek ma 5 pięter.\nSzukam mieszkania na Nowej Pradze, proszę o wybranie i przesłanie oferty.


Prewersje - Fokus - Blisko, coraz bliżej oczekiwań - Muzyka - WP.PL\nFokus w trakcie kariery nauczył się, że wszyscy w przemyśle muzycznym, choćby nie wiem jak przyjacielscy i...\nFokus\t- Prewersje\n2011-02-05, autor: Rafi, megafon.pl\nDziwnie potoczyły się losy członków Paktofoniki (potem Pokahontaz) po zawieszeniu działalności. Uważany za trochę mniej zdolnego Rahim dokonał dużego postępu, zyskując szacunek nawet u tych słuchaczy, których wcześniej nudził.\nFokus wprost przeciwnie. Z pozycji jednego z najlepszych raperów w kraju za sprawą fatalnego albumu "Alfa i Omega" oraz przeciętnych występów gościnnych, spadł do roli niespełnionego solowo twórcy.\nDrugi autorski album jest przełamaniem złej passy artysty z Katowic. Tym razem dostaliśmy wydawnictwo jednopłytowe, z rzetelnie dokonaną selekcją bitów. Zaprosił też tylko dwóch gości, w dodatku nierapujących, tylko śpiewających - Loszę Verę i Gutka. To sprawiło, że longplay "Prewersje" zyskał na spójności. Fokus w mniejszym stopniu niż wcześniej skupił się na technicznych popisach, stawiając na przekaz. Można powiedzieć, że album jest po prostu opowieścią spełnionego życiowo, realizującego swoją pasją 31-latka, który piętnuje denerwujące go zachowania (szczególnie dostaje się nie mającym szacunku do siebie kobietom oraz osobom, które na forach dyskusyjnych podważają jego umiejętności), motywuje młodych ludzi do działania, stara się ukazać pozytywne aspekty życia codziennego. Nic odkrywczego, nic, czego byśmy wcześniej nie słyszeli, ale za sprawą werwy, energii i doskonałego flow Fokusa, słucha się z przyjemnością.\nDo pełnego zachwytu trochę zabrakło, ale i tak eks-członka Paktofoniki możemy pochwalić. Wydostał się z dołka, w który wpadł jakiś czas temu. Fani zawsze wierzący w jego możliwości mają chwilę triumfu.\n"Solidarność" wyraża "umiarkowany optymizm". Porozumienie z rządem coraz bliżej\nLewandowski o współpracy z Piątkiem. "Będzie coraz lepiej. Mamy trochę inny sposób grania"\n~ziobrorobot [2011-02-07 00:36]\nprzypomina mi on slynnego robota prokopa czyli tzw.koparke na dwoch nogach.moge sie oczywiscie mylic,ale personalnie nie jestem zwolennikiem klonow.


Szkolenia video - nowości na naszej platformie akademia.fundacjahs.org - Fundacja Hinc Sapientia\nStrona Główna » archiwum wydarzeń » Szkolenia video – nowości na naszej platformie akademia.fundacjahs.org\nSzkolenia video – nowości na naszej platformie akademia.fundacjahs.org\nNa naszej platformie szkoleniowej pojawiły dwa nowe szklenia: Wprowadzenie do kreatywności oraz ABC medytacji.\nKurs Wprowadzenie do kreatywności prezentuje podstawy pracy nad rozwojem własnej kreatywności i jest jedną z trzech jego planowanych części. Składa się z osiemnastu filmów, poświęconych podstawowym zagadnieniom związanym z kreatywnością. W ramach szkolenia dowiesz się m.in.:\njak tworzyć sytuacje dramatyczne\njakie są typy konfliktów\njak wygląda tzw. podróż bohatera\njakie są zasady tworzenia dobrych scenariuszy\nco to jest myślenie lateralne.\nKurs trwa ponad 3 godziny. Jego autorem jest ANDRZEJ TUZIAK – pisarz i scenarzysta, kolekcjoner piór wiecznych. Absolwent wydziału scenariuszowego PWSTFiTv w Łodzi. Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich od roku 1990. Autor podręczników „Jak pisać scenariusze dla telewizji” – wydawca Ośrodek Szkolenia i Analiz Progr. TVP i „Kurs pisania scenariuszy filmowych” – Europejska Szkoła Kształcenia Korespondencyjnego.\nW latach 1994-1996 prowadził wykłady i ćwiczenia na wydziale filologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach z zakresu scenariopisarstwa. W latach 2006 – 2015 prowadził w Centrum Sztuki Filmowej w Katowicach warsztaty scenariuszowe dla początkujących scenarzystów.\nWięcej szczegółów na temat szkolenia oraz dwa darmowe odcinki znajdziesz tutaj: AKADEMIA\nSzkolenie ABC medytacji skierowane jest do osób, które chciałyby rozpocząć praktykę medytacji, ale nie wiedzą jak się za to zabrać. Poznasz na nim podstawowe techniki relaksacyjne, zasady\nprawidłowego oddychania, pozycje medytacyjne, a także kilka technik medytacji. Dowiesz się także jak medytacja wpływa na nasze zdrowie, na relacje z innymi, na obniżenie poziomu stresu oraz na poprawę samopoczucia i jakości życia.\nZnajdziesz tu także informacje na temat:\nwskazówki do samodzielnej praktyki\nWszystkie proponowane przez nas praktyki mają charakter świecki, nie są związane z żadną konkretną religią ani światopoglądem.\nSzkolenie prowadzą: DOROTA MRÓWKA – autorka książek poświeconych medytacji („Odczarować medytację”, „Medytacja dla zabieganych”) oraz MAGDALENA GRZĄDZIEL – psycholog i terapeuta, która wykorzystuje techniki uważności do pracy z pacjentami.


Tomek Sikora - Biografia\nTomek Sikora Urodził się w 1948 roku, w Warszawie. Wychował się w domu, w którym sztuka była wszechobecna. Matka była malarką, ojciec rzeźbiarzem.\nW 1968 roku zafascynował się ruchem hippisów.\nPożyczyłem profesjonalny aparat, żeby udokumentować pierwszy zjazd hipisów w Kazimierzu nad Wisłą. I o dziwo nowo powstały tygodnik „Perspektywy” przyjął materiał.\nW latach 1971-1981 pracuje jako fotoreporter w tygodniku „Perspektywy”, jest to też okres artystycznych poszukiwań i eksperymentów.\nW roku 1977 tworzy projekt pisma „Propozycje” poświęconego modzie, za które otrzymuje Grand Prix na Konkursie Złocisty Jantar w Gdańsku.\n(…) zdjęcia mody nie muszą (…) polegać na pokazywaniu ubrania, ale mogą być pretekstem do fotograficznej kreacji. Odrealniona przez stylistów modelka zaczyna być piękną perełką, którą powinno się zabrać w świat swojej wyobraźni.\nDotarło do mnie, że najlepiej fotografować wtedy, gdy ludzie po drugiej stronie odgrywają jakieś role, reagują na wydarzenia albo zajmują się sobą, a nie pozują.\nW roku 1979 tworzy projekt „Alicja w krainie czarów”, który w 1980 roku zaprezentowany został na Biennale Młodych w Centrum Pompidou w Paryżu. Od tego czasu prace Tomka Sikory zaczęły pojawiać się w galeriach Europy i USA.\nW roku 1982 wykonuje zdjęcia do kalendarza reklamującego samochód polonez\nDyrektor działu reklamowego FSO, zamawiając kalendarz na rok 1983, postawił mi tylko jeden warunek: nie wolno nam pokazać reklamowanego produktu (karoseria poloneza nie zmieniła się od początku jego istnienia). I tak nadarzyła się okazja, by zrealizować pomysł, który chodził za mną od lat: chciałem pokazać moją ojczyznę jako kraj zupełnie surrealistyczny. Właśnie tutaj ludzie wydawali trzy razy więcej niż zarabiali i chwalili się pracą, w której nic nie robią. Mogłem więc stworzyć sytuacje kompletnie absurdalne – tyle że przez szybę samochodu, widziane z pozycji kierowcy. I bez pokazywania reklamowanego produktu.\nW roku 1982 wyjeżdża do Australii. Prowadzi warsztaty fotograficzne w Victorian College of the Arts oraz zakłada własne studio fotografii reklamowej z Erykiem Fitkau. Wykonuje zdjęcia do kampanii reklamowych w USA, Singapurze, Australii, Nowej Zelandii. Pracuje dla takich firm jak Intercontinental Hotels, Singapore Airlines, Levis i Reebok, Le Shirt, Sheraton, Tioxide oraz pisma „Club 21”.\nKampania dla Le Shirt przynosi mu w 1990 roku tytuł Fotografa Reklamowego Roku w Australii, Oceanii i Południowo-Wschodniej Azji.\nDoświadczenia nabyte w reportażu można później fantastycznie wykorzystać w reklamie.\nUważam, że powinno się robić wszystko, by fotografia robiona na zamówienie była oparta na fotografii autorskiej. Prowadzi do tego bardzo długa droga, ale można ją przejść. Zdjęcie czy plakat nie może ludzi męczyć, musi ich w jakiś sposób rozwinąć. Wiele osób nie pojmuje jaka moc tkwi w reklamie, jak wielka jest jej siła rażenia. To musi być rażenie pozytywne. Reklama musi dać coś społeczeństwu poza tym, że mu wpycha nie zawsze najlepszy towar.\nW latach 1990 -2014 tworzy projekty, których ukonorowaniem jest ponad 50 autorskich wydawnictw, liczne wystawy w wielu krajach świata oraz albumy, między innymi: „Behind the light”, „Fancifull nights”, „Ludzie z mojej dzielnicy”, „Twarzowa kolekcja”, „Nie do wiary, nie do pary”, „Ziemia obiecana”, „Moje Antypody”, „Marocco”„Mury mówią”, „Minął rok” „Przejrzystość rzeczy”, „Alfons Skowronek ex-hibicjonista”.\nOd kilku lat pomieszkuje w małej wiosce nieopodal Kazimierza Dolnego. Poruszająca bliskość wspaniałej natury zaowocowała właśnie opowiadaniem o czterech porach roku.\n(…) gdy pokazuje nam się zwykłą rzeczywistość w postaci dokumentu, nie robi to na nas dużego wrażenia, bo taką ją znamy, ale gdy pokaże się ją w trochę innym zabarwieniu, troszkę zmienioną, zaczyna nas poruszać.\n[Pejzaż, który]opowiada o emocjach, trzeba uzbroić w duszę, w coś, co otworzy oglądającego. Ten płaski obraz nie może być wyłącznie dokumentem wizualnym, musi być na tyle zmieniony, zdeformowany, by wywołać emocje. Jeśli pejzaż zrobi się nieostro, lekko poruszy albo w czerni i bieli, to on oglądającego zaciekawi. Tak robili impresjoniści.\nOstatnie projekty „ Bajko-nurki „oraz „ Na dobry początek” powstały w trakcie warsztatów fotograficznych i miały emanować radością i pozytywną energią.\nAlbumy Tomka Sikory wydane w Polsce:\nTomek Sikora Światłoczuły, SIW Znak, Kraków 2008\nGenius loci. Wilanów,\nŚwińskie opowiastki – książka dla dzieci