ISBN: netpress_klasyka_0956 Data wydania:\nHonore de Balzac KURATELA Konwersja: Nexto Digital Services\nKURATELA Honore de Balzac Tłum. Tadeusz Żeleński-Boy W r. 1828, około pierwszej w nocy, dwie osoby wychodziły z pałacu położonego przy ulicy du Faubourg-Saint-Honoré, niedaleko Elizeum: jedną z nich był sławny lekarz Horacy Bianchon, drugą jeden z najmodniejszych elegantów paryskich, baron de Rastignac, dwaj starzy przyjaciele. Obaj odesłali powozy, nie było zaś w okolicy żadnej dorożki; ale noc była ładna, a bruk suchy. — Chodźmy pieszo aż do bulwarów — rzekł Eugeniusz de Rastignac do Bianchona — weźmiesz powóz pod klubem, stoją tam do rana. Odwieziesz mnie. — Doskonale. — No i cóż, mój drogi, co powiadasz? — O tej kobiecie? — odparł zimno doktor. — Poznaję mego Bianchona — wykrzyknął Rastignac. — No, co takiego? — Ależ ty mówisz, mój drogi, o margrabinie d'Espard jak o chorej ze swojego szpitala. — Chcesz wiedzieć, co ja myślę, Geniu? Jeśli porzucisz panią de Nucingen dla tej margrabiny, zamienisz konia z jednym okiem na ślepego. — Pani de Nucingen ma trzydzieści sześć lat, mój drogi. — A ta ma trzydzieści trzy — odparł żywo doktor. — Jej najzaciętsze nieprzyjaciółki dają jej dwadzieścia sześć. — Mój kochany, kiedy zależy ci na tym, aby wiedzieć, ile kobieta ma lat, patrz na skronie i na koniec nosa. Co bądź by wyprawiały kobiety z kosmetykami, nie zdołają przekupić tych nieubłaganych świadków ich wzruszeń. Kiedy skronie stają się miękkie, prążkowane, przywiędłe w pewien charakterystyczny sposób, kiedy na końcu nosa znajdują się owe drobne punkciki, podobne do niedostrzegalnych, czarnych pyłków sypiących się w Londynie z kominów, w których pali się węglem — sługa uniżony, dama przekroczyła trzydziestkę. Będzie piękna, będzie dowcipna, będzie wszystko, co zechcesz, ale minęła trzydziestkę, wkracza w okres dojrzałości. Nie ganię tych, którzy się przywiązują do kobiet w tej fazie; ale człowiek tak niepospolity jak ty nie powinien brać lutowej renety za świeże jabłuszko, które uśmiecha się z gałęzi i zaprasza, aby je ukąsić. Miłość nie radzi się metryki; nikt nie kocha kobiety dlatego, że ma tyle a tyle lat, że jest ładna lub brzydka, głupia lub sprytna; kocha się, bo się kocha. — Otóż ja się kocham dla innych przyczyn. Jest margrabiną d'Espard, jest z domu Blamont-Chauvry, jest modna, ma duszę, ma nóżkę niebrzydszą od księżnej de Berry, ma może sto tysięcy franków renty i wreszcie, może się z nią kiedyś ożenię! Słowem, stworzy mi pozycję, w której zdołam może spłacić swoje długi. — Myślałem, że jesteś bogaty — wtrącił Bianchon. — Ba! mam dwadzieścia tysięcy franków renty, właśnie tyle, ile trzeba na utrzymanie stajni. Wykiwali mnie, mój drogi, w aferze Nucingena, opowiem ci to kiedyś. Wydałem za mąż siostry, oto najczystszy zysk z tego, co zarobiłem od czasu, jakeśmy się widzieli ostatni raz; wolę wiedzieć, że one mają zapewniony los, niż mieć sto tysięcy franków renty. A teraz cóż chcesz, abym począł? Mam ambicję. Dokąd mnie może zaprowadzić pani de Nucingen? Jeszcze rok, a będę zaprotokołowany, zadomowiony jak czen?owiek żonaty. Mam wszystkie przykrości małżeństwa i wszystkie niewygody kawalerstwa bez korzyści jednego i drugiego; położenie fałszywe, do którego dochodzą ci, którzy się za długo trzymają jednej spódnicy. — Et, i wydaje ci się, że tutaj znalazłeś rajskiego ptaka — rzekł Bianchon. — Twoja margrabina, mój drogi, zupełnie mi się nie podoba. — Twoje liberalne przekonania mącą ci wzrok. Gdyby pani d'Espard była panią Rabourdin... — Słuchaj, mój drogi: czyby była szlachcianką, czy mieszczką, zawsze byłaby bez duszy, zawsze byłaby najdoskonalszym typem egoizmu. Wierz mi, lekarze przywykli sądzić sprawy i ludzi; najzdolniejsi z nas spowiadają duszę spowiadając ciało. Mimo tego ładnego buduaru, w którym spędziliśmy wieczór, mimo zbytku tego pałacu, możebne jest, że pani margrabina siedzi w długach. — Z czego wnosisz? — Nie twierdzę, przypuszczam. Mówiła o swojej duszy tak, jak nieboszczyk Ludwik XVIII mówił o swoim sercu. Słuchaj mnie! Ta kobieta wątła, biała, jasnowłosa, która się skarży, aby jej żałować, posiada zdrowie żelazne, wilczy apetyt, siłę i podłość tygrysa. Nigdy gaza, jedwab i muślin zręczniej nie drapowały kłamstwa! Ecco — Przerażasz mnie, Bianchon! Zatem nauczyłeś się tak wiele od czasu naszego mieszkania u mamy Vauquer? — Tak, od tego czasu, mój drogi, widziałem, och, ileż widziałem marionetek, lalek i pajaców! Znam trochę obyczaje tych pięknych pań, których pielęgnujemy ciało i to, co mają najdroższego, ich dziecko (o ile je kochają) lub ich twarz, którą ubóstwiają zawsze. Spędzasz noce przy ich łóżku, zadajesz sobie nieskończone trudy, aby im oszczędzić najmniejszej skazy, mniejsza o to gdzie; udało ci się to, dochowujesz im tajemnicy jak grób, proszą cię o rachunek i znajdują, że to straszliwie drogo. Kto je ocalił? Natura! Zamiast cię popierać obmawiają cię, bojąc się, abyś nie został lekarzem której z ich przyjaciółek. Mój drogi, te kobiety, o których wy mówicie: „To anioł!" — ja je widziałem rozebrane z minek, pod którymi kryją swą duszę, jak i ze szmatek, pod którymi skrywają swoje niedostatki; bez manier i bez szmirówki — nie są piękne. Zaczęliśmy od tego, żeśmy widzieli wiele żwiru, wiele paskudztw pod falą światła, kiedyśmy osiedli na skale u mamy Vauquer; to, cośmy tam widzieli, to jeszcze nic! Od czasu jak bywam w wielkim świecie, spotkałem potworności odziane atłasem, panny Michonneau w białych rękawiczkach, Poiretów w orderach, wielkich panów uprawiających lichwę lepiej od starego Gobsecka! Na hańbę ludzi, kiedy chciałem uścisnąć rękę Cnocie, znalazłem ją drżącą z zimna na poddaszu, ściganą potwarzami, żyjącą z półtora tysiąca franków rocznie i uchodzącą za wariatkę, za dziwaczkę lub za idiotkę. Słowem, mój drogi, margrabina jest kobietą modną, a ja właśnie brzydzę się tym rodzajem kobiet. Chcesz wiedzieć, czemu? Kobieta, która ma duszę podniosłą, szlachetny smak, łagodny charakter, bogate serce, która prowadzi życie skromne, nie ma żadnych widoków zostania kobietą modną. A konkluzja? Sam ją wyciągnij! Kobieta modna i mężczyzna przy władzy to dwie analogie, ale z tą różnicą, że przymioty, które wynoszą mężczyznę nad innych, podnoszą go i są jego chlubą, gdy przymioty, którymi kobieta dochodzi do swego jednodniowego panowania, to są okropne przywary. Wynaturza się, aby ukryć swój charakter; aby wieść bojowe życie świata, musi mieć żelazne zdrowie pod wątłymi pozorami. Jako lekarz wiem, że dobry żołądek wyklucza dobre serce. Twoja modna kobieta nie czuje nic, szał uciech ma swoje źródło w potrzebie rozgrzania jej zimnej natury; chce wzruszeń i użycia jak starzec wysiadujący przed rampą Opery. Ponieważ ma więcej głowy niż serca, poświęca dla swego triumfu prawdziwe uczucia i przyjaciół, jak generał posyła w ogień swoich najwierniejszych oficerów, aby wygrać bitwę. Kobieta modna nie jest już kobietą; nie jest ani matką, ani żoną, ani kochanką; to jest płeć w mózgu, mówiąc po lekarsku. Toteż twoja margrabina ma wszystkie cechy potworności, ma dziób drapieżnego ptaka, oko jasne i zimne, głos słodki; jest gładka jak stał w trybach maszyny, porusza wszystko z wyjątkiem serca. — Jest coś prawdy w tym, co mówisz, Bianchon. — Coś prawdy! — odrzekł Bianchon. — Sama prawda! Czy ty myślisz, że ja nie odczułem impertynenckiej grzeczności, z jaką dala mi odczuć idealny dystans, jaki tworzy między nami urodzenie? Że nie patrzałem z politowaniem na jej kocią przymilność, mającą wyraźnie jakiś cel? Za rok nie napisałaby ani słówka, aby mi oddać najlżejszą przysługę, a dziś wieczór przekarmiła mnie uśmiechami, myśląc, że ja mogę wpłynąć na wuja mego Popinot, od którego zależy wygrana jej procesu... — Mój drogi, czy wolałbyś, żeby ci nagadała głupstw? Godzę się z twoją filipiką przeciw „modnym kobietom"; ale nie trafiasz w sedno kwestii. Wolałbym zawsze za żonę margrabinę d'Espard od najczystszej, najcichszej, najbardziej kochającej istoty w świecie. Żenić się z aniołem! Ależ trzeba by zagrzebać się ze swoim szczęściem gdzieś na zapadłej wsi! Żona człowieka politycznego to maszyna do rządzenia, automat z komplementami, ukłonami; jest pierwszym, najwierniejszym instrumentem, jakim posługuje się człowiek ambitny; słowem, to przyjaciel, który może się skompromitować bez niebezpieczeństwa i którego można się wyprzeć bez konsekwencyj. Wyobraź sobie Mahometa w Paryżu, w dziewiętnastym wieku! Żoną jego byłaby jakaś Rohan, sprytna i przymilna jak ambasadorowa, przebiegła jak Figaro. Twoja kochająca kobieta nie prowadzi do niczego, kobieta światowa prowadzi do wszystkiego; jest niby diament, którym mężczyzna kraje wszystkie szyby, kiedy nie ma złotego klucza, którym otwiera się wszystkie drzwi. Zostawmy mieszczuchom cnoty mieszczańskie, ludziom ambitnym przywary ambicji. Zresztą, mój drogi, czy sądzisz, że miłość jakiejś księżnej de Langeais czy de Maufrigneuse, jakiejś lady Dudley nie daje olbrzymich, rozkoszy? Gdybyś wiedział, ile ceny zimne i surowe wzięcie tych kobiet przydaje najmniejszemu dowodowi uczuć! Co za radość widzieć pierwiosnek kiełkujący spod śniegu! Uśmiech rzucony spod wachlarza zadaje kłam udanej surowości i wart jest wszystkich niepohamowanych wylewów twoich, mieszczek o hipotetycznej zdolności poświęceń; bo w miłości poświęcenie bliskie jest wyrachowania. Przy tym kobieta modna z domu Blamont-Chauvry ma też swoje atuty! Jej atuty to majątek, wpływy, blask, wzgarda dla wszystkiego, co jest poniżej niej... — Dziękuję — rzekł Bianchon. — Stary mieszczuchu! — odparł śmiejąc się Rastignac. — No, nie bądź pospolity, rób jak twój przyjaciel Desplein: zostań baronem, bądź kawalerem orderu Św. Michała, zostań parem Francji i wydaj swoje córki za książąt. — Wolałbym, żeby pięćkroć sto tysięcy diabłów... — Ech, ech, jesteś wielki tylko w medycynie; doprawdy przykrość mi sprawiasz. — Nienawidzę tego rodzaju ludzi; pragnąłbym rewolucji, która by nas od nich uwolniła na zawsze. — Zatem, drogi Robespierze z lancetem, nie pójdziesz jutro do wuja Popinot? — Owszem — rzekł Bianchon — kiedy chodzi o ciebie, poszedłbym z wiadrem po wodę do piekła... — Drogi przyjacielu, rozczulasz mnie; przysiągłem, że margrabia dostanie się pod kuratelę! Patrz, jeszcze znajduję w oku jakąś starą łzę, aby ci podziękować. — Ale — ciągnął Horacy — nie przyrzekam ci, że coś wskóram u Jana Juliusza Popinot. Ty go nie znasz! Przyprowadzę go pojutrze do twojej margrabiny, niech go omota, jeśli zdoła. Wątpię. Wszystkie trufle, wszystkie księżne, wszystkie pulardy i wszystkie gilotyny mogłyby się tam znaleźć w całej krasie swoich pokus; król mógłby mu przyrzec parostwo, Pan Bóg mógłby mu ofiarować inwestyturę raju i dochody czyśćca; żadna z tych potęg nie uzyskałaby od niego, aby przeniósł bodaj ździebełko z jednej szali na drugą. On jest sędzią, tak jak śmierć jest śmiercią. Dwaj przyjaciele przybyli pod ministerium spraw zagranicznych na rogu bulwaru des Capucines. — Jesteś u siebie — rzekł Bianchon śmiejąc się i pokazując pałac ministra. — A oto mój powóz — dodał pokazując dorożkę. — W ten sposób streszcza się dla każdego z nas przyszłość. — Będziesz szczęśliwy na dnie wód, gdy ja będę zawsze walczył na powierzchni z burzami, aż w końcu tonąc przyjdę cię poprosić o miejsce w twojej grocie, mój stary! — Do soboty — odparł Bianchon. — Do soboty — rzekł Rastignac. — Przyrzekasz mi Popinota? — Tak, uczynię wszystko, na co mi pozwoli moje sumienie. Może ten wniosek o kuratelę kryje jakie małe dramorama, aby sobie przypomnieć tym słówkiem nasze dobre złe czasy. „Biedny Bianchon! To będzie zawsze tylko porządny człowiek" — powiedział sobie Rastignac patrząc za odjeżdżającą dorożką. — Rastignac obarczył mnie najtrudniejszą z negocjacyj — mruknął Bianchon przypominając sobie przy obudzeniu delikatne zlecenie, jakie mu powierzono. — Ale nigdy nie prosiłem wuja o najmniejszą usługę w sądzie, a zrobiłem dla niego więcej niż tysiąc wizyt gratis. Zresztą my między sobą nie robimy ceremonii. Powie mi tak albo nie, i sprawa skończona. Po tym małym monologu sławny doktor skierował się, już o siódmej rano, na ulicę du Fouarre, gdzie mieszkał Jan Juliusz Popinot, sędzia przy trybunale pierwszej instancji departamentu Sekwany. Ulica du Fouarre (wyraz, który oznaczał niegdyś ulicę de la Paille) była w trzynastym wieku najznamienitszą ulicą Paryża. Tam znajdowały się gmachy uniwersyteckie, kiedy głos Abelarda i Gersona rozlegał się w uczonym świecie. Dziś jest to jedna z najbrudniejszych ulic dwunastego okręgu, najbiedniejsza dzielnica Paryża, ta, w której dwie trzecie ludności nie ma drzewa w zimie, która najwięcej dostarcza dzieci „Podrzutkom", najwięcej chorych szpitalom, najwięcej żebraków ulicy, która wysyła najwięcej szmaciarzy na podwórza, najwięcej chorych starców pod mury, gdzie grzeje słońce, najwięcej aresztantów do policji poprawczej. Przy tej ulicy, zawsze wilgotnej, której rynsztok toczy ku Sekwanie brudną wodę z paru farbiarni, znajduje się stary dom, z pewnością odrestaurowany gdzieś za Franciszka I i zbudowany z cegieł obramionych ciosowym kamieniem. O jego trwałości świadczy konfigura? cja zewnętrzna, jaką nierzadko spotyka się w domach paryskich. Jeśli wolno użyć tego słowa, ma on jak gdyby brzuch stworzony wzdęciem, jakie czyni pierwsze piętro przytłoczone ciężarem drugiego i trzeciego, ale podparte silnym murem parteru. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że ściany między oknami, mimo że wzmocnione obramieniem kamiennym, pękną; ale niebawem obserwator spostrzega, że z tym domem jest tak jak z wieżą bolońską; stare cegły i stare, nadżarte kamienie zachowują niezmożenie swój środek ciężkości. O każdej porze roku tęgie podmurowanie parteru posiada żółtą barwę oraz ową niedostrzegalną warstwę potu, jaką wilgoć daje kamieniowi. Przechodzień odczuwa chłód idąc pod murem, gdzie wyszczerbione słupki licho chronią go od kół kabrioletów. Jak we wszystkich domach zbudowanych przed epoką powozów, brama tworzy arkadę nadzwyczaj niską, dość podobną do wrót więzienia. Na prawo od tej bramy znajdują się trzy okna, opatrzone z zewnątrz kratą żelazną o oczkach tak gęstych, że nie podobna jest ciekawym dojrzeć przeznaczenia wilgotnych i ciemnych izb przez szyby, brudne zresztą i zakurzone; na lewo dwa podobne okna, z których jedno, czasem otwarte, pozwala dojrzeć odźwiernego, jego żonę i dzieci. Wszystko to kłębi się, pracuje, gotuje, je i krzyczy w brudnej izbie wybitej deskami, gdzie wszystko rozpada się w strzępy i dokąd schodzi się po dwóch stopniach: wyraz stałego podnoszenia się ulic paryskich. Jeżeli w dzień deszczowy przechodzień schroni się pod długie sklepienie z wystającymi i bielonymi belkami, wiodące od bramy do schodów, musi go uderzyć obraz, jaki przedstawia wnętrze tego domu. Na lewo znajduje się kwadratowy ogródek, w którym nie da się zrobić więcej niż cztery kroki wzdłuż i wszerz; ogródek z szarą ziemią, gdzie wegetują pędy wina bez liści i gdzie, z braku roślinności, wschodzą w cieniu dwóch drzew papiery, stare szmaty, ogryzki, kawałki cegły spadłe z dachu; ziemia nieurodzajna, gdzie czas rzucił na mury, na pnie drzew i na ich gałęzie ślad pyłu, podobny do zimnej sadzy. W dwu prostokątnych skrzydłach, z których składa się dom, okna wychodzą na ten ogródek, wciśnięty między dwa sąsiednie domy, odrapane, grożące ruiną, gdzie na każdym piętrze widnieją jakieś jaskrawe dokumenty rzemiosł uprawianych przez lokatorów. Tu długie rusztowanie podtrzymuje olbrzymie pasma suszącej się farbowanej wełny; tam na dwóch sznurach kołysze się wyprana bielizna; wyżej — spiętrzone tomy książek ukazują świeżo marmurkowane brzegi, kobiety śpiewają, mężowie gwiżdżą, dzieci krzyczą; stolarz piłuje drzewo, mosiężnik skrzypi swoim metalem, wszystkie rzemiosła łączą się, aby stworzyć zgiełk, który liczba instrumentów potęguje do obłędu. Ogólny system zdobniczy tego pasażu, który nie jest ani dziedzińcem, ani ogrodem, ani sklepieniem, a który ma coś z tego wszystkiego, polega na słupach drewnianych wspartych na kamieniu i tworzących łuki. Dwie arkady wychodzą na ogródek; dwie inne, na wprost bramy, ukazują drewniane schody, których wymyślnie kowana poręcz była niegdyś cudem ślusarstwa, a których zużyte stopnie drżą pod nogami. Drzwi każdego mieszkania posiadają odrzwia ciemne od brudu, tłuszczu, kurzu i są opatrzone długimi drzwiami, wybitymi utrechckim aksamitem i usianymi deseniem żółtych gwoździ. Te resztki świetności świadczą, że za Ludwika XIV dom ten służył za mieszkanie jakiemuś rajcy parlamentu lub bogatemu księdzu. Ale te ślady dawnego zbytku budzą uśmiech swoim osobliwym kontrastem między przeszłością a teraźniejszością. Jan Juliusz Popinot mieszkał na pierwszym piętrze tego domu, w którym ciemność, właściwą pierwszym piętrom domów paryskich, potęguje ciasnota ulicy. To stare mieszkanie znane było całemu dwunastemu okręgowi, któremu Opatrzność dała tego sądownika, tak jak daje zbawcze rośliny, aby leczyć lub łagodzić każdą chorobę. Oto szkic tej osobistości, którą chciała omotać świetna margrabina d'Espard. W charakterze sądownika, pan Popinot był zawsze odziany czarno: kostium ten czynił go śmiesznym w oczach ludzi przywykłych wszystko sądzić powierzchownie. Ludzie pragnący zachować godność, jaką narzuca ten strój, powinni otaczać go ciągłym i drobiazgowym staraniem, ale przezacny Popinot niezdolny był przestrzegać purytańskiej czystości, jakiej wymaga kolor czarny. Spodnie, zawsze wytarte, podobne były do krepy, materii, z której sporządza się togi adwokackie; długie zaś użycie odcisnęło się na nich mnogością fałdów. Białawe, zrudziałe lub błyszczące miejsca na tej części garderoby świadczyły o brudnym sknerstwie lub o najbardziej zaniedbanym ubóstwie. Grube wełniane pończochy tkwiły — zawsze krzywo — w niekształtnych trzewikach. Bielizna miała ów rudy odcień, jaki daje długi pobyt w szafie, świadczący, iż nieboszczka pani Popinot miała manię bielizny; flamandzkim obyczajem zadawała sobie z pewnością jedynie dwa razy na rok kłopot prania. Frak i kamizelka sędziego były w harmonii ze spodniami, trzewikami, pończochami i bielizną. Miał stałe szczęście w swoim zaniedbaniu: w dniu bowiem, w którym wkładał nowe ubranie, dostrajał je do całości swojej toalety, plamiąc je z niewytłumaczoną szybkością. Poczciwiec czekał z kupnem nowego kapelusza, aż kucharka zwróci mu uwagę na zgrzybiałość tegoż. Krawat był zawsze skręcony niedbałe; kołnierz skrzywiony pod sędziowskim rabatem. Nie dbał wcale o swą siwą czuprynę, a golił się tylko dwa razy tygodniowo. Nie nosił nigdy rękawiczek i pakował zazwyczaj ręce w kieszenie, których brzeg, brudny i najczęściej podarty, podkreślał jeszcze wrażenie ogólnego niechlujstwa. Ktokolwiek bywał w Pałacu Sprawiedliwości w Paryżu, miejscu, gdzie można obserwować wszystkie odmiany czarnego stroju, może sobie wyobrazić wygląd pana Popinot. Zwyczaj siedzenia przez całe dni zmienia mocno ciało, tak samo jak nuda nie kończących się obron adwokackich oddziaływa na wyraz twarzy sędziów. Zamknięty w salach niemożliwie ciasnych, szpetnych, bez powietrza, sędzia paryski nabywa z konieczności fizjonomii zgryźliwej, zmiętej od natężenia uwagi, zachmurzonej nudą. Cera jego więdnie, robi się zielonkawa albo ziemista, zależnie od danego temperamentu. Po jakimś czasie najbardziej kwitnący młodzieniec staje się wyblakłą machiną paragrafów, mechanizmem aplikującym kodeks do wszystkiego, z flegmą wagi u zegara. Jeśli tedy natura obdarzyła pana Popinot rysami niezbyt powabnymi, zajęcie nie upiękniło go. Zbudowany był bez wdzięku. Grube kolana, wielkie stopy, duże ręce stanowiły kontrast z księżą fizjonomią, przypominającą nieco głowę cielęcą, łagodną aż do mdłości, blado rozświeconą wyłupiastymi oczami, bezkrwistą, przeciętą płaskim i prostym nosem, uwieńczoną niemniej płaskim czołem, a ozdobioną parą olbrzymich, odstających uszu. Nędzne i rzadkie włosy odsłaniały czaszkę w kilku nieregularnych bruzdach. Jeden jedyny rys zalecał tę czaszkę fizjonomiście: na ustach tego człowieka oddychała niebiańska dobroć. Były to poczciwe, grube, czerwone wargi z tysiącem fałdów, ruchliwe, usta, w których natura złożyła piękne uczucia; usta, które mówiły do serca i które zwiastowały w tym człowieku inteligencję, bystrość, dar jasnowidzenia, anielski rozum; toteż źle by go osądził ten, kto by go sądził jedynie z płaskiego czoła, z wyblakłych oczu i z całej niewydarzonej postaci. Życie jego odpowiadało powierzchowności; było pełne tajemnych prac i kryło cnoty świętego. Jego znajomość prawa była tak znana, że kiedy Napoleon reorganizował sądownictwo w r. 1806 i 1811, wówczas na wniosek Cambacérèsa wpisano Popinota jako jednego z pierwszych kandydatów do sądu apelacyjnego w Paryżu. Popinot nie był intrygantem. Za każdym nowym żądaniem, za każdą nową prośbą minister odsuwał Popinota, który nigdy nie pojawił się ani u arcykanclerza, ani u Wielkiego Sędziego. Z apelacji przeniesiono go na listę zwykłych sędziów trybunału, po czym przez intrygi ludzi czynnych i ruchliwych pchnięto go na ostatni szczebel. Mianowano go młodszym sędzią. Powszechny krzyk podniósł się w palestrze: „Popinot młodszym sędzią!" Niesprawiedliwość ta uderzyła cały świat sądowy, adwokatów, komorników, wszystkich, wyjąwszy Popinota, który się nie skarżył. Skoro pierwszy krzyk minął, wszyscy uznali, że dzieje się jak najlepiej na najlepszym z możliwych światów, którym musi być z konieczności świat sądowy! Popinot był młodszym sędzią aż do dnia, w którym najsłynniejszy kanclerz Restauracji pomścił krzywdy wyrządzone temu skromnemu i cichemu człowiekowi przez Wielkich Sędziów Cesarstwa. Spędziwszy dwanaście lat na stanowisku zastępcy, Popinot miał szanse umrzeć jako zwykły sędzia przy trybunale Sekwany. Aby wytłumaczyć garbaty los jednego z najwybitniejszych przedstawicieli sądownictwa, trzeba nam zapuścić się w pewne szczegóły, które pozwolą odsłonić jego życie, jego charakter, pokazując zarazem niektóre kółka owej wielkiej machiny zwanej Sprawiedliwością. Trzech prezydentów, których miał kolejno trybunał Sekwany, wpakowało Popinota w szufladkę „praktyka". Nie zyskał u przełożonych reputacji talentu, którą prace jego zdobyły mu już pierwej. Tak jak malarz bywa nieodmiennie zamykany w kategorii pejzażystów, portrecistów, malarzy historycznych, morskich lub rodzajowych przez ogół artystów, znawców lub dudków, którzy, bądź z zazdrości, bądź z despotyzmu krytyki, bądź z przesądów, barykadują go na jednym podwórku, sądząc, że istnieją przegródki we wszystkich mózgach — ciasnota, którą świat stosuje do pisarzy, do polityków, do wszystkich, którzy zaczynają od specjalności, nim ich obwołają uniwersalnymi — tak samo Popinot miał swoje przeznaczenie i został zamknięty w swoim kręgu. Sędziowie, adwokaci, obrońcy, wszystko, co pasie się na łączce sądowej, rozróżniają w każdej sprawie dwa czynniki: Prawo i Słuszność. Słuszność wynika z faktów, prawo jest zastosowaniem zasad do faktów. Ktoś może mieć rację wedle słuszności, nie mieć jej wedle prawa, bez winy ze strony sędziego. Między sumieniem a faktem istnieje przepaść pobudek nie znanych sędziemu, pobudek potępiających lub usprawiedliwiających fakt. Sędzia nie jest Bogiem; obowiązkiem jego jest dociągnąć fakty do zasad, sądzić wypadki nieskończenie rozmaite, posługując się określoną miarą. Gdyby sędzia miał moc czytania w sumieniu i jego pobudkach, aby wydać sprawiedliwy wyrok, każdy sędzia byłby wielkim człowiekiem. Francja potrzebuje około sześciu tysięcy sędziów: żadne pokolenie nie ma sześciu tysięcy wielkich ludzi na swoje usługi; tym bardziej nie może ich znaleźć dla swoich trybunałów. Popinot był pośród ludności paryskiej bardzo zręcznym kadim , który przez dary swoich zdolności i przez usilne tarcie litery prawa o ducha faktów przejrzał braki doraźnych i stanowczych orzeczeń. Ten jasnowidzący sędzia przenikał powłokę podwójnego kłamstwa, pod jakim strony kryją istotę procesu. Był sędzią tak, jak znakomity Desplein był chirurgiem; przenikał sumienia, jak ten uczony przenikał ciała. Życie jego i obyczaje doprowadziły go do ścisłej oceny najtajniejszych myśli w drodze badania faktów. Rył się w procesie, jak Cuvier rył się w humus globu. Podobnie jak ten wielki myśliciel, kroczył od dedukcji do dedukcji, zanim przyszedł do konkluzji, i odtwarzał przeszłość sumienia, jak Cuvier odbudowywał jakieś anoplotheria. Z powodu jakiejś sprawy budził się często w nocy, zaskoczony iskierką prawdy, która błysła nagle w jego mózgu. Uderzony głębokimi niesprawiedliwościami kończącymi walki, w których wszystko obraca się przeciw uczciwemu człowiekowi, a idzie na rękę hultajom, orzekał często wbrew prawu na rzecz słuszności we wszystkich okazjach, gdzie chodziło niejako o kwestię wyczucia. Uchodził tedy u swoich kolegów za umysł mało praktyczny; racje jego, obszernie wywodzone, przedłużały zresztą obrady; skoro Popinot zauważył niechęć, z jaką go słuchają, wyrażał swą opinię krótko. Mówiono, że źle sądzi tego rodzaju sprawy; że jednak talent jego w badaniu bił w oczy, że jego sąd był jasny, a przenikliwość głęboka, uznano go za człowieka posiadającego szczególne zdolności do uciążliwych funkcji sędziego śledczego. Miał być tedy sędzią śledczym przez większą część swojej kariery sądowniczej. Mimo że był doskonale uzdolniony do tego trudnego zawodu mając opinię głębokiego kryminologa zamiłowanego w swoim fachu, dobroć serca wydawała go ustawicznie na tortury: znajdował się między sumieniem a współczuciem niby w żelaznej obręczy. Jakkolwiek lepiej wynagradzane niż urząd sędziego cywilnego, funkcje sędziego śledczego nie kuszą nikogo; są zanadto absorbujące. Popinot, człowiek skromny i rzetelnej wiedzy, bez ambicji, niestrudzony pracownik, nie skarżył się na swój los; poświęcił dla dobra publicznego swoje upodobania, swoje współczucie i pozwolił się wygnać w laguny śledztwa kryminalnego, gdzie umiał być zarazem surowy i dobroczynny. Czasami pisarz jego wręczał podsądnemu pieniądze, aby sobie kupił tytoniu lub ciepłe ubranie w zimie, odprowadzając go z gabinetu sędziego do „Łapki na myszy", tymczasowego więzienia, w którym trzyma się uwięzionych do dyspozycji sędziego śledczego. Umiał być nieugiętym sędzią i miłosiernym człowiekiem. Toteż nikt łatwiej od niego nie potrafił wydobyć zeznań bez uciekania się do sądowych sztuczek. Miał subtelny dar obserwacji. Ten człowiek, którego dobroć zdawała się na pozór głupkowata, prosty i roztargniony, przenikał chytrości weteranów galer, paraliżował sztuczki najsprytniejszych dziewcząt i giął zbrodniarzy w ręku. Niezwykłe okoliczności wyostrzyły jego przenikliwość; aby je objaśnić, trzeba wejść w jego życie prywatne, bo sędziostwo to była jego strona społeczna; ale był w nim jeszcze inny człowiek, większy, a mniej znany. Na dwanaście lat przed dniem, w którym zaczyna się ta historia, w r. 1816, podczas owego straszliwego głodu, który zeszedł się fatalnie z pobytem tak zwanych Sprzymierzonych we Francji, Popinot był przewodniczącym nadzwyczajnej komisji dla rozdzielania pomocy biedakom w tej dzielnicy. Mianowano go w chwili, gdy zamierzał opuścić ulicę du Fouarre, gdzie pobyt nie podobał się zarówno jemu, jak jego żonie. Ten wielki prawnik, ten głęboki kryminolog, którego wyższość wydawała się jego kolegom aberracją, widział od pięciu lat fakty sądowe, nie widząc ich przyczyn. Drapiąc się na poddasza, poznając nędze, śledząc okrutne konieczności, które wiodą stopniowo biedaków do występnych czynów, zgłębiając wreszcie ich długie walki, uczuł w sercu współczucie. Ten sędzia stał się wówczas świętym Wincentym à Paulo tych wielkich dzieci, tych cierpiących robotników. Przeobrażenie to nie dokonało się od jednego razu. Dobroczynność ma swoje szczeble, jak występki mają swoje. Miłosierdzie pożera sakiewkę świętego, jak ruletka zjada majątek gracza, stopniowo, Popinot szedł od nieszczęścia do nieszczęścia, od jałmużny do jałmużny; następnie, kiedy uchylił wszystkie łachmany stanowiące dla tej publicznej nędzy niby opatrunek, pod którym jątrzy się gorączkowa rana, stał się po upływie roku opatrznością swojej dzielnicy. Został członkiem komitetu dobroczynności i biura dobroczynnego. Wszędzie, gdzie były jakieś bezpłatne funkcje do spełniania, przyjmował je i działał bez emfazy, na sposób „człowieka w błękitnym płaszczu" , który żyje tym, że nosi zupę tam, gdzie znajdują się ludzie głodni. Popinot miał to szczęście, że działał na szerszej przestrzeni i w wyższej sferze; czuwał nad wszystkim, uprzedzał zbrodnie, dawał robotę nie zatrudnionym robotnikom, lokował kaleki, rozdzielał roztropnie zasiłki na wszystkich zagrożonych punktach, stając się doradcą wdowy, opiekunem bezdomnych dzieci, finansistą drobnego przemysłu. Nikt w sądzie ani w Paryżu nie znał tego sekretnego życia Popinota. Istnieją cnoty tak jasne, że znoszą ciemność; ludzie silą się schować je pod korcem. Co się tyczy ludzi, którym świadczył dobrodziejstwa, ci, pracując we dnie i zmęczeni w nocy, niewiele mieli sposobności, aby go wysławiać; byli niewdzięczni jak dzieci, które nigdy nie mogą się wypłacić, bo za wiele są dłużne. Istnieją musowe niewdzięczności; ale czyż serce, które sieje dobro, aby zebrać wdzięczność, mogłoby się mienić wielkim? Od drugiego roku swego tajemnego apostolatu Popinot zmienił na rozmównicę magazyn na parterze w swoim domu, ten, który miał trzy okna,opatrzone żelazną kratą. Ściany i sufit tej wielkiej izby były wybielone wapnem, urządzenie składało się z ławek podobnych do ławek w szkole, z prostej szafy, orzechowego biurka i fotela. W szafie znajdowały się regestry dobroczynności, bony na chleb i dziennik. Prowadził książki handlowe, aby nie dać się oszukać swemu sercu. Wszystkie nędze całej dzielnicy były tam ujęte w cyfry, pomieszczone w książce, gdzie każde nieszczęście miało swoje konto, jak u kupca każdy wierzyciel. Kiedy miał wątpliwości co do jakiejś rodziny, co do człowieka proszącego o wsparcie, sędzia miał do swego rozporządzenia informacje policji. Lavienne, służący stworzony dla tego pana, był jego adiutantem. Wykupywał lub odnawiał kwity lombardowe, biegał w miejsca najbardziej zagrożone, gdy pan jego pracował w sądzie. Od czwartej do siódmej rano w lecie, od szóstej do dziewiątej w zimie sala ta była pełna kobiet, dzieci, biedaków, którym Popinot udzielał audiencji. Nie było tam potrzeba pieca w zimie; cisnęło się tyle ludzi, że było gorąco; Lavienne kładł jedynie nieco słomy na zbyt wilgotnej podłodze. Po jakimś czasie ławki stały się gładkie jak politurowany mahoń; następnie, na wysokość człowieka, ściana nabrała jakiegoś ciemnego pokostu od łachmanów lub zniszczonej odzieży tych biedaków. Nieszczęśliwi ci tak kochali Popinota, że kiedy przed otwarciem bramy skupiali się nad ranem w zimie — kobiety grzejące się fajerkami, mężczyźni machający rękami, aby się rozgrzać — nigdy żaden szmer nie zamącił snu sędziego. Szmaciarze, ludzie pracujący w nocy, znali to mieszkanie i widzieli często światło w gabinecie sędziego o niemożliwie późnych godzinach. Złodzieje nawet mówili przechodząc: „To jego dom" — i respektowali go. Ranek należał do biednych, dzień do zbrodniarzy, wieczór do prac sądowych. Geniusz obserwacji, jaki posiadał Popinot, był tedy siłą rzeczy dwoisty: odgadywał cnotliwą nędzę, zdeptane dobre uczucia, chybione piękne uczynki, nieznane poświęcenia, tak jak szukał w głębi sumień najlżejszych zarysów zbrodni, najcieńszych nitek występków, aby zawsze we wszystkim rozróżniać. Ojcowizna Popinota wynosiła tysiąc talarów renty. Żona jego, siostra starego Bianchon, lekarza w Sancerre, wniosła mu dwa razy tyle. Umarła przed pięciu laty, zostawiając majątek mężowi. Ponieważ płaca zastępcy sędziego jest szczupła, Popinot zaś był rzeczywistym sędzią dopiero od czterech lat, łatwo odgadnąć przyczyny jego oszczędności we wszystkim, co tyczyło jego osoby lub życia, kiedy się widziało, jak skromne były jego dochody, a jak wielka dobroczynność. Zresztą obojętność na punkcie ubrania, zrozumiała u człowieka tak zaabsorbowanego, czyż nie jest swoistą cechą głębokiej wiedzy, namiętnie uprawianej sztuki, myśli wciąż czynnej? Aby dokończyć ten portret, wystarczy dodać, że Popinot był z małej liczby sędziów trybunału Sekwany, którzy nie mieli krzyża legii. Taki był człowiek, któremu prezydent drugiej izby trybunału (Popinot był od dwóch lat przydzielony do spraw cywilnych) polecił przesłuchanie margrabiego d'Espard, na skargę przedłożoną przez jego żonę celem uzyskania kurateli. Ulica du Fouarre, gdzie roiło się tylu biedaków od wczesnego rana, pustoszała o dziesiątej i odzyskiwała swój wygląd ponury i nędzny. Bianchon popędził tedy konia, aby zdybać wuja w czasie jego audiencji. Nie bez uśmiechu myślał o osobliwym kontraście, jakim będzie obecność sędziego u pani d'Espard; ale przyrzekł sobie skłonić go do zrobienia toalety, w której nie byłby zbyt śmieszny. „Czy wujaszek ma bodaj jakie nowe ubranie? — powiadał sobie Bianchon wjeżdżając w ulicę du Fouarre, gdzie z okien rozmównicy padało blade światło. — Dobrze będzie, jak sądzę, porozumieć się w tej kwestii z Lavienne'em". Słysząc turkot kabrioletu, dziesiątek zdziwionych biedaków wyszedł z bramy: odkryli głowy poznając lekarza, Bianchon bowiem, który leczył darmo chorych poleconych mu przez sędziego, był dobrze znany zebranym tutaj nieszczęśliwym. Bianchon spostrzegł wuja w rozmównicy, gdzie ławki były w istocie pełne biedaków, odznaczających się niezwykłą oryginalnością stroju, która uderza na ulicy; przechodniów najdalszych od artyzmu. To pewna, że rysownik — jakiś Rembrandt, gdyby istniał za naszych czasów — stworzyłby wspaniałą kompozycję widząc te naiwnie zgrupowane i milczące nędze. Tutaj surowa twarz starca o siwej brodzie, apostolskiej czaszce przedstawiała żywy obraz świętego Piotra. Pierś jego, na wpół odkryta, ukazywała wydatne mięśnie, oznakę żelaznego organizmu, który pozwolił mu udźwignąć cały poemat nieszczęść. Tam młoda kobieta podawała pierś najmłodszemu dziecku, aby mu nie dać krzyczeć, drugie zaś, może pięcioletnie, trzymała na kolanach. Ta pierś, której biel lśniła pośród tych łachmanów, to dziecko o przezroczystej cerze i brat jego, którego poza zapowiadała przyszłego ulicznika, wszystko to przemawiało do duszy niemalże wdzięcznym kontrastem z długim sznurem twarzy zaczerwienionych od chłodu. Dalej stara kobieta, blada i zimna — odpychająca maska zbuntowanej nędzy, gotowej pomścić w dzień buntu wszystkie minione niedole. Był tam i młody robotnik, wątły, leniwy, którego inteligentne oko świadczyło o wielkich zdolnościach, zniszczonych przez daremnie zwalczane potrzeby; dławił milcząc swoje cierpienia, bliski śmierci z niemożności przedostania się przez kraty olbrzymiego zwierzyńca, gdzie kłębią się te pożerające się wzajem nędze. Przeważały kobiety; mężowie ich, śpiesząc do warsztatów, zostawiali im z pewnością troskę walczenia za sprawę rodziny, z ową inteligencją, która cechuje kobietę z ludu, prawie zawsze królowę na swoim śmietniku. Ujrzelibyście tam na wszystkich głowach podarte fulary, suknie zaszargane błotem, chustki w strzępach, brudne i dziurawe kaftaniki; ale wszędzie oczy błyszczące jak żywe płomienie. Straszliwa gromada, której widok budził zrazu wstręt, ale która rychło rodziła lęk, z chwilą gdy się widziało, że rezygnacja tych dusz, zmagających się z potrzebami życia, była czysto okolicznościową spekulacją na miłosierdzie. Dwie łojówki, które oświecały rozmównicę, migotały w rodzaju mgły wytworzonej przez cuchnącą atmosferę tego źle wietrzonego miejsca. Sam sędzia był nie najmniej malowniczą figurą w tym zebraniu. Miał na głowie wełnianą zrudziałą szlafmycę. Ponieważ był bez krawata, szyja jego, czerwona od zimna i pomarszczona, sterczała nad wystrzępionym kołnierzem starego szlafroka. Zmęczona twarz miała ów na wpół głupkowaty wyraz, właściwy ludziom mocno czymś zajętym. Usta jego, jak u wszystkich, którzy pracują, były ściągnięte na kształt sakiewki z zaciśniętym sznurkiem. Zmarszczone czoło zdawało się dźwigać brzemię wszystkich tych zwierzeń: czuł, ważył i sądził. Oczy jego, baczne jak oczy lichwiarza, odrywały się od książek i regestrów, aby wnikać w samą głąb ludzi, których obejmował owym chybkim wzrokiem, jakim skąpcy wyrażają swoje niepokoje. Stojąc za swoim panem, gotów wykonać jego rozkazy, Lavienne pełnił widocznie straż i przyjmował nowo przybyłych dodając im otuchy. Kiedy ukazał się lekarz, zrobiło się poruszenie na ławkach. Lavienne odwrócił głowę i zdziwił się mocno widząc Bianchona. — A, to ty, mój chłopcze — rzekł Popinot przeciągając się. — Co cię sprowadza o tej porze? — Bałem się, wuju, abyś nie podjął, nim zobaczysz się ze mną, pewnej wizyty urzędowej, w której przedmiocie chcę z tobą pomówić. — No, matusiu — rzekł sędzia zwracając się do tęgiej kobiety, która stała przy nim — jeśli mi nie powiecie, o co wam chodzi, ja tego nie zgadnę. — Śpieszcie się — rzekł Lavienne — nie zabierajcie czasu innym. — Proszę pana — rzekła wreszcie kobieta czerwieniąc się i zniżając głos tak, aby ją słyszeli tylko Popinot i Lavienne — ja jestem straganiarką i mam dziecko, za które jestem winna u mamki. Schowałam tedy swoich parę groszy... — I co? Wasz chłop wam je zabrał? — rzekł Popinot zgadując koniec spowiedzi. — Tak, proszę pana. — Jak się nazywacie? Koniec wersji demonstracyjnej.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Kuratela-ebookRO/p14567i36302" target="_blank" title="Kuratela [Honoré de Balzac] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Kuratela [Honoré de Balzac] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Flawonoidy obniżają ciśnienie krwi dzięki bakteriom jelitowym! Naukowcy potwierdzają: jagody i czerwone wino pomagają zwalczyć nadciśnienie! | Kalisz Nasze Miasto\nMonika Góralska 2 września 2021, 13:58\nFlawonoidy to grupa związków organicznych występujących w produktach roślinnych. Mają one właściwości przeciwzapalne i antyoksydacyjne (przeciwutleniające). Chronią więc komórki i tkanki organizmu przed szkodliwym działaniem wolnych rodników, które powstają w procesie utleniania i przyczyniają się do rozwoju wielu chorób takich jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, demencja czy nowotwory. Najwięcej flawonoidów znajduje się w owocach jagodowych takich jak jagody, truskawki, jeżyny, borówki, ale też w czerwonym winie i gorzkiej czekoladzie. larryratt/123rf.com\nBadania naukowców z Wielkiej Brytanii udowadniają, że osoby spożywające produkty bogate we flawonoidy takie jak jagody, winogrona i czerwone wino mają niższe ciśnienie krwi od osób, których dieta jest uboższa w te składniki. Okazuje się, że ma to również związek z rodzajem posiadanej mikroflory jelitowej. Różnorodność i skład flory bakteryjnej jelit odpowiada bowiem za wchłanianie flawonoidów.\nBadania potwierdzają: flawonoidy obniżają ciśnienie krwi\nNaukowcy z Queen's University Belfast w Irlandii Północnej w Wielkiej Brytanii przeprowadzili badania na grupie 904 osób w wieku 25-82 lat. Uczestnicy wypełnili kwestionariusz, w którym uwzględnione było spożycie 112 różnych produktów żywnościowych w ciągu poprzedzającego badanie roku.\nSkład mikroflory jelitowej oceniono na podstawie sekwencjonowania materiału genetycznego bakterii w próbkach kału. Natomiast ciśnienie krwi wszystkich uczestników badania mierzone było rano, po 5-minutowym odpoczynku. Aby ujednolicić pomiary, pacjentów poproszono również o nie spożywanie posiłków w godzinach wieczornych i nocnych oraz dokonywano 3 pomiarów ciśnienia w odstępach 3-minutowych, z których wyciągano średnią.\nNaukowcy uwzględnili także inne czynniki, które mogą wpływać na ciśnienie krwi takie jak wiek, płeć, stosowanie leków, palenie tytoniu, aktywność fizyczną i rodzinną historię choroby wieńcowej.\nW jaki sposób jagody i czerwone wino regulują ciśnienie krwi?\nU osoby zdrowej normą jest ciśnienie 120/80 mm Hg, natomiast powyżej 140/90 mm Hg oznacza nadciśnienie tętnicze, które jest niebezpieczne dla zdrowia i przyczynia się do rozwoju wielu chorób w tym cukrzycy, nowotworów i zawału serca. Obecnie coraz więcej osób zmaga się z nadciśnieniem spowodowanym głównie przez stres, palenie papierosów, niewłaściwą dietę i nadmiar w niej soli oraz cukru czy brak ruchu. Dlatego tak ważne jest dbanie o prawidłowe nawyki żywieniowe i odpowiedni tryb życia, dzięki któremu zapewniamy sobie właściwe ciśnienie krwi mieszczące się w ustalonej normie.\nU uczestników badania spożycie większej ilości produktów zawierających flawonoidy takich jak jagody, gruszki, jabłka i czerwone wino miało związek z obniżeniem skurczowego ciśnienia krwi (czyli pierwszej wartości podawanej w odczycie ciśnienia krwi), chociaż nie wpływało na ciśnienie rozkurczowe.\nBadania wykazały, że spożywanie 1,5 porcji jagód dziennie – gdzie jedna porcja to 1 filiżanka lub 80 gram jagód – obniżało skurczowe ciśnienie krwi o średnio 4,1 mm Hg.\nNajważniejszą rolę w tym oddziaływaniu odgrywają antocyjany, czyli rodzaj flawonoidów, które są barwnikami odpowiadającymi za czerwony lub niebieski kolor wielu owoców np. czerwonych winogron, jagód, porzeczek, jeżyn. To właśnie te produkty najskuteczniej wpływają na regulowanie ciśnienia krwi.\nCiekawym wnioskiem z badania jest również to, że picie 2,8 kieliszków czerwonego wina tygodniowo (gdzie 1 kieliszek to 125 ml) obniżało ciśnienie skurczowe krwi o 3,7 mm Hg.\nBadania potwierdzają, że flawonoidy chronią przed:\nniektórymi rodzajami nowotworów.\nNależy jednak pamiętać, że regularne spożywanie alkoholu (np. w postaci czerwonego wina) może oddziaływać niekorzystnie na organizm i przyczyniać się do rozwoju choroby alkoholowej, a także uszkadzać wątrobę, mózg i serce. Do wniosków z badania należy więc podchodzić ostrożnie i ocenić wszystkie korzyści, ale liczyć się również z zagrożeniami.\nWpływ bakterii jelitowych na ciśnienie krwi\nJak wykazało badanie, osoby spożywające większe ilości produktów bogatych we flawonoidy miały też bardziej różnorodną florę bakteryjną jelit wykazującą się zmniejszoną liczebnością bakterii z rodzaju Parabacteroides, a większą z rodziny Ruminococcaceae. Bakterie jelitowe biorą bowiem udział w rozkładzie flawonoidów na związki wpływające ochronnie na serce i układ krwionośny.\nBadania posłużą naukowcom do opracowywania w przyszłości żywności prebiotycznej lub probiotycznej zawierającej odpowiednie szczepy bakterii wzbogacających florę jelitową, które będą poprawiać wchłanianie się flawonoidów i dzięki temu wpływać na obniżenie ciśnienia krwi.\nFlavonoid-rich foods lower blood pressure via gut bacteria Medical News Today\nZOBACZ: Antyoksydanty bronią w walce z wolnymi rodnikami\nMateriał oryginalny: Flawonoidy obniżają ciśnienie krwi dzięki bakteriom jelitowym! Naukowcy potwierdzają: jagody i czerwone wino pomagają zwalczyć nadciśnienie! - Strona Zdrowia\nKolejki NFZ w Kaliszu do Psycholog Dziecięcej


Edzia najlepsza, Kazadi dopiero trzecia! - Pudelek\nEdzia najlepsza, Kazadi dopiero trzecia!\n"Fajny pokaz, ale jak na twój poziom za słaby" - ocenił Patrycję Galiński.\nPoziom wzruszenia w 12. edycji _**Tańca z gwiazdami**_ wzrasta systematycznie. Obecność i górnolotne kwesie wygłaszane przez Edytę Górniak najwyraźniej obligują innych do wznoszenia się na poziom abstrakcji zarezerwowany dla "divy".\nTak strasznie się bałam tego tańca, że postanowiłam zmierzyć się z tym tańcem - ogłosiła w filmie z przygotowań. Pozornie niewinna wypowiedź o dobrodziejstwach tańca przerodziła się jednak w kolejną subtelną "wycieczkę" w stronę byłego męża... Nie spodziewałam się tych emocji, tego szczęścia, tego, co taniec robi z umysłem. Nie wybaczyłabym sobie, gdybym tego nie zrobiła. Chciałam powiedzieć wszystkim kobietom, że trzeba walczyć o siebie i ja chcę wspierać kobiety w Polsce.\nJury zachwycone było walcem wiedeńskim w wykonaniu Górniak i Klimenta, rozpływał się nad nim Piotr Galiński. Para otrzymała cztery "10", a po zsumowaniu not i głosów widzów, znalazła się na 1. miejscu. Niespodziewanie tuż za nimi znaleźli się Paweł Staliński i Izabela Janachowska, którzy wyrastają na cichych faworytów show. Na trzecim miejscu uplasowała się Patrycja Kazadi w parze z Łukaszem Czarneckim, którzy nie zostali tym razem tak pozytywnie ocenieni przez jurorów. Galiński stwierdził wręcz, że od tak utalentowanej uczestniczki (przypomnijmy, tylko udającej amatorkę: Kazadi tańczyła w grupie Egurroli!) powinno wymagać się więcej: Generalnie fajny pokaz, ale jak na twój poziom to za słaby - stwierdził.\nZaskoczyli również Marysia Niklińska i Tomek Barański - za ognistą sambę zgarnęli cztery "10", zachwyt jury i czwarte miejsce w ogólnej klasyfikacji. Motyw ich rzekomego romansu jest delikatnie, ale sukcesywnie i cierpliwie podsycany w filmikach z przygotowań do występów. Gratulujemy wytrwałości.\nZ programem pożegnali się aktor Marcin Kwaśny i Nina Tyrka, partnerka Agustina Egurroli.


Jak Wyczyścić Buty Ze Skóry Od Soli. Dwa złożone kawałki papieru toaletowego woda oraz gąbka do mycia naczyń. Żadne buty niezależnie od rodzaju skóry z jakiej są wykonane nie uchronią się od plam wody tłuszczu i innego pochodzenia. Do mleka możesz również dodać łyżeczkę soku z cytryny.\ncarinii buty jesien 2015 co oznaczaja buty we snie ccc buty na obcasie 2017 buty zimowe ze skory damskie co za buty eksbut by o la la buty 2018 ccc buty dzieciece zima 2016 ccc buty wiosna 2016\nAby usunąć sól z butów skórzanych przemyj je wodą z octem lub użyj skórki od chleba.\nJak wyczyścić buty ze skóry od soli W powyższym filmie prezentuję dwie metody odnalezione na spryciarzepl postanowiłam sprawdzić ich skuteczność na własnych butach - moje są już wysłużone al. Zimą po chodnikach i ulicach chodzimy nie tylko po śniegu ale również kilogramach soli która może niszczyć buty. Jeśli plamy z soli szpecą buty zamszowe - przemyj je ciepłym mlekiem a.\nJeśli więc zastanawiasz się jak czyścić jasną skórę butów skorzystaj z poniższych metod. Zimowa sól a skórzane buty. Buty przetrzyj ponownie ściereczką zamoczoną w samej wodzie.\nZabieg powtarzaj do czasu aż zauważysz że plamy znikają. Skuteczne usuwanie soli na skórzanych butach. Możemy mieć zawsze przy sobie nawilżane chusteczki by na bieżąco czyścić obuwie z soli.\nSkóra licowa nubuk czy zamsz mają różne wymagania i potrzeby różnie reagują też na plamy od soli czy błota. Do czyszczenia jasnych skórzanych butów użyj wilgotnej ścierki najlepiej flanelowej którą zamiast w wodzie namocz w mleku i wyciśnij. Delikatny płyn który nie podrażnia skóry twarzy więc idealnie sprawdzi się przy pielęgnacji delikatnej jasnej skóry z której wykonane są buty.\nJeśli plamy nie chcą łatwo zejść znaczy to że sól weszła głębiej w strukturę materiału. Ten sposób dedykowany jest tym którzy zastanawiają się jak wyczyścić buty zamszowe z soli drogowej. Po oczyszczeniu buty trzeba wypastować.\nPrzetrzyj nią but i pozwól mu przeschnąć a w razie konieczności powtórz czynność aż solne zacieki całkiem znikną. Konieczne jest ich natłuszczenie specjalnym środkiem do skórzanego obuwia. Jak wyczyścić zatem skórzane buty z soli.


Płytki ceramiczne w łazience - czy warto je wykorzystać? - Citymag.pl\nStrona główna » W domu » Łazienka » Płytki ceramiczne w łazience – czy warto je wykorzystać?\nby Redakcja CityMag 29 listopada 2018 4 lutego 2021\nPłytki ceramiczne w łazience: jedyne rozsądne wyjście?\nWiększość osób nie potrafi wyobrazić sobie łazienki bez płytek. Czemu akurat to one, spośród dziesiątek dostępnych na rynku materiałów wykończeniowych, cieszą się w naszych łazienkach największą popularnością? Czy to jedynie kwestia przyzwyczajenia? A może bronią się one swoimi właściwościami?\nO plusach i minusach płytek łazienkowych opowiada Maciej Balcerek z warszawskiej agencji architektonicznej Perfect Space.\nKilka lat temu portal homebook.pl przeprowadził badania poświęcone stanowi polskich łazienek. Wynikało z nich, że w naszym kraju najpopularniejszymi materiałami do wykańczania ścian i podłóg w tym pomieszczeniu, pomimo dynamicznie zmieniających się trendów wnętrzarskich, pozostają niezmiennie płytki ceramiczne. Bardzo rzadko decydujemy się na użycie innych materiałów. Skąd to przywiązanie to płytek?\nPłytki ceramiczne są cenione za swoją wytrzymałość, odporność i duże walory dekoracyjne. Ponadto bardzo łatwo utrzymać je w czystości, co jest szczególnie ważne w przypadku łazienek. Wystarczy jedynie przetrzeć ich powierzchnię. Kolejną niewątpliwą zaletą płytek jest ich ogromna różnorodność. Na rynku dostępne są najróżniejsze wzory, kształty i kolory, możemy zatem bez problemu stworzyć łazienkę o niemal dowolnym wystroju.\nJak zauważa Maciej Balcerek: – Płytki ceramiczne doskonale znoszą upływ czasu. Mogą służyć długimi latami. To dobra wiadomość dla właścicieli mieszkań, bo łazienka jest jednym z najrzadziej remontowanych pomieszczeń w domu. Wynika to w dużej mierze z faktu, że w jej przypadku zakres prac i możliwych wydatków się poszerza, bo niemal każdy remont łączy się z kosztowną wymianą sprzętów oraz koniecznością montażu armatury sanitarnej.\nNie ma róży bez kolców. Płytki ceramiczne są raczej zimne i przez to nieprzyjemne w dotyku, więc chodzenie po nich boso może powodować lekki dyskomfort. Ponadto wykładając podłogę gładkimi, błyszczącymi płytkami musimy liczyć się z tym, że w naszej łazience będzie dosyć ślisko. A co za tym idzie – niebezpiecznie.\n– Przy wyborze płytek podłogowych do łazienki należy zwrócić baczną uwagę na ich antypoślizgowość. Współczynnik ten oznacza się za pomocą symboli od R9 do R13. Im wyższy parametr, tym mniej śliska płytka. W przypadku domowych pomieszczeń sanitarnych odpowiednią przyczepność w zupełności zapewniają płytki o kącie poślizgu klasy R10 – ostrzega Maciej Balcerek.\nCo zamiast płytek ceramicznych? Popularną alternatywą dla płytek ceramicznych jest kamień naturalny, który doskonale sprawdza się jako okładzina ścian i podłóg. To materiał trwały, elegancki i solidny, choć zdecydowanie najkorzystniej prezentuje się w przestronnych pomieszczeniach – na małej przestrzeni może nieco przytłaczać i prowadzić do poczucia ciężkości. W łazience o niewielkim metrażu kamień najlepiej wypada w charakterze ozdoby, detalu, który nadaje wnętrzu charakteru.\nUwaga: kamień wymaga odpowiedniej, powtarzanej raz na kilka lat impregnacji. Poza tym należy pamiętać, że łazienka jest pomieszczeniem o podwyższonej wilgotności – w takich warunkach najlepiej radzą sobie płyty wykonane z granitu i marmuru.


Przy okazji 100 dni rządu premier Beaty Szydło opozycja bezpardonowo zaatakowała Prawo i Sprawiedliwość, posuwając się do stwierdzeń, że oszukaliśmy wyborców, obiecując między innymi darmowe leki dla seniorów. Odpowiedzią na te pomówienia jest uchwalona w Sejmie i procedowana dzisiaj w Senacie stosowna ustawa, dotycząca darmowych leków dla seniorów powyżej 75. roku życia, będąca realizacją obietnic Prawa i Sprawiedliwości w kampanii wyborczej.\nPonieważ na uchwalenie tej ustawy czeka kilka milionów osób, chciałbym w największym skrócie omówić jej założenia. Na początku wspomnę, że z raportu firmy badającej rynek farmaceutyczny z grudnia 2015 r. wynika, że obecnie nawet 1/3 emerytów nie realizuje recept, bo ich nie stać na to. Natomiast Ministerstwo Zdrowia szacuje, że ok. 17 proc. wystawianych recept nie jest wykupywanych z powodu braku pieniędzy w domowym budżecie. To oznacza, że 17 proc. pacjentów nie realizuje tego, co zalecają im lekarze. Sytuację pogorsza fakt, że ceny leków rosną szybciej niż koszty żywności czy innych towarów. Dlaczego? Należałoby o to zapytać koncerny farmaceutyczne, które nierzadko kierują się wyłącznie zyskiem, a nie sytuacją życiową ludzi chorych.\nDlatego dla każdego, kto ukończył 75. rok życia, bez względu na status materialny, prawo do bezpłatnych leków, które znajdą się w wykazie ogłaszanym przez ministra zdrowia, a także środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, to prawo będzie z pewnością dużą pomocą. Dodam, że w wielu krajach są darmowe leki dla seniorów, przez co jest realizowane zabezpieczenie zdrowotne określonej grupy społecznej.\nWażny, jak wspomniałem, będzie wykaz bezpłatnych leków. Ma dotyczyć szczególnie tych osób, które są przewlekle chore, które muszą stale nabywać droższe leki. Dlatego lista leków będzie poszerzana szczególnie o leki, które „z medycznego punktu widzenia są przypisane do starości”, czyli takie, w których występuje najmniejsze ryzyko nadużyć. Jak zapowiedział minister Radziwiłł, jeśli nie będzie zbyt wielu nadużyć w wystawianiu recept na darmowe leki, lista będzie rozszerzana – być może nawet do takich uprawnień, jakie mają inwalidzi wojenni, czyli bezpłatnych leków w ogóle.\nUstawa wyszczególnia lekarzy Podstawowej Opieki Zdrowotnej, osoby, którzy będą mieli prawo do przepisania darmowych leków. Ponadto to prawo będą miały niektóre pielęgniarki POZ. Przepisywać je będą mogli też lekarze posiadający prawo wykonywania zawodu, którzy zaprzestali wykonywania zawodu i wystawili receptę dla siebie lub członków najbliższej rodziny. Docelowo wszyscy lekarze będą mogli przepisywać bezpłatne leki.\nPierwszy wykaz leków zostanie ogłoszony przez ministra zdrowia najpóźniej do 1 września. Wykaz ten byłby zmieniany co dwa miesiące, podobnie jak wykaz leków refundowanych i z każdą nową publikacją będzie on powiększany o kolejne medykamenty najczęściej używane przez ludzi starszych.\nW tym roku na program zabezpieczono 125 mln złotych. W kolejnych przewidziano – na 2017 rok 564 mln zł, a na 2025 – ponad 1 mld zł, co oznacza, że w całym najbliższym dziesięcioleciu tj. latach 2016-2025 budżet przeznaczy na ten cel kwotę 8,3 mld zł (a więc źródłem finansowania tej ustawy będzie budżet państwa, a nie NFZ).\nNie będę dowodził, że ustawa o lekach dla seniorów ma bardzo duże znaczenie, ułatwi bowiem dostęp do medykamentów emerytom, głównie tym, którzy z powodu braku pieniędzy częściej niż inne grupy pacjentów rezygnują z wykupywania recept. Krótko mówiąc, ustawa przyczyni się do poprawy stanu bezpieczeństwa zdrowotnego Polaków. Jak sądzę, ta ustawa wprowadzająca darmowe leki dla seniorów, to kolejna dobra wiadomość dla Polaków. Po wprowadzeniu programu 500 plus z myślą o dzieciach, obecnie jest to krok w kierunku pomocy dla osób w starszym wieku, osób, które znaczną kwotę domowego budżetu przeznaczają na leki. Należy mieć nadzieję, że lista z wykazem leków nie będzie krótka.


Domowe sposoby na słodycze - Gillian Mckeith\nHome » Zdrowie » Domowe sposoby na słodycze\nSłodycze są jednym z najchętniej kupowanych produktów w supermarketach. Są chętnie spożywane przez osoby w każdej grupie wiekowej, zaczynając od dzieci i kończąc na seniorach. Jednak jak powszechnie wiadomo, dostępne w sklepach słodycze nie są zdrowe. Chodzi nie tylko o sam zawarty w nich cukier, ale także o inne wartości odżywcze, które mogą negatywnie wpływać na nasz stan zdrowia. Dlatego wiele osób decyduje się na samodzielne wykonanie słodyczy domowymi sposobami, decydują się na to zwłaszcza osoby posiadające dzieci. Jak zatem przygotować domowe słodycze i które z nich będą najlepsze?\nRodzaje domowych słodyczy\nOstatnio dużą popularnością cieszą się batoniki orzechowe z kajmakiem, które są bardzo zdrową przekąską, ze względu na zawartość orzechów, bogatych w zdrowotne tłuszcze. Kajmak to nic innego jak solony karmel, który jest pyszny i można go łatwo przygotować w domu, natomiast nic nie stoi na przeszkodzie, aby go zakupić jako gotowy produkt w sklepie. Osobiście polecam tego rodzaju przekąski, ze względu na ich pyszny smak i aspekty zdrowotne.\nInnym prostym przepisem są ciasteczka owsiane z bakaliami. Wystarczy połączyć ze sobą płatki owsiane, wymieszać je z bakaliami i upiec w temperaturze 120 stopni na termoobiegu. Zawartość bakalii, takich jak rodzynki, daktyle czy figi sprawi, że przekąska ta będzie bardzo zdrowa i jednocześnie pożywna, zatem zaspokoi pojawiający się w ciągu dnia głód.\nOczywiście najlepiej jest w ogóle zrezygnować ze słodyczy i po nie nie sięgać. Jednak nie oszukujmy się, każdy czasem będzie mieć ochotę na coś słodkiego. Dobrze jest spróbować jeść słodycze tylko raz w ciągu tygodnia, natomiast jeśli nie możesz się od nich powstrzymać, spróbuj jeść je raz na trzy dni. Oczywiście najlepsze będą słodycze, które samodzielnie wykonasz w domu. Postaraj się ograniczyć ilość czekolady, ponieważ jej zbyt duże ilości znacznie osłabiają nerki i mogą przyczynić się do powstawania piasku w nerkach, co prowadzi do kamieni i kamicy nerkowej.


MAGDALENA MAZUR - CENTRUM NSL\n509 974 195\nDIAGNOZA CENTRALNYCH ZABURZEŃ PRZETWARZANIA SŁUCHOWEGO (CAPD)\nNeuroogopeda, Surdologopeda - DYREKTOR CENTRUM\nTERAPEUTA EMPATHY DOLLS\nTERAPEUTA KARMIENIA TERAPEUTYCZNEGO HUMAN TOUH\nPROVIDER - TERAPEUTA METODY JOHANSENA IAS\nTERAPEUTA METODY KINESIOTAPINGU NEUROLOGOPEDYCZNEGO\nStosowane metody i leczenia\nPrzez wiele lat pracowałam w Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Międzyrzeczu. Zajmowałam się różnymi zadaniami, począwszy od terapii zaburzeń mowy (dyslalie), po przesiewowe badania logopedyczne i badania słuchu na terenie powiatu Międzyrzecz, przez prace w systemie Wczesnego Wspomagania Rozwoju dzieci ze złożoną niepełnosprawnością, współorganizowałam także imprezy okolicznościowe dla rodzin i ich niepełnosprawnych dzieci, prowadziłam Grupę Wsparcia dla Logopedów.\nOd wielu lat pracuję w przedszkolach i szkołach prowadząc grupowe logopedyczne zajęcia profilaktyczne oraz indywidualne terapie logopedyczne.\nDwukrotnie współpracowałam z Instytutem Fizjologii i Patologii Słuchu w Kajetanach, w których zdobywałam wiedzę z zakresu surdologopedii. Jest to wiodący w Polsce instytut badawczy (kategoria A+) oraz wysoko wyspecjalizowany szpital zapewniający kompleksową opiekę osobom z uszkodzeniami narządu słuchu, głosu, mowy, równowagi i oddychania a najważniejszą jednostka instytutu jest Światowe Centrum Słuchu. Uczestniczyłam w programie profilaktyki i wykrywania zaburzeń słuchu u uczniów szkół podstawowych na terenie Polski Zachodniej. Prowadziłam audiometryczne badania słuchu Platformą Badań Zmysłów WIDZĘ, SŁYSZĘ, MÓWIĘ – dzięki tej inicjatywie zdołaliśmy wyłonić dzieci, mające problemy ze słuchem, które wpływały na niepowodzenia szkolne, wdrożyliśmy specjalistyczną pomoc i wprowadziliśmy odpowiednią terapię.\nNieustannie uczestniczę w turnusach rehabilitacyjnych dla dzieci i dorosłych z problemami neurologicznymi.\nProwadzę praktyki studenckie pokazując swój warsztat pracy i przekazując swoją wiedzę.\nOrganizuję szkolenia dla rodziców, logopedów, pielęgniarek, pedagogów i rehabilitantów.\nPełniłam funkcję przewodniczącej Polskiego Związku Logopedów w Oddziele Lubuskim.\nJestem również wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej im. Jakuba z Paradyża w Gorzowie Wielkopolskim, prowadzę zajęcia ze studentami logopedii.\nChcę zaznaczyć, że moja praca jest moją wielką pasją życiową. Czuję także ogromną odpowiedzialność za powodzenie terapii, którą oferuje swoim pacjentom, dlatego dbam o wysoką jakość usług, nieustannie kształcąc swoje umiejętności, wzbogacam zaplecze specjalistycznych pomocy do terapii i staram się pomóc każdemu pacjentowi, który zwraca się do mnie z prośbą o pomoc. W momencie postawienia mojej diagnozy czy to neurologopedycznej czy surdologopedycznej, zawsze zakładam, że mogę jakoś pomóc pacjentowi.\nNigdy nie zawierzam do końca prognozom lekarzy – często nie chcę im wierzyć – z uwagi na świadomość mechanizmów plastyczności mózgu, jakie mam okazję obserwować przez wiele lat mojej praktyki. Widziałam już postępy w rozwoju u dzieci, którym nie dawano szans na przeżycie na przykład po ciężkim porodzie; pracowałam z małymi pacjentami z wieloma wadami w strukturze i funkcjonowaniu mózgu; często prowadzę terapię osób starszych, którzy opuścili oddział neurologiczny w niezbyt dobrze rokującym na przyszłość stanie – a to, co miałam okazję obserwować w trakcie pracy z nimi, często przeczyło przewidywaniom medycznym. Zrozumiałam, jak ważna jest odpowiednio prowadzona terapia neurologopedyczna/surdologopedyczna, współpraca z lekarzem prowadzącym oraz z rodziną pacjenta.\n2010 – 2011 Podyplomowe Studia w zakresie Surdologopedii na Uniwersytecie Marii – Curie Skłodowskiej w Lublinie\n2007 – 2009 Podyplomowe Studia Neurologopedii na Uniwersytecie Wrocławskim\n2005 – 2007 Logopedia i Terapia Pedagogiczna, dwu-letnie studia podyplomowe na Uniwersytecie Zielonogórskim\n2001 – 2006 Pedagogika o specjalności Zintegrowana Edukacja Wczesnoszkolna i Terapia Pedagogiczna, studia dzienne, magisterskie na Uniwersytecie Zielonogórskim\nDwudniowe specjalistyczne szkolenie dla neurologopedów ETT – HNO Elastic Therapeutic Taping in Head, Neck and Orofacjal Disorders, Instruktor: ESTHER de RU (terapeuta metody NDT Bobath, Vojty, SI, Wczesnej Interwencji, NDT Mueller terapeutki z oraz dr Martyna Brychcy certyfikowany terapeuta metody Vojty certyfikowany terapeuta metody NDT Bobath, Warszawa;\ndwudniowe warsztaty szkoleniowe na temat : „Zastosowanie ustno – twarzowej terapii regulującej napięcie mięśniowe u dzieci z grupy wysokiego ryzyka” prowadzonych przez dr Teresę Kaczan logopedę – ergoterapeutę, certyfikowanego międzynarodowego terapeutę metody Castillo Moralesa. Instytut Kształcenia Ustawicznego Nauczycieli i Studiów Edukacyjnych Wczesna Interwencja i Wspomaganie Rozwoju Małego Dziecka,Wrocław;\ndwudniowa konferencja organizowana w ramach Europejskich Dni Autyzmu pod hasłem: „Metody terapii osób z autyzmem. Teoria w praktyce”, Gorzów Wlkp.;\nodbyty wolontariat w Specjalnym Dziennym Ośrodku Opiekuńczo – Wychowawczym Terapeutyczno – Szkolnym dla Dzieci i Młodzieży z Autyzmem w Gorzowie Wlkp.;\nszkolenie pt. „Praca z dzieckiem nadpobudliwym”, które odbyło się pod patronatem Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom Nadpobudliwym „Ale nasze”, Gorzów Wlkp.;\ndwudniowe warsztaty szkoleniowe pt.: „Wielozmysłowe poznanie na pierwszych etapach edukacji”, Gorzów Wlkp;\nwarsztaty pt.: „Alternatywne metody komunikacji” zorganizowane przez Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli w Zielonej Górze;\nszkolenie pt.: „Podstawy techniki mowy I stopień”, zorganizowany przez Wojewódzką Organizację Związkową Polskiego Związku Logopedów, prowadząca Marta Dobrzańska, Zielona Góra;\nszkolenie pt.: „Wspomaganie rozwoju mowy dziecka metodą symultaniczno – sekwencyjną” zorganizowane przez Wojewódzką Organizację Związkową Polskiego Związku Logopedów, prowadząca Mira Rządzka, Zielona Góra;\nszkolenie pt.: „praca terapeutyczno – edukacyjna metodą alternatywnej i wspomagającej komunikacji językowej systemem znakowo – obrazkowym – PIKTOGRAMY”, zorganizowanego przez Niepubliczną Poradnie Konsultacyjno – Szkoleniową Terapii Mowy i Alternatywnej Komunikacji Językowej PIKTOGRAMY, Prowadzący: Lidia Klaro-Celej, Ewa Przebinda, Agnieszka Pilch, Maria Podeszewska – Mateńko, Waldemar Wojciechowski, Anna Rybka, Agnieszka Adamczyk, Szczecin;\nkurs „Praca z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych ” zorganizowanych przez Studium Prawa Europejskiego w okresie od dnia 15.04.2010 do dnia 15.11.2010 roku, Warszawa;\nszkolenie pt.: „Pacjenci z uszkodzeniami mózgu – afazje, dysartrie. Diagnostyka, leczenie, terapia”, zorganizowanego przez Wojewódzką Organizację Związkową Polskiego Związku Logopedów, prowadząca Twardochleb Zofia, Żary;\nkonferencja naukowo-szkoleniowej pt.: „Współczesne oblicze autyzmu-diagnoza, leczenie, terapia”, zorganizowana przez Wyższa Szkołę Edukacji Integracyjnej i Interkulturowej w Poznaniu oraz Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli Uni – Terra, Poznań;\nwarsztaty pt.: „Stymulacja mechanizmów lewopółkulowych” zorganizowanych przez portal Konferencje – Logopedyczne oraz Fazeon, prowadząca dr Marta Korendo, Poznań;\ndwudniowa konferencja „II Forum Neurologii Dziecięcej-Kontrowersje w neurologii dziecięcej”, zorganizowana przez Wielkopolski Oddział Polskiego Towarzystwa Neurologopedów Dziecięcych, Katedrę i Klinikę Neurologii Wieku Rozwojowego UM im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Wydawnictwo Forum Sp. z o.o, przewodniczącą Komitetu Naukowego Konferencjii była prof. UM dr hab.med. Barbara Steinborn, Poznań;\nkurs „Kompleksowa rehabilitacja pacjentów bez krtani”, zorganizowany przez Panią Zofię Twardochleb neurologopede, afazjologa, specjaliste wczesnej interwencji klinicznej, Żary;\nszkolenie „Pacjenci z uszkodzeniami mózgu – afazje, dysartrie. Diagnostyka, leczenie i rehabilitacja”, zorganizowany przez Panią Zofię Twardochleb neurologopede, afazjologa, specjaliste wczesnej interwencji klinicznej, Żary;\nkonferencja „III Ogólnopolskie Forum Autyzmu. AUTYZM NIE MUSI BYĆ WYROKIEM – współczesne metody diagnozy, terapii i leczenia.”, organizator Wyższa Szkoła Edukacji Integracyjnej i Interkulturowej, Poznań;\nspotkanie metodyczne „Opóźniony rozwój mowy”. Gościem honorowym i zarazem prelegentem była Pani Krystyna Błachnio – doktor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Międzyrzecz;\ndwudniowa konferencja „IV Forum Neurologii Dziecięcej”, zorganizowana przez Wielkopolski Oddział Polskiego Towarzystwa Neurologopedów Dziecięcych, Katedrę i Klinikę Neurologii Wieku Rozwojowego UM im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Wydawnictwo Forum Sp. z o.o, przewodniczącą Komitetu Naukowego Konferencjii była prof. UM dr hab.med. Barbara Steinborn, Poznań;\nszkolenie „Diagnostyka mózgu pacjenta uszkodzonego neurologicznie. Dokumentacja medyczna”, prowadzaca Zofia Twardochleb, Świebodzin;\ndwudniowy XVIII Kongres Polskiego Towarzystwa Neuropsychologicznego „Mózg, umysł a zachowanie – ujęcie interdyscyplinarne”, Przewodniczący Komitetu Naukowego prof. zw. dr hab. Maria Pąchalska, prof. nadzw. dr hab. Artur Ziółkowski, Gdańsk.\nWystąpienie z prezentacją pt. „Terapia neurologopedyczna jako proces przywracania zdrowia pacjenta po urazie mózgu – studium przypadku” podczas III Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej „zdrowie w perspektywie pedagogicznej. Zdrowie w kontekście całościowego uczenia się”. Komitet Naukowy dr hab. prof. US Danuta Umiastowska, Dziekan Wydziału Humanistyczneho Wyższej Szkoły Zawodowej im. Jakuba z Paradyża w Gorzówie Wielkopolskim dr Dorota Skrocka.\nETT – HNO Elastic Therapeutic Taping in Head, Neck and Orofacjal Disorders zwany kinesiotapingiem neurologopedycznym tzw. plastrowanie dynamiczne\nIdea elastycznego terapeutycznego tapingu w neurologopedii powstała z inicjatywy Pani Esther de Ru i Helmy Kaspers, które pierwsze autorskie szkolenie przeprowadziły na terenie Niemiec. Fizjoterapeuci niestety nie posiadają wystarczającej wiedzy w zakresie strefy orofacjalnej (ustno-twarzowej), dlatego osobami najbardziej odpowiednimi w tej kwestii są neurologopedzi.\nMetoda polega na użyciu plastra, którego efektywność poparta jest licznymi badaniami naukowymi z zakresu terapii skórno – mięśniowo – powięziowych. Każda aplikacja jest poprzedzona badaniem, wywiadem i oceną. Stosowany w terapii plaster jest bawełniany, rozciągliwy, pokryty klejem hipoalergicznym nałożonym na papier z określonym napięciem. Ustalenie celu terapeutycznego pozawala na ściśle dobranie odpowiedniej dla pacjenta aplikacji. Zaletą kinesiotapingu jest jego natychmiastowy efekt terapeutyczny bezpośrednio po nałożeniu plastra.\nKinesiotaping neurologopedyczny stosuję w przypadku:\nzapalenia/zaburzenia stawów skroniowo żuchwowych,\nobrzęku limfatycznego twarzy po operacji lub infekcji,\nnadmiernego napięcia oraz osłabienia mięśni żwaczy,\nniskiej sprawności motorycznej języka,\nsztywności i bólu szczęki (leczenie stomatologiczne / ortodontyczne),\nopadaniu i zaciskaniu powiek i wielu innych.\nMetoda Rodolfo Castillo Moralesa\nRodolfo Castillo Morales był to Argentyński lekarz rehabilitacji, Dyrektor Centrum Rehabilitacji Centro Modelo de Reeducation in Kordoba. Jego kompleksowa neuropsychologiczna metoda terapii przeznaczona jest dla dzieci i dorosłych.\nMETODA PRZEZNACZONA JEST DLA OSÓB:\nz obniżonym napięciem mięśniowym – hipotonią (np. w zespołach wad genetycznych);\nw zaburzeniach kompleksu ustno – twarzowego (np. chorobach neurologicznych);\nprzy uszkodzeniach CUN (urazy czaszkowo – mózgowe, MPDz);\nw niedowładach peryferyjnych (np. u osób ze ślinotokiem, brakiem umiejętności domykania jamy ustnej);\nu niemowląt z zaburzeniami funkcji ssania, połykania, u wcześniaków;\nu dzieci z problemami z karmieniem m.in. z sondą, karmionych dożołądkowo.\nwspieranie, aktywizowanie funkcji oralnych (ssania, połykania, żucia, mimiki, funkcji pokarmowych, picia, jedzenia);\nstymulacja rozwoju ruchowego i emocjonalnego;\nwspieranie rozwoju mowy.\nOpieka logopedyczna od urodzenia dziecka zagrożonego nieprawidłowym rozwojem lub niepełnosprawnego. Nieprawidłowości w rozwoju, które mogą mieć wpływ na warunki kształtowania się mowy można zaobserwować już w pierwszym roku życia.Ich wykrycie stanowi sytuację, w której należy interweniować, aby nie dopuścić do nieodwracalności zaburzenia lub łagodzić jego ewentualne skutki. Wprowadzenie opieki logopedycznej już w pierwszym roku życia dziecka zdecydowanie zwiększa szanse na zapobiegnięcie pogłębienia się deficytów. Celem logopedy wczesnej interwencji, jest niedopuszczenie do rozwoju patologii twarzy i narządów mowy, wzmocnienie mięśni warg, języka i podniebienia miękkiego, a także stymulowanie obszaru ustno-twarzowego, które najefektywniejsze jest właśnie w pierwszych miesiącach życia dziecka. Nieukształtowany jeszcze ośrodkowy układ nerwowy wykazuje dużą plastyczność, jest podatny na postępowanie terapeutyczne. Daje to możliwość korekcji zaburzonych funkcji i kompensacji deficytów w czasie, kiedy proces „uczenia się mózgu” poprzez odbiór różnych wrażeń jest najintensywniejszy.\nLogopeda ma na celu pomóc dziecku już w chwili, kiedy pojawia się problem z oddychaniem, ssaniem, połykaniem, gryzieniem, żuciem, ruchami mimicznymi i artykulacyjnymi, a także w przypadku nieprawidłowości anatomicznych w obszarze ustno-twarzowym, nadwrażliwości lub niedowrażliwości na dotyk, czy też przywzmożonym lub obniżonym napięciu mięśniowym, które wpływa na ułożenie całego ciała (także żuchwy i języka). Sprawdza, czy odruchy ze strefy ustno-twarzowej występują o prawidłowym czasie i nie są przetrwałe, ocenia rozwój funkcji przedjęzykowych i językowych, udziela wskazówek młodym mamom w jaki sposób prawidłowo karmić dziecko oraz rozwiewa ewentualne wątpliwości rodziców dotyczące rozwoju ich dziecka.\nErgoterapia opiera się głównie na wiedzy medycznej, psychologicznej, socjalnej i rzemieślniczej. Stosuje się ją przy zaburzeniach ruchowych, czuciowych, przewodzenia nerwowego i psychicznych dzięki czemu ma zastosowanie właściwie we wszystkich dziedzinach medycyny. Ergoterapia podobnie jak fizjoterapia należy do zawodów medycznych. Ergoterapeuci podobnie jak fizjoterapeuci, przywracają sprawność ruchową, jak również pomagają pokonać trudności z wykonywaniem codziennych czynności takich jak ubieranie i rozbieranie się, przygotowywanie i spożywanie posiłków, higiena osobista i wiele innych, które osobom zdrowym nie sprawiają żadnych trudności. W bardzo wielu z tych czynności, w różnym otoczeniu, czy na zewnątrz, czy też w domu istnieje możliwość ze skorzystania z dużego asortymentu pomocy i urządzeń, które ułatwić mogą pokonywanie tych trudności. Ergoterapia jest ważnym środkiem leczniczym prowadzącym do rekonwalescencji chorych i niepełnosprawnych, jest formą terapii, która dzięki różnorodności metod i materiałów terapeutycznych pozwala chorym nauczyć się jak największej samodzielności, niezależności i aktywności.\nssania, gryzienia, żucia, połykania z wykorzystaniem specjalistycznych pomocy, będących jednocześnie amerykańskimi eproduktami medycznymi.\nĆwiczenia wspierające rozwój sprawności motorycznej i manualnej\nĆwiczenia strony leksykalnej mowy\nPowiększanie zasobu słownictwa czynnego (mówienie), biernego (rozumienie), nauka rozumienia:\nrzeczowniki (osoby, zabawy i zabawki, pokarmy, owoce, warzywa, ubranie i dodatki, dom, pokój, kuchnia, łazienka, przedmioty użytkowe, przybory szkolne, świat poza domem, zwierzęta, pojazdy, pojęcia ogólne);\nczas (pory roku, nazwy dni tygodnia, miesięcy).\nkształtowanie prawidłowego toru oddechowego;\nćwiczenia świadomości kierowanie strumieniem wydychanego powietrza.\n– wprowadzane w momencie, gdy dziecko rozumie polecenie i potrafi je wykonać. Ćwiczenia mięśni narządów mowy: żuchwy, warg, języka, podniebienia miękkiego, pierścienia zwierającego gardło.\nĆwiczenia rozwijające percepcję słuchową\nkoncentrowania uwagi na sygnałach dźwiękowych;\nidentyfikowania i różnicowania bodźców akustycznych i wzrokowych;\nrozwijające pamięć słuchową i wzrokową;\nwrażliwości słuchowej i wzrokowej;\nTerapia wg Knill’ów – Programy aktywności – Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja\nOpracowane zostały przez Mariannę i Christophera Knill. Programy mogą być skutecznie stosowane w pracy z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi o różnych poziomach rozwoju intelektualnego i z różnymi rodzajami niesprawności fizycznej. Jej zastosowanie możliwe jest zarówno w trakcie terapii indywidualnej, jak i przy nawiązywaniu kontaktu z dzieckiem. Sprzyja rozbudzaniu sprawczości pozytywnej oraz kształtowaniu orientacji w schemacie ciała i rozwijaniu poczucia tożsamości. Jej istota polega na prowadzeniu wyraźnie ustrukturalizowanych sesji.\ndiagnostyczna i usprawniająca w terapii dzieci nieharmonijnie rozwijających się, z trudnościami w nauce, porządkująca zachowanie dzieci niedostosowanych społecznie.\npodstawowym założeniem programu Knill, jest oparcie działań stymulujących rozwój dziecka, na zmyśle dotyku;\naktywności zawarte w każdym programie następują kolejno po sobie. Mogą być wykorzystane do pracy z dziećmi fizycznie upośledzonymi, niesłyszącymi i/lub niewidomymi, oraz z dziećmi, z którymi trudno jest nawiązać kontakt (z cechami autystycznymi lub psychotycznymi);\nkażdemu etapowi przyporządkowana jest inna, bardzo wyraźna linia melodyczna co rozwija orientację w czasie oraz umiejętność przewidywania kolejnych czynności;\nrytuał sesji rozpoczyna się już w momencie przygotowań – porządkuje i sprzyja poczuciu bezpieczeństwa;\npozycja dziecka i forma jego fizycznego kontaktu z terapeutą jest uzależniona od jego woli i możliwości psychofizycznych;\npo jakimś czasie dzieci zaczynają bardzo wyraźnie łączyć bodźce słuchowe ( melodię ) ze schematem i rodzajem wykonywanej czynności. Dzięki temu osiąga się nie tylko nawiązanie kontaktu i rozwijanie aktywności, ale również orientację w czasie, umiejętność przewidywania oraz bardzo wyraźny rozwój koordynacji słuchowo – ruchowej; rytmizowanie ruchów w zależności od muzyki.\nForma psychoterapeutyczna i fizjoterapeutyczna, która poprzez dźwięk docierający do mózgu dziecka wzmacnia i usprawnia funkcjonowanie sfery emocjonalnej, umysłowej i fizycznej. Poprzez muzykę można dotrzeć do dalece skrywanych wewnątrz ciała i umysłu blokad, barier, napięć. Poprawia nastrój, wyzwala pozytywne przeżycia wewnętrzne jak i zewnętrzne. Dźwięk jako balsam, który łagodzi długo czasem skrywane lęki i inne niepokoje.\nPołączenie terapii logopedycznej z rytmiką, aby oddziaływać na sferę słuchową, słuchowo-ruchową i ruchową. Ćwiczenia te rozwijają umiejętności sprawnego wykonywania ruchu, pomagają w orientowaniu się w czasie i przestrzeni, sprzyjają poprawie koncentracji, stymulują sprawniejsze myślenie. Ponadto mogą być przydatne w wypracowaniu pewnych cech charakteru (np. zdyscyplinowania, poczucia odpowiedzialności, umiejętności pracy w grupie).\nKinezjologia edukacyjna wg. Paula Dennisona\ngimnastyka mózgu; ćwiczenia z przekraczaniem linii środka.\nPodczas ćwiczeń uaktywniają się obie półkule mózgowe, wytwarzają się między nimi nowe połączenia neuronalne. Poprzez wykonywanie ćwiczeń Dennisona pośrednio wpływamy na rozwój mózgu — gimnastyka powoduje realny przyrost masy mózgu, oraz regenerację uszkodzonych, lub słabo wykształconych ośrodków. Wykorzystuję ćwiczenia z programem komputerowym „Porusz Umysł”.\nElementy metody „Dobrego Startu” Marty Bogdanowicz:\nwspomaganie rozwoju psychomotorycznego dziecka poprzez odpowiednio zorganizowaną zabawę i aktywne wielozmysłowe uczenie symboli graficznych: łatwych wzorów, wzorów literopodobnych, liter i znaków matematycznych;\nrozwijanie funkcji, które biorą udział w uczeniu się czytania i pisania (poznawczych: wzrokowo-przestrzennych, słuchowo-językowych i ruchowych) oraz ich współdziałania (integracji percepcyjno-motorycznej);\nkształtowanie lateralizacji, świadomości schematu ciała (jego części oraz lewej i prawej strony) i przestrzeni:\npraca z programem „Piosenki do rysowania”;\nzastosowanie trzech elementów:\nelement motoryczny to ćwiczenia ruchowe, ruchowo-słuchowe, a także ruchowo-słuchowo-wzrokowe czyli ruchy zharmonizowane z rytmem piosenki, wykonywane podczas reprodukowania znaków graficznych;\nelement słuchowy to piosenki, wierszyki, zdania, wyrazy;\nelement wzrokowy to znaki graficzne (łatwe wzory, wzory literopodobne, litery i znaki matematyczne).\nZastosowanie metod AAC (ang. Augmentative and alternative communication) komunikacji alternatywnej i wspomagającej rozwój mowy\nTo grupa metod mających na celu umożliwienie komunikowanie się osobom, które nie posiadają umiejętności mowy, bądź posiadają ją w stopniu uniemożliwiającym satysfakcjonującą komunikację.\nsystemy znaków manualnych:\nsystemy znaków graficznych:\nPIC: PCS; Bliss; metoda ułatwionej komunikacji; makaton.\nAAC przysosowane do indywidalnych potrzeb i możliwości pacjenta.\nZabawy paluszkowe w pracy z dzieckiem:\nPoprawianie sprawności manualnej dziecka, która potrzebna jest przy wykonywaniu czynności wymagających precyzyjnych ruchów rąk, np. przy ubieraniu się, pisaniu, rysowaniu, manipulowaniu różnymi przedmiotami; wpływanie na umiejętność komunikowania, nauka podstawy dialogu, jaką jest naprzemienność; budowanie pozytywnego emocjonalnego kontaktu pomiędzy dzieckiem, a terapeutą/rodzicem; pomoc w zrelaksowaniu się i koncentrowaniu na konkretnej czynności; ułatwianie orientacji w schemacie własnego ciała.\nTerapia neurobiologiczna – metoda krakowska prof. dr hab. Jagody Cieszyńskiej\nterapia słuchowa – program „Słucham i uczę się mówić”, oparty na badaniach nieuobrazowania mózgu:\nsamogłoski i wykrzyknienia;\nsylaby i rzeczowniki (cz.1,2,3,4);\nsylaby i Czasowniki (l.p. + l.m.);\nodmiana rzeczownika (Fleksja) – cz.1 + cz.2.\nStymulacja naśladowania mowy ze wsparciem Gestów Artykulacyjnych (GA)\nW sytuacji braku naśladownictwa stosowane jest Manualne Torowanie Głosek (MTG – układanie narządów artykulacyjnych czyli manualne torowanie ruchu, jak w innych metodach manualnych).\nManualne Torowanie Głosek® (MTG) – to metoda, którą stworzyła Elżbieta Wianecka ( z wykształcenia matematyk i logopeda).\nMTG® jest efektem wieloletniej pracy klinicznej autorki z dziećmi z rozmaitymi zaburzeniami – z dziećmi niesłyszącymi, z porażeniem mózgowym, z Zespołem Downa, z obniżeniem sprawności intelektualnej, z afazją oraz z autyzmem.\nOgromne doświadczenie praktyczne Elżbiety Wianeckiej pozwoliło jej na skonstruowanie niezwykle skutecznej metody.\nMTG® pozwala torować ruch narządów artykulacyjnych i wywołać sylaby, z których budowane będą wyrazy i zdania. Terapeuta znając ułożenie narządów artykulacyjnych oraz sposób artykulacji poszczególnych głosek – pomaga dziecku ustalić żuchwę, zęby i język tak, aby ich układ odpowiadał opisowi głoski.\nManualne Torowanie Głosek ® jest trudne do opanowania – ale niezwykle skuteczne. Podczas układania narządów artykulacyjnych terapeuta wykonuje zdecydowane ruchy, czasem uszczelnia również skrzydełka nosa. Najlepszy czas na zastosowanie MTG ® to okres między 2 a 3 rokiem życia. Terapia z wykorzystaniem Manualnego Torowania Głosek obejmuje również:\nnaukę języka (rozumienie i spełnianie poleceń, rozumienia pytań, udzielania odpowiedzi);\nnaukę zadawania pytań;\nnaukę czytania ze zrozumieniem (metoda symultaniczno-sekwencyjna profesor J. Cieszyńskiej);\nnaukę pisania (odręczne, ruchomy alfabet);\nnaukę dokonywania wyborów (Czy chcesz to?, Czy to? Czy to jest?);\nnaukę podstawowych pojęć matematycznych i języka związanego z matematyką;\nćwiczenia słuchowo-językowe (Program „Słucham i uczę się mówić”);\nnaukę zastosowania zdobytych wiadomości i umiejętności w życiu;\nnaukę dostosowania się do norm;\nopracowywanie poleceń i pytań.\nSymultaniczno-Sekwencyjna Nauka Czytania® i kształtowanie systemu językowego\nĆwiczenia na każdym z pięciu etapów nauki czytania realizowane są według reguły: powtarzanie – rozumienie – nazywanie.\nPrzeprowadzenie treningu umysłowego:\nanaliza i synteza wzrokowa;\nćwiczenia operacji myślowych (sekwencje, pamięć symultaniczna i sekwencyjna, myślenie przyczynowo-skutkowe, umiejętności przeprowadzania klasyfikacji);\nBudowanie kompetencji komunikacyjnej i językowej poprzez prowadzenie Dziennika wydarzeń\nDiagnoza dominacji stronnej umożliwiająca wybór dominującej ręki\n– od naśladowania elementów zabawy tematycznej do rozbudowanych sekwencji z użyciem języka w dialogach.\n– neurobiologiczna stymulacja mechanizmów prawo i lewopółkulowych.\nStosowanie się do reguł, nawiązywanie kontaktu z dorosłymi, starszymi dziećmi i rówieśnikami.\nmiędzy innymi: koncentrowanie wzroku na twarzach, obrazkach, identyfikowanie obrazków, analiza synteza wzrokowa na materiale tematycznym – konkretnym i atematycznym – symbolicznym.\nmanualnych, planowania ruchu i motoryki dużej.\npoznawanie smaków, zapachów i wrażeń dotykowych poprzez język.\nćwiczenia pamięci symultanicznej i sekwencyjnej na materiale konkretnym i symbolicznym.\nod kategorii prymarnych do językowo wyrażonych.\nĆwiczenia myślenia sytuacyjnego i przyczynowo – skutkowego\nĆwiczenia myślenia przez analogię\nZastosowanie elementów intergacji sensorycznej:\nGłównym zadaniem terapii jest dostarczenie kontrolowanej ilości bodźców sensorycznych w szczególności przedsionkowych, proprioceptywnych i dotykowych.\nPodczas terapii SI relacje zachodzące między procesami sensorycznymi a zachowaniem ruchowym kształtują i poprawiają połączenia synaptyczne w OUN.\nĆwiczenia są dostosowane do poziomu rozwojowego dziecka.\nTerapia SI ma postać „naukowej zabawy”, w której dziecko chętnie uczestniczy.\nTerapia SI może być wykorzystywana w działalności profilaktycznej. Stymulując prawidłowy rozwój dzieci już od wieku niemowlęcego, a szczególnie w przypadku tzw. grupy ryzyka okołoporodowego, zapobiega późniejszym nieprawidłowościom rozwojowym.\nWspólna terapia specjalistyczna i wymiana doświadczeń pomiędzy terapeutami znacznie przyspiesza efekty oddziaływań neuroterapeutycznych naszych pacjentów i ich rodzin.\nCopyright © 2017 Centrum NSL Magdalena Mazur. Realizacja: ROAN24 Projektujemy Strony Internetowe SEO Pozycjonowanie Strony


Koronawirus a zmiany w służbie zdrowia. Na pytania Internautów odpowiada przedstawicielka NFZ. (cz. IV) | Głos Szczeciński\nNasi Internauci pytali m.in. o e-recepty Fot. Mariusz Kapala / Gazeta Lubuska\nKoronawirus a zmiany w służbie zdrowia. Pytania Internautów. Cz. IV\n•Jak długo ważna jest e-recepta\n- Ile mam czasu, aby wykupić w aptece e-receptę. Jak długo jest ważna?\nNajmniej czasu jest na wykupienie antybiotyku — tylko 7 dni. Ale już na preparaty immunologiczne - 120 dni. Pozostałe e-recepty są ważne przez 30 dni od dnia wystawienia.\nPóźniejsza realizacja takiej recepty możliwa jest tylko wtedy, gdy lekarz zaznaczy na niej, że można ją zrealizować od konkretnej daty. To częste rozwiązanie w przypadku leków na choroby przewlekłe. Wtedy 30 dni ważności e-recepty liczy się od tej właśnie daty.\nE-recepta może być także ważna przez 1 rok (365 dni) w przypadku terapii trwającej co najmniej rok. Taką e-receptę otrzymają pacjenci chorzy przewlekle, którzy na stałe przyjmują określone dawki leków. Lekarz musi zaznaczyć, że e-recepta ma być ważna przez 365 dni — zaznaczona jest na niej „data realizacji do” określonego dnia.\nJeśli e-recepta ważna jest przez rok, i tak należy wykupić pierwsze opakowanie leku nim minie 30 dni - od daty jej wystawienia lub od zaznaczonej na recepcie daty realizacji od konkretnego dnia. Jeśli przyjdziemy do apteki po upływie 30 dni, farmaceuta wyda mniejszą ilość leku, proporcjonalnie do liczby dni, które upłynęły. Przy wykupie kolejnych opakowań, bez względu na to, kiedy po nie przyjdziemy, farmaceuta już nie będzie zmniejszał ilości leku.\n•Zawieszone wizyty lekarzy w domach\nJaka jest podstawa prawna do zawieszenia przez lekarzy rodzinnych wizyt domowych?\nLekarze rodzinni nie zawiesili wizyt domowych. Jednak w czasie epidemii muszą mieć pewność, że wizyta jest konieczna. Takie postępowanie wynika z zaleceń określonych przez Ministerstwo Zdrowia oraz Głównego Inspektora Sanitarnego i ma na celu ograniczenie transmisji wirusa. Dlatego decyzja o zbadaniu pacjenta w jego domu, poprzedzona jest pogłębionym wywiadem z samym pacjentem lub jego opiekunem - faktycznym albo prawnym.\nWiększość pacjentów leżących w domach, to osoby chorujące przewlekle. Lekarze mają ich dokumentację medyczną, znają stosowane leki. Potrafią ocenić, czy wystarczy teleporada, czy też konieczna jest wizyta w domu.\n•Bezpłatne leki dla seniorów\n- Moja babcia kończy 28 kwietnia 75 lat. Choruje na serce, ma nadciśnienie i cukrzycę. Czy od dnia urodzin będą jej przysługiwać darmowe leki?\nBezpłatne leki dla seniorów 75+ przysługują osobom, które ukończyły 75 rok życia i mają prawo do bezpłatnej opieki zdrowotnej. Pierwszą receptę na takie leki można otrzymać już w dniu swoich 75 urodzin. Może ją wystawić lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, a także uprawniona pielęgniarka POZ. Choroby babci, tj. nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, choroby serca należą do najczęstszych u seniorów. O tym, jakie leki znajdują się w wykazie 75+ decyduje minister zdrowia


Szwecja czyta Polska czyta - Księgarnia Legolas\n» Szwecja czyta Polska czyta\ndział: Literatura » Eseje i Publicystyka | Literatura » Humanistyka\nStron: 320, Format: 13.5x21.0cm, Ciężar: 0,415 kg\nNominacja do nagrody NIKE 2011! Balladyny i romanse składają się z trzech części. Pierwsza dzieje się na Ziemi, druga gdzieś w niebiosach, w krainie bogów i bohaterów literackich, ...\nNajsłynniejsza powieść Ingi Iwasiów nominowana do nagrody Nike i Nike Czytelników. Opowieść o powojennych losach mieszkańców Szczecina, którzy przybywszy tu z różnych stron Polski i...\nW.A.B. ma już 25 lat: wybitni autorzy, znakomite książki, nowe kierunki. Wydawnictwo powstało w 1991 roku i jest jedną z najbardziej zasłużonych polskich marek edytorskich. Słynie z...\n„Dziewczyna z sąsiedztwa” Jacka Ketchuma to jedna z najsłynniejszych powieści grozy ostatnich lat, uznawana za jedną z najbardziej wstrząsających powieści w historii literatury. Autor...\nRobert Hunter na tropie sadystycznego mordercy, który zna źródła największych lęków swoich ofiar. I wiedzę tę wykorzystuje w najokrutniejszy z możliwych sposobów… Policja w Los...\nGesty Karpowicza to historia o samotności, milczeniu i obcości. Opowieść o odkrywaniu domu, o próbie zrozumienia, nazwania i uporządkowania przeszłych zdarzeń. Czterdziestoletni bohater...


Mini tarty szparagowe w sosie beszamelowym\n"Sezon szparagowy właściwie się już kończy, trzeba korzystać do ostatniej chwili! Dlatego chciałam Wam zaproponować francuskie mini tarty z parmezanem, suszonymi pomidorkami i białymi szparagami. Fajna przekąska na letnie przedpołudnie :) Zapraszam!"\n9 białych szparagów\nSzparagi myjemy, obieramy ze skórki. W garnku gotujemy wodę, gdy zacznie wrzeć, solimy i wrzucamy szparagi. Gotujemy około 3-4 minut, następnie wyławiamy i przekładamy do naczynia z zimną wodą, moczymy około minuty i wyławiamy.\nDo garnuszka wrzucamy masło, gdy się rozpuści wsypujemy mąkę i mieszamy - tworząc zasmażkę. Gdy mąka się połączy z masłem, zalewamy całość mlekiem, dodajemy przyprawy i mieszamy, do momentu, aż sos zgęstnieje (po całkowitym ostygnięciu sos gęstnieje bardzo mocno).\nPomidory wyławiamy z zalewy i kroimy na mniejsze kawałki.\nCiasto rozwałkowujemy, kroimy na 9 kawałków. Każdy z nich zawijamy tak aby stworzyć ramkę z ciasta( zawijamy każdą ze stron na około 0,5 cm). Przekładamy na blaszkę wyłożoną papierem do pieczenia. Na środek ciasta układamy przekrojone wzdłuż szparagi, posypujemy porwanymi listkami bazylii i pokrojonymi pomidorkami. Całość zalewamy 2 łyżkami sosu beszamelowego.\nPieczemy około 20 minut w 200`C\nPo upieczeniu posypujemy startym na małych oczkach parmezanem.\nWyślij posta przez e-mail Etykiety: Grill Kolacja Łatwe Na lato Śniadanie Tarta Wytrawnie\nZuza 26 czerwca 2013 10:01\nJustyna Bąk 26 czerwca 2013 12:49\nKam cia 26 czerwca 2013 16:56\n...ze szparagami nigdy nie robiłam... o ranyy !! mam jeszcze ciasto francuskie, chyba przetestuję... bo Twoje tarty wyglądają obwiednie:)


Pływalnia i hala przy. ul. Wiertniczej 26\nMamy dobrą wiadomość dla wszystkich miłośników pływania - od początku stycznia 2012 r. z usług oferowanych przez obiekt sportowy przy ul. Wiertniczej 26 mogą korzystać klienci indywidualni.\ncennik [ ] 42 kB\nCzytaj więcej: Pływalnia i hala przy. ul....\nInformujemy, że przewidziany limit słuchaczy na Wilanowski Uniwersytet Trzeciego Wieku został wyczerpany. Dziękujemy za zainteresowanie. Osoby, które chciałyby dołączyć, zapraszamy do zapisania się na listę rezerwową. Prosimy o zgłoszenia telefoniczne 22 651 98 20.\nkarta_zgloszenia [ ] 122 kB\nCzytaj więcej: Wilanowski Uniwersytet...


Fotowoltaika Łęknica - Montaż paneli fotowoltaicznych\nKredyty Łęknica na instalację fotowoltaiczną\nRealizujemy montaże instalacji fotowoltaicznych w Łęknica oraz na terenie powiatu żarski.\nDofinansowanie do instalacji fotowoltaicznej 2021 w Łęknica.\nMieszkańcy miejscowości Łęknica i okolic zainteresowanii instalacją fotowoltaiczną mogą skorzystać z dotacji rządowej Mój Prąd w ramach, której otrzymają dopłatę do fotowoltaiki. Całość kwoty za zakup mikro instalacji możemy odliczyć od podatku dochodowego (ulga termomodernizacyjna). Dodatkowo warto sprawdzić czy nie uruchomiono innego progrmu dotacji instalacji fotowoltaicznych w Twojej miejscowości, która pozwoli znacznie obniżyć koszty zakupu. Zapytaj naszego przedstawiciela handlowego o szczegóły.\nCzy instalacja fotowoltaiczna w Łęknica się opłaca?\nFotowoltaika dla kilkuosobowej rodziny w Łęknica zwraca się już po ok. 6-ciu latach. Zwrot może być jeszcze szybszy w zależności od zużycia prądu (czym wyższe opłaty za energię elektryczną tym szybszy można uzsykać zwrot) oraz dodatkowo od uzyskanych dotacji i zwrotów z podatków.\nŁęknica - warunki słoneczne.\nFotowoltaika Knyszyn Fotowoltaika Grajewo Fotowoltaika Santok Fotowoltaika Bodzentyn Fotowoltaika Krzykosy


Kombinezon z długimi nogawkami i eleganckim kopertowym dekoltem\n» Kombinezon damski długi\n» Kombinezon z długimi nogawkami i eleganckim kopertowym dekoltem\nDługość całkowita 140 141 142 143 144 145\nDługość rękawa 80 84 88 92 96 100\nObwód w talii 64-74 70-80 76-86 82-92 88-98 94-104\nObwód w biodrach 101 104 107 110 113 116\nDługość szwu barkowego 20 21 22 23 24 25\n** Modelka ma 176 cm wzrostu, ma na sobie rozmiar S. Jej wymiary to 87/60/89.\nKombinezon z długimi nogawkami i eleganckim kopertowym dekoltem to doskonała alternatywa dla klasycznych sukienek na ważne wyjścia. Krótkie rękawy typu kimono optycznie wygładzają linię ramion i nadają całości szykownego wykończenia. Na wysokości pasa wszyta jest gumka, dzięki której kombinezon ładnie układa się na sylwetce i podkreśla jej proporcje. Ten fason wystarczy połączyć z ulubionymi butami i biżuterią, aby stworzyć bardzo kobiecą stylizację na wyjątkowe okazje i nie tylko.\nkombinezon sprzedawany BEZ PASKA\nw szwach bocznych znajdują się kieszenie\nw pasie wszyta elastyczna gumka - naciąga się 10 cm\nproste, luźne nogawki\ndelikatne marszczenia na wysokości bioder\ndługie nogawki i krótkie rękawy\nKod produktu: 53774_tessita t302-7


RoyalDekor Ewelina Stępień - www.sponpc.pl\nhttps://royaldekor.pl/ | Zaproszenia na wesele\nCzym wyróżniają się zaproszenia na wesele, które możesz obejrzeć na stronie internetowej royaldekor.pl? Przede wszystkim, klienci są zadowoleni z oferty i polecają ją dalej, ze względu na:\nszybkość realizacji zamówienia. Często nowożeńcy zostawiają kwestię zaproszeń właściwie na ostatnią chwilę, a jednocześnie pragną wysłać zaproszenia do swoich gości z odpowiednim wyprzedzeniem. Zatem często pojawia się presja czasu i pragnienie, aby zlecenie zostało wykonane jak najszybciej, Firma oferuje nawet specjalną ofertę dotyczącą zaproszeń express, które są wykonywane w jeszcze krótszym czasie;\nestetykę, styl oraz dopracowanie, które jest naprawdę żelaznym fundamentem działalności firmy;\nbogactwo wyboru - od prostych zaprszeń, przez zaproszenia vintage, po naprawdę spektakularne szablony, które spełnią oczekiwania nawet najbardziej wymagających klientów.\nWejdź na stronę internetową firmy, jeśli jesteś realnie zainteresowany współpracą, lub po prostu chcesz się zainspirować w związku z weselem, które zbliża się jeszcze wielkimi krokami.


Folia ochronna dla iPhone 4/4s - IPG Screen Akcesoria iPhone Akcesoria dodatkowe - TiO.pl\nFolia ochronna dla iPhone 4/4s - IPG\nProducent: Invisible Phone Guard\nFolia ochronna dla iPhone 4 / 4s - Invisible Phone Guard\nInvisible Phone Guard (IPG) to następna generacja folii ochronnych. Folia pierwotnie zaprojektowany dla US Air Force oraz NASA. IPG będzie strzegł Waszych urządzeń i zachowa je w idealnym stanie. IPG jest wykonany z przeźroczystej plastycznej poliuretanowej folii - najlepszej w swojej klasie. Posiada zdolność do przeciwstawiania się najwyższym poziomom ścieralności, co czyni go jedyną i ostateczną ochrona gadżetów i urządzeń. Folia posiada cechę "samouzdrawiania" co sprawia, że jest odporna na zarysowania i praktycznie niezniszczalna. Poddając się licznym testom OEM w Stanach Zjednoczonych, IPG został okrzyknięty jako najlepszy w odporności na zarysowania niż jakakolwiek inna folia na rynku.\nOpatentowany materiał AEROSPACE zaprojektowany dla konkretnego urządzenia\nUnikalne składniki produktu zapewniają cechę samouleczalności\nPraktycznie niewidoczna. Uznana na całym świecie\nKonstrukcja folii zapewnia ochronę przed światłem ultrafioletowym. Ochrona przed promieniowaniem UV zapewnia lepszą widoczność w słońcu.\nTagi: 4, 4S, Folia, iPhone, ochrona


10 lat HLPZ. Zapraszamy do Areny Gliwice na finały - Nowiny Gliwickie\n10 lat HLPZ. Zapraszamy do Areny Gliwice na finały\nHalowa Liga Podokręgu Zabrze - projekt łączący samorządy, biznes i piłkę nożną ma już 10 lat! Dzięki wzorowej współpracy Podokręgu Zabrze z samorządem lokalnym, turnieje eliminacyjne odbywają się w 7 halach administrowanych przez jednostki gminne.\nWspółpraca z biznesem zaowocowała m.in. pozyskaniem kilkudziesięciu sponsorów w tym tytularnego - Węglokoks. W bieżącej edycji HLPZ wystąpiło około 2600 uczestników w 8 kategoriach wiekowych. To największa halowa impreza tego typu w Polsce! Zwycięzców poznamy w najbliższą sobotę i niedzielę w hali Arena Gliwice. W sobotę zapraszamy od godz. 8.00 do 15.00, w niedzielę od 8.00 do 19.00. Szczegóły na plakacie w galerii zdjęć.\nPomysł na zorganizowanie halowej rywalizacji zrodził się dekadę temu, gdy na czele zarządu Podokręgu Zabrze stanął Jarosław Bryś, obecny wiceprezes Śląskiego Związku Piłki Nożnej i członek Komisji Rewizyjnej Polskiego Związku Piłki Nożnej. „Ojcem chrzestnym” HLPZ został Tomasz Kulczycki, obecny członek Zarządu Śląskiego Związku Piłki Nożnej i wiceprzewodniczący Komisji PZPN ds. Współpracy z Samorządem Terytorialnym. Podczas wtorkowej konferencji prasowej obaj przypomnieli początki organizacji tego wydarzenia, którego finały od kilku lat odbywają się w Arenie Gliwice. Mówili o dobrej współpracy z samorządami lokalnymi oraz o coraz większej społecznej odpowiedzialności biznesu, który wspiera HLPZ.\nW czasie tegorocznych finałów, które odbędą się 5 i 6 marca br., emocjonować się będziemy nie tylko piłkarską rywalizacją, ale również akcją charytatywną prowadzoną wspólnie z zaprzyjaźnioną z Podokręgiem Zabrze – Fundacją „Gram Kibicuję Pomagam”. Przygotowano wiele atrakcyjnych gadżetów na licytację, z której dochód przeznaczony zostanie na leczenie dzieci.


Królik Charlotte miętowy Beppe - sklep Bee.pl\n> Zabawki > Pluszaki > Przytulanki > Królik Charlotte miętowy\nKrólik Charlotte miętowy Beppe\nKrólik Charlotte w kolorze miętowym o wysokości 25 cm. Maskotka uszyta jest z najleszej jakości pluszu, jego oczka są wykonane za pomocą haftu - bez plastikowych elementów. Maskotka jest odpowiednia nawet dla najmłodszych. Królik Charlotte jest bardzo miły w dotyku, ma miękkie, długie uszy co czyni...\nKrólik Charlotte w kolorze miętowym o wysokości 25 cm. Maskotka uszyta jest z najleszej jakości pluszu, jego oczka są wykonane za pomocą haftu - bez plastikowych elementów. Maskotka jest odpowiednia nawet dla najmłodszych.\nSzczegóły - Królik Charlotte miętowy Beppe


Profesjonalne sprzątanie biur Białystok - ruma.pl\nProfesjonalne sprzątanie biur Białystok\nID - 3468\nWyszorujemy.pl jest znakomitym rozwiązaniem dla wiecznego nieładu. Sprzątamy dla swoich klientów na zamówienie mieszkania, domu, biura, względnie inne lokale. O ile brakuje ci czasu, a twoje lokum potrzebuje generalnych porządków, warto byś zgłosił się do nas. Wystarczy, że sam wybierzesz osobę, która posprząta Ci dom i określisz dokładną datę i również czas, a my przyjmiemy twoje zlecenie. Za wszystko będziesz mógł zapłacić online, lub kartą kredytową. Swoje zlecenia realizujemy dla naszych klientów bez ustanku, oznacza to 7 dni w tygodniu przez całą dobę. Jeżeli będziesz nieukontentowany z pracy naszego fachowca, Twój lokal zostanie wysprzątany kolejny raz, lecz w pełni za darmo, innymi słowy zwrócimy ci pieniądze. Zwracając się do naszej firmy możesz mieć pewność i zaufanie, jako że nasza praca jest zupełnie legalna.\nTytuł: Profesjonalne sprzątanie biur Białystok\nsprzątanie mieszkań Białystok, sprzątanie biur Białystok, sprzątanie domów Białystok, usługi sprzątania Białystok, firma sprzątająca Białystok


Tam czekał na nich Bóg\nkoszalin.gosc.pl → Wiadomości z diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej → Tam czekał na nich Bóg\nTam czekał na nich Bóg\tprzejdź do galerii\nW rekolekcjach wzięła udział młodzież z południowych dekanatów diecezji\tJustyna Steranka /GN\nPrawie 100 osób przyjechało do Ostrowca k. Wałcza na rekolekcje dla kandydatów do bierzmowania.\nOd piątku do niedzieli uczestnicy rekolekcji modlili się wspólnie i brali udział w konferencjach. Nie brakowało też czasu na rozmowy i rozrywkę na świeżym powietrzu.\nOrganizatorzy zadbali o to, by pokazać młodzieży, co zrobić, by bierzmowanie było początkiem, a nie końcem wspólnej drogi z Bogiem. - Celem rekolekcji jest uświadomienie młodzieży, że Kościół jest nie tylko dla ludzi starszych, bo dajemy im propozycje skierowane konkretnie do nich - wyjaśnia ks. Mariusz Rzędzian z parafii pw. św. Józefa w Pile.\nW organizację rekolekcji zaangażowała się wspólnota Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży. - Chcielibyśmy, żeby owocem tych rekolekcji było zakładanie wspólnot w parafiach przez tych młodych ludzi, bo we wspólnocie ich wiara ma szansę się rozwijać - wyjaśnia ks. Andrzej Zaniewski, diecezjalny duszpasterz młodzieży i opiekun KSM.\nKażdy z uczestników przeżywał te rekolekcje w inny sposób. - Na początku potraktowałem te rekolekcje jako obowiązek. Postanowiłem, że przyjadę, przemęczę się ten weekend i będę miał spokój. Jednak okazało się, że to bardzo ciekawe doświadczenie - przyznaje Jakub Brzeziński. - Największe wrażenie zrobiła na mnie modlitwa przed Najświętszym Sakramentem. Zgasły światła, zaczęliśmy śpiewać, a ksiądz przeszedł z Panem Jezusem pośród nas. To było wyjątkowe - dzieli się.\n- Dla mnie ważne jest, że prezentacje i konferencje skierowane są konkretnie do nas. Dzięki temu łatwiej zrozumieć istotę sakramentu bierzmowania i w ogóle odnieść treść rekolekcji do naszego życia. Cieszę się z pobytu tutaj, bo to czas nie tylko rozmowy z Bogiem, ale też refleksji nad sobą. Dowiadujemy się tu jak być lepszymi ludźmi. Możemy zadawać sobie ważne pytania na i szukać na nie odpowiedzi - wyjaśnia Kamil Grela.\nMateusz Szpener przyznaje, że rekolekcje to dobry sposób na pokonywanie kryzysów. - Mamy tu okazję, by pogłębić naszą wiarę. Każdy w życiu ma jakieś załamanie, a tu jest szansa, by wrócić do Pana Boga. Ważna jest wspólna modlitwa i to, że księża i animatorzy przypominają nam, na czym polega sakrament bierzmowania - dodaje.\nRekolekcje odbyły się w ośrodku Caritas.\ndodane 03.03.2014 11:18