Dzieje związku Świętego Jana Pawła II i ks. prof. Tadeusza Stycznia z Wołowicami - Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Wołowicach\nTeraz my - domownicy „Ojczyzny” nr 82 w Wołowicach – miejsca urodzenia ks. prof. Tadeusza Stycznia - z pietyzmem pielęgnujemy ślady upamiętniające jego przebywanie wśród nas, bowiem nasz ukochany krewny odszedł od nas do Domu Ojca 14 października 2010 roku, w Dniu Edukacji Narodowej - to znacząca data dla człowieka , który całe życie poświęcił nauce.\nBędąc księdzem zakonnym SDS w zgromadzeniu salwatorianów, Wujciu był pochłonięty obowiązkami naukowymi, a jednak znajdował czas, aby spotkać się z rodzicami, siostrą i siostrzenicami. Zawsze wyczekiwaliśmy na niego z tęsknotą i wielką radością. Okres jego pobytu u nas był czasem szczęścia, wyciszenia, ukojenia, zadumy, a przekazywane nam wartości i wskazówki skłaniały do głębokich, życiowych przemyśleń. Każde odwiedziny przebiegały w uduchowionej atmosferze, były niepowtarzalne, przepojone modlitwą i rozkoszowaniem się Bożym pięknem, bo przyjeżdżał do nas ktoś bardzo kochany, mądry i najtroskliwszy. Dodać należy, iż z tego powodu pieczołowicie przechowujemy podarowane nam pamiątki osobiste , fotografie, listy, bogatą spuściznę naukową.\nPowróćmy jednak do Wołowic, wioski „obok której leży Kraków” - jak żartobliwie mawiał Wujciu - do rodzinnego domu, najbardziej ukochanego przez niego miejsca, pełnego miłości i dziecięcych wspomnień.\nTadeusz Styczeń urodził się 21 grudnia 1931 roku, właśnie w tym domu,\nw Wołowicach. Jego mama, a nasza babcia Anna, będąca wówczas przy nadziei, udała się wraz z mężem – Tadeuszem oraz swoim rodzeństwem do Częstochowy z misją wypraszania łask: błogosławieństw Bożych i sakramentu kapłaństwa dla przyszłego, być może, syna.\nWujciu wzrastając w miłości, szczególnie ukochanej matki, był nad wyraz dobrym i wesołym dzieckiem. Pomagał rodzicom w gospodarstwie. Wzorując się na swoim ojcu, zamierzał zostać strażakiem Ochotniczej Straży Pożarnej w Wołowicach. Biorąc przykład z pobożnej mamusi, jak o niej zawsze mówił, majsterkował z drewna kapliczki, śpiewając przy tym godzinki, odprawiając liczne modlitwy usłyszane w domu. W okresie międzywojennym dziadkowie wynajmowali dwa pokoje dla nauczycieli szkoły powszechnej. Panie Plewniakówna, Rosjanka, Bombicka cieszyły się wielkim autorytetem w naszym domu i znacząco wpłynęły na intelektualny rozwój zamieszkujących za ścianą dzieci: Zosi, mojej mamy i Tadeusza, który uwielbiał towarzyszyć paniom nauczycielkom, często zasiadającym z naszą rodziną do wspólnych posiłków. Małego Tadzia szczególnie zachwycała osobowość i elokwencja pani Rosjanki. Jak wielokrotnie później wspominał, biorąc przykład z pani nauczycielki, nauczył się jeść pomidory. Wcześniej warzywa te nie należały do jego ulubionych dań, ale za sprawą nauczycielki nawet one zaczęły smakować wyśmienicie.\nTadeusz przestąpił progi szkolne jako sześciolatek. Z przyswajaniem wiedzy nie było problemu. Początkowo, korzystając z tabliczki i rysika, potem kajetu, rozwijał swoją wiedzę i bez trudu zdobywał promocje do kolejnych klas.\nSielankę dzieciństwa przerwała wojna. Nasz dziadek posiadał sklep „Kram towarów mieszanych” i z tego powodu został aresztowany przez Niemców i „wydarty” z domu na przesłuchanie do Kalwarii Zebrzydowskiej. Szczęśliwie uszedł z życiem. Jednakże w całości skonfiskowano zgromadzony w sklepie towar, a pokoje, które nauczycielki musiały opuścić, zajęli Niemcy. Na czas okupacji ubogi domowy księgozbiór rodzina ukryła w zarośniętym krzakami pszczelim ulu w sadzie. Rodzice, głęboko przeżywając niemiecki terror, podczas Świąt Bożego Narodzenia nie przyzwalali dzieciom na udekorowanie choinki. Smutne i surowe, bo bez ozdób, drzewko miało - ich zdaniem - symbolizować ojczyźnianą żałobę. Kiedy mówiono o wojnie, Wujciu wielokrotnie wspominał także „ten dziwny, nieprzyjemny zapach przynoszony przez zachodni wiatr”, a pochodzący z oświęcimskich krematoriów. Te traumatyczne przeżycia odcisnęły trwały ślad w umyśle Tadeusza i pozostały w pamięci do końca jego dni.\nMały Tadeusz, przejawiający wybitne zdolności, już w wieku dwunastu lat opuścił dom rodzinny. Zdecydował się kontynuować naukę na tajnych kompletach u księży salwatorianów. Idąc za głosem powołania, w roku 1947 wstąpił do nowicjatu tychże księży. Śluby zakonne i wieczyste złożył w 1953 roku. Egzamin dojrzałości zdał jako ekstern w Liceum Ogólnokształcącym im. B. Nowodworskiego w Krakowie.\nDalsze losy Tadeusza Stycznia szczegółowo opisane są w jego biografii spisanej przez profesjonalistów. Nam utkwiły w pamięci relacje i wspomnienia najbliższych, z których dowiedzieliśmy się, że w roku akademickim 1949/1950 Wujciu rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie uczęszczał również na seminarium naukowe z filozofii . Tutaj po raz pierwszy zetknął się z Karolem Wojtyłą i zafascynował Jego wykładami. Równocześnie uczęszczał na lekcje fortepianu, muzyka bowiem od zawsze była jedną z jego pasji. Kiedy ukończył czwarty rok studiów, komunistyczne władze państwowe zamknęły Wydział Teologiczny UJ. W zaistniałej sytuacji Wujciu zdecydował się kontynuować naukę w Instytucie Filozoficzno-Teologicznym u dominikanów w Krakowie. Tuż przed ukończeniem studiów otrzymał 5 kwietnia 1955 roku święcenia kapłańskie z rąk biskupa Franciszka Jopa. Mając 25 lat, w towarzystwie swojej śmiertelnie chorej, ale szczęśliwej matki, jechał furmanką, aby odprawić Mszę św. Prymicyjną w Czernichowie. Babcia zmarła rok później, w 1956 r.\nKatolicki Uniwersytet Lubelski staje się dla ks. Stycznia najważniejszym etapem edukacji. Odtąd całe jego życie będzie związane z tą uczelnią. Tu uzyskał tytuł magistra filozofii. W wieku 32 lat obronił pracę doktorską pod kierunkiem Karola Wojtyły, a kilka lat później, w 1970 roku, przedłożył habilitację i uzyskał mianowanie na profesora nadzwyczajnego. Na najwyższy awans profesora zwyczajnego musiał jeszcze, niestety, dość długo poczekać, pomimo iż spełniał wszystkie wymogi. Komunistyczny reżim nie okazywał przychylności wobec księży. Wujciu dostąpił tej godności dopiero w roku 1992.\nW naszej pamięci pozostają także wyczerpujące starania o paszport, gdy Wujciu chciał wyjechać zagranicę w celach naukowych. Po wielu zabiegach, dopiero za trzynastym razem, uzyskał od władz komunistycznych upragniony dokument. Ponieważ biegle władał językiem niemieckim i włoskim, a intensywnie i skutecznie uczył się również angielskiego, wkrótce stał się znanym na Zachodzie wykładowcą wielu uniwersytetów. W 1978 roku, kiedy wybrano Karola Wojtyłę na Papieża, Wujciu objął katedrę etyki na KUL-u po swoim ukochanym Mistrzu. W 1982 roku z jego inicjatywy powstał Instytut Jana Pawła II na KUL-u. W tym też roku podjął się wydawania kwartalnika „Ethos”. Był już wtedy cenionym profesorem, bardzo lubianym przez studentów. Jego słynne wykłady przyciągały rzesze ludzi z wielu „kulowskich” wydziałów oraz z innych uczelni. Studencki „ Kurier Qlpress” ocenił swojego profesora następująco: „Ks. prof. dr hab. Tadeusz Styczeń otrzymał od naszej redakcji notę maksymalną 5, ponieważ wykłady ks. prof. spełniają wszystkie wymagania naszych kryteriów, zaś sami studenci określają te zajęcia jako najwspanialsze pod każdym względem”. Wujciu zawsze o tym opowiadał z uśmiechem. Jeden ze studentów ocenił swojego profesora następującymi słowami: „Ten jedyny”. Nam nasuwa się tutaj bardziej szczegółowa ocena : pełen skromności i dobroci, nie robił kariery na swojej bliskości z Papieżem, nigdy o sobie nie powiedział, że jest Jego przyjacielem. Należał do cichych, dyskretnych i oddanych Ojcu Świętemu.\nTwórczość naukowa ks. profesora Stycznia była zawsze bardzo owocna. Jest on autorem 400 publikacji, w tym 13 książkowych. Znany był także poza Polską. Wykładał gościnnie na Uniwersytecie J. Gutenberga w Mainz, Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie, Akademii w Liechtensteinie, w Londynie oraz w Dallas - USA.\nKontakty osobiste ks. profesora z Janem Pawłem II, mimo zapracowania obydwu, były zawsze żywe. Papież nieustannie zapraszał go do Watykanu. Świadectwem tego są listy Ojca św. wyrażające głęboką przyjaźń. A oto fragment jednego z nich: „Bardzo Ci dziękuję za list z 26. XI i wszystkie wiadomości. Przyjedź do Rzymu, serdecznie oczekuję, choćby na 3 minuty.”\nKsiądz profesor był stałym współpracownikiem swojego Mistrza Jana Pawła II, szczególnie wtedy, gdy wymagały tego sprawy dotyczące rozwiązywania trudnych problemów i ostatecznych redakcji nowych dokumentów, a jego głos się liczył. Tutaj warto przytoczyć fragment listu Ojca Świętego: „Drogi, Kochany Tadziu, mój znakomity meta - i- etyku!” Niemal co roku Papież zabierał Wujcia jako towarzysza letniego wypoczynku w górskie okolice (zob. film TVP „Apartament”).\nUpowszechniając papieskie nauczanie, ks. profesor Styczeń w latach dziewięćdziesiątych zasiadał jako ekspert do spraw obrony życia w Komisji Senackiej RP za kadencji Alicji Grześkowiak. W 2000 roku Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej przyznał mu Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Wujciu na znak protestu nie przyjął go, uzasadniając swoją odmowę podpisaniem przez prezydenta A. Kwaśniewskiego ustawy o rozszerzeniu aborcji. Wyraził to w słowach: „Trudno mi zaaprobować fakt, że podpis, który figuruje na dokumencie przyznającym mi Krzyż Kawalerski, został złożony także pod dokumentem, który sankcjonuje wykluczenie z tego polskiego domu tylu bezbronnych obywateli”. Uwzględniając moralną postawę kolejnego Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, w 2006 roku zadecydował o przyjęciu owego Krzyża.\nCeniły go polskie i zagraniczne uczelnie. W roku 2000 Republika Austrii odznaczyła go Krzyżem Honorowym w dziedzinie Nauki i Sztuki I klasy. Otrzymał także dwa tytuły doktora honoris causa: Uniwersytetu w Pampelunie (Hiszpania) oraz Uniwersytetu Laterańskiego w Rzymie.\nWujciu był niezwykle uzdolniony muzycznie, a muzyka, zwłaszcza klasyczna, była jego towarzyszką życia. Uczęszczał na koncerty, interesowały go występy artystyczne twórców i wykonawców. A sam lubił często śpiewem góralskim rozweselać najbliższe otoczenie.\nGość w Dom – Bóg w Dom! (Relacje z kilku niezapomnianych zdarzeń)\nBył piękny, czerwcowy dzień w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych, prawdopodobnie w roku 1963. Nasza rodzina została powiadomiona przez Wujcia o wizycie niezwykłego gościa z Krakowa – biskupa Karola Wojtyły. Planowane spotkanie nie należało do przypadkowych. Karola Wojtyłę i Wujcia łączyły wspólne naukowe zainteresowania oraz prawdziwa przyjaźń – ucznia i mistrza. Zatem osoba duszpasterza krakowskiego i naukowca była domownikom od dawna doskonale znana z opowiadań Wujcia.\nW liście Jana Pawła II z 4 listopada 2000 roku skierowanym do ks. Stycznia z racji jego 70. urodzin, Papież tak ocenia ten okres: „Nasza wspólna przygoda z etyką zaczęła się jeszcze przed Lublinem. W Lublinie jednak na Wydziale Filozoficznym Katolickiego Uniwersytetu, miała ona fazę decydującą. Tam spotkaliśmy się zarówno na wykładach, jak i na seminariach, które prowadziłem jako wykładowca dojeżdżający z Krakowa. Tam również dane mi było poznać Cię bliżej jako studenta głęboko zainteresowanego problematyką etyczną. Wszystkie kolejne stopnie naukowe: magisterium, doktorat, habilitacja następowały po sobie w dość szybkim tempie, tak że mogłem być spokojny o przyszłość Katedry Etyki na KUL-u. Formalnie wciąż byłem z nią związany aż do roku 1978, ale praktycznie wszystko już opierało się na Tobie”.\nNie może zatem dziwić fakt odwiedzin domu rodzinnego zdolnego ucznia, późniejszego następcy na Katedrze Etyki KUL, a co za tym idzie - poznania żyjącego wówczas jego ojca – także Tadeusza Stycznia oraz siostry Zosi i jej najbliższej rodziny.\nSzczęśliwi domownicy z wielką starannością, należną okoliczności, przygotowywali się do powitania tak znakomitego gościa. Tym bardziej, że do tej pory nikt tak wysoko postawiony w hierarchii kościelnej w naszym domu nie bywał. Znając niezwykły intelekt oraz otwartość serca Przybysza, wizytę tę przeżywaliśmy podwójnie - z miłością i determinacją, aby Go godnie przyjąć. Oczekiwaliśmy z nieukrywaną radością i tęsknotą na , niestety, rzadkiego – z powodu swoich obowiązków - domownika , tym razem w roli towarzysza ks. Kardynała podczas Jego wizyty .\nStół powitalny przyozdobiliśmy najpiękniej, jak to było możliwe, choć skromnie, nazbieranymi przez nas polnymi makami. Nie ukrywaliśmy radości z powodu spotkania i z otwartymi sercami cała rodzina oczekiwała gości. Przygotowaliśmy również skromny posiłek, wiedząc o tym, że popołudniowa wizyta miała nie trwać zbyt długo. Nadszedł wyczekiwany czas. Przed domem pojawiła się nie pierwszej nowości, ale niespotykana w owych latach w scenerii wiejskiej, czarna limuzyna kierowana przez sympatycznego pana Muchę. Jako pierwszy wysiadł Wujcio, a w ślad za nim ks. biskup Karol Wojtyła. Nie sposób zapomnieć uśmiechniętej, dobrotliwej i ujmującej twarzy tego Człowieka, a zarazem dostojnego kapłana i wielkiego naukowca, który był gościem skromnej rodziny. Przeżycie niepowtarzalne i wspaniałe. Nastąpiło serdeczne powitanie, ucałowanie pierścienia – symbolu godności biskupiej i zaproszenie w progi domu rodzinnego Tadeusza Stycznia – ojca i jego syna. Wujcio tradycyjnym zwyczajem oprowadził gościa po całym domu, informując nas ściszonym głosem: „Mój Mistrz jest w butach pana Muchy" (swojego kierowcy). Na koniec ks. Kardynał z uśmiechem powiedział: „Cieszę się, ponieważ teraz wiem, w którym pokoju Tadziu się urodził”, a do ojca Wujcia zwrócił się tymi słowami: „Panie Styczeń, ma pan bardzo mądrego syna”. Wiele to znaczyło dla naszego ojca, zważywszy na wcześniejsze, wielokrotne pytania w siedzibie prowincji księży salwatorianów: „Jak się Tadziu sprawuje”? Wielkie wyróżnienie i nagroda płynąca z serca przyszłego Ojca św. Potem przywołano nas do milczenia: „Dzieci, bądźcie cicho”, ponieważ zaplanowano krótkie, naukowe rozmowy na temat etyki oraz dogłębne wysłuchanie wskazówek i pouczeń Mistrza.\nNiewiele osób uczestniczących w tym zdarzeniu obecnie żyje. Pozostałyśmy my - siostrzenice. Dzięki temu można było dokonać zapisu wspomnień z lat dziecinnych, tych cudownych i niezapomnianych przeżyć.\nKolejne odwiedziny przypadły na czas wizyty duszpasterskiej ks. Kardynała w Dąbrowie Szlacheckiej, na kilka lat przed objęciem najważniejszego urzędu w kościele katolickim.\nOwej niedzieli przyszły Ojciec św. zapragnął spotkać się z wiernymi przy miejscowej kapliczce, usytuowanej w centrum wsi – Wołowice. Oczekiwany przez liczną grupę parafian, po pewnym czasie pojawił się wraz z towarzyszącą asystą księży i ministrantów. W drodze do kaplicy – o czym poinformował zebranych - nie omieszkał wstąpić do rodzinnego domu ks. prof. Tadeusza Stycznia. Drzwi tym razem okazały się zamknięte. Bowiem cała rodzina jednoczyła się na wspólnej modlitwie w kapliczce Matki Boskiej Różańcowej. Witając się ze zgromadzonymi, skierował swe kroki do stojącej opodal naszej mamy i wyraził swą konsternację tymi słowami: „Chciałem wejść do domu, ale drzwi były zamknięte”. Po chwili uradowana mama odpowiedziała : „Dla tak Dostojnego Gościa drzwi są zawsze otwarte. Zapraszam po modlitwie do domu”. Kiedy zakończono celebrację popołudniowego, niedzielnego nabożeństwa parafianie zapragnęli podziękować Duszpasterzowi oraz wręczyć Mu kwiaty. Kardynał powiadomiony o planowanych wyrazach wdzięczności i wręczaniu kwiatów przez moją siostrę Hanię, wyszedł z kaplicy i zapytał: „Gdzież ta Hanka, z tymi kwiatkami?”. Te słowa wprowadziły wesoły nastrój, wywołując śmiech i spontaniczne owacje wśród zgromadzonych.\nW związku z zapowiedzianą wizytą nasza mama w pośpiechu udała się do domu, aby jak najgodniej przyjąć znakomitego Gościa. On szczególnie zainteresowany był pokojem, zajmowanym podczas odwiedzin przez swojego ucznia, zapytał: „Gdzie Tadziu śpi?”. Kiedy siostra zaprowadziła Go we wskazane miejsce, uradowany i wzruszony odpowiedział: „Teraz wiem, gdzie Tadziu śpi!” Słowa te niewątpliwie świadczyły o nieustannej więzi, nie tylko w sferze naukowej, ale także o osobistej przyjaźni między uczniem i jego Mistrzem. Ta pamiętna i ostatnia wizyta w Wołowicach nie trwała długo. Kardynał w ciepłych słowach wspominał spotkanie sprzed lat, pamiętając o żyjącym wówczas ojcu ks. Tadeusza. Wysoko oceniał dorobek naukowy swojego ucznia, pracowitość oraz wybitne zaangażowanie na rzecz społeczności Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, którego przez wiele lat sam był profesorem.\nDla rodziny wspomniane wizyty stanowiły bezcenny dar od Boga. Bliskość Kardynała, późniejszego Papieża, a nade wszystko Świętego, to wielkie wyróżnienie i przejaw wdzięczności za życie wiernego do ostatnich dni ucznia.\nJak przedstawiały się dalsze dzieje związku ks. prof. Stycznia i Jana Pawła II z Wołowicami? Z oczywistych przyczyn nie należały do bezpośrednich, fizycznie bliskich, ale raczej duchowych. Ksiądz prof. Tadeusz Styczeń z racji naukowych i przyjacielskich kontaktów często bywał w Watykanie. Podczas wielokrotnych spotkań, Ojciec Święty zawsze wypytywał o naszą rodzinę. Znał wiele nurtujących nas problemów, ale także mnóstwo humorystycznych zdarzeń mających miejsce w Wołowicach. Relacje Wujcia w formie dowcipnych anegdot wprowadzały zapewne odrobinę radości do życia polskiego Papieża. Szczególnie bawiły Ojca św. obrazki z życia dziadka - także Tadeusza Stycznia. Zapamiętywał je, by następnie do nich wracać przy okazji kolejnych spotkań.\nW cytowanym uprzednio liście urodzinowym Ojciec Święty tak dokumentuje swoje relacje ze swoim uczniem : „Jestem Ci serdecznie wdzięczny za wszystkie lata naszej współpracy, a nade wszystko za serdeczną przyjaźń, którą mi okazywałeś i okazujesz niezmiennie do dnia dzisiejszego. Jesteś, Tadeuszu, znakomitym etykiem, ale nie tylko to – jesteś świetnym narciarzem i turystą. Z wdzięcznością wspominam wszystkie nasze wyprawy – letnie, jesienne, zimowe – naprzód jeszcze w górach polskich, a potem także na północy Italii; były one okazją do wspólnych przemyśleń i twórczych dyskusji”.\nW roku 1994 podczas naszej jedynej pielgrzymki do Watykanu i Castel Gandolfo mieliśmy zaszczyt modlić się z Papieżem w prywatnej kaplicy, uczestniczyć w koncelebrowanej Mszy św. z udziałem Wujcia i czytać lekcje. Po czym zaproszono nas na papieskie śniadanie. Poprzedzone ono zostało wspólnym śpiewem piosenek góralskich i opowiadaniem rodzinnych anegdot. Warto w tym miejscu przytoczyć kilka z nich.\nWujciu opowiadał o wspólnych wędrówkach z ojcem do kościoła parafialnego w Czernichowie przez tzw. „Świńską Krzywdę”. Wówczas za każdym razem padało z ust dziadka tak samo sformułowane pytanie: „A włościwie Tadziu, powiedz mi – bo ludzie tak różnie mówią – co ty włościwie robisz w tym Lublinie?”. Inna anegdota rodzinna powstała w szpitalu, gdy Wujciu był w ciężkim stanie po operacji. Jego ojciec, patrząc na chorego syna, z troską rzekł: „Powinno tak być, najpierw jo, a potem ty. Ale chyba bedzie inaczej. Gdzie Tadziu chcesz być pochowany? Czy w Krakowie u salwatorianów, czy w Czernichowie?”. A za chwilę dodał: „Wiesz Tadziu, jakbyś miał doktorat, to na tabliczce byłoby to uwiecznione i miałbyś uznanie wśród ludzi”. Słowa te zadziałały nad wyraz pozytywnie, bo Wujciu szybko powrócił wtedy do zdrowia.\nKsiądz Kardynał Stanisław Dziwisz, osobisty sekretarz Ojca Świętego, podczas pogrzebu Wujcia bliskie relacje zmarłego z Głową Kościoła wyraził tymi słowami: „Ksiądz Tadeusz był w Watykanie domownikiem”.\nPapież był blisko swego ucznia także w dniu śmierci naszej mamy, to właśnie On poinformował go o bolesnej depeszy : „Tadziu, Zosia umarła, idziemy w jej intencji odprawić Mszę św.” Rodzinie wiadomo było, iż Ojciec Święty jednoczył się duchowo w modlitwie za nas.\nKs. prof. Styczeń miał zawsze bardzo pozytywny stosunek do ludzi. Uważał, że człowiek rodzi się ideałem. Tylko potem warunki życia i środowisko mogą zniweczyć dobre cechy, którymi obdarzył go Bóg. Sam należał do ludzi szlachetnych, nad wyraz obowiązkowych, akuratnych, do ludzi przenikniętych Bogiem.\nNiegdyś, ktoś przypadkiem przez nas napotkany , niezwiązany z filozofią, powiedział: „Ks. prof. Styczeń jest mózgiem KUL-u”. Wujciu podarował Bogu i ludziom to, co miał najcenniejsze – swój intelekt. Wiele zawdzięczał Janowi Pawłowi II, którego wielkość szanował, a Jego świętość doceniał już za życia. Jako bliski „domownik” Watykanu był również przy śmierci Wielkiego Papieża.\nW październiku 2017 roku w klasztorze księży salwatorianów w Trzebini odsłonięto pomnik poświęcony pamięci ks. profesora Tadeusza Stycznia oraz zainaugurowano przygotowania do rozpoczęcia jego procesu beatyfikacyjnego.\nWujciu zawsze mawiał: „Nigdy nie odchodzę, gdy odchodzę”, zatem dziękujemy Mu za to, że zawsze jest z nami.\nBarbara Jastrzębska - Bańdo\n*Wszystkie zdjęcia ze zbiorów prywatnych rodziny ks. prof. T. Stycznia


Robótkowe szaleństwa: lutego 2008\n23. Czarny chleb, czarna kawa, czarna rozpacz, czarna bluzka\nFaktycznie do rozpaczy było mi blisko. Miałam chwile kiedy chciałam już rzucić ta bluzką w kąt. Musiałam ją kilkakrotnie pruć: a to była za wąska, a to za krótka, a to się pomyliłam w elemencie, a to rękawa nie mogłam wyprofilować (bo chciałam aby był dopasowany). Ale się zawzięłam i ukończyłam. Zużyłam niecałe 30 dkg nici Maxi.\nGeneralnie zrobiłam ją do czerwonejgo podkoszulka na ramiaczkach, ale jeszcze takiego w szafie nie posiadam, więc demonstruje na białym.\nAcha wzór pochodzi ze strony http://www.pingouin.com.br/\nwzór konkretnie jest tutaj , a dla kogo wygodnie to jest też w moim albumie. Z tym , że nie robiłam rzodu i tyłu z trzech elementów ale z czterech. Wykończenie też jest troszkę inne, ale proste wiec nie ma sie co nad nim rozwodzić.\nŚwietna jest i tyle! Pozwolisz że odgapię? Pozdrawiam ciepło.\nPowiem ci , że masakra. Śmieję sie przy komputerze sama do siebie. Własnie wrzuciłam ten wpis , dosłownie jeszcze go poprawiwiam a tu jakas dusza sie błąka tzn. twoja. Pozdrwiam\nPowiem jedno: świetny! I dlatego wszelki trud i zacięcie się opłacało. Anka\nsuper..widzialam juz bluzeczke na forum..bardzo mi sie podoba i swietnie lezy..doceniam bo ostatnio podobna biala z elementow tez mnie doprowadzila do pasji i jakos niemilo ja wspominam..nie wyszla najlepiej..traktuje jako porazke a tobie tak ladnie sie uklada..gratuluje:),,,pozdrawiam ania\nAle cudo,uwielbiam rzeczy z motywów(podziwiać i robić).Pozdrawiam.Ewa\nswietna jest, tez mnie kusi laczenie motywow, ale wlasnie przeraza mnie to troche, ze nie bedzie sie ukladalo, zrobilam jedynie serwetke i kiedys staniczek-opalacz ale to byly male rzeczy...\nWarto było się pomęczyć, żeby osiągnąć tak fantastyczny efekt. Bluzka jest super, super, super\nOooooo... warto było się pomęczyć. Wiem co czułaś bo robiłam z Maxi kiedyś coś tam z elementów i umordowałam się ale efekt chyba wynagradza te męki :-) Choć Twój tak jakoś bardziej mi się podoba :-))\nWiem skąd ta rozpacz: była potrzebna dla motywacji i uzyskania tego super efektu.NIc nie dzieje się po nic...Robi wrażenie! Pozdrawiam,salameandra\nJolka zostałaś przeze mnie ustrzelona do blogowej zabawy-szczegóły u mnie na blogu-zapraszam.\nBardzo ładny sweterek. Dużo pracy włożyłaś, ale efekt oszałamiający:)\nNo i zostrzałaś ustrzelona. Po szczegóły zapraszam na ... ... mojego bloga ewciaks.blox.pl Pozdrawiam Ewa\nprześliczna ta bluzeczka, aż nie mogę wzroku oderwać\n. 19:39 Autor: jolad6@gazeta.pl Linki do tego posta\n22. Czerwone bolerko-kamizelko\nMiałam do wykorzystania 3 moteczki nici bawełnianych po 150m, więc stanęło przede mną nie lada wyzwanie, żeby nici sensownie wykorzystać. Robiłam z elementów wzoru pewnie wszystkim znanemu , ale do rzędu 7. Robiąc 3 pełne elementy wychodził mi tył za szeroki. W efekcie zużyłam 450 metrów nici na styk i wyszło co wyszło\nBardzo ładne bolerko - lubię czerwienie :D\nMasz bardzo ładne bolerko!!!Pozdrawiam.Ewa\nBOLERKO BARDZO ŁADNE.POZDRAWIAM SERDECZNIE\nNic nowego tu nie wymyslę-bardzo ładne bolerko


Ślub w plenerze – wszystko co powinieneś wiedzieć – Hotel Podklasztorze\nTutaj sprawa jest dość prosta. Wystarczy wybrać wymarzone na uroczystość miejsce i złożyć w Urzędzie Stanu Cywilnego odpowiedni wniosek. Jednak należy pamiętać o dwóch, podstawowych wytycznych dotyczących lokalizacji:\nnie może zakłócać powagi i dostojności ceremonii,\nmusi zapewniać bezpieczeństwo wszystkich obecnych osób.\nJeżeli któraś z zasad nie zostanie spełniona, wówczas urzędnik, może nie wyrazić zgody na organizację uroczystości. Kiedy jednak uzyskamy akceptację, czeka nas jeszcze kwestia kosztów, które są nieco wyższe niż w przypadku, gdy ślub odbywa się w urzędzie. W cenę wliczają się:\nkoszty dojazdu urzędnika w wybrane przez was miejsce,\nopłaty za strój,\nakcesoria i fryzjera urzędnika, który będzie udzielał ślubu,\newentualne wynagrodzenie dla zastępcy kierownika USC, podczas jego nieobecności.\nZazwyczaj za wszystkie wymienione wyżej kwestie, urząd liczy sobie około 1000 zł.\nW tym przypadku, organizacja będzie o wiele bardziej kłopotliwa. Po pierwsze, musimy otrzymać zgodę od proboszcza parafii, pod którą podlega wybrane przez nas miejsce, a jeśli ten nie zaakceptuje naszego pomysłu, możemy pisemnie zwrócić się do biskupa. Jednak w większości przypadków, takiej zgody po prostu nie otrzymano. Zapis w prawie kanonicznym mówi, że zawarcie sakramentu powinno odbyć się w miejscu uświęconym, a najlepiej w parafii jednego z narzeczonych, chyba że wystąpią szczególne okoliczności, np. pobyt w szpitalu lub choroba, uniemożliwiająca stawienia się w świątyni. Kierując prośbę do biskupa, musimy przedstawić konkretny powód, dla którego chcemy przenieść organizację ślubu, poza mury kościoła.\nNiezależnie czy będzie to ślub cywilny, kościelny czy konkordatowy, powinniśmy zadbać o kilka ważnych aspektów:\nNajlepiej postawić na malowniczy ogród przy restauracji, pięknym dworku czy hotelu. Wtedy w razie załamania pogody będzie można przenieść uroczystość do jednego z pomieszczeń. Jeśli jednak decydujemy się na obszar oddalony od lokalu, powinniśmy zapewnić zadaszenie, np. rozkładany namiot. Jest on dobrym pomysłem również podczas upału, kiedy można schować się przed promieniami słońca.\nPamiętajmy, że miejsce powinno oddawać powagę i uroczystość sytuacji, dlatego też musimy zadbać o odpowiednie dekoracje. Świetnym rozwiązaniem jest stworzenie łuku z kwiatów i rozłożenie długiego, białego dywanu. Dużym udogodnieniem dla każdej pary organizującej przyjęcie w plenerze, będzie pozostawienie tych kwestii po stronie hotelu lub restauracji, przy której odbywać się będzie uroczystość zaślubin.\nJest to bardzo ważne, aby wszyscy goście, również Ci zajmujący miejsca daleko w tyle, mieli możliwość usłyszeć waszą przysięgę. Warto zatem podczas wyboru miejsca zwrócić uwagę na dostępność nagłośnienia, aby nie ponosić dodatkowych kosztów, związanych z wynajmem takiego sprzętu.\nChociaż zaplanowanie ślubu w plenerze wymaga od nas wielu formalności, warto rozważyć zorganizowanie samego przyjęcia na łonie natury. Taka uroczystość na pewno będzie wyjątkowa, a gdy wybierzemy odpowiednie (polecane) miejsce – restaurację czy hotel na wesele w plenerze, zapewne całość przygotowań przebiegnie bardzo sprawnie i bez zbędnego stresu. Zwróć uwagę na doświadczenie hotelu czy restauracji w organizowaniu tego typu przyjęć, przejrzyj zdjęcia, opinie i wybierz miejsce idealne, na ten jeden wyjątkowy dzień!\nWesele w plenerze – Łódzkie >>> Poznaj wyjątkowy klimat Hotelu Podklasztorze!


Domy | cicha\nRazem z Eliaszem →\nPierwszy dom wielki i pusty. Estetycznie urządzony, elegancki, spokojny. Wszystko na swoim miejscu. Przedmioty i ludzie zdyscyplinowani. Przestrzenie nieprzenikające się, oddzielone wyraźnie od siebie. To smutny dom.\nDrugi dom minimalistyczny, nowoczesny, błyszczący. Profesjonalnie zadbany, perfekcyjnie czysty. Do końca przemyślany i zorganizowany. Systematycznie zmieniający się jak technologia i świat cały. To dom bez niepotrzebnych rzeczy, bez kwiatów, ozdób, zdjęć w śmiesznych ramkach. Aż do bólu praktyczny jak jego mieszkańcy. Ekonomiczny i funkcjonalny.\nTrzeci dom mniej schludny. Czystość już nie tak perfekcyjna. Mnóstwo roślin i drobiazgów porozkładanych w przedpokoju, kuchni, na stole, parapetach, półkach. Pojemniki i pudełka, szuflady pełne różnych akcesoriów. Tradycja pogodzona ze współczesnością. Ten dom jest niespokojny, krzykliwy i wesoły. Ludzie, którzy w nim mieszkają, są bezpośredni i głośni. Ciągle w ruchu.\nCzwarty dom stary i skrzypiący. Panuje w nim cisza i tajemnica. Wszędzie ukryte schowki i szafki, tajemne przejścia i otwory. Staromodne meble i firanki. Jakby czas się zatrzymał i nie chciał ruszyć dalej.\nPiąty dom nowiutki, pachnący jeszcze tynkiem. Na wpół urządzony. Z zewnątrz wystawny, wewnątrz chaotyczny. Niedopracowany, jeszcze niezorganizowany jakby sam się tworzył, jakby szukał sam siebie. Pełen wspomnień z innych domów, bez własnej historii i tożsamości. Dom, który się staje.\nI wreszcie ostatni dom. Z książkami, lustrami i planszowymi grami.\nJesteśmy jak ptaki. Każdy gatunek buduje inne gniazda.


Napisz śmieszną historyjkę o twoich przyjaciołach ... - Zadane.pl\nNapisz śmieszną historyjkę o twoich przyjaciołach krótką (8 linijek) na poziomie 1-2 kl gimnazjum NIE Z NETA!! PO NIEMIECKU ;D (krzysiek, zuzia, łukasz, kuba, dominik)\nprzez frajer 21.01.2010\nrazu wybrali się do lasu i tam rozmawiali o wzajemnej wierność. Gdy tak pochłonięci byli rozmową, usłyszeli nagle ryk zbliżającego się niedźwiedzia. Kuba prędko wdrapał się na drzewo, nie zwracając uwagi na przyjaciela, który został na dole. Blademu ze strachu Dominikowi nie udało się wdrapać na drzewo, tylko padł na ziemie jak nie żywy. Niedźwiedź podszedł i powąchał leżącego. Wywnioskował jednak po zapachu ze ,,mięso było jakby nieświeże'' i odszedł w las. Wtedy dopiero Kuba zszedł z bezpiecznej kryjówki na dębie i spytał przyjaciela, o czym niedźwiedz sapał mu nad uchem. Dominik odpowiedział, ze zdradził mu on wielką tajemnicę, że ,,prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie''. W taki sposób zakończyła się przyjaźń Mieszka i Leszka. Kuba und Dominik waren echte Freunde.


Rozważni, ale odważni - Dziennik Wschodni\nRozważni, ale odważni\n•\tZaczynał pan od...\n- Tysiąca dolarów. Tyle razem z bratem Waldemarem zarobiliśmy w Grecji na budowie. Za te pieniądze założyliśmy niewielką hurtownię spożywczą Foodpol.\n•\tW Grecji na budowie? Nie miał pan pracy?\n- Skąd. Byłem dyrektorem w dużej, państwowej firmie transportowej.\n•\tNie szkoda było ciepłej posadki?\n- Nawet przez chwilę! Co z tego, że byłem dyrektorem, skoro dyrektorzy mieli wtedy związane ręce. Zwykłe marionetki w trybach skostniałego systemu, który z prawdziwą gospodarką niewiele miał wspólnego. Irytowało mnie to i męczyło. Kiedy ukazała się ustawa o działalności gospodarczej, wiedziałem, że to wielka szansa, żeby zrobić coś naprawdę i zbudować coś swojego.\n•\tLubi pan ryzyko?\n- Wyzwania i owszem. Ryzyko... no, cóż. Ryzykowaliśmy wszystkimi naszymi pieniędzmi. Ale przełom lat 80. i 90. to był taki czas, że cokolwiek by się zaczęło, to się udawało. Większą sztuką było nie zachłysnąć się nagłym sukcesem i dalej się rozwijać. Oprzeć się pokusie kupienia ekskluzywnego wozu, przejedzenia pierwszych, dużych pieniędzy. To zgubiło wielu przedsiębiorców.\n- Raczej świadomość, do czego się dąży. Wizja, mówiąc szumnie. My od początku chcieliśmy mieć spółkę prawa handlowego, czyli poważną firmę. A potem przyszła decyzja o działalności w branży farmaceutycznej.\n•\tMiał pan nosa, że to może być dobry biznes?\n- Rynek był tak ubogi, że chłonął wszystkie towary. W spadku po socjalizmie zostało 3 tys. aptek cefarmowskich. Aptekarze bili się o leki. Jak grzyby po deszczu zaczęły wyrastać prywatne hurtownie. W samym tylko Lublinie było ich wtedy kilkadziesiąt.\n•\tA dzisiaj ile jest?\n•\tPrzetrwali najsilniejsi?\n- Ci, którzy inwestowali pieniądze w dalszy rozwój. Bo początki wszyscy mieliśmy podobne. Dwa, trzy wynajęte pokoje. Robota od rana do nocy. Byliśmy prezesami, kierowcami, dostawcami i przedstawicielami handlowymi. Ile to nocą kilometrów przejechaliśmy po Polsce! Jechało się, ładowało towar, a potem sprzedawało. Było ciężko, ale paradoksalnie dużo łatwiej niż dzisiaj. Pozwolenie na działalność uzyskaliśmy w jeden dzień. Dzisiaj to by trwało miesiącami.\n•\tW 1998 roku zawiązaliście spółkę akcyjną Lubfarm.\n- To był kolejny, właściwie milowy, krok w naszym rozwoju. Postanowiliśmy pozyskać nowy akcjonariat wśród właścicieli aptek.\n•\tDiabelski pomysł. Skoro aptekarze staną się współwłaścicielami spółki, to wiadomo, że będą się w niej zaopatrywać. O to chodziło?\n- Niezupełnie. Chcieliśmy raczej dać poczucie wspólnoty, pewnej siły, współtworzenia czegoś własnego. Właściciele aptek objęli 20 proc. akcji.\n•\tCzyli nie mają wpływu na strategiczne decyzje...\n- Uważam, że musi być wiodący kapitał i jasne centrum decyzyjne. Jak każdy ze wspólników ma po pół procent, to nikt nic nie ma. Polityka jest chaotyczna i irracjonalna. Trudno o jakąkolwiek decyzję. Rozmywa się odpowiedzialność. Nie ukrywam, że to był nasz pomysł i sądzę, że się sprawdził.\n•\tZamówienia przez Internet to także pana pomysł?\n- Wymyśliliśmy to razem z bratem. Powiem nieskromnie, że to po prostu mistrzostwo świata! Jesteśmy jedyną hurtownią w Polsce, która prowadzi sklep internetowy dla farmaceutów. W tej chwili ponad 25 proc. naszej sprzedaży leków odbywa się właśnie przez Internet. My oszczędzamy na telemarketingu, a aptekarz ma możliwość dokonania swobodnego wyboru leków, bez presji handlowca. Może sobie popatrzeć, spokojnie przeanalizować wszystkie oferty. To idealna sytuacja, w której nie my sprzedajemy, ale farmaceuci kupują.\n•\tJednym słowem stawia pan na marketing?\n- Inaczej dawno by nas nie było. Najważniejszy jest klient. Stąd powstała kolejna idea: Stowarzyszenie Apteka Bliska Sercu, skupiające 800 aptek w kraju, w tym 150 na Lubelszczyźnie. Pod jednym logo zgromadzona jest siła rodzimych aptek. Są one dobrze znane i dają pełne poczucie bezpieczeństwa swoim pacjentom. Naprawdę jesteśmy dumni z naszej sieci, bo zyskaliśmy zaufanie i lojalność naszych klientów. Mamy dobrą, polską markę, która w przyszłości może zabezpieczyć interesy prywatnych aptek przed zachodnią konkurencją.\n•\tBoi się pan jej?\n- Nie lekceważę i wychodzę jej naprzeciw. Stąd te wszystkie pomysły. Trzeba być zawsze o krok do przodu. A kiedy spółka się rozrasta, trzeba umieć podzielić kompetencje, dać pole do popisu swoim ludziom.\n•\tAle spółka rodzinna jakoś źle mi się kojarzy. Żona podszeptująca mężowi kogo ma zwolnić, a komu dać premię. Rzesze faworyzowanych kuzynów... To pachnie zaściankiem biznesu.\n- Nic z tego. Poza mną i bratem nikt z rodziny Sierockich nie pracuje w Lubfarmie. W tej kwestii jesteśmy niezłomni, bo to rzeczywiście tworzy niezdrowy układ w firmie. Stawiamy za to na młodych, ambitnych ludzi. Są kopalnią świetnych pomysłów, mają energię, zapał. Takiego napędu nam potrzeba.\n•\tSpełnił pan swoje marzenia?\n- Rozsądnie wydaję pieniądze. Żadnych szaleństw, ekstrawagancji. W biznesie jestem odważny, ale finansami zarządzam rozważnie. I może to klucz do sukcesu.\n•\tA ten sukces nie uderzył panu do głowy?\n- Żartuje pani! Wszystko co mamy zawdzięczamy tytanicznej pracy. Żadnemu tam cudownemu zrządzeniu losu. W biznesie nie ma złotych strzałów. Są pomysły, mądre zarządzanie i podejmowanie trudnych decyzji. Odrobina ryzyka... Ale jeśli sukcesem jest zbudowanie z małej firmy dużego przedsiębiorstwa to tak, odnieśliśmy sukces.


Firmagon - ulotka, skład, dawkowanie i działanie | MedMe.pl\nDane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania degareliksu ograniczone są do 1 roku leczenia. Działanie terapeutyczne należy monitorować za pomocą parametrów klinicznych i stężeń antygenu gruczołu krokowego (PSA) w surowicy krwi. Długotrwały brak androgenów może spowodować wydłużenie odstępu QT. Leku nie badano u pacjentów, u których w wywiadzie stwierdzono skorygowany odstęp QT powyżej 450 milisekund, u których stwierdzono w wywiadzie lub występujące aktualnie czynniki ryzyka dotyczące częstoskurczu typu torsades de pointes, ani u pacjentów otrzymujących równocześnie preparaty, które mogą wydłużać odstęp QT - u tych pacjentów konieczne jest gruntowne oszacowanie stosunku korzyści do ryzyka dla leku. Brak badań dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, pacjentów ze stwierdzonymi lub podejrzewanymi zaburzeniami czynności wątroby oraz u pacjentów, u których w wywiadzie stwierdzono występowanie ciężkiej nieleczonej astmy, reakcji anafilaktycznych, ciężkiej pokrzywki i obrzęku naczynioruchowego - należy zachować ostrożność stosując lek w tych grupach pacjentów. Obserwowano lekkie, przemijające zwiększenie aktywności AlAT i AspAT, bez jednoczesnego zwiększenia stężenia bilirubiny i bez objawów klinicznych - u pacjentów ze stwierdzonymi lub podejrzewanymi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się kontrolowanie czynności wątroby. Istnieją doniesienia o zmniejszeniu gęstości kości u mężczyzn, którzy przebyli zabieg usunięcia jąder i u mężczyzn, którzy byli leczeni agonistą GnRH. Można przewidywać, że długie okresy supresji testosteronu u mężczyzn będą miały wpływ na gęstość kości. Gęstości kości nie mierzono podczas leczenia degareliksem. U mężczyzn, którzy przebyli zabieg usunięcia jąder lub którzy byli leczeni agonistą GnRH stwierdzano zmniejszenie tolerancji glukozy. U pacjentów z cukrzycą, u których stosowana jest blokada androgenowa, może być konieczne częstsze kontrolowanie stężenia glukozy, ze względu na możliwość rozwoju lub nasilenia się cukrzycy.\nNie ma odpowiedniego wskazania do stosowania leku u kobiet.\nBardzo często: uderzenia gorąca, reakcje w miejscu podania. Często: niedokrwistość, zwiększenie masy ciała, bezsenność, zawroty głowy, ból głowy, biegunka, nudności, zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, nadmierne pocenie (w tym pocenie nocne), wysypka, ból mięśniowokostny i uczucie rozbicia, ginekomastia, zanik jąder, zaburzenia wzwodu, dreszcze, gorączka, uczucie zmęczenia, objawy grypopodobne. Niezbyt często: nadwrażliwość, hiperglikemia lub cukrzyca, zwiększenie stężenia cholesterolu, zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie apetytu, zmiany stężenia wapnia we krwi, depresja, zmniejszenie popędu płciowego, zaburzenia umysłowe, niedoczulica, niewyraźne widzenie, zaburzenia rytmu serca (w tym migotanie przedsionków), kołatanie serca, wydłużenie odstępu QT, nadciśnienie, reakcje wazowagalne (w tym niedociśnienie), duszność, zaparcie, wymioty, ból brzucha, dolegliwości brzuszne, suchość w ustach, zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej, pokrzywka, guzki skórne, łysienie, świąd skóry, rumień, osteoporoza lub osteopenia, ból stawów, osłabienie mięśni, skurcze mięśniowe, obrzęk lub sztywność stawów, częstomocz, parcie na mocz, bolesne lub trudne oddawanie moczu, nadmierna diureza w nocy, zaburzenie czynności nerek, nietrzymanie moczu, ból jąder, ból piersi, ból w obrębie miednicy, podrażnienie narządów płciowych, brak wytrysku, złe samopoczucie, obrzęki obwodowe. U pojedynczych pacjentów odnotowano następujące reakcje, jako powiązane z leczeniem: gorączka neutropeniczna, zawał mięśnia sercowego i zastoinowa niewydolność serca.\nPodskórnie. Mężczyźni: dawka początkowa wynosi 240 mg jako 2 wstrzyknięcia podskórne po 120 mg, następnie po miesiącu należy podać dawkę podtrzymującą - 80 mg stosowaną raz w miesiącu. Jeśli reakcja kliniczna pacjenta wydaje się nie być optymalna, należy potwierdzić, że stężenia testosteronu w surowicy krwi pozostają na wystarczająco niskim poziomie. Degareliks nie wywołuje gwałtownego zwiększenia stężenia testosteronu, więc nie ma konieczności podawania antyandrogenu w celu ochrony przed nagłym zwiększeniem stężenia testosteronu na początku leczenia.\nPrzed podaniem lek należy rozpuścić. Leku nie wolno mieszać z innymi lekami.


Nie można go powtórzyć ani wymazać. Czym naprawdę jest chrzest?\nA czym jest chrzest krwi? Albo skruchy? Przypominamy kilka faktów o tym sakramencie.\nChrzest zanurza nas w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, przez co odradzamy się jako nowe stworzenia.\nJest pierwszym, a zarazem jedynym sakramentem niezbędnym do zbawienia.\nJakie symbole i gesty pomagają zrozumieć jego znaczenie? Czy Kościół katolicki uznaje chrzty dokonane w innych Kościołach chrześcijańskich? A co, jeśli ktoś poprosi o chrzest, ale nie zdąży go otrzymać przed śmiercią?\nZobaczcie nasze wideo o tym sakramencie!\nCzytaj także:Zioła pod poduszką, ceremonia wywodu? Jak kiedyś wyglądały narodziny i chrzest


TurboCAD Pro 2019 PL jest przeznaczony dla doświadczonych użytkowników poszukujących silnej alternatywy AutoCAD lub AutoCAD LT i znających jeden z tych programów. TurboCAD Pro 2019 PL zawiera wszystkie możliwości projektowania 2D, modelowanie powierzchniowego 3D, fotorealistyczny rendering i obszerną obsługę plików TurboCAD. TurboCAD Pro 2019 PL zawiera również interfejs AutoCAD® 2D do rysowania z wierszem poleceń i dynamicznym kursorem wprowadzania danych, upraszczającym przejście z programu AutoCAD. Dodatkowe funkcje są zawarte w TurboCAD Pro 2019 PL w celu zwiększenia wydajności i Interoperacyjności.\n• kompletne narzędzia do projektowania 2D / 3D do rysowania, modelowania, modyfikowania, wymiarowania i adnotacji.\n• łatwa nauka i używanie z konfigurowanymi kreatorami, pomocą kontekstową, przyciąganiem kursora i edycją opartą na uchwytach.\n• opcjonalny interfejs do rysowania 2D w formacie AutoCAD® z linią poleceń i dynamicznym kursorem wprowadzania danych ułatwiającym przejście z programu AutoCAD.\n• bardziej profesjonalne narzędzia do rysowania i edycji 2D, takie jak więzy geometryczne 2D i wymiaru\n• narzędzia do modelowania powierzchni, takie jak boolowskie operacje 2D / 3D, wytłaczane, obracanie, wyciąganie i inne.\n• narzędzia do projektowania architektury, w tym parametryczne obiekty architektoniczne, sekcje i elewacje, kreator budowania domu, narzędzie harmonogramu i inne.\n• fotorealistyczne renderowanie, materiały i oświetlenie umożliwiające tworzenie skutecznych prezentacji.\n• wewnętrzna baza danych i dane niestandardowe, łączność z zewnętrzną bazą danych i obsługa punktów chmury\n• rozszerzone opcje udostępniania plików, w tym AutoCAD® .DWG & .DXF, SketchUp .SKP, .STL do drukowania 3D i inne.\nFotorealistyczne renderowanie i wizualizacja\nTurboCAD Expert zawiera silnik renderingu i rysowania Redway3d Redsdk 4.2 który przyspiesza prace projektowe i tworzy wspaniałe prezentacje. Opracowanie materiałów, luminancji, środowisk, zaawansowanych stylów renderowania pozwala tworzyć fotorealistyczne prezentacje wykonanych projektów.\n1890,00 zł (+23% VAT).


Rozwój transportu zależy od sztucznej inteligencji\nHubert Mazur· 8 lipca 2020\nBranża TSL to połączenie trzech sektorów: transportu, spedycji i logistyki. Zajmuje się więc przewozem towarów zarówno wewnątrz kraju, jak i międzynarodowo. Przez ostatnie lata rozwijała się ona technologicznie. Możemy zobaczyć to na przykładzie Grupy INELO, która uzyskała grant na rozwój sztucznej inteligencji w tej branży. Tomasz Czyż, specjalista ds. szkoleń w tej spółce wypowiedział się niedawno na ten temat. Czego możemy więc dowiedzieć się o rozwoju AI w branży TSL od lidera rynku?\nRaport firmy PwC przewiduje, że w przypadku wprowadzenia autonomicznych ciężarówek na nasze drogi, za 10 lat koszty dostaw spadną o 47%, a ich czas nawet o 40%. Według Tomasza Czyża, testy takich pojazdów trwają od dobrych kilku lat. Wykorzystują one najnowsze technologie, takie jak 5G, LiDAR, przetwarzanie obrazu i, oczywiście, GPS. Podobno są one już gotowe odbywać pierwsze transporty.\nTesla Semi, nadchodzący samochód ciężarowy firmy Elona Muska / fot. Tesla\nTomasz Czyż wspomina także o jednym z pierwszych takich pojazdów. T-POD, bo tak się nazywa, to samochód transportowy szwedzkiej firmy Einride. Nie posiada on nawet kokpitu i miejsca dla kierowcy – jest całkowicie autonomiczny, a w dodatku – używa łączności 5G. Do komputera T-PODA przesyłane są informacje o ruchu drogowym, a pojazd sam pobiera informacje o jego otoczeniu za pomocą kamer i radarów LiDAR.\nNastępnie, algorytmy sztucznej inteligencji przetwarzają te dane w czasie rzeczywistym, aby ustalić najlepszą trasę i zrozumieć otoczenie pojazdu. W 2018 roku, pierwszy T-POD rozpoczął pracę na terenie magazynu Jönköping w Szwecji, a w 2019 roku uzyskano pozwolenie na jazdę po drogach publicznych – do kilkuset metrów od tego zakładu.\nJak wygląda pojazd firmy Einride / źródło: Einride – YouTube\nPoproszę pół kostki masła\nInny eksperyment z autonomicznymi ciężarówkami przeprowadziła amerykańska firma Plus.ai. Ich pojazd, tym razem z kierowcą na pokładzie, przejechał dystans 4,5 tysiąca kilometrów. W dodatku, przewoził on aż 18 ton masła!\nTomasz Czyż wnioskuje, że przez następne kilka lat rewolucja w tej dziedzinie jeszcze nie nastąpi – prawdziwie samodzielne samochody nie wjadą jeszcze na publiczne drogi. Sytuacja ma się inaczej na zamkniętych przestrzeniach, takich jak teren magazynu. Tam szansa na zdarzenie losowe jest mniejsza, więc ludzcy operatorzy nie będą potrzebni.\nTechnologie w ciężarówce transportowej Plus.ai / fot. plus.ai\n4. rewolucja… logistyczna\nTak można streścić koncept Logistyki 4.0. Wyróżnia się ona użyciem internetu rzeczy i sztucznej inteligencji m.in. właśnie w transporcie. Wbrew pozorom, technologie te nie zabiorą miejsc pracy nam, ludziom, lecz sprawią, że będziemy bardziej efektywni. Oto, jak AI może nam w tym pomóc.\nPo pierwsze, sztuczna inteligencja przyczyni się do automatyzacji Estimated Time of Arrival (ETA), czyli szacowanego czasu przyjazdu. Jak mówi Tomasz Czyż:\nNie trzeba już dokonywać manualnych przeliczeń, dostajemy gotowe dane, dzięki którym możemy zaplanować kolejne załadunki oraz rozładunki podnosząc efektywność wykorzystania floty. Dodatkowo, system sam poinformuje nas o tym, czy występuje zagrożenie opóźnionej dostawy lub o wielkości takiego opóźnienia.\nWarto również wspomnieć o asystentach mobilnych dla kierowców. Będą działać one na ich smartfonach i inteligentnie przypominać im o robieniu przerw, a także pomagać w planowaniu trasy. Ponownie, to koniec z manualnym wprowadzaniem danych i obliczeniami w kalkulatorze. Większa automatyzacja – lepsza wydajność.\nW przyszłości algorytmy mogą nam też pomóc w projektowaniu dróg i miast / fot. Pexels\nA co nadchodzi?\nTomasz Czyż wspomina kilka ekscytujących możliwości wykorzystania AI w przyszłości. Na przykład, pomoże ona w planowaniu rozładunków, czyli, po analizie wszystkich dostaw w danym okresie zaproponuje najbardziej oszczędny i najefektywniejszy ich rozkład. Wszystko opiera się na dokładniejszej, zautomatyzowanej analizie danych, co zapewne przełoży się na szybkość transportu, a co za tym idzie – satysfakcję klientów. Przyczyni się to także do integracji różnych systemów. Tutaj przedstawiciel INELO mówi na przykład o systemie zarządzania transportem TMS i telematyce.\nOstatecznie, dla wielu z nas, klientów, wszystkie te technologie, a raczej ich wprowadzanie w branżę TSL, oznaczają jedno – szybsze dostawy. Jednakże, od zaplecza, mogą one sprawić, że kierowcy będą bardziej wypoczęci, przedsiębiorcy będą mogli zaoszczędzić fundusze, a kierownicy ominą „ręczną robotę”. A to jest korzyść dla nas wszystkich.\nZachęcam też do przeczytania całego wywiadu z Tomaszem Czyżem. Jest naprawdę fascynujący.


Świece liturgiczne - hurtowania, świece na komunie i chrzest święty\nŚwiece sakralne: chrzciny, Pierwsza Komunia Śwęta\nŚwiece sakralne na chrzciny czy Pierwszą Komunię znadują się w ilości hurtowej na stronie naszego importera świec dekoracyjnych online. Świece liturgiczne hurt.\nChrzest, później Pierwsza Komunia Święta to wyjątkowy czas w życiu każdego wierzącego. Poza sakralnym wymiarem uroczystości ma ona również wymiar symboliczny, kiedy obserwować możemy rozwój naszych pociech i ich wzrastanie w wierze. Są to oczywiście nie jedyne uroczystości kościelne, na których uczestniczący powinni posiadać świece sakralne.\nBez względu na wyznanie wiele osób poszukiwać będzie świec liturgicznych, czy to gromnicznych, tych na komunię lub zgoła innych. Świece liturgiczne przydać się mogą w sklepach z dewocjonaliami, przykościelnych sklepikach czy w sklepach oferujących detaliczną sprzedaż świec dekoracyjnych. Na stronie naszego importera świec online znajdują się podłużne świece liturgiczne w sprzedaży hurtowej. Świece posiadają liczne zdobienia, złocenia, wzory i nadruki. Posiadamy również świece na chrzest i świece komunijne.\nKażdy zainteresowany kupnem tego rodzaju produktów na pewno znajdzie coś dla siebie po zapoznaniu się z ofertą naszej internetowej hurtowni świec dekoracyjnych.\nŚwieca liturgiczna duża nakl.róża, pakowanie:1, 40x3 cm


Tylko się rozsmakowali... | Dziennik Polski\nTylko się rozsmakowali...\n580 osób spotkało się w centrum, by skonsumować w tym samym czasie tradycyjne lody. Ta liczba wystarczyła, by Eugeniusz Wiecha z Towarzystwa Kontroli Rekordów Niecodziennych oficjalnie ogłosił ustanowienie nowotarskiego rekordu.\nNOWY TARG. Półfinał V Małopolskiego Festiwalu Smaku\nPięć punktów wydających za darmo lody, miało kwadrans, by rozdać je każdemu, kto zgłosił się z kuponem. Gdyby wszyscy, którzy pobrali bloczki od początku nowotarskiego półfinału I Małopolskiego Festiwalu Smaku, po południu przyszli na rynek, konsumowanych jednocześnie lodów (i zasponsorowanych przez cztery firmy) byłoby równo 1000.\nPonieważ w każdym następnym roku rekord ma być pobity, kuponów i lodów przyszłego lata będzie jeszcze więcej.\nWyroby lodziarskich firm (dzięki staraniom, w których pośredniczyło miasto) znalazły się na ministerialnej liście produktów tradycyjnych i nowotar ski półfinał V Małopolskiego Festiwalu Smaku był okazją do wręczenia certyfikatów rodzinom Żarneckich, Lubieńskich, Klepaczów, Jarkiewiczów.\nSpecjalna komisja wybrała natomiast produkty i specjały, które będą reprezentować trzy powiaty (nowotarski, tatrzański i suski) w sierpniowym krakowskim finale. Są to: lody śmietankowe i leśne od Lubieńskich - Grand Prix (równocześnie i nagroda publiczności), moskole z bryndzom (bacówka Dursztyn Janiny Zubek z Ratułowa) - II miejsce i miód wielokwiatowy leśny z pasieki "Amrozja" w Podksiężu - III miejsce.\nMogła też - po skosztowaniu różnych specjałów - zagłosować festiwalowa publiczność. W kategorii "smakołyków z legendą" zwyciężyła "wędzonka z Jabłonki" - produkt firmy Kabanos. Wśród ekologicznych przysmaków na czoło wysforował się oscypek Wojciecha Komperdy z Ratułowa. W kategorii "jak u mamy" triumfował żurek na świńskim ogonie z białą kiełbasą - specjał gospodarstwa agroturystycznego Krystyny Stramy z Bańskiej Niżnej.\nW krakowskim finale Festiwalu (29-30 sierpnia, Plac Wolnica) uczestniczyć też będzie restauracja Łukaszczyków U Miśka, uhonorowana za serwowane roladki z łososia.\nMiejscowi organizatorzy półfinału to Urząd Miasta i Miejski Ośrodek Kultury. Zamiejscowi natomiast (Urząd Marszałkowski) oświadczyli z estrady, że nie wyobrażają sobie, aby Nowy Targ nie gościł następnych półfinałów. A Dariusz Gnatowski - telewizyjny "Boczek", najpoważniejszy wagowo członek komisji degustacyjnej - został już całkiem zaadoptowany przez górali.


Umowy odnoszące się do energii odnawialnej zaczynają odgrywać coraz większą rolę w polskim obrocie gospodarczym. Szczególnie szybki rozwój w tej mierze przeżywają kontrakty, które regulują swym zakresem kwestie związane z wykorzystywaniem energii przemieszczających się mas powietrza do produkcji energii elektrycznej, czyli tzw. umowy o elektrownie wiatrowe. Znaczna większość wskazanych umów zawierana była jako umowy dzierżawy, zaś wiejący wiatr był przez strony uznawany za rodzaj pożytku, który miał być pobieranej z nieruchomości stanowiącej przedmiot danego kontraktu. W mniejszym stopniu w obrocie występowały również umowy o analogicznej treści, jednak kwalifikowane przez strony jako umowy najmu lub umowy nienazwane. W swoim najnowszym wyroku z dnia 5 października 2012 r., IV CSK 244/12 Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że wskazane umowy należałoby co do zasady kwalifikować jednak nie jako umowy dzierżawy czy najmu, ale właśnie zgodnie z mniejszościowym zapatrywaniem praktyków w tej kwestii, czyli jako umowy nienazwane.\nSąd Najwyższy wskazał, że właściwą kwalifikację prawną umowy o budowę elektrowni wiatrowych stanowią umowy nienazwane, z uwagi m. in. na brak możliwości pobierania w ich ramach pożytków z nieruchomości będących ich przedmiotem. W szczególności, zdaniem Sądu Najwyższego, pożytkami z nieruchomości nie będzie pobieranie wiejącego wiatru. Zgodnie bowiem z wąskim, przewidzianym w kodeksie cywilnym, rozumieniem pożytków, mogą to być płody lub inne odłączone części składowe. Przemieszczające się masy powietrza nie stanowią części składowej ani płodów nieruchomości, a jedynie są pewnym rodzajem dobra wolnego, w dodatku wyłączonego z obrotu gospodarczego. Sąd Najwyższy uznał także, że pożytków nie będą stanowiły ani wyprodukowana energia elektryczna, ani dochodu uzyskane z jej sprzedaży. W pierwszym przypadku bowiem wytworzona zostaje ona nie przez turbinę wiatrową, nie pochodzi zatem z nieruchomości. W drugim natomiast przypadku nieruchomość nie stanowi przedmiotu umowy o sprzedaż wyprodukowanej energii elektrycznej. Z tych przyczyn w analizowanej umowie "o elektrownie wiatrowe" nie ma możliwości pobierania pożytków, a tym samym nie może ona być kwalifikowana jako\nWyrok wywołał znaczne kontrowersje w praktyce. Powstały wątpliwości czy zawarte umowy, z uwagi na brak essentialia negotii umowy dzierżawy, pozostają ważne. Sąd Najwyższy trafnie wyjaśnił, że kontrakty pozostają ważne, a jedynie kwalifikować należy je nie jako umowy dzierżawy, lecz jako umowy nienazwane. Mimo jednak braku możliwości pobierania pożytków wskazane kontrakty są najbardziej zbliżone do umowy dzierżawy. Stąd dla ewentualnego rozstrzygnięcia kwestii nieuregulowanych w ich ramach powinno się stosować w sposób odpowiedni przepisy kodeksu cywilnego odnoszące się do umowy dzierżawy.\nAnalizowany wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2012 r. ma duże znaczenie dla praktyki gospodarczej. Jest to szczególnie istotne z uwagi na fakt odmiennego zakwalifikowania tzw. umów o elektrownie wiatrowe, niż miało to miejsce w większości wypadków praktyce. Nie są wykluczone dalsze wyroki odnoszące się do tej kwestii, zwłaszcza na coraz silniej rozwijający się rynek energetyki wiatrowej w Polsce oraz trwające prace nad ustawą o odnawialnych źródłach energii.\ntagi: IV CSK 244/12, dzierżawa wiatraki, umowy nienazwane, pożytki z nieruchomości, energia odnawialna, elektrownie wiatrowe


Z Krakowa: wycieczka z przewodnikiem po Auschwitz-Birkenau | GetYourGuide\nOdwiedź zespół obozów koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau w towarzystwie profesjonalnego edukatora, który opowie Ci historię tego miejsca. Spędź 7 godzin, poznając historię milionów ofiar Holokaustu.\nangielski, polski, niemiecki, włoski, hiszpański, francuski, czeski, rosyjski\nOdbiór z Twojego hotelu w Krakowie.\nOdwiedź największy nazistowski obóz koncentracyjny Auschwitz-Birkenau\nPoznaj ponurą historię tego miejsca podczas zwiedzania z profesjonalnym przewodnikiem\nZobacz główną bramę Auschwitz\nWyrusz z Krakowa i spędź dzień pełen refleksji podczas wizyty w obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau. Nie ma wątpliwości, że jest to miejsce, które pozostawia trwały ślad na odwiedzających. Jest to ważny pomnik ku czci ofiar eksterminacji. Obóz Auschwitz-Birkenau, który został założony w 1940 roku przez niemiecką partię nazistowską, by po latach stać się symbolem ludzkiego cierpienia oraz fizycznej i psychicznej męki. Jako największy z działających obozów koncentracyjnych, stał się miejscem ostatniego spoczynku dla milionów ludzi, w szczególności Żydów, którzy stracili życie w przerażających komorach gazowych. Odwiedź muzeum i pomnik pamięci na obrzeżach Oświęcimia, około 60 kilometrów na zachód od Krakowa. Po przyjeździe na miejsce (około 1 godziny i 15 minut później) przewodnik zabierze Cię w świat ponurych historii, które wydarzyły się tu w przeszłości. Przejdź przez bramę z napisem "Arbeit macht frei" i wejdź na teren Auschwitz I, gdzie twój przewodnik oprowadzi Cię dookoła zachowanego obszaru i opowie o historii tego miejsca. Następnie zwiedzisz obóz Birkenau, gdzie miała miejsce masowa zagłada w ramach nazistowskiego „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”. Będzie to ostatnia godzina zwiedzania, a następnie kierowca zabierze Cię z powrotem do Krakowa.\nOdbiór z hotelu i transport powrotny (w zależności od wybranej opcji)\nWstęp do Auschwitz-Birkenau\nBez zwrotu: z miejsca zbiórki – j. angielski\nBez zwrotu kosztów: wycieczka z miejsca zbiórki — j. włoski\nBez zwrotu kosztów: z miejsca zbiórki – j. hiszpański\nBez zwrotu kosztów: z miejsca zbiórki – j. niemiecki\nBez zwrotu kosztów: z miejsca zbiórki – j. francuski\nBez zwrotu: poranna wycieczka z miejsca zbiórki – j. ang.\nBez zwrotu kosztów: z miejsca zbiórki – j. polski\nBez zwrotu kosztów: z miejsca zbiórki – j. czeski\nBez zwrotu: z miejsca zbiórki – j. rosyjski\nBezpłatne odwołanie: z miejsca zbiórki w j. angielskim\nBezpłatne odwołanie: z miejsca zbiórki w j. włoskim\nBezpłatne odwołanie: z miejsca zbiórki w j. hiszpańskim\nBezpłatne odwołanie: z miejsca zbiórki w j. francuskim\nBezpłatne odwołanie: wycieczka poranna z miejsca zbiórki\nBezpłatne odwołanie: z miejsca zbiórki w j. niemieckim\nBezpłatne odwołanie: z miejsca zbiórki w j. polskim\nBezpłatne odwołanie: z miejsca zbiórki w j. czeskim\nBezpłatne odwołanie: z miejsca zbiórki w j. rosyjskim\nBezpłatne odwołanie: rano z miejsca zbiórki w j. hiszpańskim\nBezpłatne odwołanie: rano z miejsca zbiórki w j. włoskim\nBezpłatne odwołanie: rano z miejsca zbiórki w j. niem.\nBezpłatne odwołanie: wycieczka z miejsca zbiórki w j. fr.\nZgodnie z wymogami Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau podczas dokonywania rezerwacji należy podać pełne imię i nazwisko oraz dane kontaktowe każdego uczestnika.\nZgodnie z regulaminem bilety do muzeum nie podlegają zwrotom. W związku z tym należy dokładnie przemyśleć ich zakup.\nPamiętaj, że na teren muzeum nie można wchodzić z dużymi plecakami ani torbami (maksymalny dozwolony rozmiar to 20 x 30 cm).\nPamiętaj, że godzina odbioru jest uzależniona od Twojej lokalizacji. W przypadku jakichkolwiek zmian wyślemy wiadomość do recepcji hotelu lub skontaktujemy się z nią telefonicznie\nPodczas dokonywania informacji poinformuj organizatora, jeśli potrzebujesz fotelika dla dziecka\nZalecamy zabranie z sobą lunchu i napojów.\nTempo i czas trwania wycieczek jest określany przez obsługę miejsca pamięci. Niestety GetYourGuide i Twój przewodnik nie mają wpływu na czas trwania przerwy\nna podstawie 6858 opinii\nA very good trip, our time was changed to an earlier one but it turned out to be a good experience as there weren't too many people inside. When we were finishing our tour, there were already a lot of people in the museum. I recommend, good organization and amazing guide.\n1 przewodnik miał olbrzymią wiedzę opisywał nam ciekawe miejsca które mijalismy po drodze z Krakowa do Oświęcimia (powiedział nam co możemy jeszcze zwiedzić- więc wracamy tu za rok).Przewodnik w Oświęcimiu był super, opanowany z ogromną wiedzą, bardzo ciekawie przekazywał nam historię - córka była zachwycona przewodnik odpowiedział na wiele nurtujących ją pytań.\nDotarli na czas i było fajnie, naprawdę ciekawie. Jedyne, co powiem, to to, że na początku czułem, że jest trochę bałagan, bo nie wiedzieliśmy, co robić ani gdzie jechać, zaczęliśmy trochę później i nie mieliśmy przerwy, więc kiedy to się skończyło (około 16:00) głodowaliśmy. Warto, ale polecam wziąć przekąski na wypadek, gdyby nie było przerwy na jedzenie, ponieważ jest to długi przewodnik!\nCarla Gabriela – Hiszpania Zweryfikowany klient GetYourGuide\nNumer identyfikacyjny produktu: 78097


Opolski Hipokrates 2014. Kto wygrał plebiscyt? - nto.pl\n4 października 2014 04.10.2014 Aktualizacja: 3 października 2014 16:29 03.10.2014 16:29\nNajwięcej głosów Czytelników uzyskał Jarosław Mijas, pediatra ze Strzelec Opolskich. Honorową statuetkę "Opolskiego Hipokratesa" przyznaną przez kapitułę otrzymał Aleksander Sachanbiński, wieloletni ordynator Oddziału Chirurgii Onkologicznej w Opolskim Centrum Onkologii.\nDr n. med. Jarosław Mijas jest specjalistą w dziedzinie chorób płuc, medycyny ratunkowej i pediatrii. Od 9 lat pełni funkcję ordynatora Oddziału Dziecięcego w Szpitalu Powiatowym w Strzelcach Opolskich. Doktor Mijas wygrał nasz plebiscyt w kategorii lekarz już po raz drugi z rzędu.\nWśród lekarzy drugie miejsce zajął Jarosław Kostyła - specjalista medycyny ratunkowej, zastępca ordynatora Szpitalnego Oddziału Ratunkowego WCM w Opolu.\nOPOLSKI HIPOKRATES | Liderzy kategorii wojewódzkich\nOPOLSKI HIPOKRATES | Laureaci etapu powiatowego\nOPOLSKI HIPOKRATES | Przedstawiamy galerię liderów\nTrzecie - ex aequo - Bogusław Jaroszewicz, ordynator Oddziału Chorób Wewnętrznych 116 Szpitala Wojskowego w Opolu i Jacek Kochanowski, lekarz rezydent ze Szpitala Wojewódzkiego w Opolu.\nW kategorii pielęgniarka i położna zwyciężyła Aneta Wojczyk - pielęgniarka pracująca na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym Szpitala Wojewódzkiego w Opolu. Drugie miejsce zajęła - Mariola Niesłuchowska, zastępczyni pielęgniarki oddziałowej na Oddziale Pulmonologii Szpitala Wojewódzkiego w Opolu. Była laureatką, w kategorii pielęgniarka i położna w ubiegłorocznej edycji plebiscytu. Trzecie miejsce zajęła Małgorzata Kotuła, położna rodzinna w Niepublicznym Zakładzie Usług Położnictwa w Brzegu.\nWśród stomatologów zwyciężył Michał Lizurej z Opola. Drugie miejsce zajęła Gabriela Mijas, która prowadzi Specjalistyczną Praktykę Stomatologiczną w Strzelcach Op. i Kędzierzynie-Koźlu. Trzecie - Marta Cybulska, która pracuje w NZOZ Eurodent w Zdzieszowicach.\nW kategorii ratownik medyczny zwyciężył Arkadiusz Bednarz - pracuje w Opolskim Centrum Ratownictwa Medycznego. Drugie miejsce zajął Dariusz Osuchowski - także pracownik Opolskiego Centrum Ratownictwa Medycznego. Trzecie - Robert Czochara, również z tej samej placówki. Był już w gronie laureatów piątej edycji plebiscytu - w ubiegłym roku zajął drugie miejsce.\nW tym roku Czytelnicy mogli, po raz pierwszy, wybierać swoich faworytów aż w siedmiu kategoriach. Nowością była kategoria fizjoterapeutów. W grupie tej zwyciężyła Natalia Bętkowska, która na co dzień pracuje w gabinecie fizjoterapii w Samorządowym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Niemodlinie. Ponadto prowadzi swój gabinet Reha - Safe. Współpracuje z sekcją Crossfit Valkyria jako klubowy fizjoterapeuta i trenerka mobility. Drugie miejsce zajęła Dominika Margos - pracuje w przychodni "Medicus" w Opolu, gdzie zajmuje się rehabilitacją dorosłych oraz dziećmi z wadami postawy. Trzecie - Krzysztof Zwierz - prowadzi Centrum Rehabilitacji Profireha w Opolu. Od 2009 r. współpracuje też z reprezentacją Polski w podnoszeniu ciężarów, gdzie opiekuje się kadrą seniorów.\nWśród placówek medycznych wygrała Klinika Nova w Kędzierzynie-Koźlu, ul. Kłosowa. To nowa, prężnie rozwijająca się placówka, jedna z najnowocześniejszych na Opolszczyźnie. Zatrudnia kilkudziesięciu najwyższej klasy specjalistów, ma nowoczesny blok operacyjny z komfortowymi salami chorych i sprzęt na miarę XXI wieku. Klinika posiada kontrakt z NFZ na wykonywanie zabiegów z zakresu urologii w ramach tzw. chirurgii jednego dnia. Pacjenci są operowani głównie metodą endoskopową, bez naruszenia powłok ciała. Na drugim miejscu znalazł się Gminny Ośrodek Zdrowia w Gogolinie. Na trzecim - Centrum Medyczno-Diagnostyczne Artimex-Eurodent - w Kędzierzynie-Koźlu.\nZ kolei za najbardziej przyjazną pacjentom została uznana Apteka "Na dobre i na złe" w Opolu (przy ul.Krakowskiej). Powstała ona 15 lat temu i jako pierwsza w tym mieście wprowadziła całodobowe dyżury, które pełni do dzisiaj. Placówka ta, od początku trwania naszego plebiscytu, zajmuje zawsze pierwsze miejsce w kategorii: Apteka przyjazna pacjentom. Drugie miejsce zajęła Apteka "Na dobre i na złe" w Kluczborku. Trzecie - Apteka "Na dobre i na złe" w Oleśnie.\nPlebiscyt "Opolski Hipokrates" trwał 6 tygodni. Ogółem wpłynęło do naszej redakcji 19 365 głosów, w tym 9899 w formie SMS-ów, 5213 za pomocą serwisu www, 3153 dzięki aplikacji Facebook oraz 1100 głosów za pomocą tradycyjnych kuponów.\nPonadto, jak co roku, kapituła plebiscytu wytypowała czterech wybitnych lekarzy, szczególnie zasłużonych dla pacjentów z Opolszczyzny, do tytułu "Opolski Hipokrates". Wśród nominowanych byli: Jerzy Jakubiszyn, otolaryngolog z Opola, Aleksander Sachanbiński z Opola, chirurg onkolog, Paweł Szkaradek, specjalista chorób oczu z Kędzierzyna-Koźla oraz Wojciech Walas, anestezjolog i neonatolog z Opola.\nWybór kapituła plebiscytu miała więc bardzo trudny, bo jak wybrać najlepszego z najlepszych. Ostatecznie kapituła postanowiła przyznać honorową statuetkę Aleksandrowi Sachanbińskiemu.\nDoktor Sachanbiński jest specjalistą chirurgii ogólnej i chirurgii onkologicznej, konsultantem wojewódzkim w tej drugiej dziedzinie. Od 1998 r. pełni funkcję ordynatora Oddziału Chirurgii Onkologicznej Opolskiego Centrum Onkologii. Wykształcił do tej pory wielu następców, ale nie powiedział jeszcze w tym zawodzie ostatniego słowa. Nadal najczęściej można go spotkać przy stole operacyjnym. Zapoczątkował też w OCO wykonywanie rekonstrukcji piersi u kobiet, które miały wcześniej mastektomię z powodu raka. Jest znany z serdecznego podejścia do pacjentów, chętnie wszystko im wyjaśnia, zawsze znajdzie słowa pocieszenia. Jest bardzo oddany pacjentom i swojej pracy.\nW gali, która odbyła się w sobotę w domEXPO w Opolu uczestniczyli przedstawiciele zawodów medycznych, władz samorządowych oraz inni zaproszeni goście. Uroczystość uświetnił występ Krzysztofa Daukszewicza, znanego satyryka, tekściarza, kompozytora i piosenkarza.\nIPN poszukuje Francuzów rozstrzelanych w Ścinawie Małej. Miejscowi pamiętają...\npediatria Strzelce Opolskie


Kampanie społeczne » Niepełnosprawny znak zapytania\nNiepełnosprawny znak zapytania\nZnak zapytania może okazać się najbardziej wymowną i najlepszą z możliwych odpowiedzi na zadane pytanie. Wystarczy tylko spojrzeć z odpowiedniej strony. Tak jak w zrealizowanej w Indiach w lutym ubiegłego roku kampanii "The Big Question" (Wielkie pytanie), w której odwrócony pytajnik stał się synonimem niepełnosprawności, spowodowanej chorobą Heinego-Medina.\nSkierowany do rodziców przekaz był odpowiedzią na zbyt małą świadomość konsekwencji, jaką niesie ze sobą ta wywoływana przez wirus polio choroba, dotykająca głównie dzieci poniżej trzeciego roku życia. W ramach kampanii na placach zabaw, w szpitalach, żłobkach i przedszkolach, czyli w miejscach najczęściej odwiedzanych przez rodziców z dziećmi bądź samych rodziców rozdawane były oszczędne w grafice ulotki, zaprojektowane przez agencję Joshbro Communications z Bombaju. Duży znak zapytania opatrzono skłaniającym do refleksji hasłem "How will your child’s life be without a polio dose?" (Jak będzie wyglądało życie Twojego dziecka bez szczepionki przeciw polio?)\nPo odwróceniu arkusza widoczna była odpowiedź: "Something like this" (Mniej więcej tak), a obrócony i umieszczony do góry nogami pytajnik stawał się podobny do wizerunku siedzącego na wózku inwalidzkim niepełnosprawnego.\nNadawcą kampanii była jedna z bombajskich organizacji non-profit – CCBT (Citizens Council for a Better Tomorrow), założona w 1992 roku. Pierwotnym celem jej założycieli była budowa pokoju i integracji w społeczeństwie indyjskim dla „lepszego jutra”, poprzez realizowane w jej ramach programy. Obecnie, organizacja zajmuje się kilkoma projektami na poziomie ogólnokrajowym i lokalnym, między innymi z zakresu polityki rodzinnej. Wprowadzanie w życie wpisanych w misję priorytetów opiera się nie tylko na inicjowaniu kampanii społecznych – CCBT organizuje koncerty charytatywne czy festiwale, angażując liczną grupę wolontariuszy.\nPomimo tego, że w 2001 roku Światowa Organizacja Zdrowia WHO ogłosiła sukces w walce z polio w Europie i Azji, w Indiach wciąż istnieją siedliska tej atakującej układ nerwowy choroby zakaźnej. W świetle danych WHO, przytaczanych na oficjalnej stronie indyjskich władz, tylko w 2006 roku odnotowano aż 660 potwierdzonych przypadków zakażenia.


Po czym rozpoznać peruki syntetyczne wysokiej jakości? – Peruki Świata\n120,00 zł - 250,00 zł (81)\n250,00 zł - 500,00 zł (744)\n500,00 zł - 750,00 zł (197)\nPeruka L77, kanekalon premium, loki/fale, kolor: słoneczny słowiański blond\nPeruka AR76, kanekalon premium, kolor: czerń 1B\nPeruka AT66, kanekalon japoński premium, ultra light, kolor: wrzos\nPeruka AX75, kolor: blond nr 613, bob\nPeruka N46, jasny ciepły blond z subtelnym odrostem\nPeruka AR79, kanekalon japoński premium 3D, kolor: jasny ciepły blond na odroście\nPeruka AX57, kanekalon premium 3D, kolor: jasny brąz na odroście, ładnie docięta, lekka fryzurka\nPeruka AX78, bob, kolor: blond nr 122 ( platyna)\nPeruka BN73, kanekalonu premium, bob, kolor: ciemny czekoladowy brąz\nPeruka DB127, bob, mix kolorów ( od brązu po blond), Molly Wigs, premium\nPeruka DB78, kanekalon premium 3D, kolor: popielaty blond na ciemnym odroście\nPeruka DB7K, platynowy blond z pasemkami, peruka jak marzenie\nPeruka DC10, z kolekcji Hairpower niemieckiej firmy Ellen Wille, model ever mono, kanekalon premium 3D, monofilament, kolor: champagne rooted 22/25/16\nPeruka DC47, kanekalon 3D, long bob, loki/fale, kolor: mix średni i ciemny blond na odroście\nPeruka DC8, z kolekcji Hairpower niemieckiej firmy Ellen Wille, model: Cara 100 deluxe, kanekalon premium 3D, monofilament, kolor: darksand mix 14/26/12\nPeruka DC9, z kolekcji Hairpower niemieckiej firmy Ellen Wille, model: aparat mono, kanekalon premium 3D, monofilament, kolor: chocolate mix 6/830\nPeruka firmy Molly Wigs, BN8, kanekalon premium 3D, kolor: jasny chłodny blond na subtelnym odroście\nPeruka K65,long bob, kolor: czerwień z czarnym odrostem\nPeruka MB67, włosy krótkie, kolor: jasny blond z refleksami\nPeruka MB69, kanekalon japoński premium 3D, ultra light, fale/loki, kolor: jasny brąz na ciemniejszym odroście\nPeruka P5, włosy premium 3D, mięciutkie, puszyste i lekkie\nPeruka AM7, premium 3D, kolor: chłodny popielaty blond na odroście\nPeruka 398A, kanekalon premium 3D, kolor: ombre /stalowo-popielaty\nPeruka A206, bob, kanekalon premium 3D, mix ciepłych blondów na odroście\nPeruka A32, sombre, brąz, ognisty kasztan, asymetryczny bob\nPeruka A37,premium 3D, ombre kawowy brąz plus mix szarości\nPeruka A65, mikroskóra lace front, czerń, włosy premium\nPeruka A66, premium 3D wersja lux z baby hair, ombre słowiański blond jaśniejący ku końcom\nPeruka AD38, kanekalon premium 3D, włosy miękkie jak bawełna, kolor: blond z odrostem nieplątliwe ,\nPeruka AD65, kanekalon typu ,,true hair", long bob z grzywką, mix kolorów\nPeruki syntetyczne – z jakich materiałów są wykonywane?\nPeruki syntetyczne są wykonywane z różnych materiałów, które z powodzeniem mogą imitować prawdziwe włosie. Jednym z najpopularniejszych materiałów jest kanakelon premium 3D lub kanekalon japoński. Wybierając perukę syntetyczną, dobrze jest mieć to na uwadze.\nW naszym sklepie internetowym znajdziesz wiele peruk syntetycznych, stworzonych z tego materiału.\nJakie są wyznaczniki peruki syntetycznej dobrej jakości?\nJeżeli chcesz mieć pewność, że kupujesz perukę syntetyczną wysokiej jakości, pamiętaj na co powinnaś zwrócić uwagę:\ntworzywo, z jakiego została wykonana peruka – obecnie bardzo cenionym materiałem do tworzenia peruk syntetycznych jest włókno japońskie;\ntermoodporność – dzięki temu możliwe jest stylizowanie peruk, na przykład z wykorzystaniem prostownicy lub lokówki. Najczęściej peruki termoodporne można stylizować w temperaturach do 170 stopni;\nmiłe w dotyku – porządne peruki syntetyczne do złudzenia przypominają ludzki włos. O wysokiej jakości peruki świadczy m.in. to, czy w dotyku jest zbliżona do naturalnych włosów.\nPeruki syntetyczne znajdziesz w naszym sklepie online. W naszej ofercie znajdziesz także peruki termoodporne. Każda z nich ma tę informację w opisie.\nCzego nie wolno robić, używając peruki z włosów syntetycznych?\nW przypadku peruk syntetycznych, nasze możliwości są nieco bardziej ograniczone niż w przypadku korzystania z peruk z włosia naturalnego.\nPrzede wszystkim, peruk z włosia syntetycznego nie powinno się farbować. Grozi to bowiem zniszczeniem peruki.\nJeżeli natomiast chodzi o stylizację peruki, jest to dopuszczalne, ale trzeba bardzo uważać podczas takich zabiegów jak prostowanie, suszenie czy kręcenie włosów z użyciem sprzętów elektrycznych. Zbyt wysoka temperatura może stopić włosie, dlatego warto dowiedzieć się, czy peruka jest termoodporna, a jeśli tak, to jakie temperatury wytrzymuje.\nW naszym sklepie internetowym oferujemy kilka modeli syntetycznych peruk termoodpornych. Jeżeli jesteś zwolenniczką peruk syntetycznych blond i zależy Ci na tym, żeby móc stylizować swoją perukę – koniecznie sprawdź nasz model T25.\nZalety syntetycznych peruk:\nTym, co daje perukom ze sztucznych włosów przewagę nad ich naturalnymi odpowiednikami, jest stosunkowa łatwość w utrzymaniu peruki. Włosy naturalne wymagają odpowiedniej pielęgnacji, która nie jest konieczna w przypadku peruk syntetycznych.\nDzięki temu oszczędzamy czas, który należałoby poświęcić na odpowiednie przygotowanie peruki zarówno przed, jak i po użyciu. Jest to dobra wiadomość zwłaszcza dla właścicielek dłuższych damskich peruk syntetycznych.