27.07.2019 r. (sobota) na przystani kajakowej nad rzeką Narew w Narwi, odbyła się największa impreza teatralna w regionie Puszczy Białowieskiej-11. edycja Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Wertep. Po raz trzeci - Honorowy Patronat nad festiwalem objął Andrzej Duda, prezydent RP. Wertep organizuje Stowarzyszenie Kulturalne "Pocztówka".\nW tym roku widzowie w piknikowym nastroju, mogli zobaczyć np. fantastyczne opowieści o władcy Karkonoszy w scenie „W PIWNICY DUCHA GÓR” i pełne komicznych sytuacji zakończonych happy endem przedstawienie „BAZAR” Teatru Czerwona Walizka, czy wesołe widowisko kostiumowe Teatru Przedmieście „CIRCUS PARADISE”. W wielu spektaklach przejawiał się motyw drogi, jak choćby właśnie w spektaklu „Castaways”, gdzie dwójka bohaterów podróżuje na tratwie przez morze. To opowieść o miłości, podróży oraz byciu na wyspie przez pryzmat historii flamingów. Towarzyszyliśmy w podróży także bohaterom spektaklu „Ostatni pasażer” Teatru Vechoria, który opowiada proste historie znane z codzienności . Chwile śmiechu zapewnił włoski artysta Luigi Giotta w kabaretowym przedstawieniu „SWEET DREAMS” i Cia Emiliano Alessi z Argentyny w spektaklu „In” gdzie to czyściciel butów zmieniał zwykłe czynności w show pełne akrobacji, żonglerki i żartów. Tradycyjnie już, w przerwach między przedstawieniami duet cyrkowców i animatorów kultury, integrował wielopokoleniową publiczność bańkami mydlanymi.\nPiękną scenografię teatralnym przeżyciom stworzyła wystawa kap. To kolejny projekt realizowany przez Pocztówkę „Historie utkane z nici - stare rzemiosło dla przyszłości”\nDziękujemy Agacie Rychcik-Skibińskiej i Dariuszowi Skibińskiemu, organizatorom Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Wertep” i ich wolontariuszom za podarowanie naszym mieszkańcom wspaniałej dawki emocji.


Jaka jest różnica między amortyzatorem a amortyzatorem (Auto i Moto) | Porównania ludzi, przedmiotów, zjawisk, samochodów, żywności i innych.\nWszyscy są przyzwyczajeni do wygodnego i płynnego ruchu, ale niewiele osób wie, co czyni tę maszynę tak miękką. Zawieszenie wielu nowoczesnych samochodów działa tak cicho, że pasażer ledwo odczuwa wibracje podczas uderzenia w pit. Jeden z najważniejszych elementów zawieszenia znajduje się w podwoziu. - amortyzator. Wszystkie uderzenia i wysiłki, które są postrzegane przez koło podczas przejeżdżania przez doły, są przenoszone na amortyzator. Na początku tył samochodu kuca, a przed tyranem. Podczas hamowania można zaobserwować przeciwny obraz.\nAmortyzator służy do łagodzenia drgań pojazdu podczas uruchamiania i hamowania, gdy powstają różne siły działające na pojazd. Amortyzator pomaga tłumić drgania pojazdu wzdłuż osi poziomej, zapewniając w ten sposób płynną jazdę karoserii.\nCała energia kinetyczna przekazywana do amortyzatora jest przekształcana w ciepło. Jego głównym zadaniem jest zapewnienie ciągłego kontaktu koła z drogą.\nAmortyzator składa się z cylindrycznego korpusu z zaworami, tłoka z elementami uszczelniającymi i pręta. Zwykle jest przymocowany do nieruchomej części ciała od góry i przez cichy blok od dołu. Amortyzatory występują w trzech rodzajach:\nAmortyzatory olejowe są najdelikatniejsze, najtańsze i najtańsze. Często są one montowane na samochodach rodzinnych lub samochodach przeznaczonych do jazdy po mieście. Amortyzatory olejowe mają kilka wad, takich jak:\nOlej gotuje się, w wyniku czego szybko przepływa przez komory, zmniejszając w ten sposób tłumienie.\nW chłodne dni lepkość oleju staje się lepka, a jego przepływ spowalnia lub całkowicie się zatrzymuje. Zawieszenie będzie działać bardzo ciężko, dopóki olej się nie nagrzeje..\nPęcherzyki powietrza są obecne w oleju, a gdy amortyzator jest obciążony, to oni zaczną najpierw ściskać, co da spóźnione działanie amortyzatora.\nAmortyzatory wypełnione gazem lub olejem napędowym są zwykle umieszczane w samochodach sportowych, gdzie wymagana jest sztywność podczas jazdy na nierównościach, maksymalna przyczepność kół i toru, a także w celu zapewnienia maksymalnej kontroli pojazdu na zakrętach przy dużej prędkości. Są one mniej zaprojektowane w celu łagodzenia nierówności spowodowanych uderzeniami, ale ich konstrukcja nie pozwala na wrzenie oleju, przez co traci swoje właściwości podczas długotrwałej jazdy w boksach. Amortyzatory gazu i oleju napędowego mają również swoje wady:\nCena to 20-30% więcej ropy.\nSztywność zmniejsza komfort jazdy.\nPodczas długiej jazdy na nierównościach inne elementy zawieszenia samochodu zużywają się bardziej.\nStojak to całe zawieszenie samochodu, które odpowiada za prawidłowe ustawienie kół, utrzymanie ciężaru nadwozia, a także postrzeganie różnych obciążeń bocznych i osiowych działających na samochód podczas jazdy. Stojak składa się ze wzmocnionego cylindrycznego korpusu z zaworami i elementami uszczelniającymi, tłoka ze wzmocnionym prętem, a także może mieć amortyzator ze sprężyną. Podczas mocowania stojaka do nadwozia na górze tworzy się zespół zawiasu, a poniżej zapewnione jest połączenie śrubowe. Pozwala to bagażnikowi dostrzec ogromne siły boczne powstające podczas jazdy.\nGłówne różnice między amortyzatorem a amortyzatorem\nPo pierwsze inaczej węzły mocowania stojaka i amortyzatora. Stojak jest zamontowany w taki sposób, że może zastąpić przegub kulowy i dźwignię u góry i ma sztywne mocowanie u dołu za pomocą połączenia śrubowego, a u góry tworzy zespół zawiasu. Amortyzator u góry jest połączony z ciałem bez ruchu i ma cieńszy pręt niż stojak, a u dołu jest połączony za pomocą cichego bloku. Amortyzator odbiera tylko siły osiowe, a zębatka dostrzega wszechstronne siły, osiowe i boczne, dlatego potrzebna jest pręt o większej średnicy i najmocniejszy korpus.\nW rzeczywistości każda podstawa może być amortyzatorem z naciskiem na zamocowanie sprężyny, tj. amortyzator - integralna część bagażnika. Stojak może przenosić duże wszechstronne obciążenia, a amortyzator tłumi drgania osiowe. Dzięki wzmocnionym elementom i zdolności do przejmowania różnorodnych obciążeń bagażnik zapewnia samochodowi większą niezawodność niż amortyzator. Jednak gdy operacja się nie powiedzie, kontrola nad samochodem zostaje całkowicie utracona, co jest obarczone poważnymi konsekwencjami. Jeśli amortyzator działa nieprawidłowo, obciążenie elementów zawieszenia wzrasta, jednak można nadal poruszać się z lekkim dyskomfortem.\nAgawa i aloes są roślinami z rodzaju aloesu. Ten rodzaj jest znany od starożytnych cywilizacji. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 1750 rpne e. W tamtych czasach suchy sok był...


Evertiq - Astri Polska w misji JUICE\n© Pixabay Przemysł elektroniczny | 06 września 2017\nAstri Polska w misji JUICE\nCelem misji JUICE będzie dokładne zbadanie trzech księżyców Jowisza: Ganimedesa, Kallisto i Europy. Ważną rolę w przygotowaniach odgrywa polska firma, która zajmuje się testowaniem elektroniki i przewidywaniem możliwych scenariuszy.\nWedług raportu fundacji Space Foundation „The Space Report 2017: The Authoritative Guide to Global Space Activity” wartość globalnego rynku kosmicznego wyniosła w 2016 r. 329 mld dolarów. To wzrost o 6 mld dolarów w porównaniu z 2015 r., co jest głównie efektem wzrostu w sektorze komercyjnym. Amerykański rząd wydał na inwestycje kosmiczne w 2016 r. 44 mld dolarów, podczas gdy pozostałe kraje przeznaczyły na te cele 32 mld dolarów. Jednym z efektów tych inwestycji jest sonda JUICE, czyli Jupiter Icy Moon Explorer. – Misja JUICE jest jedną z kluczowych misji ESA. Polega ona na badaniu księżyców Jowisza. Wystrzelenie sondy ma nastąpić w 2022 roku, a w 2030 roku ma nastąpić samo badanie. Astri Polska skupia się na budowaniu algorytmów do walidacji i testowania podsystemów sondy, jak również elektroniki do tejże walidacji, co pozwoli na przetestowanie i wprowadzenie odpowiednich poprawek przed rozpoczęciem misji, czyli zabezpieczenie się przed pewnymi odchyleniami od normy, jakie mogłyby nastąpić – opowiada agencji informacyjnej Newseria Innowacje prezes firmy Astri Polska Jacek Mandas. Według założeń Europejskiej Agencji Kosmicznej najważniejsze zadania sondy JUICE to poszukiwanie wody w stanie płynnym pod powierzchnią każdego z tych trzech obiektów kosmicznych oraz poszukiwanie na nich śladów życia. Astri Polska ma odegrać ważną rolę w przygotowaniu oprogramowania i elektroniki, które pozwoli sondzie wytrzymać w warunkach panujących na księżycach Jowisza. – Kodujemy algorytmy, które następnie są importowane i ładowane na elektronikę, której elementy również budujemy. Ta elektronika jest podłączana do podzespołów sondy i przeprowadzane są scenariusze testowe zachowania się na orbicie, zachowania się przed launchem i w trakcie prac. Na tej podstawie wypracowywane są poprawki, korekty wprowadzane przed startem, bo nie ma tutaj drugiej próby – tłumaczy Jacek Mandas. Dzięki pracy polskiej firmy możliwe jest wykrycie wszelkich odchyleń w działaniu podzespołów elektronicznych oraz zbadanie ich niezawodności i zachowania w warunkach symulujących środowisko kosmiczne w różnych scenariuszach. Pozwoli to na wyeliminowanie ewentualnych błędów jeszcze przed startem sondy. – Symulowanie zachowania sondy w specyficznych scenariuszach to jeden z głównych celów sektora naziemnego. Każdy z algorytmów, które budujemy w ramach tego akurat projektu, przewiduje inny scenariusz zachowania się sondy czy jej podzespołów, próbując wymusić błąd czy złe zachowanie, które należy wyeliminować przed rozpoczęciem misji – dodaje ekspert. Źródło: Newseria Innowacje


Bluza posiada luźną formę z dopasowanymi rękawami zakończonymi dziurką na kciuka. Kieszenie w szwach bocznych. Bardzo ciepła i miła w dotyku. Rękawy, oraz wnętrze komina są uszyte ze średnio szarej dzianiny.\nKOLOR: Cream; rękawy oraz wnętrze komina dzianina średnio szara


Szyna na palec typ ?u? - Medtex\nSzyna jest zaprojektowana tak, aby zapewnić silną ochronę wokół rannego, zwichniętego, złamanego, chirurgicznie operowanego, palca. Poprzez lekką konstrukcję i miękką wyściółkę zapewnia wygodne użytkowanie. Dostępne w różnych rozmiarach, dostosowane do indywidualnych długości palców.\n? mocujące taśmy obwodowe\n? lekka, ale solidna konstrukcja\n? łatwy do nakładania lub usuwania\n? przyjemna estetyka\n? dobrze wentylowany\nS poniżej 5


Przyspieszony remiks Grimes - Newsy - Barock.pl\nPrzyspieszony remiks Grimes\n8 stycznia 2019, 19:43, new musical express, dd\nGrimes wypuściła remiks kompozycji "We Appreciate Power".\nPiosenka miała premierę w listopadzie. "We Appreciate Power" to pierwsza zapowiedź nadchodzącej, piątej płyty Grimes. Utwór napisany jest z perspektywy feministycznej sztucznej inteligencji Propaganda, która wykorzystuje muzykę, taniec, seks i modę, by propagować sztuczną inteligencję. - Już poprzez wysłuchanie tej piosenki, pokażecie głównodowodzącym sztuczną inteligencją, że ich popieracie - wyjaśnia artystka w komunikacie prasowym.


Pokrowce do samochodu MERCEDES 1838 | TIR-Shop\n» Pokrowce do samochodu MERCEDES 1838\nPokrowce do samochodu MERCEDES 1838\nOferujemy Państwu pokrowce na siedzenia z zagłówkiem regulowanym do samochodu ciężarowego typu MERCEDES 1838. Wykonane zostały z estetycznego i odpornego materiału I gatunku. Uszyte na miarę pasują do konkretnego modelu tira. Charakteryzuje je duża wytrzymałość na ścieranie i inne aspekty użytkowania. Pokrowce uchronią twoje fotele przed zniszczeniem i zabrudzeniem. W zestawie znajdują się dwa pokrowce. Można je prać w temperaturze 40ºC.


Na rynku istnieje wiele firm solarnych zajmujących się produkowaniem paneli fotowoltaicznych. Producenci paneli fotowoltaicznych, które są używane w instalacjach słonecznych, zajmują się najczęściej produkcją monokrystalicznych or\nDodane: 07-09-2020 06:43\nSklep prowadzący sprzedaż produktów potrzebnych do instalacji słonecznych często posiada w swojej ofercie wiele rodzajów paneli fotowoltaicznych. Na rynku istnieje wiele firm solarnych zajmujących się produkowaniem paneli fotowoltaicznych. Producenci paneli fotowoltaicznych, które są używane w instalacjach słonecznych, zajmują się najczęściej produkcją monokrystalicznych oraz polikry\nBądź nowoczesną kobietą - kupuj onlineCzy warto naprawiać rtv i agd? Koszty i cenyCzy wiesz jak pożyczć meble żeby później tego nie żałować?Klimatyzacja - zadbaj o serwisProfesjonalny informatyk w cenieCiekawe informacje o saunachCzy można przetransportować maszyny rolnicze w nocy?Upiększanie elewacjiKilka faktów i ciekawostekPolskie prawo bywa skomplikowaneGabinet dentysty. Kiedy warto się wybrać?Tilstanden til v?re tenner under lupenOni Już Wiedzą Jak dokonać rozwodu, Odbierz Dostęp Zanim O 5:5 System Wyłączy RejestracjęPrawo w PolscePrinting is a simple matter Metody i sposoby leczenia SMJak czyścić dywan?Printing is a simple matter Issues with water pipesJak znaleźć dobrego prawnik?Kilka ogólnych porad o wizycie u dentystyKrótka naprawa komina? TO możliwePorządek i organizacja miejsca w szafie, torebce i kosmetyczcePlany dobrego biznesuCzyste i bezpieczne sprzątanieJęzyk BułgarskiJak uczyć bhp - ważne zmianyOgrody duże i małePlumbing issuesTrening z suplementacją


Nicky Hayden wróci na Suzuka 8 Hours po 13 latach? – MOTOGP.PL\nHome / WSBK / Nicky Hayden wróci na Suzuka 8 Hours po 13 latach?\nNicky Hayden wróci na Suzuka 8 Hours po 13 latach?\n3 czerwca 2016\tkomentarze 2 297 Razy\nHonda ma nadzieję, że uda jej się nakłonić Nicky’ego Haydena do występu w wyścigu Suzuka 8 Hours. Konkurencja pod postacią broniącej zeszłorocznego zwycięstwa Yamahy wytoczy ponownie ciężkie działa – w składzie znów znajdzie się Pol Espargaro, wspierany przez Alexa Lowesa.\nHayden, mający na koncie mistrzostwo MotoGP z 2006 roku, dołączył do składu Hondy w WSBK w tym sezonie. Ma już jedno zwycięstwo, odniesione w mokrych warunkach na malezyjskim Sepang.\n“Oczywiście, priorytetem Nicky’ego jest World Superbike, ale mamy nadzieję, że będziemy go mieć w składzie na Suzukę. Wciąż nie ma potwierdzenia. Mamy nadzieję, że wszystko będzie jasne do końca czerwca.” – powiedział jeden z członków HRC.\n“To jedna z kandydatur, oczywiście bylibyśmy dumni, gdyby pojechał w 8 Hours, ale ostateczna decyzja należy do HRC.” – dodał z kolei rozmówca z zespołu Ten Kate Racing, który jest fabryczną ekipą Hondy w WSBK.\nNicky Hayden ma na koncie jeden występ w 2003 roku w Suzuka 8 Hours. Wtedy jednak, startując w parze z Ryuichim Kyonarim, nie udało się dojechać do mety: mimo doskonałych kwalifikacji, Amerykanin upadł na pierwszym okrążeniu na rozlanym oleju. Miał startować w 2007 roku, ale postanowił skupić się na obronie tytułu w MotoGP. W zeszłym roku Honda zaangażowała w start Casey’a Stonera, który także nie ukończył wyścigu.\nSuzuka 8 Hours jest najbardziej prestiżowym z wyścigów długodystansowych. Co roku na jego starcie pojawia się duża grupa zawodników, mających doświadczenie w MotoGP czy World Superbike.\nnicky hayden suzuka 8 hours wsbk\t2016-06-03\nTagi: nicky hayden suzuka 8 hours wsbk\n4 czerwca 2016 at 23:52\nCiekawe czy Hayden się zgodzi, w sumie wieki temu brał udział w tym wyścigu. Czekam aż potwierdzą van der Marka i Takahashiego, to chyba najlepszy wybór dla Hondy tym bardziej, że razem 2 razy już na Suzuka 8H zwyciężyli.\n4 czerwca 2016 at 23:54\nOgólnie im więcej zawodników MotoGP/WSBK, tym ciekawiej :)


Sprzedam mieszkanie ,pierwsze piętro i duży balkon.\nID ogłoszenia: 217853\nNr oferty: DOM-ELKA-LOK-DS-724\nData publikacji: 2021-04-07 15:26:04\nOferujemy Państwu do sprzedaży wolnostojący dom położony w miejscowości Krzycko Wielkie w bardzo urokliwym miejscu, w bliskim sąsiedztwie lasów, w niedalekiej odległości od Jeziora Krzyckiego, ... 290000 PLN\nOferujemy Państwu do sprzedaży wolnostojący dom położony w miejscowości Krzycko Wielkie w bardzo urokliwym miejscu, w bliskim sąsiedztwie lasów, w niedalekiej odległości od Jeziora Krzyckiego, w pięknym i w spokojnym miejscu .\nDom o powierzchni użytkowej 68 m2 + strych , powierzchnia całkowita około 100 m2 , położony na dużej działce o pow. 2500 m2 .\nBudynek mieszkalny składa się na parterze z 2 pokoi, kuchni, skrytki, łazienki , klatki schodowej i przedpokoju .\nNad parterem jest duży strych z możliwością jego adaptacji , mała piwniczka w której znajduje się piec centralnego ogrzewania węglowego .\nBudynek wymaga małego remontu , dom ocieplony styropianem, dach po remoncie kryty blachodachówką.\nW pokojach na podłogach założono panele, okna stare drewniane , w łazience płytki na podłodze .\nOgrzewanie tradycyjne, węglowe (rurki miedziane) z możliwością zrobienia ogrzewania gazowego.\nBardzo duża działka cała ogrodzona, w części zadrzewiona brzozami i sosnami , ogród trochę zarośnięty, nieco zaniedbany .\nPoza domem mieszkalnym , nieruchomość zabudowana jest jeszcze budynkiem gospodarczym , również do remontu.\nMedia na działce : woda, prąd, szambo.\nDroga dojazdowa utwardzona asfaltem , w drodze przed posesją jest sieć kanalizacyjna , we własnym zakresie trzeba wykonać przyłącze do budynku , oraz sieć gazowa również w drodze .\nTransakcja: sprzedaż Powierzchnia m2: 100 Ilość pokoi: 2\nDo końca emisji ogłoszenia pozostało: 18 dni 17 godzin 20 minut


Mieszkanie na Ukrainie\nFascynujące aspekty nowoczesności\nTe 300 metrów wygodnej nowoczesności zaprojektowała pracownia Azovskiy&Pahomova Architects. Ukraiński pomysł na architekturę nie różni się niczym od wzorców znanych z krajów zachodu. Elegancja, dobra jakość materiałów, podział przestrzeni na strefę odpoczynku i strefę aktywną, wyciszone kolory sąsiadujące z bardziej dynamicznymi akcentami tworzą współczesną wersję luksusu.\nŁazienka to kontrast drewnianej podłogi i futurystycznych form. Nowoczesna, geometryczna wanna wtopiona w nieskromną biel ciekawe urozmaiconych płytek? Być może właśnie taka łazienka jest waszym marzeniem.\nCentralnym punktem apartamentu jest pokój dzienny: otwarty, o imponującym rozmiarze, słoneczny, o jasności podkreślonej bielą. Pozbawiony zbędnej zdobności narożnik wzbogacono kolorywmi poduszkami. Pokój idealnie dzieli się przestrzenią z jasną sypialnią. Ogromne, sięgające od sufitu do podłogi okna zapewniają naturalne doznania.\nPracownia o nowoczesnym wyglądzie elektryzuje ciekawym regałem i piękny, połączeniem koloru ściany z beżem mebli. To, podobnie jak salon, przestrzeń publiczna, w której nawet goście nie poczują się nie na swoim miejscu.\nW pokoju dziennym udanie zintegrowano regał z szafką rtv. Płaski telewizor jest wtopiony w biały panel, głębokie szuflady pomagają zachować porządek. Z tą nowoczesnością splata się bardziej tradycyjna kompzycja półek z książkami.\nWiklinowe ozdoby i efektowna ściana upstrzona ogromnymi kwiatami to przykład na to, jak ozdoby w skali makro pasują do nowoczesnej prostoty kolorów i form.\nKuchnia jest, w porównaniu z pozostałymi pomieszczeniami, stosunkowo niewielka. Od razu widać, że została pomyślana jako przestrzeń prywatna. Pięknnie ozdobiona ściana równowarzy się z ujmującą prostotą szykownych mebli. Mały stół jest zarezerwowany na rodzinne posiłki.\nW tym pokoju możemy przenocować gości, Ciekawa tapeta imituje drewno, jej szarość dobrze komponuje się z żywszym fioletem.\nRównież sypialnia jest prywatnym miejscem domowników. Dość nietypowy, jak na ten pokój kolor - soczysta zieleń - udanie "ubrał" jasny pokój w przyjazną atmosferę. Zaskakuje efektowna prostota: ciepły koc w połączeniu z ozdobnym zagłówkiem wnosi naprawdę wiele.


* MYŚLI NIEUCZESANE * Rozdz.2\nRankiem obudził mnie dzwonek do drzwi. Ociemniała po omacku, w koszuli nocnej szłam w stronę drzwi. Gdzieś w okolicach lustra oświeciło mnie, że może to być Rafał! Nie, przecież nie może tutaj być. Tutaj jest Aśka! Mimo wszystko związałam włosy frotką, bo były w wyjątkowym nieładzie. Drzwi otworzyłam po trzecim dzwonku. Nie wiem sama czy cieszyłam się na to spotkanie z Rafałem. Improwizowałabym. Ale byłam pewna, że nie byłoby to spotkanie polegające na rzuceniu mu się na szyję i wykrzyczeniu przez łzy: przepraszam, że ci nie ufałam. O nie! Jeżeli ktoś ma mnie przepraszać, lub coś tłumaczyć to jest to tylko i wyłącznie on.\nJeszcze zanim otworzyłam drzwi usłyszałam spokojny, stateczny głos.\n-Cześć, przyjechałem po Aśkę, jest już gotowa?\nZa mahoniowymi drzwiami stał Marek, kuzyn mojej przyjaciółki z wielką torbą zawieszoną na ramieniu. Tak wcześnie? Myślałam, że przynajmniej do południa posiedzimy.\n-Cześć, Marek. Wchodź otworzyłam szerzej drzwi. -Co tak wcześnie przyjechałeś?\n-Już na święta mnie przywiało. Zresztą nie tylko mnie... w samochodzie czeka jeszcze Mama i Emilka...\nPrzytaknęłam i z powrotem zamknęłam drzwi na klucz. Kazałam mu usiąść w kuchni, bo zazwyczaj tam przyjmowało się wszystkich gości. Potem poszłam do pokoju gościnnego przy okazji uderzając się w ścianę.\nAśka również na wpółprzytomna dotoczyła się do kuchni.\n-Maruś, porąbało cię? Tak wcześnie?- rzuciła z pretensją ziewając okazale. -Kto cię przysłał? FBI, KGB, CNN, BBC czy jeszcze co innego?\n-O ile się nie mylę KGB już nie istnieje. Przysłała mnie siła wyższa do której nawet ty musisz się dostosować. Twoja Mamusia tj. spółka z nieograniczoną odpowiedzialnością...\nAż się uśmiechnęłam przysłuchując się ich rozmowie. Brzmiała tak beztrosko... dawno z nikim tak nie rozmawiałam. Robiłam kanapki, a Asia poszła się ubrać. Marek był wysokim chłopakiem w zupełnie innym typie, jaki ja preferowałam. Chodził w szerokich spodniach, obszernych bluzach, był ogolony na zapałkę i pod nosem nucił kawałki Molesty. Pracował gdzieś w warsztacie mechanicznym, był absolutną złotą rączką i okropnie irytował mnie tym mruczeniem hip hopu pod nosem.\nZjedli śniadanie i wyszli około 9.\nZnów zostałam sam na sam z własnymi myślami. Puściłam radio i wyglądałam przez okno. Marek obładowany kilkoma bagażami szedł przez podejście z Aśką u boku. Dziewczyna cały czas go poszturchiwała. Aśka była namolna - nie wiedziała kiedy coś jest niestosowne. To właśnie mnie w niej denerwowało. Nagle zobaczyłam, że na ulicy, pod moją furtką zatrzymuje się wiśniowy Lanos. Serce momentalnie podskoczyło mi do gardła, bo Marek z Asią nie przeszli nawet połowy podjazdu i konfrontacja była nieunikniona.\nStałam i tępo wpatrywałam się w jakiś krzak w ogrodzie. Nie mogłam Asi zawołać do domu, nie mogłam wygonić Rafała. Kurde! Kopnęłam nogą w szafkę. Znów ta niemoc. Beznadziejna niemoc. Już nawet nie myślałam o tym co zrobię, kiedy stanę z Rafałem twarzą w twarz...\nJak to się wyda...\nUsiadłam na taborecie przy stoliku, gdzie zwykle jadaliśmy obiady, podparłam głowę dłońmi i czekałam na dalszy rozwój wydarzeń. Na polu było smętnie, a dodatkową okropną informacją było to, że nie było śniegu. Szykowała się bez śniegowa zima. Jak byłam mała święta zawsze kojarzyły mi się ze śniegiem. A teraz? Teraz na polu będzie można będzie jako oznakę świątecznego nastroju zaliczyć niemieckie choinki i tandetne amerykańskie światełka.\nDźwięk dzwonka do drzwi.\nOlśnienie. Przecież za nimi stoi Rafał! Czyli trzeba się szybko zerwać, pobiec do nich, otworzyć i pocałować wychowawcę na powitanie. Potem emocje opadły. Pierwszy dzwonek przebrzmiał. Drugi również. Aśka z Markiem już odjechali, a ja nie miałam najmniejszej ochoty podnieść się z niewygodnego, twardego taboretu.\nChwila przerwy, a potem trzeci dzwonek. Ciekawe czy czuje się winny?\nPowiem szczerze, że całkiem przyjemne było ważenie każdego dzwonka i świadomość, że za drzwiami stoi obwiniający się Rafał. Głupia byłam, że tak postępowałam, ale czy ktokolwiek może zrozumieć kobietę? Zauważyłam nawet że czasem kobieta kobiety nie potrafi zrozumieć.\nPodeszłam majestatycznie do drzwi i przekręciłam klucz. Otworzyłam.\n-Agnieszka, co ty za cyrki odstawiasz?- zapytał na powitanie i już chciał mnie przyciągnąć do siebie, ale w ostatnim momencie zrobiłam krok w tył.\n-Gniewasz się na mnie? Powiedz o co, a wytłumaczę.\n-A więc na wszystko masz wytłumaczenie?\n-Nie mam nic na sumieniu, więc się niczego nie mogę obawiać. Widziałaś, że spotkałem twoją przyjaciółkę, a moją uczennicę- zaakcentował to ostatnie.\n-Widziałam- przeszłam do kuchni. Rafał bez gestu zapraszającego poszedł za mną, wcześniej zamknąwszy drzwi. Czuł się jak u siebie. Ciekawe dlaczego? Albo dlaczego ja u niego nie czułam się jak u siebie?\n-Nie interesuje cię co jej powiedziałem?- teraz on sobie wyraźnie pogrywał.\n-Co cię pokusiło, żebyś tak z rana przyjeżdżał, co? Na każdego się mogłeś naciąć!\n-Oj przepraszam, faktycznie! Nie mam pojęcia kogo do siebie na noc spraszasz. Powiedziałem, że zanosiłem ci opowiadanie z którego oceną zalegałem z dawna z dawien. Wszyscy wiedzą że poloniści zawsze ci dodatkowe prace oceniali.- zasunął swoją kurtkę skórzaną i ponownie skierował się ku drzwiom. -Powiedziałem ci to dlatego, że takie same wersje mogą być pomocne.\nSłuchałam go uważnie, prawie tak bardzo, jak go słuchałam, gdy omawialiśmy "Piosenki" Stachury. Byłam ciekawa co będzie dalej i miałam świadomość, że autor może mnie w każdym momencie zaskoczyć. Że w każdym momencie mogę znaleźć jakieś nie pasujące z pozoru słowo, by potem odnaleźć jego dopełnienie. Chciałam się do niego przytulić, ale najzwyczajniej w świecie nie mogłam. Nie mogłam, nie umiałam - sama nie wiem. Wczoraj i dziś chyba milion razy mówiłam "sama nie wiem". Bo i nie wiedziałam... nie wiedziałam nic. Nie znałam nawet jego zamiarów wobec mnie, chociaż kiedyś, podczas spaceru po plantach dokładnie mi powiedział, że mimo wszystko będziemy razem.\n-Agnieszka, w co ty się bawisz? Nie wmawiaj sobie nic, co nie miało w rzeczywistości miejsca. I przepraszam, że ci to mówię, ale nie baw się we wszystkowiedzącą arogantkę, ok.?\nCzułam się jak w trakcie nagonki na moją osobę. Wszyscy przeciwko mnie, z tym, że tymi wszystkimi była jedna osoba. Czułam się jak pod ostrzałem. Nie chciałam, albo nie miałam siły ostro odpowiedzieć. Spuściłam wzrok wyznaczając koniec dyskusji.\n-Mam sobie pójść?- zapytał.\nWzruszyłam ramionami nie podnosząc głowy. Obserwowałam nieregularny parkiet z wieloma zarysowaniami. Kuchnia wypełniła się jego perfumami. To dziwne, ale wszędzie, gdzie się pojawiał, towarzyszył mu ostry zapach perfum. Wszędzie.\n-Ok., nie ma sprawy...- podszedł do drzwi i położył dłoń na klamce. Potem momentalnie się odwrócił się w stronę kuchni. Ja pierwsza nie mogłam przeprosić... on się pierwszy na to zdobył!\nBył ode mnie oddalony o niecały metr. Nasze ramiona prawie się stykały. Cieszyłam się, że to już koniec i nie muszę udawać wielce obruszonej "arogantki". Przymknęłam oczy i czekałam, aż mnie pocałuje. Nic takiego jednak się nie stało...\nPołożył swój neseser na stole kuchennym i wyciągnął z niego jakiś woreczek.\n-Trzymaj- podał mi porysowane pudełko płyty. -Myślę, że chciałabyś to obejrzeć. Ze mną, czy beze mnie...- wzięłam je do ręki, obejrzałam, a potem położyłam na stole. Znów mnie zadziwił, ale tym razem się na nim zawiodłam...\nPatrzyłam mu natrętnie w oczy.\n-Z tego ostatniego sprawdzianu dostałaś plus cztery. Gratuluję. Najlepsza ocena w klasie.\nZabrał teczkę i wyszedł.\nMyślałam, że takie zjawisko występuje tylko w książkach ;), ale nie potrafiłam ani zrobić kroku, ani cokolwiek powiedzieć. Spojrzałam przez okno. Rafał szedł zdenerwowany w stronę furtki wymachując neseserem.\nUsiadłam jak zwykle na blacie i zasunęłam zasłony. Zaczął padać deszcz, a ja czułam się całkowicie przygnębiona. Jednak byłam pewna, że pogodzimy się z Rafałem. Tylko kiedy...?\nJutro szkoła. Na trzeciej lekcji język polski. Przymknęłam powieki, pod którymi nagromadziły się łzy. Obiecałam sobie kiedyś, że nie będę płakała przez faceta. Ale czym były idiotyczne postanowienia wobec rzeczywistości?\nZnów radziłam sobie sama. Po południu pojechałam na zakupy, bo lodówka była prawie pusta. Kupiłam kilka bułek, kilka codziennych produktów, frytki błyskawiczne i pizzę. Pochodziłam trochę po pasażu. "Pochodziłam" to było odpowiednie słowo. Rzadko kiedy spoglądałam na kolorowe wystawy. Wszechobecny, tandetny nastrój świąteczny nie udzielał mi się ani trochę. Ludzie robili zakupy na święta, a ja z małą reklamówką przechodziłam obok matek z dziećmi, szczęśliwych par, rodzeństw i rodzin, które wybrały się na wspólne zakupy. W końcu Wigilia już za kilka dni. U nas pewnie i tak wszystko będzie na ostatnią chwilę. Jak zwykle zresztą.\nCzas zleciał wyjątkowo szybko na rozmyślaniu. Nim się spostrzegłam, była już 15. Wróciłam do domu i zmęczona wrażeniami od razu zasnęłam. Rzuciłam się na łóżko i wreszcie nie myśląc o niczym zatopiłam się w fałdach granatowej pościeli w małe żółte słoneczka i księżyce.\nMój pokój był urządzony w temacie "niebo". Ściany były błękitne, pooblepiane fluorescencyjnymi gwiazdeczkami. Meble również. Wieczorem wyglądały imponująco, zaś za dnia były prawie niewidoczne. Telefon dzwonił kilka razy. I domowy i komórka. Na telefonie komórkowym po prostu nie odbierałam rozmów od Rafała. Raz dzwoniła mama. Powiedziałam jej, że jestem w centrum z Aśką, dlatego nie odbieram telefonu domowego.\nNa zmianę śpiąc i pijąc herbatę dotrwałam do 20. Rzadko oglądałam telewizję, więc nie miało sensu oglądać kolejnego odcinku serialu, z którego i tak nic nie wiedziałam. Nie miałam również zamiaru wtajemniczać się. Zaczęłam czytać książkę. Przez przypadek natrafiłam na jakąś książkę Siesickiej. Jeszcze z czasów mojej mamy. Zawsze jak cierpiałam, musiałam wycierpieć się do cna.\nNazywałam to moralnym, bądź psychicznym masochizmem. Słuchałam smętnych piosenek, czytałam książki o miłości itd. Jednak Siesicka była zupełnie czymś innym. Podziwiałam tą kobietę za styl i stateczność w pisaniu książek. Zazdrościłam jej tylu wydanych dzieł, jednakże wiedziałam, że nawet nie spróbuję jej dorównać. Zazdrościłam jej też tego, że po tylu latach jej książki są wznawiane. Tak - chciałam być pisarką. Ale to niestety były mrzonki, które ani trochę nie imały się do rzeczywistości. W rzeczywistości chciałam studiować psychologię społeczną, choć wszyscy mi to rozradzali. Ewentualnie chciałabym pracować z ludźmi uzależnionymi.\nKsiążkę skończyłam o 1, a potem odrobiłam zadania domowe. Wypiłam kawę i przystąpiłam do oglądania filmu. W głębi serca miałam nadzieję, że film będzie beznadziejny. Podczas oglądania go, czasem spoglądałam na puste miejsce na kanapie. Cały czas wydawało mi się, że ktoś obok mnie siedzi. Ledwo co się spostrzegłam po policzkach kapały mi łzy i nie mogłam oderwać wzroku od ekranu. Podczas ostatnich dziesięciu minut czułam wielką wyrwę w sercu. Kiedy minęły ostatnie napisy i cudowna muzyka położyłam się na wznak na łóżku. Godzinę wpatrywałam się w sufit i rozmyślałam o filmie. Nie o sobie, ale o bohaterach. Dawno nie widziałam tak pięknego filmu i okropnie żałowałam, że nie ma obok mnie Rafała.\nNie mogłam zasnąć. Koło 6 obudzili mnie rodzice. Nie mówiłam im, że już wstałam. Po prostu leżałam i drzemałam. O 7 wszyscy z powrotem wybyli z domu. Strasznie często byłam sama w domu. Chyba już od 11 roku życia. Mama i tata byli właścicielami firmy kosmetycznej, która ostatnio miała duże kłopoty. Zostawali więc czasem po godzinach. Karolina kończyła studia. Ostatni rok pedagogiki.\nLekcje zaczynały się o 8:45. W szkole byłam jako jedna z pierwszych osób z mojej klasy. Miał być dzisiaj sprawdzian z matematyki. Przed rozpoczęciem powtarzałam z Aśką trygonometrię.\n-Jak zwykle nie umiem- powiedziała zakrywając dłonią oczy. -Jak dostanę 1, to mnie starzy z domu wyrzucą!\nNie przekonywałam jej, że będzie dobrze, bo sama nic się nie uczyłam. A nasza matematyczka była okropnie zasadnicza i skrupulatna. Matematyka była jedyną lekcją, na której nikt nie myślał o odpisywaniu.\n-Jak już nas z domu wywalą, to może zamieszkam w parku w namiocie?- zapytałam.\n-Kto wie... kto wie. Ja jednak wolę mój żółty pokój i stare meble. Zżyłam się z nimi psychicznie... dzień dobry!- krzyknęła. Odwróciłam się i zobaczyłam Rafała idącego korytarzem w naszą stronę. Nie śmiał się, nie miotał uwagami dookoła, nawet czasem nie odpowiadał na powitania. Sunął jak czarna chmura gradowa.\n-Dzień dobry, Agnieszka, mogę cię prosić na moment?- zapytał patrząc mi natrętnie w oczy.\n-No nie bardzo, muszę się uczyć. Piszemy sprawdzian z matematyki...\n-Ojj, to nie dobrze- przywołał beztroski ton, a charakterystyczny dla niego zwrot "ojj" przypomniał mi sobotę. -A może jednak?\n-W takim razie po tej lekcji przyjdź do pokoju nauczycielskiego.\nZadzwonił dzwonek. Nauczyciel uśmiechnął się nieznacznie i poszedł na lekcje na pierwsze piętro. Czułam się okropnie, ale wiedziałam, że nie pójdę.\nPowiedzmy sobie szczerze - sprawdzian zawaliłam. Nic nie pomogły opracowane do perfekcji z Aśką sposoby ściągania, bo ani ja, ani ona prawie nic nie napisałyśmy. Nie przejęłam się zbytnio prawie całowicie pustą kartką, bo złą ocenę ze sprawdzianu zawsze można poprawić.\n-O Mamo, będzie rzeź- mruknęła Aśka po dzwonku na przerwę do Filipa, który siedział w ławce za nami. -Jak się matematyczka znowu na mnie uweźmie, to do końca roku z podłogi nie wstanę...\n-Zawsze można dać jej zarobić i wprosić się na korepetycje- wtrąciłam.\n-Wiecie dziewczyny... zawsze ja wam służę pomocną dłonią. Dla starych znajomych oferuję specjalne zniżki. Dla ciebie Asiu nawet za darmola- mrugnął okiem.\n-Czy ja wyglądam na osobę, która chce się poddać autodestrukcji? Uczeń ślizgający się na dopuszczających nie znajdzie pomocy w uczniu, który również posiada takie stopnie- zaczęła wyciągać z torby książki do geografii.\n-Ostatnio dostałem tróję- Filip uśmiechnął się szeroko.\n-Bo ci podałam kartkę z obliczeniami!- przypomniałam mu dyskretnie ostatni sprawdzian. Był beztalenciem matematycznym w równym stopniu jak Aśka. Ja jeździłam przeważnie na 4. Przynajmniej się starałam...\n-No wiesz!- fuknęła oburzona. -A mnie nie podałaś!\n-Siedziałaś po drugiej stronie sali. Samolocika ci miałam puścić?\n-Wiesz... jakiś pomysł to jest. Aga, ale czy ty nie miałaś pójść do pana Rafała?- zapytała wgryzając się w jabłko. Zawsze na drugie śniadanie jadła jabłko.\nUdałam zdziwienie. Puknęłam się w czoło i warknęłam "zapomniałam...".\n-Słońce, nie zdążysz. Za chwilę dzwonek. Nie zdążysz nawet na piętro wyjść. Ale nie martw się. Za godzinę jest polski. Przed lekcją możecie obgadać to co tam macie do obgadania.\n-Na lekcji też- wtrącił Filip. -My się wcale nie obrazimy...\n-Ale ja na przerwie idę do biblioteki- skrzywiłam się. Od początku liceum działałam w tzw. "kole bibliotecznym", czyli moimi obowiązkami było częste tam przebywanie, pomaganie w szukaniu książek, porządkowanie ich, odkurzanie i pomaganie bibliotekarce itp. Często na przerwach czytałam książki, lub też się uczyłam. W moim liceum biblioteka była dosyć spora, a ja przeważnie zaszywałam się między 7, a 8 regałem.\n-W takim razie rób co chcesz.\nNie miałam najmniejszej ochoty na kolejną konfrontację z Rafałem. Teraz już chyba z zasady i z powodu dumy, bo w rzeczywistości nie chciałam niczego innego, tylko się z nim pogodzić. Przecież wszystko nie mogło runąć w jednym momencie. Kiedyś przyrównałam to do domku z kart. Zburzył się, a teraz nie ma go kto odbudować. Rafał chce, ale ja nadal tylko zbieram materiały.\nGeografia jak zwykle szybko przeleciała. Nie lubiłam tego przedmiotu, ale mieliśmy taką sympatyczną nauczycielkę, że jak zaczęła żartować, to z uśmiechem na ustach na siłę spoglądało się do zeszytu. Najlepszymi nauczycielami była właśnie geograficzka, chemiczka i Rafał. Oni mieli fenomenalne podejście do młodzieży.\nZadzwonił dzwonek, a ja szybko ulotniłam się z klasy. Poszłam szybkim krokiem w stronę skrzydła, w który znajdowała się biblioteka. Skrzydło było rekreacyjne. Była świetlica ze stołami pingpongowymi, szachami, a obok sala telewizyjna. Strasznie lubiłam tą szkołę. Tutaj nie można się było nudzić.\n-Dzień dobry- mruknęłam do bibliotekarki na powitanie. Podeszłam do biurka, a ona wręczyła mi kupkę czasopism do podbicia i ułożenia numerami. Była to praca lekka, łatwa i przyjemna. Szybko zniknęłam za siódmym regałem. Były to numery "cogito" i części jakiegoś albumu o malarzach, który często pożyczali uczniowie z kółka plastycznego.\nKiedy podbijałam czwarty numer "Wielkich Malarzy" poczułam kogoś oddech na szyi. Tajemniczy "ktoś" po chwili położył mi ręce na talii, a potem zaczął zjeżdżać nimi w dół. Nie miałam wątpliwości, kto za mną stoi. Odwróciłam się agresywnie i zrzuciłam jego ręce.\n-Czemu mnie unikasz?- zapytał cicho i znów spróbował objąć mnie w talii. Zrobiłam krok w tył, zatrzymując się na stoliku, na którym leżały czasopisma. Był to jego kolejny głupi gest, który powodował u mnie dreszcze na plecach. Nie tyle jego dotyk, ale podmuch wydychanego przez niego powietrza.\n-Zauważyłeś, że jesteśmy w miejscu publicznym i każdy nas może zobaczyć?\n-Już nie dbam o to- powiedział sucho łamiącym głosem na granicy szeptu. Coś ścisnęło mi przełyk.\nOdgarnął włosy do tyłu. Na szyi jak zwykle miał swój nieśmiertelny krzyżyk. Chwycił mnie za przeguby. Serce stanęło mi w gardle i cały czas miałam wrażenie, że ktoś stoi za Rafałem.\n-Nie gniewaj się na mnie. Kocham cię...\n-Rafał, co ty ze mną robisz?\n-Najpierw mówisz, że kochasz. Potem mówisz, że jesteś zajęty. Kiedy odbierasz telefon słyszę jakieś kobiece głosy, teraz znowu mówisz, że kochasz... Nie rozumiem cię. Robisz mi wodę z mózgu. Pogrywasz sobie ze mną...\n-Nie. Nie pogrywam.- puścił moje dłonie i znów spiął brwi. W sercu poczułam wyrwę podobną do tej, jaką poczułam po obejrzeniu "Requiem dla snu". -Nie wyobrażasz sobie ile ja ryzykuję. Raz mnie z tobą zobaczą, a nie otrząsnę się do końca życia. A biorąc pod uwagę podobne przypadki wyląduję w kryminale, bo twoi rodzice oskarżą mnie o gwałt, albo nie wiadomo co jeszcze... Agnieszka, nie zmarnujmy tej całej misternie uknutej konspiracji- uśmiechnął się zachęcająco, a ja poczułam, że moje serce powoli się topi. Nienawidziłam takich scen przebaczenia.\nPrzytuliłam się tylko do jego czarnej koszuli i przejechałam policzkiem po delikatnym zaroście. Delikatnie pocharował mi skórę, ale czując te nieprzyjemne, a zarazem wspaniałe uczucie, dopiero poczułam, że żyję. Czekałam aż mnie odepchnie i powie "No dobrze, dosyć tych czułości. Konspiracja musi trwać". Potem z biblioteki wyjdzie on, a po dzwonku ja, żaby nie wzbudzać podejrzeń.\nNie zrobił jednak niczego takiego. Rafał był odwrócony tyłem do ściany, nie widziałby, jeżeli ktoś by nas zobaczył. Mój wzrok padał prosto na ścianę. Jednak zamknęłam oczy, by nie wiedzieć, ale czuć. Po raz kolejny mu ufałam. Nie chciałam zburzyć tego pięknego momentu, żywcem wyjętego z pospolitej telenoweli.\nNie płakałam, ale nie mogę powiedzieć, że czułam się szczęśliwa.\nCieszyłam się, że już się pogodziliśmy, ale moje serce dziwnie przepełniał niepokój. W końcu Rafał przestał mnie przytulać. Zabierał ręce wodząc po moich ramionach, rękach, aż w końcu zakończył na dłoniach.\n-Agnieszko, obiecasz mi, że nigdy więcej...\nZaczęłam przytakiwać głową. Teraz z kolei poczułam się jak marionetka, którą sterują emocje, a nie rozsądek, który hipotetycznie powinien być na pierwszym miejscu. Myślałam już, że odejdzie. Że pójdzie sobie, a spotkamy się dopiero za 10 minut na lekcji.\n-Wiesz gdzie jest trzecia pracownia plastyczna? Tam gdzie spotykają się kółka pani Malczewskiej- zapytał w pewnym momencie. Zobaczyłam błysk w jego oczach.\n-Nie mam pojęcia.- odpowiedziałam zgodnie z prawdą. -A o co chodzi?\n-Jak pójdziesz na parter, to obok kuchni jest taka duża sala. Ona jest pusta i brzydka, bo miała tam być jadalnia, ale nie było na nią kasy, więc zatrzymali się i jej jeszcze nie urządzili. Po drugiej stronie korytarza jest sala z napisem "Art. 3". Wejdziesz do niej, a obok kranu zobaczysz drzwi z namalowanymi "Słonecznikami". Tam spokojnie porozmawiamy.\nPrzypominałam sobie układ szkolnych korytarzy. Kiedyś czekałam na Maję przed drzwiami tej pracowni. Już sobie przypomniałam jak do niej trafić.\n-Ja już idę. Ty skończ te czasopisma i przyjdź za chwilę, ok.?\n-Dobrze- uśmiechnęłam się. Miałam szczerą nadzieję, że wytłumaczy mi tą "Jolę". Szybko skończyłam podbijać czasopisma i oddałam je bibliotekarce. Zdziwiła się, że wychodzę, bo zawsze zostawałam do ostatnich minut przerwy. Sali szukałam już dłużej. Skręciłam w stronę kuchni, a potem wyszłam obok składziku na miotły. Ale w końcu zobaczyłam zniszczone drzwi z ręcznie malowanym napisem "Art. 3". Delikatnie nacisnęłam klamkę. W środku śmierdziało terpentyną i kurzem. Jedno okno było uchylone. Rzeczywiście sala była dosyć rzadko uczęszczana, bo w szkole były jeszcze dwie - o wiele lepiej wyposażone. Na ścianach wisiały śliczne obrazy namalowane rękami uczniów. Zazdrościłam im talentu plastycznego. Zawsze chciałam umieć malować.\n-Co tak długo?- Rafał wyszedł z zaplecza z dłońmi złożonymi jak do modlitwy.\n-Powiedzmy, że się zgubiłam...\n-Wejdź do środka- powiedział cicho. Cała sytuacja wyglądała ch.olernie dwuznacznie. To dziwne, ale mama, kiedy znalazła moment wolnego czasu, zawsze przestrzegała mnie przed takimi sytuacjami. Ale mama nie wiedziała nic. Nie wiedziała o niczym... Byłam z Rafałem i widziałam powodu, dla którego miałabym nie wejść na zaplecze. Szłam wolno, ale było to spowodowane tym nowym miejscem. A może zapachem terpentyny, od którego zawsze kręciło mi się w głowie?\nNa zapleczu było strasznie dużo dekoracji, szmatek, ściereczek, styropianu i innych plastycznych prepitetów. Pod oknem, zasłoniętym brzydką firanką stały dwa krzesła. "Usiądź" - powiedział Rafał zachęcająco. Zgodnie z polecaniem usiadłam na małym, niebieskim stołeczku. Zaraz potem Rafał spoczął na zielonym, obok mnie.\n-Powiesz mi co się wczoraj działo?- zapytałam, podpierając głowę dłońmi.\n-A co się miało dziać? Nie zaczynaj znowu, proszę cię.\n-Był ktoś u ciebie?- drążyłam dalej.\n-Nie u mnie, ale była Jola.\n-Kto to jest Jola?\n-Ojj Aga...- westchnął. -Mam ci wszystko ładnie wytłumaczyć?- przytaknęłam i zamrugałam nagląco powiekami. -A więc słuchaj uważnie. Jola to jest ta sąsiadka, od której pożyczyłem buty dla ciebie. I ona przyszła do mojego mieszkania, ale nie do mnie. Do Artura.\n-To jest ta jego dziewczyna?\nWstał, zatrzasnął drzwi kantorka, a potem przekręcił w nich klucz.\n-To na wypadek, gdyby ktoś zabłądził. A więc... Jola, to nie jest dziewczyna Artura, ale jakby to powiedzieć... często się spotykają. Mój współlokator już taki jest...\n-I to takie proste?\n-Znowu cię nie rozumiem.\n-Przez takie coś odchodziłam od zmysłów? Tylko przez to, że przyszła do was sąsiadka?\n-To ty sobie resztę dośpiewałaś...\nPrzysunęłam dłoń do czoła i przymknęłam powieki. To było niewiarygodne. Taka prosta i klarowna sytuacja, tak pozmieniała moje życie. Tyle niepotrzebnych myśli. Tyle niepotrzebnych słów, gestów i planów... Spojrzałam na Rafała. Uśmiechał się lekko, a nie związane dziś włosy, delikatnie opadały mu na zielone oczy. Nie mogłam uwierzyć, że taki facet patrzyła na mnie jak na kobietę. Położył delikatnie swoją dłoń na mojej. Zbliżyliśmy do siebie swoje twarze, a on tym swoim ukochanym gestem odgarnął mi włosy za ucho.\n-Agnieszko... powiesz mi kim ja dla ciebie jestem?- zapytał szeptem, jakim posługiwał się w bibliotece. -Bo jeżeli powiesz, że jestem twoim chłopakiem, to zapewne dziwnie to będzie brzmiało w twoich ustach, kiedy będziesz siedziała przed o 10 lat starszym mężczyzną.\n-Jesteś moim facetem- powiedziałam po chwili zastanowienia. Nie chciałam, żeby zabrzmiało to zbyt dorośle. Nie chciałam również bardzo odbiec od "chłopaka". Uśmiechnęłam się szeroko, a Rafał w odpowiedzi pocałował mnie w czubek nosa.\n-A ty moją uczennicą- westchnął. -Spójrz jak nam to życie pokomplikowało. Gdybyś poszła do innego liceum, to by nie było takich problemów.\n-Gdybym poszła do innego liceum, to nigdy byśmy się nie spotkali- zaczęłam gładzić jego szorstkie policzki. -Teraz jest dobrze.\n-Ale mogłoby być lepiej.\nPocałował mnie delikatnie w usta. To właśnie w nim kochałam. Spokój, stateczność, ale zarazem to, że był naprawdę nieprzewidywalny. Zadzwonił dzwonek i oboje wstaliśmy jak oparzeni.\n-No to na lekcję- nacisnęłam klamkę, ale dopiero, gdy drzwi nie ustąpiły przypomniałam sobie, że kilka minut temu Rafał je zamknął. Oparłam się o dosyć brudne drzwi i splotłam ręce. Mrugałam nagląco. Przecież nie mogliśmy się spóźnić na lekcję.\nRafał zrobił kilka kroków w przód i oparł dłonie na drzwiach, po obu stronach mojej głowy. Znów zapachniało jego perfumami, a od terpentyny i jego tajemniczych perfum poczułam niemiłe skurcze w żołądku.\n-Może otworzysz już drzwi?- zapytałam, a on w odpowiedzi pomacał się po kieszeniach. W żadnej nie znalazł klucza. Zaklął pod nosem. Nie cierpiałam przekleństw, ale też byłam człowiekiem i w porywach gniewu czasem bluzgałam dookoła. Ujął moją twarz w dłonie i ponownie pocałował.\n-Może byś poszukał klucza?- uniosłam brwi i przeszłam na bok o pół kroku.\n-Jest na parapecie- spojrzałam na parapet okienny i rzeczywiście leżał na nim mały metalowy kluczyk z enigmatycznym napisem "Art. 3" również pisany ręką ucznia. -Ale przecież mamy dzisiaj ostatnie chwile dla siebie- szepnął tajemniczo.\n"Godziliśmy się" kilka minut. Potem wychowawca uśmiechając się podszedł do parapetu i wziął kluczyk. "Jak mi się nie chce stąd iść" - szepnął mi do ucha i chwycił za rękę. Oparłam się o jego ramię, a potem przytuliliśmy się na pożegnanie.\nWyszliśmy z kantorka i znów poczułam kłujący zapach terpentyny. Rafał zamknął okno.\n-Może byś się poprawił?- rzuciłam niepewnie i zaczęłam się śmiać. Włosy miał całkowicie rozczochrane, a krzyżyk wisiał mi gdzieś z tyłu szyi. Pominęłam to, że był cały pomięty.\n-Ja?- poprawił sobie rzemyk. -To siebie chyba nie widziałaś- tym razem on uśmiechnął się szelmowsko. Przejechał ręką po swoich włosach, aby doprowadzić je do codziennego średniego nieładu. Potem podszedł do mnie i pocałował mnie w policzek.\n-Spójrz na sobie... zobacz w ogóle jak ty wyglądasz... włosy rozczochrane, makijaż rozmazany...\n-Nie maluję się do szkoły- wpadłam mu w słowo.\n-Ojj Aga, chciałem tak ponadawać dla zasady. Dla mnie i tak zawsze wyglądasz ślicznie!\nWziął mnie za rękę i wyszliśmy z klasy. Włosy sobie związałam, bo nie miałam przy sobie grzebyka, a moja burza brązowych loków w stanie wolnym, teraz rzeczywiście wyglądała okropnie. Na korytarzach zrezygnowaliśmy oczywiście ze wszystkich gestów zakochanych. Po pierwsze, na co drugiej ścianie były kamery, a po drugie zawsze ktoś mógł wyjść zza rogu. Doszliśmy do hollu głównego, z którego na górę się szło do pokoju nauczycielskiego, a w lewo do sali w której miałam mieć lekcje.\n-Jak myślisz? Lepiej wejść razem, czy osobno?- zapytałam, kiedy Rafał już chciał wychodzić na górę. Przystanął na chwilę i rozejrzał się dookoła.\n-I tak wiedzą, że jesteśmy razem i że ci komentuję opowiadanie. Chyba lepiej będzie jak wejdziemy razem. Będzie to wyglądało bardziej naturalnie. Teraz poczekaj tutaj, ja tylko pobiegnę po teczkę i pójdziemy na lekcję, ok.?\nPrzytaknęłam, uśmiechnęłam się, a potem oparłam się o ścianę przy wejściu do skrzydła z salami. Odprowadzałam Rafała wzrokiem na pierwsze piętro. Już prawie zniknął mi z oczu, ale zobaczyłam, że przystanął. Zaraz potem kilka stopni w dół zeszły jakieś damskie szpilki. Potem stopniowo schodzili coraz bardziej w dół. W końcu zobaczyłam, że tą kobietą jest dyrektorka. Rafała nie widziałam - tylko nogawki jego spodki i wysoką postać dyrektorki. Rozmawiali, a pani Zawadzka co jakiś czas spoglądała na mnie. Odwracałam wtedy głowę i udawałam, że patrzę na drzwi do sekretariatu. W końcu przestali rozmawiać i usłyszałam stukot obcasów Zawadzkiej. Uczniowie mówili na nią "dżaga", gdyż jak na swój wiek ubierała się bardzo młodzieżowo i ekstrawagancko. Uwielbiała kolor różowy, a w całym liceum furorę zrobiły jej różowe kozaczki-szpilki Lasockiego w pięknym odcieniu majtkowego różu. Nie lubiłam jej. Mówiła zawsze z wyraźną manierą, zaciągając końcówki wyrazów, żeby podkreślić, że w ogóle nie chce się jej rozmawiać. Poza tym strasznie chciała dorównać chemiczce w poziomie solidaryzacji z uczniami. Na siłę używała ich slangu, sypała nieśmiesznymi żartami i tłumacząc jakiekolwiek rzeczy naśladowała wiodące powiedzenie chemiczki. Bezkonkurencyjne: "Jarzysz?" i przerywniki "Spoko, to wcale nie jest takie trudne".\n-A ty dlaczego nie jesteś na lekcjach?- zapytała przechodząc obok mnie.\nSzybko szukałam jakiejkolwiek odpowiedzi.\n-Czekam na pana Rafała- odpowiedziałam bądź co bądź szczerze. Nie zdziwiła się, że usłyszała jego imię. Wszystkim kazał sobie mówić per Rafał, bo jak zawsze powtarzał: słowo pan go postarzało. A że on jeszcze się nie czuł staro zabraniał słowa "pan". Jednak nikt się nie mógł do tego ustosunkować, bo inni nauczyciele stale przypominali o szacunku dla nich jako dla starszych. Jedni mówili tak, drudzy tak. I to było na porządku dziennym.\n-A po cóż takiego ci jest potrzebny pan Rafał- zwrot mocno zaciągnęła, co u niej oznaczało położenie akcentu na słowo. -do tego, żebyś poszła do klasy...?\n-Ma mi przynieść ocenione opowiadanie na konkurs- powiedziałam cicho, ale wyraźnie wpatrując się w jej brązowe oczy i sztuczne rzęsy. Przytaknęła i postukała obcasem w posadzkę.\n-Jestem bardzo dumna, że osiągasz sukcesy, ale może nie podkreślaj na każdym kroku, że jesteś gwiazdą, dobrze? Czasem może to zostać źle przyjęte.\n-Nie rozumiem o co pani chodzi...\n-Nie myśl sobie, że pan Rafał nie ma nic do roboty i że może stale sprawdzać, co napiszesz.\n-Ja wcale tak nie myślę. Ale praca może pójdzie na konkurs i chciałabym, żeby była sprawdzona przez...- szukałam odpowiedniego słowa. -Fachowca...\nW tym momencie usłyszałam, że Rafał zbiega po schodach.\n-No chyba że tak...- westchnęła dyrektorka i z głośnym stukotem w stronę swojego gabinetu.\n-Czego od ciebie chciała?- zapytał wychowawca od razu kiedy zauważył że Zawadzka zniknęła z pola widzenia. Zaraz potem skierowaliśmy się w stronę korytarza.\nRafał odruchowo chwycił mnie za rękę, ale szybko ją mu wyrwałam.\n-Nie tutaj. Kiedy wyjeżdżasz do Tarnowa, Rzeszowa czy gdzieś tam gdzie masz jechać na święta?\n-We środę wieczorem. Nie martw się, zdążymy się pożegnać- uśmiechnął się niepewnie. Chciał teraz wykonać jakiś gest. Przytulić mnie, pocałować, albo chociażby wziąć za rękę. Nie mógł zrobić niczego bo ten odcinek korytarza znajdował się pod czujnym okiem kamer.\nUwielbiałam lekcje prowadzone przez Rafała. On z nawet największego nudziarstwa potrafił pożartować, w efekcie czego osiągał chociażby te minimalne zainteresowanie tematem. Teraz przerabialiśmy cykl wierszy o "Panu Cogito" Herberta. Nie musiał żartować. Lubiłam poezję.\nPrzyzwyczaiłam się już do tych jego pół uśmieszków podczas lekcji i pozornie nic nie znaczących muśnięć dłoni, czy ramion. Były one na porządku dziennym i ślizgały się między zwykłym "przepraszam", a uśmiechem na twarzy. Po dzwonu rozstaliśmy się przy pomocy przelotnego spojrzenia.\n-Co robisz po południu?- Aśka trąciła mnie w łokieć. Szybko przeleciałam moje dzisiejsze plany - raczej nic w nich nie figurowało. Wzruszyłam ramionami.\n-Raczej nic takiego... a co zaplanowałaś?\n-Myślałam tak sobie czy by się nie wybrać na małe zakupy przedświąteczne. Chciałam kupić prezenty, ale samej mi się zupełnie nie chce iść. Potowarzyszysz mi?\nFakt! Przecież gwiazdka już za kilka dni, a ja dla nikogo jeszcze nie mam prezentu! Spojrzałam za okno zarzucając torbę z książkami na ramię. Ani płatka śniegu. Co to będą za święta? Takiej straty po prostu nie będzie można przeboleć. Śnieg w zimie jest jak sól w daniu. W sumie nie musi jej być, ale gdy jest, mięso jest zawsze smaczniejsze. W zeszłym roku o tej porze już wdziewałam mój długi, zimowy płaszcz z kożuchem i strzepywałam z kołnierza śnieżynki.\n-A gdzie miałybyśmy pójść?- zapytałam z błyskiem w oku. Jej pomysł był mi wybitnie na rękę. Już teraz zastanawiałam się co komu kupić. Co roku marzyłam o wyszukanych prezentach. Wyszukanych, oryginalnych i fenomenalnie nieprzydatnych. O małych rzeczach, które wywoływałyby uśmiech u otrzymującego je. Co roku jednak lądowałam z buteleczką perfum, krawatem i piórem. Teraz doszedł jeszcze prezent dla Rafała.\n-Oscylowałabym za "Plazą". Tam zawsze coś można znaleźć... możemy jeszcze się do kina zapuścić- Aśka uniosła brwi. -Chociaż nie bardzo, bo na seans mi raczej nie starczy... a znając twoją rozrzutność, to i tak mi nie będziesz miała z czego postawić. To o której wyruszamy?\n-Może koło 16, bo jeszcze zakupy muszę zrobić, obiad przyrządzić i przywitać się ze starszymi, jeżeli będą w domu.\nZe szkoły zazwyczaj wracałyśmy same, bo nikt nie wracał do domu tym autobusem co my. Nie musiałyśmy żartować z Filipa, czy wiecznie dogryzać Michałowi. Jechałyśmy same i mieliśmy czas na gadanie, bo jechałyśmy dosyć długo. Najpierw wysiadała ona, a na ostatnim przystanku ja.\nDziś omawiałyśmy sylwestra. Jej rodzice i dziadkowie jechali na wieś na sylwestra, bo tam, w domu strażackim brat jej dziadka co roku organizował bale, na które rzecz jasna dostawali darmowe wejściówki. Asia już nie jeździła z nimi na nie już chyba od czterech lat. Zawsze wkręcała się gdzieś na imprezy, ale w tym roku dojrzała, aby urządzić imprezę u siebie. Oczywiście w pełnej konspiracji, bez wiedzy rodziców. Wiedziałam, że zabawa będzie wspaniała. Ta dziewczyna potrafiła rozkręcić nawet najbardziej nudną imprezę. Tego też jej zazdrościłam.\nPożegnałyśmy się i przyjaciółka wyszła statecznym krokiem z autobusu. To wspaniałe, że przy jednych osobach czujesz się ogromnie swobodnie. Wygłupiasz się, śmiejesz bez pamięci, żartujesz i mówisz wszystko co ci ślina na język przyniesie. To są właśnie przyjaciele. Mówisz głupoty i wiesz, że zorientują się, jeżeli będziesz mówił nieprawdę. Potem się uśmiechną i nakażą wrócić na ziemię. Dlaczego przy Rafale nie czułam się tak swobodnie? Dlaczego musiałam uważać na każde wypowiedziane słowo i na każdy wykonany gest? Przy nim nie wypadało śmiać się z byle czego. Przy nim byłam stateczniejsza i spokojniejsza. Dlaczego?\nW domu byłam kilka minut przed trzecią. Wstąpiłam jeszcze do sklepu naprzeciwko mnie i kupiłam kilka sprawunków, które przydałyby mi się przy pichceniu obiadu. Porcji tylko dla siebie, bo szczerzę wątpiłam w to, czy w domu będzie ktokolwiek. U nas tradycją było jadanie posiłków o kosmicznie rozbieżnych porach i rzecz jasna nie jadanie ich wspólnie. Jak co jakiś czas zdarzał się jakiś obiad jedzony razem i tak był on "wilczą wieczerzą" bo nie było o czym rozmawiać. Takie to już były uroki naszej rodziny.\nOtworzyłam drzwi i weszłam do środka. Jak zwykle owionęła mnie błoga cisza i lekki zapach kurzu. Zawsze tak w zimie pachniało w przedpokoju. Był to efekt ogrzewania się zakurzonych kaloryferów. Rzuciłam tornister obok szafki na buty i ściągnęłam adidasy. Prawie zawsze w nich chodziłam - nawet czasem po śniegu. Ubierałam je co dzień z przyzwyczajenia, a potem zapominałam, że miałam wyciągnąć botki z kożuchem.\nSiatki z zakupami zostawiłam w kuchni, a potem poszłam na obchód domu. Ku mojemu zdziwieniu Karolina siedziała w swoim pokoju i z porozkładanymi segregatorami na kolanach, słuchała muzyki przez swoje ogromne słuchawki. Szturchnęłam ją lekko w kolano.\n-Cześć młoda, już wróciłaś?\n-Jak widać. Chcesz coś przekąsić? Kupiłam materiały na bagietki.\n-Na bagietki zawsze, tylko ja chcę ser edamski, bo innych nie toleruję- uśmiechnęła się krzywo. Była strasznie podobna do taty. Ten sam nos, kolor włosów i oczu. Ja byłam "cała mama" jak to ładnie określiła kiedyś babcia. Szybko zrobiłam bagietki dodając oczywiście dwa razy więcej pieczarek niż powinnam tylko dlatego, że uwielbiałam grzyby. Aśka wpadła po mnie piętnaście minut po 16.\n-Z przyzwyczajenia nie oczekiwałam cię punktualnie- powitałam ją w drzwiach, już okręcając szalik wokół szyi. -Stój gdzie stoisz, już wychodzę.\n-Nie ma to jak miłe powitania- westchnęła i oparła się o framugę drzwi. -Zawsze mi takie serwujesz... ale nie martw się, już się przyzwyczaiłam. Wiesz już co kupujesz?\n-Nie mam pojęcia!- oznajmiłam z mściwą satysfakcją. -Karolina! Ja już idę, powiedz mamie, że jestem pod komórką- krzyknęłam w głąb domu i głośno zamknęłam za sobą drzwi.\nSzybko znalazłyśmy się w "Plazie". Lubiłam tam być, a szczególnie spoglądać przez wielkie okno obok Fantasy Parku, które dawało piękny widok na jezioro tuż przy budynku. Miałam łatwiejsze zadanie od Aśki. Ona musiała kupić prezent dla rodziców i dziadków. Ja tylko dla rodziców i Karoliny. Na dobry początek zjadłyśmy coś w chińskiej restauracji. Potem jakoś poszło.\n-Już mam wszystkie prezenty, tylko nadal tego dla Łukasza brak...\nUsiadłyśmy na ławce. Ja miałam już kupiony dla mamy ładny łańcuszek, dla taty wiersze Pilcha. Dla Karoliny i Rafała nadal nie miałam nic.\nNa zewnątrz było już ciemno, a od tafli jeziora odbijały się światła latarni. Uwielbiałam taki klimat. Uwielbiałam również włóczyć się nocą po mieście. Nagle zaczęła mi dzwonić komórka.\n-Mamusia sobie o mnie przypomniała...- powiedziałam cicho i odgarnęłam włosy opadające mi na twarz. Wyciągnęłam mały telefon komórkowy z kieszeni, ale na ekraniku zamiast napisu "dom" mrugał napis "Rafał". Spojrzałam niepewnie na Aśkę, ale odebrałam.\n-Cześć Złoto- usłyszałam w słuchawce cichy głos Rafała, a w tle dla odmiany słychać było wycie wiatru. Na pewno był na jakiejś otwartej przestrzeni. -Gdzie jesteś?\n-Na zakupach z Aśką, a co?\n-Bo tak sobie myślałem czy byśmy się nie mogli spotkać- już widziałam przed oczyma ten jego charakterystyczny szelmowski uśmiech. Nie musiał przede mną stać, abym wyobraziła sobie jego sylwetkę, włosy, krzyżyk na szyi, czy chociażby ten uśmiech.\n-Nawet nie wiesz jak żałuję, ale dzisiaj nie. Nie mogę. Z rodzicami się w ogóle nie widziałam, a zakupów za nic nie przerwę zanim nie kupię wszystkiego.\n-A co kupujecie? Już kreacje sylwestrowe?\n-Żartujesz chyba! Inne zakupy są natenczas ważniejsze- uśmiechnęłam się nieśmiało do czubka mojego adidasa. Rozmawiając przez telefon zawsze zataczałam niezliczoną ilość kółek i zawsze uważnie obserwowałam podłogę.\n-W takim razie kiedy moglibyśmy się spotkać? Jednak jadę po południu - od razu po uroczystościach w szkole.\n-Jutro- powiedziałam pewnie. -Na wagary na pewno się nie zgodzisz, ale za to co powiesz na popołudnie i wieczór?- zaczęłam bawić się w organizatorkę. Jutro rzeczywiście był jedyny dzień. Posprzątać mogłam w środę, albo w czwartek. Rafał we środę już jechał, więc rzeczą oczywistą jest to, że musimy się pożegnać. Rozłąka na tak długi czas... wcale mi się to nie uśmiechało. Jednak w porównaniu z rodziną, wiedziałam, że jestem na straconej pozycji.\nPożegnaliśmy się i szybko schowałam komórkę.\n-Ja już wiem, co kupię. Chodź ze mną...- szarpnęłam ją za rękę i szybko zbiegłyśmy na najniższą kondygnację budynku. Tuż obok wyjścia stało małe stoisko z różnymi drobiazgami - w sam raz na mało wyszukany prezent. Jeździłam palcem po szybie za którą były poukładane drobiazgi w poszukiwaniu interesującej mnie rzeczy. Wśród różnych figurek indyjskich bożków, brzydkich świeczników i koralików wreszcie znalazłam drewniany krzyżyk. Był zdecydowanie ładniej wykrojony niż ten, w którym Rafał chodził do tej pory. Aśka uśmiechała się krzywo, bo sceptycznie odnosiła się do takiego typu sklepików. Dopasowałam odpowiedni rzemyk i sprzedawczyni oddała mi malutki pakuneczek.\n-Dziecko, na łatwiznę schodzisz...- westchnęła moja przyjaciółka, gdy odeszłam od stoiska i wkładałam zakup do torebki. -Takie brzydactwo kupujesz?\n-Nie podoba ci się? Bo mi się bardzo podoba i wiem, że on byłby bardziej zadowolony z tego krzyżyka niż z zestawu perfum adidasa- prychnęłam i z powrotem wyjęłam krzyżyk. Dotykałam palcami idealnie gładkie drewno i ostre krawędzie krzyżyka. Jeżeli nawet nie będzie w nim chodził, to sobie go zostawi na pamiątkę. Może kiedyś sobie przypomni, że była kiedyś tam taka Agnieszka, która mimo wszystko go kochała... Zawsze każdy związek skazywałam na niepowodzenie. Nigdy nie myślałam, że z Rafałem, czy Filipem wezmę ślub. Przewidywałam koniec związku i każdą minutę z nimi chciałam wykorzystać jak najbardziej. Z Filipem, to była pomyłka, zaś Rafał teraz jest na pierwszej pozycji w moim sercu. Ale wiedziałam, że związek prędzej czy później się rozpadnie.\n-Ale ja nadal nie wiem co kupić Łukaszowi.\n-Chodźmy do jubilera- ponownie szarpnęłam ją za rękaw i pociągnęłam w stronę ruchomych schodów. -Karolinie kupię kolczyki - okropnie lubi takie wymyślne wkrętki!- przypomniał mi się dzień, kiedy przypadkiem spotkałyśmy się w centrum, a ona przeglądała kolczyki w kształcie małych sówek, potem ślimaczków, a jak już miała pójść to oglądała wkrętki w kształcie króliczka playboya.\n-Ale ja nadal nie mam niczego dla Łukasza!- warknęła i ręką zmierzwiła sobie włosy.\n-Ojejku, przecież możesz kupić perfumy, albo nie wiem... serduszko do przełamania na pół... co bądź - jest masa możliwości!\n-Tylko żadna dla mnie. Ja chcę być niebanalna- uśmiechnęła się szelmowsko i uniosła lewą brew.\nZakupy skończyłyśmy wieczorem. Rzecz jasna Aśka nic nie kupiła swojemu chłopakowi. Była perfekcjonistką i ta cecha nie pozwoliła jej kupić żadnej rzeczy zaproponowanej wcześniej przeze mnie. Wróciłam do domu o 19, bo jeszcze chwilę siedziałam u Aśki.\nDrzwi były otwarte. Ostatnio często zapominają je zamykać - szczególnie rodzice. Tylko ja i Karolina dbamy o bezpieczeństwo domu.\n-Nie dość, że się rano z nami nie przywitałaś to jeszcze wracasz do domu w nocy!- powitała mnie mama od razu, kiedy przestąpiłam próg domu. Jej jasne włosy jak zwykle okalały jej drobną twarz i były delikatnie podkręcone na końcach , nie wiem sama jak jej się udawało stale wyglądać perfekcyjnie.\n-No cóż mamo, nie moja wina, że macie taki tryb życia... jest coś na obiad?\nWeszłam do kuchni i buchnął na mnie zapach kurczaka pomieszany z jakimś ostrym aromatem przypraw. Tata siedział przy stoliku z rozłożoną gazetą i pił małymi łykami kawę. Odruchowo wskoczyłam na blat.\nMama nie znosiła tego mojego przyzwyczajenia. Tata nie ingerował w moje wychowanie.\n-Mamooo- uśmiechnęłam się i wciągnęłam nosem aromat dymiącego sosu. -Stanęłaś na wysokości zadania. Jest jakaś okazja?


Toyota Lublin - AUTOPARK - Toyota rozpoczyna produkcję silników do napędów hybrydowych\nZakład Toyoty w Jelczu-Laskowicach rozpoczyna produkcję najnowszej generacji silników Dynamic Force Engine o pojemności 2,0 l\nZakład Toyoty w Jelczu-Laskowicach rozpoczyna produkcję najnowszej generacji silników Dynamic Force Engine o pojemności 2,0 l, zaprojektowanych w ramach platformy TNGA;\nInnowacyjny silnik charakteryzuje się podwyższoną pojemnością, dużą sprawnością cieplną i efektywną pracą w niższych temperaturach. W efekcie elektryczny pojazd hybrydowy osiąga rewelacyjnie niskie emisje tlenków azotu na poziomie 10% wymagań normy EURO 6;\nSilnik montowany będzie w napędzie hybrydowym Corolli Hatchback i TS Kombi, a także w konwencjonalnej wersji RAV4;\nRazem z obecnie realizowanymi projektami poziom inwestycji w Toyota Motor Manufacturing Poland wzrośnie do blisko 5 miliardów złotych.\nUroczyste uruchomienie produkcji silnika odbyło się w dniu dzisiejszym w obecności Sekretarza Stanu w Ministerstwie Inwestycji i Rozwoju Grzegorza Pudy oraz Sekretarza Stanu w Ministerstwie Energii Krzysztofa Kubowa, prezesa Toyota Motor Europe dr Johana van Zyla oraz przedstawicieli Kierownictwa Toyota Motor Corporation. Tym samym wystartował drugi z pakietu czterech zapowiedzianych w Polsce projektów związanych z hybrydową technologią Toyoty. Rok temu w Wałbrzychu uruchomiono produkcję elektrycznych przekładni hybrydowych 1.8. W kwietniu przyszłego roku w Jelczu-Laskowicach ruszy produkcja mniejszej wersji silnika TNGA o pojemności 1,5 l, a rok później w fabryce w Wałbrzychu współpracującej z nim elektrycznej przekładni hybrydowej. W ten sposób polskie zakłady Toyoty będą tworzyć jeden hybrydowy zespół napędowy. W związku z produkcją nowych silników zakład w Jelczu-Laskowicach prowadzi działania rekrutacyjne zmierzające do zatrudnienia dodatkowo 200 pracowników, którzy dołączą do 450 nowych osób przyjętych do pracy w minionych miesiącach.\nWyróżnia się on wyjątkowo wysoką sprawnością cieplną na poziomie odpowiednio 41 i 40 procent, osiągniętą dzięki obniżeniu strat energii związanych z działaniem układów wydechowego i chłodzenia, zmniejszeniu tarcia części ruchomych oraz innym usprawnieniom. Oprócz tego, w porównaniu z dotychczasowymi silnikami, uzyskuje on wyższy moment obrotowy w całym zakresie prędkości obrotowych. Silnik zużywa od 4,7 do 5,6 l/km w napędzie hybrydowym oraz od 7,0 do 7,7 l/100 km w napędzie konwencjonalnym* i charakteryzuje się podwyższoną pojemnością i efektywną pracą w niższych temperaturach. Dzięki temu elektryczny pojazd hybrydowy osiąga rewelacyjnie niskie emisje tlenków azotu na poziomie 10% wymagań normy EURO 6, co może istotnie przyczynić się do poprawy jakości powietrza.


[Defro] Defro Eko Komfort Pz 15Kw - Spalanie W Trbie Letnim - strona 2 - Kotły z podajnikiem - Forum o ogrzewaniu (23958)\nDefro Eko Komfort Pz 15Kw - Spalanie W Trbie Letnim\nRozpoczęty przez kurakk, maj 17 2017 08:35\n#21 OFFLINE Dancych\nNapisano 06 czerwiec 2017 - 08:09\nA dlaczego nie mozna dopuscic do oproznienia zasobnika?Ja sobie poki co na dwustanie sprawdzam tak ze wsypuje jak widac zmijke i czekam az w zasobniku bedzie taki sam stan opalu jak przy zasypie czyli minimalny. i na takiej podstawie orientacyjnie wiem.\n#22 OFFLINE koper711\nNapisano 06 czerwiec 2017 - 11:30\nW instrukcji defro jest napisane,że nie można dopuścić do tego aby w zasobniku było mniej niż 25%\n#23 OFFLINE Dancych\nNapisano 06 czerwiec 2017 - 21:23\na podano czym to moze skutkowac poza wygasnieciem?\n#24 OFFLINE koper711\nNapisano 07 czerwiec 2017 - 12:29\nRozumiem, że to trochę ironiczne pytanie, czuję się pouczony. A co z tym ustawieniem a raczej z brakiem możliwości ustawienia w trybie letnim zadanej temp. kotła i zawsze będzie ona taka sama jak zadana temp. c.w.u.? Czy temp. spalin w trybie letnim na podtrzymaniu 44 st. jest dopuszczalna?\n#25 OFFLINE kurakk\nNapisano 07 czerwiec 2017 - 13:08\nU mnie zadana 54st. bojler 300l, 4 osoby, spalanie worek 25kg starcza na 7 do 8 dni takze wychodzi ponad 3kg na dobe,pale w pid, pompa CWU lato w menu serwis wylaczona, przy wlaczonej pompie ktora chodzi caly czas spalanie wieksze wychodzilo.\nCo daje wyłączenie opcji "pompa CWU lato w menu serwis wylaczona" w menu serwis? Czy czasem nie jest tak, że pompa działa ale tylko na zasadzie dogrzej do zadanej i wyłącz? Wtedy faktycznie temp. kotła będzie rosła, bo pompa cwu w trybie letnim ma też za zadanie zdjąć nadmiar temp. z kotła i chyba tą opcją wyłączasz jakby ten tryb ?\nU mnie wygląda to tak że raz udało się 6 dni na jednym worku, a tak to 5 dni i pusto. Sterownik w dwustanie, zadana cwu/co 45, po 17.00 do 23.00 zmienia się na 50.\nJak masz rozwiązaną cyrkulację ?\n#26 OFFLINE Dancych\nNapisano 07 czerwiec 2017 - 21:18\npytanie nie bylo ironiczne. zapytalem bo do tej pory nie zauwazylem negatywnych skutkow palenia az zobacze slimak i dopiero zasypywania kolejnych 4 workow. byc moze zle robie i chcialem wiedziec czy producent ma na to jakies uzasadnienie.\n#27 OFFLINE audilhr\nNapisano 08 czerwiec 2017 - 04:36\nDancych spokojnie nic się nie dzieje. To tak jakby powiedzieć nie pij wody do końca bo dno szklanki zobaczysz hehe.\nKurakk ja nie przestawiam kotła w tryb letni tylko wyłączam pompy od podłogówki i od grzejników zostawiając samą cwu mniejsze jest spalanie sprawdzone 3 sezon\n#28 OFFLINE Dancych\nNapisano 08 czerwiec 2017 - 05:33\na te pompy odlaczasz po prostu z wtyczki czy masz taka opcje w sterowniku?pytam bo chodzi o zabezpieczenie przed przegrzaniem kotla.\n#29 OFFLINE kurakk\nNapisano 10 czerwiec 2017 - 08:13\nAudilhr, jaką wtedy ustawiasz zadaną kotła i cwu? Próbowałem w ten sposób ale powrót miałem poniżej 40. U mnie jest tak, że bojler nagrzewa mi się grawitacyjnie do temp. o 5 stopni mniejszej niż zadana kotła także pompa cwu nie włącza się wcale, chyba żebym chciał cieplej. Zastanawiam się nad założeniem zaworu zwrotnego żeby zatrzymać działanie grawitacji, bo nie umiem obniżyć cwu więcej niż 5 stopni poniżej zadanej kotła, a chciałbym np w sezonie zimowym mieć na kotle minimum 60, a cwu max 50, w tej chwili u mnie jest to nie wykonalne. Jakbyś Ty to rozwiązał? Spróbuje dać na piecu w dzień 50, a wieczorem 55, przełączę z letniego na ogrzewanie domu i wyłączę wtyczkę z pompy CO i zobaczymy.\n#30 OFFLINE PioBin\nNapisano 12 wrzesień 2017 - 19:41\nTak sie zastanawiam: czy jest sens grzac wode cwu w trybie letnim przy sprawnosci kotla rzedu 20%-30%? Przeciez 80% wegla idzie w "komin".\nU siebie na lato przepalam czesto drzewem ktore mam za darmo wiec sprawnosc i koszty mnie nie interesuja ale gdybym mial palic weglem wzial bym usiadł i policzyl czy nie taniej bedzie bojler 200l zagrzac pradem w II taryfie...\n#31 OFFLINE Dancych\nNapisano 13 wrzesień 2017 - 18:23\nNie bedzie. Jesli juz to moze wyjsc na to samo przy odpowiedniej taryfie ktora nie musi wstrzelic sie w Twoje zapotrzebowanie. Przy ekogroszku masz wode "na zawolanie". A jak dobrze ustawisz piec to mozna bardzo ekonomicznie i bez wiekszych strat spalac wegiel w lato.\n#32 OFFLINE PioBin\nNapisano 14 wrzesień 2017 - 07:59\nDużo postów w temacie prąd czy węgiel (pellet) również na tym formu można znaleść - u jednych się opłaca u innych nie.\nNa dzien dzisiejszy im więcej zyżywasz wody CWU tym lepiej będzie ogrzac ja piecem (mozna to porownac do zuzycia ciepla przez dom CO - mamy piece na wegiel bo taniej wychodzi ogrzac dom weglem niz pradem), ale przy niewielkim zużyciu CWU (200l) utrzymywanie pieca w "gotowosci" kosztuje. Do tego dochodzi jego "codzienna" obsługa.\nNiech kazdy indywidualnie to przeliczy i sie dwa razy zastanowi co lepsze...\n#33 OFFLINE Dancych\nNapisano 14 wrzesień 2017 - 10:23\nMoja obserwacja jest taka ze w lato do pieca musialbym podchodzic 1 raz na 24 dni. Na tyle starcza mi 100kg ekogroszku na 2 rodziny. Inna sprawa ze chodze tam czesciej bo lubie kontrolowac co tam sie dzieje chociaz nie musze.\n#34 OFFLINE brovker\nNapisano 18 wrzesień 2017 - 19:13\nja zrobilem test\nmam zasobnik 300l 2 osoby dorosle i 2 dzieci\nkupilem miernik poboru pradu i postanowilem sprawdzic jak wyjedzie miesiac lipiec\nna ekogroszku spalanie ok 3.5 kg na dobe , miesiecznie wychodzi 100kg, pale na juliuszu u mnie cena 970zl/1t workowany\nwyszlo 97zl plus pobor pradu pieca 10zl miesiac, czyli daje nam sume 107zl\nna grzalce 2kw koszt dobowy wychodzil od 2.5zl do max 5zl zaleznie od zuzycia wody oczywiscie\nza caly lipiec wyszlo 150.5kwh zuzcia energi na CWU , przyjalem koszt 1kw 0,63 zl wyszlo w przyblizeniu 95zl.\ngdybym mial taryfe nocna to koszt grzania cwu napewno bylby jeszcze nizszy. takze u mnie raczej groch pojdzie na bok.\nDefro Komfort Plus 20\nKotły zasypowe januszczyk\n12 kwiecień 2010 - 22:19\nJaka Automatyka (Sterowanie Zaw. 4D , Pogodówka , Pokojówka ) Do Pieca Defro Duo Uni ?\nInstalacje CO i CWU dudus1234\n23 listopad 2012 - 15:51\nKocioł Zębiec Wenus 15Kw Kwp\nkocioł, zębiec, kwp\nKotły zasypowe Merytoryczny\n08 luty 2016 - 16:59\n11 listopad 2017 - 12:07\nPiec Na Ekogroszek Czy Pompa Ciepla P-W\nWybór ogrzewania domu i 4 więcej\nInne tematy o kotłach i piecach maciejtoya\n08 kwiecień 2015 - 07:19\nRównież z jednym lub większą ilością słów kluczowych: Defro\nUstawienie Pieca Defro Pomocy\nNapisany przez kam88, 15 lis 2017\nDefro Ekr Pz - Problem Ze Spiekami\nNapisany przez Szurgotic, 15 lis 2017\nModernizacja Instalacji Defro Komfort Eko 12Kw\nNapisany przez manx, 13 lis 2017 defro, komfort eko 12kw, zawór 3d i 2 więcej\nDefro Komfort Eko Duo 15Kw, K1V2 - Pomoc W Ustawieniach\nNapisany przez boshe16, 12 lis 2017 defro, komfort eko duo, 15kw i 2 więcej\nDefro K3P - Problem Ze Zmianą Temperatury\nNapisany przez Klemensio, 12 lis 2017


Nadruk Hologramy na elektroniczną legitymację studencką ELS Warszawa\nnawóz borówka amerykańska\nNajlepszym sposobem na prezencję w reklamie jest zwyczajnie nadruk. To przecież logo firmy jest jej identyfikacją prócz produktu, usługi czy całej marki; jest namową w reklamie albo kampanii reklamowej.\n„Prowadzenie biznesu bez reklamy jest jak puszczanie oka do dziewczyny po ciemku. Nikt, poza nami nie wie, co robimy.” – Stuart Henderson.\nNadruk da się stworzyć właściwie na każdym przedmiocie w zależności od towaru a także typu reklamy. Robiony jest różnorodnymi technologiami np.: termotransfer (laser, flex, flock, flex cyfrowy), sublimacja, haft komputerowy, sitodruk, tampodruk, grawerowanie laserem, tłoczenie (hot-stamping), metkowanie (labeling) czy też subli-flock. Wybór metody jest koronny dla osiągnięcia celu sprzedającego.\nMnóstwo drukarni prześciga się w swoich ofertach poprzez kompleksową obsługę od projektu do gotowego wyrobu. Sami klienci też mogą zaproponować swoje pomysły w sposobie adaptacji nadruku.\nNajbardziej popularne gadżety na których użytkowany jest nadruk to: torby, produkty piśmienne, kubki, urządzenia a także latarki, rozmaitego typu tekstylia.\nWszystko zaczyna się od komputera gdzie powstawają pomysły graficzne w należytym formacie. Top formatów to: grafika rastrowa (bitmapowa), grafika wektorowa, wektoryzacja (trasowanie). Następnie projekt „przenoszony” jest na wyrób.\nReperkusja wizualna a także równowaga nadruku zależy przede wszystkim od dwóch głównych czynników – jakości użytych farb oraz obserwacji a także przestrzegania wymagań potrzebnych do prawidłowego utrwalenia.\nWarianty farb, które są używane do nadruku na tekstyliach to: farby wodne, farby plastizolowe a także farby rozpuszczalnikowe.


W Nysie funkcjonuje kolejny punkt szczepień. W domu kultury można… - Radio Opole\n2021-05-14, 19:40 Autor: Daniel Klimczak\nPunkt szczepień w Nyskim Domu Kultury [fot. Daniel Klimczak]\nNyski Dom Kultury [fot. Daniel Klimczak]\nW Nysie uruchomiono kolejny punkt szczepień. W miejscowym domu kultury preparat będzie mogło przyjmować nawet prawie 1000 osób dziennie.\nDotychczas w punkcie podawany był specyfik firmy Pfizer. Jak mówi jeden z pracujących w nim lekarzy Wojciech Skowron, szczepienia przy ulicy Wałowej wykonywane są 2 razy w tygodniu, jednak nie jest to jeszcze maksymalna wydajność, którą może zapewnić punkt.\n- W zależności od potrzeby działa jeden albo dwa zespoły, natomiast nasze możliwości są duże, ograniczone praktycznie tylko liczbą szczepionek. Docelowo chcielibyśmy szczepić około 6 tysięcy pacjentów tygodniowo - zapowiada.\nOrganizator punktu Aleksandra Mac tłumaczy, że uruchomienie szczepień w centrum miasta to odpowiedź na utrzymujące się wysokie zainteresowanie ich przyjęciem. To z kolei pozwoliło znacząco odciążyć punkt masowych szczepień w Hali Nysa.\n- Na ten moment zapotrzebowanie jest nadal duże, ponieważ mieszkańcy Nysy czekają na bardzo odległe terminy. Dzięki możliwości zaszczepienia w Nyskim Domu Kultury, te terminy są znacznie szybsze - zapewnia.\nAby skorzystać z możliwości przyjęcia preparatu wystarczy zarejestrować się na stronie pacjent.gov.pl lub zadzwonić pod numer 989. Punkt dysponuje również własną infolinią, dostępną pod numerem 791 601 866.\nTagi: Nysa, koronawirus, punkt szczepień, Pfizer, NDK, Wojciech Skowron, Aleksandra Mac


sierpień 2021 – Związek Zawodowy Maszynistów Kolejowych w Polsce\nOpublikowane w 31 sierpnia 2021 10 września 2021\nZZM patronem medialnym projektu\n„KOLEJARZE Z WILEŃSZCZYZNY” CORAZ BLIŻEJ\nZ prawdziwą przyjemnością prezentujemy Państwu okładkę „Kolejarzy z Wileńszczyzny” – reportażu Dominiki Leszczyńskiej, który swoją premierę będzie miał na jesieni br. Opracowanie graficzne książki powierzyliśmy Panu Arkadiuszowi Rabińskiemu, współpracującemu ze Stacją Muzeum także przy pierwszym tomie „Historii kolejowych”, dedykowanym polskim budowniczym Kolei Wschodniochińskiej.\nTo już ostatni moment, aby sięgnąć do rodzinnych szuflad i wspólnie z nami stworzyć towarzyszący książce Portret Kolejarza Kresowego. Pliki w formie elektronicznej można nadsyłać bezpośrednio do autorki reportażu na adres: dominika.leszczynska@stacjamuzeum.pl lub historia@stacjamuzeum.pl (rozdzielczość 300-600 dpi TIFF, zapis bez kompresji, jeżeli zdjęcia są w sepii to skan w kolorze, jeśli czarno białe to skan w skali szarości). Zapraszamy też do kontaktu korespondencyjnego lub telefonicznego (Stacja Muzeum, ul. Towarowa 3, 00-811 Warszawa, tel. 22-620 04 80 w. 123). Więcej informacji o przedsięwzięciu znaleźć można na stronie internetowej Stacji Muzeum: https://stacjamuzeum.pl/\nPrzypomnijmy, że książka „Kolejarze z Wileńszczyzny” powstaje dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury oraz z budżetu Samorządu Województwa Mazowieckiego.\nZespół redakcyjny Stacji Muzeum


Otwarcie centrum im. Sławomira Pajora (28)\nWizyty wstrzymane do odwołania (0)\nSyreny i transmisja (12)\nRoman Janił złożył rezygnację (10)\nPlacówki odwołują imprezy (6)\nDruga rocznica śmierci prezydenta (9)\nRekord na WOŚP\nKolejna ciężarówka utknęła\nCentrum Caritas zajmie się interwencją\nPark Waimea rośnie w PPNT\nDwa jelenie na ulicach Stargardu (wideo)\nZmiana po 27 latach\nProgram Działań na Rzecz Niepełnosprawnych\nCzas odbioru choinek\nWielka inwestycja parkingowa przy ul. Barnima\nBez fajerwerków w Stargardzie\nDruga nitka obwodnicy Kobylanki\nDwa nowe ronda w Stargardzie\nZachwycające stargardzkie planty\nNowe przystanki w Stargardzie\nNowe kadry i energia młodości\nStargard na ustach całej Polski\nWpadka Starostwa - to nie koniec kłopotów\nInwestycja parkingowa przy ul. Barnima\nRada Powiatu uchwaliła budżet\nMinuta dźwięku dla Łukasza Urbana\nTłum mieszkańców po kalendarze\nBudżet na 2019 uchwalony\nKartą zapłacimy za bilet\nStarostwo powinno się wstydzić!\nGumowy zapach na Chopina\nZaprojektują nową sygnalizację przed wiaduktem\nPrzebudowa w przyszłym roku?\nProtest pracowników sądu\nMiasto rozdaje kalendarze\nSTAR-KOMP uzdrowi ziemię\nPomoc pogorzelcom - trwa zbiórka\nTagi: prezent, święta, rzecznik praw konsumenta, Stargard\nIlość wyświetleń: 1273\nGrudzień to miesiąc intensywnych zakupów. Bardzo łatwo również o nietrafiony prezent. Upominek bowiem nie zawsze musi przypaść do gustu nam lub obdarowanej osobie, bądź, co gorsze może szybko się zepsuć. W takich przypadkach warto wiedzieć jakie mamy prawa gdy okaże się, że prezent był nietrafiony? Czy przysługuje nam zwrot towaru? Ile czasu mamy na reklamację? Decyzja związana z wykupieniem specjalnego ubezpieczenia sprzętu nie zawsze jest korzystna, co warto o tym wiedzieć?\nZakupy on-line – należy pamiętać, że mamy prawo do zwrotu towaru zakupionego w drodze na odległość (przez Internet lub telefon) w terminie 14 dni od wydania w przypadkach gdy zakupiliśmy rzecz od firmy chyba że przedmiotem świadczenia jest rzecz nieprefabrykowana wyprodukowana według specyfikacji konsumenta lub dostarczona w zapieczętowanym opakowaniu np.programy czy gry komputerowe czy bielizna.\nZwrot towaru zakupionego w sklepie stacjonarnym - zwrot lub wymiana nietrafionego prezentu/towaru zależy od dobrej woli sprzedawcy. Tak, więc należy dokonywać przemyślanych zakupów. Sprzedawca nie ma obowiązku przyjęcia produktu, który po prostu nam nie pasuje bo np. uciska/uwiera lub źle wymierzyliśmy długość materiału, albo przestał się podobać. Zdarza się, że przedsiębiorcy dobrowolnie przyjmują zwrot lub też wymieniają rzeczy na inne, ale żaden przepis nie nakazuje sprzedawcy przyjęcia zwrotu towaru. Gdy sprzedawca daje możliwość zwrotu towaru, to z reguły sam określa warunki, na których przyjmie takie zwroty. Żeby więc uniknąć rozczarowania, zawsze warto zapytać sprzedawcę przed zakupem, czy dany sklep przewiduje możliwość zwrotu produktu.\nNależy wiedzieć, że jeśli okaże się, że rzecz jest wadliwa przysługuje nam prawo do złożenia reklamacji na podstawie rękojmi. Podmiotem odpowiedzialnym za powstałe wady jest sprzedawca – i to do niego należy skierować pismo reklamacyjne. Rękojmia jest ustawowo uregulowanym sposobem dochodzenia roszczeń. Przedsiębiorca nie może w żaden sposób odmówić przyjęcia reklamacji i musi ustosunkować się do roszczeń konsumenta w terminie 14 dni (kalendarzowych) pod rygorem uznania żądań za uzasadnione z wyłączeniem żądania odstąpienia od umowy. Natomiast jeśli chodzi o ubezpieczanie zakupionych sprzętów należy zapoznać się z przedmiotem i terminem ubezpieczania oraz listą wyłączeń zawartych w ogólnych warunkach ubezpieczenia dołączonych do umowy ubezpieczania.\nTelefon do Rzecznika Konsumentów w Stargardzie Edyty Domińczak, w razie pytań: 91 4804842.\ninf. pras. - 27.12.2017\nNajlepiej i najłatwiej przywiązać do drzewa w lesie.\nszok (94.254.139...) 27-12-2017 12:30\nA ja proponuję, że jezieli Ci nie pasuje prezęt z róznych przyczn, poprostu ten preznt przekaż komu innemu i będzi wilk syty i owca, a nie nazekać i lamentować, a tak naprawdę trzeba pamietać, ze kazdy prezent trzeba przyjąć i odczekać a po latach czasami się przyda i się z podoba, bo odmawiając prezent to jest ochyda i obrazą darczyzny\nobrażony (94.254.141...) 27-12-2017 13:57\nWłaśnie, po co sobie robic problemy?. Jak sie nie podoba przekazać innemu na inna okazje.:)\nMikołaj (178.235.42...) 27-12-2017 14:24


Wyprawka dla noworodka | zyciewarszawy.pl\nkoz 29-09-2018, ostatnia aktualizacja 29-09-2018 08:52\nRadni miasta zdecydowali o wprowadzeniu wyprawki dla noworodka.\nNowe rozwiązanie to odpowiedź na postulaty rodziców, którzy zwrócili się z prośbą o wprowadzenie pakietu wyprawki rzeczowej dla każdego noworodka urodzonego w Warszawie. Radni zdecydowali o takiej pomocy.\nW wyprawce będą produkty niezbędne w pierwszych miesiącach życia dziecka m.in. ubranka i produkty pielęgnacyjne. Wyprawka o wartości 550 zł będzie przekazywana rodzicom płacącym tu podatki, na ich wniosek, który trzeba będzie złożyć w ciągu miesiąca od urodzenia dziecka.