Blog o kosmetykach - addictedtocosmetics.pl: kwietnia 2018\nTani vs drogi - Vichy Dermablend kontra Bielenda Make-up Academy Matt\n25 kwietnia 2018 19 komentarzy\nTani vs drogi, czyli porównanie dwóch podkładów - Vichy Dermablend i Bielenda Make-up Academy Matt. Sporą popularnością cieszą się wpisy z porównaniem cenowym dwóch kosmetyków, czyli jak wypada tani kosmetyk w stosunku do tego drogiego. Ostatnio dosyć często używałam dwóch podkładów na przemian - Vichy Dermablend i Bielenda, co mogłyście podpatrzeć na Instagramie w InstaStory, gdzie dzielę się z Wami moimi makijażami dnia. Dlatego dzisiaj chciałabym Wam przedstawić moje spostrzeżenia na temat tych właśnie dwóch konkretnych podkładów Vichy Dermablend oraz Bielenda Make-up Academy Matt.\nAutor: elpiss o 22:10:00 19 komentarze\n12 kwietnia 2018 4 komentarze\nSerum to preparat, który ma wyższe stężenie składników aktywnych niż kremy. Jego zadaniem jest wzbogacenie standardowej pielęgnacji. Serum ma płynną lub półpłynną konsystencję, ponieważ ma to zapewnić lepsze wchłanianie przez skórę. Serum od dawna to moje must have w codziennej pielęgnacji. Staram się minimum raz dziennie je użyć. Na samym początku używałam serum tylko na noc, bo bałam się, że moja cera będzie po nim obciążona, będzie się nadmiernie świecić, a makijaż przez to będzie tracił na świeżości. Obecnie przekonałam się do dołączenia serum także na dzień, ale co do tego kosmetyku mam większe wymagania. Latem trafiłam na serum Organic Therapy, które ma za zadanie ściągać pory i jest dedykowane do cery tłustej i mieszanej. Pomyślałam, że na lato jak znalazł, ale czy Organic Therapy to rzeczywiście serum ściągające pory?\nAutor: elpiss o 20:36:00 4 komentarze\n7 kwietnia 2018 8 komentarzy\nTo moja pierwsza akcja Share Week u Andrzeja Tucholskiego, w której biorę udział. Jest to już siódma edycja, a ja gapa dopiero teraz, ale jak to się mówi - lepiej późno niż wcale. Dla tych opornych jak ja, co nie wiedzieli wcześniej o co chodzi w tej akcji to szybko streszczę. Jeśli jesteś blogerem, możesz na swoim blogu polecić 3 blogi, które Cię inspirują. Później wypełniasz formularz u Andrzeja i wklejasz w komentarzu link do swojego wpisu. Andrzej liczy wszystkie głosy i robi u siebie podsumowanie. To tak w skrócie, a po szczegóły odsyłam do źródła.\nAutor: elpiss o 22:34:00 8 komentarze\n4 kwietnia 2018 10 komentarzy\nDla wybranych już rozpoczęła się słynna promocja w Rossmannie, tym razem aż -55% na produkty do makijażu. Kim są Ci wybrani? To losowo wybrani posiadacze aplikacji Klubu Rossmann, którzy mogą skorzystać z promocji wcześniej, czyli od 3 do 8 kwietnia. Natomiast pozostali posiadacze aplikacji będą mogli skorzystać z promocji -55% w dniach 9-19. kwietnia. Dawno nie publikowałam wpisu, w którym polecałabym Wam kosmetyki, które moim zdaniem są warte zakupu, dlatego w poniższym poście dowiesz się co warto kupić podczas promocji -55% w Rossmannie, oraz co ja planuję sobie kupić.\nAutor: elpiss o 23:03:00 10 komentarze


Zagraj To Jeszcze Raz Sam (18-I) (5/5) - Jacek Borawski\nZagraj To Jeszcze Raz Sam (18-I) (5/5)\nStrona główna » USA-tysfakcjonowany » Zagraj To Jeszcze Raz Sam (18-I) (5/5)\na od dziś w nazwie bez resumee\nweszła pozycja L po 37,28 w piątek stopa poniżej ostatniego minimum.\nTegoroczne szczyty. Kupno na poniedziałkowym otwarciu ze stopem jak na obrazku.\nWybicie ponad 184,13 potrakowaliśmy jako okazję do otwarcia pozycji i startu do dużej „piątki”. Stop po sforsowaniu poziomu jak na obrazku – kolejny podniesiony\nw oknie bessy\nRynek ten jest niezwykle dynamiczny świadczy o tym nie tylko zmienność >5% ale i range z 10 sesji (poziom 14%) który przekracza jakiekolwiek normy uznane za bezpieczne. W związku z tym, że takie wejście trudno będzie zastopować – (logicznie i nieodlegle) poczekamy na inny, bardziej efektywny moment do trade’u. Rządzą oczywiście byki, ale w kurs w korekcie – byki najnormalniej w świecie – zmęczone.\nKurs znajduje się w korekcie trendu wzrostowego która to mocno przedłuża się. Nie dziwi to im silniejszy trend tym dłuższa (w czasie) lub głębsza (w cenie) korekta. Nim otworzymy pozycję poczekamy na oznaki jej zakończenia i logiczny, niezbyt daleko oddalony stop. Do otwarcia pozycji na wzrosty zniechęca nad sierpniowe olbrzymie okno bessy. Czekamy\nKurs znajduje się w w silnym, a czasem nawet bardzo silnym trendzie wzrostowym, wydaje się, że wręcz niezagrożonym. Takie sytuacje dla średnioterminowego tradera nie są jednak optymalne. Warunkiem poprawnego wejścia w rynek w silnym trendzie jest odnalezienie logicznego i niezbyt odległego miejsca na pozycja StopLoss. Właśnie z uwagi na to nie pozostaje nam nic innego jak monitoring i cierpliwe czekanie. 1,60 w połowie 2015 roku łezka się kręci.\nw okolicach równości korekt. Każda strona dobra\nkupione na otwarcie sesji 30 grudnia – stop przestawiony by obyło się bez szwanku\nNie da się ukryć że ostatnia gra byków to próba ataku na historyczne maksima znajdujące się powyżej 2020. Uformowana od ponad roku struktura może przypominać „filiżankę z uszkiem”. Niestety ten układ na razie udaremnia otwarcie pozycji z uwagi na zbyt daleko umiejscowiony stop. To każe czekać na lepszą niż obecna okazję.


Gładka strona elewacji – nowe możliwości Baumit CreativTop, artykuł - budownictwo\nBogata paleta kolorów i różnorodność struktur stwarzają dziś niezliczone możliwości w zakresie kreowania nawet najbardziej śmiałych fasad. Tynki dekoracyjne mogą obecnie odzwierciedlać wygląd zarówno klinkieru, jak i litego drewna czy granitu, stanowiąc tym samym doskonały sposób na realizację artystycznych koncepcji architektów. Ale zaskakiwać można nie tylko elewacją o niecodziennej strukturze. Niezwykły efekt wizualny można uzyskać wykańczając fasadę… na gładko!\nTynk dekoracyjny Baumit Creativ Top umożliwia kreatywne modelowanie elewacji budynku, fot. Baumit\nNiepowtarzalny wygląd elewacji zależy nie tylko od jej koloru, ale także faktury tynku. Oryginalność projektu można podkreślić, zestawiając w obrębie jednej fasady różne struktury i kolory. Kreatywne kształtowanie kompozycji elewacyjnych na systemach ociepleń, a także na starych i nowych tynkach mineralnych, masach szpachlowych czy betonie znacznie ułatwiają tynki modelowane. Baumit CreativTop ze względu na niemal nieograniczoną ilość faktur, jakie można uzyskać przy jego zastosowaniu, otwiera przed architektami, inwestorami i wykonawcami nieograniczone możliwości kreatywnego kształtowania struktur fasadowych na zewnątrz budynków, idealnie wpisując się w aktualne trendy odważnego łączenia materiałów wykończeniowych. Zróżnicowana wielkość ziarna – od najgrubszego (Max – o uziarnieniu do 4 mm) do najdrobniejszego (Silk – do 0,2 mm) – oraz możliwość barwienia tynku Baumit CreativTop w bogatej palecie kolorów Baumit Life umożliwiają spersonalizowane podejście do każdej elewacji, pozwalając uzyskać efekt wizualny wielu różnorodnych materiałów, np. piaskowca, kamienia, drewna, postarzałej cegły czy metalu.\narwiony w masie tynk dekoracyjny Baumit CreativTop Vario w połączeniu z barwionym w masie Baumit CreativTop Pearl, fot. Baumit\nW nowoczesnej architekturze imponujące aranżacje uzyskuje się także wykańczając elewację bądź jej fragmenty na gładko. W Polsce trend ten rysuje się dość wyraźnie już od kilku lat. Stąd też firma Baumit poszerzyła paletę możliwości Baumit CreativTop, wprowadzając nowe wielkości uziarnienia Vario (do 1,5 mm) i Pearl (do 0,5 mm). Architekci, inwestorzy i wykonawcy mogą zatem tworzyć gładkie elewacje w dwóch różnych wariantach, stawiając na jeden z dwóch duetów: Vario + Pearl lub Vario + Silk. Punktem wyjścia w obu przypadkach jest wykonanie warstwy podkładowej z wykorzystaniem CreativTop Vario.\nPierwsza para to znakomita propozycja dla tych, którzy cenią sobie pozbawioną wyraźnej struktury fasadę i jednocześnie preferują łatwiejsze i szybsze techniki wykonania. Wówczas doskonałym kompanem dla CreativTop Vario będzie CreativTop Pearl jako powłoka końcowa. Jeśli natomiast celem ma być uzyskanie jedwabiście gładkiej powierzchni, wtedy z pomocą przyjdzie nam drugi duet – CreativTop Vario z nakładaną dwukrotnie warstwą nawierzchniową tynku CreativTop Silk, dostępnego w kolorze białym. Drugi wariant gładkiej elewacji od Baumit wymaga dodatkowo szlifowania oraz malowania farbami Baumit Color, Baumit Metallic lub Baumit Lasur. Jednocześnie bogata paleta kolorów Baumit Life otwiera morze możliwości w zakresie kreatywnego łączenia barw, które pobudzą do życia każdą fasadę.\nCreativToop Vario (biały) oraz CreativTop Silk (biały) + farba Baumit SilikonColor, fot. Baumit\nElewacja spełnia rolę nie tylko estetycznego wykończenia budynku, ale także chroni jego ściany przed działaniem wiatru, opadów czy niekorzystnych temperatur, dlatego tak ważna jest należyta dbałość o jej wykonanie i jakość zastosowanych materiałów. Wysokim wymaganiom sprostają chętnie wybierane przez inwestorów tynki modelowane Baumit CreativTop. Jak wszystkie odmiany tynku CreativTop, także te nowe, uniwersalne rozwiązania to produkty gotowe i proste w użyciu. Bez względu na wybrany wariant, elewacja prezentować będzie oryginalny, nowoczesny i stylowy design, odporny na warunki atmosferyczne, zabrudzenia, jak również groźne ataki pleśni, grzybów czy innych mikroorganizmów.


Levis Tenisówki LEVI'S - 225826-891-23 Beige - Półbuty casual - MODA360\nLevis Tenisówki LEVI'S - 225826-891-23 Beige\nPrezentowany produkt Levis Tenisówki LEVI'S - 225826-891-23 Beige - był do kupienia w eobuwie.pl. półbuty casual to klasyka gatunku. Są doskonałym wyborem podobnie dla panów, którzy ubóstwiają styl retro, jak i miłośników nowoczesnego wzornictwa. Niezwykle interesującą propozycją są Levis Tenisówki LEVI'S - 225826-891-23 Beige - to obuwie dla facetów, którzy.. więcej »\nPrezentowany produkt Levis Tenisówki LEVI'S - 225826-891-23 Beige - był do kupienia w eobuwie.pl. półbuty casual to klasyka gatunku. Są doskonałym wyborem podobnie dla panów, którzy ubóstwiają styl retro, jak i miłośników nowoczesnego wzornictwa. Niezwykle interesującą propozycją są Levis Tenisówki LEVI'S - 225826-891-23 Beige - to obuwie dla facetów, którzy cenią wyszukany styl i decydują się na wyrafinowaną jakość. Gwarantuje ją brand Levis, który znamy dzięki najwyższym standardom pracy oraz wychodzącemu poza schematy wzornictwu. Postaw na ten właśnie fason, by kreować własny styl! Sprawdź specyfikację:\nModna propozycja marki Levi's. W cholewce dominuje skóra ekologiczna - skóra ekologiczna, materiał - materiał. We wnętrzu butów materiał. Komfort noszenia podnosi wkładka: materiał. Materiał podeszwy to wysokogatunkowe tworzywo. Stylowe i przyjemne w noszeniu buty codzienne.\nPółbuty casual są obuwiem wielofunkcyjnym. Wykonane tak, aby zagwarantowały wygodę oraz nienaganną stylizację każdego dnia, jak i na istotne eventy - przystosują się do Ciebie bez względu na plany. Marka Levis stanowi również gwarancję precyzji uszycia. Z butów będziesz zatem korzystał przez długi czas. Levis Tenisówki LEVI'S - 225826-891-23 Beige oczarują Cię niezależnie od ulubionego stylu ubioru. Zamów dzisiaj!\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii na temat Półbuty casual Levis Tenisówki LEVI'S - 225826-891-23 Beige


Wypadki na drogach. Proszę, byś nie był następny\nJak każda para mieli swoje rytuały. Jednym z milszych był ten ze wspólnym gapieniem się na księżyc, jeśli niebo pozwoliło. Czasem był wielki i pomarańczowy, innym razem przypominał chrupki rogalik. To właśnie takim nowiem zachwyciła się raz tak bardzo, że pragnęła poinformować męża, nie czekając na wieczorne spotkanie przy stole.\nChciała tak szybko, sms-em, drugą ręką trzymając kierownicę.\nTen z naprzeciwka też chciał szybko, chciał zdążyć. Mąż dowiedział się o rogaliku z wersji roboczych sms-a.\nObiadokolację mieli zjeść razem, ziemniaki już parowały w kuchni, jeszcze tylko jajko na patelnię i szybki posiłek gotowy. Tyle wystarczy, w końcu wczoraj była wystawna kolacja – jej mały chłopiec wzorowo zdał za pierwszym.\nPosiłek zjadłaby sama, gdyby nie zemdlała podczas wizyty policjantów. Mówili o jakimś drzewie.\nBuraku, skąd się urwałeś? Z wiochy, gdzie jedno rondo tylko jest? Dalej też będziesz jechał pięćdziesiąt na godzinę? Po kilku głębokich westchnięciach czas w końcu na porządny manewr, wyprzedza tego ślimaka spod miasta, już on mu pokaże, jak się jeździ. Dodaje gazu, już mknie lewym pasem, dwadzieścia lat doświadczenia za kółkiem nie może się mylić.\nAle może czegoś nie zauważyć. Samochodu, który zatrzymał się na pasie obok, tuż przed zebrą.\nAle może kogoś nie zauważyć. Doświadczenie zapomniało o czasie reakcji, czternastolatka leży w kałuży krwi, za chwilę będzie tu kałuża łez rodziców.\nZbył milczeniem jej PMS-a, w nerwach chwycił rower i odtwarzacz mp3. Powiedział, że nie wie, kiedy wróci. Był oświetlony, jechał przepisowo, ale aby to wystarczyło, potrzeba jeszcze dobrych kierowców.\nTen nastrój u żony to nie był PMS. Okres nie nadszedł, tak jak głowa rodziny nie wróciła już do domu. Małe rączki stawiały znicz na pomniku taty.\nPo imieninach u Stefana wsiadła z Romanem do samochodu. Dzieciaki z tyłu zapięte, ona zapięta, Roman też. No, może nie do końca trzeźwy jest, ale pijany przecież też nie, już dwa razy tak prowadził i się nic nie stało. W końcu do domu to kwadrans jazdy, we wsi to ruchu nie ma w ogóle, a żaden sąsiad przecież po nich nie podjedzie. Pieszo będą szli? Ach, mogła to prawo jazdy zrobić w siedemdziesiątym pierwszym…\nImieninowego Stefana kolejny raz zobaczyła z perspektywy łóżka w szpitalu. Nie poznała szwagra. Na tę chwilę nie poznaje nikogo.\nZdawał na prawko pięć razy. Pięć razy przy pierwszym podejściu. Punkty po każdym egzaminie mnożyły się do nieskończoności wynoszącej dwadzieścia cztery. Żadna to kara: kolejny raz stracić uprawnienia. Żadna to kara: zawiasy. Żadna, w porównaniu z każdą chwilą życia po tej jednej, w której lekarz powiedział o śmierci współpasażerki.\nTrzeci rok rośnie liczba zabitych na przejściach dla pieszych\nCzekając na autobus na którymś z bydgoskich przystanków, na elektronicznej tablicy – oprócz rozkładów jazdy – zobaczysz twarde dane. W 2018 roku na drogach kujawsko-pomorskiego zginęło 170 osób. Proszą, byś nie był następny.\nPrevPoprzedniMy, którzy nie lubimy pomidorów\nNastępnyWszystkie rzeczy, które robię źleNastępny\nKolejny poruszający wpis w podobnym tonie. Sądzę, że najbardziej rozczula i daje do myślenia tym, którzy już są świadomi. Nieświadomi nawet nie doczytają pierwszego akapitu. Zastanawiam się, czy można uświadomić społeczeństwo pisząc bloga, post, dawać coś w necie? Nie ma we mnie cienia złośliwości – poważnie się zastanawiam, gdzie jest granica dotarcia do ludzi. Czy można jedynie edukować dziecko w domu, czy także nauczyć dorosłego człowieka na mieście? — „Po kilku głębokich westchnięciach czas w końcu na porządny manewr, wyprzedza tego ślimaka spod miasta…” Odbieram to za demagogię, bo akurat wyprzedzanie i jazda dynamiczna często wymuszają dużą większą koncentrację aniżeli… Czytaj więcej »\nNie ma uniwersalnej metody. Niektórych do refleksji skłaniają emocjonalne przykłady, innych: twarde dane. Ten blog nie jest od przedstawiania liczb, również nikt nie doczytałby pierwszego akapitu. Ja się boję, że granica dotarcia do ludzi jest w byciu uczestnikiem wypadku. Publikowałam policyjne statystyki podczas pracy w gazecie, więc mam doświadczenie zarówno w tworzeniu obiektywnych treści w medium o ogromnym zasięgu jak i emocjonalnych tekstów na niszowym blogu. Liczba ofiar rośnie, więc te sposoby ewidentnie nie działają, ale nie chcę interpretować każdej swojej publikacji pod kątem: „Czy to zmieni świat?” „Czy ktoś pomyśli o tym tekście, zapierdalając 110 km/h w zabudowanym?”. Jestem… Czytaj więcej »\nDzięki za odpowiedź. Demagogię zdecydowanie nie w tym sensie, by zbierać lajki (w ogóle bym Cię o to nie podejrzewał). Domyślam się, że to głównie z chęci upustu własnym odczuciom. I dobrze.\nMogłem poszukać bardziej trafnego słowa. Miałem bardziej na myśli zasadność przykładu pod daną tezę.


Ul. Śląska: 15-latka wyskoczyła z trzeciego piętra - JastrzebieOnline.pl\nUl. Śląska: 15-latka wyskoczyła z trzeciego piętra\nW miniony piątek, z jednego z bloków na ulicy Śląskiej wyskoczyła 15-latka. Dziewczyna przeżyła i trafiła do szpitala. Co było przyczyną tak desperackiego kroku? Policja nie ujawnia takich informacji.\nZdarzenie miało miejsce około 14:20 w jednym z bloków na ulicy Śląskiej. 15-latka wyskoczyło z balkonu na trzecim piętrze. Ratownicy przewieźli ją do szpitala. Dziewczyna przebywa teraz w szpitalu w Jastrzębiu, na Oddziale Intensywnej Terapii Dziecięcej.\n- Stan dziewczyny jest stabilny i nie ma zagrożenia życia - informuje szpital.\nWielu ludzi wie co dzieje się w tej rodzinie ale nikt nie chcą się wtrącać, jednakże jest jeszcze szkoła - ta też mogła zareagować i również nic nie robiła - od lat! Matka teraz powinna ponieść wszelką odpowiedzialność za córkę, za te wszystkie lata złego traktowania i nakręcania jej przeciwko najbliższym ... Co przyczyniło się do tej tragedii. Psychika człowieka jest taka, że jeśli coś wmawia się człowiekowi od najmłodszych lat (od takich kiedy jeszcze nie jest się w stanie samemu dobrze przetwarzać informacji) to z czasem człowiek przywyka do takich informacji, że stają się dla niego oczywiste i takie jakby były i wydarzyły się na prawdę. Psychologowie i psychiatrzy weźcie to pod uwagę i dobrze przebadajcie tą rodzinę, bo źle się w niej dzieje od kilkunastu lat!!!\nTak, tak. Zawsze winni są rodzice. Bo nie dają pieniędzy, nie pozwalają na wiele (głupich) rozrywek, bo wymagają pomocy w domu, bo wymagają uczenia się, bo ...\nW tym wieku dziecko zachowuje się tak, że każdy by chciał się go pozbyć z domu. Jest jednym wielkim utrapieniem. Ciągle tylko daj, daj, daj, bo jak nie to ... . Opamiętać tego "skarbu" nie można. Ale obcy ludzi mogą. Bo obcy ludzie nie są wrogami, jak matka. Ale obcym jest obojętne co robią obce dzieci. A tego dzieciaki nie dostrzegają. Pamiętajcie! Jeśli zerwiecie więzi z rodzicami nigdy już ich nie połączycie. Rodzice będą mieli w sercu ogromną ranę. Nie da się jej zagoić. A wy to zrozumiecie po śmierci swych najbliższych.\n"Co było przyczyną tak desperackiego kroku?"\nOdpowiedź brzmi: "MATKA"!\nPod tym słowem od małej dziewczynki kryje się cala prawda.\nPolicjo, prokuraturo, sędzino jastrzębska - otwórzcie oczy!!!!\nTo jest wiek straszny. Zupełnie niepoczytalny. Przy dorastaniu dzieje się coś ogromnie złego w mózgach młodych ludzi. Przestają na nimi panować. Młodzi nastolatkowie popełniają samobójstwa lub doprowadzają swe życie do upadku np. ćpając, pijąc, łamiąc prawo na tyle poważnie, że spędzają sporo czasu w więzieniach. Nie można im pomóc, bo nie słuchają. Zanim się zorientują, że już są w poważnych tarapatach, życie ich już jest stracone. Nie da rady cofnąć pewnych spraw. Uświadamiajcie im to zanim dla nich będzie za późno.\nChciała się zabić to nie jest normalne


Case study: 16 miesięcy z życia bloga - Zarabianie na blogach\nTen blog to Ekoenergia – odnawialne źródła energii i biopaliwa. Temat ten mnie interesuje i trochę mam do powiedzenia. Prowadzę jedną zwykłą witrynę na ten temat, ten blog miał być mniej formalnym miejscem do pisania o tych samych zagadnieniach. Mniej suchych faktów i teorii, więcej własnych przemyśleń i doświadczeń. Dodatkowo blog miał służyć jako zaplecze do pozycjonowania, no i wrzuciłem do niego reklamy AdSense. Blog powstał na początku stycznia zeszłego roku, doczekał się 65 wpisów i zarobił mi nieco ponad 150$. Według mojego przelicznika (napisanie jednego postu trwa pół godziny) stawka godzinowa za pracę przy nim jest rzędu 4,5$.\nTeraz ilustracja. A w zasadzie wykres.\nWykres nie jest duży. Uznałem bowiem, że im mniejszy on będzie, tym bardziej będzie czytelny.\nOś pozioma przedstawia upływ czasu. Od założenia bloga do przedwczoraj.\nKropki w czerwonym kolorze oznaczają daty publikacji nowych wpisów. Jest kropka -> tego dnia był wpis.\nCzarny kolor pokazuje dzienną liczbę osób odwiedzających tego bloga.\nNiebieski kolor przedstawia dzienne zarobki z reklam AdSense na blogu.\nZarówno liczba osób odwiedzających jak i dzienne zarobki są uśrednione. Tak w zasadzie wykres nie przedstawia liczby odwiedzających bloga danego dnia a średnią obliczoną dla danego dnia i siedmiu kolejnych. Nie ma to większego znaczenia dla przedstawiania trendów, za to pozwala wygładzić nieładne fluktuacje.\nCo można na tym blogu zaobserwować?\nPo pierwsze, bardzo nieregularnie publikowałem na niego nowe wpisy. Takie jest życie blogera, czasem jest więcej, czasem mniej pomysłów na nowe teksty. Ostatnio w ogóle jakoś o nim zapomniałem, bo ważniejszy jest na przykład blog konkursowy. 😉\nPo drugie, znacząca liczba odwiedzających zaczęła się pojawiać na blogu dopiero po jakimś czasie. Ledwie 8 miesięcy temu ta liczba na stałe ustabilizowała się na jakimś cywilizowanym poziomie kilkudziesięciu odwiedzających dziennie. Ostatnie rekordy przekraczają 200 unikalnych odwiedzających.\nPo trzecie, kiedyś było łatwiej zarobić w AdSense. Widać ładnie, że w pierwszej połowie istnienia bloga zarabiałem znacznie więcej, niż teraz. Jednocześnie wizyt było mniej. Widać też nagły spadek, który miał miejsce na całym moim koncie AdSense zeszłej jesieni. Do tamtego momentu krzywe liczby odwiedzających i dziennych zarobków miały bardzo podobny kształt, czyli były od siebie wprost zależne. Teraz są zależne znacznie mniej.\nPo czwarte, regularność publikowania wpisów nie ma bezpośredniego przełożenia na ilość odwiedzin. Nie jest tak, że więcej piszę -> mam od razu więcej odwiedzin. Z czasem, rzecz jasna, nowe wpisy przekładają się na nowe wizyty. To jednak wymaga, by najpierw te wpisy pojawiły się w wynikach wyszukiwania. Ten blog ściąga ludzi właśnie tą drogą, subskrybentów RSS jest ledwie 3. Jeden to ja, pozostali dwaj to pewnie agregatory RSS. 😉\nJakie mam dalsze plany co do tego bloga? Zamierzam w dalszym ciągu publikować na niego wpisy. Założyłem sobie minimalną częstotliwość ich publikowania na dwa wpisy w miesiącu.\nJeśli masz jakieś pytania co do tego bloga, wal śmiało. Jeśli masz jakieś sugestie co do samego pomysłu dzielenia się z czytelnikami moimi dokonaniami, tym bardziej wpisz się w komentarzu albo gdzieś na forum. 🙂\nAutor:Krzysztof Lis | Tagi: ekoenergia, studium przypadku\n4 komentarze\tdo artykułu “Case study: 16 miesięcy z życia bloga”\n25.04.08 / 20:03\nCiekawe. Czy to kryzys walutowy wpływa na mentalność ludzi, czy w tym póxniejszym okresie zanotowałeś mniej kliknięć?\n25.04.08 / 20:13\nOd października mam po prostu znacznie gorsze stawki CPC.\n11.05.08 / 21:03\nObecnie także coraz więcej osób uodparnia się na adsensy – mój znajomy prowadzący stronę zagraniczną na poziomie kilkunastu tysięcy wejść dziennie też zaczął odnotowywać mniejszą klikalność a co za tym idzie, mniejsze zyski\n07.06.09 / 11:25\nCierpliwość pierwszą cnotą blogera | Zarabianie na blogach napisał(a):\n[…] przykład i drugie studium przypadku mówi dokładnie to […]


Skład opału i co jest lepsze od węglem? – Odkrywając Japonie\nSkład opału i co jest lepsze od węglem?\nMamy wiele rodzajów opału do naszego domu. Zależnie od tego, czy mamy duży dom, czy mały, czy mieszkamy w mieście, czy miasteczku lub wsi. Czy mamy możliwość wydać trochę więcej pieniędzy czy jednak nie.\nSkład opału trzeba często odwiedzać\nZależności jest bardzo dużo, jednak nie ma co się wdawać w dyskusje typu ja mam to i to jest lepsze. Zastanówmy się merytorycznie, jaki rodzaj opału jest lepszy. Może na początku określmy, czym możemy ogrzewać nasz dom. Węgiel, drewno, olej, gaz lub prąd. A więc tak, jeżeli mamy węgiel, to skład węgla musimy odwiedzać zależnie od zimy, jednak podejrzewam, że raz na rok skład opału to minimum, które musimy spełnić, żeby było ok. Drewno to temat długi, ponieważ są różne drzewa o różnej kaloryczności. Jak przykładowo topola jest bardzo miękkim drzewem i jej spalenie jest bardzo szybkie, tak już opał akacja jest bardzo opłacalny, ponieważ jest to mocne, twarde i wysokokaloryczne drewno. Dlatego jak widać w tym przypadku jest to mocno zależne. Co więcej, z reguły w piecu, w którym palimy węglem, możemy też palić drewnem, co jest dla nas dość dobre, ponieważ to, czym palimy, możemy ustalić zależnie od tego, co mamy właśnie choćby w naszym składzie. Innym rodzajem opału jest powiedzmy olej. Jest to dobre rozwiązanie dla kogoś, kto ma nie duży dom. Opał ten jest znacznie droższy od reszty, więc im większy dom, tym większe straty będziemy mieli. A przecież lepiej zaoszczędzić. Ostatnim rodzajem opału jaki tutaj poruszymy jest ogrzewanie za pomocą gazu. Gaz jest najbardziej wygodnym z opałów. Jeżeli mieszkamy w mieście, które można porównać do Gdańska wielkością to na pewno z przyłączeniem do rur z gazem nie jest niczym dziwnym.\nCeny za gaz może i są wyższe od cen węgla, jednak wygoda jaka idzie z opałem gazem jest raczej niewymierna. Sterowanie takim ogrzewaniem za pomocą internetu to żaden problem. Gaz dochodzi do nas na bieżąco, a nie jak w przypadku węgla, gdzie musimy i tak wsypać go choćby do podajnika.


Świdnica z kobiecą energią i siłą! – ws-24.pl\nŚwidnica z kobiecą energią i siłą!\nRuszył konkurs „Kobieta z Pasją”. Już piątek, 4 listopada w Teatrze w Świdnicy spotkają się aktywne kobiety z regionu dolnośląskiego i będą wspólnie promować swoją działalność i motywować do rozwoju. Wszystko za sprawą Świdnickiego Forum Kobiet, połączonego z plebiscytem „Kobieta z Pasją”.\nGośćmi specjalnymi kobiecego wieczoru będą Jacek Rozenek – coach, znany aktor teatralny i telewizyjny oraz Jurand Wójcik – uczestnik „The Voice of Poland”, wokalista pop-rockowego zespołu Kreuzberg.\nŚwidnickie Forum Kobiet to inicjatywa świdnickiej radnej Magdaleny Rumiancew-Wróblewskiej, współorganizowana m.in. przy wsparciu Miasta Świdnica. Wydarzenie promuje i wspiera kobiety. To impreza dla wszystkich pań, bez względu na wiek, stan cywilny, miejsce zatrudnienia czy zamieszkania. Ma zachęcić kobiety do aktywności społecznej, biznesowej, zawodowej, politycznej, zwiększyć ich świadomość, poczucie własnej wartości i przekonać, że zawsze mogą się rozwijać i realizować własne pasje. Drugie Świdnickie Forum Kobiet odbędzie się w piątek, 4 listopada 2016r. w Teatrze w Świdnicy. Będzie miało charakter otwartego, bezpłatnego spotkania, któremu towarzyszyć będą różne atrakcje. W programie m.in. warsztat motywacyjno-inspirujący dotyczący nowoczesnego przywództwa kobiet przygotowywany przez Jacka Rozenka – niesamowitą postać na polskim rynku szkoleniowym, określaną mianem trenera nowej generacji. Osobisty trener i coach, specjalista z dziedziny przywództwa, rozwoju osobistego i prezentacji, aktor teatralny i telewizyjny. Czas płci pięknej umili rockowy głos Juranda Wójcika, wokalisty zespołu Kreuzberg. Wałbrzyszanin brał udział m.in. w 2. edycji znanego programu rozrywkowego „The Voice of Poland”. Trafił wówczas do grupy Patrycji Markowskiej. Odbędzie się również debata pod hasłem „Męski punkt widzenia”, w której uczestniczyć będą znani i lubiani panowie m. in. Rafał Kubacki – polski judoka, olimpijczyk, nauczyciel akademicki i samorządowiec oraz Robert Wrzosek – polski aktor teatralny, filmowy, reżyser i scenarzysta.\n– II Świdnickie Forum Kobiet to jesienne wydarzenie skierowane do wszystkich pań. Kolejna dawka inspiracji i dobrych emocji motywująca do rozwoju osobistego, zachęcająca do aktywności zawodowej i społecznej. Wykład Jacka Rozenka da siłę do walki z codziennością i zainspiruje do stawiania sobie celów i realizacji marzeń – mówi Magdalena Rumiancew-Wróblewska, Radna Rady Miejskiej w Świdnicy. – W tym roku na scenie nie zabraknie znanych z telewizji, sportu czy życia codziennego mężczyzn, którzy w debacie „Męski punkt widzenia” zdradzą nam swoje sekrety, opowiedzą o najważniejszych osobach w życiu i odpowiedzą na pytanie: za co kochają kobiety? W plebiscycie Kobieta z Pasją wręczymy statuetki wyjątkowym paniom, które łącząc życie prywatne z zawodowym i społecznym są wulkanami energii i wzorem do naśladowania – dodaje.\nPunktem kulminacyjnym II Świdnickiego Forum Kobiet, będzie przyznanie statuetek w plebiscycie „Kobieta z Pasją”. Nagrodzone zostaną wyjątkowe panie w czterech kategoriach: „Kobieta fit”, „Kobieta w kulturze i sztuce”, „Kobieta przedsiębiorcza” oraz „Supermenka”. Wyboru wszystkich laureatek, na podstawie wypełnionych formularzy zgłoszeniowych, dokona Kapituła Konkursu, złożona z niezależnych przedstawicieli, podmiotów gospodarczych, samorządów, instytucji oraz osobowości ze świata kultury. Podczas forum nie zabraknie również atrakcyjnych nagród dla uczestniczek – każda pani otrzyma upominek. Współorganizatorami II Świdnickiego Forum Kobiet są Dolnośląski Portal Gospodarczy NaszBiznes24.pl, Fundusz Regionu Wałbrzyskiego oraz Urząd Miasta w Świdnicy. Patronat Honorowy nad wydarzeniem objęli: Prezydent Miasta Świdnicy Beata Moskal – Słaniewska oraz Wicemarszałek Województwa Dolnośląskiego Ewa Mańkowska. Partnerami są m.in.: Starostwo Powiatowe w Świdnicy, Gmina Świdnica, Gmina Strzegom oraz Gmina Marcinowice. Zgłoszenia do Plebiscytu „Kobieta z Pasją” przyjmowane są bezpłatnie do 25 października 2016r.\nII Świdnickie Forum Kobiet Piątek, 4 listopada 2016 r. w godz. 17:00-22:00 Świdnica – Teatr, Rynek 43\nTags: II Świdnickie Forum Kobiet Świdnica


Volvo | S60 VIALLE szarpie na benzynie na zimnym silniku | VOLVO Forum\n( Volvo ) S60 VIALLE szarpie na benzynie na zimnym silniku\nPosiadane auto: CITROEN C5 1,6 HDI 06.\nWysłany: Pon 03 Paź 2011, 10:56\nS60 VIALLE szarpie na benzynie na zimnym silniku\nWitam, posiadam s60 z gazem fabrycznym vialle -faza ciekła, przez cały czas pali sie kontrolka od układu emisji spalin, auto przy zimnym silniku na benzynie przerywa i szarpie, jak sie rozgrzeje, lub jak się przełączy na gaz problem znika. nie działa mi również czujnik poziomu paliwa(benzynka).\nCzy ktoś z was miał takie problemy ?\nWysłany: Pon 03 Paź 2011, 16:05\nRe: ( Volvo ) S60 VIALLE szarpie na benzynie na zimnym silniku\na byłeś z tym u kogoś?ktoś to diagnozował?\nWysłany: Sro 05 Paź 2011, 11:10\npojadę w tym tygodniu odczytać błędy, zobaczymy co pokaże....\nWysłany: Czw 03 Lis 2011, 11:51\nRe: S60 VIALLE szarpie na benzynie na zimnym silniku\nwitam, i jak udało się rozwiązać problem? Również mam instalacje Vialle i z kolei mam czasem taki problem, że jak jadę jednostajną prędkością (nie dużą) na gazie, to wtedy lubi mi zamulić i przerywać, przełączam na benzyne na chwile potem znowu gaz i jest ok. Raz jak tak miałem to w końcu mi cewka zapłonowa padła.\nWysłany: Czw 03 Lis 2011, 18:27\nnic z tym nie zrobiłem jeszcze, autko jak jest zimne nie idzie rozbujać na każdym biegu powyżej 1500 obr/min, na luzie owszem idzie przegazować, teraz po prostu czekam aż się rozgrzeje i ruszam- po ok 2-3 min.\nWysłany: Nie 29 Sty 2012, 21:13\nWymieniona sonda lambda załatwiła sprawę- przepalona grzałka sondy przed katalizatorem.


Rzeźby ogrodowe z piaskowca | Fontanny ogrodowe i Figurki i postumenty\nStrona główna » Rzeźba ogrodowa z piaskowca\nRzeźba ogrodowa z piaskowca\nPiaskowiec to drobna skała osadowa wykorzystywana przez człowieka od wielu wieków. Do jego głównych zalet należy przede wszystkim różnorodna kolorystyka, a także szerokie zastosowanie zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz budynków. Na przestrzeni lat materiał ten znalazł swoje miejsce przede wszystkim w budownictwie, gdzie służy jako element dekoracyjny elewacji czy ogrodzeń. To jednak nie koniec zastosowania piaskowca w przydomowych przestrzeniach. Tworzy się bowiem z niego także elementy małej architektury oraz rzeźby, mające szczególną wartość estetyczną dzięki zachowaniu klasycznej formy, która nigdy nie wychodzi z mody.\nRzeźby ogrodowe z piaskowca\nPiaskowiec to nie tylko niezwykle piękne tworzywo, ale także bardzo wdzięczne do pracy. Doświadczeni rzeźbiarze mogą wytwarzać z niego najróżniejsze obiekty, w zależności od kreatywności twórcy i potrzeb zleceniodawcy. W mojej pracowni piaskowiec stanowi podwalinę artystycznych działań, tworzę z niego figury zwierząt, posągi oraz postumenty, a także inne rzeźby z piaskowca, wykonywane zgodnie z życzeniem klientów oraz moją inwencją.\nKamieniarstwo artystyczne – od idei do realizacji\nKamieniarstwo artystyczne w przypadku piaskowca daje ogromne możliwości, dlatego rzeźbiarz jest w stanie zrealizować praktycznie każdą wizję zamawiającego. Dzięki zgromadzonemu w wyniku wieloletniej pracy portfolio mogę zaprezentować klientowi dotychczas zrealizowane projekty. Te najczęściej inspirują nas wspólnie do stworzenia zupełnie nowego pomysłu, który idealnie wpisze się w daną przestrzeń ogrodową i przydomową. Po zaakceptowaniu wstępnej koncepcji przychodzi czas na realizację. Praca z kruszywem najczęściej przynosi nowe pomysły, które jednak zawsze są wdrażane zgodnie z początkowym zamysłem tak, aby rzeźba spełniała oczekiwania klienta.\nPiaskowiec to niezwykłe tworzywo do kreowania rzeźb, które potem posłużą jako element upiększający ogrody i nie tylko. Można zdecydować się na taki zakup nie tylko na własny użytek, ale także w formie niezwykle oryginalnego prezentu dla bliskich osób.\nkamieniarstwo-pisarski.pl 2 kwietnia 2019 3 lipca 2019 Blog\n← Elementy małej architektury z piaskowca\nJak powstaje fontanna? →


Blok reklamowy: Książko, reklamuj się sama\nOkłada prawdę ci powie\nPrawdę może nie, ale może sprawić, że zdecydujesz się na kupno akurat tej właśnie książki. Bądź zupełnie nie będziesz chciał zajrzeć to książki niezależnie od jakości tekstu, jaki mógłbyś w niej znaleźć. Czyli krótko mówiąc, okładka książki jest jeszcze jednym obszarem reklamowym. I nie mam tu na myśli niewielkiego miejsca na logo sponsorów, wydawcy czy patronów medialnych. O nie, tu chodzi o coś zupełnie innego, dużo większego.\nCzytam tę książkę, ponieważ…\nWłaśnie, jakie są powody, że kupujemy te książki, które kupujemy? Wśród wielu typu: „z polecenia znajomego” czy „z powodu niedostępności w bibliotece”, możemy wymienić taki, jak: „ponieważ zaciekawiła mnie okładka”. Wskazuje to na nową funkcję książki – reklamową. Podkreślić należy tutaj, że książka w największym stopniu promuje samą siebie. Gdzieś obok informuje o autorze, wydawcy i innych, którzy koniecznie chcieli się wcisnąć do „przestrzeni okładkowej”. Czasami przez „modę na okładkę” tracą autorzy i wydawnictwa, które nie zainwestowały w dobrych grafików. No, bo cóż z tego, że fabuła książki może być porywająca i pisana lekkim piórem, skoro nikt nawet do niej nie zajrzy. Co więcej, nikt nie zwróci na nią uwagi wśród innych setek książek na półkach księgarni. A panie w bibliotece są coraz rzadziej pytane, co polecają.\nTytuł – gra skojarzeń\nZacznijmy od tytułu – dobry będzie kontrowersyjny, ale lepszy – kontrowersyjny i dwuznaczny. Czego można się spodziewać po tytule „Sto dwadzieścia dni Sodomy” czy „Pamiętnik nimfomanki”? Skojarzenia nasuwają się automatycznie. I to może być haczykiem, przynętą do zakupu książki. Tytuły nie muszą odwoływać się jedynie to tematów tabu czy w jakiś sposób będących w modzie. Tytuł równie dobrze może odnosić się do tytułu innej, wydanej wcześniej i odnoszącej sukces książki. Przykładem tutaj możemy mieć frazę: „My rodzice dzieci z Dworca Centralnego”, który ewidentnie odnosi się do bestsellera Christiane Felscherinow „My, dzieci z dworca ZOO”. Oczywiście, mamy tutaj powiązaną tematykę narkotykową, ale odnosi się również nieodparte wrażenie, że temat książki nie był jedyną przyczyną nadania takiego tytułu. W końcu, dlaczego by nie skorzystać z popularności innych?\nObraz zapadający w pamięć\nCo jeszcze przykuwa uwagę będąc na okładce książki? Może być to uśmiechnięta, znana aktorka, dwuznaczne zdjęcie, nagość, interesująca grafika niczym dzieło sztuki czy ostre i wyraziste kolory. Trików jest wiele, a często w dużym stopniu przypominają te, które stosuje się w tworzeniu profesjonalnych plakatów czy reklam. Wszystko po to, by zainteresować potencjalnego czytelnika, choć może w tym przypadku powinno się powiedzieć klienta.\nSukces nastaje, gdy…\n… gdy ilustracja na okładce, tytuł książki i kolorystyka będą bezpośrednio wiązały się z zawartością. Taki wynik wbrew pozorom nie jest ciężki do osiągnięcia. Wystarczy jedynie pogodzić się, że niektóre książki nie będą wciągające, niezależnie od tego co umieścimy na okładce.\nAutor: Karolina Kwiatkowska o 00:42


EKSKURS. KU STRONOM - Musivum\nEKSKURS. KU STRONOM\nOme 2/19/2013 07:30:00 PM SKOMENTUJ ekskurs , ku stronom , strony Edit\n(Data pierwotnej publikacji: 27 maja 2010).\nPrzez każdą stronę książki biegnie cała sieć żyć,\nżyć bohaterów, autorów, czytelników;\npojedyncze żyłki tej sieci splatają się ze sobą\nw sposób niezmiernie finezyjny, artystyczny, urzekający.\nI gdziekolwiek bym się nie obróciła,\njakaś żyłka mojej sieci biegnie właśnie tam –\nku książkom, ku stronom, ku słowom.\nMaría Meg Tovip, „Ku stronom”\nBiblioteki dźwięków i obrazów\nMoja biblioteka powstawała początkowo z dźwięków: rozpoczęły ją te bajki, baśnie, mity, legendy i podania, które opowiadała mi babcia. Poszczególne słowa unoszące się w powietrzu między mną, dwu-, trzy-, czterolatką a nią, siwą, pomarszczoną, przygarbioną sześćdziesięciolatką, między moim łóżkiem z kratami zabezpieczającymi przed wypadnięciem a jej dużym, okrągłym, niskim pufem zszytym z kolorowych kawałków skórek, wypchanym jakąś miękką materią – poszczególne słowa, krążące niewidzialnie w moim pokoju, rozjaśnianym tylko słabym światłem nocnej lampki – poszczególne słowa budowały pierwsze regały z wróżkami, półki z królewnami, stosy tomów z Czerwonym Kapturkiem i Mary Poppins, stoły z porcelanowymi figurkami, które ożywały, gdy się odwróciłam, lustra, zza których wyglądały bazyliszki, ciemne kąty, gdzie kryły się smoki, dywany pełne małych ludzików pożyczających od ludzi ich przedmioty, tajemnicze przestrzenie za meblami, gdzie chowały się pocieszne diabły, pozwalające się zawsze przechytrzyć wiejskim dzieciom.\nPierwsze książki, które otrzymywałam, łączyły swoją fizyczność – obrazkową fizyczność – z wcześniejszymi dźwiękami; składały się bowiem głównie z ilustracji, do których razem z mamą układałyśmy przeróżne historie. Historie te, inspirowane po części opowieściami babci, po części wrażeniami, jakie wywoływały obrazki, po części usłyszanymi i zobaczonymi w ciągu dnia rzeczami, nie miały w zasadzie początku ani końca, nie miały też jednej stałej formy; były wiecznie in statu nascendi, wielokrotnie przeformowywane, wielokrotnie powtarzane niby tak samo, a za każdym razem inaczej, wielokrotnie opowiadane na wspak, po przekątnej i na wskroś.\nPamiętam, że główne role w moich opowieściach odgrywały dziewczynki takie jak ja, kobiety takie jak mama i staruszki takie jak babcia. Babcia była tajemniczą dobrą wróżką, życzliwą czarownicą lub łaskawą królową, która wyprawiała mnie na ważną misję; ja byłam młodą wróżką, czarownicą lub leśną przywódczynią zwierząt i magicznych stworzeń, wyruszającą, by wykonać powierzone sobie zadanie; mama była czarodziejką pilnującą harmonii świata, dziedziczką królewskiego tronu lub szlachetną kapłanką, porwaną i więzioną przez wrogów. Wyprawiona przez babcię, wyruszałam w daleką podróż po nieznanych krainach, by oswobodzić mamę z rąk wrogów.\nWrogowie? Wrogowie byli podobni do nielubianych kuzynów i nielubianych wujów. Zawsze mężczyźni, bo choć kochałam tatę i świetnie się z nim bawiłam klockami, to jednak już wtedy musiałam podświadomie wyczuwać, że w dorosłym życiu ta właśnie płeć będzie miała czelność sugerować mi konieczność zamienienia moich bibliotek na garnki, moich książek na kosmetyki, moich własnych snów o fantastycznym życiu na kulturowe sny o rycerzu na białym koniu, którego do końca życia podziwiałabym bezgranicznie, zamiast zająć się podziwianiem swoich szans na spełnienie.\nWiktor uśmiechnął się lekko; tak, po ostatniej poprawce ten fragment zdecydowanie brzmiał dobrze. Długie zdania oryginału z początku trochę go niepokoiły – słowa narastały z każdą linijką, tworząc wreszcie potężną piramidę czasowników, rzeczowników, przymiotników, nastroszoną zaimkami, przyimkami, spójnikami, końcówkami deklinacyjnymi i koniugacyjnymi, jeżącą się podmiotami i orzeczeniami, straszącą kropkami, które bez przerwy się oddalały. A jednak, a jednak, a jednak – opanował ten tekst. Zdołał uchwycić płynność, nastrojowość oraz atmosferę angielszczyzny i przekuć ją na te same elementy w polszczyźnie. Umiał zmusić wyrazy, by zmieniły język, nie zmieniając, nie tracąc i nie niszcząc swojego smaku.\nW takich chwilach czuł się geniuszem.\nCzysto prywatnie bardzo lubił fragmenty dotyczące kobiecości, walki ze stereotypami, przełamywania kulturowych klisz, które narzucano konkretnym grupom społecznym. Kobiecość zawsze kojarzyła mu się pozytywnie – kobiecość, kobiety, to, co po żeńskiej stronie; kobiety niosły w sobie godną podziwu siłę, zdecydowanie i stanowczość. Każda z tych, z którymi był w jakiś sposób blisko – Magda, Anita, kilkanaście koleżanek z lingwistyki i filologii rosyjskiej – ich imiona zatarły mu się teraz w pamięci, choć twarze nadal umiałby rozpoznać – Dorota, Irina Jurjewna, Olga, (nawet matka), każda z nich posiadała w sobie coś, czego może i nie umiał określić, ale odczuwał doskonale i szczerze szanował. To, co prezentowały sobą – inteligencję, kompetencję, odwagę w dążeniu do celów i w walczeniu o swoje, umiejętność pokonywania przeszkód oraz zrównywania z ziemią schematów – to wszystko budziło w nim sympatię (i zazdrość). Ogólnie rzecz biorąc, kobiety były ciekawsze – może dlatego, że nie funkcjonowały w świecie w ten banalny, męsko-heteroakceptowalny sposób „jestem i już”, że to „jestem” musiały ciężko wywalczyć, a „i już” jeszcze ciężej? Ta walka o siebie łączyła – choć on stanął w połowie drogi do celu; obecnie nie znajdował (raczej) sił ani chęci, by walczyć dalej, co nie znaczy, że nie miał uznania dla cudzych starań.\nPewnie dlatego żywił też taką sympatię do Tovip – niezależnie od książki o książkach, polubił samą autorkę jako człowieka. Tovip w ślad za swoją matką wykładała na Uniwersytecie Bristolskim; zajmowała się przede wszystkim współczesną angielską literaturą kobiecą oraz współczesnym czytelnictwem, badała również sposoby kreowania i przedstawiania postaci lesbijek w brytyjskiej oraz irlandzkiej prozie końca dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku. W tym ostatnim przypadku Wiktor był jej wdzięczny za skupienie się niemal wyłącznie na lesbijkach; czytanie o homoseksualistkach stawało się bliskie i zrozumiałe, bo on, tak samo jak one, kierował się ku własnej płci; okazywało się też mniej męczące, mniej dręczące i mniej inwazyjne, bo to kobiety, a nie mężczyźni, więc siłą rzeczy nie było mowy o całkowitym utożsamieniu się z nimi i odbieraniu tekstu jako „o mnie samym, o czytelniku”. Dzięki temu nie pojawiało się to paskudne uczucie przyciśnięcia do muru, przymuszenia do niechcianych konfrontacji, wymogu jakiejś weryfikacji ani zagrożenia potrzebą przewartościowania swojego dotychczasowego sposobu życia.\nTak, zdecydowanie lubił Tovip – nie przeszkadzały mu nawet pewne rysy snobizmu, jakie wyłaniały się z „Ku stronom”; a może i przeciwnie, może ten snobizm właśnie dodawał zarówno książce, jak też autorce swoistego uroku, bo był to snobizm, jaki Wiktor rozumiał i cenił, dyskretny, sympatyczny i chwilami zabawny snobizm humanistek oraz humanistów, którzy poruszali się po tych wszystkich stronach.\nOlga miała w sobie rys takiego snobizmu.\nI nawet Michał, chociaż pewnie sam by się przed sobą do tego nie przyznał.\nBiblioteczność i cielesność\nZawsze mi się wydawało, że biblioteka jest płci żeńskiej – później, gdy poznałam łacinę, uznałam, że ten język sam wkłada mi do ręki argument, »bibliotheca, -ae«, deklinacja pierwsza, genus femininum, z tym się nie można kłócić. Jednak powód, dla którego już jako dziecko myślałam o bibliotece jako o kobiecie – o wielkiej, wielopiętrowej, wielopółkowej, wieloksiążkowej kobiecie, która zamiast bioder i piersi miała regały, zamiast burzą loków potrząsała burzą kartek, a zamiast biżuterii nosiła na sobie okładki – powód, dla którego widziałam w bibliotece kwintesencję kobiety i kobiecości, był inny: biblioteka była naturalnym środowiskiem mamy.\nTata prowadził firmę budowlaną; jak sam o sobie mówił, był miłośnikiem książek, a mama była jego ukochaną książką. Mama natomiast była pisarką, tłumaczką, wykładowczynią na uniwersytecie, wielką erudytką, która z pamięci potrafiła cytować olbrzymie partie ulubionych powieści, opowiadań, wierszy. Tata pracował poza domem – za pomocą cegieł, wapna, maszyn i pracowników wznosił potężne budynki. Mama pracowała głównie w domu – za pomocą słów, długopisów, klawiatury i innych autorów wznosiła potężne gmachy literatury. Tak myślałam o tym wówczas, gdy byłam mała, i tak myślę o tym teraz, gdy jestem już bardzo, bardzo dorosła i nie mam szansy powrócić do tamtych szczęśliwych godzin spędzanych w maminej bibliotece.\nDlatego zapewne większym niż u innych osób szokiem było dla mnie dowiedzenie się, że kiedyś kobietom wiedzy zabraniano, a całkiem jeszcze niedawno – bo co to jest, wiek temu lub kilkadziesiąt lat temu – podśmiewano się z kobiety w bibliotece – w bibliotece, która przecież jest kobietą.\nTo tak, pomyślałam w pierwszej chwili, jakby się śmiano z tego, że kobieta ma ciało i narządy kobiety.\nOgromnie lubił ten kawałek; w sposób, którego nie umiałby wytłumaczyć, którego nawet nie umiał sam przed sobą ująć choćby w podstawowe słowa, odnajdywał tu prawo do samego siebie, prawo do odczuwania, tak jak odczuwał, prawo do bycia takim Wiktorem, jakim był. Prawo to sprawdzało się jednak tylko w układzie jednoosobowym, tyle sobie wywalczył; zdecydowanie nie zdołałby tego wynieść poza samego siebie i zastosować w życiu codziennym, wśród ludzi, z innymi. (Z Olkiem.) Nie, nie potrafiłby. Nie umiałby.\nZastanawiał się przez chwilę nad zamienieniem „narządy kobiety” na „narządy kobiece”, ale wreszcie zrezygnował. Pierwsza forma wydała mu się dobitniejsza, lepiej oddawała sens tego zdania.\nUchwycenie w zapisie\nTrochę się bałam tego pierwszego kontaktu ze słowem pisanym, nauki czytania i nauki pisania; bałam się, że zatracę tę wspaniałą możliwość opowiadania wszystkiego po swojemu i dowolnego zmieniania tworzonej wypowiadanymi słowami rzeczywistości; bałam się, że historie ujęte w formę zapisu będą ubogą wersją tego, co się opowiada – bo zostaną dane raz na zawsze, bez możliwości zmian, bo przecież nie da się czytać liter inaczej, niż należy.\nWiktor ściągnął brwi; to powtórzenie „bo” bardzo mu się nie podobało. „Bo zostaną” zamienił na „zostaną bowiem”.\nNo, teraz dobrze.\nCzytał dalej, aż doszedł do kolejnego fragmentu, który budził u niego sporą sympatię.\n„I wtedy, gdy już wszystkie istniejące w tym języku litery stanęły na tablicy obok siebie, jedna przy drugiej, mała przy dużej – jak mamy z córkami, jak moja mama ze mną – okazało się, że litery są czymś cudownym, swojskim, doskonale znanym z codzienności. »A« i »a« to była mama i ja podczas eleganckiej kolacji; »F« i »f« to mama i ja bardzo zmęczone po całym dniu chodzenia po mieście; »S« i »s« to mama i ja, roześmiane, rozleniwione, bawiące się w niedzielne południe.\nA potem zobaczyłam, jak z tych liter składają się imiona i słowa, też doskonale znane z domu, z codziennego życia, z opowiadań: »María«, »Christina«, »Steven« i »Luisa«, »ja«, »mama«, »tata« i »babcia«, »dom«, »rodzina«, »książki« i »biblioteka«.\n»Biblioteka«. Wtedy po raz pierwszy zobaczyłam to bliskie mi słowo – zapisane. I to było ogromnie miłe uczucie, zupełnie jakby się zobaczyło kogoś bardzo sobie drogiego.\nAutorka lubiła rozpoczynać zdania od spójników, szczególnie od „i”/„a” oraz „ale”; Wiktor z początku miał pewne wątpliwości, czy to pozostawić, bo wydawało mu się trochę niestylistyczne – po polsku, po angielsku zupełnie nie wadziło – w końcu jednak, mając w pamięci różne wcześniejsze tego typu wahania, postanowił nie dotykać stylu. Starał się tłumaczyć w taki sposób, aby było widać autora – nie tłumacza. Nie zacznie poprawiać czegoś, co wydaje się jak najbardziej odpowiadać tekstowi; Tovip prowadziła przecież rodzaj gawędy o książkach, bibliotekach i literaturze, „Ku stronom” powinno zachować klimat nieco sentymentalnej i bardzo osobistej opowieści, jaką było „Towards the pages”.\nPoza tym – tak zupełnie na marginesie – wersja „Ku stronom”, na którą się wreszcie zdecydował, z pewnością była o wiele, wiele lepsza niż „W kierunku stron”. Krótsze, bardziej zwięzłe i wyrazistsze.\nLudzie kolekcjonują książki na różne sposoby – często wręcz barbarzyńskie. Moja ciotka zgromadziła swój księgozbiór, pożyczając od znajomych, przyjaciół i rodziny ciekawe pozycje – i nigdy ich nie oddając. Mama, która jeszcze przed moim urodzeniem straciła w ten sposób kilka ulubionych powieści, podczas odwiedzin ciotki zamykała na klucz swoją bibliotekę – do której na czas wizyty przenoszono książki z reszty domu – i z zimną krwią powtarzała, że tak, właśnie robimy remont / odmalowujemy pokoje / mamy plagę mrówek i wszędzie rozpylamy paskudne środki owadobójcze.\nZastanawiałam się zawsze, czy ciotka w to wierzyła. W każdym razie na nas już nie zdołała powiększyć swej biblioteki.\nDziadek ze strony taty pozyskał swój księgozbiór, wygrywając go od kolegi-hazardzisty w pokera. Kolega miał naprawdę piękne książki, na które dziadek podobno długi czas ostrzył sobie zęby – i oto kiedyś, gdy grali u znajomych w karty, kolega, nałogowiec, ale gracz kiepski, przegrał wszystkie pieniądze, jakie miał. Inni pokerzyści poszli się napić, w pokoju został tylko nałogowy pokerzysta i pożądliwy bibliofil; pierwszy bardzo chciał znów zagrać, choć nie miał za co – drugi zaś zaproponował nową stawkę. Ponoć hazardzista nie zastanawiał się nawet przez pół minuty.\nLedwo dziadek wygrał, wyciągnął towarzysza niemal za kark od znajomych i natychmiast dopilnował przewiezienia wygranej do swojego domu. Był wielkim miłośnikiem książek – tłumaczył mi kiedyś tata – i wszystkich mierzył własną miarką, obawiał się więc, że tamten szybko się opamięta i zacznie protestować. Tamten natomiast, gdy już wszystkie książki zostały przewiezione, zaproponował dziadkowi kolejną partyjkę, tym razem ze stawką w postaci starego pianina, skoro »tak pan lubisz starocie«.\nWiktor uśmiechnął się i pokręcił głową; dobra opowieść rodzinna. On przywiózł do Szczecina tylko książki ze studiów i to, co kupował za pieniądze z korepetycji oraz za stypendium, plus kilka czy kilkanaście pozycji otrzymanych w prezencie przy jakichś okazjach – cała reszta, która tworzyła obecnie dość sporą jak na jego potrzeby i satysfakcjonującą bibliotekę, została zdobyta już tu, na miejscu, w tym mieście, w którym miał zacząć wszystko od nowa i całkowicie po swojemu.\nPoprawił pierwsze „tamten” na „przegrany”, ściszył pilotem Debussy’ego, po czym zdjął okulary i zamknął oczy. Potrzebował chwili odpoczynku.\nCiekawe, jaką zrobią okładkę. Angielski oryginał przedstawiał personifikację tej Biblioteki-Kobiety, o której Tovip pisała na początku: istotę o ciele kobiety połączonym z elementami książek. Rzeczywiście miała półki zamiast bioder i pasma włosów przechodzące w kartki książek.\nW gruncie rzeczy najlepiej by było, gdyby wydawnictwo wykupiło prawa do tego obrazu w stonowanych, głębokich kolorach, bo żadna inna okładka nie będzie tu pasowała.\nW głośnikach rozległy się pierwsze akordy kolejnego utworu z odtwarzanej płyty; Wiktor uśmiechnął się lekko – „Dźwięki i zapachy wirują w wieczornym powietrzu” wydały mu się w tym momencie dosyć zabawną aluzją do tłumaczonej książki. O tak, niewątpliwie podczas czytania Tovip można było odnieść wrażenie, że dźwięki słów oraz zapachy kartek krążą dookoła czytelnika.\nMiał nadzieję, że zdołał to uchwycić w przekładzie.\nWstał – rozprostowanie kości dobrze mu zrobi – zerknął jeszcze na monitor, zakładając okulary, po czym podszedł do balkonu i otworzył drzwi. Uderzenie świeżego, ciepłego powietrza w twarz przypomniało pewien fragment, jeden z tych, które podczas tłumaczenia wbijały się w pamięć i pozostawały tam na długo, powracając echem słów, smakiem treści, kształtem liter.\nJak to było, „zapach kartek, zapach papieru...”? A tak.\n„Zapach papieru był tym, co wypełniało – nie tylko bibliotekę mamy, nie tylko mój pokój, nie tylko biblioteki znajomych i biblioteki publiczne – ale tym, co wypełniało całą moją głowę, moje zmysły, moje myśli. Zapach papieru powracał do mnie w najprzeróżniejszych, najdziwniejszych i najbardziej niespodziewanych momentach; był niczym ta Proustowska magdalenka, uruchamiająca całą epopeję wspomnień, niczym wyblakłe zdjęcie, które ukazywało znane niegdyś miejsca, niczym stare zapiski, przynoszące cień istotnych kiedyś spraw, niczym słaby dźwięk melodii, przy jakiej przeżyło się coś niebanalnego. Zapach papieru...”\nPrzymknął oczy, wciągając głęboko powietrze; poczuł woń kwiatów, które sąsiedzi z lewej hodowali na swoim balkonie, chyba pelargonii i chryzantem. Z tego, co pamiętał z kilku krótkich rozmów przy jakichś przypadkowych okazjach, oboje zajmowali się tymi kwiatami zawodowo – ona pracowała na Akademii Rolniczej, on w jakiejś firmie ogrodniczej. Nawet kiedyś zaproponowali Wiktorowi sprezentowanie „paru pięknych okazów, pan ma taki smutny balkon, a zobaczy pan, jak one na balkonie wspaniale się rozrastają i pachną”; podziękował, starając się zachować uprzejmość, chociaż to było denerwujące, co kogo obchodzi, że on ma pusty balkon? Którego to balkonu zresztą nie lubi. Kwiatów też nie lubi. Balkonu z kwiatami w ogóle by nie ścierpiał.\nJeśli już jakaś woń miała budzić jego sympatię, to była to woń książek, ten „zapach papieru”. Zapach papieru...\n„Zapach papieru był kluczem, był klamką, był wrotami; zapach papieru otaczał niczym kokon, w którym można było się zawsze odnaleźć; zapach papieru tkał pajęczynę, w którą łowił kolejne przeczytane książki, kolejnych autorów, kolejne style – i w zależności od nitki, którą się poruszyło, przynosił wraz z wonią kartek jakiś tytuł, jakieś nazwisko, jakieś zestawienie słów”.\nPewne fragmenty wpijały się w pamięć z tak niesamowitą siłą, że potrafiłby je cytować, obudzony w środku nocy. Nie każda książka pozostawiała po sobie podobny ślad – zdarzało się to jedynie w wypadku tych wyjątkowo dobrze napisanych, wyjątkowo poruszających, wyjątkowo pasujących tematyką do sympatii Wiktora. „Ku stronom” spełniała w gruncie rzeczy wszystkie trzy wymogi, szczególnie jednak ostatni.\nKsiążki o książkach, o czytaniu i o gromadzeniu księgozbiorów wywoływały bezpieczny zestaw emocji, w bezpieczny sposób i przy udziale bezpiecznego towarzystwa. Nie musiał się obawiać nadmiernego zaangażowania, zbytniego zderzenia z drugą osobą i poruszenia problematycznych odczuć.\nKsiążki stanowiły nieinwazyjne otoczenie. Może nawet nie tak; były inwazyjne, ale w inny sposób niż ludzie i pozwalały bez większych kłopotów zachować bariery, granice, nienaruszony teren.\n(Nie tak jak niektórzy aż nazbyt inwazyjni... ludzie.)\nPod warunkiem, rzecz jasna, że nie dotyczyły tematów, które Wiktor odsuwał od siebie na co dzień. Dlatego nie przeczytał ani jednej książki Juliana do końca i dlatego nigdy by takiej książki nie przetłumaczył.\nPrzymknął drzwi balkonu, pozwalając, by przez niewielką szparę dostawało się powietrze. Powrót do biurka, na którym stał monitor, leżał plik kartek oraz stygła niedopita herbata, był zawsze swoistym powrotem do bezpiecznej przystani, do pewnego miejsca, do bliskiej rzeczywistości. Mógł się zaszyć we własnym kącie pracy niczym autorka w bibliotece swojej matki.\nMógł się zaszyć w literaturze, w językach, w tłumaczeniach – w tych trzech aspektach, które były dla niego tak ważne, tak bliskie, tak niezbędne do szczęścia. Literatura nadawała życiu smak, bez którego nie umiałby sobie wyobrazić swojej codzienności, pozwalała przeżywać zastępczo, bez nadmiernie czynnego udziału, wypełniała godziny, dni, miesiące w najlepszy sposób. Języki umożliwiały zanurzenie się w słowach, w podobnych sensach zawartych w odmiennych dźwiękach, w wielobarwności gramatyk, w korowodzie alfabetów, akcentów i idiomów.\nTłumaczenia stanowiły najdoskonalsze połączenie dwóch wcześniejszych sfer, literatury i języków, języków i literatury, zespolonych więzami, pomiędzy które on jako tłumacz wciskał się ze swoim poliglotyzmem; rozwiązywał te słowne węzły jednego kodu i zaplątywał od nowa, już jako węzły drugiego, w sposób, o którym sam decydował. Dzięki jego wysiłkom utwór mógł żyć na nowo, po raz drugi, trzeci, czwarty – nadal ten sam, ale zupełnie inny, bo w każdym języku istniało się inaczej, z całym obciążeniem gramatycznym, semantycznym, kulturowym, społecznym, historycznym danego kręgu.\nUwielbiał to poczucie kontroli nad tekstem, to zmaganie się ze zdaniami, to zanurzenie w słowach, chwytanie sensu obcojęzycznego w żelazny uścisk przekładu ojczystego, bezlitosne naginanie drapieżnego pyska gramatyki, ostateczne ujarzmianie wszelkich gier językowych po obu stronach.\nStrony książek i pory roku\nBo każdy miesiąc, każda pora roku – miały swoje odpowiedniki w konkretnych książkach, rozdziałach, fragmentach, i vice versa, każda książka miała swój odpowiednik w jakimś miesiącu, porze roku, pogodzie, temperaturze. Jedną z rzeczy, które mnie wówczas ogromnie bawiły, było dopasowywanie do siebie pór roku i książek oraz ich mniejszych fragmentów: deszczu, słońca, wiatru, miesiąca, temperatury – do tomu, rozdziału, sceny, aktu, strony.\nStyczeń był podobny do Goethego, luty do Hessego, marzec do Cheevera, kwiecień do Nabokova, maj – do Austen; czerwiec przypominał Rabelais’go, lipiec – Balzaca, a sierpień Maupassanta; wrzesień nieodmiennie kojarzył mi się z Thackerayem, natomiast październik, zależnie od mojego nastroju – z Huxleyem, Woolf, Atwood i Jamesem; z kolei listopad był niczym Lawrence, grudzień natomiast – zupełnie jak Tołstoj.\nWiosna to autorzy angielscy, lato – bardziej autorzy francuscy; jesień bywała jak twórcy polscy i czescy, a czasami niczym serbscy i chorwaccy, zima przywodziła na myśl pisarzy rosyjskich. Poza tym deszcze wiosenne kojarzyły mi się z Proustem, jesienne – z Mannem, zimowe – z Kunderą i Hrabalem, a letnie – z Sand; burza przypominała Dostojewskiego, łagodna mżawka – Dickensa, a długie, monotonne, pluszczące ulewy – Stendhala, szczególnie »Pamiętnik egotysty«; upały przywoływały wspomnienie »Obcego« Camusa, a także niektóre powieści Zoli; z innymi utworami tego ostatniego kojarzyły mi się dni zimne, ponure i pochmurne, wyziębiające i zasmucające człowieka na wskroś.\nW chłodne, letnie wieczory zaczytywałam się Willą Cather, bo to była doskonała pogoda dla niej; w sobotnie i niedzielne zimowe poranki, gdy na dworze padał śnieg i wszystko spowijała ciemność, zdejmowałam z półki Sterne’a, bo świetnie się sprawdzał, gdy za oknem panował mróz, a ja leżałam w swoim łóżku, pod ciepłą kołdrą, z kubkiem gorącego, parującego kakao na stoliku obok.\nPrzy tłumaczeniu tego rozdziału Wiktor musiał siłą odsuwać od siebie własne skojarzenia, do których wracał dopiero wieczorem, przy kolacji albo w łóżku. Gdy się tak zastanowić, Tovip miała sporo racji – wielu autorów, wiele konkretnych kręgów językowych, wiele poszczególnych powieści, a nawet pojedynczych rozdziałów czy fragmentów przypominało jakąś porę roku, miesiąc albo pogodę. Wiktorowi Lem kojarzył się z wczesną jesienią i wczesną wiosną jednocześnie; coś na krawędzi końca, coś na krawędzi początku, w ciągłym rozdarciu, którego nie sposób usunąć.\nTrifonow, jeden z najwspanialszych pisarzy rosyjskich, przypominał wrzesień, smutną gorycz opadających liści, szarzejące powoli niebo, puste, samotne, porzucone przez kasztany zielone, kolczaste łupiny; Turgieniew przeciwnie, był niczym rozkwitająca wiosna, gdzieniegdzie tylko jeszcze niewolna od resztek burego śniegu. Dostojewski to był sam śnieg, potężne, twarde, kanciaste zwały utrudniające ruch, uderzające boleśnie w stopy, wyziębiające człowieka do szpiku kości. Puszkin miał w sobie delikatność bardzo wczesnej wiosny, był trochę jak pierwszy przebiśnieg, w ujmujący sposób odrzucający, a raczej odsuwający na bok śnieżną warstwę i unoszący płatki ku słabemu jeszcze słońcu; Czechow był czerwcowym, buńczucznym, rubasznym upałem, który niespodziewanie chłostał boleśnie zimnym podmuchem wiatru. Obrazu dopełniał Gogol, pogranicze lutego i marca, oraz Pasternak, swoisty listopad pełen pluchy.\nCała literatura rosyjska kojarzyła się nieodparcie z wielkim, burym niedźwiedziem, który na pierwszy rzut oka przerażał swoją posturą, ponurością i groźnym wyrazem – a później ujmował ukrytą w tym wszystkim łagodnością, godnością, chowanym niemal zazdrośnie pięknem. Takie wyobrażenie miało w sobie coś niezmiernie uspokajającego – i Wiktor lubił wspominać dwa lata na filologii rosyjskiej, które nie były tylko czasem pisania magisterki; wtedy bowiem, wraz z oswajaniem pracy po rosyjsku, oswajany był też русский медведь1.\nZabawna sprawa, literatura rosyjska kojarzyła mu się z niedźwiedziem, zanim jeszcze dowiedział się, że w tym kraju było to zwierzę totemiczne, a od osiemnastego wieku symbol – inna rzecz, że negatywny – Rosji w oczach Europy. Współcześnie zresztą polityka zaanektowała niedźwiedzia na swoje potrzeby, więc gdyby nie wieloletnie przyzwyczajenie, Wiktor pewnie czułby niechęć do łączenia tej literatury z tym zwierzęciem.\nLiteratura rosyjska i francuska stanowiły dwa przeciwne bieguny, dopełniające się i pasujące do siebie w przedziwny sposób; w literaturze francuskiej tkwiła bowiem niezwykła lekkość, finezja, wyrafinowanie, nawet wówczas, gdy miało się do czynienia z rubasznym i dosadnym Rabelais’m, podobnym do upalnego dnia w środku lata. Jego całkowitym przeciwieństwem był Laclos – doskonale wyważona temperatura wiosny, która jeszcze miała w sobie coś z mrożącego lodu zimy, a także już coś z roztapiającego żaru lata. Balzac kojarzył się bardziej z latem, które co prawda nie spalało słońcem, ale zachwycało bujnym i słonecznym dniem, a Zola – z pograniczem jesieni i zimy, z bezlitosnymi deszczami, które wymywały wszelkie brudy z zakamarków ulic i ciskały je przechodniom pod nogi.\nMoże dlatego, z powodu jakiejś wewnętrznej obawy, która pojawiała się zawsze podczas czytania Zoli, Wiktor nie zdecydował się nigdy na romanistykę?\nMniej męcząca była spokojna, zrównoważona nawet przy największym zaburzeniu równowagi i pełna wewnętrznej harmonii literatura angielska: przypominający kwietniową plątaninę pogody Hardy, majowy Fielding i jakby na pograniczu sierpnia oraz września James, najbardziej angielski Amerykanin, jakiego można sobie wyobrazić. Do tego jeszcze literatura niemiecka, z eleganckim, choć żywiołowym chłodem: Hoffmanowskie burze gradowe, Heine niczym pioruny w oddali, Mann jak łagodne, spokojne opady miękkiego śniegu. No i podobna niekiedy do najbardziej skrajnych punktów każdej pory roku – literatura polska; wczesna zima, dopiero niosąca groźbę drapieżnego mrozu, była niczym Reymont, a złota, ujmująca, łagodna jesień, z delikatnymi opadami, lekkim wiatrem i w burzy kolorowych liści – jak Kraszewski.\nAle Tovip, rzecz jasna, opisała te wszystkie odczucia o wiele, wiele lepiej – dogłębnie, emocjonalnie, plastycznie snuła myśl od książki do pory roku, od miesiąca do rozdziału, od fragmentu do deszczu, od zdania do promieni słońca. Opisywała to, tkając swoistą wszechpogodę wszechczytania, urzekającą mozaikę zjawisk atmosferycznych i zjawisk pisarskich, ciepłą opowieść o tym, co za szybą i o tym, co na kartce.\nOpisywała to w języku, który Wiktor niezmiernie lubił; angielski niósł w sobie pewien kojący spokój oraz ujmującą płynność, zawierał coś, co z wierzchu wydawało się banalne i przyziemne, w głębi jednak kryło fascynujący urok skomplikowanych struktur. Brzmienie angielszczyzny kojarzyło mu się z regularnie uderzającymi o brzeg falami morskimi, które z dostojnego i umiarkowanego tempa potrafiły naraz przejść w gwałtowne, żywiołowe, nieokiełznane ciosy, by po chwili znów zagarniać piach plaży delikatnym, powolnym objęciem. Nastrój, jaki odnajdywał w angielskich frazach, zawsze – bez względu na treść, o ile nie było to tandetne czytadło – pozwalał na wewnętrzne odprężenie, zatopienie się w kolejnych wyrazach, zdaniach i akapitach, zapomnienie o wszystkim, co poza tekstem.\nWiktor westchnął z rezygnacją – tego rozdziału nie da się przejść bez natłoku własnych skojarzeń. Trudno, kolejna krótka przerwa, zresztą miał ochotę coś zjeść.\nW czasie pracy najwygodniejsze i najmniej czasochłonne były jogurty albo sałatki warzywne, o ile coś zostawało z wcześniejszego posiłku; teraz akurat zawartość lodówki okazała się mało zachęcająca, ten kawałek sera po lewej stronie półki pod zamrażarką chyba powinien zostać wyrzucony, bo trochę nieciekawie wyglądało to, co się znajdowało pod przezroczystą folią.\nMuszę się zebrać na te cholerne duże zakupy – pomyślał Wiktor z niechęcią, gdy dziwnie miękkawy ser wylądował w śmietniku. – Albo znowu przepłacę, kupując mniejsze, gorsze i droższe rzeczy w tym beznadziejnym sklepie naprzeciwko przystanku.\nSupermarkety były blisko – Lidl, Biedronka, trochę dalej Netto i Real, a może Kaufland, zawsze mu się myliły; wystarczyło tylko podjechać samochodem, wziąć koszyk i wejść do środka – w te tłumy...\nNa samą myśl o tłumach ludzi dookoła Wiktorowi robiło się niedobrze. Jakby nie dość ludzi trzeba znosić na co dzień, to jeszcze dobrowolnie się pchać w ten tłok tylko po to, by kupić kilka rzeczy? Chyba jednak zostanie przy osiedlowej tandecie.\nTakiej jak ten ser, przemknęło mu przez głowę. Kupiony dwa dni temu, a już dostał nóg. Nie, musi się jednak przemęczyć w którymś z porządniejszych punktów. Jeżeli pojedzie jutro z samego rana, to powinno pójść dość bezboleśnie, w końcu w środę o ósmej czy dziewiątej nie ma zbyt wielu ludzi, nawet w środku lipca, a może nawet szczególnie w środku lipca?\nA na razie zostanie przy tym truskawkowym jogurcie, pod warunkiem, że mimo ważności do września tego roku nie zdążył on już sfermentować.\nUsiadł z powrotem przed komputerem i oderwał wieczko jogurtu.\nJogurt nie sfermentował. Jak miło, któż by pomyślał.\nSmaki, zapachy i książki\nIstnieje jakiś niesamowity, nierozerwalny związek między smakiem, zapachem a książką, między jedzeniem a czytaniem, między potrawami a słowami. Za każdym razem, gdy czytałam, do pełni szczęścia potrzebowałam jakiegoś smakowitego kąska – za każdym razem, gdy jadłam, pragnęłam czytać, by smak jedzenia nabrał głębi, by przyjemność z gryzienia, picia i połykania była pełna, by zadowolenie żołądka powiązało się z zadowoleniem umysłu.\nWiktor mimowolnie uśmiechnął się kątem ust. Owszem, on też lubił czytać przy jedzeniu, choć akurat jedzenie przy czytaniu nie było czymś niezbędnym – za to potrzebował do książki herbaty; kawa to inna sprawa, kawa miała stawiać go na nogi, ale nie dawała zbyt wiele satysfakcji przy czytaniu, więc pił ją szybko, w kuchni, na stojąco, żeby tylko przegonić nadchodzącą senność czy ogarniające znużenie. Herbata jednak, najlepiej mocna, czarna, najlepiej Lipton, parzona długo, najlepiej bez cytryny – i bez cukru, słodzona wydawała się Wiktorowi czymś obrzydliwym, tak samo kawa – herbata stanowiła fizyczną odmianę odprężenia, doskonale łączącą się z odprężeniem psychicznym przy książce. Pił więc kilka herbat z rzędu podczas czytania wieczorami i w innych wolnych chwilach; pracę rozpoczynał oraz kończył z herbatą, natomiast w trakcie tłumaczenia czy poprawiania znacznie ją ograniczał; nie zdołałby się w pełni skupić na tekście i całkowicie weń wciągnąć, gdyby co chwila wstawał i szedł do kuchni. Zresztą gdy już się zatopił w przekładzie, zapominał o tej zaparzonej i stojącej na biurku herbacie, która stygła cierpliwie, niczym lojalna towarzyszka; tylko chwilami, przy krótkim oderwaniu się od śledzonych słów, Wiktor sięgał po szklankę i machinalnie upijał łyk letniego, chłodnego lub zimnego już napoju, zupełnie nie czując jego gorzko-mdłego smaku.\n„Uwielbiam jeść czekoladę z orzechami i bakaliami podczas czytania dziewiętnastowiecznych pisarzy angielskich; przy pizzy zawsze mam ochotę na kryminał lub powieść grozy, a czytając Balzaca, muszę mieć w pobliżu trochę pleśniowego sera i pół kieliszka czerwonego wina, inaczej przyjemność jest niepełna. Zupy to dobre towarzystwo dla współczesnej poezji, natomiast siostry Brontë wymagają zakąski w postaci wędzonych ryb. Przy »Dekameronie« Boccaccia zawsze opycham się jabłecznikiem i sernikiem.\nZapach świeżych owoców pobudzał u mnie pragnienie nie tylko tych owoców, ale i książki – kiedyś »Dzieci z Bullerbyn« oraz »Pippi Langstrumpf«, później powieści Jane Austen, dziś – kryminałów Marthy Grimes oraz Lilian Jackson Braun. Eleganckie kryminały i świeże owoce łączy jakaś łagodność i niewinność, bez której życie byłoby znacznie bardziej ponure, szare i smutne.\nMoja kuzynka namiętnie jadła brokuły podczas czytania Steinbecka; nie umiała wyjaśnić, z czym to się wiązało, po prostu musiała mieć brokuły do Steinbecka, a Steinbecka do brokułów, inaczej jedzenie i książki traciły część smaku. Moja mama przy czytaniu swojej naukowej literatury pogryzała solone ciasteczka, a przy czytanej dla odprężenia Jansson – piła gorącą czekoladę. Mówiła, że zapach gorącej czekolady doskonale jej pasuje do klimatu Doliny Muminków. Babcia do powtarzanych wielokrotnie powieści Dickensa przygotowywała sobie owocowe sałatki, a przy Szekspirze lubiła się raczyć białym winem.\nDoprawdy – jedzenie i czytanie to swoiste rewersy tego samego zaspokajania głodu, fizycznego i cielesnego, wypełniania ciała i umysłu, smakowania językiem i oczami.\nW tym momencie Wiktor się poddał. Rozdział ósmy za każdym razem działał tak samo: człowiek musiał zjeść coś porządnego, inaczej czytał i skręcał się z głodu. Trudno, przerwa, zresztą i tak dochodzi już trzecia; w garnku na drugiej półce od dołu w lodówce jest jeszcze zupa ogórkowa. Obiad, dopiero potem dalsze sprawdzanie tego rozdziału, inaczej nie zdoła się skupić.\nA na deser, by wytrwać przy tym rozdziale, może wziąć drugi i ostatni jogurt, śliwkowy. W ten sposób w lodówce nie pozostanie nic, nie licząc opakowania ruskich pierogów na kolację, i jutro musi pojechać po te przeklęte zakupy, jeśli ma zjeść śniadanie składające się z czegoś więcej niż herbata plus jedna bułka, która się dziś uchowała ze śniadania i leży w tej chwili, żałośnie mała i pojedyncza, w drewnianym, stojącym na szafce przy oknie chlebaku.\nMoże powinienem zrobić jakąś listę – pomyślał, gdy zupa się grzała na kuchence. – Żeby nie chodzić po tym cholernym sklepie w tę i z powrotem, zastanawiając się, czego potrzebuję.\nProblem w tym, że robienie listy też było męczące i irytujące, mocno przy tym wyprowadzało z równowagi; lepiej więc spisać ją na ostatnią chwilę, tuż przed wyjściem do sklepu, wtedy męka będzie krótsza i wszystko się przecierpi za jednym zamachem.\nWpatrywał się ponuro w zawartość czarnego, aluminiowego garnka. Znów stracił kontrolę nad swoim życiem, pozwalając, by te sprawy z zawartością lodówki wyglądały, tak jak wyglądały; rany boskie, jak tego nienawidził, tego wymykania się własnego życia z własnych rąk, tej utraty panowania nad sobą i swoim otoczeniem, tego pozwalania, by sytuacja brała nad nim górę; nienawidził wtedy i tego, co dookoła, i siebie samego, za tę słabość, utratę kontroli, jakieś dziwne, obezwładniające uczucie niemocy i ugrzęźnięcia w czymś, czego nawet nie potrafił zdefiniować.\nJakieś pół godziny później, gdy już zjadł, pozmywał i wypił herbatę, stanął na chwilę przy oknie w kuchni, opierając się dłońmi o wiszący pod parapetem zimny kaloryfer. Chłód twardych żeberek pod palcami był niezwykle przyjemny, wręcz zachwycający; od trzeciego czy czwartego lipca w Szczecinie panował potworny upał, który zaledwie od wczoraj – dwunastego, czyli po ponadtygodniowym ukropie, koszmar – zaczął trochę spadać, ale nadal można się było w południe roztopić na dworze, więc należało cenić każdą chwilę, gdy organizm miał szansę na odrobinę ochłody. Dopiero po kilku, a może kilkunastu minutach spoglądania niewidzącym wzrokiem przez okno Wiktor zdołał odepchnąć od siebie nieprzyjemne myśli i wziąć się znów do pracy.\nGdy siadał przy komputerze, zawsze miał wrażenie, że wraca do bezpiecznego, pewnego, spokojnego punktu. Moment przysuwania krzesła, sięgania po mysz, włączania pliku, poprawiania książki, notatek lub choćby etui na okulary na biurku – wszystko to stanowiło swoiste rytuały, które pozwalały zrzucić, strzepnąć z siebie pyłki męczącej rzeczywistości i wejść w wyciszenie oraz harmonię tłumaczenia, poprawiania, czytania.\nBądź przy mnie – wierna do ostatniej kartki\nKsiążka kojarzyła mi się zawsze z bezpieczeństwem, ciepłem, pewnością, stabilnością jakiegoś mojego mikroświata, z bliskością nie do przecenienia i nie do utracenia, z czymś tak oczywistym i naturalnym jak powietrze.\nWróciwszy do domu, czuję, że powrót jest prawdziwy, pełny i prawomocny, gdy spojrzę na swoje półki z książkami, uśmiechnę się do nich, dotknę ich. Tak, wtedy już naprawdę jestem z powrotem w domu.\nTak, zdecydowanie wśród własnych słowników – angielskich, niemieckich, rosyjskich, francuskich, teraz jeszcze tych paru włoskich – wśród podręczników do gramatyk oraz różnorodnej literatury fachowej czuł się bezpieczny, pewny i stabilny. Dopóki nie wyrywano go przemocą z tego otoczenia w inny punkt, w którym poza nim pojawiało się coś obcego, czego nie dawało się utrzymać pod kontrolą, co nie chciało zachować dystansu, co uparcie przełamywało bariery, chociaż się stawiało następne i następne – dopóty było dobrze, spokojnie, normalnie.\nDopóty, dopóki ktoś nie podchodził zbyt blisko.\n(Cholerny Olek z tym swoim... wszystkim.)\nCholerny sklep, do którego będzie musiał jutro pojechać.\n„Nie, nie wyobrażam sobie sytuacji, gdy miałabym się gdzieś znaleźć zupełnie bez książek, bez czegoś do czytania; nawet gdy wychodzę z przyjaciółmi albo na zakupy, mam przy sobie jakiś cienki tomik – bo nigdy nie wiadomo, kiedy człowiek zapragnie zatopić się w kartkach, kiedy będzie musiał się schronić pomiędzy stronami, kiedy się znajdzie w sytuacji, którą zdoła wytrzymać tylko z książką w ręku.\nJa i książka – to taki naturalny związek”.\nCzuł sympatię do tych ostatnich zdań jedenastego rozdziału – nawet jeśli pierwsze z nich można by z powodzeniem rozbić na dwa lub trzy mniejsze. Ale on tłumaczył, a w tłumaczeniu chodziło o to, by zawrzeć jak najwięcej z przekładanego autora, a jak najmniej z przekładającego translatora.\nZresztą przy korekcie i tak będą próbowali mu pociąć te zdania, a on znów będzie się musiał wdawać w długie i męczące dyskusje, by uchronić Tovip przed podporządkowaniem monotonnym, płaskim, banalnym jednopodmiotowcom.\nNie lubił się wykłócać; gdyby chodziło o coś innego, machnąłby ręką, ale chodziło o jego tłumaczenie, jego pracę, jego współtworzenie literatury – a tu nikt nie miał prawa się wtrącać w decyzje Wiktora. W końcu to on znał na wylot oryginał, język, klimat, sens – i on je przekładał z angielskiego na polski – i tylko on wiedział, jak jest dobrze.\nOstatnia strona o stronach\nWięc zawsze będę taka, jaka byłam i jaka jestem – zatopiona w książkach, tkwiąca pomiędzy kartkami, zwrócona ku stronom – i dobrze mi z tą myślą”.\nOdetchnął głęboko. Skończone. W takim razie zaraz to wydrukuje, zrobi sobie przerwę aż do końca tygodnia, a w następny poniedziałek, po pięciu dniach odcięcia się od tekstu, przeczyta go w całości po raz – któryś tam, bo już przestał liczyć – i ostatni.\nBył zadowolony – chyba naprawdę wykonał kawał świetnej roboty.\nJaką satysfakcję i poczucie artystycznego triumfu przyniesie zobaczenie za jakiś czas wydanego egzemplarza ze stroną tytułową głoszącą:\n„María Meg Tovip\nTłumaczenie Wiktor Arendt”.\n1 русский медведь (ros.) – rosyjski niedźwiedź


Noclegi w Słonej, Słona: Kwatery, Pokoje – Tani Nocleg, Centrum, Cena » e-turysta.pl\nznaleziono 83 oferty noclegoweoferty (0 w Słonej oraz 83 w okolicy)\nNoclegi w Słonej, województwo małopolskie, powiat tarnowski\nNajbardziej zróżnicowana baza noclegowa w Słonej! Krótka wycieczka z przyjaciółmi, firmowy wyjazd, a może rodzinny odpoczynek? Wszystko jedno, czego szukasz, serwis www.e-turysta.pl zawsze zapewnia najlepsze noclegi. Słona gwarantuje podróżnym dużo rozmaitych atrakcji – na pewno wszyscy znajdą coś dla siebie!\nTanie noclegi w Słonej? To oczywiste!\nZobacz szeroki wybór ofert w Słonej w województwie małopolskim, od hosteli w atrakcyjnych cenach, po luksusowe hotele czy dostępne pola kempingowe.\nSłona – Twój plan na udane wczasy! Zobacz, co województwo małopolskie ma Ci do zaoferowania i spędź czas dokładnie tak, jak wolisz, wypoczywając w wyjątkowych sceneriach lub też odkrywając historyczne miasta. Nie czekaj! Już teraz zabukuj wczasy w województwie małopolskim i zrób coś dla siebie i swoich przyjaciół. Pamiętaj, że jeśli planujesz krótką wyprawę, służbową delegację lub też familijne ferie, to tylko z portalem e-turysta.pl!


Kandydaci na nogach już od świtu. Rozdają kawę na Żwirki i Wigury i ulotki w zajezdni MZK | Tylko Toruń\nfot. My Toruń/strona facebookowa Tomasza Lenza\nKandydaci na prezydenta i do rady miasta nie próżnują. Dziś od samego rana prowadzą kampanię wyborczą na toruńskich ulicach. My Toruń rozdawał kawę o godz. 7 na zbiegu Szosy Chełmińskiej i Żwirki i Wigury, a Tomasz Lenz, kandydat Koalicji Obywatelskiej na prezydenta Torunia rozmawiał o świcie z pracownikami MZK.\nCoraz częściej kandydatów do rady miasta i na urząd prezydenta można spotkać nie tylko na słupach ogłoszeniowych czy latarniach. Prowadzą kampanię wyborczą także na toruńskich ulicach.\nDziś kandydaci My Toruń o godz. 7 rozdawali kierowcom kawę wyborczą na skrzyżowaniu Szosy Chełmińskiej i Żwirki i Wigury. Dlaczego akurat tam? Bo chcą, żeby w miejsce obecnego skrzyżowania powstało tam rondo. Udział w tej akcji wzięli: Agnieszka Górna, Paweł Maćkowiak, Artur Jankowski, Agata Malchrowicz, Paweł Kwiatkowski i Joanna Łowicka.\n– Mieszkańcy reagowali entuzjastycznie – przyznaje Agnieszka Górna.\nJeszcze wcześniej wstał Tomasz Lenz, kandydat Koalicji Obywatelskiej na prezydenta Torunia. Wybrał się przed zajezdnię autobusową MZK przy ul. Legionów, gdzie rozmawiał z pracownikami miejskiej spółki.\nAle na bezpośrednią kampanię stawiają również inne komitety. Komitet wyborczy wyborców Michała Zaleskiego zdecydował się w miniony weekend na spacer po Starówce i Bulwarze Filadelfijskim i rozmowy z napotkanymi tam mieszkańcami bądź osobami odwiedzającymi nasze miasto.\nNa publiczną prezentację swoich kandydatów i debatę z nimi zdecydował się komitet SLD.\nZ kolei Sławomir Mentzen, kandydat na prezydenta Torunia w środę zorganizował spotkanie otwarte w Dworze Mieszczańskim. Na tym nie koniec. Na pewno w najbliższych dniach będziemy widywać kandydatów częściej. Paweł Kołacz, kandydat My Toruń z Bydgoskiego zaprasza w sobotę o 12.12 na spacer po osiedlu.\nJak oceniacie przebieg kampanii wyborczej w Toruniu? Czekamy na Wasze opinie.\nTagged my toruń Tomasz Lenz toruń wiadomości toruń wybory samorządowe 2018 w toruniu


ŚwiatPodróży.pl :: Wild West 2003 : WW 5, Mt. Whitney\nŚwiatPodróży.pl » Wild West 2003 » WW 5, Mt. Whitney\nStrona 1 Z Whitney Portal pod Mt. Whitney Jezioro Lone Pine Lake Muir Wilderness\nSzczyt Mt. Whitney\nWtorek 23.09. Wczesnym rankiem zrywamy się z wygodnych łóżek, aby bez śniadania ruszyć do odległego o 80 km Lone Pine. Stamtąd tylko 25 km jazdy dzieli nas od jednego z najbardziej fascynujących zakątków gór Sierra Nevada. Jeszcze przed Lone Pine, w świetle niskiego słońca, dostrzegamy najwyższy szczyt Stanów (nie licząc Alaski) - Mt.Whitney.\nOstatni podjazd serpentynami pod Whitney Portal, zajmujemy 2 miejsca na kempingu (10 USD od stanowiska) i po rozbiciu namiotów przyrządzamy spóźnione, ale za to obfite śniadanie.\nMt. Whitney w całej krasie\nOkoło południa, pełni nowych sił, ruszamy w trasę. Na zdobycie szczytu Whitneya (4.417 m n.p.m., czyli najwyższą górę w USA pomiędzy Kanada a Meksykiem, tylko na Alasce są szczyty jeszcze wyższe) nie mamy oczywiście najmniejszych szans, lecz naszym celem jest nie dojście, ale podchodzenie samo w sobie, jak najwyżej, rozkoszowanie się widokami. W naturalny sposób rozdzielamy się na małe grupki, każdy idzie we własnym tempie.\nZ Whitney Portal pod Mt. Whitney\nNasz kemping leży wysoko; na wysokości 2.700 m n.p.m. Już po 10 minutach ostrego podejścia trawersami po stromym zboczu dostajemy zadyszki. Musimy często stawać, żeby dostosować oddech do nowej dla organizmu wysokości. Każdy taki postój nie jest bynajmniej marnowaniem czasu, lecz chwilą zapatrzenia na wspaniałe widoki. Na wielkich głazach rosną łany owocujących rododendronów, widać też resztki kwiatów, w tym rzadki, szkarłatny indiański pędzelek. W niebo strzelają stargane wichrami jodły i sosny. Widzimy niewiele zwierząt, głównie wiewiórki i ptaki. W tej okolicy jest sporo niedźwiedzi, ale w ciągu dnia chowają się przed wzrokiem turystów i dopiero z nastaniem nocy sieją spustoszenie na kempingach.\nJezioro Lone Pine Lake\nTafla jeziora Lone Pine Lake\nW trzy godziny po wyjściu z parkingu docieram do jeziora Lone Pine Lake, o ultramarynowej wodzie z dziesiątkami pstrągów (zostawiłem wędkę w samochodzie!). Najbardziej jednak zachwycają mnie prastare, majestatyczne jodły rosnące na rumoszu białych granitów tuż przy pionowych ścianach. Do tego śródziemnomorski błękit nieba ponad głowami, usprawiedliwiony deniwelacją powyżej 3.000 metrów nad poziomem morza.\nŁąka w Muir Wilderness\nDalej - czyli na teren rezerwatu przyrody Muir Wilderness - można wchodzić już tylko za specjalnym zezwoleniem. Ale my i tak podążamy ku górze. Jest coraz bardziej urokliwie, za kamienną grzędą znienacka ukazuje się murawa, jak oaza w skalnej kotlinie, z tym że nie zielona, ale brunatna, okolona poszarpanymi szczytami gór. Spotykam Piotra, który właśnie wraca z położonego znacznie wyżej jez. Mirror Lake. Jacek z kolei poszedł jeszcze dalej, prawie do jeziora Consultation Lake. Wspaniały wynik, jak na kogoś bez uprzedniego przygotowania.\nSycimy się cudowną scenerią, a potem... spokojne zejście na dół, w promieniach blednącego słońca.\nZnowu na kempingu, ogniskiem grzejemy ciała, a umysły whisky i piwem. Nad głowami rozbłysły gwiazdy, nieprawdopodobnie liczne i jaskrawe na tej znacznej wysokości. Na wschodnim horyzoncie iskrzą konstelacje Andromedy, Pegaza, Perseusza i Kasjopei. Gołym okiem dostrzegam gwiezdny pył eliptycznej galaktyki M42, który zbliżony przez lornetę wygląda, jak zaproszenie do kosmicznej odysei.


Opuchlizna palca wskazującego - Rozmowy - Polki.pl\nOpuchlizna palca wskazującego\nnapisał/a: wirek2221 2010-09-10 19:20\nWitam dziś kiedy grałem w piłkę nożna przytrafiła mi się niemiła sytuacja otóż piłka musneła w mój palec wskazujący w lewej ręce (nie uderzyła ale wygięła palec w stronę górnej części dłoni i poleciała dalej) palec na początku bolał lecz przestał niestety nastąpiła delikatna opuchlizna około 2 mm w porównaniu do 2 palca . Palcem mogę ruszać i zginać lecz do pewnego momentu kiedy zaciskam dłoń w pięść jest ok lecz dalej zaczyna się ból. Palec bez problemowo prostuje i zginam do właśnie tego momentu. Wiem że wydaje się nadwrażliwy ale dużo razy miałem złamana rękę (3 razy) i ostatnio pęknięty paliczek w kciuku. Czy jest się czym martwic postaram się przysłać zdjęcia.Delikatnie boli kiedy dotykam pomiędzy paliczkiem bliższym i środkowym.\nnapisał/a: ulna 2010-09-10 20:47\nJeśli jest ruchomość a opuchlizna się nie zwiększa prawdopodobnie jest to silniejsze stłuczenie. Drobne ograniczenie w zgięciu jest prawdopodobnie związane z opuchlizną, która ogranicza ruch. Jednak jeśli by się pogarszało lub nie byłoby poprawy po trzech dniach należałoby skonsultować się z lekarzem. Na tą chwilę można posmarować lekiem przeciwzapalnym i stosować okłady chodzące.\nnapisał/a: Blackursus 2010-09-10 22:28\nJa tez mysle, ze to nic powaznego. Posmaruj altacetem, to zmniejszy opuchlizne. Jakies 3 miesiace temu wybilam paliczka- bol byl nie do zniesienia gdy nim poruszalam. Mysle, ze to stluczenie, lub nadciagniecie. Pozdrawiam.


Siostra Wanda Boniszewska - Religia,Polityka,Gospodarka\nWysłany: Wto 9:28, 16 Sty 2018 Temat postu: Siostra Wanda Boniszewska\nAnna Gębalska-Berekets\t| 16/01/2018\nCzytaj także: Natuzza Evolo: stygmatyczka, która grała z Jezusem w piłkę\nKilka lat później, w dniu 2 sierpnia 1933 roku złożyła przed ks. Stanisławem Miłkowskim śluby wieczyste. Łączyła ją ogromna więź z Jezusem, który mówił do niej: „Chcę byś została ukrzyżowana za tych, którzy nie chcą znać krzyża”. Wahała się, czy przyjąć misję i czy jest jej godna.\nCzęsto była niezrozumiana przez siostry. Została nawet na pewien czas przeniesiona do przytułku dla nieuleczalnie chorych w Wilnie. Spodziewano się, że opiekę nad nią przejmie jej siostra Urszula, która była wówczas kierownikiem ośrodka. Za namową spowiednika, ks. Czesława Barwickiego zaczęła spisywać dziennik. Trudno było zdobyć się jej na ten krok, ale zaufała Bogu, prosząc, by jej zapiski służyły Jego chwale.\nCzytaj także: 10 mistyczek i mistyków, którzy otrzymali stygmaty\nTo jest postac! Historia nieprawdopodobna! W Polsce jest tylu swietych ze nawet nie mam szans ich opisac! Widzimy jakie wspaniale osoby!


Pierścienie centrujące NISSAN 70.1 59.1 - Edystanse.eu\nTraper z Legalizacją\nCzęści do pompek\n» Pierścienie centrujące\n» Pierścienie centrujące NISSAN 70.1 59.1\nNakrętki do kół(80)\nŚruby do kół(104)\nEmulatory sondy lambda(13)\nDom i Ogród(8)\nPierścienie centrujące NISSAN 70.1 59.1\nKod produktu: 1306\nPIERŚCIENIE CENTRUJĄCE DO FELG ALUMINIOWYCH\nPierścienie z tej aukcji pasują na piastę do:\nrozmiar zewnętrzny średnicy piasty auta\nsuwmiarka (może być ta obcięta:)\nGdy nie jesteś pewien jakie powinny być pierścienie, zadzwoń lub napisz e-maila, jesteśmy w stanie od ręki rozwiać wszelkie wątpliwości. Możemy wystawić aukcje prawie każdego "egzotycznego" rozmiaru choć nie wszystkie konfiguracje są możliwe.\nMożemy zaadoptować pierścień do Twojej felgi redukując kołnierz lub całkowicie go usuwając, gdy pierścień jest za wysoki lub gniazdo w feldze za płytkie bez problemu wszystko dopasujemy.\nPamiętaj pierścień MUSI licować z powierzchnią felgi, gdy wystaje ponad gniazdo należy go przetoczyć i trzeba to zrobić na stabilnej tokarce.\nSprzedawane przez nas pierścienie maja w większości przypadków zamki - jednak są rozmiary które ich nie posiadają, generalnie jedne i drugie spełniają swoje funkcje prawidłowo, ważne tylko by pierścienie bez zamków byłe naprawdę dobrego producenta, ze względu na konieczność utrzymania wysokiej tolerancji wymiarów.\nNajgorsze są pierścienie puste w środku - nie mogę podać nazwy, ale sporo jest ich na Allegro - pierścień taki łatwo uszkodzić w trakcie montażu koła i wtedy nie nadaje się już do użytku, bo zwyczajnie rozsypie się na kawałki. Pierścień jednolity nawet pęknięty można jeszcze awaryjnie użyć.\nNa naszych aukcjach do kupienia poniższe rozmiary:\nRodzaj pierścienia Plastikowy\nŚrednica zewnętrzna - felga (mm) 70.1\nŚrednica wewnętrzna - piasta (mm) 59.1


W Australii zapłacisz za dom bitcoinami. Ukłon w stronę Chińczyków | Informacje\n28 MARCA 2014, 12:09\nW Australii zapłacisz za dom bitcoinami. Ukłon w stronę Chińczyków\nOdtwórz: Tajemniczy twórca, wielkie zarobki, duże rozczarowanie. Oto historia bitcoinów\nTajemniczy twórca, wielkie zarobki, duże rozczarowanie. Oto historia bitcoinów\nOdtwórz: "Brudne" bitcoiny. Wymieniali pieniądze z handlu narkotykami na wirtualną walutę\nOdtwórz: Główna giełda bitcoinów zamknięta\nGłówna giełda bitcoinów zamknięta\nOdtwórz: Ojciec bitcoina odnaleziony. To 64-letni fizyk\nOjciec bitcoina odnaleziony. To 64-letni fizyk\nTajemniczy twórca, wielkie zarobki, duże rozczarowanie. Oto historia bitcoinów "Źródło: TVN24 Biznes i Świat"\nForsyth Real Estate, firma z Sydney pośrednicząca w handlu nieruchomościami, zdecydowała się zaakceptować wirtualną walutę bitcoin jako jedną z form płatności. Ma to przede wszystkim przyciągnąć kupców z Chin, który stali się największymi inwestorami na rynku nieruchomości na kontynencie.\nForsyth to pierwszy pośrednik nieruchomości z Australii, który zaakceptował płatności wirtualna walutą.\n"Dr Zagłada" atakuje bitcoina. "To piramida finansowa"\nNarzędzie w rękach przestępców, kiepski środek przechowywania bogactwa i jeden w... zobacz więcej »\n- Jest to tańsze i łatwiejsze, odbywa się bez opłat i kosztów jak w przypadku tradycyjnych form płatności takich takich jak przelewy bankowe - powiedziała rzeczniczka firmy Hayley Johnston.\n- Zdecydowaliśmy się na bitcoiny z powodu napływu wielu potencjalnych zagranicznych nabywców. Chcemy, aby to było proste jak to tylko możliwe, zwłaszcza dla chińskich inwestorów - dodała.\nChińscy kupcy, którzy stanowią ponad połowę klientów Forsyth, wyprzedzili już Amerykanów i stali się największymi inwestorami na rynku nieruchomości w Australii.\nBitcoin w Chinach jest bardzo popularnym instrumentem inwestycyjnym. Właśnie w tym kraju notuje się największy obrót tą wirtualną walutą.\nBitcoin to wirtualna waluta pomysłu anonimowej osoby kryjącej się pod pseudonimem Satoshi Nakamoto, która po raz pierwszy wprowadziła ją do obiegu w 2009 r.\nW praktyce jest to darmowy program komputerowy, po którego instalacji użytkownik otrzymuje własny adres, tzw. wirtualny portfel.\nJaponia zakłada kaganiec na bitcoiny. Chce opodatkować transakcje\nJaponia postanowiła uregulować rynek bitcoinów. Jeszcze w tym tygodniu rząd ogło... zobacz więcej »\nBitmonety wzbudzają wiele kontrowersji. Transakcje, które są przeprowadzane z ich użyciem są anonimowe. Dlatego walutą szybko zainteresowali się hakerzy.\nFirma Mt. Gox z siedzibą w Tokio, swego czasu największa na świecie giełda obsługująca transakcje wirtualną walutą bitcoin, wystąpiła pod koniec lutego w o ochronę przed wierzycielami. W wyniku ataków hakerskich straciła bitcoiny wartości prawie pół mld USD.\nWedług ekonomisty Nouriela Roubiniego bitmoneta to narzędzie w rękach przestępców, kiepski środek przechowywania bogactwa i jeden wielki przekręt finansowy.\nAutor: ToL / Źródło: Bloomberg


High-Tech & Gadżety » Gadżety » MyLiFi - lampka na biurko przesyłająca internet\nTagi: Gadżety Lampy biurkowe Gadżety biurowe Lampy Oledcomm MyLiFi Li-Fi\nMyLiFi to dość interesujący gadżet zaprezentowany przez firmę Oledcomm na targach CES 2018. Urządzenie jest biurkową lampką LED, która dostarcza nie tylko światło, ale także internet bezpośrednio do laptopa.\nMyLiFi wykorzystuje technologię Li-Fi, czyli dostarczanie sygnału internetu za pośrednictwem światła. Technologia ta wymaga specjalnej lampy LED z nadajnikami oraz odbiornika z fotoreceptorem podłączonego do komputera. Warto nadmienić, że lampa nie musi się świecić, aby przekazywać sygnał. Producent przekonuje, że takie rozwiązanie jest bardzo wydajne, szybkie i bezpiecznie, ponieważ haker aby włamać się do sieci musiałby znaleźć się na drodze światła, czyli siąść przy komputerze.\nZobacz także: Scansonic Lighthose - głośnik i lampa w jednym »Trzeba przyznać, że taka technologia brzmi ciekawie. Podczas targów CES 2018 działający gadżet zdobył dwie nagrody "Tech for a better world" oraz "Smart cities", więc rozwiązanie to faktycznie musi działać. MyLiFi oprócz przesyłu internetu pozwala na kierowanie wiązką światła czy dobieranie temperatury barwowej i jasności. Gadżet jest dostępny w przedsprzedaży na Kickstarterze za cenę 700 euro.\nTulip LED - stylowa lampka na biurko\nPage Turner Lamp - lampka na biurko zmieniająca oblicze\nCSYS LED Task Light - designerska lamka z gwarancją na 37 lat\nRicoh D7500 - 75-calowa interaktywna tablica\nWacom Clipboard - podkładka do cyfryzacji dokumentów\nLampy dla gadżeciarzy - udekoruj pokój światłem Onyx - czytniki e-booków na każdą okazję\nDo góry // High-Tech & Gadżety » Gadżety » MyLiFi - lampka na biurko przesyłająca internet


• OWS Marina w Mrzeżynie Mrzeżyno, ul. Wypoczynkowa 16\nMiejscowość Ustka Rowy Władysławowo Ustronie Morskie Kołobrzeg Mielno Dąbki Rewal Świnoujście Sarbinowo Jastrzębia Góra Grzybowo Dziwnów Jarosławiec Łeba Darłowo Darłówko Wicie Gdańsk Chłapowo Rusinowo Międzywodzie Jantar Niechorze Międzyzdroje Pobierowo Sianożęty Dębina Gąski Stegna Mrzeżyno Chłopy Dziwnówek Sopot Poddąbie Karwia Dźwirzyno Krynica Morska Lubiatowo Ostrowo Rewa Łazy Mielenko Trzęsacz Kopalino Pogorzelica Jastarnia Puck Białogóra Gdynia Łukęcin Kąty Rybackie Mikoszewo Hel Swarzewo Sasino Sztutowo Rogowo Karwieńskie Błota Jezierzany Objazda Smołdzino Sobieszewo Rozewie Pustkowo Gardna Wielka Kamień Pomorski Kołczewo Machowinko Wyspa Wolin Świbno Bałamątek Jurata Kopań Mosty Słajszewo Orzechowo Morskie Czarny Młyn Dębki Wisełka Choczewo Wytowno Biebrowo\nUl. Wypoczynkowa 16, Mrzeżyno,\n2,3,4,5 - osobowe\nZapraszamy do Ośrodka Wczasowo - Szkoleniowego "Marina" w Mrzeżynie, położonego przy samej wydmie, ok. 50m od szerokiej, piaszczystej plaży.\nOddajemy do dyspozycji 70 miejsc w pokojach 2-osobowych, apartamentach i pokojach typu studio. W każdym pokoju łazienka ( wc, prysznic lub wanna )TV, radio, telefon, dostęp do Internetu, leżaki, parawan. Większość pokoi posiada przestronny balkon, na którym dla Państwa wygody umieściliśmy krzesła i stoliczek.\nNa parterze budynku obok recepcji znajduje się stołówka, w której każdy z naszych gości może wykupić sobie całodzienne wyżywienie. Tradycyjna, domowa kuchnia. Salon odnowy biologicznej oferuje masaże, hydromasaże, inhalacje, aromaterapię, zabiegi kosmetyczne na twarz i ciało.\nNa miejscu jest jadalnia i kawiarnia. Do dyspozycji gości jest także salka gimnastyczna, bilard, siłownia, wypożyczalnia rowerów i kawiarnia z dużym tarasem. Dla potrzeb szkoleń przygotowana jest 50-osobowa sala konferencyjno-szkoleniowa.\nCały teren jest ogrodzony i oprócz bezpiecznego parkingu jest tu wiele miejsca do rekreacji, plac zabaw, boisko do koszykówki i siatkówki, miejsce do grillowania. Cisza, otoczenie sosnowego lasu i bliskość morza sprawiają, że panuje tu znakomita atmosfera, a przesycone morskim jodem i zapachem żywicy powietrze kojąco wpływa na nasze samopoczucie.\nZadzwoń: 601 88...\nUl. Wypoczynkowa 16\nOgólna liczba miejsc70\nPokoje ilu osobowe: 2,3,4,5 - osobowe\nStaż w portalu od13-05-2012\n„ Witam serdecznie, proponuję Państwu do wynajęcia w Mrzeżynie ul. Wypoczynkowa 2 D – 5 kompletnie wyposażonych domków holenderskich z kli...\nDomki holenderskie i domki kempingowe\nKompleks wypoczynkowy Agatka położony jest w Mrzeżynie, na zadzrzewionej działce o powierzchni 3500m2, 15km od Kołobrzegu. To idealne miejsce do rodzinnego wypoczynku, um...\nDomki Promyk Mrzeżyno oferują domki drewniane dla 2-5 osób oraz typu studio- o podwyższonym standardzie z podwójnym łożem małze...\nSerdecznie zapraszamy na wypoczynek do naszych nowo wybudowanych BIAŁYCH DOMKÓW w nadmorskiej miejscowości Mrzeżyno. Kompleks składa się z 10 drewnianych piętrowyc...


"Big Brother": Magda nie wytrzymała napięcia. Wpadła w histerię - WP Teleshow\n"Big Brother": Magda nie wytrzymała napięcia. Wpadła w histerię\nAtmosfera w domu Wielkiego Brata gęstnieje z dnia na dzień. W końcu Magda nie wytrzymała napięcia. - Mam obsesję z mejkapem, nie nadążam ze wszystkim - szlochała, ukrywając się w łazience.\nMagda Wójcik jest jedną z uczestniczek "Big Brothera" (AKPA)\n"Big Brother" wciąż wzbudza skrajne emocje. Część widzów narzeka, i słusznie, że w domu Wielkiego Brata panuje nuda. Uczestnicy snują się z kąta w kąt, a większość dni spędzają na bujaniu się na huśtawkach. Produkcja postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce i pokazała bohaterom wideo pt. "Jak ciekawie spędzić czas bez telefonu i internetu".\nNiestety, filmik z przedszkolakami rzucającymi pomysły na różne zabawy bardziej przypomniał uczestnikom o tęsknocie za rodzinami, niż skłonił do wymyślenia rozrywek. Cóż, po chwili wszyscy znów wrócili do swoich zajęć. Czyli leniuchowania.\n"Big Brother" - zwierzenia Marleny\nW późniejszej części dnia Marlenę czekała prezentacja swojego talk-show. I choć starała się zrobić wszystko, aby uniknąć tego zadania, Wielki Brat nie pozostawił jej wyboru. Kobieta, niespiesznie i bardzo niechętnie, opowiedziała innym o swoim życiu.\nJak mogliśmy się domyślić, po raz kolejny jej historie zdominował temat mężczyzn. Przyznała też, że pierwsze dziecko urodziła w wieku 19 lat, bardzo przeżywała rozwód z mężem i wciąż marzy o poznaniu idealnego partnera.\nPRZECZYTAJ TEŻ: Mówicie, że "Warsaw Shore" to patologia? Włączcie sobie "Big Brothera"\n"Big Brother" - Łukasz szuka pomocy u psychologów\nTymczasem Łukasz przeżywał kolejny kryzys. Już nawet jego największe przyjaciółki w programie zaczęły go irytować.\n- Justyna mówi pięć razy to samo, w kółko przerywa, cały czas powtarza to samo. (...) Chciałbym spotkać się z psychologiem. Wzbiera się we mnie wielka fala emocji, a nie chcę się uzewnętrzniać przy grupie - powiedział Łukasz w pokoju zwierzeń.\n"Big Brother" - Magda nie wytrzymała presji\nA co u pozostałych członków grupy? Największy "dramat" rozegrał się u Magdy, która spóźniła się z przygotowaniem obiadu. 31-latka nie wytrzymała presji i się rozpłakała. Powód jej niepunktualności? Nakładanie makijażu i czas spędzony przed lustrem zajmuje jej minimum kilka godzin. W tym czasie pozostali uczestnicy "umierają" z głodu.\n- Mam obsesję z mejkapem. Ale chcę to zmienić. Popłakałam się, bo poczułam taką "pressure", że wszystko robię wolno i w swoim czasie. Nie nadążam ze wszystkim. Nie czuję jednak, że jestem obok grupy. Biorę udział w grach, zadaniach i wszystkich "competitions". Długo siedzę z grupą wieczorami. Tylko po prostu z gotowaniem nie nadążam. Jestem bardzo wyluzowana, a nie taki wyścig szczurów jak tutaj. Ledwo się zje, a już się zbiera talerze - wyznała, szlochając.\nZ pomocą ruszyła Justyna, która zadeklarowała, że codziennie będzie ją budzić. Pocieszała ją też, że w domu Wielkiego Brata nie ma zegarków ani budzików, więc nikt nie może mieć do niej pretensji o spóźnienia. Łukasz również starał się wesprzeć koleżankę w tych trudnych dla niej momentach.\n- Uważam, że fajnie, że się rozpłakałaś. Bo to było z byle powodu, a nie prawdziwej dramy. Ja zrobiłem z dramy i żałuję. Powiem ci coś w tajemnicy. Podsłuchałem, że Maciek albo Tomek powiedział o mnie: "o, my mieszkamy z trzema dziewczynami w pokoju, on nawet sika na siedząco". Było mi przykro, że to usłyszałem. Głupio się czuję, że muszę mieszkać z nimi pod jednym dachem. Atakują mnie, a nic im nie zrobiłem - pocieszał ją Łukasz.\n"Big Brother" - tydzień walki płci trwa w najlepsze\nAby nieco rozluźnić atmosferę w domu i jeszcze bardziej zintegrować uczestników, Wielki Brat zorganizował salon piękności dla płci męskiej. Kobiety zafundowały kolegom prawdziwe spa. Masaże, ujędrnianie, maseczki i depilacja. Każdy mógł znaleźć coś dla siebie. O ile Tomkowi zabawa nie przypadła do gustu, bo "bolała go twarz", o tyle Łukasz czuł się jak w raju. Otoczony koleżankami maksymalnie się relaksował.\n- Brakuje nam dotyku, a w tym zadaniu akurat go nie brakowało. Nie powiem, było przyjemnie. Byłem bardzo zadowolony. Czułem się zadbany i wychuchany - cieszył się.\nPóźniej mężczyźni musieli odwdzięczyć się paniom. Ich zadanie polegało na wymasowaniu koleżanek. Gra toczyła się o najwyższą stawkę - dostęp do basenu. Panowie dali więc z siebie wszystko i po dniu spędzonym w domowym spa wszyscy wyruszyli popływać.\n"Big Brother" - damsko-męski konflikt\nPod koniec dnia Igor, Radosław i Maciej poszli na skargę do Wielkiego Brata. Postanowili wyżalić się w pokoju zwierzeń na to, co dzieje się w kuchni oraz na bierną postawę pań. Jednym chórem stwierdzili, że Wielki Brat dobrał im "najgorsze laski na świecie".\n- Dwie dziewczyny są bez defektu: Karolina i Klaudia. Za nimi jesteśmy murem. A Kaśka żre za dwóch, Marlena udaje wielką panią, Magda ma dwie lewe ręce, Justyna tylko gotuje wegańskie żarcie i dużo filozofuje. I piąta dziewczyna, czyli Łukasz, też chyba przeszedł na weganizm - wytykali.\nW końcu panowie zwołali wszystkich na pilne zebranie w kuchni, aby ustalić nowe, wymyślone przez nich, reguły. Sytuacja przy stole zaczęła gęstnieć. W pewnym momencie Magda nie wytrzymała napięcia i szlochając, uciekła do łazienki.\n- Przerosła mnie ta sytuacja. Mieli dobre intencje, ale wyszło stresująco. Nie lubię takich agresywnych sytuacji i kłótni. To jest strasznie głupie - podsumowała. Ocierając łzy chusteczką, oczywiście nie zapomniała poprawić makijażu. Już nie możemy się doczekać, co wydarzy się w kolejnym odcinku. A wy?