muzyka | Filiżanka sztuki\n“All that is countless moments last of countless thoughts.”\nOpublikowano 18 stycznia 2014 Autor: rockferry\nOdkrywanie muzyki ma coś wspólnego z zakochiwaniem się, poszukiwaniem drugiej połówki. Nie można nigdy się spodziewać, jakie emocje wzbudzi w nas dany album, a ten dobry najczęściej pojawia się nie wiadomo kiedy, nie wiadomo skąd. Dodatkowo, kiedy się już pojawi, umysł i serce nie chcą słuchać niczego innego. Od jakiegoś czasu jest tylko jeden album, o którym chciałabym napisać. Na przełomie 2013/2014 wydanych było kilka płyt, na które czekałam. Kilka z nich mnie zawiodło, bo długo na nie czekałam z myślą, że będą po prostu niesamowite, a nie są. Płytę którą dziś przedstawiam zaczęłam słuchać z dozą sceptyzmu, bardzo bojąc się kolejnego rozczarowania. Na całe szczęście tym razem jestem naprawdę zadowolona z pracy jednego z moich ulubionych zespołów grających rocka alternatywnego. Dlatego cieszę się, że mogę dziś ją pokazać, mimo, że album zespołu Warpaint o tej samej nazwie, ukazuje się dopiero w poniedziałek.\nZespół Warpaint został założony 14 lutego 2004 roku przez Theresę Wayman and Emily Kokal, wkrótce potem dołączyły do niego siostry Shannyn Sossamon jako perkusistka i Jenny Lee Lindberg grająca na gitarze basowej. Shannyn występowała z zespołem do roku 2008, a rok później zastąpiła ją Stella Mozgawa. Do tej pory dyskografia zespołu jest dość mała, panie dorobiły się EP-ki w 2007 roku i debiutanckiego albumu „The Fool” dwa lata później. Teraz jesteśmy świadkami publikacji drugiego pełnego wydawnictwa. Oficjalna premiera albumu jest zaplanowana na 20 stycznia, ale już teraz można przesłuchać jej w internecie (dokładniej, tu: http://www.npr.org/2014/01/12/261054457/first-listen-warpaint-warpaint) Styl zespołu bywa porównywany z twórcami takimi jak Cocteau Twins, Joni Mitchell, czy Siouxsie and the Banshees. Jeśli musiałabym jakoś skategoryzować gatunek muzyki granej przez Warpaint na pewno posłużyłabym się nazwami takimi jak rock alternatywny, psychodeliczny, eksperymentalny art-rock, indie czy łagodny shoegaze. Na całe szczęście, nie muszę. Moim zdaniem dziewczyny czerpią inspirację z wielu gatunków, zarówno tych spokojnych, melancholijnych jak również z takich pobudzających do tańca.\nAlbum „Warpaint” zaczyna się obiecującym „Intro”. To utwór krótki i głównie instrumentalny, prosty rytm wystukiwany na perkusji otoczony różnego rodzaju komputerowymi dodatkami. Nic specjalnego. Motyw z intro jest kontynuowany w drugim utworze „Keep It Healthy”. Ale dziś opiszę płytę trochę inaczej. Nie będę po kolei rozpracowywać poszczególnych piosenek. Spróbuję je trochę pogrupować. Ogólnie rzecz biorąc, wydaje mi się, że wszystkie utwory na płycie „Warpaint” mają w sobie dozę senności. Przyznam jednak, że tylko niektóre porywają naprawdę. Najlepszym przykładem jest „Disco//very”. Od pierwszego przesłuchania zakotwicza się w umyśle i każe do siebie wracać. Myślę, że jest genialny do słuchania na żywo. Właśnie takie utwory przekonują mnie do pójścia na występ Warpaint. Niestety nie wszystkie kawałki są tak ciekawe. „Go In”, czy „Son” da się słuchać zaledwie przez dwadzieścia pierwszych sekund. Jak dla mnie to już trochę za duża dawka psychodeliczności. Taka kompletna depresja, cóż, może wrócę do nich, kiedy będę miała gorszy humor. Teraz może przejdę do „Love Is To Die”, który promuje album już od jakiegoś czasu. Jest to utwór naprawdę ciekawy, jedyne co mnie odrzuca to moment, w którym Theresa przechodzi ze zwrotki na refren. Ta jedna krótka chwila, w której wydaje mi się, że linia wokalu została dość mocno zachwiana. Takie przykre miałczenie, które nie powinno mieć miejsca. To stanowczo niszczy moje podejście do utworu, a w sumie nie jest on tak kiepski – przeciwnie, jest bardzo dobry, innowacyjny i naprawdę ciekawy. Następny utwór „Hi”, jak również późniejsze „Teese”, trochę przypominają mi twórczość zespołu Portishead. Mają w sobie podobny charakter trip-hopwy, melodię basową wwiercającą się głęboko w umysł. Ale myślę, że jednym z najbardziej intrygujących utworów jest „CC”. Wkracza on szybko po poprzedniku swoim mrocznym, ciężkim charakterem. Ten kawałek to chaos, trochę jak soundtrack z dobrego dreszczowca. Nie wysuwa się tak śmiało jak „Disco//very”, które w sumie nudzi się po 300 przesłuchaniach w ciągu dnia. „CC” trochę leży w cieniu innych piosenek, ale myślę, że jest równie dobry. Takim pozytywnym skokiem złapię jeszcze „Feeling Right” i „Drive”, a „Biggy” zostawię na koniec. „Feeling Right” od razu jest ciekawym, skocznym kawałkiem, w całej swojej długości jest niezmiennie pobudza głowę do kołysania, palce rąk do klepania w stół, stopy do postukiwania podłogi. „Drive” jednak jest jednym z tych zwanych przeze mnie rozwojowymi. Mówiąc tak mam na myśli muzykę, która w czasie zmienia się w coraz silniejszą, jakby energia kumulowała się w niej i pod koniec wybuchała w jednym niemożliwie dobrym punkcie. No i zostało „Biggy”. Zauroczyło mnie swoją orientalnością, sporym potencjałem scenicznym. Jest w niej coś takiego, co nie pozwala o sobie zapomnieć. To trochę tak, jakbym była zahipnotyzowana – nie wiem dlaczego, ale nie chcę słuchać niczego innego.\nMuzyka i zakochanie mają jeszcze jedną wspólną cechę – oba te zjawiska kończą się równie niespodziewanie. Przykre jest, że do tego samego utworu i uczucia różne osoby mogą podejść inaczej. Muzyka jednak ma taką przewagę, że zawsze można ją sobie ponownie odtworzyć. Znowu kończę wpis przesadnie filozoficznym stwierdzeniem. Dziękuję serdecznie czytelnikom, którzy wytrwali aż do końca, zapraszam za tydzień i jak zwykle życzę miłego weekendu.\nZaszufladkowano do kategorii muzyka\t| Tagi: album, Emily Kokal, Indie, Jenny Lee Lindberg, Love Is To Die, muzyka, Shannyn Sossamon, shoegaze, Stella Mozgawa, Theresa Wayman, Warpaint\t| 5 odpowiedzi\n„Greeting cards have all been sent, the Christmas rush is through, but I still have one wish to make, a special one for you.”\nOpublikowano 21 grudnia 2013 Autor: rockferry\nPrzyszedł taki czas, że nie da się zaprzeczyć faktom – do świąt zostało tylko kilka dni. Wszystkie mamy stoją w kuchniach, wszystkie lodówki wypełnione smakołykami z niepisaną etykietką „to na święta”, wszystkie kąty wysprzątane do białości. Śnieg nawet trochę popadał! Święta pełną parą, prawda? A co jeśli ktoś tego Bożego Narodzenia nie czuje? Biegnę z pomocą! Dzisiaj pragnę zaprezentować dwanaście utworów świątecznych, wybranych przeze mnie jako najlepsze. Nie znajdziecie tu oklepanych rytmów „All I Want For Christmas Is You”, ani wywołującego zażenowanie „Last Christmas”. Ja i moja niechęć, do wszystkiego, co popularne wybrałyśmy dużo ciekawszy zestaw.\nZacznijmy od Michaela Buble i jego wersji znanego utworu „It’s Beginning To Look A Lot Like Christmas”. Powinnam pewnie pochwalić cały jego świąteczny album wydany w 2011 roku, bo w sumie cała płyta jest godna przesłuchania w święta. Mimo to, zdecydowałam się na tylko na ten jeden utwór. Moim zdaniem jest najbardziej klimatyczny. W całej reszcie jakoś tak trochę przeszkadza mi nienaturalne brzmienie głosu Michaela. Ale „It’s Beginning To Look A lot Like Christmas” w jego wykonaniu jest chyba jednym z lepszych. Chyba tylko Frank Sinatra go przebija, ale do tego wrócimy.\nKolejny utwór to piękne, kokieteryjne „Santa Baby” śpiewane przez Earthę Kitt. Ta piosenka nie jest wyjątkowa i podobnie jak wiele innych angielskojęzycznych piosenek o tym temacie ma naprawdę sporą ilość coverów (jeśli mogę to tak nazwać). Bardzo wyraźnie jest tu zarysowany jazzowy klimat, który wprost ubóstwiam w tych wszystkich utworach. Wybrałam wersję pani Kitt właśnie dla podkreślenia tego pięknego jazzowego charakteru. Taka piękna zabawa muzyką. To przypomina mi, że muzyka nie jest po to, żeby kłócić się nad przynależnością do gatunku czy „prawdziwości” któregokolwiek z nich. Muzyka jest rozrywką.\nPodobną zabawę i prostotę mamy w utworze „Sliver Bells” wykonanego przez zespół She & Him. Duet ten musiał się znaleźć w wybranej przeze mnie dwunastce, ponieważ jestem nim ostatnio kompletnie zauroczona. Ciepły, choć trochę krótki utworek oparty na prostej melodii granej na banjo naprawdę uroczo brzmi wzbogacony głosem aktorki (i jak niedawno odkryłam, wokalistki) Zooey Deschanel. To wykonanie wybrałam głównie ze względu na jego dość nietypową lekkość i przekonanie, że tak piękny utwór nie potrzebuje szczególnej otoczki. Tylko Zooey i banjo.\nTeraz czas na trochę większą podróż w czasie. „I’ll Be Home For Christmas” znalazło się w dorobku Connie Francis za sprawą albumu Christmas In My Heart wydanego aż 54 lata temu. Jak na muzykę to kawałek czasu, prawda? Jeśli chodzi o utwory świąteczne to uważam, że te starsze są znacznie piękniejsze od nagrywanych obecnie. Brak im jakiejkolwiek sztuczności, a w święta powinno się cenić taką niezastąpioną czystość i naturalność. Poza tym, do utworu „I’ll Be Home For Christmas” mam spory sentyment z racji tego, że zawsze jesteśmy w tak szalonym biegu. A na święta każdy – gdzie by nie był, jakiej rodziny by nie miał – wraca do domu. Ten utwór podkreśla wagę posiadania rodziny, przynajmniej w mojej głowie układa sprawy tak, że to rodzina staje się najważniejsza. A czy nie takie właśnie nastawienie powinniśmy mieć w Boże Narodzenie?\nTeraz trochę poczujemy się trochę lżej dzięki piosence, którą mogłabym śpiewać w każdej minucie świąt. Oczywiście nie potrafię sztandarowego dla mnie „Let It Snow” zaśpiewać tak nisko jak niezawodny Dean Martin. Mój nieprofesjonalny, damski głosik nie oddaje uroku tej piosenki, a mimo to uwielbiam go nucić w każdym możliwym momencie. Nie wyobrażam sobie świąt bez tego utworu. Jest tak lekka, prosta i nienachalna. Szczerze mówiąc, jest chwilą odetchnienia od tego świątecznego zamieszania przypominającego niemal przepych barokowy – wszędzie ciężkie potrawy, pełne brzuchy, nawet Mikołaj jest gruby! A tu Dean Martin śpiewa do nas „ …the fire is slowly dying, and my dear, we’re still goodbye’ing, but as long as you’d love me so – let it snow”. Od razu lżej, prawda?\nNastępny utwór również wzbudza we mnie ogromną chęć śpiewania. To jedna z piękniejszych pozycji na albumie A Very Merry Perri Christmas, czyli „Something About December”. Koniecznie trzeba słuchać oglądając klip. Sceny z dzieciństwa Christiny Perri dosłownie ogrzewają mnie od środka. Christina jest dla mnie naprawdę niesamowitą wokalistką, bo swoim dość potężnym głosem potrafi wyśpiewać tak delikatny utwór jak ten. Taka piosenka na święta to czysta sielanka. Znowu, podobnie jak przy Michaelu Buble, polecam przesłuchać całą płytę. Oprócz tego utworu znajdziecie tam parę równie pięknie wyśpiewanych coverów, m.in. „Happy X-Mas (War Is Over)” beatlesów.\nAle jak już pisałam, najpiękniejsze są te starsze, jazzowe piosenki. Dlatego teraz wspomnę o królowej jazzu – Elli Fitzgerald. Zdecydowałam się na żartobliwy utwór „Rudolf, The Red-Nosed Reindeer”. Przyznam, że kojarzy mi się on z czasami podstawówki. Zawsze w okresie przedświątecznym śpiewaliśmy na lekcjach angielskiego między innymi ten utwór. Głównie dlatego dalej mam taki sentyment i lubię do niego w święta wracać. A „Rudolfa” w wykonaniu Elli Fitzgerald można słuchać w tym okresie na okrągło.\nTeraz moment szczytowy mojego subiektywizmu. Mój prezent świąteczny, czyli ulubiona wokalistka śpiewająca ulubiony utwór z dzisiejszego tematu. „Have Yourself A Merry Very Christmas” doczekało się naprawdę wielu wersji i muszę przyznać, że każda z nich wyróżnia. Jednak dopiero gdy wzięła się za to Katie Melua, prawdziwie pokochałam ten utwór. To właśnie jej czysty, ciepły wokal nadaje piosence tę delikatność, której nie mogłam znaleźć w wykonaniu nawet Franka Sinatry. Wydaje mi się, że wykonania innych artystów są jakieś takie za płaskie lub wręcz przeciwnie, za bardzo urozmaicone. Katie jest moją osobistą mistrzynią, między innymi za tę piosenkę.\nMoże jednak przejdziemy do czegoś weselszego? A skoro już tak uparłam się tego Sinatry, to będzie Sinatra. Frank i jeden z najbardziej znanych utworów świątecznych – „Jingle Bells”. Nie cierpię tych wszystkich chomikowo-wiewiórczych, sztucznie brzmiących wersji „Jingle Bells”. Stare dobre wykonanie z uroczym literowaniem tytułu to wszystko, czego mi potrzeba. Prosta wersja, pięknie słyszalne różne instrumenty, dobry chór i miły głos Franka Sinatry. Czego chcieć więcej?\nZaraz znowu się rozczulę, bo będzie niesamowity, romantyczny utwór. Oryginalne wykonanie „Merry Christmas, Darling”. Będąc szczera, ten piękny kawałek zespołu The Carpenters poznałam dzięki wspomnianej już płycie Christiny Perri. Mimo to, jestem równie zauroczona oryginałem i doszłam do wniosku, że to on powinien znaleźć się w świątecznej dwunastce. Dla mnie to taka dużo prawdziwsza, dużo subtelniejsza i bardziej nastrojowa wersja dobrze wszystkim znanego „All I Want For Christmas Is You”. Tekst jest przepiękny, a zarazem niesamowicie prosty. Do tego wszystkiego jeszcze solówka na saksofonie. Genialny utwór, naprawdę polecam komuś, kto w święta tęskni za swoją lepszą połową.\nAle żeby nam się nie zrobiło za smutno, przerzućmy się na Brendę Lee i „Rockin’ Around The Christmas Tree”. Kojarzycie ten utwór ze sztandarowego „Kevina”? Była taka scena w pierwszej części przygód chłopca, kiedy zrobił udawaną imprezę z kartonowym Michaelem Jordanem jeżdżącym po zabawkowych torach. Już jako dziecko zastanawiałam się co to za fajny kawałek Kevin włączył na tej swojej imprezie. Naprawdę lubię ten utwór. Podobnie jak „Let It Snow” jest to piosenka, którą nucę dosłownie w każdym momencie przygotowań do świąt.\nNa koniec znowu urocza Zooey Deschanel wraz z kolegą Josephem Gordon-Levittem w utworze Elli Fitzgerald „What Are You Doing New Year’s Eve?”. Podoba mi się taki zaczepny, słodki, trochę nawet bajkowy charakter tej piosenki. Są takie utwory, które budują we mnie nieodparte wrażenie, że cokolwiek by się złego nie działo – liczy się tylko melodia i tekst, tylko właśnie ta piosenka. I choćby świat miał mi runąć na głowę, muszę skończyć ją śpiewać, pięknie do końca wyciągnąć ostatni dźwięk. To tak piękna sielanka, która pozwala w bardzo prosty sposób zapomnieć o wszystkich problemach.\nCóż, to już koniec. Przedstawiłam już część moich ulubionych utworów na święta. Dziś w ramach zakończenia chciałabym życzyć wszystkim czytelnikom wesołych świąt. Życzę wam również, żebyście te wolnych kilka dni spędzili w miłej, rodzinnej atmosferze pełnej ciepła i poczucia bezpieczeństwa. Zapraszam za tydzień na ostatni wpis…\n…w tym roku.\nZaszufladkowano do kategorii muzyka\t| Tagi: album, Bredna Lee, Christina Perri, Christmas, Connie Francis, Dean Martin, Eartha Kitt, Ella Fitzgerald, Frank Sinatra, Joseph Gordon-Levitt, Katie Melua, Michael Buble, muzyka, She&Him, święta, The Carpanters, Zooey Deschanel\t| 5 odpowiedzi\n‚Never give up, you’re army of one.’\nOpublikowano 9 listopada 2013 Autor: rockferry\nPostanowione. Nieodwołalnie zatwierdzone. W tym tygodniu przeszłam ze skrajności w skrajność, bo jak nigdy nie miałam pomysłu na recenzję, tym razem nie mogłam się zdecydować. Wciąż jeszcze jest kolejka płyt, wydanych w ciągu bieżącego roku o których chciałabym napisać, ale po kilkukrotnej zmianie decyzji, wybrałam. Dzisiaj przed szereg wysuwam album, którego wydanie było dla mnie nie małym zaskoczeniem. Losów tego zespołu nie śledzę na bieżąco, znam parę bardziej popularnych piosenek, ale nie jestem aż tak wielką fanką jak np. moja znajoma, którą poznałam w czasie moich niedługich studiów w Gdańsku. Przyznam, że wydawało mi się, że zespół ten nie nagrywa już utworów. Dlatego z przyjemnością zanurzyłam się w nowym albumie i ze specjalną dedykacją dla Laury piszę dziś o albumie „What About Now” legendarnego Bon Jovi.\n„What About Now” to dwunasty album studyjny rockowego zespołu Bon Jovi. Wyprodukowany przez John’a Shanks’a, album został wydany 8 marca 2013 w Australii i 12 marca w Stanach Zjednoczonych. Tylko w USA zostało sprzedanych 101 tysięcy egzemplarzy w tydzień po premierze płyty, zaś do tej pory na całym świecie sprzedano już ponad milion kopii. Zespół może po raz piąty pochwalić się albumem debiutującym na pierwszym miejscu list przebojów, z czego jest to już trzeci raz pod rząd – „What About Now” osiągnął taki status zaraz po „Lost Highway” z 2007 i „The Circle” z 2009 roku. Krążek jest promowany trasą koncertową zatytułowaną „Because We Can: The Tour”. Należy dodać, że w trakcie tej trasy zespół wystąpił również w Polsce. Jon Bon Jovi wystąpił z kolegami w właśnie Gdańsku 19 czerwca bieżącego roku na PGE Arenie.\nW wywiadzie dla magazynu Classic Rock, gitarzysta Richie Sambora stwierdził, że materiał na płytę powstał dość szybko – razem z Jonem zaczęli pisać i zanim się zorientowali byli już w studiu z zespołem. Muzyk scharakteryzował też nowy album jako kompilację różnych elementów, ale upewnił też wieloletnich fanów, że będą równie zadowoleni z tego materiału, jak byli zadowoleni z wcześniejszych. Wyprodukowano teledyski do dwóch singli: „Because We Can” i tytułowego „What About Now”. Powstał również teledysk do solowego utworu Jon’a „Not Running Anymore”, który jest zawarty w albumie jako utwór bonusowy wraz z kawałkiem „Old Habits Die Hard”. Obie piosenki pojawiają się w soundtracku filmu Twardziele. W grudniu 2012 ogłoszono też nominację utworu „Not Running Anymore” do Golden Globe Award.\nAlbum otwiera „Because We Can”. To dość lekki, radiowy kawałek. Wyprzedzając trochę fakty, napiszę, że podobnie jak na całej płycie tu bardzo mi brakuje takiego charakterystycznego, mocnego rocka. Tekst jest raczej optymistyczny, co w połączeniu z niepretensjonalnym beatem tworzy przyjemny dla ucha naprawdę ciekawą propozycję. Dodatkowo trzeba powiedzieć, że utwór doskonale spełnia swoją rolę, bo mam wrażenie, że dużo bardziej niż inne zaprasza do zapoznania się z całością materiału. Panowie z zespołu i ekipy nie mogą się mylić. Następnie słyszymy „I’m With You”. Jak na moje amatorskie ucho, ten utwór jest trochę niżej osadzony. Mam nadzieję, że wszyscy wiedzą o co mi chodzi. Przede wszystkim wokalista śpiewa trochę niższym głosem, instrumenty grają trochę niższe dźwięki. To sprawia, że cała piosenka jest trochę mniej dynamiczna. Efekt ten jest pogłębiony przez przeciągnięte sylaby w śpiewie Bon Jovi’ego. Ten kawałek nie jest tak „wakacyjny” jak poprzedni, jeśli mogę tak powiedzieć, ale mimo wszystko ma podobną, raczej relaksującą konwencję. Numer trzeci to tytułowa piosenka „What About Now”. To co teraz napiszę może nie być najlepszą reklamą dla zespołu, ale przez ten kawałek dość mocno (w moim odczuciu!) upodobnili się do aktualnie powstających numerów pseudorockowych. To taki trochę indie-rock z półki (bądź co bądź, całkiem słuchalnego) Kings of Leon. Czepiam się, ale to Kings of Leon powinni się uczyć od Bon Jovi, a nie odwrotnie. Kawałek po którym słychać, że w zamierzeniu ma być hitem. Nie przepadam za takimi, ale zły nie jest. Przechodzimy dalej, do „Pictures of You”. Tutaj też mogłabym przyczepić się takiej irytującej radiowości i odejścia od prawdziwej mocy rocka, ale cóż, cała płyta ma podobny zarys. „Pictures of You” – moim mocno subiektywnym zdaniem – jest trochę lepsze. Nie mogę jednak za bardzo pochwalić zespołu za ten utwór, jest zupełnie przeciętny. Delikatnie zmieniamy klimat przy „Amen”. To, co mi się tu najbardziej podoba i czego nie chcę pominąć to niezaprzeczalne ciepło w śpiewie Jona. Idealnie dopasowuje się do nastroju muzyki. Można powiedzieć, że utwór ten to swojego rodzaju kołysanka, prosta, lekka balladka. Dobrze, bardzo dobrze. Myślę, że w całym tym niedostatku mocy przy tej piosence odnajduję sens pomysłu. Aż chce się schować z kubkiem herbatki pod ciepłym kocem. Ach, coś pięknego. Następne na playliście mam „What the Water Made Me”. Tutaj właśnie odnajduję to, czego mi brakuje. Jak na razie najbardziej energiczny kawałek. Myślę, że świetnie nadaje się do podróżowania. Już pewnie nie raz wspominałam, że bez słuchawek w uszach z domu nie wychodzę. Wydaje mi się, że to bardzo przyjemny utwór na samotny, jesienny spacer, dojazd do szkoły czy pracy. Dalej jest „What’s Left of Me”, ciekawy kawałek. Mam wrażenie, że bardzo fajnie grałoby się go na ognisku. Cóż, żeby to sprawdzić muszę poczekać do wiosny, ale przynajmniej mam czas, żeby się nauczyć. W każdym razie, tworzy całkiem dobre tło do krótkich refleksji w gronie znajomych. Ósmy już utwór to „Army of One”. Muszę przyznać, że jest to jeden z moich ulubionych z tego albumu. Cenię go głównie za ciekawy tekst. Piosenki są dla mnie jak krótkie wiadomości, myślę, że z każdej z nich powinna płynąć jakaś informacja, inaczej równie dobrze mogłyby być instrumentalne. Z „Army of One” da się odczytać przesłanie może trochę banalne, ale bardzo prawdziwe i potrzebne wielu osobom. Cały ten tekst jest okraszony ciekawą linią melodyczną, dlatego sądzę, że warto przesłuchać ten kawałek. Następne jest „Thick As Thieves”. Tu podobnie jak w „Pictures of You” mamy kawałek nienajgorszej miłosnej balladki. Z tym, że „Thick As Thieves” jest bardziej filmowe, myślę, że całkiem nieźle nadawałby się jako soundtrack jakiegoś romansidła. Myślę też, że ten utwór zostanie ze mną trochę dłużej niż pozostałe piosenki. Cóż, jestem przecież kobietą, nigdy tak do końca nie wyzbędę się sentymentu do romansów. Zostały jeszcze trzy piosenki, a im dalej w las tym bardziej odczuwam ciepło i optymizm bijące z każdej z tej dwunastki. „Beautiful World” przypomina mi te kawałki z początku recenzji – ma predyspozycje, żeby zachwycić rzesze fanów, wystarczy ją wpuścić na antenę radiową. Ale nie zachwyci mnie. Mówcie, że jestem wybredna, proszę bardzo, ale czegoś mi tu brakuje. Może takiej trochę prywatności, odrobiny pokory, nie lubię piosenek tworzonych po to, aby stały się hitem. Brakuje mi tego, co jest w utworze „Room at the End of the World”. Pewnie marna ze mnie recenzentka, skoro nie umiem tego określić. Może to taki spokojny charakter, który przy refrenie zamienia się w spory hałas? Nie wiem, bardzo możliwe. Już przestanę się czepiać i przejdę do ostatniej piosenki, do „The Fighter”. Jak mogłoby się wydawać koncepcja ogólnie podoba do tej w „Army of One”, z tym, że „The Fighter” jest sporo spokojniejsze. Wydaje się cichsze, właśnie tak trochę niżej osadzone podobnie jak „I’m With You”. Płyta kończy się więc bardzo przyjemnym dla ucha, prostym, akustycznym utworem, który bardzo chętnie wybrałabym jako ostatni jak miałabym usłyszeć po ciężkim dniu.\nPisanie o płytach takich jak ta, to czysta przyjemność. Cieszę się, że mogłam bliżej się jej przyjrzeć, jak również podzielić się moimi osobistymi przeżyciami. Widzę, że mam tendencje do skracania zakończeń, ale po prostu recenzje same w sobie wychodzą dość długie i nie widzę sensu zbędnego przedłużania. Dziękuję za uwagę, zachęcam do komentowania. Zachęcam również do podsuwania własnych propozycji, jeśli będą w miarę aktualne, bardzo chętnie je zrealizuję. Dziś już wystarczy, więc zapraszam za tydzień i jak zwykle życzę miłego, trochę dłuższego niż zwykle, weekendu.\nZaszufladkowano do kategorii muzyka\t| Tagi: 2013, album, Because We Can, Bon Jovi, Jon Bon Jovi, muzyka, Richie Sambora, What About Now\t| 2 odpowiedzi\n„It’s easy to hate yourself but you must realize that the black part needs to be loved as well.”\nOpublikowano 26 października 2013 Autor: rockferry\nNareszcie wyszło mi zebranie się w sobie i pisanie w miarę zgodnie z planem. Bardzo nie lubię zostawiać spraw na ostatnią chwilę, zawsze wolę być przeraźliwie za wcześnie niż się spóźnić. To spora ulga, po szeregu spóźnień mieć czas, ochotę, siłę i wenę by napisać normalnie. Dzisiaj chcę przedstawić album, który znam już od jakiegoś czasu i słuchając go ostatni pomyślałam: „Czemu nie?” Czytelnicy znający ten krążek na pewno z chęcią przeczytają o ciekawostkach, które uda mi się skądś wygrzebać, z kolei inni być może zainteresują się tak interesującą, nietypową muzyką. A zapowiada się naprawdę ciekawie, bo dzisiaj będzie notka o debiutanckiej płycie pięknej belgijki, który nosi tytuł taki sam jak jej pseudonim, czyli Selah Sue.\nSanne Putseys urodziła się dwadzieścia cztery lata temu w niewielkim belgijskim miasteczku Leuven, a wychowała w pobliskim Leefdaal. Przeznaczeniem dziewczyny nie wydawała się być kariera muzyczna. Jako dziecko chciała zostać baleriną, ponieważ uczyła się tańczyć w wieku 6-12 lat. Gitarzystką i autorką tekstów jest odkąd skończyła 15 lat. Już dwa lata później zaproszono ją do studia i zaoferowano kontrakt płytowy. Warunkiem było jednak nagranie piosenek autorstwa jej niedoszłego producenta. Siedemnastoletnia Sanne odmówiła, ponieważ chciała śpiewać własne piosenki. Putseys postanowiła natomiast rozpocząć psychologię na Katholieke Universiteit Leuven. Śpiewała w lokalnych klubach w weekendy, a w dni powszednie uczęszczała do liceum. Nagrywała domowe albumy w domach przyjaciół, publikowała szkice na Myspace, na co internauci zareagowali bardzo pozytywnie. Przyciągnęło to uwagę profesjonalistów oraz wydawnictwa Because Music, co w końcu zaowocowało kontraktem płytowym. Wtedy zajęto się produkcją pierwszego albumu Selah Sue. Debiutancki album Sanne zatytułowany jej pseudonimem został wydany w 2011 roku i osiągnął spory sukces. Sprzedano go bowiem w ilości ponad 720,000 egzemplarzy w Europie, w samej Francji 320,000. 28 sierpnia 2012 został też wydany w Stanach Zjednoczonych, gdzie spotkał się z równie pozytywnymi opiniami. Krótko mówiąc, marzenia artystki spełniły się w dwa lata. Ze zwykłej belgijki szybko zmieniła się w znaną na całym świecie, cenioną młodą piosenkarką. Jest teraz artystką z grupy młodego pokolenia, dla którego muzyka nie ma granic. Łamiąca granice, łącząca gatunki Selah Sue od momentu wydania debiutanckiej płyty wyraźnie i umiejętnie definiuje własny styl muzyczny ocierający się o gatunki takie jak soul, hip-hop, funk i reggae.\nW Polsce jej muzyka przyjęła się zadowalająco dobrze. Tylko ubiegłej jesieni Selah wystąpiła w naszym kraju aż pięć razy. Dodatkowo 12 grudnia 2012 płyta osiągnęła status platynowej po sprzedaniu dwudziestu tysięcy egzemplarzy. Mimo to, wydaje mi się, że Selah Sue nadal kojarzona jest jedynie jako autorka piosenki „This World” wykorzystanej do reklamy batonów Kinder Bueno. Chciałabym trochę bardziej przybliżyć twórczość dość nietuzinkowej, niezwykłej kobiety.\nSelah Sue nazywana jest europejskim odpowiednikiem Erykah Badu i Lauryn Hill. Tematyka jej piosenek jest niezaprzeczalnie trudna. Jak udało mi się przeczytać, młoda artystka twierdzi, że nauka psychologii pomaga lepiej zrozumieć emocje, które są czymś, z czym musi zmagać się prowadząc karierę muzyczną. Artystka nie boi się podejmować zgubnego tematu depresji, jej przełamywania, radzenia sobie w życiu mimo coraz częstszego widzenia braku sensu. Przyznaje się, że w muzykę przelewa własne emocje. Łatwo jest więc stwierdzić, że Selah jest lub częściowo czuje się dotknięta depresją. Oczywiście to bardzo dobrze uwidacznia się w utworach gatunkowo zbliżonych do soulu, ale co zaskakujące – nawet te pozornie radosne, skoczne utwory funkowe czy reggae są okraszone dość ciężkim tekstem. Zaraz wszystko stanie się jasne, gdy przeanalizujemy poszczególne piosenki.\nPierwszy na liście jest wspomniany utwór „This World”. Osobiście uważam go za jeden z lepszych na płycie i wcale się nie dziwię, że został wybrany do reklamy. Jest niesamowicie klimatyczny i zabarwiony swojego rodzaju intrygą i tajemniczością. Mam jednak taki dziwny nawyk budowania w sobie niechęci do najbardziej znanych utworów danego artysty. Odbieram też (być może mylne) wrażenie, że dla niektórych piosenka ta stała się „tą z reklamy” i straciła swoje pierwotne znaczenie. We mnie budzi się zwierzę, chcę wyśpiewać, wykrzyczeć nawet każde słowo tej piosenki, a przyjdzie ktoś i zapyta: „oo, to jest to z Kinder Bueno?”. No po prostu ręce opadają. Dalej mamy chyba najbardziej hip-hopowy kawałek, czyli „Peace of Mind”. Tu Selah nabiera takiej pewności siebie, takiej grozy w głosie, że po prostu brakuje słów. Artystka bardzo przekonująco śpiewa o zagubieniu w świecie, w ciemności. Nawet nazywa świat jedną wielką wojną. Podobnie jak następny utwór cenię go za rozszerzanie moich horyzontów. A to dlatego, że kolejna piosenka – „Raggamuffin” zahacza o gatunek, za którym nie przepadam, czyli reggae. Nie mam pojęcia jak Selah to robi, ale po raz kolejny śpiewam zamiast pisać. Nie jest to typowe reggae, bardziej taka mieszanka z rapem. Może brzmi to śmiesznie, ale… no nie jest inaczej. Następnie słyszymy „Crazy Vibes”. Tu z kolei przykład takiej ogniskowo – ulicznej piosenki. Znowu dość śmieszne, mało profesjonalne określenie, no ale cóż, profesjonalistką jeszcze nie jestem. Piszę, co słyszę. A po zamknięciu oczu przy tej piosence widzę dziewczynę z gitarą i kawałkiem zespołu umilającą dzień przechodniom na jakiejś londyńskiej, czy nowojorskiej ulicy. Kolejny numer jest równie interesujący. Zupełnie nie wiem, jak mam określić „Black Part Love”. Przyznam, że nigdy nie słyszałam niczego podobnego, a to bardzo dobrze! Krótko mówiąc, utwór jest o pokonywaniu w sobie słabości, budowaniu zdrowej samooceny, a bynajmniej nie jest rzewny. Jest w nim odrobina wcześniej wspomnianej uliczności, ale zdecydowanie większy procent klimatu tej piosenki tworzy elektronika. Za co właśnie cenię Selah. Tak niebanalnie potrafi połączyć nowoczesne dźwięki z żywym instrumentem i w dodatku okrasić to wszystko nienagannym wokalem. Brawo. „Black Part Love” to chyba mój ulubiony utwór, podobnie jak następny w kolei – „Mommy”. Nie trzeba dużo myśleć, by wyjść z założenia, że jest to ukłon w stronę mamy artystki. Słuchając tej piosenki można się na chwilę zatrzymać. Bardzo prosta melodia, jedna z takich, które ubóstwiam, do tego niezawodny głos Selah. Następne, dość lekkie „Explanations”. Tą lekkością uciekamy z wokalistką od zbędnych przemyśleń. Cenię ten kawałek za prostotę. Jak wcześniej wspominałam, piosenki Selah potrafią być bardzo wyszukane składniowo, dość rozbudowane. „Explanations” jest inne, ot, zwykła gitarowa, ciekawa pioseneczka. Dalej jest duet z niejakim Cee Lo Green. Kawałek „Please” przypomina mi trochę klimat filmów z Jamesem Bondem. Ma w sobie niepowtarzalną wykwintność. Należy podkreślić, że wokal Cee Lo Greena, również jest niesamowicie głęboki. Żeby już nie przedłużać przejdę do dziewiątej już piosenki. „Summertime” jest najbardziej depresyjną piosenką na tej płycie, nie mogę jednak pominąć faktu, że moją bezsprzecznie ulubioną. Takim mianem może się pochwalić głównie przez swój charakter. Uwielbiam takie bluesowe kawałki. Powiem więcej, przestaje się liczyć to, co jest dla mnie bardzo ważne – tekst piosenki. Przypomina mi się jak przy Atlasie Chmur zachwycałam się soundtrackiem. „Summertime” mogłoby być instrumentalne i nie straciłoby wcale w mojej ocenie. Mimo to, uwielbiam sobie podśpiewywać tę piosenkę, w sumie, jak prawie wszystkie z tego albumu. A żeby takiego rozkojarzenia nie było za wiele po niespełna 5 minutach piosenki następuje „Crazy Sufferin Style”. Nie wiem co tu wstępuje w Selah. Po porównaniu dwóch tych piosenek można odnieść wrażenie, że wykonują je zupełnie inne osoby. To się nazywa różnorodny album! „Crazy Sufferin Style” jest w moim odczuciu zabawą, bardzo cenię artystów umiejących bawić się muzyką, dlatego Selah znowu zgarnia u mnie sporego plusa. Przedostatnim już utworem jest niepowtarzalne „Fyah Fyah”. To dzięki tej piosence już chyba 1,5 roku temu zapoznałam się z muzyka Selah, muszę tu umieścić link do akustycznego wykonania tej piosenki, który zauroczył mnie na tyle, że postanowiłam zaznajomić się z resztą piosenek. Oto on:\nCo mogłabym napisać? Powtórzyć, jak bardzo uwielbiam zmiany tempa w muzyce? Jak bardzo cenię proste, gitarowe piosenki z akompaniamentem oryginalnego wokalu? Może spróbować określić dość trudny gatunek tej piosenki? Nie. Żadnymi słowami nie potrafię określić tej piosenki. Czyste emocje. Jeśli ktoś chciałby zapoznać się z tym utworem, radzę zagłębić się również w ciekawy jego tekst. A na końcu mamy jeszcze „Just Because I Do”. Zaczyna się dość ciężko, rytmicznie, można powiedzieć hip-hopowo (?). Potem, łącznie z wokalem, ten ciężar się utrzymuje. Selah i producenci albumu zadbali, by ich pracy nie dało się zapomnieć. Ostatni kawałek jest odrobinę bardziej elektroniczny, za to podobnie jak reszta albumu jest tak dopracowany, że nawet mi – przeciwniczce elektro – zupełnie to nie przeszkadza. Myślę, że do wszystkiego należy mieć wyczucie, a w przypadku tej piosenki artystce nie można wyczucia odmówić.\nDzisiaj wyszło strasznie długa ta moja rozprawka, nie będę już zbędnie przedłużać. Mam wrażenie, że się powtarzam, ale powiem jeszcze na wylocie, że album Selah Sue jest naprawdę godny przesłuchania. Mimo to, jak zwykle opinię każdy wyda we własnym zakresie. Zapraszam do czytania za tydzień, wszystkich bardzo serdecznie pozdrawiam i życzę miłego dnia.\nZaszufladkowano do kategorii muzyka\t| Tagi: album, blues, debiut, Kinder Bueno, muzyka, reggae, Selah Sue, soul\t| 1 odpowiedź\n„Z dala od zgiełku miast i gonitw, złych myśli, co szklą się na twej skroni.”\nOpublikowano 12 października 2013 Autor: rockferry\nPo małym kryzysie twórczym wracam, mam wrażenie, wypoczęta. Sama zdziwiłam siebie własnymi myślami. Czasami trudno jest zdrowo i z rozsądkiem spojrzeć na sytuacje, które pojawiają się na naszej drodze. Jeszcze tydzień temu nie mogłam przestać zaprzątać sobie głowy kumulującymi się problemami, dziś już widzę trzeźwo każde z nich osobno. Każde z nas czasem musi rzucić wszystko w kąt i odetchnąć, by móc ujrzeć problemy takie, jakimi w rzeczywistości są. To porzucenie trwa krócej, lub dłużej. W moim przypadku było to kilka burzliwych dni, a w przypadku artystki, o której dziś piszę – dobre piętnaście lat. Dla mnie jest ogromną nadzieją i dumą polskiej sceny muzycznej. Zaraz obok Kasi Kowalskiej, Nosowskiej, koło Perfectu stoi dzielnie broniąc naszej polskiej muzyki. Jej muzyka jest jak księga cytatów – znajduję w niej niebanalne przemyślenia, zbudowane zawsze z tych samych słów, a za każdym razem znaczące co innego w zależności od tego, co mnie boli. Dziś prezentuję wyczekane przez fanów „Renovatio” Edyty Bartosiewicz.\nDo niedawna muzykę Edyty Bartosiewicz postrzegałam za muzykę martwą. Tak samo jak muzykę Nirvany, Queen czy Pink Floyd. Uwielbiam te zespoły i żałuję, że nigdy nie poczuję tego dreszczyku emocji, kiedy napada tydzień przed premierą nowej płyty kochanego artysty. A dziś pani Edyta udowadnia mi, że jej muzyka martwa absolutnie nie jest.\nEdyta Bartosiewicz w czasach, kiedy ja chodziłam uczyłam się literek była chyba jedną z najpopularniejszych wokalistek w Polsce. Jej kariera zaczęła się dość niepozornie, najpierw płyta z krótkotrwałym zespołem, potem pierwsza solowa, która nie odbiła się szczególnie ogromnym echem. Pani Bartosiewicz stawała się coraz bardziej popularna, zdobywała nagrody, m.in. Bursztynowego Słowika zdobyła w tamtym czasie. Sprawy toczyły się chyba dość naturalnie, odstępy między kolejnymi płytami były dość regularne, każda z nich zawierała też utwory znane i kochane do dziś. Najpierw usłyszeliśmy „Sen”, potem „Szok’n’Show”, dalej „Dziecko”, aż w końcu jesienią 1998 roku album „Wodospady”. Krążek podbił serca Polaków, podobno nazywany był nawet najdojrzalszym dziełem Edyty. Potem artystka trochę usunęła się w cień, ale nadal była aktywna zawodowo. Pisała m.in. teksty do utworów Justyny Steczkowskiej, współpracowała też z Anitą Lipnicką. W 2002 roku zaczęła współpracę z nowym wydawcą i w tym samym roku pojawił się singiel „Niewinność”, zapowiadający nowy album. Płyta, choć planowana na „za niedługo”, miała datę premiery wielokrotnie przesuwaną. Kiedy w końcu miała ukazać się w sklepach zmarł menedżer, organizator koncertów i największy przyjaciel Edyty, Jacek Nowakowski. Artystka odwołała więc premierę płyty. Wokalistkę na scenie po raz ostatni można było zobaczyć 5 lipca 2008 roku. Po przeczytaniu starszych wpisów na stronie raczej godnej zaufania (\n) można łatwo dojść do wniosku, że prób powrotu było wiele. Jedna z pierwszych miała miejsce w połowie 2009 roku, ale podobnie jak wiele następnych – była próbą nieskuteczną.\nTeoretycznie „Renovatio” wcale nie jest nowe. Większość materiału powstało w 2002 roku i czekało na nagranie i wydanie publiczności. Muzyka gotowa, fani też – gotowa nie była Edyta. Dlaczego nie wracała, dlaczego tak ciężko było jej stawić się na scenie nie wiem, chyba nikt z poza kręgu najbliższych znajomych nigdy się nie dowie. Sama artystka jako powód podaje niekończący się stres jako powód uszkodzenia jej strun głosowych. Oczywiście są też rzesze „jajek mądrzejszych od kury” rzucających pomysłami takimi jak problemy z używkami, załamanie emocjonalne i zakleszczenie się w sidła perfekcjonizmu. Sądzę jednak, że nie należy szukać dziury w całym. Muzyk też człowiek.\nAlbum „Renovatio” otwiera utwór „Pętla”, który dokładnie oddaje to, w jakiej sytuacji życie postawiło artystkę. Podoba mi się połączenie typowej „bartosiewiczowej” melancholii ze szczyptą elementów muzyki współczesnej. Szczególnie przyjemnie przypomina wcześniejszy dorobek Edyty. Utwór jest bardzo ciepły, podobnie jak reszta albumu, mimo tekstu nie do końca uderzającego wesołością. Nie można też zapomnieć właśnie o niebanalnych słowach w piosenkach artystki. Zawsze były dla mnie czymś, do czego chce się wracać. Dalej mamy tytułowe „Renovatio”. To jedna z takich piosenek, przy których się nie myśli. Ot, człowiek się wyłącza. Ten utwór jest dla mnie takim kopniakiem, zastrzykiem pozytywnej energii. Wczoraj zdarzyło mi się dyskutować z siostrą i szwagrem na temat kategoryzowania muzyki a propo poprzedniego wpisu. Myślę, że mam prawo stwierdzić, że utwór „Renovatio” jest dosyć rockowy. Doszłam bowiem do wniosku, że wszystko jest względne i porównując ten utwór do piosenek typowo popowych nie da się odmówić mu rockowej rytmiczności, elektrycznych gitar, perkusji. Uważam też, że muzyka nie jest encyklopedyczna, nie można jasno stwierdzić, co można zaliczyć do danej grupy, a co nie. Trzeci utwór to przedpremierowy singiel „Rozbitkowie”, który już chyba dał się usłyszeć w paru miejscach. Gdzieś udało mi się przeczytać, że płyta jest pozbawiona radiowych hitów. Osobiście nie jestem tego zdania. Utwór wyjątkowo nadaje się do swojej roli, przypomina czasy świetności Edyty, uświadamia, że wróciła, że nadal jest i tworzy tak samo dobre piosenki jak kiedyś. Tak, to piosenka, która poniekąd przynosi ulgę. Ale zapomnijmy, o tym, co było kiedyś. Przejdźmy do zupełnych nowości. Czwarty utwór nosi tytuł „Italiano”. Tu dużo bardziej słyszalne są elementy nowoczesnej muzyki, ale w sposób na tyle subtelny, że mi, kompletnemu technofobowi, to nie przeszkadza. Głównym motywem utworu jest wypowiedź skierowana do dawnej miłości. Myślę, że warto mieć sentyment. Nigdy nie chciałabym źle myśleć o kimś, kto był kiedyś dla mnie ważny. Cóż, różnie się sprawy w życiu toczą, ale po co komu ten gniew, po co pretensje? Zupełnie nie rozumiem koleżanek, które opowiadają jakie to gnojki z tych ich dawnych miłostek. Nie wiem, co mogłabym jeszcze w tej sprawie napisać. Moim zdaniem nie ma sensu rozsiewać starego rozgoryczenia. Można się ewentualnie uśmiechnąć z zażenowaniem. „Italiano” jest takim pozytywnym utworem, mimo, że mówi o jakimś tam starym uczuciu. Następny z kolei, czyli „Zbłąkany Anioł” jest lekkim, gitarowym kawałkiem. Trochę kojarzy mi się z klimatem ogniskowym. Naprawdę zaczynam teraz myśleć, żeby sięgnąć po gitarę i nauczyć się go grać. Jaka szkoda, że gitara została te 40km na południe (piszę z domu, gitara na stancji). „Zbłąkany Anioł” budzi we mnie chęci do robienia czegokolwiek, czego nie mogę powiedzieć o wszystkich piosenkach Edyty Bartosiewicz. Podobnie jak „Rozbitkowie”, prawie sprawił, że zaczęłam śpiewać z całych sił mimo chorego gardła i słuchawek na uszach. Kolejny dość ciekawy przypadek – utwór „Niewinność”, który premierę miał dobre parę lat temu. Przypomina mi o starej znajomej, z którą nie mam już tak dobrego kontaktu jak kiedyś. Chyba nie miałybyśmy już o czym rozmawiać, ale mimo to żałuję, że nie ma już jej tyle w moim życiu ile było kiedy miałyśmy po 13 lat. Żałuję, że nasza przyjaźń nigdy nie dojrzała, nigdy nie umiałyśmy rozmawiać o sprawach, które teraz wydają się dla mnie zupełnie naturalne. Przyjaźń została gdzieś tam w ławkach podstawówki. Jeszcze do studiów rozmawiałyśmy od czasu do czasu. Potem ona wyjechała w jedną stronę, ja w drugą równie daleko. Ale ja wróciłam, ona przyjechała na wakacje i mieszkałyśmy parę miesięcy znów tak blisko siebie i nawet się nie minęłyśmy, nawet nie porozmawiałyśmy. Ale koniec sentymentów! Następny numer to „Cień”. Najciemniejszy, najgłębszy. Edyta śpiewa tak potężnym, niskim głosem. Świetna piosenka na smutki, świetna do zasypiania, świetna do nauki. Lubię takie ciężkie, psychodeliczne klimaty. A dalej w kolejce mamy znaną już niektórym „Madame Bijou”. Edyta po raz pierwszy zaśpiewała ten utwór na Orange Warsaw Festival w 2010 roku. Tu znowu odkrywamy typową „bartosiewiczową” atmosferę, trochę przypominającą stary, jeden z najpopularniejszych utworów Edyty, czyli „Opowieść”. Ten kawałek ma jednak z sobie tę dozę nadziei i dobrych myśli, których w „Opowieści” brakuje. Dalej jest numer dziewięć o przewrotnym tytule „Ryszard”. To imię zawsze będzie mi się kojarzyć z polonistą z liceum, więc mogę odbierać ten utwór dość subiektywnie. Nie mogę się nie zaśmiać słysząc „Ryszard z kwiatem w dłoni, pijany kołysaniem traw” i wyobrażając sobie okrągłego, łysawego flegmatyka, który nie umiał zapanować nad gromadką rozszalałych nastolatków. Dlatego przejdę do „Żołnierzyka”. I znowu te gitary! Tylko usiąść i grać, albo lepiej położyć się i słuchać nienagannej muzyki Edyty. Trochę przypomina mi utwór, o którym zapomniałam wspomnieć. Bowiem jakiś czas przed wydaniem płyty Edyta nagrała bardzo ciepłą piosenkę do filmu o Kubusiu Puchatku – „Witaj w Moim Świecie”. Tu też czuć taką potulność, czułość, prawie bliskość. Bardzo uroczy utwór, podobnie jak „Orkiestra Tamtych Dni”. Klimatyczny kawałek, trochę rytmem przypominający reggae. Spodobałby się mojej mamie. Tu Edyta znowu wspomina dawne czasy, które przyznam szczerze, zachęcają by usiąść jak przedszkolaki w kółeczku, zamknąć się i słuchać. Ja fanką reggae nie jestem, dlatego nie jest to mój ulubiony utwór. Za to kolejny singiel „Upaść, By Wstać” dużo bardziej zasługuje na takie miano. Nie chcę nic nikomu wypominać, bo z racji tego, co pisałam przy „Italiano” nie chcę wyjść na hipokrytę. „Co było odeszło, szkoda tylko Twojej zbolałej głowy” to właśnie taka deklaracja, że nie ma sensu trzymać w sobie niepotrzebnych nikomu goryczy. Trzeba pozwolić sobie i komuś minąć ten okres, którego nie ma sensu zbędnie przedłużać. Ostatnia już piosenka, czyli „Tam, Dokąd Zmierzasz” miała pierwotnie być utworem tytułowym. Dopiero kilka lat temu Edyta zdecydowała się na „Renovatio”. Trzynastka, niby nieszczęśliwa, dla mnie przynosi tak potrzebne ostatnio wyciszenie. Zawsze zastawiałam się, dlaczego ludzki organizm nie ma takiego zwykłego wyłącznika emocji. Widać, można go znaleźć w muzyce. Spokojna, prawie bluesowa piosenka to wszystko, czego teraz potrzebuję. Chciałam tu przytoczyć jakiś ciekawy fragment, ale chyba musiałabym wpisać cały tekst.\nEdyta Bartosiewicz zawsze była dla mnie sztandarowym przykładem dobrej polskiej wokalistki. Naprawdę bardzo cieszę się, że wróciła na scenę i dalej będzie karmić mnie swoim ciepłym głosem, nieskomplikowanym gitarowym brzmieniem i wyjątkowymi tekstami. Jestem też oczarowana wyczekiwanym przez lata albumem. Dziś już kończę, ale proszę wierzyć, że Edyta podbudowała mnie troszeczkę do działania. Nie będzie żadnej przerwy, nie będzie żadnym zmian. Zapraszam więc za tydzień i życzę wszystkim miłego tygodnia.\nZaszufladkowano do kategorii muzyka\t| Tagi: album, Bartosiewicz, Edyta, muzyka, nastrój, Renovatio, Rozbitkowie\t| 9 odpowiedzi


Polski Klub Motocyklowy w Katowicach | Świat Motocykli\nW latach 30., wśród licznej rzeszy klubów motocyklowych w naszym kraju, swą aktywnością na czoło wybijały się dwa – warszawski Polski Klub Motocyklowy i poznański klub Unia. Zrzeszały one dużą grupę najlepszych zawodników, a także organizowały wiele imprez o wysokiej randze oraz zasięgu ogólnopolskim i międzynarodowym. Można by im było poświęcić obszerne, kilkusetstronicowe monografie. O zastrzeganiu patentowym nazw klubów nikt wówczas nie myślał i okazało się, że nazwa Polski Klub Motocyklowy pojawiła się również na Górnym Śląsku i we Francji. Co ciekawe, wszystkie nowe byty pod szyldem PKM były ze sobą w pewien sposób powiązane.\nW 1928 roku Stanisław Szydelski, główny pomysłodawca założenia warszawskiego Polskiego Klubu Motocyklowego, przez pewien czas służbowo przebywał na Górnym Śląsku. Społeczeństwo tego regionu było etnicznie, mentalnie i kulturowo podzielone między Polskę i Niemcy. Był to duży tożsamościowy problem tej ziemi, przyłączonej do naszego kraju wielkim i krwawym wysiłkiem trzech Powstań Śląskich. Wszelkie działania polonizujące Górny Śląsk, na każdej płaszczyźnie, były patriotyczną powinnością Polaków. W takiej atmosferze, wczesną wiosną 1928 roku, za sprawą Stanisława Szydelskiego, powstał w Katowicach śląski Polski Klub Motocyklowy.\nMotocyklista ze Śląska na amerykańskim Harleyu-Davidsonie, przełom lat 20. i 30. Być może był on członkiem śląskiego PKM\nZebranie organizacyjne, na którym wybrano władze klubowe, odbyło się 28 kwietnia 1928 roku. Prezesem został Bogdan Reszotarski, wiceprezesami – Michał Affanasowicz i Stanisław Szydelski, sekretarzem – Oktawian Popowicz, a skarbnikiem – Józef Dadlez. Metalowy znaczek klubowy tworzyły litery PKM z biało-niebieską obwódką. Dziś emblematy klubowe umieszcza się na plecach kurtek lub kamizelek, wówczas takim znakiem śląskiego PKM-u był błękitny beret. W początkowym okresie nowi członkowie mogli zgłaszać się do Huty Zgoda, gdzie pracował Oktawian Popowicz, lub do mieszkania Stanisława Szydelskiego w Katowicach przy ul. Młyńskiej 13. W późniejszych latach struktura klubu rozrastała się. Co przykre, pojawiały się tam również konflikty (głównie ambicjonalne), które wypływały na zewnątrz. O kilku takowych pisała śląska prasa brukowa. Nie było to dobrą reklamą dla miejscowych motocyklistów.\nPierwszymi imprezami klubowymi, zorganizowanymi na przełomie kwietnia i maja 1928 roku, były dwie wycieczki – do Cieszyna i Koziegłów. Lato tego roku było już pełne motocyklowych wypraw. W kolejnych latach aktywność klubowa wzrastała, przy czym najbardziej lubianą formą działalności śląskich PKM-owców pozostały wspólne wycieczki.\nRozpoczęcie sezonu motocyklowego w Katowicach. Rok 1939. Pułkownik Józef Giza (na przedzie) w grupie towarzyszących mu osób dokonuje przeglądu motocykli ustawionych na katowickim rynku.\n„Z życia Polskiego Klubu Motocyklowego w Katowicach\nZ całego szeregu wycieczek urządzanych przez członków klubu specjalnie zasługuje na uwagę cykl wycieczek w Beskid Śląski, zarówno ze względu na niezwykle interesujący teren, obfitujący w śliczne górskie krajobrazy, jak i ze względu na niejednokrotnie niemałe trudności terenowe, niełatwe do przebycia na motocyklu.\nWycieczki te zostały ułożone planowo i miały objąć cały Beskid Zachodni, idąc systematycznie od wschodu, poczynając od znanej przełęczy na Kocierzy, aż po Cieszyn (…).”\n„Auto” nr 10 z 1928 roku\nW latach 30. na Górnym Śląsku zaczęły licznie powstawać nowe kluby motocyklowe. Za ich sprawą zaczęły się tam dynamicznie rozwijać turystyka i sport motocyklowy. W takich opowieściach zawsze najbardziej interesują mnie ludzie i ich losy. Być może dziadek lub pradziadek kogoś z was był członkiem PKM – warszawskiego, śląskiego lub francuskiego? Może chcielibyście się tą historią podzielić?\nhistoriakatowicepolecamypolski klub motocyklowypolski klub motocyklowy w katowicachstanisław szydelskiszczerbicki\nPoprzedni wpisPrzedwczesny koniec 24 Heures Motos dla LRP Poland\nNastępny wpisWawrzyniec Gorczyca. Niedaleko pada jabłko…


Dodano: 30 czerwca 2014, 20:23 / Zmieniono: 30 czerwca 2014, 20:23 0\nJak podaje TVN24, w Łodzi pijany taksówkarz jechał ponad 100 km/h. Jego samochód nie miał aktualnych badań technicznych. Policja zatrzymała 59-letniego mężczyznę. Kierowca stracił już prawo jazdy, a za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości grozi mu do 2 lat więzienia.\nFunkcjonariusze za pomocą videorejestratora namierzyli samochód, który wyprzedził radiowóz z prędkością 100 km/h przy ograniczeniu na tym odcinku do 60 km/h. Jeden z policjantów zauważył, że kierowca nie miał zapiętych pasów bezpieczeństwa. Pojazd został zatrzymany do kontroli. Wtedy policjanci wyczuli, że taksówkarz jest nietrzeźwy. Badanie alkomatem wykazało, że mężczyzna miał 1,3 promila alkoholu w organizmie. Ponadto, samochód nie miał aktualnych badań technicznych.\nPolicja zatrzymała mężczyźnie prawo jazdy. Został ukarany mandatami w wysokości 700 złotych oraz 18 punktami karnymi. Za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości grozi mu do 2 lat więzienia.


„Nie uważam siebie za gwiazdę”. Andrzeja Seweryna 50 lat na scenie [WYWIAD] – Kultura wokół Nas to portal o kulturze\nKlasyka brytyjskiego kryminału. „Morderstwo na święta” dobre na zimowy wieczór\nAndrzej Seweryn świętuje w tym roku 50-lecie pracy artystycznej (fot. Katarzyna Chmura)\nAktor teatralny i filmowy, reżyser oraz dyrektor Teatru Polskiego im. Arnolda Szyfmana w Warszawie. Andrzej Seweryn ma na swoim koncie dziesiątki niezapomnianych ról w Polsce i we Francji, gdzie przez 20 lat występował na deskach słynnej Comédie-Française. – Uważam, że mój zawód jest piękny i ma ogromny sens społeczny, moralny, często też ekonomiczny – przyznaje aktor. Portalowi Kultura wokół Nas, z okazji swojego jubileuszu opowiedział o tym, czy po 50 latach na scenie nadal odczuwa tremę, jak radzi sobie z popularnością oraz czym są dla niego święta Bożego Narodzenia.\nŚwiętuje Pan w tym roku swoje 50-lecie pracy artystycznej. Czy można powiedzieć, że minęło jak jeden dzień?\nTak to prawda. Już od dwóch-trzech lat o tym myślałem i kiedy nieuchronnie zbliżała się ta data, byłem wręcz ogłupiały. Nie bardzo rozumiałem, jak to się stało i nagle zacząłem liczyć lata. We Francji – 33, w tym 20 lat w Comédie-Française, wcześniej jeszcze 12 lat w Teatrze Ateneum. Wszystko się zgadza, ale minęło to rzeczywiście bardzo szybko. Przede wszystkim, dlatego że był to czas bardzo intensywny.\nOstatnio z okazji tego 50-lecia przeglądałem moje archiwum i poza setkami zdjęć, zobaczyłem również setki wywiadów lub tekstów o mnie w prasie polskiej i francuskiej. To też mi uzmysłowiło, ile czasu upłynęło od pierwszej premiery, czyli 15 sierpnia 1968 roku w Teatrze Ateneum w Warszawie.\nSamego dnia premiery nie, ale pamiętam pracę nad sztuką. To był „Dyliżans” Aleksandra Fredry w reżyserii prof. Jerzego Golińskiego. Ostatnio widziałem zresztą zdjęcie z tego przedstawienia.\nCzy po tylu latach wciąż odczuwa Pan tremę przed wyjściem na scenę?\nNa pewno, ale nie tak, jak przed pierwszym egzaminem do szkoły teatralnej. Odczuwam na pewno zwiększoną odpowiedzialność. Z wiekiem człowiek zdaje sobie sprawę, co oznaczają wypowiadane publicznie słowa i jak bardzo trzeba być precyzyjnym w języku, którego używa się wobec ludzi.\nScena ze spektaklu „Burza” (fot. Bartek Warzecha)\nPytam choćby w kontekście spektaklu jubileuszowego, a właściwie monodramu, który miał miejsce 6 grudnia w Teatrze Polskim w Warszawie.\nW tym przedstawieniu więcej niż połowa to rozmowa z ludźmi, więc głowę miałem przede wszystkim tym zajętą. Wtedy łatwo o pomyłkę w tekstach szekspirowskich, ponieważ byłem bardzo skoncentrowany na tym, aby podziękować wielu ważnym dla mnie osobom.\nDlaczego akurat dzieła Szekspira wybrał Pan na ten szczególny wieczór?\nPo pierwsze dlatego, że jest jednym z największych, jeżeli nie największym twórcą literatury teatralnej w historii teatru. Po drugie, że jest to przedstawienie, które ma swoją bardzo długą historię i je kocham. Tak jak już wspomniałem, „Szekspir Forever!” to był mój skromny hołd dla tych, dzięki którym mogłem stanąć przed publicznością w Teatrze Polskim w Warszawie.\nW spektaklu jubileuszowym „Szekspir Forever!” (fot. Katarzyna Chmura)\nTyle ról teatralnych, filmowych na koncie, ale czy ma Pan poczucie spełnienia zawodowego?\nTak, choć mam poczucie, że były momenty słabiutkie, średnie, ale też piękne. Tych ostatnich było co najmniej kilka.\nSkoro zdarzyły się te słabsze, to czy pojawiło się zwątpienie w zawód aktora?\nNie, nigdy. Uważam, że mój zawód jest piękny i ma ogromny sens społeczny, moralny, często też ekonomiczny. Każdy z nas przeżywa różne momenty zwątpienia w siebie, stawiania sobie znaków zapytania, czy to jest droga, którą powinienem był wybrać. Takich pytań nigdy sobie nie stawiałem. Wyznaję to z pewnym zakłopotaniem.\nScena ze sztuki „Król Lear” (fot. Marta Ankiersztejn)\nLwia część Pana pracy artystycznej przypada na pobyt we Francji. Często polskich artystów, którzy robią karierę za granicą określa się mianem gwiazd eksportowych. Zgadza się Pan z takim określeniem?\nNie, broń Boże. Nie miałem takiego poczucia i w ogóle nie uważam siebie za gwiazdę, tylko po prostu pracownika mojego zawodu. Nie wiem, czy to przez wrodzoną skromność, ale gwiazda oznacza kogoś, kto błyszczy, bryluje. Jakoś nie pasuje to słowo do mnie. Natomiast we Francji miałem zaszczyt reprezentowania polskiej szkoły teatralnej czy filmowej i tak na pewno byłem postrzegany. Nikt w Polsce nie wyznaczył mi takiej roli, także działo się to obiektywnie. Ludzie we Francji byli zainteresowani tym, jak nauczam w szkołach teatralnych, czy jak reżyseruję i oczywiście również jak gram.\nZ tym zawodem bardzo często wiąże się popularność. Czy ona Panu bardziej ciążyła czy przynosiła korzyści?\nNigdy mi to nie przeszkadzało. Taka rozpoznawalność czasami pomaga w codziennym życiu. Nigdy nie dochodziła do takiego stopnia, żeby paparazzi uganiali się za mną. Nie mają zresztą raczej do tego powodu.\nAndrzej Seweryn w „Zemście” (fot. Robert Jaworski)\nOd ośmiu lat jest Pan dyrektorem Teatru Polskiego w Warszawie, czy łączenie tradycji z nowoczesnością, to Pana pomysł na jego funkcjonowanie?\nW każdym razie jest to bardzo ważny element mojego programu. Mam nadzieję, że tak jak dotąd, różni twórcy będą nadal pracowali w tym teatrze, zarówno młodzi, jak i starzy, po prostu różnorodni. Jest to na pewno cecha tego miejsca i chcę, żeby to było kontynuowane.\nA jak udaje się Panu w tych niełatwych czasach trzymać teatr z dala od polityki, żeby nie podzielić losu Teatru Polskiego we Wrocławiu czy Starego Teatru w Krakowie?\nPo prostu kontynuujemy pracę, którą zaczęliśmy osiem lat temu. Nie zmieniam o jotę mojego myślenia o teatrze, w związku z czym mam ochotę powiedzieć, że nic się nie zmieniło. Nadal nie jesteśmy głusi, ślepi, widzimy, co się dzieje, nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Reagujemy na to tak, jak powinien reagować artysta, pracując w teatrze i realizując teksty, które proponuję.\nNa scenie Teatru Polskiego w Warszawie (fot. Katarzyna Chmura)\nJesteśmy w okresie przedświątecznym, jak ważne są te święta dla Pana?\nOczywiście, że są ważne, z wielu powodów. To jest na pewno takie wyciszenie, ale są również okazją do ważniejszych refleksji. Przecież narodziny Chrystusa to jeden z najważniejszych momentów w historii ludzkości, więc i o tym trzeba myśleć i nad tym się zastanawiać.\nA jak Pan spędza Boże Narodzenie, w gronie rodzinnym?\nTak, wreszcie mogę sobie na to pozwolić.


Ile kosztują zaproszenia ślubne? | Bez Wątpliwości\n21 listopada 2019 Bez Wątpliwości Zostaw komentarz\nZaproszenia ślubne dla niektórych stanowią formalność. Dla innych są one oznaką gustu i sposobem na kreatywne przekazanie poszczególnym osobom informacji o zmianie stanu cywilnego. Dla innych może to być zwykła informacja zawarta na kartce papieru. Nie zmienia to jednak faktu, że zaproszenia ślubne są częścią ceremoniału wchodzącego w skład zaślubin i niejednych posiadanie dedykowanego zaproszenia ślubnego z własnym nazwiskiem bardzo ucieszy. Jednak organizowanie ślubu wiąże się z poniesieniem sporych kosztów. Jak więc wybrać gustowne zaproszenia ślubne i jednocześnie nie ponieść z tego tytuły wygórowanych kosztów?\nPodczas wyboru zaproszeń ślubnych cześć firm oferuje dopasowanie zaproszeń do ich indywidualnego charakteru i stylu. Takie zaproszenia nie tylko mają odzwierciedlać gusta i pasje pary młodej, ale też stanowić ciekawą artystyczną formę samą w sobie. Choć jest to unikatowa forma to jej cena przeważnie zamyka się w kwocie 7 – 10 złotych za sztukę, co w przypadku posiadania wielu gości drastycznie zwiększa koszt wytworzenia wszystkich zaproszeń. Alternatywą może być stworzenie własnego projektu na wcześniej przygotowanym szablonie. Tego typu usługi można znaleźć m.in. na stronie https://moje-zaproszenia.pl/produkty/winietki-slubne/wlasny-projekt dzięki czemu wydatek jest znacznie niższy, a jakość zaproszeń nie odbiega zauważalnie od dedykowanych zaproszeń indywidualnych.\nKorzystanie z gotowych wzorów dostępnych w internecie jest zdecydowanie jednym z tańszych rozwiązań. Wybór projektów firm dostępnych w sieci jest spory, a że jest to wręcz nieograniczona konkurencja to zaproszenia ślubne tanie i stylowe idą ze sobą w parze. Koszt zamówienia zaproszeń ślubnych w kwiaty czy gołębie nie przekracza momentami złotówki, co znacznie upraszcza wybranie odpowiedniej ofert. Cześć sprzedawców daje także możliwość samodzielnego zaprojektowania zaproszenia w podanej cenie oraz dokłada jednocześnie do tego koperty.


Aktualności Urząd Miasta i Gminy Wydarzenia Koneckie obchody Święta Niepodległości\nKoneckie obchody Święta Niepodległości\nW południe, przy słonecznej aurze pod Pomnikiem Wdzięczności rozpoczęły się uroczyste obchody Narodowego Święta Odzyskania Niepodległości - 11 Listopada. Tegorocznym obchodom towarzyszyło hasło „ Wszyscy, którzy kochają Ojczyznę, obchodzą dzień Niepodległości”.\nWszystkich zebranych powitał zastępca burmistrza Krzysztof Jasiński. Uroczystość rozpoczął Rafał Romańczuk z zespołu Red Bridge wykonaniem piosenki „ Sen o Viktorii” z repertuaru grupy Dżem. Na placu przed Pomnikiem zgromadzili się samorządowcy, młodzież oraz mieszkańcy Końskich. Młodzież z Gimnazjum nr 1 w Końskich przedstawiła pierwszą część programu artystycznego, przybliżając nam radosne wydarzenia z odzyskania przez Polskę Niepodległości. Następnie delegacje samorządowe oraz różnych środowisk koneckich złożyły wieńce pod Pomnikiem Wdzięczności. Delegację Samorządu Miasta i Gminy Końskie reprezentowali: Przewodniczący Rady Miejskiej Zbigniew Kowalczyk, burmistrz Michał Cichocki, zastępca Jacek Matera oraz liczna grupa radnych Rady Miejskiej w składzie: Lidia Wiśniewska, Ewa Swat, Ernest Kruk, Dariusz Banasik, Józef Staniszewski i Michał Gąszcz.\nNiewątpliwie dużą atrakcją był przemarsz spod Pomnika Wdzięczności do kolegiaty św. Mikołaja, gdzie jednym z symboli polskości była niesiona 20 – sto metrowa flaga biało–czerwona przez uczniów Zakładu Doskonalenia Zawodowego w mundurach. Paradę prowadziła grupa jeźdźców konnych, następnie Miejska Orkiestra Dęta pod batutą Józefa Świerczyńskiego i młodzież gimnazjalna przebrana w stroje historyczne, podkreślając bohaterstwo i patriotyzm Polaków od Insurekcji Kościuszkowskiej, żołnierzy doby napoleońskiej i powstań narodowych – listopadowego i styczniowego, a także biorących udział w licznych zrywach narodowo – wyzwoleńczych.\nFlaga rozpostarta była również w kościele podczas uroczystej mszy świętej w intencji Ojczyzny, której przewodniczył ks. Dariusz Błesznowski. W świątyni wystąpiła też młodzież gimnazjalna z drugą częścią programu artystycznego, którą przygotowały: Monika Jończyk i Danuta Wojdała.\nBurmistrz Michał Cichocki zwracając się do wszystkich zgromadzonych przypomniał znaczenie flagi biało – czerwonej oraz nawiązał do radosnych chwil z odzyskania w 1918 roku przez Polskę upragnionej wolności.\nPo zakończonej uroczystości, włodarze koneckiego magistratu złożyli wiązankę i zapalili symboliczny znicz pod tablicą Polskiej Organizacji Wojskowej przy ulicy Warszawskiej.


Kiedy w piersiach pojawia si� pokarm? - Dzieci.pl\nKiedy w piersiach pojawia si� pokarm?\nNie b�d� zdziwiona, gdy pokarm pojawi si� w Twoich piersiach ju� w 30 tygodniu ci��y.\nW kt�rym miesi�cu ci��y pojawia si� pokarm w piersiach? Jestem w 33 tygodniu i ju� pojawi� si� u mnie pokarm – czy to normalne? Odpowiedzi udziela ekspert, lek. med. Piotr Fornal. Piotr Fornal uko�czy� Akademi� Medyczn� w Gda�sku w 1992 roku i rozpocz�� prac� w Szpitalu Rejonowym w Ko�cierzynie. I stopie� specjalizacji w 1997, stopie� II W 2003. Aktualnie starszy asystent oddzia�u po�o�niczo-ginekologicznego Szpitala Specjalistycznego w Ko�cierzynie. R�wnocze�nie praca w Poradni ginekologiczno - po�o�niczej (do 2007) oraz gabinet prywatny.\tP�ne macierzy�stwo jest ryzykowne? Wygraj z nudno�ciami! porady ekspert�w:\nKrzycz�ca druhenka\tM�j syn jest niejadkiem\tOdpowied�:\tpolecamy\nMaluch harcuje w brzuchu mamy\tHormony wytwarzane w ci��y w du�ych ilo�ciach pobudzaj� rozw�j kanalik�w wyprowadzaj�cych oraz p�cherzyk�w w gruczo�ach sutkowych. Ten stan hormonalny prowadzi ju� od oko�o 2 miesi�ca ci��y do zmian w gruczo�ach sutkowych i wytwarzania jasnej, g�stej, podobnej do osocza, siary. Wydzielanie siary trwa do ko�ca ci��y. Tak wi�c taka sytuacja w Pani przypadku jest stanem prawid�owym, a wydzielina z piersi to nic innego, jak siara.\tPo porodzie nast�pi gwa�towny spadek st�enia estrogen�w i progesteronu, co b�dzie skutkowa�o pojawieniem si� prawid�owej laktacji mniej wi�cej 48-72 godzin po porodzie. Noworodek mo�e by� jednak karmiony bezpo�rednio po porodzie, w tym czasie gruczo�y sutkowe wydzielaj� tylko siar�. Przeczytaj r�wnie�: Polacy kochaj� taniec irlandzki


Miejskie Wodociągi i Kanalizacja w Bydgoszczy - Deszczówka wraca do Hali Pomp\nJesteś tutaj: Konferencje Bydgoska Retencja +2050 Standardy dla wód opadowych (8 - 9.11.2018)\nDeszczówka wraca do Hali Pomp\nUbiegłoroczna konferencja „Bydgoska retencja +2050. Budowa i przebudowa kanalizacji deszczowej i dostosowanie sieci kanalizacji deszczowej do zmian klimatycznych – doświadczenia bydgoskie” spotkała się z dużym zainteresowaniem, a ponad 140 uczestników zgłosiło chęć i potrzebę dalszej dyskusji na temat zagospodarowania wód opadowych i roztopowych w oparciu o bydgoskie doświadczenia. I tak też się stanie. 8 listopada br. w Hali Pomp rozpoczęła się II konferencja naukowo-techniczna, która jest kontynuacją projektu Bydgoska retencja +2050 i kolejnym etapem weryfikacji bydgoskich osiągnięć – tym razem w zakresie tworzenia standardów dla wód opadowych.\n- Chcieliśmy pokazać naszą ścieżkę, nasze osiągnięcia w tym zakresie, tym bardziej, że koncepcja opracowania standardów i organizacja tematycznej konferencji wpisuje się w potrzebę większości przedsiębiorstw wodociągowych, przed którymi jest perspektywa „przejęcia deszczówki” - mówił prezes MWiK Stanisław Drzewiecki. Podobne wnioski sformułowano w trakcie „Śląskiego Forum Wodociągowego” na początku lipca 2018r., podczas którego skierowano do przedsiębiorstw wodociągowych prośbę o rozważenie zagospodarowania wód opadowych. W tegorocznej konferencji, pt. „BYDGOSKA RETENCJA +2050 – Standardy dla wód opadowych – modelowanie, projektowanie, wykonawstwo i eksploatacja” zaprezentowano standardy, które stworzyliśmy po konsultacji z ekspertami z tych ośrodków w Polsce, które mają własne doświadczenia i osiągnięcia w tym zakresie – podkreśla prezes MWiK.\nKonferencja miała formę warsztatów, podczas których prezentowano i omawiano przygotowane propozycje. W efekcie dążyliśmy do opracowania zwięzłych i przydatnych materiałów przede wszystkim w projektowaniu, modelowaniu, wykonawstwie, eksploatacji i innych aspektach zagospodarowania wód opadowych. Stworzone pierwsze standardy dla wód opadowych zamierzamy rozpowszechnić, tak by i inne miasta mogły skorzystać z wypracowanych w Bydgoszczy wzorców.


Huawei Mate 9 – wiemy już wszystko! | CHIP\nHuawei Mate 9 – wiemy już wszystko!\nNiesamowity podwójny aparat drugiej generacji i rewelacyjny akumulator.\nHuawei Mate 9 wyróżnia przede wszystkim:\n5,9-calowy ekran Full HD (kontrast 1500:1, 96-procentowe pokrycie sRGB)\nintuicyjny interfejs EMUI 5.0, który pozwala na uruchomienie połowy funkcji i aplikacji za pomocą dwóch kliknięć\nprzełomowa technologia SuperCharge – ładowanie przez 20 minut pozwala na całodniową pracę smartfona\ndruga generacja podwójnego modułu fotograficznego, stworzonego we współpracy z firmą Leica. Wyróżnia się on funkcją hybrydowego zoomu 2x oraz wykorzystaniem matryc 12 mln pikseli (z filtrem barwnym RGB) i 20 mln pikseli (z matrycą monochromatyczną)\nProjektowanie HUAWEI Mate 9 zaczęliśmy od zadania sobie prostego pytania: jak możemy udoskonalić każdy z elementów interakcji użytkownika ze smartfonem? – powiedział Richard Yu, CEO Huawei Consumer Business Group. – Wiem, że dla dzisiejszego użytkownika biznesowego szybkość i funkcjonalność smartfona to już podstawa. Dziś potrzeba czegoś więcej: spektakularnego designu i intuicyjnych funkcjonalności. Tworząc Mate 9 stawialiśmy sobie za cel innowacyjność sprzętu i oprogramowania. Wynikiem jest zapierające dech w piersi urządzenie, wykorzystujące technologię SuperCharge oraz innowacyjny interfejs.\nProcesory Kirin sprzedały się już w ponad 100 mln sztuk. Huawei przy ich tworzeniu dogłębnie bada potrzeby użytkowników, którzy oczekują szybkich, intuicyjnych i niezawodnych urządzeń.\nHUAWEI Mate 9 debiutuje z procesorem Kirin 960, wyposażonym w Machine Learning Algorithm Huawei, który gwarantuje szybkość i płynność działania nawet po 18 miesiącach regularnego użytkowania.\nKirin 960 jest pierwszym na świecie procesorem wyposażonym w osiem rdzeni ARM Cortex-A73/A53i grafikę Mali G71. Jak deklaruje Huawei, układ Kirin 960 zapewnia najlepszą wydajność wielordzeniową wśród wszystkich smartfonów z układem System on Chip, dzięki czemu ogranicza konsumpcję energii o 15 %, zwiększając równocześnie wydajność układu graficznego o 180% i o 40% poprawiając efektywność energetyczną w stosunku do Kirin 950.\nNowy procesor umożliwia korzystanie z pionierskiego standardu graficznego Vulkan w Android 7.0, poprawiającym wydajność graficzną o 400%!\nHuawei Mate 9 wyposażony został w baterię o pojemności 4000 mAh oraz nową technologię SuperCharge, która gwarantuje niezwyklą żywotność baterii. Dzięki zaawansowanej technologii oszczędzania energii, Mate 9 wydłuża czas pracy baterii do ponad dwóch dni ciągłego użytkowania – uwzględniając wydłużony czas rozmów oraz korzystania z gier.\nTechnologia SuperCharge (5A) wspiera szybkie ładowanie baterii i jest o 50% szybsza od swojego poprzednika Mate 8. Ładowanie smartfona na cały dzień pracy odbywa się w ciągu 20 minut.\nWydajność akumulatora (w dobach) przy normalnym i intensywnym użytkowaniu.\nŁadowanie smartfona przez 10 minut wystarczy do obejrzenia dwóch pełnych filmów. Bateria ma najwyższy standard zabezpieczeń i wyposażona jest w system ochrony Super Safe 5-gate, który gwarantuje bezpieczeństwo prawidłowego napięcia w czasie rzeczywistym i kontrolę temperatur.\nNowy standard fotografii smartfonowej\nHuawei i Leica kontynuują współpracę w zakresie rozwijania wydajności modułu aparatu w smartfonie. Podążając za niewiarygodnym sukcesem Huawei P9, projektanci wyposażyli Huawei Mate 9 w aparat fotograficzny z podwójnym obiektywem drugiej generacji opracowanym we współpracy z Leica.\nGłówny aparat w Huawei Mate 9 został wyposażony w dwa moduły składające się z obiektywu i matrycy: 12 mln pikseli f/2,2 RGB (z filtrem barwnym przed matrycą) oraz monochromatyczny (bez filtra barwnego) o rozdzielczości 20 mln pikseli i z obiektywem f/2,2. Zaawansowany algorytm fuzji obrazów sprawia, że jakość fotografii jest imponująca. Czujnik RGB oddaje wyraźną kolorystykę zdjęcia z charakterystycznym efektem Leica, zaś sensor monochromatyczny rejestruje czarno-białe szczegóły. Z pomocą optycznej stabilizacji obrazu i pierwszego podwójnego aparatu w technologii łączenia pikseli (pixel binning), wykonamy również najwyższej jakości zdjęcia w nocy.\nProcesor Kirin 960 zaprojektowany został dla wspierania drugiej generacji podwójnego modułu fotograficznego opracowanego we współpracy z Leica i oferującego technologię 2x Hybrid Zoom, która obejmuje m.in. laserowe ustawianie ostrości, technologię detekcji fazowej, technologię detekcji kontrastu oraz analizę głębię ostrości.\nHuawei Mate 9 zaprojektowany został w myśl założeń serii Mate: najlepsze materiały i komfort użytkowania. Proces wykonania Mate 9 trwa 15 dni i składa się na niego 50 unikalnych etapów w tym 1 godzina frazerowania CNC, po której powstaje precyzyjna metalowa oprawa.\nKażdy detal – od miękkiej piaskowanej tekstury po elegancką i bardzo starannie dobraną paletę barw – jest rezultatem ponad 25 lat doświadczenia w dostarczaniu najbardziej wyrafinowanych i kunsztownych rozwiązań przy pracy nad obudową smartfona.\nLimitowana wersja Mate 9 zaprojektowana we współpracy z firmą Porsche wykorzystuje te same podzespoły w ich topowych odmianach (6 GB pamięci RAM, 256 GB pamięci na dane), ale z zupełnie innym ekranem. To 5,5-calowy, wygięty z obu stron wyświetlacz wykonany w technologii AMOLED, dysponujący rozdzielczością 2K (2560×1440 pikseli).\nPoza ceną, tę wersję Mate 9 wyróżnia także kolorystyka – telefon dostępny będzie wyłącznie w grafitowej czerni. I jeszcze drobiazg – zwróćcie uwagę, gdzie w tej wersji umieszczony został skaner linii papilarnych.\nNowa nakładka EMUI 5.0 zastosowana w Huawei Mate 9, sprawia, że bazujący na Linux\nie, oryginalny system Android nabrał nowego znaczenia: stał się jeszcze bardziej estetyczny i funkcjonalny. Dzięki dokładnemu poznawaniu potrzeb i zachowań konsumentów, Huawei Mate 9 zapewnia najwyższą wydajność systemu i płynne działanie aplikacji. Dzięki nakładce EMUI 5.0, 50% funkcjonalności może być uruchomionych w ciągu zaledwie dwóch kliknięć, zaś 90% – 3 kliknięć.\nHuawei Mate 9 dostępny będzie w sześciu odmianach kolorystycznych: czarnej, szarej, srebrnej, złotej, brązowej oraz białej\nPorsche Design Huawei Mate 9 dostępny będzie tylko w jednej odmianie kolorystycznej: grafitowej czerni.\nHuawei Mate 9 będzie dostępny w Polsce jako w jednym z 12 krajów, które otrzymają ten telefon jako pierwsze na całym świecie.\nCena zwykłej wersji Huawei Mate 9 (4 GB RAM, 64 GB na dane) to 699 euro.\nCena wersji Porsche Design Huawei Mate 9 (6 GB RAM, 256 GB na dane) to 1395 euro.


Czworonożne Walentynki - wyjątkowa sesja zdjęciowa RYTMIX Dance Studio\nWalentynki to czas okazywania sobie uczuć.\nWiele par wybiera się do restauracji czy kawiarni, ale jeśli jesteś singlem, również możesz się dobrze bawić w tym czasie. Studio Tańca Rytmix wraz z tancerzami: Wiktorem, Oliwią, Julią, Sylwaną, Igą oraz zaprzyjaźnionym fotografem mają propozycję jak można spędzić ten czas.\nPsia miłość jest wielka, dlatego zachęcamy do adopcji psiaków ze schroniska dla zwierząt w Koninie.\n- Jest to już nasza kolejna akcja by otworzyć serca Koninian na bezdomne, samotne psiaki, które czekają na\nswój dom. Na pewno będą one kochać swoich właścicieli psią, szczerą miłością, do końca swych dni. - relacjonuje Martyna Wolna.\nStudio Tańca Rytmix oprócz nauki tańca zwraca uwagę na aspekty wychowawcze jakie powinna przekazywać szkoła. Zaangażowanie w pomaganie innym jest wartością jakimi powinniśmy kierować się w życiu. Wiele sesji, które organizuje Studio uczy także tancerzy jak umiejętnie pracować z obiektywem. Psiaki ze schroniska pozowały genialnie, jak widać na zdjęciach. Czarny Dubler, długowłosy Nikuś, Pinek w uroczej bluzie, Cukierek niczym lisek, Abel uroczy staruszek polecają się do adopcji.\nZakończenie roku artystycznego Studia Tańca Rytmix Konin\nDzieci rodzą się ze skrzydłami nauczyciel pomaga im je r...\nStudio Tańca Rytmix Konin zaprasza mieszkańców na zakończenie roku artystycznego\nTancerze Studia Tańca Rytmix z Konina w XXII Międzynarodowym Festiwalu Piosenki i Tańca Muszelki Wigier 2022 w Suwałkach\nW rywalizacji udział wzięło ponad 600 dzieci i młodzieży...


Miasto Jasło z budżetem na 2019 rok - MiastoJaslo.pl\nczwartek, 10 styczeń 2019 18:30\nRada Miejska Jasła przyjęła projekt uchwały budżetowej na 2019 rok, która zakłada dochody w wysokości 154,896 mln zł, a wydatki 165,664 mln zł.\nPlanowany deficyt w wysokości 10,768 mln zł zostanie pokryty przychodami z zaciągniętego kredytu komercyjnego.\nTworzenie warunków do rozwoju przedsiębiorczości - 1,281 mln zł\nPomoc finansowa dla Województwa Podkarpackiego na realizację zadania „Budowa drogi wojewódzkiej nr 992 Jasło-Granica państwa na odcinku pomiędzy drogą krajową nr 28 a drogą krajową nr 73” oraz „Budowa nowego odcinka drogi wojewódzkiej nr 992 w miejscowości Jasło” – w sumie 4,471 mln zł,\nUzbrojenie terenów inwestycyjnych na osiedli Gamrat budowa drogi KD – 1,2 mln zł\nBudowa ścieżek rowerowych na terenie Miasta Jasła – 900 tys. zł\nIntegracja transgraniczna. Interakcja młodzieży polsko-słowackiej na rzecz wspólnej tożsamości – 3,5 mln zł\nRewitalizacja Miasta Jasła w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego – 2,088 mln zł\nPrzebudowa boiska treningowego przy ul. Śniadeckich w Jaśle – 500 tys. zł\nWięcej w tej kategorii: « Uwaga! Zablokowana droga wojewódzka 993 Zmiana kont bankowych Urzędu Miasta Jasła »


Giżycko wspiera krwiodawców - Giżycko\nGiżycko wspiera krwiodawców\n2020-02-05 10:19:13 (ost. akt: 2020-02-05 10:21:39)\nPan Dariusz Jaroniec, oddaje krew trzy razy w roku.\nAutor zdjęcia: Arch. CPUiIS\nW ramach działań pod hasłem „Giżycko wspiera krwiodawców” zastępca burmistrza Giżycka Cezary Piórkowski i dyrektor Centrum Profilaktyki Uzależnień i Integracji Społecznej Ewa Ostrowska odwiedzili odział terenowy Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa.\nOsoby, które na miejscu 3 lutego oddawały krew, otrzymały z rąk samorządowców kalendarze z logiem promującym krwiodawstwo.\n— Spotkanie w oddziale terenowym w Giżycku było okazją do porozmawiania z krwiodawcami o ich motywacjach do oddawania krwi, a także z pracownicami punku— podsumowuje Ewa Ostrowska.— Panie z RCKiK podkreślały, że zainteresowanie oddawaniem krwi w Giżycku jest duże, jednak widzą ciągły spadek liczby osób młodych, co jest mocno niepokojące. Zachęcają nauczycieli ze szkół średnich do promocji krwiodawstwa, są chętne do współpracy w tym zakresie.\nW dniu wizyty samorządowców o godz. 9., w punkcie przy ul. Bohaterów Westerplatte było 19 osób chętnych do oddania krwi. Kalendarze, które zostały będą przekazane do oddziału terenowego RCKiK i czekają na kolejnych krwiodawców. Można je otrzymać także w biurze Centrum Profilaktyki Uzależnień i Integracji Społecznej, al. 1 Maja 14, pok. 4 c.\nKto może zostać dawcą? Każda zdrowa osoba w wieku 18-65 lat o masie ciała przynajmniej 50kg, która legitymuje się dokumentem stwierdzającym tożsamość, ze zdjęciem i numerem PESEL wraz z adresem zameldowania.\nOddawanie krwi jest bezpiecznym procesem. Na wszystkich etapach oddawania krwi używa się wyłącznie sprzętu jednorazowego użytku, w związku z czym, nie ma obaw dotyczących bezpieczeństwa.\n(87) 428 18 96\n(87) 429 94 22\nCzynne od poniedziałku do piątku od 7:25 do 15:00\nrejestracja dawców 7.30 - 10.00\nWarto zaznaczyć, że Honorowi Dawcy Krwi poza ustawowymi przywilejami, mają w Giżycku zniżki na Pływalnię Miejską MOSIR (50 proc), Lodowisko (bilet ulgowy), Giżycki Uniwersytet III Wieku – CPUIS (100 proc).\nTagi: Giżycko krwiodawstwo oddawanie krwi\nBurmistrz ogłosił konkurs na dyrektora SP nr 4 w Giżycku\nPrzygoda na Zamku - wycieczka przedszkolaków z "Bajki"\nZanim straciła przytomność, zdążyła wezwać pomoc


L'biotica Maska regenerująca do stóp 32ml\nBingoSpa Fitness Odchudzające algi do masażu 250g\nL'biotica Maska regenerująca do stóp Pojemność: 32ml Regeneruje Zmiękcza Nawilża Wygładza Odżywia Maska regenerująca marki L'biotica polecana jest do pielęgnacji suchej, zniszczonej, zrogowaciałej, spękanej i szorstkiej skóry stóp. Występuje w\nKod katalogowy: 20927\nMaska regenerująca marki L'biotica polecana jest do pielęgnacji suchej, zniszczonej, zrogowaciałej, spękanej i szorstkiej skóry stóp. Występuje w postaci dwóch skarpetek nasączonych aktywnym kremem, które intensywnie regenerują naskórek, zmiękczają go i wygładzają. Ponadto zawarte w nim masło shea, ekstrakty z jabłka oraz mięty działają nawilżająco, odżywczo i zapewniając zdrowy wygląd stóp.\nSposób użycia: Produkt jednorazowego użytku. Czyste i suche stopy włożyć w skarpetki – dla lepszego efektu założyć bawełniane skarpetki. Pozostawić od 25 do 40 min, po czym zdjąć skarpetki, nadmiar kremu wmasować w stopy. Nie spłukiwać.\nDonegal Aplikator do podkładu i korektora Różowy 4316


Wiadomości: Hiszpania M: Cenne zwycięstwo drużyny Waczyńskiego\nStrona Główna > Aktualności > Hiszpania M: Cenne zwycięstwo drużyny Waczyńskiego\nHiszpania M: Cenne zwycięstwo drużyny Waczyńskiego\n21 czerwca 2020 20:28\nW swoim trzecim grupowym meczu w turnieju finałowym Unicaja Malaga zmierzyła się z Club Joventut Badalona. Mimo nie najlepszego początku drużyna z Adamem Walczyńskim w składzie była w stanie odwrócić losy spotkania i to koszykarze z Malagi mogą cieszyć się z drugiego zwycięstwa w turnieju.\nTo gracze Joventut kapitalnie rozpoczęli mecz, dzięki akcji 2+1 Nenada Dmitrijevicia odskoczyli od rywali na sześć ,,oczek”. Gracze z Badalony poszli za ciosem, bezlitośnie wykorzystywali niemoc w rywali ofensywie, co pozwoliło im powiększyć przewagę (14:3). Trener zespołu z Malagi przeprowadził kilka w zmian składzie, na boisku pojawił się m.in. Adam Waczyński. Przyniosło to pozytywny efekt, bowiem dystans między drużynami zaczął się kurczyć (13:16). W końcówce do głosu ponownie doszli koszykarze z Katalonii, którzy zakończyli tę kwartę z siedmiopunktową zaliczką.\nPoczątek kolejnej odsłony spotkania miał dość wyrównany przebieg, a Joventut utrzymywało kilkupunktową przewagę. Z czasem do głosu zaczęli dochodzić jednak koszykarze z Malagi, którzy po rzucie Joshui Adamsa zbliżyli się do przeciwników (22:24). Gra się wyrównała, dzięki rzutowi wolnemu wykorzystanemu przez Alberto Diaza na tablicy wyników widniał remis. Trafienie za trzy punkty Hiszpana skutkowało tym, że to Unicaja prowadziła po dwóch kwartach (39:36).\nŚwietna passa koszykarzy z Malagi trwała dalej i po przerwie, rzut za trzy punkty Gala Mekela dał im siedmiopunktowe prowadzenie. Gracze Joventut nie zamierzali się składać broni, przełamali swoją niemoc w ofensywie, akcja zakończona przez Klemena Prepeliča pozwoliła im złapać kontakt z rywalami (44:45). Unicaja w końcówce ponownie okazała się lepsza, trafienie Melvina Ejima za trzy punkty pozwoliło im odskoczyć od rywali (61:54).\nPoczątek ostatniej kwarty także należał do drużyny z Malagi, która nie myliła się w ofensywie, wykorzystała słabszy moment w grze rywali i powiększyła zaliczkę (68:56). Koszykarze Joventut nie zamierzali się poddawać, głównie za sprawą skuteczności w ataku Conora Morgana zbliżyli się do rywali na trzy ,,oczka”. Gra na chwilę się wyrównała, jednak Unicaja odzyskała rytm gry i dzięki trafieniu Axela Bouteille’a odbudowała prowadzenie (84:73). Zawodnicy z Katalonii nie zamierzali się poddawać, rzutem za trzy popisał się Xabier López-Arostegui, co pozwoliło im zmniejszyć straty do sześciu punktów. Nie byli już jednak w stanie zagrozić rywalom i to ekipa z Malagi mogła się cieszyć z drugiego zwycięstwa w tym turnieju (98:89).\nClub Joventut Badalona – Unicaja Malaga 89:98\n(20:13, 16:26, 20:22, 33:37)\nJoventut: Dmitrijević (16), Lopez Arostegui (9), Morgan (19), Ventura (3), Omić (6) oraz Busquets, Parra, Prepelič (26), Kanter (2), Zagars (4) i Stević (4)\nUnicaja: Brizuela (15), Diaz (11), Simonović, Gerun (2), Bouteille (28) oraz Adams (9), Elegar, Waczyński, Ejim (9), Guerrero (4), Suarez (12) i Mekel (8)\nWyniki i tabela grupy A turnieju finałowego ligi hiszpańskiej\nAdam Waczyński, Club Joventut Badalona, liga hiszpańska, Unicaja Malaga


Pentagon stworzył laser, który rozpozna wroga po biciu jego serca - Cyfrowa\nAmerykański Departament Obrony opracował urządzenie laserowe, które potrafi wykryć unikatowy rytm serca danej osoby na odległość nawet 200 metrów.\nUrządzenia biometryczne, rozpoznające ludzi po odcisku ich palca, barwie głosu czy tęczówce oka, towarzyszą nam w codziennym życiu. Wojsko coraz szerzej rozwija tę dziedzinę w celu identyfikacji wrogów. Już wcześniej powstały skomplikowane urządzenia pozwalające na rozpoznanie osoby z daleka po sposobie jej poruszania się, wykorzystane między innymi w walce z terrorystami ISIS. Systemy te jednak nie są nieomylne, ponieważ sposób chodzenia danej osoby niekoniecznie jest unikatowy.\nNatomiast praca serca – tak. Każdy człowiek posiada swoje własne tętno, które pozostaje stałe przez całe życie i nie da się go zmienić, w odróżnieniu od wyglądu czy odcisku palców. Pentagon postanowił to wykorzystać i stworzył aparat o nazwie Jetson, który wykrywa indywidualną pracę serca na odległość. Zasięg urządzenia sięga nawet 200 metrów.\nMa ono jednak kilka wad, nad którymi stale pracuje amerykański Departament Obrony. Jetson potrafi póki co przebić się laserem tylko przez cienkie ubrania, takie jak bawełniana koszula, a przez grubsze kurtki, czy kamizelkę kuloodporną już nie. Urządzenie potrzebuje również około 30 sekund na zebranie niezbędnych informacji do określenia unikatowej pracy serca, więc działa tylko w przypadku, gdy osoba trwa w bezruchu, w pozycji stojącej lub siedzącej.\nAby można było rozpoznać osobę po jej tętnie, trzeba też wcześniej stworzyć szeroką bazę danych. Jednak zdaniem Pentagonu, wszystkie te funkcje można jeszcze rozbudować i już teraz skuteczność urządzenia wynosi ponad 95 proc.\nZałożyciel Virgin Galactic dotarł do granicy kosmosu i po 1,5-godzinnym locie wrócił bezpiecznie. To ...\nPaweł Rożyński - 11 lipca 2021


Na cmentarzu trwa kwesta\nNa cmentarzu przy ul. Limanowskiego społecznicy prowadzą kwestę na renowację najstarszych grobów. To już 32 zbiórka pieniędzy.\n- Organizatorem zbiórki jest Społeczny Komitet Ochrony Zabytkowego Cmentarza Rzymskokatolickiego – mówi Sławomir Adamiec wiceprezes SKOZCR. – Już od 22 lat przychodzimy tutaj, by zbierać pieniądze na renowację najstarszych nagrobków. W Wielką Sobotę kwestujemy już po raz dwunasty. Na cmentarz przy ul. Limanowskiego ponad 300 nagrobków jest wpisanych do renowacji,; sam cmentarz jest wpisany do rejestru zabytków. W tym roku zarząd SKOCZR wskazał już dwa nagrobki, które zostaną odnowione. Będzie to pomnik Jana Mileyki – mniejszy obiekt w kształcie obelisku; oraz duży nagrobek Wojciecha Surmackiego. Koszt renowacji wyniesie blisko 45 tys. złotych. Fundusze na ten cel będą przede wszystkim pochodzić ze zbiórki, jaką przeprowadziliśmy w listopadzie ubiegłego roku.\nKwesta wielkanocna cieszy się mniejszym powodzeniem niż ta prowadzona w Dzień Wszystkich Świętych. – Odwiedzających cmentarz jest znacznie mniej- przyznaje Sławomir Adamiec. – Jednak, ci, którzy odwiedzają groby, chętnie zatrzymują się przy naszych puszkach, by wrzucić do nich, choć kilka złotych. Kwestujących jest około 20. W akcję włączyli się między innymi członkowie Bractwa Kurkowego im. Św. Sebastiana w Radomiu.\nRadomianie odwiedzający cmentarz doceniają starania społeczników i chętnie biorą udział w kweście. – Tu jest tyle zapomnianych grobów, o które przecież trzeba dbać, więc dobrze, że ta zbiórka się odbywa. Jak się przechodzi to widać, że sporo tych grobów jest odnowionych – przyznaje Piotr, który z rodziną odwiedził cmentarz. Z kolei Tadeusz twierdzi, że o cmentarze należy dbać, bo są częścią naszej tożsamości.\nKwesta potrwa do 14.


Ścianki aluminiowe, cieszą się bardzo dużym zastosowaniem - Aleara PRO\nCoraz częściej słychać, że ścianki aluminiowe zyskują a raczej cieszą się bardzo dużym zastosowaniem, co chyba akurat dla wielu osób i miejsc, gdzie mamy okazję je spotkać nie stanowi żadnego większego zaskoczenia.\nW końcu bądź co bądź, są nie tylko elementem umożliwiającym nam wyposażenie, lub nawet urządzenie hal oraz magazynów, względnie obiektów handlowych czy innych miejsc, ale też doskonale spełniają pokładane w nich nadzieje. Ścianki aluminiowe wykorzystujemy najczęściej do budowy boksów, względnie niewielkich obiektów wewnątrz danego obiektu. Zatem umożliwiają coś nader ważnego, a więc wydzielenie miejsc do pracy, lub też wręcz urządzenie takiego wnętrza, zgodnie z jego swoistym przeznaczeniem, a więc tak aby miało funkcjonalne zastosowanie. Oczywiście mówimy tutaj o komponentach nie tylko sprawdzonych, ale też generujących określone właściwości techniczne, takich jakie są wytrzymałe i solidne, posiadają jednocześnie wiele cech użytkowych. Idąc tym tokiem myślenia, można więc dojść do momentu w jakim, ścianki aluminiowe to nie tylko połączenie czegoś praktycznego oraz oryginalnego, ale nader korzystnego kiedy idzie o tworzenie określonych konstrukcji. Jest to więc jeden z ich nie tyle podstawowych, o ile najważniejszych argumentów, dla jakich systematycznie oraz cały czas, przybywa miejsc gdzie takie ścianki aluminiowe przyjdzie nam spotkać. Dzięki nim rzeczywiście mamy okazję na to, aby wnętrze magazynów, hal czy obiektów handlowych a nawet biurowych, nabrało adekwatnego przy tym znaczenia.\nDalej nie jesteś przekonany, co do sensu zastosowania ścianek aluminiowych? Masz pewne pytania, bezpośrednio odnoszące się do nich, a także rozglądasz się za ich dystrybutorem, jednocześnie firmą jaka może nam ewentualnie zapewnić profesjonalny i prawidłowy ich montaż? Warto przejść pod link https://sciankialuminiowe.pl, który umożliwi nam dotarcie do oferty firmy, jaka nie tylko zajmuje się od dosyć dawna, sprzedażą czy dystrybucją różnorodnych ścianek aluminiowych. Przede wszystkim zapewni nam do nich dostęp, a w razie potrzeby także zajmie się ich montażem, jaki zostanie zrealizowany przez renomowanych fachowców.\nCzy nie brakuje tobie pięknych donic?\nPrevious Post Czemu twoje magazyny są jeszcze ciągle puste?\nNext Post Profesjonalne doradztwo w zakresie sprzedaży na platformie Amazon


publikacja 30.04.2009 17:50\nW poniedziałek rano uczniowie zauważyli, że po krzyżach zawieszonych w klasie pozostał tylko blady ślad.\nUczniowie dotarli do kościoła pokonując pieszo ponad 4 kilometry.\tARCHIWUM S. HANNY SALWY\n5 grudnia 1983 roku uczniowie Zespołu Szkół Rolniczych w Miętnem na Mazowszu zapytali swojego dyrektora, dlaczego zdjęto krzyże z ich klas. – Szkoła jest instytucją świecką. Na krzyże nie ma tu miejsca – odpowiedział krótko dyrektor i kazał wrócić do klasy. Nie rozeszli się. Na miesiąc przed maturą niemal wszyscy murem stanęli w obronie krzyża. Przez półtorej godziny modlili się, śpiewali „My chcemy Boga” i inne pieśni religijne. Tak rozpoczęła się ich walka z przedstawicielami ówczesnej władzy. Maturzyści z Miętnego zdawali właśnie swój egzamin z życia. Wszystko trwało prawie cztery miesiące. Co dokładnie stało się w niewielkiej wsi pod Garwolinem? Po 25 latach uczestnicy tamtych wydarzeń opowiedzieli o tym „Małemu Gościowi”.\nWioletta Kluczek była w klasie maturalnej, gdy w szkole rozpoczęła się obrona krzyży. Na apelu stała obok chłopców. – Kiedy oni zaśpiewali „Nie rzucim Chryste świątyń Twych”, to coś tak ścisnęło mnie za gardło, że nie mogłam wydobyć z siebie głosu – wspomina, pokazując zeszyt w linie. Po 25 latach pani Wiola pamięta najdrobniejsze szczegóły, bo o tych wydarzeniach postanowiła pisać pamiętnik. – Ówczesnemu dyrektorowi szkoły przeszkadzało kilka krzyży w klasach – opowiada. – A kilka dni później ujrzał pięćset podobnych. Uczniowie z Miętnego dostali od biskupa Jana Mazura drewniane i plastikowe krzyżyki. – Zawiesiliśmy je sobie na szyi – wspominają absolwenci. Biskup, oprócz tego, głosił dla nich katechezy w kościele i w ich intencji pościł o chlebie i wodzie. Mimo gróźb wyrzucenia ze szkoły, uczniowie nie przestali protestować. W szkolnym holu zawiesili słowa Mickiewicza: „Tylko pod krzyżem, tylko pod tym znakiem, Polska jest Polską, a Polak Polakiem”. Przed lekcjami razem się modlili, a podczas przerw w szkole panowała zupełna cisza. Zdjęte krzyże trafi ły potem do kościoła parafialnego w niedalekim Garwolinie. Umieszczono je tam na tablicy z napisem: „Nie było miejsca dla Ciebie, Chryste, w naszej szkole – ZSR Miętne”.\nGłodem i strachem\nTrzy miesiące później, na początku marca, prawie wszyscy uczniowie odmówili udziału w zajęciach. Od rana odmawiali w szkole Różaniec, a po południu ruszyli na nabożeństwo do kościoła. Następnego dnia ogłosili strajk okupacyjny. – Dyrektor szkoły i przedstawiciele władzy wciąż nas lekceważyli – wspomina pani Wioletta. – Wciąż nie wyjaśniali nam, dlaczego zdjęto krzyże. Zdecydowaliśmy więc, że nie ruszymy się ze szkoły. Kucharki nie mogły nam wydawać żadnych posiłków. No, to zrobiliśmy zrzutkę i kupiliśmy jedzenie. W auli rozłożyliśmy maty i tam modliliśmy się do wieczora – opowiada. Pani Wioletta otwiera swój pamiętnik: „7 marca, późny wieczór. Do strajkujących uczniów przychodzi najpierw prokurator: – Wszyscy pełnoletni będą ukarani za okupację szkoły – grozi uczniom. Pojawia się też dyrektor i informuje, że wojewoda siedlecki zawiesił działalność szkoły, dlatego natychmiast wszyscy muszą ją opuścić. Po usłyszeniu werdyktu demonstracyjnie odwróciliśmy się od dyrektora i prokuratora. Z prawą ręką uniesioną do góry zaśpiewaliśmy Rotę”. Kilka linĳ ek niżej: „Wszyscy udaliśmy się z krzyżem do kościoła w Garwolinie. Gdy doszliśmy do głównej szosy, z lasu wyjechały na światłach i sygnałach milicyjne nyski. Poczułam serce w gardle. Przestraszyliśmy się tego widoku w środku nocy”. – Milicjanci czekali na nas w pełnym rynsztunku: w hełmach, z tarczami i pałami – dopowiada pani Wioletta. – Ktoś krzyknął, że rzucili gaz. Rozbiegliśmy się, ale po chwili znów byliśmy razem. Obrońcy krzyży dotarli do kościoła z samego rana. Tam czekał na nich tłum mieszkańców i uczniowie z innych szkół.\nKrzyż w bibliotece\nCo dalej? – To pytanie najczęściej zadawali sobie maturzyści. Za miesiąc mieli zdawać egzamin dojrzałości. – Powstały nowe dzienniki lekcyjne. Aby się uczyć, musieliśmy podpisać tak zwaną lojalkę, czyli takie oświadczenie, że uznajemy świecki charakter szkoły i że będziemy wykonywać polecenia dyrekcji. Nie zgodziłam się – opowiada siostra Hanna Salwa ze Zgromadzenia Sióstr od Aniołów. Ona też była przed maturą. – Gdy dowiedziałam się, że lekcje są wznowione, wróciłam do szkoły – wspomina. – Nauczyciel wyczytał z dziennika siedem nazwisk. Byłam w szoku. Tylu uczniów podpisało oświadczenie. „A co reszta tutaj robi?”, zapytał. No to nie ma tu już dla mnie miejsca, pomyślałam. Poszłam do sekretariatu i poprosiłam o wydanie dokumentów. Dyrektor był wściekły. Długo szukałam nowej szkoły... W całej okolicy dyrektorzy mieli zakaz przyjmowania uczniów z Miętnego. Siostra Hanna skończyła szkołę średnią w Pruszczu Gdańskim. Ponad 300 kilometrów od Miętnego. Podobny los spotkał wiele jej koleżanek i kolegów. Nie wszystkim jednak w tamtym roku udało się zdać maturę. W sumie ze szkoły w Miętnem odeszło 170 uczniów. Ich decyzje nie poszły na marne. Jeszcze w kwietniu władze zgodziły się na powieszenie jednego krzyża w... szkolnej bibliotece.\nTo miało sens\nDziś w Zespole Szkół Rolniczych w Miętnem nie ma ucznia, który nie znałby historii sprzed 25 lat. Przypomina o niej pomnik przed szkołą w kształcie krzyża z łacińskim napisem IN HOC SIGNO VINCES (W tym znaku zwyciężysz). Niektórzy uczniowie, to dzieci uczestników wydarzeń sprzed 25 lat. Do tej szkoły chodziła wtedy mama Karoliny Książek, uczennicy trzeciej klasy technikum ogrodniczego. – Dopiero teraz tamte wydarzenia stają mi się coraz bliższe – mówi Karolina. – Podziwiam tamtych uczniów... – zamyśla się. – Bronili wiary, wiedząc, co im grozi. Tata Mariusza Szczepańskiego z drugiej klasy też bronił krzyża 25 lat temu. – Dopiero niedawno dowiedziałem się o tym – przyznaje Mariusz. – Są różne opinie na temat sensu tamtej walki – dodaje. – Ja jestem pewien, że to miało sens. – Dziś trudno wyobrazić sobie, co znaczył taki protest w tamtych czasach – dopowiada pierwszoklasista Dominik Mateńko. – Co zrobiłbym na miejscu moich starszych kolegów? Gdy się nad tym zastanawiam, czuję się ich spadkobiercą. Dochodzę do wniosku, że nie zrezygnowałbym z krzyża.\n25-LECIE OBRONY KRZYŻY W SZKOLE W MIĘTNEM