Doroczny dzień skupienia wolontariuszy radomskiej Caritas\nradom.gosc.pl → Wiadomości z diecezji radomskiej → Doroczny dzień skupienia wolontariuszy radomskiej Caritas\nDoroczny dzień skupienia wolontariuszy radomskiej Caritas\tprzejdź do galerii\nPamiątkowa fotografia uczestników dnia skupienia przed kaplicą ośrodka "Emaus".\nSpotkanie odbyło się w Ośrodku Edukacyjno-Charytatywnym Diecezji Radomskiej "Emaus" w Turnie koło Białobrzegów.\nDziękując za przybycie na to spotkanie, Anna Lis, sekretarz Caritas Diecezji Radomskiej, powiedziała: - W roku beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego chcę przypomnieć jego myśl: "I ciebie, i mnie stworzono do wielkich rzeczy. Nie stworzono nas, byśmy przeszli przez życie bez celu. Ową wielką rzeczą jest kochać i być kochanym". Spotkaliśmy się na modlitwie i integracji. Potrzebujemy tego zatrzymania, by przypomnieć, że jesteśmy Kościołem. Chcemy być świadkami miłosierdzia i iść do potrzebujących.\nZ Orońska przyjechały Małgorzata Rogowska i Monika Cender. - Nasz parafialny zespół stara się objąć doraźną pomocą osoby potrzebujące. Naszą akcją, którą szczególnie możemy się pochwalić, jest akcja pomocy dzieciom z okazji św. Mikołaja. Wtedy w naszym kościele zjawiają się rodzice z dziećmi także z okolicznych parafii. Nasi parafianie bardzo chętnie odpowiadają na nasze inicjatywy, składają datki na chore dzieci czy osoby starsze. To daje nam wielką satysfakcję i wypełnia serca radością - mówią wolontariuszki.\nCentralnym punktem dnia skupienia była Msza św. sprawowana w kaplicy ośrodka. Potem był wspólny obiad, czas wolny na integrację, spacer i rozmowy. W części warsztatowej konferencję wygłosił ks. dr Konrad Wójcik, psycholog. Omówiono również aktualne sprawy.\n- Caritas prowadzi bardo dużo dzieł pomocowych. Jednakże dziś - moim zdaniem - nowym i wyjątkowo ważnym wyzwaniem jest pomoc dla starszych, chorych i osób samotnych. Bieda samotności, jej musimy się przyjrzeć i spróbować przyjść z pomocą. Bywa, i to często, że członkowie rodzin opuszczają nie tylko domy rodzinne, ale także miejscowości czy kraj. Z wiekiem, ci, którzy zostali, doświadczają osamotnienia. I tu jest miejsce na pomoc ze strony naszych wolontariuszy - mówi ks. Robert Kowalski, dyrektor radomskiej Caritas, i dodaje, że placówki medyczne niejednokrotnie kierują pacjentów do placówki wsparcia z pomocą psychologiczną i prawną, jaką prowadzi Caritas.\nKs. Konrad Wójcik, prowadząc cały dzień skupienia, oprócz konferencji, wygłosił również homilię. - Całość dnia oparłem na haśle: „Eucharystia jako źródło miłości”. To dlatego, że w polskim Kościele przeżywamy Rok Eucharystii. W konferencji nawiązałem do listów społecznych bp. Jana Chrapka. Nasz były ordynariusz opublikował je, by pokazać, jak ogólną zasadę miłości przełożyć na język czynu i konkretne wskazania - mówi psycholog.\nW dniu skupienia wzięli udział członkowie Parafialnych Oddziałów Caritas z parafii: Bielicha, Bliżyn, Czermno, Dąbrówka Warszawska, Drzewica, Jedlińsk, Kazanów, Makowiec, Mniszek, Odechów, Odrowąż, Orońsko, Przysucha, Przytyk, Radom, parafie pw.: NSJ, św. Łukasza, bł. Annuarity, św. Stefana, MB Królowej Świata, MB Częstochowskiej, Świętego Krzyża, Opieki NMP, św. Jadwigi Królowej i MB Bolesnej, Skarżysko: św. Brata Alberta, Starachowice: MB Nieustającej Pomocy i Zwoleń.\nDzień skupienia wolontariuszy Caritas\nWolontariusze Parafialnych Oddziałów Caritas Diecezji Radomskiej spotkali się na dorocznym spotkaniu w w Ośrodku Edukacyjno-Charytatywnym Diecezji Radomskiej "Emaus" w Turnie koło Białobrzegów.\ndodane 15.02.2020 16:17


Zarzut kettla z wiatrakiem w klęku [Najlepsze ćwiczenia, których nie robisz] - w Men's Health\nZarzut kettla z wiatrakiem w klęku [Najlepsze ćwiczenia, których nie robisz]\nMarek Dudziński 2021-11-01\nKiedy trener Don Saladino przygotowuje aktorów, ot choćby takich, jak Ryan Reynolds, do roli superbohatera, to stawia na mobility – najchętniej w postaci zarzutu kettla w klęku z przejściem do wiatraka. To ćwiczenie złożone, które przygotowuje do roli superbohatera nie tylko mięśnie, ale też stawy, więzadła i ścięgna. Pierwsza część aktywuje barki, plecy i core, a wiatrak poprawia pracę pośladków, dwugłowych uda i połączeń między nimi. To naprawdę dużo jak na jedno ćwiczenie. Zrób 3 serie po 5 powtórzeń na każdą stronę. Jeśli masz czas tylko na jedno ćwiczenie, wykonaj właśnie to.\n1. Lekki start\nTrenuj z lekkim kettlem: tutaj skupiasz się na ruchu, a nie na ciężarze. Uklęknij na jednym kolanie. Złap kettla ręką przeciwną do klęczącej nogi, trzymając plecy w naturalnej pozycji.\nBy zarzucić ciężar na barki, zepnij pośladki i wypchnij biodra zamiast polegać tylko na sile ramion. Prowadź wysoko łokieć, co mocniej zaangażuje barki.\nZanim zaczniesz wyciskać ciężarek, lekko pochyl tułów do przodu, skręcając go w stronę ciężarka. Wolną rękę możesz przenieść między kolana.\nZacznij prostować się w biodrach i nadal rotując tułów, wyciśnij kettla do pełnego wyprostu. Wracając do naturalnej pozycji tułowia, opuść ciężarek do wysokości barków, a potem na ziemię.


24artykuly.pl :: Kanały rynnowe w przemyśle spożywczym\nDodane przez kratkisciekowe w dniu 07.07.2014\nKategoria: Firmy Tagi: dobór odwodnienia liniowego, montaż odwodnienia liniowego, odwodnienia liniowe\nOdwodnienia liniowe są powszechnie stosowane w wielu gałęziach przemysłu. Śmiało można powiedzieć, że prawidłowe funkcjonowanie większości zakładów byłoby bez nich mocno zagrożone. Warto odpowiedzieć sobie na pytanie jakie, w chwili obecnej, rozwiązania są najbardziej efektywne w przypadku przemysłu budowlanego oraz spożywczego.\nJednymi z najbardziej powszechnych, najczęściej stosowanych, ale także najbardziej niezawodnych odwodnień liniowych są kanały rynnowe. Systemy te wykonywane są przeważnie ze stali nierdzewnej a w określonych przypadkach również ze stali kwasoodpornej. Ich podstawowym zadaniem jest oczywiście odprowadzanie wody a także ścieków z powierzchni podłogi. Zanieczyszczenia są kierowane do kanalizacji. Ot, oczywista funkcja, która jednak ma fundamentalne znaczenie. Kanały rynnowe charakteryzują się zróżnicowaną szerokością oraz rodzajem dna. Dno kanału może być płaskie lub łamane w kształcie litery V. Oczywiście obok tego spotkać możemy także szereg modyfikacji powyższych przekrojów. Każdy kanał rynnowy powinien także posiadać przykrycie. Chodzi o tzw. ruszty przykrywające. Najczęściej stosowane w przemyśle są ruszty kratowe, antypoślizgowe. Możemy jednak spotkać również ruszty płytowe, drabinkowe a także blaszane perforowane.\nInnym rodzajem odwodnienia liniowego są kanały szczelinowe. Ich funkcja jest bardzo zbliżona do kanałów rynnowych. Kanały rynnowe znajdują zastosowanie wszędzie tam, gdzie nie jest wymagana duża wydajność hydrauliczna. Największe zalety kanałów szczelinowych to przede wszystkim konkurencyjna cena, w porównaniu z kanałami rynnowymi, stylistyka oraz uniwersalność (możliwość łączenia z innymi typami kanałów).\nWielu gałęziach przemysłu obecność odwodnień liniowych w zakładach jest wręcz niezbędna. Aby wybrać najlepsze rozwiązanie, dla danej branży i wielkości zakładu, warto zajrzeć na stronę http://kratki-sciekowe.com.pl/ i spośród dostępnych opcji wybrać tą, która idealnie spełni swoją funckję.\nOdwodnienia liniowe w przemyśle budowlanym, 5.0 out of 5 based on 1 rating\n« Z lasu na wybiegi – początki znanych marek\nStudio fotograficzne – rozkręcamy biznes »


Zestaw 3 x Ekstrakt Pasta CBD Gold 50%, HempKing | Marihuana .info.pl\n3 x Pasta CBD 5ml, Gold 50%\njedno op. = CBD 5ml = 5000 mg,\nilość Zestaw 3 x Ekstrakt Pasta CBD Gold 50%, HempKing\nEkstrakty CBD marki HempKing to wysokiej jakości pasta o pełnym spektrum kannabinoidów w skoncentrowanej formie. Każde opakowanie zawiera 5000 mg naturalnego CBD oraz wszystkie cenne składniki z konopi takie jak terpeny, flawonoidy i fenole. Ekstrakty bogate są również w kwasy tłuszczowe Omega-3, Omega-6 i Omega-9. Jest to produkt całkowicie naturalny i bezpieczny. Ekstrakty CBD marki HempKing nie wykazują działania psychoaktywnego.\nJak stosować ekstrakt CBD 50%?


Style i Charaktery nr 2 (2012)»Artykuły»Miska Buddy\nDo drugiej miski, z której można jeść tylko przy pomocy pałeczek (tak, tak) trafia zupa, a do trzeciej sałatka, napój lub deser. Nakładaniu potraw przez kelnerów towarzyszą śpiewy. Kolejny krok to ofiara dla Głodnych Duchów, aż wreszcie zaczyna się ciche jedzenie. Na koniec miski myte są ciepłą herbatą, która jest wypijana. Dzięki temu po posiłku nie pozostaje żaden ślad, a same miski w sposób rytualny są składane i zawijane w serwetki, które przed chwilą służyły za obrus. Droga do uważności Orioki w tej formie, jaką i dziś stosuje się w licznych sangach na Zachodzie, ale także w klasztorach japońskich, wywodzi się od Dogena Kigena – trzynastowiecznego mistrza zen, który sprowadził nauczanie buddyzmu zen soto do Japonii.\nW książce Reguła zgromadzenia mnichów buddyjskich opisał on precyzyjnie, jak ma wyglądać praktyka jedzenia w klasztorach zen. Piękno tej praktyki polega na tym, że jedząc, bierzemy udział w podtrzymywaniu wielowiekowej tradycji. Zasady jedzenia obejmują najdrobniejsze szczegóły. Począwszy od rozkładania misek i sztućców, poprzez sposób podawania posiłków, śpiewy towarzyszące jedzeniu, inne rytuały – jak choćby ofiarowanie części posiłku Głodnym Duchom, samo jedzenie, a skończywszy na myciu miseczek. Zapamiętanie, co wyciągamy jako pierwsze, gdzie kładziemy, w jakiej kolejności podnosimy miski, jakim sztućcem jemy, z jakiej miski, bywa naprawdę trudne.\nCAŁOŚĆ TEKSTU W WYDANIU „SMAKI:PSYCHOLOGIA I KUCHNIA”\nAutor jest psychologiem, absolwentem Uniwersytetu Gdańskiego oraz paryskiej Sorbony, prezesem Stowarzyszenia Forum Rozwoju Integralnego. Posiada wieloletnią praktykę medytacji i uważności pod kierunkiem mistrza zen Roshiego Kwonga. Aktywny członek Buddyjskiej Wspólnoty Zen Kannon.\nPrzeczytano 8012 razy\nWięcej w tej kategorii: « Czekoladowa kuracja\tTalerz po polsku »


Festiwal radości i rozwoju - Śląski.info\nFestiwal radości i rozwoju\nUrszula Koszutska –psycholog, psychoterapeuta, radna sejmiku województwa śląskiego.\nByły: bielszowicka, halembska, wirecka, jednak serce skradła mi ta pierwsza, ze względu na lokalny patriotyzm. Jestem bowiem Bielszowiczanką.\nKażda z nich, prezentowała się wspaniale, profesjonalnie, harmonijnie komponowała dźwięki pobudzając widownię do podrygiwań oraz śpiewu, a nasze indywidualne mózgi do odczuwania przyjemności i radości.\nRepertuar był różnorodny i zachęcający do aktywnego współdziałania z wykonawcami. Dostarczał wielu doznań artystycznych. Każdy utwór był wyjątkowy i stanowił korzystne źródło stymulacji dla naszego umysłu.\nA wszystko to działo się na Festiwalu Orkiestr Dętych w Rudzie Śląskiej, w parku im Augusta Kozioła, byłego dyrygenta orkiestry dętej KWK „Walenty-Wawel „. Podczas tego występu Orkiestra KWK „Bielszowice” zagrała swój koncert jubileuszowy. Orkiestra ta należy do najstarszych w mieście. Powstała w 1919 roku i aktualnie obchodzi swój Jubileusz 100-lecia. Jej aktywność, profesjonalizm, dbałość o kulturę śląską, przyczynia się do podtrzymywania tradycji naszego regionu. Było to podstawą do wyróżnienia Orkiestry Dętej KWK “Bielszowice”, Złotą Honorową Odznaką za zasługi dla Województwa Śląskiego. W imieniu Przewodniczącego Sejmiku Województwa Śląskiego przypadł mi zaszczyt jej wręczenia. Gratuluję zespołowi osiągnięć i życzę dalszych sukcesów. Natomiast wszytkom słuchaczom, życzę odczuwania korzyści z obcowania z muzyką.\nGratuluję także rudzkim orkiestrom dętym KWK „Pokój” i KWK „Halemba”. Dzięki Państwu mogliśmy słuchać muzykę symfoniczną, operową i operetkową a także polki i marsze śląskie.\nMuzyka towarzyszy człowiekowi od zawsze, ma ogromne znaczenie dla podtrzymania kultury, przekazuje tradycje, pomaga w integracji grup społecznych. Ma ewidentny wpływ na emocje i nastrój każdego z nas. Bezpośrednio determinuje fizjologię i odczucia. Oddziałuje na układ krwionośny i oddechowy, pobudza oraz wycisza emocje, które aktywizują się dzięki rytmowi oraz tempie melodii . Reguluje wydzielanie dopaminy, serotoniny i noradrenaliny. Angażuje ośrodki mózgowe odpowiedzialne za motywację .\nSłuchanie koncertów często przywołuje wspomnienia, pomaga w regulowaniu ekscytacji , powszechnie stosowane jest w relaksacji i terapii. Jest szczególnie ważne dla rozwoju młodych ludzi, rozwija wrażliwość, pamięć, wzmacnia proces integrowania informacji o sobie samym . Zatem słuchajmy muzyki, takiej którą lubimy. Wszystkie jej rodzaje, w podobny sposób, wpływają na umysł.\nSzukajmy także nowych wrażeń pobudzających naszą kreatywność. Poszerzajmy swoje doznania muzyczne, estetyczne i poznawcze.


Claire North polubiłam za Pierwszych piętnaście żywotów Harry'ego Augusta. Nieco mniej pozytywnie zareagowałam na Dotyk, który choć przypadł mi do gustu, wypadł słabiej od poprzednika. Mimo to po książki tej autorki sięgam z ciekawością. Nie inaczej było w przypadku 84 000, jednak tym razem... Na meduzę, nawet nie wiem, od czego powinnam zacząć...\n84 000 to dystopia, prezentująca Anglię, w której pieniądz dosłownie rządzi krajem. Można kupić sobie wszystko: zwolnienie z odpowiedzialności za morderstwo, a także człowieka i jest to w pełni legalne. Jeżeli jednak kogoś nie stać za opłacenie kar, trafia do więzienia, gdzie pozostaje mu pracować niczym niewolnik, odbierając pracę osobom, które są na wolności. North przedstawia te realia w niesamowity, przerażający, ale zarazem fascynujący sposób. Co gorsza ta wizja nie jest wcale niewyobrażalna...\nŚwiat stanowi największą zaletę 84 000, ponieważ nie tylko jest zbudowany w szczegółowy sposób, ale również przedstawiony z perspektywy specjalisty w dziedzinie wyceniania przestępstw. Jego chłodna kalkulacja sytuacji jest niepokojąca, ale zmusza do refleksji i zastanowienia się, czy aby na pewno nasz świat nie zmierza w podobnym kierunku. W tej kwestii North odwaliła kawał dobrej roboty i należy jej się ogromny plus.\nW tym potwornym świecie przyszło się odnaleźć Theo, którego historia jest całkiem intrygująca. Przedstawiona na płaszczyznach przeszłość oraz teraźniejszość pozwala na kompleksowe poznanie bohatera oraz jego przygód. Niestety poziom ekscytacji związany z tą historią jest niewyrównany. Na samym początku miałam problem, aby wkręcić się w 84 000, ale po kilkudziesięciu stronach książka zaczęła mi iść bardzo szybko. Do czasu. Ostatnia jedna trzecia była nużąca i z niecierpliwością czekałam na rozwinięcie akcji albo zakończenie powieści...\nOprócz tempa, nierównomierna jest też jakość historii. Chwilami miałam wrażenie, że niektóre wątki są za mało rozbudowane, z kolei inne wciśnięte na siłę i całkowicie niepotrzebnie. Napięcie bywa bardziej lub mniej nasilone i chociaż lektura powinna z czasem wzbudzać więcej emocji, stawała się tylko bardziej frustrująca i nieczytelna. Co mnie dodatkowo irytowało, to fakt, że zakończenie jest stosunkowo niejasne i nie wiadomo, co za sobą niesie.\nJedną z rzeczy, która mi przeszkadzała był fakt, że w książce nie istnieje nikt, do kogo odczuwałabym jakieś pozytywne bądź negatywne emocje. W gruncie rzeczy poznajemy tylko Theo, o którym dowiadujemy się całkiem sporo, choć nie wszystkiego, czego bym sobie życzyła. Jest on jednak, co podkreślają również inni bohaterowie powieści, tak do bólu przeciętny, że nie sposób czegokolwiek do niego czuć. A pozostałe postacie? Zostały potraktowane po macoszemu. Dostajemy lekkie liźnięcie informacji na temat Neili oraz Dani, ale nie na tyle, aby móc je polubić albo znienawidzić. Reszta to tylko imiona, które mają niewielkie role do wypełnienia.\nTen fakt potwornie mnie rozczarował, ponieważ choć odczuwam cień sympatii do Neili ze względu na jej szlachetność, tak przez brak rozbudowy postaci nie potrafię znaleźć w niej jakiejkolwiek głębi. Cierpią na tym również czarne charaktery, których choć powinniśmy nienawidzić, tak naprawdę mimo popełnianych zbrodni nie wywołują niechęci. Po czytelniku emocje związane z tymi bohaterami spływają jak po kaczce.\nNajwiększy problem stanowi sposób prowadzenia narracji oraz ogólny styl North. Żeby jednak o tym mówić, należy rozbić to na czynniki pierwsze. Narracja prowadzona jest na dwóch (a może nawet trzech?) płaszczyznach czasowych: teraźniejszości, opisywanej dość krótko i pobieżnie oraz o wiele bardziej rozbudowanej przeszłości. Ta druga jednak pełna jest wspomnień głównego bohatera, a zatem przeskoków w jeszcze dalszą przeszłość, choć niekoniecznie ułożonych chronologicznie. Za trzecią, czasem przebijająca się płaszczyznę, można uznać marzenia i wyobrażenia Theo na temat jego życia. To wszystko może wprowadzać pełen chaos, jednak jeżeli ktoś z was czytał coś autorstwa North, wie, że tego typu przeskoki, składające się na życie bohatera nie są niczym nadzwyczajnym. Co więcej są one ciekawe i łatwo je śledzić. Pojawił się za to inny zgrzyt: czytelnik mógłby się spodziewać, że te linie zetkną się ze sobą w bardziej oczywisty sposób. Zamiast tego pozostałam z poczuciem niedosytu i chaosu.\nPo drugie problem może stanowić fakt, że autorka pozostawia niektóre zdania bez zakończenia bądź rozpoczyna je w połowie. Z kolei dialogi nie zawsze zostały przez nią oznaczone w jakikolwiek sposób. Co więcej tekst chwilami można uznać za zapisany w sposób charakterystyczny dla wierszy. Niestety, to razi. Chociaż widać, że autorka starała się tutaj o pewną artystyczność, to obawiam się, że chwilami jest to przerost formy nad treścią. W niektórych przypadkach zabieg ten ma sens, reprezentując stan głównego bohatera. Ja z czasem przyzwyczaiłam się do takiej formy i przestałam ją zauważać. Nie oznacza to jednak niczego dobrego, po prostu nauczyłam się to ignorować, aby łatwiej przejść przez lekturę książki...\nPo trzecie, i dla mnie zarazem najgorsze, North napisała tę książkę w bardzo suchy sposób. 84 000 przepełnione jest opisami, które, choć nie zawsze wydawały się konieczne, czytało się całkiem w porządku. Z kolei dialogi są... nienaturalne, zupełnie jakby słowa nie były wypowiadane przez ludzi. Okropnie mnie to bolało, ponieważ ilekroć widziałam, że zbliżam się do jakiejś ściany dialogów, wiedziałam, że poczuję dezorientację. I ponownie: chociaż czasami potrafiłam to zrozumieć, gdyż główny bohater ma bardzo specyficzny charakter, tak w większości przypadków czytanie dialogów męczyło.\nPodsumowując, bardzo chciałam stanąć w obronie 84 000 ze względu na sympatię do North. Niestety nie mogę tego zrobić z powodu licznych zgrzytów związanych z narracją oraz nijakimi bohaterami. Warto jednak pamiętać, że sam pomysł autorka miała naprawdę dobry, a wizja świata, którą roztacza przed czytelnikami jest fascynująca i przerażająca. 84 000 skłania do refleksji, a przypuszczam, że to przyświecało North przy pisaniu tej powieści. W takim przypadku: udało się jej.\n5/10 , dystopia , kryminał , sensacja , Świat książki ,\n5/10 dystopia kryminał sensacja Świat książki\niCate 11 maja 2019 11:23\nBardzo intrygująca okładka, lubię takie kolory, ale czy fabuła mnie przekonuje? Na pewno zaciekawia :D\nJellyfish 14 maja 2019 22:18\nOkładka świetna, spójna z innymi powieściami North wydanymi w Polsce. Świat książki się tutaj postarał! Co do fabuły - ciekawi, fajny pomysł, ale no... coś w wykonaniu mnie osobiście zawiodło. Ale najlepiej przekonać się na własnej skórze.\nPola 11 maja 2019 12:04\nJellyfish 14 maja 2019 22:17\nAga 12 maja 2019 12:47\nKiedyś po nią sięgnę z ciekawości :)\nMam nadzieję, że Tobie spodoba się bardziej niż mnie.\nKittyAilla 14 maja 2019 20:34\nA może to z dialogami to błąd tłumacza, a później korektor czy redaktor tego nie zauważył xD\nNie zamierzam oczywiście czytać, jakoś od początku mnie nie pociągała. I nie lubię, gdy nie mogę odczuwać emocji względem bohaterów, więc jest stracona na wieki xD\nJellyfish 14 maja 2019 22:16\nTo nie jest błąd tłumacza, taki sam zapis (nieoznaczenie dialogu) występuje również w oryginale. Widziałam, że na Goodreads też ktoś na zwracał uwagę.\nAch i wiele też nie tracisz :P\nWiola 15 maja 2019 13:37\nnie porwała mnie ta książka\nJellyfish 15 maja 2019 15:21\nI nie jestem zaskoczona :P\nMagicienne 15 maja 2019 21:14\nPomysł wydaje się początkowo intrygujący, ale wszystkie minusy, które wymieniłaś skutecznie zniechęcają mnie do sięgnięcia po tę pozycję ;)\nJellyfish 16 maja 2019 10:25\nNie dziwi mnie to :/ Te minusy niestety mocno zniechęcają, ale trudno o nich nie mówić.\nAgnieszka 22 maja 2019 16:20\nInteresująca recenzja dobrze ze od razu podajesz minusy\nJellyfish 27 maja 2019 15:02