Numer 2(91) kwiecień 2016 - Dzieci\nNumer 2(91) kwiecień 2016\nNr 2(91) kwiecień 2016 Albigowa • Cierpisz • Głuchów • Handzlówka • Kosina • Kraczkowa • Rogóżno • Sonina • Wysoka\nMAM KONIA HUCUŁA\nPasjonaci koni z Handzlówki\nJakub Bar w finale\nKościół parafialny pw. św. Małgorzaty w Wysokiej,\nXIV Powiatowy Konkurs Recytatorski w Rogóżnie\nfot. Mariusz Łuc\nPowitanie wiosny w Kraczkowej\nfot. Jolanta Bartkiewicz\n„Sonina” w Starym Dzikowie\nOznakowanie dróg w Handzlówce\nW głuchowskiej bibliotece\n„Tkacze” w Starym Dzikowie\nNajaktywniejszy czytelnik w Soninie\n115 lat KGW Albigowa\nfot. Kinga Cyran\nMieszkańcy Gminy Łańcut\nMam konia hucuła pasjonaci koni\nPasja rodzi sukces Olga Zuzia i rolki\nKonkurs KGW na\nWiosna rozpoczęła się na dobre nie tylko\nw przyrodzie, ale również w inwestycjach\ngminnych. Trwają intensywne prace przy\nrozpoczętych w ubiegłym roku zadaniach:\nwidać już mury sali gimnastycznej w Handzlówce (w najbliższych dniach planowane jest\nwmurowanie kamienia węgielnego); kończą\nsię przebudowy dróg wewnętrznych „Linia”\nw Głuchowie i „Budy” w Soninie. Niebawem\nrozpocznie się przebudowa drogi Poselskiej\nw Kosinie (ciąg dalszy).\nWspólnie z Samorządem Powiatu projektujemy chodniki w Kosinie (od\nE40 w kierunku południowym), przy drodze Albigowa-Wysoka-Sonina i „pętla” w Soninie. Będziemy kontynuować budowę chodnika w Kraczkowej, jak\nrównież wykonamy nakładkę na drodze w Cierpiszu. Wspólnie z Samorządem Województwa budowany będzie odcinek chodnika przy drodze wojewódzkiej w Albigowej.\nOczekujemy na rozstrzygnięcie możliwości dofinansowania drogi Działy Wschodnie w Kraczkowej (PROW). Przystąpiono do realizacji nowych\ninwestycji: przebudowa drogi „Maciejówka” w Cierpiszu i dróg wewnętrznych w Kraczkowej, nadbudowa budynku Zespołu Szkół w Rogóżnie, remont sanitariatów w Zespole Szkół w Wysokiej i sali gimnastycznej Zespołu\nSzkół w Cierpiszu. Przygotowywane są też kolejne zadania: projekt nowego\nprzedszkola w Albigowej i remont kuchni w Zespole Szkół w Głuchowie oraz\nprzebudowa ciągu dróg gminnych – „Graniczna” i „koło szkoły” w Soninie.\nOczekujemy na rozstrzygniecie dofinansowania (z RPO) do termomodernizacji 15-tu obiektów komunalnych.\nPoza pracami na rzecz rozwoju infrastruktury lokalnej wspomnieć należy\no naszej społeczności, o tych, którzy pobudzają do działania, do bezinteresownej pracy, do dbania o swoje tradycje i najbliższe otoczenie. O tym świadczy m.in. Jubileusz 150-lecia Kół Gospodyń Wiejskich na ziemiach polskich,\nktóry odbędzie się w czerwcu w Albigowej.\n1 kwietnia br. rozpoczęliśmy nabór wniosków do Programu Rodzina\n500+. W naszej gminie możliwość złożenia wniosku ma ok. 2500 rodzin Odpowiednie przygotowanie Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej i świadomość mieszkańców sprawiły, że przyjmowanie wniosków przebiega sprawnie. Wpłynęło już ok. 60% wniosków, a pierwsze wypłaty świadczeń już\nWiosna to czas prac porządkowych. Starajmy się zadbać o nasze otoczenie jednocześnie dbając o bezpieczeństwo własne i innych. Nie wypalajmy\ntraw, nie niszczmy przyrody i nie zaśmiecajmy terenów nadrzecznych i lasów. Zadbajmy o zachowanie zasad BHP przy używaniu maszyn, narzędzi\nRedaguje zespół: Kinga Cyran, Andrzej Łobaza, Tadeusz Pasieczny, Marta Pyda, Agnieszka Szpytma. Adres redakcji: Urząd Gminy Łańcut, ul. Mickiewicza 2a, 37-100 Łańcut,\ntel. 17 225 22 64, fax 17 225 65 36, e-mail: [email protected], www.gminalancut.pl • Redakcja\ntechniczna Kinga Cyran – Urząd Gminy Łańcut • Redakcja zastrzega sobie prawo wyboru i skracania nadsyłanych materiałów; nie odpowiada za treść poglądów autorów tekstów. Zastrzega się\nmożliwość błędów w druku. Za treść reklam i ogłoszeń redakcja nie ponosi odpowiedzialności •\nNakład 2500 egz. • Druk: Emka Wierzawice\nnr 2(91) kwiecień 2016\nZ obrad sesji Rady Gminy\nXVI Sesja Rady Gminy Łańcut\nPodczas obrad podjęte zostały 4 uchwały.\nGłównym tematem obrad było spotkanie\nz dzielnicowymi Komendy Powiatowej\nPolicji w Łańcucie pracującymi na naszym terenie w zakresie bezpieczeństwa\ni porządku publicznego na terenie gminy\n1. Rada przyjęła Program opieki nad\nterenie gminy Łańcut w 2016 r.\n2. Na wniosek firmy BISPOL Sp. z o.o.\nRada podjęła uchwałę w sprawie\nwyrażenia zgody na objęcie obszarem Specjalnej Strefy Ekonomicznej\nEURO-PARK MIELEC nieruchomości położonych w Głuchowie o powierzchni około 6,5 ha.\n3. Dokonano bieżących zmian w uchwale budżetowej Gminy Łańcut na\n4. Rada podjęła uchwałę w sprawie\nzmian w Statucie Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Łańcucie w\nzakresie umożliwiającym realizację\n5. Gminna Komisja Rozwiązywania\nProblemów Alkoholowych w Łańcucie złożyła informację z realizacji\nProgramu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w\n6. Rada zapoznała się z informacją wójta o międzysesyjnej działalności oraz\no realizacji uchwał i wniosków Rady\nGminy, a także z informacjami Komisji Rady Gminy o ich pracy.\nXVII Sesja Rady Gminy Łańcut\nGłównym tematem obrad było dokonanie zmian w uchwale budżetowej Gminy Łańcut na 2016 r., które związane są\nz rozdysponowaniem nadwyżki budżetowej z 2015 r. Ponadto dokonano\nzmian w wieloletniej prognozie finansowej Gminy Łańcut, podjęto uchwały w sprawie udzielenia przez Gminę\nŁańcut pomocy finansowej Powiatowi\nŁańcuckiemu i udzielenia pomocy finansowej Województwu Podkarpackiemu.\nRada Gminy uchwaliła zasady przyznawania dotacji celowej na dofinansowanie kosztów inwestycji związanych\nz ochroną środowiska – usuwanie wyro-\nbów zawierających azbest pochodzących\nz terenu Gminy Łańcut. Rada wyraziła\nzgodę na zawarcie porozumienia międzygminnego o wspólnym przygotowaniu i przeprowadzeniu postepowań\no udzielenie zamówień publicznych za\nzakup i świadczenie usług dystrybucji\nenergii elektrycznej w ramach Grupy\nZakupowej Energii Elektrycznej. Podjęto uchwałę w sprawie wyrażenia zgody\nna nabycie nieruchomości położonej w\nmiejscowości Kraczkowa na rzecz Gminy Łańcut z przeznaczeniem na budowę\nplacu zabaw przy Przedszkolu Publicznym. Ponadto Rada Gminy omówiła\npropozycję wprowadzenia zwolnienia\nz podatku od nieruchomości w ramach\nDruga część sesji odbyła się w Muzeum Polaków Ratujących Żydów im.\nRodziny Ulmów w Markowej.\nProtokoły z sesji i treść uchwał Rady\nGminy dostępne są w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Łańcut - www.bip.\nOśrodki zdrowia w gminie Łańcut\nWójt Gminy Łańcut informuje, że na\nterenie gminy Łańcut w miejscowościach\nAlbigowa, Kosina i Kraczkowa w Ośrodkach Zdrowia funkcjonują gabinety rehabilitacyjne, a w Kosinie także gabinet\nPoniżej podane są godziny, w których\ngabinety lekarskie, stomatologiczne, rehabilitacyjne, apteki i gabinet pielęgniarek\nśrodowiskowych są czynne.\nOśrodek Zdrowia w Albigowej\nPonadto Gabinet Rehabilitacji czynny jest od 1500 -1800 dwa tygodnie w miesiącu.\nOśrodek Zdrowia w Kraczkowej\nOśrodek Zdrowia w Kosinie\nZarządy jednostek OSP po wyborach\nPoczątek roku sprzyja podsumowaniu społecznej działalności 10 jednostek\nOchotniczych Straży Pożarnych działających na terenie gminy Łańcut. W ostatnim\nczasie odbyły się walne zebrania sprawozdawczo-wyborcze. Dokonano podsumowania dotychczasowej pracy, przedstawiono sprawozdania organizacyjno-finan-\nsowe z minionej kadencji, sprawozdanie\nkomisji rewizyjnej oraz zaprezentowano\nZarządy jednostek OSP na lata 2016-2021\nOSP Albigowa Honie\nW bieżącym roku zgodnie\nz ustawą z dnia 21 listopada\n1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej\n(Dz.U. z 2015 r. , poz. 827 z późn.zm.) na\nterenie Gminy Łańcut została przeprowadzona kwalifikacja wojskowa w terminie\nod 2 lutego do 9 marca 2016 r.\nZa przeprowadzenie kwalifikacji wojskowej odpowiada Wójt Gminy. Miejscem\ndziałania Powiatowej Komisji Lekarskiej\nbyła Bursa Szkolna przy ul. Armii Krajowej w Łańcucie.\nDo kwalifikacji wojskowej zobowiązani byli stawić się; mężczyźni urodzeni\nw 1997 r., mężczyźni urodzeni w latach\nw latach 1992-1996, którzy dotychczas nie\nstawili się do kwalifikacji i nie posiadają\nokreślonej kategorii zdolności do czyn-\nnej służby wojskowej, osoby urodzone\nw latach 1995-1996, które zostały uznane przez powiatowe komisje lekarskie,\nze względu na stan zdrowia, za czasowo\nniezdolne do czynnej służby wojskowej,\njeżeli okres tej niezdolności upływa przed\nkobiety urodzone w latach 1992-1997,\nposiadające kwalifikacje przydatne do\nczynnej służby wojskowej oraz kobiety\npobierające naukę w celu uzyskania tych\nkwalifikacji, które w roku szkolnym lub\nakademickim 2015/2016 kończą naukę w\nszkołach medycznych i weterynaryjnych\noraz na kierunkach psychologicznych albo\nbędące studentkami lub absolwentkami\ntych szkół lub kierunków.\nStawiennictwo do kwalifikacji wojskowej jest obowiązkowe. Osoby, które\npomimo skutecznego wezwania nie stawiły się do kwalifikacji podlegały przymusowemu doprowadzeniu przez policję.\nW czasie kwalifikacji została założona\newidencja wojskowa i mężczyźni stający\npo raz pierwszy do kwalifikacji wojskowej\notrzymali książeczki wojskowe. Przed\npowiatową komisją lekarską z terenu\ngminy stanęło 150 mężczyzn rocznika\npodstawowego oraz 12 kobiet.\nZauważyć należy, że mężczyźni podlegający kwalifikacji wojskowej w dużym\nstopniu zainteresowani byli służbą przygotowawczą oraz szkolnictwem wojskowym. Służba przygotowawcza to oferta\ndla osób, które dotychczas nie odbyły\nszkolenia wojskowego, a chciałyby je odbyć w trybie ochotniczym.\nPo łagodnej zimie nadeszła wczesna\nwiosna umożliwiająca prowadzenie prac\nkonserwacyjno - remontowych w obiektach infrastruktury technicznej administrowanych przez gminę. Jednocześnie\ntrwają intensywne prace przygotowawcze\ndla zadań inwestycyjnych przewidzianych\ndo realizacji w bieżącym roku zgodnie\nz przyjętym przez Radę Gminy budżetem.\nWyłoniono wykonawców na następujące zadania:\n• Dostawa kruszyw naturalnych wraz\nz częściowym rozścieleniem na remonty dróg,\n• Wykonanie remontów cząstkowych\nnawierzchni dróg gminnych,\n• Przebudowa drogi wewnętrznej „Maciejówka” w Cierpiszu,\n• Nadbudowa budynku Zespołu Szkół\n• Przebudowa drogi gminnej wewnętrznej „Droga dojazdowa do piekarni”\n• Remont drogi wewnętrznej „Błonia”\nw miejscowości Kraczkowa\nDobiegają końca roboty na zadaniach rozpoczętych w 2015 r.\n• Przebudowa drogi wewnętrznej „LINIA” w Głuchowie,\n• Przebudowa drogi gminnej „BUDY”\nw Soninie, oraz Przebudowa przepustu\nrurowego pod drogą gminną publiczną\nNr 10 9869 R Sonina k/Szkoły\nW wyniku przeprowadzenia przez\npodmiot zewnętrzny licytacji elektronicznej wyłoniono sprzedawcę energii elektrycznej na rok 2016 - PGE Obrót S.A\nul. 8 Marca Rzeszów, dla wszystkich jednostek gminy Łańcut\nW ramach utworzonej między gminami grupy zakupowej prowadzone jest\npostępowanie mające na celu wyłonienie\nsprzedawcy paliwa gazowego również dla\nwszystkich jednostek gminy.\nWybory Zarządu Oddziału Miejsko-Gminnego\nZOSP RP w Łańcucie na nową kadencję\n16 kwietnia 2016 r. odbyło się posiedzenie Zarządu Oddziału Miejsko-Gminnego ZOSP RP w Łańcucie z udziałem\nst. bryg. Romana Poterka - komendanta\npowiatowy PSP, Tadeusza Świątoniowskiego - prezesa Zarządu Oddziału Powiatowego ZOSP RP w Łańcucie, Adama\nRajzera - prezesa Zarządu Oddziału Miejsko-Gminnego ZOSP RP w Łańcucie, Tadeusza Kaszycy - komendanta gminnego\nOSP, przedstawicieli OSP oraz wójta.\nKomendant Gminny OSP przedstawił sprawozdanie z działalności Ochotniczych Straży Pożarnych w latach\n2011-2015. W minionej kadencji wszyst-\nkie jednostki OSP angażowały się we\nwszelkie akcje związane z niesieniem\npomocy osobom poszkodowanym i potrzebującym. Działały aktywnie w wielu\ndziedzinach tj. ochrona środowiska, życie\nkulturalne, religijne oraz sportowe.\nZostał wybrany Zarząd Oddziału\nMiejsko-Gminnego ZOSP RP w Łańcucie w składzie:\nAdam Rajzer - Prezes\nAntoni Kluz - V-ce Prezes\nJan Kiełb - V-ce Prezes\nTadeusz Kaszyca - Komendant Gminny\nJerzy Rak - Sekretarz\nKrzysztof Wojnar - Skarbnik\nPrzewodniczący - Andrzej Klukiński\nSekretarz - Roman Łobaza\nCzłonek - Kamil Fus\nŻyczymy opieki patrona św. Floriana\noraz powodzenia w wypełnianiu strażackich obowiązków.\nProgram Rodzina 500+ to 500 zł miesięcznie na drugie i kolejne dziecko do\nukończenia 18. roku życia, bez dodatkowych warunków dochodowych. Rodziny\no niskich dochodach otrzymają wsparcie\ntakże dla pierwszego lub jedynego dziecka do ukończenia 18. roku życia przy spełnieniu kryterium 800,00 zł netto na osobę\nlub 1200,00 zł netto na osobę w przypadku\nwychowawczego w naszej Gminie można składać w Urzędzie Gminy Łańcut\nosobiście w oznaczonych pokojach oraz\nWniosek i załączniki do wniosku\nmogą być składane drogą elektroniczną\nutworzonego przez ministra właściwego do spraw rodziny (czyli przy pomocy\nPlatformy Informacyjno – Usługowej CSIZS Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na stronie www.empatia.mpips.gov.pl czyli za pośrednictwem\ntzw. [email protected]). Droga ta umożliwia przeprowadzenie całego postępowania administracyjnego drogą elektroniczną.\nPonadto wnioski i załączniki do wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego mogą być składane także za\npomocą systemu teleinformatycznego:\n- udostępnianego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (czyli przy pomocy\nPlatformy Usług Elektronicznych -PUE),\n- banków krajowych świadczących\nusługi drogą elektroniczną spełniających\nwymogi określone w informacji zamieszczonej na stronie podmiotowej Biuletynu\nInformacji Publicznej ministra właściwego do spraw rodziny po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji.\nWnioski wraz z ewentualnymi załącznikami złożone za pośrednictwem systemu teleinformatycznego udostępnionego\nprzez ZUS lub w/w banków krajowych\nzostaną przekierowane do systemu dziedzinowego danej gminy, która zobowiązana będzie wniosek dalej rozpatrywać\nŚwiadczenia będą wypłacane z wyrównaniem od 1 kwietnia 2016 r. dla\nosób, które złożą wniosek w okresie od\n1 kwietnia 2016 r. do 1 lipca 2016 r.\nwłącznie. W kolejnych miesiącach\nświadczenie będzie wypłacane od miesiąca, w którym rodzice złożą wniosek.\nUstalenie prawa do świadczenia wychowawczego oraz jego wypłata nastąpi w\nterminie trzech miesięcy od dnia złożenia\nwniosku z kompletem wymaganych dokumentów.\nDla osób korzystających z programu\nokres rozliczeniowy będzie trwał od 1\npaździernika do 30 września następnego\nroku kalendarzowego. Pierwszy okres, na\njaki będzie przyznane prawo do świadczenia będzie dłuższy, gdyż rozpoczął\nsię 1 kwietnia 2016 r. i będzie trwać do\nW przypadku, gdy rodzina ubiegać się\nbędzie o świadczenie wyłącznie na drugie\ni kolejne dzieci, nie będzie konieczności\ndokumentowania sytuacji dochodowej.\nNatomiast w przypadku ubiegania się\no wsparcie na pierwsze lub jedyne dziecko, osoby ubiegające się będą dokumentowały sytuację dochodową.\nW pierwszym okresie, na jaki będzie\nustalane prawo do świadczenia wychowawczego tj. od 1 kwietnia 2016 r. do 30\nwrześnia 2017 r. rokiem kalendarzowym,\nz którego dochody stanowią podstawę\nustalenia prawa do w/w świadczenia, jest\nrok kalendarzowy 2014, natomiast dochód, jaki jest naliczany z gospodarstwa\nrolnego w tym okresie, wynosi 208,83 zł\nGmina sama będzie pozyskiwać dane\no dochodach z roku bazowego, natomiast\njeżeli w 2014 r. członek rodziny nie osiągał dochodów a potem podjął zatrudnienie, należy to udokumentować (zaświadczenie od pracodawcy). Jeżeli dochód\nz 2014 r. został utracony także należy dostarczyć dokumenty pozwalające na jego\nodliczenie (świadectwo pracy, PIT od pracodawcy za 2014 rok). Jeżeli w trakcie\npobierania świadczenia nastąpi uzyskanie\nnowego dochodu, należy o tym fakcie niezwłocznie powiadomić organ wypłacający\n(w przypadku zwiększenia dochodu ponad próg dochodowy, świadczenie nie będzie przysługiwać na pierwsze lub jedyne\ndziecko). Dochody niepodlegające opodatkowaniu, osiągnięte w roku bazowym\nnależy dokumentować na stosownym\noświadczeniu, stanowiącym załącznik do\nŚwiadczenie wychowawcze, tak jak\nzasiłek rodzinny, podlega koordynacji\nW przypadku wyjazdu osoby ubiegającej się lub pobierającej świadczenie wychowawcze lub członka jej rodziny poza\ngranice Rzeczypospolitej Polskiej, należy\no tym fakcie niezwłocznie powiadomić\norgan wypłacający świadczenia i złożyć\n„Programu Rodzina 500 +” są udzielane\nw Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Łańcucie, pokój nr 6, gdzie również można pobrać wnioski o ustalenie\nprawa do świadczenia wychowawczego.\nTelefoniczne informacje udzielane są\npod numerem 17 225 69 14.\nPonadto Wydział Polityki Społecznej\nw Rzeszowie uruchomił infolinię pod nr\n800 100 990, za pośrednictwem której\npracownicy Urzędu będą udzielać osobom\nzainteresowanym informacji z zakresu\nZe strony internetowej Ministerstwa\nRodziny, Pracy i Polityki Społecznej można pobrać Informatory 500+:\nCo rozpoczyna dzieje narodu, Ojczyzny, państwa? Zwycięstwo w walce?\nWstąpienie na tron? Ustanowienie konstytucji? Tak. I wszystko to było ważne dla\npoczątków i trwania, ale w dziejach naszej Ojczyzny jest coś nie tylko związane\nz wstąpieniem w krąg ówczesnych chrześcijańskich państw zachodu, ale co wydarzyło się także w sferze duchowej, religijnej. To udzielenie sakramentu chrztu\nwładcy i jego dworzanom, a przez to w\nkonsekwencji wszystkim poddanym, stało\nsię nawiązaniem relacji z chrześcijańskim\nBogiem, jego Opatrznością i błogosławieństwem. Władca Polan nie otrzymał tylko\nkurateli Cesarza Ottona i innych, otrzymał\nprzede wszystkim łaskę przynależności do\nChrystusa i jego Kościoła. Chrzest Polski,\nodkurzany z mroków przeszłości, jest wydarzeniem, które, wspominane, ugruntowuje trwanie naszej duchowej wspólnoty\nnarodu, Ojczyzny, państwa Polskiego. Obchody 1050 rocznicy Chrztu Polski mają\nz kompleksów boisk sportowych\nORLIK w Kosinie i Wysokiej. Można pograć m.in. w piłkę nożną,\npiłkę siatkową, koszykówkę i tenis ziemny. Można również skorzystać z pomocy animatorów\nsportu. U nich również można zarezerwować boisko i wypożyczyć\nInformacja i rezerwacja w godz.\notwarcia Orlika - tel. 506 457 370\nInformacja i rezerwacja od poniedziałku do niedzieli w godz.\n1500-2100 - tel. 784 084 587\nwięc znaczenie tak państwowe, oficjalne,\ndla rządzących i polityki, ale i dla każdego indywidualnego Polaka. Pomnaża bowiem świadomość kim się jest, co i komu\nsię zawdzięcza i na ile jesteśmy samowystarczalni, a ile jest Boskiej interwencji\ni opatrzności. Wymowne są tu znaki\ni słowa naszych pasterzy, Prezydenta oraz\nrządzących: „że chrzest Mieszka i przez\nto rodzącej się państwowości Polski, ma\ndziś wymiar polityczny i patriotyczny ale\nprzede wszystkim religijny i duchowy.”\nDziś na szczęście ludzie wierzący mogą\nsłyszeć takie mądre i głębokie słowa naszych państwowych przywódców, którzy\nnie wstydzą się wiary i autentycznego (nie\nna pokaz i z protokołu dyplomatycznego)\nuznania wartości duchowych oraz religijnych. To jest też skutek właśnie chrztu\ni wkroczenia Boga w dzieje naszej Ojczyzny\na nie tylko przynależności politycznych.\nOto znaczenie rocznicy chrztu. Kolejne\nuświadomienie, że „bez Boga ani do pro-\nga...”. Pozostając w kręgu sojuszy i unii\nnadal nie możemy się przecież czuć ani\nbezpieczni, ani silni, ani pewni. Tym bardziej, że w tych sojuszach i uniach zapomniano już o Bogu i Jego Opatrzności. Tylko Bóg może nas ochronić, tylko On może\nzapewnić bezpieczeństwo i dobrobyt, jak\nza czasów Mieszka. „Któż, jak Bóg” pytał\nnasz rodak – bł. ks. Bronisław Markiewicz\nz Pruchnika. Te słowa pozostawmy więc\nw refleksji nad naszą umiłowaną Ojczyzną\nw rocznicę jej Chrztu.\nproboszcz parafii Głuchów\nSzanowni Mieszkańcy Gminy Łańcut\nZwracam się do Państwa z apelem o utrzymanie porządku\ni czystości na terenach Waszych posesji i wokół nich. Czas wiosenny\nodsłania wszystkie mankamenty, a równocześnie sprzyja pracom porządkowym. Porządek i czystość w naszym otoczeniu służy nie tylko\nestetyce, ale też zdrowiu i dobremu samopoczuciu. To od nas zależy,\nczy otaczająca nas okolica będzie tworzyć przyjazną przestrzeń życia.\nW trosce o estetyczny wygląd naszych posesji i zdrowie mieszkańców nie wyrzucajmy odpadów do lasu, przydrożnych rowów oraz na\ntereny nadrzeczne. Rozkładające się odpady na dzikich wysypiskach\nsą powodem zatruwania wód i gleby. Śmieci i brud, wpuszczanie ścieków do rzek, zakopywanie eternitu zagrażają nam samym, naszym\ndzieciom, wnukom, przyrodzie i środowisku.\nPrzypominam o obowiązku utrzymania czystości i porządku na\nterenie posesji jak i wokół nich wynikających z art. 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r. poz. 250).\nZwracam uwagę na konieczność utrzymania w ładzie przyległych\ndo posesji rowów, terenów nadrzecznych, chodników i pobliskiego\nterenu. Należy pamiętać, że ilość oddanych odpadów komunalnych\nnie wpływa na wysokość opłaty związanej z gospodarowaniem tymi\nZróbmy wszystko, aby Nasza Gmina lśniła czystością, porządkiem\ni przykładem dla innych.\nApeluję i proszę - nie zaśmiecajmy, nie niszczmy naszego wspólnego dobra, dbajmy wszyscy o ład i porządek lasów, rzek i pięknej\nprzyrody. Pamiętajmy, iż nasze otoczenie świadczy o nas.\n200 tys. zł dotacji na drogę w Kosinie\nW ramach podziału środków na\nprzewidziane zostało dofinansowanie\nprzebudowy drogi gminnej Kosina przez\nwieś „Poselska”. Będzie to dokończenie\nrozpoczętej w 2015 r. inwestycji. Wysokość dotacji wynosić będzie 200 000 zł.\nPrzewidywany czas zakończenia realizacji zadania to druga połowa roku 2016.\n(iw), fot. Kinga Cyran\nTradycyjna dereniówka Bask z Albigowej\nKrajową Listę Produktów Tradycyjnych utworzono na mocy ustawy z dnia\n17 grudnia 2004 r. o rejestracji i ochronie nazw i oznaczeń produktów rolnych\ni środków spożywczych oraz o produktach\nZa tradycyjne uważa się metody wykorzystywane od co najmniej\n25 lat. Produkt ubiegający się\no taki wpis powinien ponadto\nstanowić element tożsamości\nspołeczności lokalnej i należeć\ndo dziedzictwa kulturowego\nZ wnioskiem o wpis na\nListę występuje producent.\nNa Listę wpisywany jest tylko produkt, a nie producent.\nPoprzez fakt uzyskania wpisu\nproduktów na LPT, producenci nie nabywają żadnego\nprawa ani do ochrony, ani do\npromocji wpisanych produktów jako własnych.\nZa weryfikację wniosku o\nwpis produktu na Listę Produktów Tradycyjnych odpowiedzialny jest\nmarszałek województwa, który przed dokonaniem oceny zwraca się do izby gospodarczej, zrzeszającej producentów produktów regionalnych i tradycyjnych z prośba\no wyrażenie opinii (najczęściej tą izbą\njest Polska Izba Produktu Regionalnego\ni Lokalnego). Następnie wniosek przesyłany jest do Ministra Rolnictwa i Rozwoju\nWsi. Minister jest odpowiedzialny za prowadzenie i uaktualnianie Listy Produktów Tradycyjnych. Lista jest publikowana\nw Dzienniku Urzędowym Ministra (raz\nw roku) oraz na stronach internetowych\nJednym z głównych celów powstania\ntej listy jest promocja i rozpowszechnia-\nnie informacji o produktach wytwarzanych\ntradycyjnymi, historycznie ugruntowanymi metodami na terenie kraju, po to, aby\nnastępnie móc je skuteczniej promować\ntakże za granicą. Lista ta służy również\npośrednio przygotowaniu producentów\ndo rejestracji nazw wpisanych na nią\nproduktów na szczeblu unijnym. Pierwszym produktem umieszczonym na Liście\n- w lipcu 2005 r. - był pierekaczewnik - pieróg\nz Podlasia, który jest specjalnością mieszkających na tych ziemiach\nTatarów. W 2009 r. Pierekaczewnik został zarejestrowany w UE jako Gwarantowana\nTradycyjna Specjalność, tak,\nże koncepcja Listy Produktów\nTradycyjnych jako „przedszkola” do dużo trudniejszej\nrejestracji unijnej się sprawdziła.\nDziś produktów wpisanych na ministerialną Listę\nProduktów Tradycyjnych jest\njuż ponad 1300, a wnioski o\nwpis kolejnych stale napływają do Ministerstwa Rolnictwa i\n19 stycznia 2016 r. na Listę\nProduktów Tradycyjnych prowadzoną przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi została wpisana „dereniówka Bask”\nz Albigowej. Dereniówka to stary szlachecki trunek o właściwościach leczniczych.\nWieś Albigowa to jedna z największych wsi w województwie podkarpackim\npołożona na pograniczu Kotliny Sandomierskiej i Pogórza Dynowskiego. Warunki klimatyczne panujące na tym terenie\nspowodowały, że w sadach i ogrodach bardzo dobrze rozwijała się uprawa derenia\njadalnego. Dawniej jeszcze na przełomie\nXIX i XX wieku przy każdym folwarku w\nAlbigowej rosły derenie. „Derenie rosły tu\ntrochę inaczej niż gdzie indziej. Tu taki trochę agresywny klimat, nawet na drzewach\njest inna niż w okolicy. Wyjątkowo pasuje\nto dereniom i te, co tutaj rosną mają smak\nlepszy, słodszy niż gdzie indziej. Nawet\nowoce się lepiej wybarwiają. Zresztą dzięki temu wyodrębniono dwie odmiany derenia, które rosną tylko tutaj: albigowiankę\ni bask” (Wywiad przeprowadzony z mieszkańcami Albigowej). Albigowa była niegdyś ordynacją Potockich i przed II wojną\nświatową słynęła z wzorowo prowadzonego folwarku, na którym głównie zajmowano się hodowlą koni, a także produkcją nalewek i likierów. „Koło plebanii rosną do\ndziś piękne derenie. Rodzina żony mówiła,\nże jeszcze w XIX wieku zostały zasadzone. Ksiądz mógł wykorzystywać dowolnie.\nMówiło się we wsi, że na plebanii robiono\npowidła z tego derenia i właśnie nalewkę.\nZresztą przepis na nią przekazywany był\nustnie z pokolenia na pokolenie. Starsi\nwspominają długie tradycje dereniówki na\nfolwarku w Albigowej i powszechnie szanowanego rządcę Orłosia, który co prawda\noficjalnie tajemnice dereniówki zabrał ze\nsobą na Sybir, ale wielokrotnie podpowiadał, jak właściwie wyrabia się tę nalewkę,\npatrzył przez palce, jak ludzie zrywali derenie na folwarku, że na szczęście pamięć\no tym znakomitym wyrobie z Albigowej\nprzetrwała” (Wywiad przeprowadzony\nz mieszkańcami Albigowej). Popularna\nnalewka z derenia – „dereniówka”, swoją\npełną nazwę wzięła od najsłynniejszego\nogiera czystej krwi arabskiej, który urodził\nsię w Albigowej w 1956 r. i był chlubą całej okolicy. Dereniówka Bask z Albigowej\nprzygotowywana jest na szczególne okazje\ni prezentowana podczas różnych dożynek\nczy przedsięwzięć związanych z promocją\nJak najeść się arbuzem i nie dać się zastrzelić\n– rowerem przez Transalipnę w Rumunii\nBałkany. Górska wycieczka objazdowa\npo kilku krajach - taki pomysł zrodził się\nw naszych głowach. Niestety możliwości\nczasowe i transportowe sprowadziły nas na\nziemię. 28 lipca Mateusz, Paweł i Krzysiek\ndocierają samochodem do miejscowości\nPolgar na Węgrzech, gdzie czekam na nich\nz rowerem gotowym do jazdy. Po zmianie\npierwotnych założeń zamierzamy przejechać jedną z bardziej malowniczych dróg\nEuropy - Transalpinę w Rumunii. Przyklejamy do sakw specjalnie przygotowane\nnaklejki ze swoimi pseudonimami.\nWyruszamy z Polgaru w poszukiwaniu\nprzygody. Płaskie jak stół Węgry nie dostarczają nam jednak zbyt wielu emocji. Przyzwyczajamy się do prowadzenia obciążonego roweru. Opłotkami jedziemy do miasta Debrecin. Niestety, na mapie nie widać\nwszystkiego. Podrzędna droga prowadzi do\ngłównej, przy której widnieje znak zakazu\njazdy rowerem. W okolicy nie ma alternatywnej drogi, więc musimy jechać dalej. W\nkilku miejscach na Węgrzech mieliśmy ten\nsam problem. Pod koniec dnia trafiamy do\nmuzeum w Létavértes, gdzie znajduje się\nprywatna kolekcja ceramiki István Rozsnyai. Mamy możliwość obejrzeć kolekcję,\nktóra robi naprawdę duże wrażenie. Szukamy noclegu. Wprawdzie są kłopoty w porozumieniu się z gospodarzami, ale przyjmują\nnas z otwartymi ramionami. Udostępniają\nnam na noc jurty z wygodnymi łóżkami.\nLepszego miejsca do spania nie moglibyśmy\nNastępnego dnia, ruszamy w kierunku\noddalonego o kilka kilometrów niewielkiego przejścia granicznego. Po przekroczeniu\ngranicy z Rumunią teren zmienia się na pofałdowany i uwalnia nas od monotonii jazdy. Dodatkową atrakcją jest też zanikający\nco kilka kilometrów asfalt. Zamiast niego na\ndrodze jest coś w rodzaju kostki brukowej\ni zestaw sporych dziur. Jazda po takiej nawierzchni rowerem z bagażem to prawdziwa\nsztuka. Trzęsie niemiłosiernie, a na dodatek\nco jakiś czas spadają z roweru przedmioty,\nktóre nie są wystarczająco mocno przytwierdzone. Zatrzymujemy się przy przydrożnym\nstraganie z arbuzami, których w tej części\nEuropy jest pełno. Jest to świetny sposób\nna całkiem tani posiłek i jednocześnie dobre\nnawodnienie organizmu. Myślałem, że we\nczterech z pewnością podołamy takiemu arbuzowi. Po zjedzeniu całości nie jesteśmy w\nstanie ruszyć. Niektóre arbuzy są naprawdę\nJuż zdołaliśmy się przekonać, że zaznaczona na mapie droga niewiele mówi o swoim przebiegu. Dosiadamy naszych objuczonych "rumaków". Asfalt całkiem się kończy\ni zaczyna się seria mozolnych podjazdów\ni zjazdów. Ostre podjazdy z luźnymi kamyczkami na nawierzchni to spore wyzwanie dla moich cienkich opon. Koło tra10 Głos Gminy Łańcut\nci przyczepność, a na lekkim przełożeniu\nmożna zatrzymać się całkowicie. Natomiast\nprzy zjazdach rower przerzucany pomiędzy\nkamyczkami wpada w poślizg i trzeba się\ntrochę nagimnastykować, żeby się nie przewrócić. Ostatnie domy skończyły się kilka\nkilometrów temu, a przy drodze nie ma żadnych znaków. Na kolejnych skrzyżowaniach\nkierujemy się intuicją. Po kilku godzinach\njazdy spotykamy pasterzy pasących owce,\nktórzy wskazują właściwą drogę. Nasze\nzdziwienie jest wielkie, kiedy okazuje się, że\ndroga ta kończy się na urwanym moście. Co\nprawda rzeka to w tym momencie tylko strumyk, ale przeniesienie rowerów po szczątkach mostu stanowi wyzwanie. Stwierdzamy, iż takie odludzie to dobre miejsce na\nnocleg. Rozbijamy namioty licząc na to, że\nnie odwiedzi nas żadne dzikie zwierzę.\nPo całonocnej ulewie ruszamy dalej do\nCiucea, gdzie znajduje się XVI-wieczny\nmonastyr. Podróż główną drogą skutecznie\nnas zniechęca i skręcamy w kierunku kolejnego pasma górskiego. Lekarstwem na trudy jazdy jest odpoczynek nad rzeczką. Aby\nnas "zmotywować", Mateusz wyciąga przenośny głośnik, który podłącza do telefonu.\nRozpoczynamy kilkukilometrowy podjazd,\na z głośnika sączy się ulubiona muzyka kolegi (disco!). Zatrzymujemy się na szczycie\nprzy monastyrze Rasca Transilvana. Odpoczywamy w najlepsze pod kościołem,\ngdy przychodzi do nas jeden z tamtejszych\nbraci i oprowadza po remontowanym kościele oraz zaprasza na obiad. Nie wiemy,\nco jemy, ale jesteśmy wdzięczni za posiłek.\nSzkoda, że nie możemy porozmawiać, bo\nnasi gospodarze, niestety, nie posługują się\nangielskim, a my nie mówimy po rumuńsku.\nPo skorzystaniu z gościny i pożegnaniu\nMateusz zaczyna odczuwać ból w nodze.\nNoga, która bardzo pracowała podczas podjazdu, teraz sprawia olbrzymi ból. Dalsza\njazda staje się niemożliwa. Decyzja jest\ntrudna, ale stwierdzamy, że Mateusz musi\nprzerwać podróż. Szczęście w nieszczęściu\njest takie, że akurat w okolicy znajdują się\nrodzice Krzyśka, którzy zabiorą Mateusza\ndo Polski. Ciężko się rozstać, bo stanowiliśmy zgrany zespół.\nKontynuujemy naszą trasę we trzech.\nOstra wspinaczka nie pozwala nam na roztrząsanie tego, co się stało. Znowu kończy\nsię asfalt, natomiast zaczyna się piękna górzysta okolica. Wyjeżdżamy na ponad 1000\nm n. p. m. i rozpoczynamy kilkunastokilometrowy zjazd. Temperatura na szczycie\nwynosi około 170C, a kiedy zjeżdżamy na\ndół wzrasta do ponad 250. Ten zjazd to zapowiedź tego, co nas czeka na Transaplinie.\nWieczorem nasi nowi rumuńscy gospodarze\nserwują nam frytki z jajkiem i herbatę miętową.\nKolejnego dnia dojeżdżamy do miasta, które po prostu trzeba zobaczyć będąc\nw Rumunii. Alba Julia - szczególnie w starej części - jest zachwycająca. W obrębie\ntwierdzy znajdują się dwie katedry, w tym\nśredniowieczna katolicka. Podczas wędrówki ulicami miasta zaskakują nas wychodzący\nzza rogu żołnierze na koniach i piechurzy.\nTrafiliśmy na paradę historyczną. Gdy obserwujemy wojaków, podchodzą do nas rumuńscy rowerzyści. W rozmowie wychodzi,\nże akurat przejechali Transalpinę. Straszą\nnas kilkudziesięciokilometrowym podjazdem i poddają w wątpliwość czy z tak obciążonymi rowerami my podołamy wyzwaniu.\nZatrzymujemy się u gościnnego księdza w\nSugag. Oprowadza nas po kościele i opowiada o postaciach na ikonostasie. Udostępnia\nnam na noc niewielkie pomieszczenie przy\nkościele. Przygotowujemy się mentalnie do\nrowerowej wspinaczki i odpoczywamy.\nJest jeszcze ciemno i chłodno, bo około\n100C. Rozpoczynamy podjazd pod Transalpinę, czyli drogę DN67C, na wysokość\n2145 m do przełęczy Urdele. Według legendy trakt zbudowali olbrzymi, którzy wykuli\njaskinie i stworzyli jeziora. Jadąc krętą drogą\nz przepaścią z jednej strony łatwo w to uwierzyć. Trasa przecina z północy na południe\nmiasta Sebes oraz Novaci i jest najwyżej\npołożoną drogą w Rumunii. Widoki niczym\nw Alpach, skąd też pewnie jej nazwa. Jeżeli\nktoś chciałby ją przejechać, musi to zrobić\nlatem, gdyż na zimę jest ona zamykana.\nPierwsze kilometry to tylko wstęp.\nZ każdym metrem trasa robi się coraz\nbardziej stroma, chociaż po kilkudziesięciu kilometrach mami nas chwilową ulgą\npodczas zjazdu do miejscowości Obarsa.\nStamtąd 30 km ciągłej wspinaczki. Zadania\nnie ułatwia stale wzrastająca temperatura i\nolbrzymi ruch samochodowy. Jest niedziela, więc chyba wszystkie samochody i motory zdecydowały się przejechać obok nas.\nSzosa wznosi się tak bardzo, że zaczyna\nnam brakować przełożeń. Zza jednego zakrętu wyłania się następny i tak bez końca.\nW miarę pokonywania dystansu ukazują się\nnam coraz piękniejsze panoramy. Co jakiś\nczas dodają nam otuchy trąbiący na nas motocykliści z Polski. Na szczyt udaje nam się\ndotrzeć około południa. Leżymy na trawie\nŻal opuszczać tak piękne miejsce. Zaczynamy zjazd. Na zjeździe jest niesamowicie, ale trzeba się maksymalnie koncentrować. Duże nachylenie sprawia że w kilka\nsekund można rozpędzić się do kilkudziesięciu km/h, a zakręty często mają blisko\n360o. Tarcze hamulcowe rozgrzewają się do\nczerwoności i kilka razy wątpię, czy poradzą\nsobie ze spowolnieniem roweru. To najdłuższy zjazd w moim życiu.\nSpotkani rowerzyści wskazują nam\nXVII-wieczny monastyr w Horezu. Piękna\nświątynia, która jest wpisana przez UNESCO na listę światowego dziedzictwa.\nZachwyca w niej bogactwo wykutych elementów i malowideł. Rumunia pełna jest\nwartych zobaczenia rzeczy. Przejeżdżając\nprzez kolejne miejscowości mijamy studnie z wodą, przy których umiejscowione są\nzdjęcia ludzi i krzyże. Widzimy mnóstwo\nstrzelistych monastyrów (klasztory klauzulowe zakonów prawosławnych) czy innych\nzwracających uwagę budowli.\nBędąc w tej okolicy decydujemy zmierzyć się z nieco niższą niż Transalpina, ale\nzdecydowanie bardziej znaną trasą Transfogarską. Skoro jesteśmy już wprawieni\nw pokonywaniu gór na rowerach, pora na\ndrogę DN7C, prowadzącą przez góry Fogarskie (najwyższe pasmo Rumuńskich Karpat). Była budowana w latach 1970-1974 za\nczasów Nicolae Ceaușescu, do czego użyto\n6 milionów kilogramów dynamitu. Rozpoczynamy podjazd od strony południowej, aż\ndo 160-metrowej zapory na rzece Ardżesz.\nNad jezioro Vidraru dojeżdżamy\nwieczorem i zaczynamy szukać noclegu.\nNiestety, wszystkie siedziby ludzkie zostawiliśmy za sobą, a przed nami tylko las.\nW innych okolicznościach ucieszyłaby nas\ntaka informacja i możliwość noclegu pod\nnamiotem, ale przy każdym wjeździe do\nlasu znajduje się tabliczka z ostrzeżeniem\no niedźwiedziach. Rumuńskie Karpaty\nszczycą się największą w Europie populacją niedźwiedzia brunatnego. „Misów”\njest tam około 6,5 tysiąca. Dla porównania w Polsce mamy ich około 90. Zastanawiamy\nsię, co robić, ale jest coraz ciemniej, więc\ndecydujemy się na nocleg pod lasem.\nPełni obaw zaczynamy rozbijać namioty. Po pewnym czasie dołącza do nas grupa\nmłodych Rumunów podróżujących samochodem. Też szukają noclegu i stwierdzamy, że razem będzie bezpieczniej. Zbieramy\nspore ilości chrustu na ognisko. Ponoć dzikie zwierzęta boją się ognia. W końcu wybieramy się spać i umawiamy się, że będziemy na zmianę wstawać i dokładać do ognia.\nW nocy budzi mnie hałas i głosy z zewnątrz oznajmiające, że w pobliżu znajduje się wilk. Początkowo lekceważę ten fakt\nprzekonany, iż wilk nie podszedłby do ognia\ni sporej ilości ludzi, ale po jakimś czasie\nwolę to sprawdzić. Nasi rumuńscy znajomi świecą latarką, pokazując mi włochaty\nkształt majaczący kilka metrów za namiotem. Próbujemy go przestraszyć i przepędzić. Wreszcie zwierzę leniwie opuszcza\nnasz obóz. Dodatkowo jeden z moich towarzyszy ma spore kłopoty żołądkowe. Zasypiam po raz kolejny i budzę się wczesnym\nświtem. W nocy wszystko wyglądało straszniej. Dokładam do ognia i dostrzegam ten\nsam włochaty kształt za namiotem. Jednak\nteraz, w świetle poranka, jest on bardziej\npodobny do psa.\nZwijamy mokre namioty i niewyspani\npo nocnej przygodzie rozpoczynamy pokonywanie trasy Transfogarskiej. Kilkadziesiąt kilometrów poprzez tunele, wiadukty\ni dziesiątki zakrętów, nieustannie pod górę.\nNajtrudniej jest jednak Pawłowi, którego\nnie opuszczają rewolucje żołądkowe. Jest\ntwardy, ale na szczycie pada wykończony.\nOdpoczynek przerywają nam odgłosy\nzbliżającej się burzy. Nie dane nam jest nacieszyć się pięknym widokiem. Pora przejechać na drugą stronę gór. Prowadzi tam najdłuższy tunel w Rumunii (884 m). Dźwięk\nprzejeżdżających samochodów rozchodzi\nsię w nim, powodując zawroty głowy. Do\ntego nasze latarki nie dają wystarczającej\nilości światła. Na szczęście przez tunel nie\nprzejeżdża zbyt dużo pojazdów. Po kilku\nminutach wyjeżdżamy w stronę światła i\nnaszym oczom ukazuje się przepiękny widok na północną część trasy Transfogarskiej. Deszcz zaczyna padać coraz mocniej,\nwięc decydujemy się na zjazd. Trzeba się\nśpieszyć, a szkoda, bo to ponoć najbardziej\nefektowna część tej drogi. Asfalt staje się\nśliski, w dodatku rowery szybko nabierają\nprędkości. Przed każdym zakrętem trzeba\nostro hamować. Po kilku kilometrach zjazdu chmura wreszcie przestaje nas dosięgać.\nObserwujemy jak szczyty pogrążają się w\nciemnym kłębowisku. Jeszcze około 30 km\nodprężającej jazdy w dół i możemy zakończyć dzisiejszy etap. Górska rzeczka zachęca nas do kąpieli i rozluźnienia.\nNastępnego ranka docieramy do maleńkiej miejscowości, w której sporo mieszkańców to Niemcy. Przyjeżdżają tu na wypoczynek, a czasami nawet mieszkać na\nstałe, bo życie w Rumunii jest tańsze. Chyba wyglądamy niezbyt dobrze jedząc przed\nsklepem, bo pewna kobieta zaprasza nas\ndo swojego stołu. Takie spotkania zawsze\nsą pełne radości i napawają optymizmem,\nszczególnie przydatnym, kiedy temperatura otoczenia zaczyna przekraczać 400C, a\ndolegliwości żołądkowe Pawła wracają. Na\nszczęście w małym sklepie znajdujemy rumianek, który od razu zaparzamy, podczas\ngdy przez miejsce naszej sjesty nagle przechodzi kilkadziesiąt owiec.\nMiejscowi mówią nam o jeziorze znajdującym się w okolicy. Nieopatrznie rozdzielamy się w jego poszukiwaniu. Koniec\nkońców jeziora nie udaje nam się znaleźć,\nza to gubimy siebie. Po pewnym czasie udaje nam się ponownie skompletować załogę.\nPodczas jazdy przez ten piękny kraj zwodzi\nnas mapa, na której widnieją drogi-widma.\nW rzeczywistości asfalt kończy się i prowadzi nas droga gruntowa, która to znowu\nczasami się urywa, wyprowadzając nas - dosłownie i w przenośni - w pole. W ten sposób\nkilka razy znajdujemy się na dalekim wzgórzu na łące. Decydujemy się wtedy jechać\nna azymut, licząc, że dotrzemy do jakiejś\nmiejscowości. Taka podróż jest wprawdzie\nekscytująca, ale niezbyt wygodna dla obciążonych rowerów. Bywa też odwrotnie. Niekiedy jedziemy pełną samochodów główną\ndrogą, dla której nie ma żadnej alternatywnej trasy. Właśnie na takiej ruchliwej szosie\nmamy miłą niespodziankę. Zatrzymuje nas\nsamochód, w którym transportuje się lód.\nZostajemy obdarowani 3 kg lodu. W ponad\n450 upale jest to cudowna rzecz. Dodajemy\nlód do bidonów i choćby na krótko się nim\nNa kolejny dzień mamy ambitny plan.\nJest niedziela i jedziemy do większego miasta szukać kościoła. Wstajemy o godz. 5,\ngdy nagle Krzyśka zaczyna coś kłuć w oko.\nPoczątkowo myślimy, że to jakiś paproch,\nktóry zaraz wypadnie, ale ból staje się mocniejszy, a w oku nic nie widać. Zastanawiamy się nad wezwaniem karetki, ale Krzysiek\nchce spróbować dojechać do szpitala. Docieramy do miasta Zalau, gdzie szczęśliwie\ntrafiamy na rozpoczynającą się mszę św. Po\nmszy zaczepiamy przypadkowych ludzi,\nktórzy kierują nas do szpitala. Mamy pierwszy kontakt z rumuńską służbą zdrowia. Na\nszczęście zostaje z nami dziewczyna, która\ntłumaczy co mówimy. Pielęgniarka przeszukuje oko Krzyśka i zakrapla je chyba\nwszystkimi rodzajami medykamentów, które znalazła pod ręką. Oko zostaje zaklejone\ni ma takie pozostać przez co najmniej dzień.\nDostajemy też krople na drogę.\nPod koniec dnia dość nieopatrznie szukamy noclegu w miejscowości w pobliżu\ngranicy z Węgrami. Miejscowy wskazuje\nnam rejon na uboczu wioski, przy stadionie.\nOkoło 200 m stamtąd znajduje się cygańskie\nosiedle, z którego zbliżają się do nas ludzie\ni zadają mnóstwo pytań, a na koniec chcą\nod nas pieniędzy. Stwierdzamy, że okolica\nnie należy do najbezpieczniejszych i pytamy\ninnych miejscowych czy możemy przenieść\nnamiot na ich trawnik. Przyjmuje nas Henrietta. Już prawie udało nam się przetransportować wszystkie rzeczy pod jej dom,\ngdy nagle podjeżdża samochód, z którego\nwypadają uzbrojeni mężczyźni i coś do nas\nkrzyczą. Wszystkim rozkazują kłaść się na\nziemię, a Pawłowi nawet w tym „pomagają”, przerzucając go przez plecy. Przeżywamy chwile grozy i zastanawiamy się, co\nbędzie dalej. Próbuję z nimi rozmawiać, ale\nciągle krzyczą. Mężczyźni okazują się policjantami. Przyjeżdża też straż graniczna.\nWychodzi na to, że zostaliśmy wzięci za terrorystów. Długo rozmawiamy, tłumaczymy\nsię, a sytuacja wciąż jest napięta. Wszyscy\nsą zdenerwowani i rozmowa nie należy do\nprzyjemnych, ale w końcu policja odjeżdża,\npozwalając nam pozostać u naszej gospodyni. To wydarzenie będziemy pamiętać przez\nKolejnego dnia przekraczamy granicę\nwęgierską. Teren natychmiast robi się płaski. Jedziemy wzdłuż rzeki Tisza, nad którą\nudaje nam się dwukrotnie znaleźć plaże i się\nwykapać. Tego samego dnia przekraczamy\nkolejną granicę. Jesteśmy u naszych południowych sąsiadów. Nie mamy mapy Słowacji, a na stacjach benzynowych nie można jej dostać. SMS-em z Polski dostajemy\nnazwy miejscowości, przez które powinniśmy jechać. Może to wystarczy.\ncd. na stronie 36 (okładka)\nczwartek 17 marca, Muzeum\nim. Rodziny Ulmów w Markowej zostało otwarte dla zwiedzających.\nPrezydent Andrzej Duda powiedział\npodczas ceremonii otwarcia, że Polska, a\ntakże sprawiedliwość dziejowa, takiego\npomnika potrzebowała. Wyraził nadzieję, że Muzeum w Markowej będzie dla\nodwiedzających świadectwem pamięci\ni ostrzeżeniem, co nienawiść i pogarda\nczyni z ludzi. „Każdy, kto sieje i podsyca\nantysemityzm, depcze po grobie rodziny\nUlmów” – podkreślił Prezydent.\nW uroczystości otwarcia udział wzięli m.in. marszałkowie Sejmu i Senatu\nMarek Kuchciński i Stanisław Karczewski, wicepremier Piotr Gliński, szefowa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów\nBeata Kempa, marszałek województwa\npodkarpackiego Władysław Ortyl, ambasador Izraela w Polsce Anna Azari\noraz przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki,\nmetropolita przemyski abp Józef Michalik i naczelny rabin Polski Michael\nMuzeum w Markowej zwiedzać\nmożna w sezonie letnim (kwiecień –\npaździernik): od wtorku do niedzieli\nw godz. 11:00-18:00. W każdą niedzielę\nzapraszamy do bezpłatnego zwiedzania.\n20 kwietnia br. w Muzeum Polaków\nRatujących Żydów im. Rodziny Ulmów\nw Markowej, przedstawiciele Samorządu Gminy Łańcut, Samorządu Gminy\nMarkowa i Samorządu Powiatu Łańcuckiego złożyli zapalone znicze pod\ntablicą upamiętniającą ofiary holokaustu\nPolaków Ratujących Żydów, zlokalizowaną na dziedzińcu Muzeum.\n(iw), fot. Katarzyna Karczmarz\nŁańcucka Ekstremalna Droga Krzyżowa odbyła się 11/12 marca 2016 r.\nW 30 km nocnym rozważaniu uczestniczyło ok. 260 osób. Trasa wiodła\nterenami gminy Łańcut m.in. przez\nAlbigową, Kraczkową, Cierpisz i kościółek Marii Magdaleny w Malawie.\nRozpoczęła się Apelem Jasnogórskim\nw kościele parafialnym pw. św. Michała Archanioła w Łańcucie skąd pielgrzymi wyruszyli na Drogę Krzyżową.\nZatrzymując się na kolejnych wyznaczonych stacjach rozważali tajemnicę\n(iw), fot. archiwum K. Pelc\n12 Głos Gminy Łańcut\n„Pasja” w Handzlówce\n3 kwietnia br. w Handzlówce rozbrzmiewała muzyka pasyjna, za sprawą\nwidowiska plenerowego „Pasja – Misterium Męki Pańskiej” w wykonaniu Zespołu Ludowego „Sonina” z Soniny. Kolorowe stroje aktorów, scenografia, rekwizyty\ni naturalne ognie stwarzały nastrój, który\nprzykuwał uwagę licznie zgromadzonych\nwidzów. W nastroju powagi i skupienia\nprzeżywali historie życia Jezusa i Jego męczeńskiej śmierci na Krzyżu.\n„Pasja” Zespołu z Soniny to widowisko, pokazujące szerzej życie Jezusa: jest\nchrzest Jezusa w Jordanie, nawrócenie\nMarii Magdaleny, a także próba uzyskania\nodpowiedzi na pytanie – „dlaczego Judasz\nzdradził Jezusa”. Nie zabrakło też ostatniej\nwieczerzy, sądu nad Jezusem, biczowania,\ndrogi krzyżowej, śmierci na krzyżu i zmartwychwstania. Te wszystkie sceny zostały\nodtworzone przez sonińskich aktorów. Do\norganizacji przyczynili się oprócz Zespołu\ni pracowników Centrum Kultury Gminy\nŁańcut także mieszkańcy, a szczególnie\nproboszcz parafii Handzlówka ks. Jan Bocek, dyrektor Szkoły Podstawowej Halina\nSobek, nauczycielka Ewa Kucha, która\nprzygotowała dziewczynki ze Szkoły Podstawowej do występu w „Pasji”, Strażacy\nz OSP z prezesem Adamem Rajzerem,\nktórzy przygotowali podesty do scenografii i panie z KGW, które ugościły aktorów\nsmakołykami. Całością koordynowała kierowniczka Ośrodka Kultury Barbara Balawender a scenariuszem i reżyserią Roman\n(iw), fot. Stanisław Kisała\n„DZIELNE LISKI” – zuchy z Kosiny\n11 listopada 2015 r. w Szkole Podstawowej w Kosinie zaczęła działać Próbna\nGromada Zuchowa „Dzielne Liski”. Do\ngromady należy 25 dzieci, które bardzo\nchętnie uczestniczą w zbiórkach, poznają\ntajniki harcerstwa oraz podejmują nowe\nwyzwania, czasami bardzo trudne i sprawiające wrażenie niewykonalnych.\nPierwszym zadaniem było napisanie\nlistu do Św. Mikołaja. Złożyliśmy mu\nserdeczne życzenia z okazji imienin i podziękowaliśmy za to, że co roku o nas pamięta. 4 grudnia wzięliśmy udział w Przeglądzie Teatrzyków Zuchowych w Białobrzegach, gdzie zaprezentowaliśmy się\nw przedstawieniu pt. „Tuwimowo”. Szlachetna Paczka to kolejna akcja, w której\npostanowiliśmy wziąć udział. 11 grudnia\n2015 r. pakowaliśmy paczki, których ilość\nbyła dla nas ogromnym zaskoczeniem (14\npaczek). 20 grudnia 2015 r. podczas mszy\nśw. w kościele parafialnym w Kosinie\nprzekazaliśmy Betlejemskie Światełko\nPokoju dla mieszkańców. 22 grudnia 2015\nr. na ręce dyrektor Zespołu Szkół w Kosinie złożyliśmy życzenia świąteczne od\nZHP oraz BŚP, a na Pasterce, przebrani\nza anioły, adorowaliśmy przy żłóbku. 15\nstycznia br. odbyło się spotkanie opłatkowe, na które zaprosiliśmy dyrektor Annę\nBorcz, ks. Piotra Krzycha oraz naszych rodziców. Przy dźwiękach kolęd złożyliśmy\nsobie życzenia i zjedliśmy własnoręcznie\nPodczas ferii zimowych nasze zuchy\nwzięły udział w trzydniowym zimowisku\nw Rakszawie. Był to doskonały sprawdzian, podczas którego dzieci udowodniły,\nże są dzielne i zasłużyły na swoją nazwę\n„Dzielne Liski”, która wzięła się od naszego patrona szkoły Leopolda Lisa-Kuli.\n6 marca br. obchodzono 97 rocznicę\nśmierci Leopolda Lisa-Kuli, więc nie\nmogło na niej zabraknąć naszych dzielnych zuchów. Mimo niesprzyjającej aury,\npostanowiliśmy pojechać do Rzeszowa\ni wziąć udział w uroczystych obchodach\nrocznicowych przy pomniku Leopolda.\nW ramach tych obchodów, 12 marca br.,\nw Kosinie odbyła się zbiórka z okazji\nDnia Myśli Braterskiej, w której udział\nwzięli harcerze i zuchy z zaprzyjaźnionych środowisk harcerskich. Spotkanie\nrozpoczęło się mszą św. potem była gra terenowa, dzięki której przybyli goście mogli zwiedzić zakątki naszej wioski i porozmawiać z mieszkańcami. Finał spotkania\nmiał miejsce w OK w Kosinie, gdzie czekała pyszna strawa przygotowana przez\npanie z KGW. Liczba uczestników przeszła nasze najśmielsze oczekiwania. Przy\nrozpalonym świeczkowisku zasiadło dwustu przyjaciół. Mamy nadzieję, że jeszcze\nnie jeden raz będziemy doświadczać tych\ncudownych uczuć, które nam towarzyszą\nw tej naszej zuchowej przygodzie. Bardzo\ndziękujemy wszystkim, którzy nas wspierają i zawsze wyciągają pomocną dłoń.\ntekst i fot. Magdalena Piekarz\nDzielne Liski podczas uroczystości w Rzeszowie\n„Mam konia hucuła – on uniesie mnie hen”\n„Jak hucułowi da się serce\n– i on odda serce”\nKoń huculski to prymitywna rasa konia domowego, pochodząca od tarpana koń żywotny, silny i odporny. Koni tych\nużywano niegdyś głównie jako jucznych.\nHucuły to konie wyjątkowo łagodne\ni przyjazne człowiekowi, a zarazem odważne i chętne do pracy. Są dobrymi\nkońmi do nauki jazdy dla dzieci i młodzieży, ale także dla zaawansowanych\nmłodych jeźdźców - ze względu na dobre wyniki osiągane w sporcie zaprzęgowym i w skokach (potrafią skoczyć\nponad 100 cm przy średniej wysokości\n137 cm w kłębie). Ponadto jako konie typowo górskie, hucuły idealnie nadają się\ndo uprawiania górskiej turystyki konnej.\nNajwiększym hodowcą jest SKH Gładyszów (ok. 70 klaczy matek). Koń huculski to jedna z najstarszych\nras hodowlanych w Polsce.\nPowstawała w dorzeczu\nPrutu i Czeremoszu, skąd\nrozprzestrzeniła się na całe\nKarpaty. Obecnie hodowane\nsą w Polsce, Słowacji, Ukrainie, Rumunii, na Węgrzech.\nSurowe warunki bytowania\ni prymitywne metody hodowli wytworzyły rasę koni\nniedużych, ale twardych,\nna choroby i trudy życia.\nStały kontakt z człowiekiem\nsprawił, że hucuły to konie\ntowarzyskie, znane są także\nze swej inteligencji. W terenach górskich\nstanowiły często jedyny środek transportu. Objuczone 100-120 kilogramami\nładunku spokojnie przemierzały karpackie grzbiety, strome błotniste ścieżki,\nrwące potoki i chybotliwe kładki. Ich\nzaradność przetrwała w genach do dziś\n- wejdą praktycznie wszędzie, potrafią\nznaleźć sposób na pokonanie każdej\nprzeszkody - niemal legendarne jest już\nbadanie kopytem kładki na potoku czy\numiejętność przetrwania śnieżycy.\nHodowcą takich właśnie koni jest Lidia Szot z Handzlówki. Na tle pięknego,\npodgórskiego krajobrazu Handzlówki\npasie się i trenuje stado 12 koni: Amant-W – ogier pochodzący z hodowli w\nWołosatem oraz klacze: Okaba – pierwsza klacz p. Lidii, pochodząca z rumuńskiej linii Wołga, Opoka, Walentynka, Pacynka–O pochodząca z hodowli\nw Odrzechowej, Suprima, Pandra i Oxydiana. Towarzyszy im młodzież – starsze\n14 Głos Gminy Łańcut\ni młodsze, niezwykle sympatyczne i ciekawskie źrebiątka.\n„Zaczynaliśmy od klaczy SP o\nimieniu Arwana – mówi p. Lidia - ale\nokazało się, że dla nas się nie nadaje –\njest zbyt wysoka. Przekazałam ją do\nhodowli WKKW pod Bielsko-Białą.\nNam bardziej przypadły do gustu nasze\nsłowiańskie konie. Hucuły to z jednej\nstrony świadomy wybór, a z drugiej,\nnajważniejszej – to nasza wielka miłość.\nKocham te konie – ich spokój i łagodność. Lubią kontakt z ludźmi i dziećmi\n– są wręcz przymilne, łase na pieszczoty,\nw stosunku do dzieci wręcz opiekuńcze.\nKiedyś małe 2,5 letnie dziecko weszło\npomiędzy nie - wtedy klaczki otoczyły\nje kołem, a ono bezpiecznie bawiło się\nWraz z p. Lidią w hodowli pracuje jej\nmama - Janina Pelc i p. Stanisław Pelc.\nJak mówi p. Lidia miłość do koni przekazała jej właśnie mama. p. Janina była\npomysłodawczynią i inicjatorką rozpoczęcia hodowli koni w Handzlówce. Jak\nmówi „miłość do koni odziedziczyłam\npo swoim dziadku, który zawsze miał\nkonie pracujące w gospodarstwie rolnym. Hucuły to trochę inne zwierzęta\n– nie pracują w polu, ale służą człowiekowi pod siodłem. Są dzielne i dumne,\nmimo, że niektórzy postrzegają je jako\nuparte to oddają serce człowiekowi, są\nZe względu na swoje zalety - spokojny charakter, niewysoki wzrost,\ndzielność i odporność hucuły doskonale\nnadają się na konia ‚rodzinnego’, szczególnie jako konie rekreacyjne do turystyki konnej i hipoterapii. Są wszechstronnie wykorzystywane pod siodłem\ni w zaprzęgu. Konie huculskie znakomicie sprawdzają się w turystyce kon-\nnej w rejonach podgórskich i górskich.\nW hodowli p. Lidii treningiem koni\ni nauką jazdy zajmuje się jej siostrzenica\n– Kornelia Drozd. Kocha konie i wiąże\nz nimi swoją przyszłość. Kiedy opowiada o handzlowskich hucułach widać, że\njest w swoim żywiole. „Jestem trenerem\nkoni, instruktorem nauki jazdy i kowalem naszych hucułków, w planie mam\nteraz kurs hipoterapii. To Babcia Janina\nmotywuje mnie, abym kształciła się w\ntym kierunku i zdobywała uprawnienia –\nmówi p. Kornelia. W hodowli jest szkółka jeździecka - z jazd mogą korzystać\nzarówno dorośli, jak i dzieci od ok. 4 lat\nżycia, a także seniorzy. Hucuły świetnie\nradzą sobie nawet pod ciężkim jeźdźcem\n(do 120 kg) w trudnym terenie, potrafią\nwyszukać najlepszą drogę na bezdrożach. Nasze hucuły zabierają chętnych\nna terenowe jazdy po\ndrogach i ścieżkach\nHandzlówki, Zabratówki, Tarnawki, Husowa, a także na dalsze rajdy konne grupowe z instruktorem.\nJazdy bryczką lub tradycyjnym zaprzęgiem\nteż cieszą się zainteresowaniem, szczególnie podczas imprez\nplenerowych. Nauka i\ntrening koni dorosłych\ni młodych jest pasją p.\nKornelii. „Jestem po\nkursie „Praca z młodym koniem”, co bardzo pomaga mi\nw pracy treningowej z surowymi końmi. Trenuję nasze hucuły do udziału\nw zawodach sportowych Próby Dzielności Koni Huculskich, w których z powodzeniem uczestniczymy”. Pani Janina,\nLidia i Kornelia kochają wyjeżdżać ze\nswoimi końmi na zawody. Od kilku lat\nuczestniczą w zawodach Ścieżki Huculskiej w Regietowie i Rzeszotarach (woj.\nmałopolskie), Sielcu (woj. Świętokrzyskie), Hawłowicach k. Pruchnika i Rudawce Rymanowskiej. W tej ostatniej\nbierze udział blisko 100 koni huculskich\nz całej Polski. Młodzież – 1-3 latki wyjeżdżają natomiast na Czempionat Młodzieży Koni Huculskich do Klikowej.\nUczestnictwo w zawodach hodowca finansuje w całości we własnym zakresie\n– transport, aprowizacja, noclegi, wpisowe to koszt kilkuset złotych.\nKonie trenowane i prowadzone przez\np. Kornelię zajmują czołowe miejsca|\nw zawodach. Ogier Amant kilkakrotnie\nzajął I miejsce w skokach przez przeszkody, a w 2015 r. podczas pierwszego\nsezonu startów zakwalifikował się do\nCzempionatu Użytkowego Koni Rasy\nHuculskiej w Regietowie. Klacz Opoka natomiast w 2013 r. zajęła II miejsce\nw Próbie Dzielności Koni Huculskich\nNagrody otrzymują trzy pierwsze\nmiejsca, pozostali mają satysfakcje\nz udziału w zawodach. Jednak, jak mówi\np. Janina „dla hodowców hucułów celem\nnie jest wygrana za wszelką cenę. Równie ważny jest sam udział, pokazanie zalet i talentów konia, atmosfera i klimat\nprób dzielności. Bo hodowcy hucułów to\nszczególni ludzie, tak jak ich konie, bez\nmanier i zawiści. Wszyscy tworzą jedną\nrodzinę – są pomocni, życzliwi i oddani,\nkochają konie i sercem kierują się też w\nrelacjach międzyludzkich”. A p. Kornelia dodaje: „Po prostu: sympatyczne\nkonie mają sympatycznych właścicieli”.\n„Uwielbiam trenować nasze hucuły,\nprowadzić je podczas zawodów. Jednak\nnie wszystkie konie mają predyspozycje do rywalizacji i sportu – opowiada\ndalej Kornelia. Szczególnie lubię trenować z końmi sztuczki typu – ukłon,\nstawanie dęba na komendę z ziemi\ni w siodle. Nasze konie, szczególnie\nOpoka i Suprima są bardzo inteligentne\ni chętne do nauki tego typu – wyraźnie\nsię przy tym bawią. Kiedyś Suprima\nprzyglądała się jak uczyłam Opokę nowego ukłonu i po chwili bez komendy\nsama zaczęła ją naśladować. Czasami\nkłaniają się nam kiedy przychodzimy do\nzagrody albo na pastwisko – robią to bez\nkomendy, tak po prostu”.\nHodowlę współprowadzi od początku p. Stanisław Pelc. To właśnie\nw jego gospodarstwie zamieszkały hucuły. „Dzięki Dziadziowi mamy zagrodzone pastwiska słupkami betonowymi,\nto on wybudował stajnie, zajmuje się sianokosami, motywuje, kibicuje i pomaga\nw wyjazdach na zawody. No i co dnia\ndba o hucułki. Gdyby nie Dziadzio nie\ndoszlibyśmy tak daleko w hodowli” –\nmówi Kornelia. „A hodowla jest rozwojowa. Co roku w naszym gospodarstwie\nwitamy 5 nowych źrebaczków, które po\nodchowaniu przez mamy-klacze znajdują nowe domy w innych hodowlach. Śledzimy ich losy i osiągnięcia. Potomstwo\nnaszych hucułów trenuje w hodowlach\npod Warszawą, Poznaniem, Lublinem.\nDwie klaczki znajdują się w Albigowej\nw gospodarstwie P. Tajchmana - jedna\nz nich, trenowana przez p. Alicję Sobek,\nzostała w ubiegłym roku wiceczempion-\nką. Kilka młodych sprzedanych zostało\ndo rekreacji, a pozostałe jako konie rodzinne”.\nWszyscy czworo mają plany na\nprzyszłość związane z hucułami. „Hodowla hucułów to nasz sposób na życie.\nChcemy rozwinąć działalność hodowli\nw dwóch kierunkach – szkółki jeździeckiej z usługami hippicznymi oraz\nw kierunku sportowym. Chcemy, aby\nnasze konie uczestniczyły w zawodach\ni zajmowały coraz lepsze miejsca – w\nten sposób możemy pokazać prawdziwy\ncharakter hucułów, ich dzielność, odwagę i inteligencję. Część z nich ze względu na swój bardzo spokojny charakter i\nszczególne przywiązanie do człowieka\nświetnie sprawdza się w rekreacji, jazdach rodzinnych i zajęciach hipoterapii.”\nrozmawiała Krystyna Musz-Kisała\nNowi dzielnicowi w gminie Łańcut\nKraczkowa, Sonina, Wysoka\n17 249 03 57\n17 249 03 58\nGłuchów, Kosina, Rogóżno\nJakub Bar w finale Olimpiady Wiedzy\nHotelarskiej w Kołobrzegu\nW dniach 11-14 kwietnia br. w Zespole\nSzkół Ekonomiczno-Hotelarskich w Kołobrzegu odbył się etap centralny VIII Olimpiady Wiedzy Hotelarskiej. Olimpiada\nodbywa się pod patronatem Ministerstwa\nEdukacji Narodowej i Ministerstwa Sportu\ni Turystyki. Organizatorami olimpiady są\ncorocznie: Wyższa Szkoła Gospodarki w\nBydgoszczy, Zespół Szkół Ekonomiczno\n-Hotelarskich w Kołobrzegu i Izba Gospodarcza Hotelarstwa Polskiego.\nW tym roku tematem przewodnim była\n„Historia hotelarstwa”. W finale uczestniczyło 30 najlepszych uczniów, którzy\nzostali wyłonieni w trakcie zmagań w etapach okręgowych, w których brało udział\nokoło 340 uczniów szkół hotelarskich z\nNaszą szkołę w tym roku po raz kolejny reprezentował Jakub Bar, który znalazł\nsię w ścisłej czołówce osób rywalizujących\no tytuł laureata VIII Olimpiady Wiedzy\nHotelarskiej. W ciągu ostatnich pięciu lat\njest to już piąty finalista tej olimpiady z naszej szkoły.\nEtap centralny olimpiady był podzielony na dwa etapy. Pierwszy składał się z\ntestu zawierającego 100 pytań zamkniętych. Drugi etap polegał na obsłudze gości\nw recepcji hotelowej w wybranym języku\nobcym oraz na obsłudze gościa w restauracji hotelowej z zastosowaniem serwisu\nUczestnikom olimpiady zapewniono\nwiele atrakcji m.in.: zajęcia integracyjne,\npokazy i warsztaty gastronomiczne, zwiedzanie hoteli najwyższej kategorii znajdujących się w Kołobrzegu, zwiedzanie zamku w Świdwinie oraz uroczystą kolację w\nPałacu Myśliwskim w Słonowicach.\nBranża hotelarska stanowi prężnie rozwijającą się gałąź gospodarki, a w naszym\nregionie obserwuje się jej dynamiczny\nwzrost. Powstające pensjonaty, gospodarstwa agroturystyczne, hotele i restauracje\ngenerują miejsca pracy. To ważne dla absolwentów szkół hotelarskich by po zakończeniu edukacji znaleźli prace zgodną ze\nswoim wykształceniem. Jesteśmy dumni,\niż kształcimy młodzież, która dzięki swojej\nwiedzy, pracy i zaangażowaniu będzie brała czynny udział w rozwoju hotelarstwa.\nAbsolwenci naszej szkoły to młodzi ludzie\nwyróżniający się przedsiębiorczością, po-\nmysłowością i wielką pasją. To właśnie\nte cechy charakteru są właściwe dla ludzi\nDo olimpiady ucznia przygotowały:\nJolanta Zebzda – nauczycielka przedmiotów hotelarskich, Berenika Gdula – nauczycielka języka angielskiego oraz Lidia\nSękowska – nauczycielka przedmiotów\ntekst i fot. Jolanta Zebzda\nPodkarpackie Forum Kobiet\nZ okazji Dnia Kobiet 12 marca br. odbyło się XII Podkarpackie Forum Kobiet\nWiejskich w Gminnym Ośrodku Kultury\nw Błażowej. Organizatorami spotkania\nbyli prezes Podkarpackiej Izby Rolniczej,\nprezes Wojewódzkiego Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych oraz\nXII Forum zgromadziło około 220\nuczestników, a były to członkinie Kół\nGospodyń Wiejskich, członkinie Podkarpackiej Izby Rolniczej, przedstawiciele\nwładz samorządowych i innych instytucji\n10-cio osobowa grupa członkiń KGW.\nOtwarcia forum dokonał Stanisław\nBartman prezes PIR oraz Jerzy Kocój burmistrz Błażowej.\nW części oficjalnej dokonano wręczenia odznaczeń. Odznaczenie „Zasłużony\ndla Kultury Polskiej” otrzymała malarka\nludowa z Medyni Głogowskiej Janina Jurek. Odznaczenie „Zasłużony dla Kółek\nRolniczych” otrzymała przewodnicząca\nKGW Markowa Maria Szpunar natomiast\nodznakę Świętego Izydora Oracza otrzymała Zofia Wawrzaszek przewodnicząca\nKGW Rakszawa Mościny.\nReferat okolicznościowy „Lecznictwo\nuzdrowiskowe – pobyty profilaktyczne\ni lecznicze” wygłosiła Joanna Bukowczyk\ndyrektor Centrum Rehabilitacji Rolników\nKRUS w Horyńcu – Zdroju.\nW części artystycznej wystąpiły zespoły taneczne z kapelą z Iwierzyc.\nW dyskusji goście podkreślali ważną\nrolę Kół Gospodyń Wiejskich w roku jubileuszowym 150 –lecia powstania i działalności tej kobiecej organizacji.\nPrzew.Wojewódzkiej Rady KGW\nDrogi w Handzlówce oznakowane\nW marcu br. zakończyło się znakowanie dróg i przysiółków w Handzlówce. Na\nterenie sołectwa zabetonowano 25 słupków z 32 tablicami, na których zamieszczono potoczne i historyczne nazwy dróg.\nHandzlówka jest pierwszym sołectwem\nw powiecie łańcuckim, w którym zrealizowano tego typu zadanie.\nFundację Banku Zachodniego WBK, a za\nrealizację odpowiadał samorząd wiejski\n16 Głos Gminy Łańcut\nHandzlówki wraz z uczniami i nauczycielami miejscowego gimnazjum. Znakowaniu dróg przyświecały trzy cele: zaangażowanie młodzieży w działalność na rzecz\nsołectwa, upowszechnianie wiedzy o sołectwie (nazwy dróg są związane z historią\nwsi), ułatwienie kierowcom poruszanie się\nZadanie jest częścią większego projektu pt. „Młodzi dla Handzlówki”. Realizacja drugiego etapu rozpocznie się w maju.\nUczniowie zamalują betonowe przystanki\ntekst i fot. Jakub Czarnota\n„Święcone Jajko” handzlowskich seniorów\n10 kwietnia 2016 r. w świetlicy\nOśrodka Kultury w Handzlówce odbyło\nsię świąteczne spotkanie Klubu Seniora,\nktóre rozpoczęła Danuta Kuśta – przewodnicząca, witając wszystkich i składając gorące życzenia, po czym podzielono się święconym jajkiem. Tradycyjnie\nspotkania te uświetniają swym akompaniamentem Ryszard Kisała oraz Tadeusz\nSzpunar, dzięki którym jest możliwość\nwspólnego śpiewania. Gościnnie wystąpił Dziecięcy Zespół Wokalny działający przy Ośrodku Kultury prowadzonym\nprzez Łukasza Szala. Miła atmosfera\noraz wspólne rozmowy to najważniejszy\ncel spotkań Klubu. Wszystkich chętnych\nBALAWENDER BARBARA, fot. archiwum\nWarsztaty z EKOSKOPEM w Cierpiszu\nW lutym bieżącego roku grupa trenerów z EKOSKOPu przeprowadziła „zimową” serię warsztatów w ramach projektu „Alarm dla bioróżnorodności”.\nKażde warsztaty wzbudzały duże zainteresowanie naszych uczniów. Tak było\ni tym razem. Uczniowie z zapałem oddali się pracy badawczej i pod kierunkiem\nspecjalistów pogłębiali wiedzę z zakresu\nbiologii oraz ekologii. Zdobywali nowe\nwiadomości i umiejętności oraz doskona-\nlili umiejętność posługiwania się sprzętem\nWszyscy zgodnie oceniali zajęcia\njako ciekawe, z entuzjazmem opowiadali\no swoich odkryciach naukowych.\nTrenerzy w atrakcyjny sposób przekazywali wiedzę, łącząc zabawę z nauką.\nPrzeprowadzone były także zajęcia\npt „Jeż swój zwierz” , które dostarczyły\nuczniom wiele cennych informacji o życiu\ntych sympatycznych ssaków tak pospoli-\ncie występujących na naszym terenie.\nUczniowie otrzymali również praktyczne\nwskazówki jak pomóc tym zwierzętom\nw różnych sytuacjach zagrażających ich\nZajęcia, jak zawsze, były bardzo interesujące, a przekazywana w atrakcyjny\nsposób wiedza trafiała do serc i umysłów\nSpotkanie z myśliwymi w Cierpiszu\nUczniowie ZS w Cierpiszu od kilku\nlat współpracują z kołem łowieckim „Rogacz”. Jesienią ubiegłego roku włączyliśmy się w akcję zbiórki żołędzi. Chociaż\nkonkurs ogłoszono stosunkowo późno\ni pogoda niezbyt sprzyjała wypadom do\nlasu, jednak udało się zebrać około 30 kg\nNajbardziej aktywni uczniowie otrzymali nagrody w postaci pięknych albumów zwierząt oraz słodycze. Ku naszemu zaskoczeniu Zarząd Koła obdarował\nwszystkie dzieci słodkimi upominkami. Na\npodsumowanie tej akcji zaproszono profesora Uniwersytetu Rzeszowskiego Marka\nKoziorowskiego, który barwnie opowiadał\no ochronie dzikiej przyrody, dokarmianiu\nzwierzyny w okresie zimowym oraz gospodarce łowieckiej mającej na celu przywracanie równowagi w przyrodzie. Wspomniał również o pięknej tradycji jaką jest\ngwara myśliwska, która jest zrozumiała\nSpotkane z myśliwymi było ciekawą\nlekcją przyrody i przebiegało w miłej atmosferze. Dzieci z zainteresowaniem słuchały opowieści myśliwych.\nWspółpraca z WKŁ „Rogacz” będzie\nnadal kontynuowana. W najbliższym czasie sekretarz Koła p. Józef Bożek zapowia-\nda organizację wielu atrakcyjnych konkursów i akcji. Dziękujemy Zarządowi WKŁ\n„Rogacz” za organizację spotkania oraz\nnagrody i upominki dla uczniów.\nALICJA SROKA, fot. archiwum\nPod takim hasłem 22 marca br. w Szkole Podstawowej im. Anny Jenke w Rogóżnie odbył się XIV Powiatowy Konkurs\nRecytatorski Poezji poświęcony Patronce.\nDo konkursu w kategorii recytacja, piosenka, inscenizacja i praca plastyczna przystąpiła rekordowa liczba uczestników - 195\nuczniów z 36 szkół powiatu łańcuckiego\ni zaprzyjaźnionych placówek z Jarosławia,\nPrzeworska, Radymna, Manasterza, Gorliczyna, Pawłosiowa, Cieszacina, Wielki,\nPantalowic, Grzęski, Studzianu, Sieteszy,\nTryńczy oraz szkoły noszące imię Anny\nJenke z Adamówki i Błażowej. Dyrektor\nszkoły Janina Fudali rozpoczynając konkurs powitała wszystkich. W tym roku\nprzypada 95 rocznica urodzin i 40 rocznica\nśmierci Anny Jenke.\nPatronka szkoły licznie zgromadziła\nnie tylko uczestników konkursu, ale również sympatyków i zaproszonych gości.\nSwoją obecnością zaszczycili nas O. Józef Witko – franciszkanin z Sekretariatu\nEwangelizacji w Krakowie, S. Bernadeta\nLipian – postulator procesu beatyfikacyjnego Anny Jenke, Barbara Pilawa-Kraus –\nwicestarosta, Renata i Jerzy Tumidajscy wizytatorzy KO oddział w Przemyślu, Ewa\nDziaduś – prezes Towarzystwa Przyjaciół\nAnny Jenke wraz z przedstawicielami, ks.\nFranciszek Dziedzic, Teresa Skomra i Józef Rzepka – uczniowie Anny, Stanisław\nSacała – radny Gminy Łańcut, Jan Kiełb\n– sołtys wsi Rogóżno, Aleksandra Henclik\n– przewodnicząca Rady Rodziców. Po zakończeniu przesłuchań uczestnicy obejrzeli\nwystawę nadesłanych na konkurs prac plastycznych obrazujących działalność Anny,\nwysłuchali też ciekawych wspomnień ks.\nFranciszka Dziedzica z Rzeszowa o swojej\nW tym czasie komisja konkursowa, w\nskład której weszli Danuta Pado – aktor-\nka WDK w Rzeszowie oraz nauczyciele\npoloniści, muzycy i plastycy, wyłaniała\nzwycięzców. Zadanie to okazało się trudne, gdyż poziom prezentacji był wysoki i\nwyrównany. Ks. Tadeusz Biały przewodniczący komisji przedstawił werdykt jury\ni wręczył nagrody. W kategorii recytacja\nSP: I miejsce Aleksandra Kulikowska (SP\nS. Niepokalanki Jarosław) i Miłosz Ziemiański (SP 3 Przeworsk), II miejsce Marcelina Giemza (SP 2 Łańcut) i Aleksandra\nKról (Handzlówka), III miejsce Sabina\nBujny (SP 2 Przeworsk) i Monika Harpula\n(Rogóżno), wyróżnienia: Filip Gawron (SP\n2 Łańcut), Aleksandra Bożek i Borys Winiarczyk (SP 4 Łańcut), Ksenia Niemczak\n(Wysoka), Julia Jakubowska, Aleksandra\nKiełb, Bartłomiej Kiełb (Rogóżno), Karolina Szal (Głuchów), Patrycja Szpytma\n(Markowa), Paulina Marek (SP 3 Łańcut),\nMagdalena Dąbek i Daria Szynal (SP 1\nPrzeworsk), Nikola Cisek (Węgliska),\nMałgorzata Drabik i Aleksandra Uchman\n(SP 3 Przeworsk), Aleksandra Kuźniar\n(Handzlówka), Karolina Kramarz (Krzemienica), Radosław Fergisz (Brzóza Stadnicka), Otylia Hycka (Sonina), Sylwester\nLeja (SP 2 Przeworsk), Patrycja Wójcik\n(Pantalowice) Bartosz Strumski (SP 11 Jarosław), Patrycja Rycaj (Albigowa); w kategorii recytacja gimnazjum: I miejsce\nKamila Chlastawa (Radymno), II miejsce\nMarcelina Wilczek (S. Niepokalanki Jarosław), III miejsce Katarzyna Wiśniowska\n(Gorliczyna), wyróżnienia: Maciej Bącal\n(Kraczkowa), Aleksandra Uchyra (Manasterz), Aleksandra Kowal (Błażowa),\nZuzanna Jarosz (Gorliczyna). W kategorii piosenka: I miejsce Maria Wojnarowicz (SP 1 Przeworsk), II miejsce Kacper\nSzczepański (Głuchów), III miejsce Wiktoria Ruchała (SP 2 Przeworsk) i Dominika Wierzbińska (Białobrzegi), wyróżnienia\nKsenia Niemczak (Wysoka), Emilia Warchół, Katarzyna Petynia (Manasterz), Aleksandra Bożek (SP 4 Łańcut); w kategorii\ngimnazjum soliści: I miejsce Szczepan\nGóral (Dąbrówki), II miejsce Julia Markowska (Studzian), wyróżnienie Patrycja\nZając (Manasterz), w kategorii zespoły:\nI miejsce Gimnazjum Sióstr Niepokalanek\nw Jarosławiu, II miejsce Gimnazjum w\nManasterzu, wyróżnienie duet z Adamówki. W inscenizacji: I miejsce SP Rogóżno,\nII miejsce SP nr 11 Jarosław, III miejsce\nPantalowice, zaś wyróżnienie Gimnazjum\nw Adamówce. W pracach plastycznych\nprzestrzennych: I miejsce Konrad Stefanowicz, II miejsce Monika Harpula,\nIII miejsce Bartłomiej Kiełb i Mateusz Hnat;\nw pracach płaskich: I miejsce Maria Filip\n(Żołynia) i Wiktoria Gradowicz (Żeglce),\nII miejsce Julia Jakubowska (Rogóżno)\ni Natalia Szczepańska (Kosina), III miejsce\nRóża Słysz (Rogóżno) i Patrycja Dubiel\n(Krzemienica), wyróżnienia: Zuzanna Jurga (Mrowiny), Natalia Karaś (Gorliczyna),\nKacper Pelc (Sonina), wśród gimnazjalistów: I miejsce Kamila Pilch (Siedleczka) i Karolina Nakonieczna (Adamówka),\nII miejsce Justyna Dubeńska (Adamówka)\ni Karolina Wiśniewska (Kosina), III miejsce Nina Siry (Adamówka), wyróżnienie:\nGabriela Skawina (Albigowa). Laureaci\ni wyróżnieni otrzymali nagrody książkowe\n„ Piękna młodość” i statuetki z podobizną\nAnny Jenke, a każdy uczestnik dyplom za\nudział i pamiątkową książkę „Życie Ewangelią” oraz publikację poświęconą Służebnicy Bożej „Żyła wśród nas” s. Bernadety\nLipian. Spotkanie wokół Słonecznej Skały\nzakończyło się modlitwą o beatyfikację Patronki szkoły i kapłańskim błogosławieństwem\nPełnić służbę całym życiem\n10 lutego 2016 r. w Szkole Podstawowej w Rogóżnie odbył się XIV Powiatowy Konkurs Wiedzy o Annie Jenke „Pełnić służbę całym życiem”. W tym roku\npo szkolnych eliminacjach do zmagań\nkonkursowych przystąpiło 80 uczniów\nklas IV-VI szkół podstawowych oraz I-III\ngimnazjum z powiatu łańcuckiego oraz\nz Jarosławia, Przeworska, Radymna, Manasterza, Ujeznej, Adamówki, Studziana\ni Żeglec/k. Krosna.\nDyrektor szkoły przedstawiła przybyłych gości, a byli wśród nich ks. Antoni Michno – wykładowca pedagogiki\n18 Głos Gminy Łańcut\nw Wyższej Szkole Zawodowej w Krośnie,\nks. Zbigniew Malec – proboszcz parafii\nw Rogóżnie, Andrzej Szczepański – radny\nGminy Łańcut, Maria Siara – przedstawicielka Towarzystwa Przyjaciół Anny Jenke\nz Jarosławia, Grażyna Czarny – kierownik\nOśrodka Kultury w Rogóżnie, Jan Kiełb\n– sołtys wsi Rogóżno oraz rodzice wraz\nz przewodniczącą Rady Rodziców Aleksandrą Henclik.\nW zasadniczej części konkursu uczestnicy odpowiadali pisemnie na pytania dotyczące życia i działalności Anny Jenke\nna podstawie książki s. Bernadety Lipian\n„Życie Ewangelią”. W tym czasie nauczyciele-opiekunowie wysłuchali wykładu\nks. Antoniego Michno nt. „Autorytet wychowawcy i nauczyciela w zmieniającej\nsię rzeczywistości”. Następnie wszyscy\nzebrani obejrzeli spektakl teatralny „Błogosławieni miłosierni” w wykonaniu\nuczniów SP w Pawłosiowie przygotowany\npod kierunkiem Marii Węgrzynowskiej.\nPo obiedzie był czas na wspólne śpiewanie piosenek religijnych wraz zespołem\nwokalno-instrumentalnym z Rogóżna przy\nakompaniamencie Małgorzaty Orłoś.\nPo ocenie prac konkursowych przez\nkomisję przewodniczący ks. Daniel Odor\nogłosił werdykt jury. Wyniki przedstawiają\nsię następująco: kategoria szkoła podstawowa: I miejsce – Monika Harpula (Rogóżno), II miejsce – Gabriela Niemczak\n(Wysoka), III miejsce – Róża Słysz (Rogóżno); wyróżnienia: Julia Henclik (Rogóżno), Zuzanna Podolec (Wysoka), Aleksandra Kiełb (Rogóżno), Gabriela Ruszel\n(Kraczkowa), Amelia Hałys (Manasterz),\nMiłosz Tomaszek (Rogóżno), Katarzyna\nWilczak (Zalesie), Patrycja Markowska\n(Studzian), Bartłomiej Kiełb (Rogóżno),\nDominika Stecko (SP 3 Przeworsk), Monika Szczepańska (Głuchów), Aleksandra\nFus, Agata Ślimak (SP 1 Białobrzegi), Weronika Golenia, Mateusz Hnat (Rogóżno),\nNatalia Panek (Kraczkowa), Patrycja Pelc\n(SP 3 Przeworsk), Zofia Rutkowska (Manasterz); w kategorii szkół gimnazjalnych\nlaureatkami zostały uczennice z Adamówki: I miejsce - Sandra Kopko, II miejsce\n- Katarzyna Zwolińska, III miejsce - Nina\nSiry., wyróżnienia: Aleksandra Uchyra\n(Manasterz), Paulina Mac (Adamówka),\nAnna Hojło (Studzian), Karolina Kapuścińska ( Jarosław), Maria Słyś (Studzian).\nLaureatom i wyróżnionym zostały\nwręczone dyplomy i nagrody książkowe\noraz zdjęcia Anny Jenke w ramkach wraz\nz modlitwą o Jej rychłą beatyfikację.\ndyplomy za udział i książki „Żeby zrozumieć człowieka” s. Bernadety Lipian.\nPo wspólnym śpiewie wyrażającym radość ze spotkania i błogosławieństwie kapłana nastąpiło zakończenie tegorocznego\nkonkursu wiedzy o Annie Jenke.\nBARBARA KIEŁB, fot. Mariusz Łuc\nWarsztaty w kraczkowskim przedszkolu\nW dniach 25-29 stycznia 2016 r.\nw Przedszkolu Publicznym w Kraczkowej\nodbyły się międzynarodowe warsztaty pt.\n„Przygotowanie tradycyjnych dekoracji na\nBoże Narodzenie i Wielkanoc”. Warsztaty\nto jedno z działań w ramach realizowanego\nprzez nasze Przedszkole projektu FLAG\n– Dookoła świata z małymi odkrywcami\nw ramach unijnego programu Erasmus+.\nUdział w nich wzięli nauczyciele z naszego przedszkola oraz przedszkoli i szkół\npartnerskich ze Szkocji, Bułgarii, Słowacji, Francji i Włoch.\nPrzygotowania rozpoczęliśmy kilka\nmiesięcy wcześniej: program pięciodniowych warsztatów, przygotowanie przedszkola i przygotowanie dzieci to długotrwały proces. Dzieci powitały gości\nw ich narodowych językach: słowackim,\nbułgarskim, francuskim, włoskim i angielskim. Przedstawiły nasze tańce narodowe,\noprowadziły po przedszkolu i pokazały\nwystawę pt. Europa – mój dom. Następnie,\nnawiązując do tematyki szkolenia, przedstawiły Jasełka. Również ks. proboszcz\nMieczysław Bizior w kościele parafialnym\nw Kraczkowej przygotował i zaprezentował dla gości wystawę z pamiątkami po\nŚwiętym Janie Pawle II.\nPo powitaniu rozpoczęły się warsztaty. Rozpoczęliśmy od części teoretycznej, w którą wprowadzili nas pracownicy\nMuzeum Etnograficznego w Rzeszowie.\nZwiedziliśmy następnie fabrykę bombek\nchoinkowych w Nowej Dębie i wystawę\nKrakowskich Szopek. Kolejne dni spędziliśmy na działaniach warsztatowych.\nWszystkim uczestnikom bardzo spodobała się metoda Doroty Dziamskiej. Na zakończenie przedstawiciele z każdego kraju prezentowali i uczyli innych typowych\nozdób ze swoich krajów.\nPięć dni szybko minęło. Na zakończenie otrzymaliśmy certyfikaty i wszyscy\nz nowymi doświadczeniami, wrócili do\nswoich miejsc pracy. Nauczyciele z naszego przedszkola poznane techniki i pomysły już wykorzystali w swojej pracy przed\nDziękujemy za pomoc w organizacji\nnaszych warsztatów p. wójtowi, dyrekcji\ni pracownikom CKGŁ, ks. proboszczowi\nMieczysławowi Biziorowi, a także rodzicom, którzy pomogli nam między innymi\nJOLANTA MAGNOWSKA, fot. archiwum\nPasja rodzi sukces: Olga, Zuzia i ….rolki\nDrogi do różnie pojętego sukcesu, borykanie się z przeciwnościami, odnajdywanie\n“swojego przeznaczenia” to najistotniejsze\nzadanie każdego młodego człowieka, bo\ntylko wtedy sukces jest w zasięgu rąk.\nZ pewnością nie każdy wie, że jeżdżenie na rolkach to nie tylko przyjemność,\nale też i ciężka praca. Praca, która angażuje wiele grup mięśni oraz umysł, która\nćwiczy siłę fizyczną i psychiczną, koncentrację, wytrzymałość, wytrwałość, skupienie, siłę woli, precyzję i wiele innych cech.\nTak właśnie wygląda specyficzna jazda na\nrolkach, zwana freestyle.\n„Rzeszowska rolkarka Klaudia Hartmanis okazała się najlepsza na świecie\npodczas Slalomowego Pucharu Świata\nw Paryżu w 2015 r.\nZawody w stolicy Francji odbyły się\nw dniach 18-19 lipca. Wzięło w nich udział ok. 160\nzawodników z całego świata. – To jedna z najważniejszych imprez rolkowych na\nświecie – mówi 20-letnia\nKlaudia Hartmanis: - Freestyle to nowa dyscyplina,\nliczy sobie zaledwie kilka\nlat. Choć zdobywałam już\nmedale mistrzostw świata i Europy, nawet w moim\nmieście Rzeszowie niewiele osób mnie kojarzy. Mało\nkto jest w stanie wyobrazić\nsobie, na czym polega sport,\nktóry uprawiam. O Freestyle’u - są trzy konkurencje classic, battle i speed slalom - polegające\nna wykonywaniu ewolucji między kubeczkami ustawionymi w linii prostej w odległości 50, 80 lub 120 cm od siebie. Należy\nefektownie przejechać między kubeczkami.\nLiczą się tempo, synchronizacja ruchów\ni wrażenie artystyczne. Trochę jak w łyżwiarstwie figurowym.”\nKlaudię i jej koleżankę, Magdę, oglądaliśmy 12 czerwca 2013 r. w Zespole\nSzkół w Soninie. Zaproszone do szkoły\nprzez Wojciecha Kamińskiego dziewczyny przedstawiły wówczas pokaz swoich\nrolkarskich umiejętności i nie pozostało\nto bez odzewu. Ich jazda sprawiła, że również wśród naszych uczniów rozwinęło się\nzainteresowanie tą nietypową dyscypliną\nsportu i uprawiają ją dwie uczennice II\nklasy gimnazjum: Olga Twardy i Zuzia\nStrzępka. Wychodząc ze szkoły wielokrotnie widziałam jak Olga systematycznie i konsekwentnie rozstawia plastikowe\nkubeczki na szkolnym boisku i jeździ na\nrolkach ćwicząc. Od pewnego czasu dołączyła do niej Zuzia i teraz wspólnie pracują nad swoimi umiejętnościami. Jeśli nie\n20 Głos Gminy Łańcut\npozwala na to aura, dziewczyny ćwiczą na\nszkolnym korytarzu i w sali gimnastycznej.\nTo zasługa i sukces nie tylko tych uczennic, ale i ich rodziców, którzy pomagają\nw pasji, kupują sprzęt, wożą na zajęcia,\nzawody, pomagają, a przede wszystkim\nwspierają je, nie krytykując oryginalnej i\nrzadkiej pasji. Gratuluję Oldze i Zuzi oraz\nrodzicom, życząc wielu nagród, sukcesów\ni zdobycia najwyższego lauru.\nOlga Twardy – uczennica klasy II\nGimnazjum im. kpt. Wacława Nycza w\n- Jak nazywa się jazda na rolkach i osoba,\nktóra to robi?\n- Dyscyplina, którą trenuję nazywa się Freestyle Slalom, natomiast osoba jeżdżąca\nslalom to rolkarz freestyle’owy.\n- Od ilu lat jeździsz na rolkach?\n- Na początku jeździłam rekreacyjnie jak\nwiększość osób, a zaczęło się to w przedszkolu, czyli 9 lat temu. Z czasem coraz\nbardziej ciągnęło mnie do rolek, jeździłam\nczęściej i coraz lepiej. Później zobaczyłam\nFreestyle Slalom i teraz nie mogę sobie\nwyobrazić dnia bez rolek.\n- Skąd wzięła się taka pasja?\n- Zamiłowanie do rolek miałam właściwie\nodkąd pamiętam. Kilka lat temu w naszej\nszkole był pokaz jazdy Freestyle Slalom,\nwłaśnie wtedy wszystko się zaczęło. Szukałam informacji o tym, oglądałam mnóstwo filmików, szukałam ludzi, którzy coś\nwięcej o tym wiedzą lub to trenują. Zaczęłam próbować, na początku słabo wychodziło, ale się nie poddawałam. Jeździłam\ncoraz trudniejsze tricki, wraz z tym rosła\n- Gdzie po raz pierwszy zobaczyłaś jazdę\n- Rolki po raz pierwszy zobaczyłam\nw swoim domu, były to rolki mojej starszej\nsiostry. Na nich właśnie zaczynałam swoją\nprzygodę z jazdą. Do jazdy Freestyle’owej\nprzekonałam się po jakimś czasie od po-\nkazów w szkole, ponieważ początkowo\nwydawało mi się to bardzo trudne. Metodą\nprób i błędów nauczyłam się podstaw, później było i jest coraz ciężej.\n- Samo jeżdżenia na rolkach jest dużą przyjemnością, ale wykonywanie tych figur to\nduża sztuka, jak długo ćwiczyłaś je, aby\ndojść do takiej wprawy?\n- Sama nauka tricków zazwyczaj nie zajmuje dużo czasu, gorzej jest ze zrobieniem\nich ładnie, szybko i płynnie. Doskonalenie umiejętności zabiera naprawdę dużo\nczasu, ale nie można się nigdy poddawać.\nPodstawowe tricki możemy opanować\nw bardzo krótkim czasie, w godzinę możemy nauczyć się nawet kilku ewolucji.\nPóźniej zaczynają się schody, wchodzimy\nw tricki kręcone, siadane, wheelingowe (na\njednym kółku - pierwszym lub ostatnim),\nitd. Wtedy nauka zajmuje\nwięcej czasu, jednej rzeczy\nmożemy uczyć się nawet kilka miesięcy.\n- Ile czasu poświęcasz na jazdę na rolkach?\n- Staram się spędzać jak\nnajwięcej wolnego czasu na\nrolkach. Dzięki dyrektor naszej szkoły w okresie jesieni\ni zimy możemy jeździć na\n3 razy w tygodniu po około\n3-4 godziny. Jeśli jeździmy na zewnątrz, staramy\nsię wychodzić na treningi\ncodziennie i jeździć po 2-4\ngodziny. W ciepłe weekendy\npotrafimy spędzać całe dnie\n- Kto Cię trenuje?\n- Przez długi okres czasu jeździłam na zajęcia do Szkółki Rolkowej Wodzu, gdzie\nmiałam zajęcia indywidualne z trenerką.\nW tej chwili uczę się sama, staram się też\njeździć do Rzeszowa na treningi Szkółki,\nwtedy jeździ dużo osób, pomagamy sobie,\npokazujemy nowe rzeczy.\n- To chyba nie jest tani sport, potrzebujesz\nspecjalnych rolek do swojej jazdy?\n- Na początku nie są nam potrzebne jakieś\nbardzo dobre rolki, dopiero gdy zdecydujemy się na jazdę Freestyle’ową możemy\nzainwestować w lepszy sprzęt. Niestety,\nrolki i części nie są jedynym wydatkiem.\nWyjazdy na zawody, wpisowe również\nmusimy sami opłacać.\n- Która z trzech konkurencji jest Twoją ulubioną?\n- Na zawodach zazwyczaj możemy startować w 5 konkurencjach, czyli Speed - chodzi o to, żeby przejechać jak najszybciej tor\n20 kubeczków ustawionych w równej linii\nw odległościach 80 cm, Battle - czyli bitwa\nna tricki, każdy zawodnik ma pokazać jak\nnajwięcej rzeczy w trakcie 2 przejazdów\npo 30 sekund, w finałach 3 przejazdy po\n30 sekund i Best Trick czyli nasz najlepszy\ntrick, na pokazanie go mamy również 30\nsekund, Classic - około 2-minutowy układ\ndo wybranej przez nas muzyki , High-Jump\nczyli skok nad tyczką oraz Slajdy - są to\nzaawansowane techniki hamowania. Osobiście startuję tylko w trzech z nich, czyli\nw Battle, Speed oraz Classic. Moją ulubioną jest Classic, ponieważ czuję się pewnie\njadąc do wybranej muzyki i z naprawdę\ndobrze przygotowanym przejazdem.\n- Jakie cechy musiałaś w sobie doskonalić,\naby zdobywać nagrody?\n- Żeby startować w zawodach i trenować\nmusiałam nie myśleć o tym, że może się\ncoś nie udać, że mogę mieć siniaki czy\nzadrapania, po prostu nie mogę się poddawać. Wytrwałość w dążeniu do celu jest\nważną cechą, gdyby nie ona zamiast treningu leżałabym pewnie na fotelu przed telewizorem lub komputerem. Dzięki tej jeździe poznałam bardzo dużo wspaniałych\nludzi, zawiązałam przyjaźnie i nauczyłam\nsię między innymi, że z marzeń się nie rezygnuję dopóki ich nie spełnimy.\n- Imponujesz mi Olga swoją dojrzałością i wytrwałością, myślę, iż te cechy są\ngwarancją sukcesu i spełniania marzeń, a\nprzede wszystkim wzorem dla rówieśników,\nże warto robić coś dla siebie, mimo, ze czasem ‘jest pod górkę’. Dziękuję za wywiad.\nRzeszów Slalom Battle 2014: Battle Junior -8 miejsce; Mistrzostwa Podkarpacia w jeździe na rolkach 2014: 8 miejsce; Mini Bladecross Warszawa 2014: 7\nmiejsce; Battle Otwock 2015: Battle-13\nmiejsce, Speed Slalom -10 miejsce; Battle\nWarsaw 2015 (zawody na skalę Europy):\nClassic - 8 miejsce, Speed Slalom-8miejsce; Rzeszów Slalom Battle 2015: Classic\n- 7 miejsce, Battle -7 miejsce, Speed Slalom - 9 miejsce; Mistrzostwa Polski Kętrzyn 2015: Classic - 7 miejsce, Battle - 8\nmiejsce, Speed Slalom - 9 miejsce\nZuzanna Strzępka - uczennica klasy II\n- Młodzież ma teraz wiele możliwości na\nspędzanie wolnego czasu, niezbyt często\njest to jakaś forma sportu, dlaczego wybrałaś rolki, a nie np. gry komputerowe?\n- Ja sama kiedyś spędzałam bardzo dużo\nczasu przed komputerem, ale jestem osobą, która nie lubi się nudzić, musiałam\nznaleźć coś co mnie „wciągnie”. Myślałam\nnad różnymi formami aktywności np. rodzajami sztuk walki, tańcem oraz szkołą\nmuzyczną, ale często widziałam Olgę jeżdżącą po boisku właśnie freestyle slalom i\nSpróbowałam i nie żałuje. Znalazłam coś\nczego szukałam, teraz gdy mi się nudzi,\nbiorę moje rolki, słuchawki i trenuje. - Treningi i doskonalenie swoich umiejętności zajmuje Ci chyba sporo czasu. Z czego musisz zrezygnować, aby ćwiczyć?\n- Nie musiałam rezygnować praktycznie z\nniczego, rolki przyczyniły się do tego, że\nmniej czasu spędzam przed komputerem\nczy telewizorem, a poza tym mam lepszą\nkondycję! - Ile czasu poświęcasz na jazdę?\n- Staram się jak najwięcej ćwiczyć, ale jeśli\npogoda nie sprzyja to tylko 3 razy w tygodniu, ponieważ p. dyrektor zezwoliła nam\njeździć po szkolnej sali gimnastycznej, za\nco jesteśmy jej bardzo wdzięczne! Zwykle\ntrenujemy po 3 godziny, po zakończonych\n- Czy to już pasja, czy jeszcze zainteresowanie?\n- Wydaje mi się, że póki co jest to takie główne zainteresowanie, ale czuję, że powoli przeradza się w pasję.\n- Pewnie zdarzają się porażki, nieudane\nprzejazdy, potłuczone kolana - czy to Cię\n- Idealne pytanie dla mnie. Porażka jest\ndla mnie motywacją, by się podnieść i\npoprawić każdy dotychczasowy błąd, bo\ngdybym po pierwszym upadku się poddała, rolki dawno poszłyby w zapomnienie.\nWażne jest by pamiętać, że porażka jest\n- Jak rodzina reaguje na Twoje „rolkowanie”?\n- Na samym początku mama nie była zachwycona, ponieważ zamartwiała się\nnauką, że przestane się uczyć i tak dalej,\nale teraz jest zadowolona że nie spędzam\nkażdej wolnej chwili przed komputerem\ni wspiera mnie jak tylko może.\n- A co na to rówieśnicy? Podziwiają czy\nkrytykują? Może jesteście dla nich inspiracją?\n- Znajomi raczej są obojętni, ale rzadko zdarza się, że przechodząc obok\nmiejsca w którym akurat trenujemy nie zwrócą uwagi na naszą jazdę.\n- Czy startowałaś już w jakichś zawodach?\n- Nie startowałam jeszcze w żadnych zawodach, ponieważ nie czułam się na siłach,\nale planuję wziąć udział w Battle Otwock\n- A jaki masz pomysł na siebie w przyszłości? Czy to będzie coś z rolkami?\n- Jeśli chodzi o zawód zawsze myślałam\no kierunkach humanistycznych, ale cokolwiek by to nie było, rolki jako hobby/\nzainteresowanie zostaną ze mną na długo.\n- Dziękuję za rozmowę i życzę wielu sukcesów w przyszłości, Zuziu gratuluję zaangażowania i twórczej pasji w doskonaleniu\nSwoją determinacją, pracą, uporem i talentem promują najważniejsze wartości,\nktóre powinny być wzorem dla ich rówieśników. Poprzez realizowanie swoich pasji, pokazują jak można kształtować swoją\nosobowość, rozwijać zainteresowania, doskonalić swój rozwój. Wystarczy chcieć,\nzobaczyć co znajduje się obok komputera,\ntelefonu czy tabletu. Jak one: Olga i Zuzia.\nPodziwiam zainteresowanie, siłę\nwoli, zapał i pracę, którą dziewczyny\nwłożyły w nabycie i doskonalenie swoich\numiejętności. Wierzę, że zaangażowanie\nprzełoży się na laury i nagrody oraz dostarczy wielu wspaniałych chwil. Myślę,\nże Olga i Zuzia są wzorem dla rówieśników, dowodem, że do sukcesu prowadzą\nmałe kroki, a przede wszystkim wytrwała\ni systematyczna praca. Wszelkie niepowodzenia zaś należy pokonywać pamiętając\nsłowa patrona kpt. Wacława Nycza: „Kiedy już wątpisz w siebie, spróbuj jeszcze\nraz… Potem jeszcze raz”.\nJOANNA GRZELIŃSKA, fot. archiwum\nSzansa na siłownię plenerową w Handzlówce\nHandzlówka została zgłoszona do konkursu Nestle pt. „NESTLE poRUSZA POLSKĘ”. Firma sfinansuje zakup i montaż 16\nsiłowni plenerowych w Polsce (po jednej w\nwojewództwie) tym, którzy wygrają głosowanie internetowe. Siłownia mogłaby\npowstać przy Ośrodku Kultury w Handzlówce. Byłaby to pierwsza taka siłownia\nw gminie. Jeśli taka siłownia będzie cieszyć się zainteresowaniem niewykluczone,\nże powstaną następne. Zachęcamy miesz-\nkańców gminy Łańcut do wsparcia inicjatywy jak również do podejmowania podobnych inicjatyw w innych miejscowościach.\nGłosowanie potrwa do 6 lipca br. Gosować\nmożna na stronie: https://www.nestleporusza.pl/glosowanie\nW siłowniach od Nestlé znajdzie się 9\nurządzeń, takich jak: surfer i twister; orbitrek i biegacz; wioślarz; poręcze i podciąg nóg; rower i jeździec. (iw)\nSkrzydlate sukcesy w Soninie\n22 stycznia 2016 r. naszą szkołę\nodwiedzili Tomasz Chodyra i Maciej\nMazur, reprezentanci Polski w Mistrzostwach Świata Red Bull Papers\nWings – zawodach w puszczaniu papierowych samolotów. Zawody odbywają się co trzy lata w Salzburgu,\nw Austrii. Eliminacje do nich przeprowadzano na terenie trzynastu największych ośrodków akademickich\nw Polsce. Rywalizacja została rozegrana między innymi na: Politechnice Warszawskiej, Uniwersytecie\nJagiellońskim, Pomorskim Uniwersytecie Medycznym oraz Politechnice\nRzeszowskiej. Łącznie wzięło w niej\nudział blisko tysiąc pilotów. Trójka najlepszych reprezentowała nas\nw światowych mistrzostwach, gdzie\nrywalizowała ze zwycięzcami z ponad\n70 krajów. Finał odbył się we wspaniałym Hangarze-7, domu historycznej już grupy akrobacyjnej - „Flying\nBulls” i zarazem muzeum lotnictwa. W 2015 r. Polskę reprezentowali\nm. in. Maciej Mazur i Tomasz Chodyra, którzy podzielili się swoimi\nprzeżyciami i wiedzą z uczniami Zespołu Szkół w Soninie. Opowiadali\no swoich przygodach z lotnictwem,\nktóre rozpoczęły się w dzieciństwie\nod składania papierowych samolotów, a skończyły na zdobyciu tytułu\nmistrzów świata. Demonstrowali jak\nzłożyć samolot z papieru i wprowadzić go w ruch, aby leciał jak najdalej\ni jak najdłużej. Wszystkie samoloty\nstartujące w zawodach muszą być\nwykonane z kartki papieru formatu\nA4 o gramaturze nie większej niż 100\ngramów oraz muszą być wykonane\nna miejscu rozgrywania zawodów.\nWyjątkiem jest kategoria akrobatyki lotniczej - konstruktorzy biorący\nw niej udział mogą wykorzystać\npapierowe samoloty zbudowane\nwcześniej przy użyciu dowolnych\ntechnik budowy, takich jak klejenie,\nzszywanie czy cięcie. Ewolucje wykonane przez samolot są następnie\noceniane przez sędziów. p. Tomasz\njest mistrzem w akrobatyce lotniczej,\nlot jego samolotu zyskał maksymalną ilość punktów na Mistrzostwach\nŚwiata. Nasi uczniowie również próbowali swoich sił. Pod kierunkiem\nmistrzów składali samoloty i wzięli\n28 stycznia 2016 r., w Zespole\nSzkół w Soninie gościliśmy dru-\nżynowego wicemistrza świata w lotnictwie szybowcowym, Marka Niewiadomego, dwudziestodwuletniego studenta Wydziału Budowy Maszyn\ni Lotnictwa Politechniki Rzeszowskiej. Do naszej\nszkoły przybył w towarzystwie dyrektora Aeroklubu Rzeszowskiego, Andrzeja Marszałka. Opowiadał nam o swojej pasji, która zrodziła się jeszcze\nw dzieciństwie, kiedy to p. Marek, jako dziesięciolatek, obserwował z wielkim przejęciem szybowce i samoloty, zniżające lot nad jego domem, aby\nosiąść na pobliskim lotnisku.\nOjciec, który też kiedyś latał na szybowcach,\nwspierał zainteresowania syna – być może dzięki\ntemu nasz mistrz w tak młodym wieku osiągnął tak\nwiele. Nie tylko nauka opanowania i pilotowania\nszybowca jest przydatna, również znajomość języka angielskiego jest niezbędna do kontaktu z mediami. Aktualnie młody mistrz poza tym, że sam\nsię nadal uczy, pracuje jako wolontariusz kształcąc\nmłodszych kolegów w umiejętnościach pilotażu.\nFakt, że rodzice zawsze wspierali jego nietypowe\nhobby dodawał mu skrzydeł, bo przecież porażki\nzdarzały się niejednokrotnie.\nPan Marek swoją prelekcją, połączoną z prezentacją zdjęć wykonanych podczas Mistrzostw Świata\nw Sydney, uświadomił uczniom, jak ważne jest posiadanie pasji w swoim życiu. Podkreślił, iż Polska\njest szybowcową potęgą świata. Jak powiedział:\n„Często na zawodach oblatujemy kilkusetkilometrowe trasy w pogodzie, w której w wielu miejscach\nnie wyciąga się szybowców z hangaru. Latając\nw trudnych warunkach zdobywa się najcenniejsze\ndoświadczenie”. To doświadczenie jest podstawą\nsukcesu. Za swoje osiągnięcia sportowe nasz gość\nzostał nagrodzony 5 miejscem na Szybowcowych\nMistrzostwach Polski Juniorów w 2015 r. Ukoronowaniem jego zmagań było drużynowe wicemistrzostwo świata w szybownictwie. Żywimy nadzieję, że\nnie są to ostatnie spotkania uczniów naszej szkoły\nz mistrzami pilotażu. Mamy nadzieję, że jeszcze\nwielokrotnie w nasze progi zawitają ciekawi ludzie,\nktórzy realizują swoje marzenia o lataniu.\nM. MALICKA, JOANNA GRZELIŃSKA, fot. archiwum\nPowitanie wiosny w kraczkowskim przedszkolu\nDzieci z Przedszkola Publicznego w Kraczkowej z przygotowania\ndo powitania wiosny zaczęły dużo\nwcześniej poprzez naukę „wiosennego” repertuaru piosenek, wierszyków\ni rymowanek. Dzieci z grupy Skrzatów i Pszczółek wraz ze swoimi nauczycielkami wykonały piękne marzanny. W salach przedszkolnych\ndzieci podczas zajęć posadziły m.in.\ncebulę, fasolę, rzeżuchę i owies. Podczas spacerów, dzięki sprzyjającej pogodzie dzieci miały okazję zobaczyć\n21 marca 2016 r. dzieci ze wszyst22 Głos Gminy Łańcut\nkich grup naszego przedszkola wzięły\nudział w uroczystości z okazji powitania wiosny. Podczas zabawy dzieci\nmiały okazję wykazać się wiedzą o\nnadchodzącej porze roku, rozwiązywały zagadki i wykonywały zadania dotyczące wiosny m.in. szukały\noznak wiosny ukrytych w sali, odgadywały nazwy wiosennych kwiatów,\nwspólnie wykonały kolorowy dywan\ndla „Pani Wiosny”, a także bawiły się\ntańcząc przy wesołej muzyce wspólnie z „Panią Wiosną”.\ntekst i fot. Anna Duszyńska-Pelc\nDzień Otwarty w wysockiej szkole\nW środę 16 marca 2016 r. Zespół Szkół im.\nTadeusza Kościuszki w Wysokiej otworzył swe\npodwoje dla wszystkich, którzy w ramach Dnia\nOtwartego chcieli zapoznać się z tą placówką. Gości oficjalnie przywitała dyrektor Dorota Szmuc,\nnastępnie członkowie samorządu uczniowskiego\nzaprosili do zapoznawania się ze szkołą. Wychowankowie okolicznych gimnazjów, którzy przybyli\nze swymi nauczycielami, mieli okazję uczestniczyć\nw zajęciach: w pracowni gastronomicznej – piekli\ni dekorowali ciasteczka, uczyli się składać serwetki;\nw pracowniach hotelarskiej i kelnerskiej – obserwowali zawodowe umiejętności starszych kolegów, degustowali kawę i rogaliki oraz mieli okazje\nwziąć udział w krótkich warsztatach. Na zajęciach\ncarvingu podziwiali i próbowali wykonywać cuda\nwyczarowywane z marchewki, pora, jabłka i cebuli.\nW pracowni logistycznej mogli poznać kulisy zawodu logistyka, odkryć zainteresowanie tym nowoczesnym, pożądanym na rynku pracy kierunkiem.\nZajęcia otwarte dla zwiedzających prowadzili także\nnauczyciele przedmiotów ogólnokształcących, pracownia chemiczna\nzachęcała pokazami doświadczeń,\npolonistyczna zapraszała na spotkanie w świecie “Pana Tadeusza”\ni konkurs dotyczący bohaterów tej\nlektury, zaś nauczyciel wychowania\nfizycznego proponował aktywne spędzenie czasu z konsolą do gier.\nCieszy nas fakt, że szkołę\nw Dniu Otwartym odwiedziło prawie\n160 potencjalnych kandydatów na\nuczniów, że mogli oni poczuć klimat\nnaszej Alma Mater, poznać naszych\nwspaniałych nauczycieli, odkryć pasje zawodów, w których kształcimy,\npodziwiać nowoczesne pracownie.\nCZEKAMY NA WAS W NOWYM\nROKU SZKOLNYM. ZAPRASZAMY!\nMAGDALENA SKIBA, fot. archiwum\nu przedszkolaków w Wysokiej\n17 marca 2016 r. odwiedziła dzieci z Przedszkola w Wysokiej Agata Zachwieja z Biblioteki\nPublicznej w Głuchowie z teatrzykiem Kamishibai\npt. „Ogród dobrych słów”. Dzieci\nz zaciekawieniem patrzyły na czarodziejską skrzynkę czyli teatr Kamishibai (jap. kami – papier, shibai\n– sztuka) inaczej „papierowy teatr”\nlub „teatr obrazkowy”. Jest to sposób\nopowiadania, mający swoje korzenie\nw Japonii. Większość Kamishibai to\nbajki i baśnie składające się z 10 – 16\nilustracji i dotykające spraw dotyczących istoty życia, a więc często są to\nhistorie o emocjach, wartościach, sensie otaczającego nas świata. Ilustrowane karty opowiadania wślizguje się\ndo drewnianego teatrzyku, który staje\nsię oknem z ilustracją i skupia uwagę\nPrzenośny teatr pozwolił przedszkolakom na żywy udział w przedstawieniu. W trakcie przedstawienia\nrozmawiano o znanych dobrych „czarodziejskich” słowach, takich jak: kocham, proszę, dziękuję, przepraszam,\ndzień dobry, do widzenia i podkreślono ich znaczenie na co dzień. Przyrównano te czarodziejskie słowa do\npięknych kwiatów, które cieszą i zbliżają ludzi. Dziękujemy Agacie Zachwieja za poświęcony dla nas czas.\ntekst i fot. Barbara Kubiś\nTransplantacja – szansa na drugie życie\nJuż po raz kolejny Zespół Szkół im. T. Kościuszki w Wysokiej podejmuje działania promujące zdrowie. Jako jedyna w powiecie szkoła po-\nsiadająca rejonowy certyfikat Szkoły\nPromującej Zdrowie aktywnie podejmuje inicjatywy, które służą dobremu\npracy na rzecz zdrowia własnego i\ninnych ludzi oraz tworzeniu zdrowego środowiska. Tym razem przy\nzaangażowaniu całej społeczności\nszkolnej zorganizowano akcję dotyczącą transplantologii pod hasłem:\nTransplantacja – szansa na drugie życie. Lekarz, specjalista w dziedzinie\nnefrologii – dr n. med. Wacław Bentkowski zaprezentował najistotniejsze\ninformacje dotyczące transplantacji\nprzeszczepów nerek. Uczniowie mieli okazję dowiedzieć się, jak obecnie\nwyglądają statystyki przeszczepów\nw naszym kraju, jaka jest procedura\nzwiązana z oczekiwaniem na przeszczep. Chętni po zakończonej prelekcji\notrzymali deklarację dotyczącą wyrażenia zgodny na pobranie narządów,\ngdyby zaistniała taka okoliczność.\nDziękujemy dr n. med. Wacławowi Bentkowskiemu, który zechciał\npodjąć z nami współpracę na polu\nkontynuowanej przez nas edukacji\nBEATA IWIŃSKA-KŁAK, fot. archiwum\nWiosna w NORW w Wysokiej\nWiosna w Niepublicznym Ośrodku\nrozpoczęła się pracowicie. Wspólnie przygotowane ozdoby świąteczne można było\noglądać i kupić na Kiermaszu Wielkanocnym w Domu Kultury w Wysokiej. Przygotowaliśmy również konkursową palmę,\nktóra zajęła drugie miejsce w konkursie na\nTradycyjną Palmę Wielkanocną organizowanym poprzez Stowarzyszenie Rozwoju\n11 lutego br. nasi wychowankowie\nwraz z opiekunami i dziećmi ze Szkoły\nPodstawowej w Wysokiej wzięli udział\nw Światowym Dniu Numeru Alarmowego\n112. Dzieci uczestniczyły w zajęciach w\nsali edukacyjnej „Ognik” przy Powiatowej\nKomendzie Państwowej Straży Pożarnej\nw Łańcucie oraz mogły zobaczyć Centrum Powiadamiania Ratunkowego i zapoznać się z pracą Wojewódzkiego Centrum\nZarządzania Kryzysowego w Rzeszowie.\nNasi Mali Strażacy wrócili pod wielkim\nwrażeniem pracy strażaków i osób odpowiedzialnych za udzielanie szybkiej pomocy ratunkowej.\nANNA RUSZEL-KWAŚNY, fot. archiwum\nDbamy o trwałość tradycji\nW okresie przedświątecznych przygotowań panie z KGW\nw Albigowej poświęciły swój\nczas i zorganizowały wspólnie|\nz przedszkolakami oraz dziećmi\nz pierwszych klas Szkoły Podstawowej warsztaty upamiętniające piękną, albigowską tradycję robienia baranków z masła\ni gomółek. Dzieci były zachwycone możliwością samodzielnego\nwykonania wielkanocnych ozdób.\nPod okiem Pań powstały prawdziwe rękodzieła. Wychowawczynie\nbyły pod wrażeniem zdolności i zapału swoich wychowanków.\nKażdy uczestnik został obdarowany barankiem ozdobionym kokardką i bukszpanem\n24 Głos Gminy Łańcut\nANNA ULMAN, fot. archiwum\nKonkurs KGW na wielkanocny półmisek\n12 marca 2016 r. w Domu Ludowym\nw Cierpiszu odbyła się kolejna edycja\nkonkursu KGW Stół Wielkanocny. W\ntym roku uczestniczki prezentowały wielkanocne półmiski. Do konkursu stanęło\n16 Kół. Wszystkie półmiski prezentowały\nsię wprost imponująco, a na nich królowały tradycyjne wędliny, przekąski, jajka\ni maślane baranki. Komisja wyróżniła\n3 półmiski z Żołyni-Kopanie, Wysokiej\ni z Handzlówki. Spotkanie otworzyły dzieci i jako tradycyjne wielkanocne „żaczki”\nzłożyły wszystkim świąteczne życzenia.\nTeresa Pecuch opowiadała o wielkanocnych palmach, które sama przygotowała\ni obdarowała nimi wszystkich zebranych.\nUczestnicy spotkania byli pod wrażeniem\nwystępu wokalnego Dawida Ruszla, który\nzaprezentował kilka pieśni pasyjnych. Należy również wspomnieć o prezentowanej\npodczas imprezy wystawie Marii Szydełko. Tworzy ona piękne rzeczy wykorzystując sęki drzew, w których umieszcza portrety. Tym razem była to kolekcja poświęcona przede wszystkim św. Janowi Pawłowi II. Na zakończenie spotkania koleżanki\nz KGW Kraczkowa Maria Józefczyk i Teresa Pecuch przedstawiły zabawny skecz\nautorstwa Anny Szpunar. Liczne grono\ngości miało okazję spróbować wielka-\nnocnych dań, sałatek i przepysznych\nciast przygotowanych przez gospodynie z\nKGW Cierpisz z przewodniczącą Emilią\nMaciejak. Imprezę poprowadziła Urszula\nPantoła. Dziękujemy Kołom prezentującym wielkanocne półmiski: z Handzlówki,\nGłuchowa, Albigowej, Albigowej-Honie,\nWysokiej, Kraczkowej, Cierpisza, Medyni\nGłogowskiej, Dąbrówek, Tarnawki, Żołyni-Kopanie, Husowa, Markowej, Łańcuta\n-Przedmieście, Smolarzyn i Brzózy Stadnickiej. Podziękowania kierujemy również do PODR w Łańcucie, Biblioteki i\nOśrodka Kultury w Cierpiszu oraz CKGŁ.\nURSZULA PANTOŁA, fot. Kinga Cyran\nNastoletnie czytelniczki ciągle\nchętnie sięgają po popularne książki\ndla młodzieży z serii „Nie dla mamy,\nnie dla taty lecz dla każdej małolaty”.\nWielbicielki tej literatury mogły więc\npodyskutować o ulubionych książkach i wypożyczyć ostatnio zakupione nowości. Spotkanie miało też charakter walentynkowy. Były życzenia\ni wesołe wróżby. Młodsi czytelnicy\nurzeczeni poezją autorstwa Małgorzaty Hadław słuchali „Wierszowa-\nnych rozmaitości dla dzieci, rodziców i nauczycieli”. Cieszy fakt, że do\nbiblioteki ze swymi dziećmi przychodzili także ich rodzice. Jednej z mam\ntak spodobały się nasze zajęcia, że\nona również bawiła się razem z nami.\nCodziennie biblioteka pełna była radosnego gwaru przy zajęciach plastycznych czy różnego rodzaju grach.\nURSZULA PANTOŁA, fot. archiwum\n1 lutego 2016 r. w Ośrodku Kultury\nw Głuchowie odbyła się premiera musicalu „Czar zimy”. Już po raz kolejny sala\nwidowiskowa wypełniła się przedszkolakami i uczniami młodszych klas Zespołu\nSzkół w Głuchowie wraz z nauczycielami i rodzicami. Imprezę otworzyła Zofia\nDzierga - kierownik OK Głuchów, która\nprzywitała wszystkich widzów. Zimowa\nsceneria, muzyka i gwar dzieci, radośnie\nbawiących się płatkami śniegu przeniosły\npubliczność w zaczarowany świat baśni.\nZ pewnością wszystkim nam dobrze jest\nznana „Królowa Śniegu”. Każdego wzrusza los małej Gerdy, wędrującej w poszukiwaniu Kaya. Wszystko jednak zaczęło\nsię od odłamka szkła, na które rozpadło\nsię kiedyś zaczarowane przez okrutnego\nczarownika lustro. Lustro, które ukazywało wszystko co złe, a ludzkie serca zamieniało w kawałek lodu…\nMusical złączył ze sobą wiele elementów: taniec, śpiew oraz dialogi mówione.\nOdpowiednia sceneria, muzyka i gra aktorów dostarczyła widzom wiele emocji:\nbawiła, wzruszała, a chwilami budziła nawet grozę. W musicalu udział wzięli dzieci\ni młodzież na co dzień skupione w zespołach artystycznych Ośrodka Kultury\nw Głuchowie: dziecięcym zespole wokalnym „Złote nutki”, zespole tanecznym „Quest” oraz kabarecie „Patologia”.\nW role baśniowych postaci Kaya i Gerda\nwcielili się Kacper Szczepański i Izabela Kochman. Ponadto w musicalu wystąpili Katarzyna Kochman (Królowa\nŚniegu), Katarzyna Szczepańska (Pani\nWiosna), Andżelika Wojnowska (Czarownik), Paulina Malicka (Róża) oraz\nMaria Nowakowska, która wcieliła się\nw rolę Babci - narratora. Wiele emocji\ni efektów wizualnych dostarczył duet taneczny Wiolety Panek i Emilii Lęcznar\nw układzie „Dobro i Zło” oraz wzruszający solowy taniec Róży - Pauliny Malickiej. Najmłodsze tancerki zespołu tanecznego „Quest” wykonały radosny taniec\n„Śnieżynek”. Choreografię do wszystkich układów przygotowała Anna Dubiel.\nW całe przedsięwzięcie zaangażował się\nrównież zespół wokalny „Złote nutki”, żywiołowo wykonując piosenki „Zima lubi\ndzieci” i „Szczęśliwych tylko dni”. Na\nuwagę zasługują również solowe wykonania wielu utworów muzycznych przez:\nIzabelę Kochman, Katarzynę Kochman,\nKacpra Szczepańskiego, Katarzynę Szczepańską, Maję Chrzan oraz Natalię Kocan.\nNagrodą dla wszystkich młodych aktorów\nbyły brawa i gratulacje ze strony publiczności. Scenariuszem, przygotowaniem\nwokalnym i reżyserią musicalu zajęła się\nKarolina Styś - instruktor w Ośrodku Kultury w Głuchowie. Podziękowania kieruję\ndo pracowników CKGŁ i wszystkich tych,\nktórzy pomogli w przygotowaniu tego\nprzedsięwzięcia. Szczególne podziękowania należą się Andrzejowi Kuźniarowi za\nwykonanie zimowych rekwizytów.\nMusical „Czar zimy” dostarczył\nwszystkim wielu wrażeń. Gra aktorska,\nmuzyka, taniec i scenografia pobudziły\nwyobraźnię i wrażliwość dzieci, ukazując\njednocześnie uniwersalną prawdę, że dobroć i miłość zawsze zwyciężą.\nMieliśmy okazję zaprezentować spektakl muzyczny w Ośrodku Kultury w Wysokiej dla dzieci z przedszkola i uczniów\nSzkoły Podstawowej, w przedszkolu w\nSonie oraz w Ośrodku Kultury w Kosinie\ndla uczniów klas początkowych SP.\nKAROLINA STYŚ, fot. archiwum\nI turniej w warcabach\n22 lutego br. w Ośrodku Kultury\nw Głuchowie został zorganizowany turniej\nw warcabach 100-polowych. Gra w warcaby jest nową formą zajęć prowadzonych\nw każdy poniedziałek w Ośrodku Kultury,\nprzez Stanisława Mazura – mistrza w grze\nw warcaby, jednocześnie z uprawnieniami\nsędziowskimi. W pierwszym turnieju, który miał miejsce podczas ferii zimowych\nwzięli udział dorośli, dzieci i młodzież.\nSędziowała Maria Gawaluch – Mazur.\nI miejsce zdobył Mariusz Kontek, II – Patryk Krzysztoń, III – Mateusz Kontek. Dla\nzwycięzcy p. Stanisław ufundował puchar.\n26 Głos Gminy Łańcut\nGratulujemy wszystkim uczestnikom otrzymali oni dyplomy i pamiątkowe nagrody. Gra w warcaby nie jest w naszym\nrejonie upowszechniona, skupiamy się\nbardziej na grze w szachy. Tymczasem\nokazuje się, że w tej dziedzinie odbywają\nsię turnieje na szczeblach wojewódzkich,\nGra w warcaby pozytywnie wpływa na\nprocesy myślowe. Zapraszamy chętnych,\nktórzy chcieliby spróbować swoich sił\nw tej zabawie, aby przyjść do naszego\nOśrodka Kultury (poniedziałki godz. 1600).\nZOFIA DZIERGA, fot. archiwum\nBiblioteka Publiczna w Głuchowie\nprzygotowała na okres ferii zajęcia plastyczne, kulinarne, literackie i edukacyjne.\n16 lutego 2016 r. - ,,Talentu miarka,\nczyli każde dziecko coś potrafi” – odbyły się zajęcia plastyczne. Uczestniczące w\nnich dzieci same wybrały ulubioną technikę plastyczną i materiały, z których stworzyły ilustracje do książek, które kochają.\nWykonane prace pokazały, jak twórcze\ni kreatywne myślenie oraz oryginalne pomysły mieli ich autorzy.\n18 lutego 2016 r.- ,,Kuchcikowo po głuchowsku.” - Mali kucharze zostali podzieleni na dwie grupy. Podczas, gdy pierwsza grupa wraz z bibliotekarką oddawała\nsię wypiekom rogalików drożdżowych\ni ciasteczek francuskich – druga grupa\ndzieci pod opieką p. Bogusi z wysockiej\nbiblioteki spędziła miłe chwile na wspólnych zabawach. Po godzinie nastąpiła\nzamiana ról. Małe kuchciki wkroczyły\nw świat zabawy, a pozostałe dzieci rozpoczęły swoją kulinarną przygodę. Zwieńczeniem zajęć kulinarnych, była wspólna\n23 lutego 2016 r. - zajęcia literackie\npoświęcone baśniom różnych narodów. Po\nprzywitaniu gościa z biblioteki szkolnej\n– Alicji Pelc – rozpoczęła się wędrówka\nw krainę opowieści. Uczestnicy wysłuchali baśni pt. ,,Konik Garbusek”, którą przeczytała p. Alicja, a następnie wzięli udział\nw mini konkursie wiedzy dotyczącym zaprezentowanego utworu. Za swój czynny\nudział w turnieju wiedzy, każde dziecko\notrzymało kolorową książeczkę.\n25 lutego 2016 r. - ,,Poznajemy histo-\nrię naszej miejscowości poprzez legendy”.\nBibliotekarka wykorzystała teatrzyk Kamishibai do przeniesienia dzieci w malowniczą podróż po dawnych czasach. Zajęcia\nmiały dwuetapowy przebieg. Najpierw\nuczestnicy wysłuchali legendy ,,Tatarski\npościg” z książki Zbigniewa Trześniowskiego pt. ,,Didko spod kamiennego mostu” opisującej historię powstania nazwy\nnaszej miejscowości. Każde z dzieci wybrało jeden wątek opowiadania, a następnie wykorzystując kolorowe kredki lub\nfarby przedstawiło go na karcie kamishibai. Chronologicznie ułożone prace stały\nsię idealnym odzwierciedleniem wysłuchanej historii.\ntekst i fot. Agata Zachwieja\nwielkanocne w Kraczkowej\nCorocznym zwyczajem panie z KGW\nw Kraczkowej przygotowują tradycyjne\npalmy wielkanocne. Aby je wykonać zbierają kwitnące gałązki wierzby, leszczyny,\ntrochę jałowca, bukszpanu no i oczywiście\ntrzciny, która rośnie na podmokłych terenach. Oprócz żywych gałązek wykonują\nkwiatki z kolorowej bibuły. Kwiatki do tegorocznych palm panie zaczęły przygotowywać w poście. Przygotowały warsztaty\nrobienia kwiatków i zaprosiły dzieci oraz\nmłodzież do uczestnictwa w tych warsztatach. Niestety, młode pokolenie nie chce\npodtrzymywać dawnych tradycji i panie\nz Koła same wykonały ok. 200 kwiatków.\nW sumie stworzyły dwie 3 metrowe\npalmy, które w procesji niosły wokół kościoła. W procesji uczestniczyły też panie\nw chustkach ludowych niosąc mniejsze\npalmy wykonane przez Marię Józefczyk.\nRównież dzieci szkolne przygotowały kolorowe palmy.\nZakupiona palma z suchych kwiatów\nnigdy nie zastąpi tej żywej, wykonanej\nMaria Józefczyk wykonała 60 palm,\nktóre zostały rozdane podczas spotkania\n– Wielkanocne Tradycje w Cierpiszu.\nBARBARA MICHNA, fot. archiwum\nDzień Kobiet w KGW w Kraczkowej\n5 marca 2016 r. w sali Domu Ludowego w Kraczkowej odbyło się coroczne spotkanie z okazji Dnia Kobiet. Tym razem\nświętowały członkinie Koła Gospodyń\nWiejskich, które od pokoleń kultywują tę\ntradycję. Wśród zaproszonych gości byli\nwicestarosta Barbara Pilawa-Kraus, przewodniczący Rady Gminy Roman Skomra,\nprzedstawiciel KRUS Agata Borcz, przewodnicząca wojewódzkiej Rady KGW\nJanina Kuźniar oraz radni Rady Gminy i\nPowiatu: Paweł Skoczowski, Paweł Dąbek, Zdzisław Magoń i Łukasz Techman.\nW części oficjalnej odbyło się powitanie gości i odczytanie sprawozdania z\ndziałalności koła za 2015 r. W części artystycznej wystąpiły kraczkowskie przedszkolaki z wiązanką okolicznościowych\nwierszy i piosenek, które przygotowała\nLucyna Leńczyk. Panie zostały obdarowane tulipanami, a przy akompaniamencie\nZdzisława Magonia panowie odśpiewali\n„STO LAT”. Od zarządu Koła wszystkie\nczłonkinie otrzymały skromne upominki.\nNajaktywniejszy Czytelnik Roku 2015 w Soninie\nKonkurs czytelniczy jest kierowany do zarejestrowanych\ni aktywnie wypożyczających czytelników Biblioteki. 12 lutego\nbr. odbyło się rozstrzygnięcie i wręczenie nagród w konkursie.\nW tym roku najlepszymi czytelnikami zostali: Brygida Banaś, Wojciech Mitoraj, Karol Zych, Jakub Smolik, Nataniel\nOchociński, Kamila Inglot, Mikołaj Cwynar, Patryk Szybiak,\nMaksymilian Kosiorski, Jan Wójcik, Dominik Ochociński,\nIzabela Polit, Julia Panek, Mariola Inglot, Mateusz Cwynar,\nMagdalena Reizer, Natalia Sarzyńska, Klaudia Kłoda, Mateusz Baran. Laureatom gratuluję i zapraszam do udziału w kolejnej edycji konkursu.\nChciałabym podziękować osobom, a także wydawnictwom książkowym, które podarowały nieodpłatnie książ-\nki dla biblioteki: Renacie Ruszel, Iwonie Lekka, Agnieszce Ruszel, Jolancie Szpunar, Marianowi Piątek, Joannie i\nKonradowi Harpula, Magdalenie Rejman, Iwonie Babiarz,\nWioletcie Inglot, Małgorzacie Panek z Rodziną z Warszawy, a szczególnie Wioletcie i Pawłowi Inglot introligatorom\nz Soniny za profesjonalną naprawę i oprawę książek z biblioteki. Gorące podziękowania dla Wydawnictw: Zakamarki,\nDwie Siostry, Czarne, Aksjomat, Czarna Owca, Olesiejuk,\nSłowa i Myśli, Dom Wydawniczy Rebis, Narodowe Centrum\nKultury, Warstwy. Dary książkowe, szczególnie nowości wydawnicze, są okazją do uzupełnienia zbiorów bibliotecznych.\nW poszukiwaniu mądrości życia,\nczyli z filozofią na co dzień cz.1\n„Sens życia nikomu nie zostaje ofiarowany. Każdy musi go\nzdobywać i tworzyć” - Antoine de Saint-Exupery\nFilozofia oznacza dosłownie „umiłowanie mądrości, dążenie\ndo wiedzy”. To próba zrozumienia czym jest świat i jakie jest\nw nim nasze miejsce. W poszukiwaniu celu i sensu naszego byto-\nwania odbyło się spotkanie z Seniorami w Bibliotece w Soninie\n15 marca br., oparte o baśń hinduską „Wieża o tysiącu luster”\n- tekst filozoficzny zaliczany do bajkozofi. Bajkozofia to połączenie bajki, baśni, przypowieści i opowiadania z filozofią. Bajki\nfilozoficzne wywodzą się z kultury starożytnej i mitologii. „Każdy sądzi według siebie”, czyli nosimy w sobie taki obraz świata, jakimi sami jesteśmy, a prawda o świecie, mimo dążenia do\nobiektywizmu, jawi się przez pryzmat subiektywizmu. Drugim\ntekstem, na który zwróciliśmy szczególną uwagę był rozdział\nz książki „Kruk między innymi” Joanny Haręży, pt. „Kruk i podobno leniwa dusza”.\nŻycie człowieka jest darem, a więc powinniśmy z tego daru\nkorzystać w całej pełni. I to jakie nasze życie będzie zależy wyłącznie od nas samych.\nDziękuję Zarządowi Klubu Seniora za prezent – ozdobną butelkę, wykonaną techniką Decoupage przez Zofię Kłoda.\nBiblioteka planuje cykl lekcji bibliotecznych z filozofią pod\nhasłem „W poszukiwaniu mądrości życia, czyli z filozofią na co\ndzień”, dla różnych grup wiekowych.\nBEATA WÓJCIK, fot. archiwum\n23 lutego br. wysocką Bibliotekę odwiedził leśnik, Dariusz\nŻurek pracujący w Nadleśnictwie Kańczuga.\nNasz gość zapoznał dzieci ze swoja pracą i opowiedział jak\nnależy dbać o las. Przypomniał przedszkolakom jak powinny zachowywać się w lesie. Przestrzegał, że trzeba zachować ciszę,\nporządek i unikać kontaktu z dzikimi zwierzętami. Pogłębił wiadomości na temat zwierząt zamieszkujących środowisko leśne.\nDzieci dowiedziały się także, w jaki sposób pomagać zwierzętom\ni ptakom przetrwać w okresie zimy. Leśnik na wszystkie pytania\nbardzo cierpliwie i wyczerpująco odpowiadał, a wykład urozmaicił kolorowymi planszami edukacyjnymi.\nPrzedszkolaki z zainteresowaniem wysłuchały opowieści,\nsame też wykazały się dużą wiedzą. Na zakończenie podziękowały i wręczyły gościowi przygotowany koszyczek wypełniony\nkwiatami z bibuły. Serdecznie dziękujemy p. leśnikowi za przybycie i poświęcony czas.\ntekst i fot. Bogusława Baran\n28 Głos Gminy Łańcut\nPalemka wielkanocna lub gałązka wierzbowa są tradycyjnymi symbolami Niedzieli Palmowej. Zwyczaj święcenia palm\nwielkanocnych znany jest od czasów średniowiecza. Tradycyjne\npalmy przygotowywano z gałązek wierzby, która w symbolice\nKościoła jest znakiem zmartwychwstania i nieśmiertelności dusz.\nObok wierzby używano gałązek malin i porzeczek. W zależności\nod regionu, palmy różnią się wyglądem i techniką wykonania.\nStowarzyszenie Rozwoju Wsi Wysoka już po raz drugi było organizatorem Konkursu na Tradycyjną Palmę Wielkanocną. Celem konkursu jest propagowanie tradycji związanej ze Świętami Wielkanocnymi oraz pogłębianie wiedzy na temat symboliki\ni znaczenia palm w obrzędowości ludowej. Wykonane prace brały udział w wystawie wielkanocnej w OK w Wysokiej.\nNa wystawę zgłoszono 10 prac w kategorii prac zbiorowych\ni 7 indywidualnych. Komisja w składzie: Judyta Sos z Muzeum\nEtnograficznego w Rzeszowie, Maria Fleszar - emerytowana nauczycielka i instruktorka zespołu Tkacze, Andrzej Łobaza dyrektor CKGŁ i ks. proboszcz Feliks Paściak oceniła zgodność wykonania palm z zaleceniami zawartymi w regulaminie.\nKategoria – prace indywidualne:\nI miejsce palma nr 4 ( Katarzyna Baran)\nII miejsce palma nr 5 (Beata Babiarz)\nIII miejsce palma nr 7 ( Oskar Smycz)\nWyróżnienie palma nr 3 (Andżelika Blajer)\nKategoria – prace zbiorowe:\nI miejsce palma nr 25 (Katarzyna Michna i Gabriela Michna)\nII miejsce palma nr 27 (NORW Caritas)\nIII miejsce palma nr 29 (Rodzina Smyczów)\nWyróżnienie palma nr 30 (Zespół obrzędowy Tkacze)\nUczestnicy konkursu wraz z palmami wzięli udział w uroczystej procesji i mszy św. w Niedzielę Palmową, po której zostały\nwręczone nagrody. Dla wszystkich uczestników ks. proboszcz\nprzygotował nagrody książkowe.\nRENATA HADŁAW, fot. Ryszard Kluz\nZespoły z Gminy Łańcut w Starym Dzikowie\nW lutym w Starym Dzikowie odbył się XIV Regionalny\nPrzegląd Grup Obrzędowych „Wątki Folkloru Ludowego”. Celem Przeglądu było zachowanie folkloru rodzimego dla młodszych pokoleń i środowisk twórczych i popularyzacja tych wartości w społeczeństwie. Na scenie Gminnego Ośrodka Kultury\ntradycyjne obrzędy i zwyczaje zaprezentowało dziewięć grup\nobrzędowych z Podkarpacia i Lubelszczyzny. Z Gminy Łańcut\nudział wzięły dwa zespoły. Zespół Ludowy „Sonina” z Soniny\nz fragmentem jasełek „Wigilia” i Zespół Obrzędowy „Tkacze” z\nwidowiskiem „U swoka przy kapuście”. Komisja konkursowa w\nskładzie: Jolanta Dragan, muzyk, folklorysta z Muzeum Kultury\nLudowej w Kolbuszowej, Katarzyna Ignas, etnograf z Muzeum\nw Przemyślu i Barbara Płocica, teatrolog z Centrum Kulturalnego w Przemyślu postanowiła przyznać nagrody i wyróżnienia.\nZ Gminy Łańcut III nagrodę otrzymał zespół obrzędowy „Tkacze” zaś wyróżnienie zespół Ludowy „Sonina”. Na zakończenie\nkomisja skierowała kilka słów podziwu i uznania dla aktorów,\nśrodowisk i instytucji, w których wre praca nad ocaleniem tego\nco wiąże się z naszą tożsamością i rodzimą kulturą. Gratulujemy\nzespołom i życzymy dalszych sukcesów.\nLiterackie Spotkanie Kobiet\nLiterackie Spotkanie Kobiet odbyło się 8 marca 2016 r.\nw rzeszowskim WDK. W Klubie Turkus zgromadziły się poetki\nnależące do różnych grup literackich Podkarpacia. Impreza zorganizowana przez WDK i Podkarpacką Izbę Poetów nie była tradycyjnym świętem, gdzie kobiety obdarowuje się przysłowiowym\ngoździkiem. W tym dniu poetki wymieniały się poezją. Każda\nz pań miała okazję przedstawić siebie poprzez własny, wybrany ze\nswej twórczości wiersz, opowiedzieć kilka słów o sobie i swoich\nsukcesach literackich. Wieczór uświetniony został występami muzyczno-wokalnymi młodych artystek z rzeszowskich szkół muzycznych. Zamierzeniem organizatorów było ukazanie zarówno\nmłodych debiutujących poetek jak i tych, które mają już dłuższą\nliteracką drogę i wiele osiągnięć. Koło Poetów Gminy Łańcut\n– Grupę Twórczą Inspiratio reprezentowały: Karolina Szyszka,\nJolanta Michna, Grażyna Sordyl, Kinga Dziobak, Maria Fleszar\ni Urszula Pantoła. Jesteśmy bardzo wdzięczne organizatorom za\nUrszula Pantoła - Opiekunka Grupy Twórczej Inspiratio,\nPrzepisy kulinarne KGW\nNa półmisku ułożyć pokrojoną w plastry\nNa sałatę pokroić świeży ogórek, kilka\nczerwonych pomidorów w ósemki, 5 rzodkiewek drobno pokrojonych, 5 gotowanych\njajek pokrojonych w ćwiartki.\nCałość zalać sosem majonezowym, posypać szczypiorkiem i udekorować rzodkiewką. Pozostawić na 1 godzinę.\n2 pory (zasolić na noc – sól /cukier),\n1 słoiczek żurawiny,\n1 sos koperkowy,\nWszystkie składniki wymieszać połączyć z sosem i doprawić do smaku\nSok z brzoskwiń (0,5 litra + resztę uzupełnić wodą),\n1 budyń waniliowy – ugotować i utrzeć\nPodczas ucierania dodawać wystudzoną\ngalaretkę brzoskwiniową rozpuszczoną\nw ½ szklanki wody.\n5 dkg cukru pudru,\n1 ¼ margaryny,\nmały proszek do pieczenia.\nZagnieść ciasto, podzielić na 3 części. Do\njednej dodać kakao. Jasną część rozwałkować dać do formy, ciasto posmarować po-\n„Sprawdź czy znasz swoją gminę i wygraj zestaw upominkowy”\nwidłem na wierzch dać skubane ciemne\n7 białek ubić z 1 szklanką cukru, dodać\n½ szklanki oleju. Ubijając dodawać duży\nkisiel cytrynowy i płaską łyżeczkę mąki\nziemniaczanej oraz proszek do pieczenia.\nWyłożyć na ciemne ciasto. Na pianę poukładać pokrojone w kostkę brzoskwinie, na to naskubać drugą część jasnego\n1 kg jabłek zetrzeć na grubej tarce i lekko podsmażyć na koniec dać 2 galaretki\nbrzoskwiniowe. Wyłożyć na zimny placek.\nRozwiązanie krzyżówki z numeru 1(90):\n1. Dąb, 2. Zapusty, 3. Edwardos, 4. Krzyżowa, 5. Nasturcje, 6. Inspiratio, Hasło: Budżet\nJanina Kuźniar KGW Albigowa\n1.Symbol drogi św. Jakuba Via Regia,\nktóra przebiega m.in. przez gminę\n2.Grzegorz - znany kucharz pochodzący\nz gminy Łańcut, gotował m.in dla\n3.Na niej radni gminy podejmują\n4.Miejscowość gminy Łańcut, w której w\nlutym odbył się turniej w warcabach.\n5.Pogórze, na którym położona jest\npołudniowa część gminy Łańcut.\n6.Miejscowość, z której panie z KGW\nprzygotowują corocznie okazałe palmy\nwielkanocne, które niosą w procesji.\n7.Stary szlachecki trunek produkowany\nwg tradycyjnych receptur w Albigowej\nwpisany na Krajową Listę Produktów\nLitery z pól oznaczonych kolorem\nniebieskim utworzą rozwiązanie.\nRozwiązanie krzyżówki i wszystkich haseł (w tym wypadku 7) wraz z podaniem imienia i miejsca zamieszkania należy\nprzesłać na adres e-mail: [email protected] w terminie do 30 maja 2016 r. Zwycięzca zostanie wyłoniony w drodze losowania\nwśród nadesłanych e-maili z poprawnym rozwiązaniem. Nagrodą w konkursie jest zestaw upominkowy (album, kubek, długopis\nitp.). Wyniki konkursu ogłoszone zostaną w następnym numerze GGŁ.\n30 Głos Gminy Łańcut\nSzkoła jest dobrym miejscem na wdrażanie i promocje zdrowego stylu odżywiania. Ze względu na to, że dzieci spędzają\nw niej większą część dnia ważne jest, aby zapewnić im dostęp do pełnowartościowych posiłków, dzięki którym młode organizmy będą dobrze się rozwijać. W ramach kampanii „Pora na pomidora” Magdalena Jarzynka–Jendrzejewska, ekspert\nds. zdrowego odżywiania radzi, jak skutecznie włączyć owoce i warzywa do codziennej diety dzieci oraz jakie korzyści\npłyną z ich regularnego spożywania.\nAby zadbać o zdrową dietę wspierającą\nrozwój ucznia należy pamiętać o urozmaiceniu jadłospisu oraz regularności posiłków. Dzieci w wieku szkolnym są w okresie\nintensywnego wzrostu, a także potrzebują\nodpowiednich składników odżywczych do\nBogactwem witamin i minerałów niezbędnych do prawidłowego rozwoju młodego\norganizmu są owoce i warzywa. Dlatego\nwarto pamiętać o tym, aby każdy posiłek\nwzbogacić właśnie o te produkty.\nOwocowo – warzywna\nSkładniki mineralne, na które warto\nzwrócić uwagę u uczniów to wapń, żelazo,\nmagnez i jod. Wapń jest głównym budulcem kości, dlatego jego odpowiedni poziom\nzapobiega krzywicy, przyspiesza kostnienie\ni tworzenie zębów, a także wzmacnia odporność oraz zapewnia prawidłowy przebieg\nreakcji w układzie nerwowym. Znajdziemy\ngo w mleku i jego produktach, ale także\nw zielonych warzywach – natce pietruszki,\njarmużu, szczypiorku, brokułach, kapuście\ngotowanej oraz owocach – morelach.\nDzieci w wieku rozwojowym są narażone na niedobory żelaza. Odpowiedni\njego poziom poprawia sprawność umysłową i zdolność koncentracji. Głównym\nźródłem łatwo przyswajalnego żelaza jest\nmięso, zwłaszcza chuda wołowina, indyk,\nwątróbka, sardynki z puszki. Ten składnik\nmineralny znajdziemy także w produktach\nWitaminki – dla chłopczyka\nkołysana powiewem wiatru\nbije z niej siła wolności\ndobra myśl o Polsce\nhistoria w barwy wpisana\nzaświadczeniem i źródłem\ndumnie o Ojczyźnie\nspojrzeć daleko poprzez\npryzmat dziejowej przeszłości\ni wskrzesić w sobie\nroślinnych, takich jak buraki, fasola, groch,\nciecierzyca, zielone warzywa – natka pietruszki, szpinak, jarmuż, brukselka, brokuł\noraz w śliwkach suszonych.\nDo prawidłowego wzrostu dziecka przyczynia się także jod. Minerał ten\nw większych ilościach występuje w rybach,\nale znajdziemy go także w ziemniakach,\nmarchewce, burakach, cebuli, czosnku,\nszpinaku i rzeżusze.\nmagnez, gdyż bierze on udział w procesie przewodzenia impulsów nerwowych\nw tkance mózgowej, a dodatkowo zwiększa\nodporność na stres. Dobre źródła magnezu to między innymi – groch, fasola oraz\nszpinak. – Należy pamiętać, aby zapewnić\nnaszym pociechom pełnowartościowy posiłek, który mogą zabrać ze sobą do szkoły.\nMożemy przygotować dziecku pokrojone\ndo pojemnika różne owoce albo po prostu\nwrzucić do plecaka jabłko – duża ilość pektyn da uczucie sytości na długo, witamina\nC wpłynie na odporność, a żelazo i potas\nwzmocnią mięśnie, serce i układ nerwowy.\nDo kanapek koniecznie dodajmy surowe\nwarzywa – sałatę, plasterki ogórka, rzodkiewki, słupki papryki, małe pomidorki,\nobrane marchewki czy kalarepkę. Dobrym\npomysłem są także pasty do kanapek –\nzwłaszcza te z warzyw strączkowych – np.\nfasoli, grochu czy cieciorki, w których dostarczymy młodemu organizmowi całą serię\nskładników odżywczych, witamin i minerałów. W ramach inspiracji polecam stronę\nwww.poranapomidora.com, na której można znaleźć wiele cennych informacji oraz\nsprawdzone przepisy na dania z warzyw\ni owoców – mówi ekspert kampanii\nWitamina C wzmacnia odporność na\ninfekcje, wspomaga układ krwionośny,\na także zwiększa przyswajalność żelaza.\nNajwiększą ilość witaminy C zawierają\nświeże owoce – czarne i czerwone porzeczki, jabłka, truskawki oraz warzywa – brukselka, zielona papryka, kalafior, szpinak,\nkapusta, pomidory, ziemniaki.\nKolejna ważna dla dzieci witamina to\nA – zwiększa odporność oraz jest niezbędna\nw procesach widzenia. Witaminę A znaj-\ndziemy m.in. w brokułach, marchewce,\npapryce czerwonej, pomidorze, dyni, boćwinie oraz brzoskwiniach, śliwkach i morelach.\nWarto także zadbać o odpowiednią poziom witamin z grupy B. Witamina B1 jest\nniezbędna do prawidłowego funkcjonowania komórek nerwowych i serca. Jej źródłem są między innymi warzywa i owoce,\nnp. kalafior, kapusta włoska i czerwona,\nszpinak, brukselka, ziemniaki, groch, fasola\ni porzeczki. Kolejna witamina z tej grupy\nto B2, która wspiera wzrost i zwiększenie\nwagi u dzieci. Szczególnie bogate w tę\nwitaminę jest mleko i jego przetwory, ale\nznajdziemy ją także w grochu, fasoli, natce\npietruszki, selerze naciowym oraz szpinaku.\nDobrze jest pamiętać o witaminie B6, gdyż\nodpowiada ona za prawidłowe działanie\nukładu nerwowego, ma wpływ na ciśnienie\nkrwi i pracę serca, a także podnosi odporność organizmu. Sporo witaminy B6 znajdziemy w papryce czerwonej, ziemniakach,\nszpinaku, kapuście, marchewce i bobie. Do\nwitamin z grupy B należy też kwas foliowy\nregulujący wzrost i funkcjonowanie wszystkich komórek, a także wpływający na system nerwowy i pracę mózgu. Dobre źródła\nkwasu foliowego to: sałata, szpinak, kapusta, brokuły, szparagi, kalafior, brukselka,\npomidory, groch, fasola, soczewica i buraki.\nBrak wiedzy na temat zdrowego żywienia zarówno wśród dzieci, jak i dorosłych\nniesie ze sobą poważne konsekwencje.\nW diecie dziecka powinny znajdować się\nprodukty z wszystkich grup pokarmowych,\noczywiście z naciskiem na te najzdrowsze,\ndo których zaliczamy właśnie warzywa\nOrganizatorem działań, sfinansowanych ze środków Funduszu Promocji Owoców i Warzyw, jest Federacja Branżowych\nZwiązków Producentów Rolnych.\nlub na www.gminalancut.pl\n30 stycznia 2016 r. w sali sportowej\nZespołu Szkół w Kosinie odbył się drużynowy turniej tenisa stołowego dziewcząt\ni chłopców w ramach Gminnych Igrzysk\nMłodzieży Szkolnej dla szkół podstawowych. Wzięły w nich udział 4 reprezentacje dziewcząt i 5 reprezentacji chłopców\nz Gminy Łańcut (SP Handzlówka, SP Kosina, SP Sonina, SP Rogóżno i SP Wysoka).\nPrzywitania, zaprezentowania zespołów\nuczestniczących w igrzyskach, omówienia\nregulaminu oraz przepisów zawodów dokonał Gminny Organizator Sportu.\nw Wysokiej zdecydowanie wygrały\nwszystkie swoje mecze i zajęły pierwsze\nmiejsce w turnieju. Drugi stopień podium\nprzypadł dziewczętom ze Szkoły Podstawowej w Handzlówce, a trzeci dziewczętom ze Szkoły Podstawowej w Rogóżnie.\nW grupie chłopców zespołem, który\nnadawał ton rywalizacji, była drużyna SP\nWysoka. Zespół wygrał wszystkie pojedynki nie tracąc seta i na finiszu rozgrywek zajął pierwsze miejsce. Drugą lokatę\nE. Stanio, I. Żak i J. Bester, S. Olech, opiekun A. Wyszyński\nuzyskał zespół ze Szkoły Podstawowej\nw Rogóżnie, odnosząc trzy zwycięstwa,\nzaś trzeci stopień podium zajęli chłopcy ze\nSzkoły Podstawowej w Soninie.\nNajlepszej drużynie dziewcząt i chłopców wręczono puchar i dyplom Mistrza\nGminy Łańcut w Drużynowym Tenisie\nStołowym, zaś poszczególnym zawodniczkom i zawodnikom medale ufundowane przez Gminny Szkolny Związek Sportowy. Zespoły z miejsc drugich i trzecich\notrzymały puchary i dyplomy. Drużynom\nz czwartych i piątych miejsc przyznano\nNajlepszą zawodniczką i zawodnikiem\nturnieju zostali: Emilia Stanio i Jakub\nBester ze Szkoły Podstawowej w Wysokiej. Nagrodę ,,Fair Play” UKS ,,Soninianka” Sonina otrzymali: Aleksandra Ślaska\nz SP w Soninie oraz Kamil i Szymon Kuźniar z SP w Handzlówce.\nZwycięstwem siatkarek SP Albigowa\nzakończył się rozgrywany 6 lutego 2016 r.\nfinał turnieju mini piłki siatkowej dziewcząt w hali sportowej Zespołu Szkół w\nAlbigowej. Do finałowej imprezy zorganizowanej przez Gminny Szkolny Związek\nSportowy w Łańcucie zakwalifikowały\nsię 3 szkoły podstawowe gminy Łańcut\n(SP Albigowa, SP Głuchów, SP Sonina).\nFaworytem finału był zespół z SP Albigowa, który wygrał wszystkie swoje\npojedynki. Drugie miejsce zajął zespół z\nSP Głuchów, a trzecie SP Sonina. Zwycięskim drużynom dyrektor Zespołu Szkół w\nAlbigowej Anna Filar wręczyła puchary,\ndyplomy, a mistrzowskiej drużynie medale. Najlepszą siatkarką turnieju została\nwybrana Patrycja Rycaj ze Szkoły Podstawowej w Albigowej. Nagrodę ,,Fair Play”\nod UKS ,,Soninianka” otrzymała Magdalena Kudyba ze Szkoły Podstawowej\nSukcesem drużyny SP Albigowa za-\n32 Głos Gminy Łańcut\nZwyciężczynie GIMS w mini piłce siatkowej: J. Balawender, J. Blajer, I. Bytnar, Z. Bytnar, K.\nCwynar, M. Filar, P. Rycaj, K. Studzińska, K. Szpunar, E. Wojturska, opiekun A. Wyszyńska\nkończył się finałowy turniej mini piłki siatkowej chłopców, który odbył się\nrównolegle z turniejem dziewcząt w hali\nsportowej Zespołu Szkół w Albigowej. W\nfinałowej imprezie udział wzięły 3 zespoły\ngminy Łańcut (SP Albigowa, SP Głuchów,\nSP Sonina). W turnieju bezkonkurencyjni\nokazali się chłopcy z SP Albigowa, którzy\nzakończyli zmagania z kompletem punk-\ntów. Drugie miejsce przypadło w udziale\nSP Głuchów, a trzecie SP Sonina.\nNajlepszym siatkarzem turnieju został\nWiktor Szmuc ze Szkoły Podstawowej w\nAlbigowej, a nagrodę ,,Fair Play” od UKS\n,,Soninianka” Sonina otrzymała Szkoła\nPodstawowa w Głuchowie.\ntekst i fot. Witold Kuźniar\nZwycięzcy GIMS w mini piłce siatkowej: P. Babiarz, S. Cwynar,\nD. Dziadosz, D. Jachym, O. Kuźniar, W. Szmuc, A. Szydełko, B.\nTrojnar, J. Ulman, K. Ulman, opiekun K. Gugała\nZakończenie Amatorskiej Ligi Siatkówki\n17 kwietnia 2016 r. w hali sportowej\nOśrodka Kultury w Soninie zakończyły\nsię rozgrywki Amatorskiej Ligi Siatkówki Gminy Łańcut w sezonie 2016. W tym\nroku udział wzięło w nich osiem drużyn\nsiatkarskich, które najpierw rozegrały rundę każdy z każdym, a następnie zostały podzielone na grupę mistrzowską walczącą\no miejsca 1-4 oraz grupę ekip grającą o\nmiejsca 5-8. Każda z drużyn rozegrała\nwięc po 10 spotkań.\nPo raz drugi z rzędu mistrzowski puchar trafił do prowadzonej przez Krzysztofa Gugałę drużyny Gas Albigowa.\nKlasyfikacja końcowa XV edycji Amatorskiej Ligi Siatkówki Gminy Łańcut\n1 miejsce: Gas Albigowa - 21 pkt, wygranych 7 spotkań,\n2 miejsce: Grom Rozbórz Długi - 20 pkt,\nwygranych 7 spotkań,\n3 miejsce: TT-volley Orzeł Wysoka - 19\npkt, wygranych 8 spotkań,\n4 miejsce: Sawa Team Sonina - 18 pkt,\nwygranych 7 spotkań\n5 miejsce: Odyńce Cierpisz,\n6 miejsce: UKS Sokół Sieniawa,\n7 miejsce: drużyna Sokoły Gać,\n8 miejsce: KS Relax Sonina.\nNajlepsze drużyny otrzymały puchary, pamiątkowe dyplomy oraz piłki do siatkówki\nufundowane przez Gminę Łańcut i Centrum Kultury Gminy\nŁańcut. Obecny był także trener\nczwartoligowej drużyny „Sportur Team Gminy Łańcut” Adam\nMaryniak oraz koordynator Ligi Marcin\nKisała. Podsumowując tegoroczny sezon\nnależy zwrócić uwagę na dwie nowe drużyny, które po raz pierwszy brały udział\nw naszych rozgrywkach: Grom Rozbórz\nDługi oraz UKS Sokół Sieniawa. Obie\ndrużyny w ostatnim roku grały w podkarpackiej IV lidze siatkówki i po zakończeniu tamtych rozgrywek postanowiły wziąć\nudział w ALS Gminy Łańcut. Grom zajął\ndrugie miejsce, natomiast ekipa z Sienia-\nwy uplasowała się ostatecznie na szóstym\nmiejscu. Dla naszych zawodników była to\ndoskonała szansa zmierzenia się z IV ligowym przeciwnikiem i doskonalenia swoich umiejętności. Gratulacje dla wszystkich ekip i do zobaczenia już wkrótce na\nboiskach do siatkówki plażowej, które\nmamy już w każdej miejscowości gminy\nMARCIN KISAŁA, fot. Kinga Cyran\nXVI Podkarpacka Szachownica\nXVI Międzynarodowy Turniej Szachowy „Podkarpacka Szachownica”, III\nMemoriał Tadeusza Szylara, Otwarte\nMistrzostwa Województwa Podkarpackiego w Szachach Szybkich P-30. „Podkarpacka Szachownica” rozegrany został\nw dniach 27-28 lutego 2016 r. turniej zgromadził prawie 200 szachistów z Polski\n(województwa: podkarpackie, lubelskie,\ndolnośląskie, małopolskie) i Ukrainy. Zawodnicy podzieleni zostali na trzy grupy:\nGrupa A (Open) – zgłoszona do FIDE\nw szachach szybkich – 62 zawodników,\nGrupa B (Juniorzy rocznik 1998-2006)\nrównież zgłoszona do FIDE – 95 zawodników, Grupa C (juniorzy 2007 i młodsi)\n– 38 zawodników.\nZawody w takiej postaci nie mogłyby\nsię odbyć, gdyby nie zaangażowanie organizatorów i pomoc sponsorów. Organizatorzy Turnieju, czyli Centrum Kultury\nGminy Łańcut, Zespół Szkół w Wysokiej,\nPodkarpacki Związek Szachowy i LKS\n„Orzeł” Wysoka wraz ze sponsorami, którymi byli: poseł na Sejm RP – Kazimierz\nGołojuch, PGNiG Oddział w Sanoku,\nGmina Łańcut, Starostwo Powiatowe w\nŁańcucie, firma „Ankop” Anatol Wrona,\nfirma „Wronkop” Tadeusz Wrona, Bank\nSpółdzielczy w Łańcucie Szczepan Kozłowski, Bimex-Böllhoff Sp. z o.o. Roman\nBijak, LKS „Orzeł” Wysoka” Tadeusz\nŁotocki, Kazimierz Słonina radny Rady\nGminy Łańcut, Bar „Pod Strzechą” w\nKraczkowej Krzysztof Nawojski, Piekarnia w Kraczkowej Jolanta Uberman, firma\n„Budim” z Kraczkowej Ryszard Szpunar,\nAndrzej Szylar z Albigowej, Stanisław\nCyran z Wysokiej, „Stowarzyszenie Rozwoju Wsi Wysoka” Andrzej Ziaja, Stacja\nPaliw w Soninie Rafał Szmuc, Al-Mar Sp.\nz o.o. Hurtownia Oddział Łańcut Andrzej\nTymiński, Zakład masarski w Markowej\nJan Niemczak, Aleksander Leńczyk– przyczynili się do stworzenia tak niezwykłej\nimprezy. To dzięki nim laureaci otrzymali okazałe nagrody pieniężne i rzeczowe,\nkażdy mógł zjeść ciepły posiłek, posłuchać\nutworów solistów z Głuchowa i Wysokiej\nDodatkowo wśród wszystkich uczestników, którzy brali udział w zawodach, zostały rozlosowane nagrody niespodzianki.\n34 Głos Gminy Łańcut\nDyrektor CKGŁ Andrzej Łobaza\nw towarzystwie przybyłych gości: ks.\nproboszcza Feliksa Paściaka, Zbigniewa Łozy wójta gminy Łańcut, Romana\nSkomry przewodniczącego Rady Gminy\nŁańcut, Kazimierza Słoniny i Jana Borcza\nradnych Rady Gminy Łańcut, Andrzeja\nSzylara – przedstawiciela PGNiG Sanok,\nDoroty Szmuc dyrektor Zespołu Szkół\nw Wysokiej, Przemysława Szymańskiego\nze Stowarzyszenia „Studenci dla Rzeczypospolitej” oraz dyrektora Turnieju Marcina Kisały i wicedyrektorów Turnieju\nRenaty Hadław i Stanisława Cyrana przywitali szachistów i otworzyli dwudniowe\nzmagania na planszach.\nW tegorocznej edycji najmłodszym zawodnikiem był 5-letni Dawid Wolak z Wiśniowej, a najstarszymi zawodnikami: Michał Ostrowski z UKS Gambit Łańcut oraz\nAnna Pakuła z Tarnawki. Sędzią głównym\nturnieju był Marian Bysiewicz z Rzeszowa, pomagał mu Bolesław Ziółkowski.\nZwycięzcy turnieju: w grupie Open: I\nmiejsce – Mirosław Grabarczyk (ŻTMS\nBaszta Żnin), II miejsce – Krzysztof Pulik\n(LKS Parnas Stara Wieś), III miejsce –\nVolodymyr Vywal (Stryj, Ukraina);\ngrupa Open ranking do R=1800: I miejsce – Eryk Cyran (LKS Orzeł Wysoka),\nII miejsce Mariusz Lach TSz / KSz BYSTROVIA Bystrowice), III miejsce – Stanisław Hujdus (LKS Olszanica),\nnajlepsza kobieta w Grupie Open: Anna\nTrybowska (UKS Orlik Rudnik n. Sanem),\nnajlepsza juniorka w grupie Open: Anna\nTrybowska (UKS Orlik Rudnik n. Sanem)\nnajlepszy junior w grupie Open: Wojciech\nGolenia (MKS MOS Wieliczka),\nnajlepszy zawodnik Gminy Łańcut: Eryk\nCyran (LKS Orzeł Wysoka),\nnajlepszy zawodnik z Wysokiej - Eryk Cyran (LKS Orzeł Wysoka),\nJuniorzy rocznik 1998-2000: I miejsce –\nKarol Wolczyk (UKS GIM Dwójka Tomaszów Lubelski), II miejsce – Adrian Miąsik\n(RzKSz Rzeszów), III miejsce – Krzysztof\nSocha (UKS SP1 Leżajsk);\nJuniorki rocznik 1998-2000: I miejsce –\nBarbara Trybowska (UKS Orlik Rudnik n.\nSanem), II miejsce – Anna Winter (KKSz\nUrania Krosno), III miejsce – Agnieszka\nŁuka (RzKSz Rzeszów),\nJuniorzy rocznik 2001-2003: I miejsce\n– Mikołaj Złotek (UKS Orlik Rudnik n.\nSanem) II miejsce – Kacper Guzik (KKSz\nUrania Krosno), III miejsce – Kamil Cisek\n(UKS GIM Dwójka Tomaszów Lubelski);\nJuniorki rocznik 2001-2003: I miejsce –\nGabriela Należna (KGL Szarotka Wadowice Górne), II miejsce – Sylwia Polak\n(RzKSz Rzeszów), III miejsce – Patrycja\nZygmunt (S-KKS Przemyśl);\nJuniorzy rocznik 2004-2006: I miejsce –\nArkadiusz Babiarz (RzKSz Rzeszów), II\nmiejsce – Andriy Hyshchuk (Drohobycz,\nUkraina), III miejsce – Hubert Bień (Hetman Pilzno);\nJuniorki rocznik 2004-2006: I miejsce\n– Amelia Świder (RzKSz Rzeszów), II\nmiejsce – Justyna Łukasiewicz (UKS GIM\nDwójka Tomaszów Lubelski), III miejsce –\nMartyna Czerska (KKSz Urania Krosno);\nw grupie Juniorów rocznik 2007 i młodsi:\nI miejsce Jan Borysławski (S-KKS Przemyśl), II miejsce – Paweł Gromek (UKS\nGIM Dwójka Tomaszów Lubelski), III\nmiejsce – Michał Guzik (KKSz Urania Sanok)\nJuniorki rocznik 2007 i młodsze: I miejsce\n– Izabela Tokarz (KSz Gambit Przeworsk),\nII miejsce – Milena Łach (UKS SP 1 Brzozów), III miejsce – Maja Mazurek (UKS\nSP 1 Brzozów).\nNajlepszym juniorem Gminy Łańcut został Bartłomiej Cwynar, najlepszym juniorem z Wysokiej Jakub Cwynar, a najlepszą\njuniorką z Wysokiej Izabella Niemczak.\nDziękujemy wszystkim, którzy swą\nobecnością, pomocą finansową i organizacyjną uświetnili tegoroczne zawody\ni zapraszamy za rok na XVII edycję „Podkarpackiej Szachownicy”.\nJednocześnie – w związku z przypadającym 1 marca Dniem Żołnierzy Wyklętych – w sobotę zorganizowana została\nwystawa prezentująca sylwetki Niezłomnych.\nPiknik lotniczy w Rogóżnie\n– rowerem przez Transalpinę w Rumunii\nI faktycznie wystarcza, bo kolejnego dnia przekraczamy granicę w\nRadoszycach. Ostatni podjazd daje\nnam nieco w kość, ale na polskiej\nstronie dostajemy zastrzyk energii.\nCieszymy się bardzo, że wróciliśmy\ndo naszego kraju. Zaczynamy śpiewać podczas jazdy. Liczymy na to,\nże będzie to ostatni nocleg przed dotarciem do domów.\nRobimy wszystkim niespodziankę, bo pierwotnie powrót zaplanowaliśmy o dzień później. Odwiedzamy też Mateusza, który musiał\nwracać z kontuzjowaną nogą. Czuje\nsię już coraz lepiej, ale noga potrzebuje jeszcze rekonwalescencji. Czas\nregenerować siły i planować następne wypady.\ntekst i fot. Marcin Gwizdak\n36 Głos Gminy Łańcut