Forum AstroCD • Zobacz wątek - Maj 2016\nTeraz jest piątek, 7 sierpnia 2020, 21:18\nTytuł: Re: Maj 2016\nNapisane: czwartek, 26 maja 2016, 11:29\nESO podpisało największy kontrakt w historii astronomii naziemnej\n25 maja 2016 r. podczas uroczystości w Garching koło Monachium (Niemcy) został podpisany kontrakt pomiędzy ESO, a ACe Consortium, obejmującym firmy Astaldi, Cimolai oraz podwykonawcę EIE Group, dotyczący budowy kopuły i głównej struktury Ekstremalnie Wielkiego Teleskopu Europejskiego (E-ELT). Jest to największy kontrakt przyznany przez ESO i największy kontrakt w historii astronomii naziemnej. Z tej okazji nastąpiła prezentacja projektu budowlanego E-ELT. Od teraz rozpocznie się budowa kopuły i głównej struktury teleskopu.\nEkstremalnie Wielki Teleskop Europejski (E-ELT), ze zwierciadłem głównym o średnicy 39 metrów, będzie największym optycznym/podczerwonym teleskopem na świecie: prawdziwym największym okiem świata na niebo. Zostanie zbudowany w północnym Chile, na miejscu, które zostało już przygotowane.\nKontrakt na budowę kopuły i głównej struktury teleskopu podpisali: Dyrektor Generalny ESO, Tim de Zeeuw, Prezes Astaldi, Paolo Astaldi oraz Prezes Cimolai, Luigi Cimolai. ESO z radością powitało na ceremonii włoskiego Ministra Edukacji, Uniwersytetów i Badań Naukowych, Stefanię Giannini, której towarzyszył włoski Konsul Generalny w Monachium, Renato Cianfarani, Przewodniczący Rady ESO, Patrick Roche oraz włoski Delegat do Rady ESO, Nicolò D’Amico (który jest także Prezesem INAF) i Matteo Pardo, Attaché Naukowy w Ambasadzie Włoch w Berlinie. Obecny był także Prezes EIE, Gianpietro Marchiori oraz inni goście i przedstawiciele konsorcjum.\nKontrakt dotyczy projektu, wyprodukowania, transportu, budowy, montażu na miejscu oraz testów kopuły i głównej struktury teleskopu. Z wartością około 400 milionów euro jest to największy kontrakt przyznany do tej pory przez ESO i największy kontrakt w historii astronomii naziemnej.\nKopuła E-ELT i główna struktura teleskopu wprowadzą inżynierię teleskopów na nowe obszary. Kontrakt obejmuje nie tylko gigantyczną obrotową kopułę o średnicy 85 metrów, o masie całkowitej około 5000 ton, ale także montaż teleskopu i strukturę tubusa, o łącznej ruchomej masie ponad 3000 ton. Obie te struktury są znacznie większe niż budowane kiedykolwiek dla teleskopów optycznych/podczerwonych. Kopuła będzie mieć prawie 80 metrów wysokości, a jej podstawa jest porównywalna z obszarem boiska do piłki nożnej.\nE-ELT jest budowany na Cerro Armazones, wysokim na 3000 metrów szczycie położonym około 20 kilometrów od Obserwatorium Paranal. Droga dojazdowa oraz spłaszczenie góry zostały już ukończone, natomiast prace nad kopułą powinny rozpocząć się na miejscu w roku 2017.\nTim de Zeeuw, Dyrektor Generalny ESO, powiedział: „E-ELT będzie źródłem odkryć, których po prostu nie potrafimy sobie dzisiaj wyobrazić. Zainspiruje ludzi na całym świecie do zwrócenia uwagi na naukę, technologię i nasze miejsce we Wszechświecie. Złożone dzisiaj podpisy są kolejnym krokiem w kierunku uruchomienia E-ELT w 2024 roku.”\nPaolo Astaldi, Prezes Astaldi, dodał: „Projekt jest prawdziwie wizjonerski, zarówno w tym co reprezentuje na polu astronomii, jak i pod względem konstrukcji i inżynierii. Firma Astaldi wraz ze swoimi partnerami w projekcie, Cimolai oraz EIE Group, są niezmiernie dumne, że zostały wybrane przez ESO w ramach przetargu do pomocy w przeniesieniu tej wizji do rzeczywistości. Astaldi jest znane z najlepszej jakości pod względem umiejętności technicznych, jakości budowy i solidnego wykonania. Włożymy w ten projekt wszystkie nasze siły. To bardzo ekscytujące, że podpisuję kontrakt o takich astronomicznych ambicjach.”\nLuigi Cimolai, Prezes Cimolai, powiedział: „Jesteśmy zaszczyceni i wdzięczni, że nasza firma otrzymała okazję do wzięcia udziału w tak zaawansowanym technicznie, astronomicznym wyzwaniu. Ekstremalnie Wielki Teleskop Europejski będzie potrzebował najwyższej jakości w inżynierii i budowie. Wierzę, że przyczyni się to do dalszego wzrostu naszych możliwości w rozwoju projektów o coraz większej złożoności.”\nWiele innych aspektów budowy E-ELT również rozwija się gwałtownie. ESO podpisało już porozumienia dotyczące budowy instrumentów pierwszego światła: MICADO, HARMONI oraz METIS, a także systemu optyki adaptatywnej MAORY dla E-ELT. Kontrakty na budowę olbrzymiego lustra wtórnego zostaną podpisane w bliskiej przyszłości.\nPowierzchnia E-ELT zbierająca światło będzie większa niż wszystkich istniejących naukowych teleskopów optycznych razem wziętych, a system optyki adaptatywnej dostarczy obrazów, które są około 15 razy ostrzejsze niż uzyskiwane na tej samej długości fali przez Kosmiczny Teleskop Hubble’a. Inwestycja oferuje liczne możliwości dodatkowych korzyści dla technologii i inżynierii, transferu technologii i kontraktów technologicznych. Nowy kontrakt udowadnia, że E-ELT ma potencjał do stania się siłą napędową rozwoju ekonomicznego, oferując wykonawcom z Krajów Członkowskich ESO szansę na prowadzenie wielkich projektów na poziomie międzynarodowym.\nDodała: Redakcja AstroNETu\nESO podpisało największy kontrakt w historii astronomii naziemnej.jpg [ 129.2 KiB | Przeglądane 1681 razy ]\nESO podpisało największy kontrakt w historii astronomii naziemnej2.jpg [ 104.96 KiB | Przeglądane 1681 razy ]\nNapisane: czwartek, 26 maja 2016, 11:32\nCzy misja NASA do asteroid może odwiedzić trzeci świat?\nArtykuł napisał Cyryl Waśkiewicz.\nNiektóre pojazdy kosmiczne nie mogą usiedzieć w miejscu. Sonda Dawn po odwiedzeniu Westy i Ceres być może poleci zbadać kolejny obiekt.\nSonda Dawn została wystrzelona w sierpniu 2007. W 2011 roku dotarła do Westy, którą orbitowała przez 14 miesięcy. Następnie poleciała w kierunku Ceres i orbituje ją od marca 2015.\nJest to pierwszy pojazd kosmiczny, który odwiedził dwie asteroidy. Było to możliwe, ponieważ sonda wyposażona jest w bardzo efektywny silnik jonowy, który wykorzystuje energię elektryczną do wyrzucania ksenonu zamiast konwencjonalnego paliwa rakietowego.\nTego lata misja Dawn na Ceres oficjalnie się zakończy, jednakże główny badacz Chris Russel z Uniwersytetu Kalifornijskiego i jego zespół wysłał NASA propozycję przedłużenia misji.\nPojazdy kosmiczne na końcu swojego życia są zwykle pozostawiane na orbicie parkingowej lub rozbijane o powierzchnię ciała, które badały. Taki jest też plan zakończenia misji Rosetta - sonda prawdopodobnie zostanie rozbita o powierzchnię komety 67P/Churyumov-Gerasimenko jeszcze w tym roku. Jednakże ten scenariusz nie będzie możliwy w przypadku sondy Dawn.\n“Pojazd kosmiczny nie przeszedł sterylizacji, więc nie możemy wylądować na powierzchni Ceres” - powiedział Russel. Rygorystyczne przepisy ochrony planetarnej zabraniają wysyłania ziemskich mikrobów na inne światy. “Za to chcemy polecieć w przeciwnym kierunku, daleko od Ceres. Odwiedzić jeszcze jeden cel”\nZ powodu niskiej ilości pozostałego paliwa lista możliwych do odwiedzenia celów nie jest zbyt długa, ale Russel ciągle trzyma ją w sekrecie. “Dopóki wydłużenie misji nie zostanie zaakceptowane przez NASA, nie zamierzam mówić, którą asteroidę planujemy odwiedzić. [...] Mam nadzieję, że decyzja nie zajmie miesięcy.”\nUaktualniła: Redakcja AstroNETu\nCzy misja NASA do asteroid może odwiedzić trzeci świat.jpg [ 82.56 KiB | Przeglądane 1681 razy ]\nCzy misja NASA do asteroid może odwiedzić trzeci świat2.jpg [ 99.06 KiB | Przeglądane 1681 razy ]\nNapisane: czwartek, 26 maja 2016, 11:34\n„Słońce – najbliższa gwiazda” czyli Ogólnopolski Konkurs Wiedzy Kosmicznej dla młodzieży szkolnej\nMuzeum Okręgowe w Sieradzu zaprasza w dniach 23.05 – 15.09.2016 r. do wzięcia udziału w ogólnopolskim konkursie wiedzy kosmicznej dla młodzieży szkolnej pt. „Słońce – najbliższa gwiazda” oraz w towarzyszącym mu konkursie plastycznym pt. „Ziemia pod innym Słońcem”.\nKonkursy przeznaczone są dla uczniów z klas 6-tych szkoły podstawowej oraz dla gimnazjalistów i licealistów. Każdy z uczestników konkursu pisemnego musi odpowiedzieć na 15 pytań eliminacyjnych, sprawdzających zdobytą wiedzę w dziedzinie badań kosmicznych i satelitarnych, a następnie na 9 pytań szczegółowych, wymagających bardziej rozwiniętych odpowiedzi i 1 pytanie problemowe (opisowe) wybrane z dwóch przedstawionych zagadnień. Pytania problemowe są różne dla obu grup wiekowych.\nCelami Konkursu jest m.in. rozbudzenie zainteresowania wśród młodzieży szeroko rozumianą dziedziną badań kosmicznych i astronomicznych, popularyzacja wiedzy o kosmosie, o ESA, o Słońcu i pogodzie kosmicznej, ze szczególnym uwzględnieniem polskich badań i budowy urządzeń kosmicznych do badania Słońca oraz o polskim badaczu Kosmosu z Sieradza – Arym Sternfeldzie. A ponadto dobra zabawa i zdobycie wiedzy (i nagród też). Dla laureatów konkursu jako nagrody przewidywane są profesjonalne teleskopy.\nWarunkiem uczestnictwa w Konkursie jest przesłanie odpowiedzi pocztą elektroniczną na adres: konkurswiedzykosmicznej@o2.pl. W temacie listu należy podać imię i nazwisko uczestnika oraz kategorię wiekową np. „Anna Nowak junior”.\nKonkurs plastyczny organizowany jest pod hasłem „Ziemia pod innym Słońcem”. Zakres tematyczny prac uzależniony jest tylko od wyobraźni uczestników. (np. co by było, gdyby Słońce na niebie Ziemi było większe lub mniejsze, albo w innym kolorze lub miało gwiazdę bliźniaka, a może nawet dwie towarzyszące mu gwiazdy; jak wyglądałaby wtedy Ziemia?) Ten konkurs jest niezależny od konkursu wiedzy. Oceniane będą prace wykonane dowolną techniką (rysunek, malarstwo, grafika, collage, techniki mieszane, formy przestrzenne). Żaden z wymiarów pracy nie może przekroczyć 1 metra. Trzy najlepsze prace z każdej kategorii wiekowej (miejsce I, II i III) zostaną nagrodzone. Prace plastyczne należy przesłać na adres: Muzeum Okręgowe w Sieradzu, ul. Dominikańska 2 98-200 SIERADZ\nTermin doręczenia odpowiedzi pisemnych oraz prac plastycznych do Muzeum upływa 15 września 2016 r. Po tym terminie prace nie będą przyjmowane.\nOrganizatorem Konkursu jest Muzeum Okręgowe w Sieradzu we współpracy z Centrum Badań Kosmicznych PAN. Konkurs został objęty patronatem honorowym Łódzkiego Kuratora Oświaty Grzegorza Wierzchowskiego.\nPytania do konkursu układali pracownicy CBK PAN – prof. dr hab. Janusz Sylwester, dr Beata Dziak-Jankowska oraz mgr Paweł Z. Grochowalski.\nRegulamin konkursu znajduje się pod linkiem: http://muzeum-sieradz.com.pl/…/Regulamin-Konkursu-Slonce-na…\nLink do strony konkursu: http://muzeum-sieradz.com.pl/konkurs-2016/\nProf. dr hab. Janusz Sylwester jest kierownikiem Zakładu Fizyki Słońca CBK PAN we Wrocławiu. Jest to jedna z nielicznych placówek na świecie zajmujących się konstrukcją przyrządów kosmicznych i prowadzących obserwacje Słońca w zakresie rentgenowskim. W naszym Zakładzie prowadzone są również prace teoretyczne związane z interpretacją widm promieniowania rentgenowskiego Słońca i gwiazd uzyskanych w ramach własnych i zagranicznych eksperymentów kosmicznych (np. Solar Maximum Mission, Yohkoh, GOES, Exosat, ROSAT, ASCA, SoHO, CORONAS-F, CORONAS-PHOTON, TRACE, HINODE, SDO). Problematyka badań dotyczy:\n•\tdiagnostyki procesów wydzielania energii i warunków fizycznych w plazmie rozbłysków słonecznych\n•\thydrodynamicznego modelowania zjawiska rozbłysku\n•\tokreślania składu chemicznego plazmy w strukturach korony słonecznej\n•\tprognozowania tzw. rozbłysków protonowych\nWięcej informacji można znaleźć na stronie Zakładu Fizyki Słońca: http://www.cbk.pan.wroc.pl/\nDr Beata Dziak-Jankowska jest kierownikiem Pracowni Prognoz Heliocentrycznych CBK PAN, która wchodzi w skład Zespołu Fizyki Plazmy CBK PAN. Pracownia Prognoz Heliocentrycznych zajmuje się\nbadaniem pogody kosmicznej, czyli warunków panujących w kosmicznym środowisku Ziemi. Wpływ na nie ma m.in. aktywność Słońca, promieniowanie kosmiczne czy pole magnetyczne Ziemi. Poznanie warunków\nnajbliższego kosmicznego otoczenia Ziemi ma ogromnym wpływ m.in. na nasze bezpieczeństwo.\nWięcej informacji m.in. pod linkiem: http://rwc.cbk.waw.pl/\nMgr Paweł Z. Grochowalski jest kierownikiem Biblioteki CBK PAN, współpracownikiem Serwisu edukacyjnego PTA Orion, adminem profili fb Centrum Badań Kosmicznych PAN, Serwisu Edukacyjnego PTA Orion, Lofar, Dni Odkrywców Kosmosu oraz Kosmos wokół nas oraz popularyzatorem astronomii i badań kosmicznych.\nŹródło: CBK PAN/Muzeum Okręgowe w Sieradzu\nhttp://orion.pta.edu.pl/slonce-najblizs ... y-szkolnej\nOgólnopolski Konkurs Wiedzy Kosmicznej dla młodzieży szkolnej.jpg [ 107.32 KiB | Przeglądane 1681 razy ]\nNapisane: czwartek, 26 maja 2016, 11:37\nPlanetoida może zniszczyć warstwę ozonową Ziemi\nZ ostatnich badań naukowych wynika, że uderzenie nawet niewielkiej planetoidy w Ziemię mogłoby poważnie zniszczyć warstwę ozonową i narazić ludzi, zwierzęta i rośliny na zabójcze promieniowanie ultrafioletowe. Czy jest się czego bać?\nDotychczas naukowcy sądzili, że ziemską warstwę ozonową może poważnie nadszarpnąć jedynie planetoida, która miałaby więcej niż 1 kilometr średnicy. Wchodząc w atmosferę mogłaby powiększyć dziurę ozonową do rozmiarów z lat 90. ubiegłego wieku.\nJednak najnowsze badania przeprowadzone przez Elisabettę Pierazzo i jej zespół z Instytutu Nauk Planetarnych (PSI) w Tucson w Arizonie, wskazują na to, że nawet mniejsze planetoidy, o średnicy 500 metrów, wchodząc w atmosferę mogą zrujnować warstwę ozonową.\nNaukowcy wprowadzili wszystkie kluczowe dane do komputera, który przeprowadził symulację zderzenia Ziemi z planetoidą o średnicy pół kilometra.\nOkazało się, że indeks promieniowania ultrafioletowego mógłby wzrosnąć nawet do 20 jednostek. Dla porównania w Polsce pod koniec czerwca, gdy promieniowanie UV jest największe, przy bezchmurnym niebie nie przekracza ono na nizinach 6-7 jednostek, a w Tatrach 8-9 jednostek.\nW najbardziej wystawionych na promieniowanie UV regionach świata, na przykład w południowoamerykańskich Andach, indeks UV sięga 12-15 jednostek.\nPo uderzeniu planetoidy 20 jednostek utrzymywałoby się nie przez kilka dni, lecz przez wiele miesięcy na znacznym obszarze Ziemi. Gdyby uderzyła w nas planetoida o średnicy 1 kilometra, to promieniowanie UV mogłoby dochodzić do nawet 50-55 jednostek.\nTak intensywne promieniowanie ultrafioletowe naraziłoby ludzkość na masowe choroby skóry, uszkodziłoby nasz wzrok i miało wpływ na strukturę DNA.\nLudzie mogliby funkcjonować na powierzchni ziemi tylko w nocy, gdy Słońce znajdowałoby się pod horyzontem, a indeks UV byłby niski. Trzeba byłoby też pomyśleć o zamieszkaniu pod powierzchnią ziemi, gdzie promieniowanie UV nie dociera.\nNaukowcy sądzą, że do największych zmian w strukturze warstwy ozonowej doszło około 70 milionów lat temu, gdy zakończyła się era dinozaurów. W Ziemię uderzyła wówczas planetoida o średnicy 10 kilometrów. Regeneracja powłoki ozonowej trwała wiele wiele lat.\nhttp://www.twojapogoda.pl/wiadomosci/10 ... nowa-ziemi\n2016-05-26_12h25_17.jpg [ 58.4 KiB | Przeglądane 1681 razy ]\nNapisane: piątek, 27 maja 2016, 08:12\nSupermasywne czarne dziury mogą zatrzymywać powstawanie nowych gwiazd\nWysłane przez nowak\nMiędzynarodowy zespół naukowców odkrył nową klasę galaktyk posiadających supermasywne czarne dziury, których wiatr jest wystarczająco energetyczny by tłumić powstawanie nowych gwiazd.\nPozbawione młodych gwiazd, czerwone i martwe galaktyki stanowią ogromną część galaktyk w naszym najbliższym otoczeniu. Tajemnicą, z którą borykali się od lat astronomowie było, jak układy te pozostają nieaktywne, chociaż posiadają wszystkie składniki potrzebne do tworzenia się gwiazd. Teraz zespół wykorzystał spektroskopię obrazowania optycznego Sloan Digital Sky Survey-IV Mapowanie Pobliskich Galaktyk z Obserwatorium Apache Point (SDSS-IV MaNGA) do uchwycenia supermasywnej czarnej dziury, która podgrzewa gaz wewnątrz swojej macierzystej galaktyki, przez co zapobiega powstawaniu nowych gwiazd.\nGwiazdy powstają w trakcie chłodzenia się i zapadania gazu. Jednakże w tych galaktykach, pomimo obecności gazu, nie ma nowych gwiazd. Zespół badał galaktykę Akira, prototypowy przykład nowej klasy galaktyk nazwanych “czerwone gejzery” - czerwony nawiązuje do koloru galaktyk, które nie posiadają młodych, niebieskich gwiazd, a gejzer odnosi się do epizodycznych porywów wiatru z supermasywnej czarnej dziury. Akira ukazała skomplikowany model ciepłego gazu, co sugeruje obecność gazu wypływającego z centrum supermasywnej czarnej dziury. Naukowcy twierdzą, że paliwo do tej supermasywnej czarnej dziury najprawdopodobniej pochodzi od interakcji z mniejszą galaktyką zwaną Tetsuo. Wypływający wiatr miał wystarczającą ilość energii do ogrzewania otaczającego gazu przez wstrząsy i turbulencje oraz mógł ostatecznie zapobiec jakiemukolwiek dalszemu powstawaniu gwiazd.\nIstotną siłą MaNGA jest możliwość obserwowania tysięcy galaktyk w trzech wymiarach, poprzez mapowanie nie tylko w jaki sposób się pojawiają na niebie, ale także jak poruszają się gwiazdy i gaz w ich wnętrzu.\nSą to jedne z pierwszych wyników badań MaNGA, które rozpoczęły się w 2014 roku. Technologia stosowana w najnowszych badaniach pozwala naukowcom na mapowanie galaktyk od dziesięciu do stu razy szybciej niż poprzednio, dzięki czemu zebranie wystarczająco dużej liczby próbek wymaganych do uchwycenia galaktyk poddawanych szybko zmieniającym się zjawiskom.\nSupermassive Black Hole Wind Can Stop New Stars From Forming\nNa zdjęciu: Wizja artystyczna galaktyk Akira (z prawej) i Tetsuo (z lewej) w akcji. Grawitacja Akiry wyciąga gaz z Tetsuo do swojej centralnej czarnej dziury, napędzając wiatry, które mają siłę podgrzewania gazu Akiry. Źródło: Kavli IPMU\nhttp://www.urania.edu.pl/wiadomosci/sup ... -2361.html\nSupermasywne czarne dziury mogą zatrzymywać powstawanie nowych gwiazd.jpg [ 16.97 KiB | Przeglądane 1675 razy ]\nNapisane: niedziela, 29 maja 2016, 10:06\nPlatforma Zooniverse, która grupuje obywatelskie projekty naukowe, ma już milion użytkowników. Internauci katalogują dźwięki wydawane przez orki i szukają planet podobnych do Ziemi, transkrybują teksty w języku greckim i pomagają w opracowywaniu lekarstwa na raka. Wkraczają tam, gdzie nie radzą sobie komputery. Wśród nich aż 10-15% stanowią Polacy.\nWszystko zaczęło się od projektu “Galaxy Zoo” uruchomionego w 2007 roku, w którym użytkownicy oglądają zdjęcia galaktyk, a następnie określają ich kształt. Celem jest lepsze zrozumienie sposobu ich powstawania. Zdjęcia pochodzą z Kosmicznego Teleskopu Hubble'a oraz Sloan Digital Sky Survey. Wiele ze zdjęć nie było nigdy wcześniej przez nikogo oglądanych. To, co odkryli użytkownicy, naukowcy zobaczą o wiele później.\nMamy tu do czynienia z tak zwaną nauką obywatelską. Internauci stanowią “ukryty zasób” kadrowy nauki. Wkładają oni w badania zainteresowanie, pasję i świeżość spojrzenia na niektóre aspekty. Zooniverse skupia miłośników wielu dziedzin nauki począwszy od kosmosu, a skończywszy na sztuce i literaturze.\n“Naukowcy dzięki posiadanej wiedzy myślą trochę na skróty, natomiast internauci nie wiedzą, jaka powinna być odpowiedź, dlatego w tym przypadku ich obserwacje są bardziej trafne” – powiedział prof. Lech Mankiewicz, dyrektor Centrum Fizyki Teoretycznej PAN i jeden z koordynatorów platformy Zooniverse w Polsce.\n"Najciekawsze jest jednak to, że wśród wielu narodowości obecnych na tej platformie to właśnie Polacy są jedną z najaktywniejszych. Aż 10-15 proc. wszystkich logujących się codziennie na platformie Zooniverse stanowią nasi rodacy” - mówi prof. Mankiewicz. “Polacy kochają naukę, co wiemy nie tylko dzięki projektowi Zooniverse, ale też dzięki internetowym transmisjom zaćmień Słońca czy kolejkom ustawiającym się przed Centrum Nauki Kopernik” – dodaje.\nMilion użytkowników Zooniverse.jpg [ 85.15 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nMilion użytkowników Zooniverse2.jpg [ 51.28 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nNapisane: niedziela, 29 maja 2016, 10:09\nArtykuł napisał Mateusz Skóra.\nChińscy astronomowie zwykli nazywać terminem „gwiazdy ognia” Marsa - planetę, której całkowite zbadanie stanowi również współcześnie palący problem. Pomimo wysłania w kierunku Czerwonej Planety licznych satelitów badawczych i lądowników pełne poznanie tamtego „świata” graniczy z cudem. Poniżej prezentujemy kilka spośród wielu zagadek, którymi Mars sprawia trudności naukowcom.\nDwie „twarze” Marsa\nJednoznaczne stwierdzenie przyczyny, z powodu której dwie półkule Marsa są w tak dużym stopniu odmienne jest zagadką liczącą dziesiątki lat. Północna półkula jest płaska i gładka – wyróżnia się pod tym względem w całym Układzie Słonecznym (według jednej z teorii, została ona stworzona przez wodę, swojego czasu obecną na Marsie).\nDla kontrastu, półkula południowa posiada liczne kratery, jest szorstka i wyboista; znajduje się średnio od 4 do 8 kilometrów dalej od środka planety, niż półkula północna.\nNajprostszym wytłumaczeniem takiego podziału planety jest teoretyczna kolizja Marsa z dużym głazem lata temu.\nObecność metanu w marsjańskiej atmosferze\nMetan – najprostszy związek organiczny – został po raz pierwszy zaobserwowany w atmosferze Marsa w trakcie misji Europejskiej Agencji Kosmicznej „Mars Express” w 2003 roku. Większość metanu produkowanego na Ziemi jest pochodzenia zwierzęcego – powstaje on między innymi w trakcie procesu trawienia. Szacuje się, że w warunkach marsjańskich metan jest stały przez około 300 lat. Cokolwiek zatem wytworzyło ten gaz na marsie, musiało zrobić to niedawno.\nObecność metanu nie determinuje jednak obecności życia na Marsie. Gaz ten powstaje również w trakcie aktywności wulkanicznej. Misja ESA „ExoMars”, rozpoczęta w 2016 roku ma za zadanie zbadać skład chemiczny Marsa, w tym również pochodzenie obecnego w nim metanu (http://news.astronet.pl/7782).\nW roku 2008 bezzałogowy lądownik Phoenix wydobył na powierzchni Marsa lód wodny, jak i wykazał obecność wody w marsjańskiej glebie. Badanie to, mimo jednoznacznego stwierdzenia, że na Marsie woda była, nie obrazują całkowicie historii zlewisk wodnych na Czerwonej Planecie. W wyniku licznych badań powierzchni Marsa zobrazowana m.in.: baseny oceanów, doliny, delty rzek, jak i skupiska minerałów, które do utworzenia potrzebują wody.\nPodstawowym problemem, który stawia dawną obecność oceanów na Marsie pod znakiem zapytania jest fakt, że obecne modele klimatu marsjańskiego nie zakładają wystarczających temperatur do utrzymania na powierzchni Czerwonej Planety wody w stanie ciekłym. Słońce, które wciąż jest we wczesnym etapie rozwoju, miliony lat wcześniej było słabsze niż jest teraz. Dlatego alternatywne teorie sugerują, że formacje krasowe powstałe na Marsie utworzył wiatr lub dowolny inny mechanizm.\nOtwartym pytaniem pozostaje również kwestia obecności źródeł wody w stanie ciekłym na powierzchni Marsa. Ciśnienie atmosferyczne planety, które stanowi setną część ziemskiego, jest zbyt małe, żeby woda mogła utrzymać się na powierzchni Czerwonej Planety. Mimo to, na marsjańskich zboczach są widoczne co jakiś czas cienkie, ciemne linie, które bardzo prawdopodobnie są przepływającą słoną wodą.\nPrawdopodobnie jeden z najpowszechniejszych motywów powieści i filmów science-fiction, jak i tytuł utworu Davida Bowie.\nPierwszym lądownikiem, który dotarł na powierzchnię Marsa w celu poszukiwania życia był Viking 1, wysłany przez NASA. Odkrył on za pomocą aparatury biologicznej na miejscu związki organiczne, takie jak chlorek metylenu i chlorometan. Wyniki te uznano jednak za nieważne, gdyż związki te uznano za zanieczyszczenia pochodzenia ziemskiego.\nPonieważ Mars nie posiada własnej sfery ozonowej, światło UV w dużej mierze sterylizuje powierzchnię planety jak i powoduje wytwarzanie utleniaczy, które niszczą znane nam związki organiczne. Tej teorii dowodzi odkrycie przez lądownik Phoenix nadchloranów. Wynika z tego, że życie bazujące na węglu nie jest w stanie normalnie funkcjonować na powierzchni Marsa.\nNie zaprzeczono jednak całkowicie możliwości istnienia mikroorganizmów na powierzchni Czerwonej Planety. Wprawdzie warunki na powierzchni Marsa są bardzo groźne do życia organizmów złożonych, ze względu na chłód, słabą ochronę przed promieniowaniem i jałowość gleby, jednak życie obecne jest również w najbardziej ekstremalnych częściach Ziemi. Jest ono obecne w chłodnej, suchej glebie Antarktydy, jak i na jałowej pustyni Atacama.\nŻycie teoretycznie zawsze istnieje tam, gdzie jest woda. Potwierdzenie istnienia oceanów doprowadziłoby do rozważań, czy życie na Marsie w jakiś sposób ewoluowało, a jeśli tak, to czy istnieją gdzieś jego ocalałe jednostki. Taka informacja z kolei jest kluczowa do odpowiedzi na pytanie, jak bardzo życie jest powszechne we Wszechświecie.\nZagadki Czerwonej Planety.jpg [ 67.51 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nZagadki Czerwonej Planety2.jpg [ 209.47 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nZagadki Czerwonej Planety3.jpg [ 79.6 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nNapisane: niedziela, 29 maja 2016, 10:12\nCor Caroli i Triplet Lwa\nW poniższym artykule zostaną przedstawione dwa obiekty, które aktualnie można podziwiać na wieczornym niebie. Pierwszy z nich ujrzymy gołym okiem, przydatny będzie jednak mały teleskop. Do podziwiania kolejnego obiektu konieczne będzie zarówno ciemne niebo jak i dużo większy teleskop. Na końcu poznamy mało popularny gwiazdozbiór Mały Lew (Leo Minor). Zacznijmy jednak od obserwacji nieuzbrojonym okiem.\nProponujemy unieść wzrok w kierunku gwiazdozbioru Psów Gończych (Canes Venatici). W tym gwiazdozbiorze znajdują się tylko dwie jasne gwiazdy. Alfa (a) Psów Gończych to najjaśniejsza gwiazda tego gwiazdozbioru. Znana jest również pod nazwą Cor Caroli. Nazwa została nadana w 1725 roku przez brytyjskiego astronoma Edmunda Halley'a, w tłumaczeniu Cor Caroli oznacza Serce Karola. Nazwa odnosi się do ściętego króla Karola I lub do jego syna Karola II. Edmund Halley mógł celowo wprowadzić tę dwuznaczność. Cor Caroli to słynna gwiazda podwójna. Gdy skierujemy na nią teleskop ujrzymy w okularze jasno niebieską gwiazdę, a obok niej trochę słabszą oraz jaskrawszą gwiazdę. Wcześniej gwiazda ta była znana jako „wątroba Lwa”. Psy Gończe to nowożytny gwiazdozbiór. Jego powstanie datuje się na XVII wiek.\nLew to wyrazisty gwiazdozbiór zodiakalny, łatwy do rozpoznania na wieczornym niebie. Lew reprezentuje lwa nemejskiego, którego Herkules zabił gołymi rękami. Najjaśniejsza gwiazda Lwa, Regulus, była w starożytności symbolem monarchii. W gwiazdozbiorze lwa możemy odnaleźć triplet Lwa, czyli grupę trzech galaktyk spiralnych: M65 (NGC 3623), M66 (NGC 3627), NGC 3628. Galaktyki odnajdziemy pod tetą θ Lwa. Gwiazda ta jest również znana pod nazwą Chertan, co po arabsku oznacza dwa małe żebra. Początkowo nazwa odnosiła się zarówno do tety Lwa jak i delty.\nNad gwiazdozbiorem Lwa, odnajdziemy konstelację Leo Minor (Mały Lew), jest to nowożytny gwiazdozbiór wyznaczony przez Jana Heweliusza. Małego Lwa możemy odnaleźć w wydanym pośmiertnie w 1690 roku atlasie Firmamentum Sobiescianum. Ciekawostką dotyczącą tej konstelacji jest to, że w tym gwiazdozbiorze nie odnajdziemy gwiazdy oznaczonej jako alfa (α). Standardowo według systemu oznaczeń Bayera, najjaśniejsza gwiazda danego gwiazdozbioru jest oznaczana jako α. Kolejne litery greckiego alfabetu są przypisywane kolejnym według jasności gwiazdom danej konstelacji. Podczas oznaczania gwiazd Małego Lwa, angielski astronom Francis Baily przez pomyłkę, nie użył litery α do oznaczenia najjaśniejszej gwiazdy.\nDodał: Marcin Kastek\nUaktualnił: Marcin Kastek\nPoprawiła: Julia Liszniańska\nCor Caroli i Triplet Lwa.jpg [ 173.44 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nCor Caroli i Triplet Lwa2.jpg [ 79.05 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nCor Caroli i Triplet Lwa3.jpg [ 26.8 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nCor Caroli i Triplet Lwa4.jpg [ 87.78 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nNapisane: niedziela, 29 maja 2016, 10:14\nOdcinki "Obserwatorium" z wyprawy na zaćmienie Słońca do Indonezji\nWysłane przez czart\nW marcu w Indonezji widoczne było całkowite zaćmienie Słońca. Na wyprawę na zaćmienie wyjechała wtedy ekipa grudziądzkiej telewizji kablowej. Teraz można zobaczyć efekt ich pracy w formie odcinków programu "Obserwatorium". Udostępniono pierwszy z odcinków z wyprawy, który przedstawia Narodowe Planetarium Malezji w Kuala Lumpur.\nTwórcy programu telewizyjnego Obserwatorium rozpoczęli emisję nowych odcinków przedstawiających relację z wyprawy w pas całkowitego zaćmienia w Indonezji. W pierwszym odcinku pokazana jest wizyta w Narodowym Planetarium Malezji w Kuala Lumpur - Planetarium Negara, będącym częścią Malezyjskiej Agencji Kosmicznej ANGKASA.\nObserwatorium to program realizowany przez grudziądzką telewizję kablową TVK SM przy współpracy z Polskim Towarzystwem Astronomicznym. Program jest także emitowany w kilku innych lokalnych telewizjach.\n•\tDotychczasowe odcinki "Obserwatorium"\n•\tFanpage "Obserwatorium" na Facebooku\n•\tMalezyjska Agencja Kosmiczna ANGKASA\n•\tRelacja wideo z zaćmienia Słońca w Indonezji\nNagrania w Narodowym Planetarium Malezji w Kuala Lumpur - Planetarium Negara. Fot.: S. Soberski.\nhttp://www.urania.edu.pl/wiadomosci/odc ... -2363.html\nObserwatorium.jpg [ 33.26 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nNapisane: niedziela, 29 maja 2016, 10:16\nWidoczne są już τ Herkulidy\nW drugiej połowie maja w naszym kraju widoczne są już τ Herkulidy. Jest to mało aktywny rój meteorów, ale wszystkich pasjonatów "spadających gwiazd" zachęcamy do obserwacji.\nTau Herkulidy to rój meteorów posiadających swój radiant w konstelacji Herkulesa. Rój ten możemy obserwować każdego roku od 19 maja do 19 czerwca. Tau Herkulidy powiązaną są z kometą krótkookresową 73P/Schwassmann-Wachmann, która należy do rodziny komet Jowisza.\nNajwiększy deszcz meteorów tego roju wystąpił w 1930 roku, wtedy to liczba zjawisk sięgała 60 meteorów w ciągu godziny. W tym roku nie zobaczymy aż takiej jego aktywności, można spodziewać się około 3-4 meteorów w ciągu godziny. Prędkość meteorów z tego roju również nie jest zbyt imponująca i sięga granicy 15 km/s, czyli jak na roje meteorów są to stosunkowo wolne meteory.\nKonstelację Herkulesa stosunkowo łatwo zlokalizować na niebie. Graniczy ona od zachodu z gwiazdozbiorem Lutni, od wschodu z Wolarzem, a od południa z Wężownikiem. Możemy ją rozpoznać po charakterystycznym czworoboku tworzącym tułów Herkulesa. Herkules to piąty co do wielkości gwiazdozbiór nieba północnego.\nZachęcamy Państwa do obserwacji i życzymy udanych łowów.\n•\tAlmanach Astronomiczny 2016 ze spisem kilkudziesięciu rojów meteorów aktywnych w ciągu roku\n•\tWersja almanachu na smartfony i tablety\nMapka gwiazdozbioru Herkulesa. Źródło: astrojawil.pl\nhttp://www.urania.edu.pl/wiadomosci/wid ... -2358.html\nWidoczne są już τ Herkulidy.jpg [ 206.08 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nNapisane: niedziela, 29 maja 2016, 10:18\nKolejne dowody na niemowlęce planety w dysku wokół HL Tauri\nByć może pamiętacie jak w listopadzie 2014 r. opublikowano obraz przerw w dysku pyłowym wokół HL Tauri, sugerujących że powstają tam planety. Teraz naukowcy przeprowadzili dalsze analizy danych z sieci radioteleskopów ALMA i podobne przerwy wykryli też w dysku gazowym.\nDyski otaczające młode gwiazdy zawierają gaz i pył. Zazwyczaj gazu jest znacznie więcej niż pyłu, nawet 100 razy więcej. Publikacja z 2014 r. dotyczyła analizy dysku pyłowego i odkrytych w nim przerw. Ale co ze składową gazową dysku? Jeśli przerwy w dysku pyłowym są skutkiem zaburzeń wynikających z własności pyłu, to w gazie nie powinno być przerw. Z kolei gdyby przerwy były wywołane oddziaływaniem grawitacyjnym od rodzących się planet, to powinny wystąpić także w gazie.\nRozmieszczenie gazu w dysku wokół HL Tauri postanowił zbadać zespół naukowców, którym kierowali dr Hsi-Wei Yen z Academia Sinica Institute of Astronomy and Astrophysics na Tajwanie oraz prof. Shigehisa Takakuwa z Kagoshima University w Japonii. Przy czym badacze nie wykonywali nowych obserwacji, a zastosowali nową metodę analizy do danych z „2014 ALMA Long Baseline Campaign”.\nAnalizie poddano emisję od cząsteczek gazu HCO+, przy czym naukowcy zsumowali emisje w pierścieniach, aby zwiększyć czułość. Udało im się w końcu opracować mapy rozmieszczenia gazu w dysku. Ujawniły się dwie przerwy w gazie w odległościach 28 i 69 jednostek astronomicznych od gwiazdy. Co jeszcze ciekawsze, odległości te są zgodne z przerwami w dysku pyłowym. Jest to więc kolejny argument za istnieniem wokół HL Tauri niezwykle młodych planet.\nDodatkowym efektem badań było ustalenie, iż w dysku panuje odpowiednia gęstość gazu, aby utworzyć planetę w okolicach wewnętrznej przerwy. Po porównaniu przerwy z modelami teoretycznymi można przypuszczać, że ewentualna planeta ma masę 0,8 masy Jowisza. W przypadku drugiej, zewnętrznej przerwy, być może utworzyła ją planeta o masie 2,1 masy Jowisza, ale potwierdzenie tego wymaga to dalszych analiz.\nAtacama Large Millimeter/submillimeter Array (ALMA) to sieć składająca się z 66 radioteleskopów. Pracuje w bardzo nietypowych warunkach, bowiem na wysokości aż 5000 metrów n.p.m. Jest to konieczne, bowiem obserwacjom w zakresie milimetrowym i submilimetrowym, które prowadzi, w bardzo dużym stopniu przeszkadza para wodna w atmosferze. Płaskowyż Chajnantor w Chile, gdzie znajdują się anteny ALMA, to jedno z najsuchszych miejsc na Ziemi, a na dodatek wysokość nad poziomem morza sprawia, że nad teleskopami jest dużo mniej atmosfery niż w przypadku niżej położonych obserwatoriów.\nEuropę reprezentuje w projekcie ALMA organizacja o nazwie Europejskie Obserwatorium Południowe (ESO), do której w 2015 roku wstąpiła Polska.\n•\tALMA Reveals Footprints of Baby Planets in a Gas Disk\nRozmieszczenie gazu HCO+ (kolor niebieski) oraz pyłu (kolor czerwony) w dysku wokół HL Tauri. Elipsami wskazano położenie przerw w dysku. Źródło: ALMA (ESO/NAOJ/NRAO), Yen et al.\nNa ilustracji poniżej:\nArtystyczna wizja gwiazdy HL Tauri otoczonej przez dysk gazowo-pyłowy (pokazany na czerwono) wewnątrz grubej otoczki. Na rysunku pokazano także, iż gwiazda wyrzuca w przeciwnych kierunkach dwa dżety. Źródło: ASIAA.\nhttp://www.urania.edu.pl/wiadomosci/kol ... -2365.html\nKolejne dowody na niemowlęce planety w dysku wokół HL Tauri.jpg [ 10.97 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nKolejne dowody na niemowlęce planety w dysku wokół HL Tauri2.jpg [ 46.19 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nNapisane: niedziela, 29 maja 2016, 10:20\nAstronarium nr 25 o układach planetarnych\nW sobotę 28 maja o godz. 17.00 będzie można obejrzeć w TVP 3 nowy odcinek "Astronarium" - telewizyjnego serialu naukowego. Będzie to już trzeci z odcinków poświęconych planetom, tym razem układom planetarnym. Jak powstają? Jak się je odkrywa? Jak zbadać czy mogą przetrwać? O tym dowiecie się oglądając program.\nGłównymi bohaterami odcinka będzie czworo polskich naukowców, których badania pozwalają nam lepiej poznać układy planetarne. Dr Joanna Molenda-Żakowicz z Instytut Astronomii Uniwersytetu Wrocławskiego opowie o swoich badaniach przy użyciu kosmicznego teleskopu Keplera, który znany jest z odkryć kilku tysięcy planet.\nDr Jan Skowron z Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Warszawskiego napisał oprogramowanie, które pozwala na sprawdzenie czy niektóre zjawiska mikrosoczewkowania grawitacyjnego obserwowane w ramach projektu OGLE są związane z planetami, a nawet z układami planetarnymi.\nProf. Michał Różyczka z Centrum Astronomicznego im. Mikołaja Kopernika PAN w Warszawie przybliży w jaki sposób z obłoków materii formują się układy planetarne.\nProf. Krzysztof Goździewski z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu na podstawie rachunków dynamicznych analizuje stabilność całych układów planetarnych.\nZachęcamy także do obejrzenia dwóch poprzednich odcinków o planetach pozasłonecznych: 21 - Planety wokół pulsara oraz 22 - Planety pozasłoneczne.\nProgram jest produkowany przez Polskie Towarzystwo Astronomiczne oraz Telewizję Polską. Do tej pory wyemitowano 24 odcinki. Emisje premierowe są na ogólnopolskiej antenie TVP 3, czyli we wszystkich regionalnych kanałach Telewizji Polskiej (TVP Warszawa, TVP Bydgoszcz, TVP Kraków, itd.). W kolejnych miesiącach po premierze powtórki są pokazywane dodatkowo na różnych kanałach regionalnych, a także w TVP Polonia. Poprzednie odcinki można również oglądać w bardzo dobrej jakości na YouTube.\nProdukcja programu została dofinansowana przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Partnerem medialnym "Astronarium" jest czasopismo i portal "Urania - Postępy Astronomii".\n•\tWitryna internetowa „Astronarium”\n•\tForum dyskusyjne programu\n•\t„Astronarium” na Facebooku\n•\t„Astronarium” na Twitterze\n•\tOdcinki „Astronarium” na YouTube\n•\tOdcinek 21 - Planety wokół pulsara\n•\tOdcinek 22 - Planety pozasłoneczne\nhttp://www.urania.edu.pl/wiadomosci/ast ... -2364.html\nAstronarium nr 25 o układach planetarnych.jpg [ 23.72 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nNapisane: niedziela, 29 maja 2016, 10:22\nKoniunkcja Księżyca z Neptunem - dla wytrwałych\nW nocy z niedzieli na poniedziałek (29/30.05) czeka nas kolejna już koniunkcja w tym miesiącu. Tym razem Srebrny Glob spotka się z ostatnią planetą Układu Słonecznego - gazowym Neptunem.\nJeśli ktoś nie widział Neptuna, może wykorzystać tę okazję do próby jego identyfikacji. Z powodu pory wschodu planety, można powiedzieć, że jest to zadanie dla wytrwałych. Dodatkowo trzeba odpowiednio wyważyć czas pomiędzy oczekiwaniem na wzejście obiektu wyżej ponad horyzont, a rozjaśnianiem się nieba przed wschodem Słońca.\nTej nocy Księżyc i Neptun będą widoczne niestety dopiero w drugiej połowie nocy. Wschodzą około drugiej, ale poszukiwania zalecamy rozpocząć około godziny trzeciej nad ranem, spoglądając na wschodni horyzont. Tam powinniśmy dostrzec jasny Księżyc świecący w fazie około 44%, na wysokości horyzontalnej około 11 stopni. Kilka stopni na prawo od niego będzie znajdował się Neptun. W poszukiwaniach może pomóc informacja, że planeta jest poniżej gwiazdy 73 Aqr, która ma 3,70 mag i jest najjaśniejsza w swojej bliskiej okolicy na niebie.\nBy zlokalizować ostatnią planetę Układu Słonecznego, trzeba użyć teleskopu (może być o małej średnicy) lub przynajmniej lornetki. Jasność Neptuna wynosić obecnie 7,87 mag, a przy uwzględnieniu dużej ekstynkcji z powodu niskiej pozycji nad horyzontem, będzie to efektywnie nawet mniej. Jest to z pewnością zbyt ciemny obiekt, by móc podziwiać go gołym okiem.\nKoniunkcja Księżyca z Neptunem. Źródło: stellarium.org.\nhttp://www.urania.edu.pl/wiadomosci/kon ... -2366.html\nKoniunkcja Księżyca z Neptunem - dla wytrwałych.jpg [ 11.27 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nNapisane: niedziela, 29 maja 2016, 10:24\nNaukowcy odkryli starożytną gromadę galaktyk z wczesnego Wszechświata\nAstronomowie zaobserwowali gigantyczną gromadę galaktyk, odległą aż o 12 miliardów lat świetlnych. Tę "protogromadę" widzimy w okresie, gdy miała 1,7 miliarda lat, czyli około 12% obecnego wieku Wszechświata. To jedna z najmasywniejszych struktur spośród znanych w tej odległości.\nObiekt otrzymał oznaczenie PC217.96+32.3, a jego przesunięcie ku czerwieni wynosi z = 3,786. Dostrzeżono go w ramach przeglądu nieba NOAO Deep Wide-field Survey.\nOdkrycia dokonano korzystając z teleskopów "Mayall" w Kitt Peak National Observatory w Arizonie i "Keck II" w W. M. Keck Observatory na Mauna Kea. Pierwszy z nich posłużył do uzyskania niezwykle ostrych obrazów niewielkiego fragmentu nieba o obszarze równym dwóm tarczom Księżyca w pełni, a drugi do wyznaczenia dystansów do galaktyk. O odkryciu poinformowało amerykańskie National Optical Astronomy Observatory (NOAO). Wyniki badań opublikowano w czasopiśmie "Astrophysical Journal".\n"Ta protogromada prawdopodobnie rozrośnie się do masywnej gromady galaktyk, takiej jak gromada w Warkoczu Bereniki, której masa oceniana jest na biliardy Słońc" uważa dr Kyoung-Soo Lee, astrofizyk z Purdue University, który jako pierwszy zidentyfikował protogromadę i jest jednym z autorów publikacji.\nJak mówi inny z naukowców, dr Arjun Dey z NOAO, wiele słabych galaktyk w tym skrawku nieba znajduje się w tej samej odległości. Są skupione razem z powodu grawitacji, a naukowcy mają dowody, że gromada jest w trakcie procesu formowania się.\nWe współczesnym Wszechświecie gromady galaktyk są powszechne. Jednak procesy ich powstawania w początkach Wszechświata nie są jeszcze dobrze poznane. Odkrycie młodej protogromady daje naukowcom okazję do sprawdzenia jak taki proces przebiega. Tak masywne gromady są niezwykle rzadkie we wczesnym Wszechświecie, znana jest zaledwie garstka kandydatek tego typu. Nowo odkryty system jest pierwszym wśród tak dalekich gromad, dla którego szeroko użyto spektroskopii dla ustalenia członkostwa galaktyk w gromadzie.\nBadacze chcą teraz przeszukać większe fragmenty nieba w nadziei znalezienia kolejnych przykładów tak młodych gromad galaktyk.\n•\tA Young Mammoth Cluster of Galaxies Sighted in the Early Universe\n•\tPublikacja naukowa: Spectroscopic Confirmation of a Protocluster at z=3.786\nNowo odkryta protogromada galaktyk w gwiazdozbiorze Woźnicy, w polu NOAO Deep Wide-field Survey. Zielonymi okręgami oznaczono galaktyki, dla których potwierdzono członkostwo w gromadzie. Kontury gęstości (białe linie) wskazują na koncentrację galaktyk w kierunku centrum zdjęcia. Obszar nieba obejmuje prawie 20 x 17 minut łuku. Na powiększeniach pokazano dwa przykłady galaktyk sfotografowane w zakresie linii wodoru atomowego Lyman-alfa. Źródło: Dr. Rui Xue, Purdue University.\nhttp://www.urania.edu.pl/wiadomosci/nau ... -2369.html\nNaukowcy odkryli starożytną gromadę galaktyk z wczesnego Wszechświata.jpg [ 45.85 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nNapisane: niedziela, 29 maja 2016, 10:26\nFalcon 9 czwarty raz pomyślnie wylądował\nRakieta nośna Falcon 9 ponownie wylądowała na platformie na Atlantyku. Manewr ten, z coraz większą pulą udanych prób, ma ogromne znaczenie dla przyszłości lotów kosmicznych.\nPierwszy człon rakiety nośnej Falcon 9, opracowanej i produkowanej prze firmę SpaceX, po raz czwarty wylądował w piątek pomyślnie po locie na orbitę okołoziemską. Rakieta wylądowała na platformie na Oceanie Atlantyckim.\nWcześniej Falcon 9 wykonał ten trudny manewr trzykrotnie - raz lądując na ziemi na Florydzie i dwukrotnie na platformie na Atlantyku. Pierwszy człon rakiety, tak jak poprzednio, odłączył się od pozostałych po 2 minutach i 39 sekundach od startu z przylądka Canaveral na Florydzie. Korzystając z silników hamujących rozpoczął pionowe schodzenie na platformę, na której osiadł po ok. 10 minutach.\n- Szybkość schodzenia była bliska zaplanowanej - poinformował na Twitterze właściciel firmy, miliarder Elon Musk.\nProcedura ma duże znaczenie dla przyszłości lotów kosmicznych, pozwala bowiem na wielokrotne użycie tego samego członu rakiety, co znacznie obniża koszty. Dotychczasowe rakiety nośne były pociskami jednorazowego użytku i po starcie ulegały zniszczeniu. Sukces manewru powitano oklaskami w siedzibie SpaceX w Kalifornii.\nEksperci wskazują, że czwarte z kolei pomyślne lądowanie wskazuje, że SpaceX już dość dobrze opanowała ten manewr, który w przyszłości ma być rutynowy. Może to zagrozić dominującemu obecnie na rynku satelitów europejskiemu konsorcjum Arianespace.\n2016-05-29_11h00_00.jpg [ 29.6 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\n2016-05-29_11h00_53.jpg [ 47.65 KiB | Przeglądane 1667 razy ]\nNapisane: środa, 1 czerwca 2016, 07:30\nCiemna materia ma związek z czarnymi dziurami?\nAmerykańscy naukowcy wysnuli niezwykłą teorię i po raz pierwszy połączyli naturę tajemniczej ciemnej materii z pierwotnymi czarnymi dziurami.\nWszystko, co możemy zobaczyć i dotknąć składa się z materii, ale istnieje także ciemna materia, która nie wchodzi w interakcję ze światłem. Ciemna materia spełnia jednak bardzo ważną rolę, bo stanowi swoiste spoiwo wszechświata. Istnieje wiele teorii dotyczących natury ciemnej materii - od egzotycznych cząstek po dziwne efekty grawitacyjne - więc astronomowie podążają różnymi tropami. Zespół uczonych NASA wpadł na niezwykły pomysł - ciemna materia to w rzeczywistości pierwotne czarne dziury.\n- Przeprowadzone przez nas badania stanowią próbę scalenia kilku różnych idei i obserwacji w całość. Okazuje się, że pasują one do siebie bardzo dobrze. Jeżeli to prawda, to wszystkie galaktyki we wszechświecie są oto umieszczone w ogromnych sferach czarnych dziur, z których każda ma masę minimum 30 mas Słońca - powiedział Aleksander Kashlinsky, jeden z astrofizyków NASA.\nNaukowcy NASA wskazują, że interpretacja ciemnej materii złożonej z pierwotnych czarnych dziur pokrywa się z naszą wiedzą o kosmicznym promieniowaniu tła w zakresie podczerwonym i rentgenowskim. Jest tylko jeden rodzaj źródła, które może emitować wystarczająco dużo promieniowania podczerwonego i rentgenowskiego: czarna dziura. Rozkład promieniowania tła wskazuje, że wokół galaktyk jest więcej czarnych dziur niż pierwotnie sądzono.\nWe wrześniu 2015 r. obserwatorium LIGO po raz pierwszy zarejestrowało fale grawitacyjne pochodzące z połączenia się czarnych dziur 1,3 mld lat temu. Było to także pierwsze bezpośrednie odkrycie czarnych dziur. Na podstawie zebranych danych wywnioskowano jakie były pojedyncze masy czarnych dziur, które się połączyły - to 29 i 36 mas Słońca.\n- W zależności od mechanizmów działania, pierwotne czarne dziury mogą mieć właściwości podobne do tych odkrytych przez LIGO. Jeżeli przyjmiemy, że tak właśnie jest, możemy wyciągnąć wiele wniosków na temat konwekwencji tego typu zdarzeń dla ewolucji wszechświata - powiedział Kashlinsky.\nPrzyszłe obserwacje LIGO na pewno powiedzą nam dużo więcej i o czarnych dziurach, i o ciemnej materii.\nhttp://nt.interia.pl/raporty/raport-kos ... Id,2209468\nNapisane: środa, 1 czerwca 2016, 07:31\nW poniedziałek wieczorem warto patrzeć w niebo\nW poniedziałek wieczorem (30 maja) Mars znajdzie się najbliżej naszej planety od ponad dekady. Astronomowie zachęcają do spojrzenia na Czerwoną Planetę, którą w najbliższych tygodniach będzie dobrze widać na wieczornym niebie praktycznie przez całą noc.\nNajmniejszy dystans pomiędzy planetami wyniesie 75 279 709 km. Jest to najbliżej od ponad dziesięciu lat, ale nie stanowi rekordu. Za nieco ponad dwa lata nastąpi tzw. wielka opozycja Marsa i wtedy najmniejszy dystans wyniesie około 57 mln kilometrów.\nOkres obiegu Ziemi dookoła Słońca trwa rok. Z kolei Mars potrzebuje na obiegnięcie swojej orbity 687 dni. Oznacza to, że co trochę ponad dwa lata nasza planeta dogania Marsa i oba ciała znajdują się prawie w jednej linii, po tej samej stronie swoich orbit względem Słońca.\nW takim okresie panują dobre warunki do obserwacji Marsa - jest on najjaśniejszy i świeci przez większość nocy. Dla miłośników astronomii posiadających amatorskie teleskopy jest to także okazja do łatwiejszego wypatrzenia różnych struktur na powierzchni planety, np. czap polarnych. Bowiem gdy Mars jest blisko, tarcza planety widoczna przez teleskop także jest większa. Obecnie tarcza planety ma 18,6 sekundy łuku średnicy.\nW najbliższych dniach Mars będzie widoczny wieczorem dość nisko nad południowym horyzontem jako świecący czerwono-pomarańczowym blaskiem jasny obiekt. Przy okazji wypatrywania Marsa można także dostrzec dwie inne planety. Trochę na lewo od niego (na wschód) nieco słabiej świeci Saturn. Z kolei po przeciwnej stronie nieba, na jego zachodniej części, wyżej od horyzontu niż Mars, jasno świeci planeta Jowisz.\nW zidentyfikowaniu Marsa może pomóc też następująca wskazówka: poniżej Marsa i Saturna widoczna jest dość jasna gwiazda Antares (ale słabsza niż Mars i Saturn), która również ma blask w kolorze podobnym do Marsa. Razem Mars, Saturn i Antares tworzą wierzchołki trójkąta.\nOd wielu lat Mars jest intensywnym celem badań prowadzonych przez naukowców. Aktualnie krąży wokół niego lub jeździ po powierzchni kilka automatycznych sond, w szczególności europejska sonda orbitalna Mars Express, amerykańskie sondy Mars Odyssey, Mars Reconnaissance Orbiter, MAVEN, amerykańskie łaziki Curiosity i Opportunity, a także hinduska sonda Mars Orbiter Mission (Mangalyaan). W drodze do planety jest z kolei sonda orbitalna Trace Gas Orbiter wraz z lądownikiem Schiaparelli (misja europejsko-rosyjska).\nhttp://www.deon.pl/po-godzinach/nauka-- ... niebo.html\nNapisane: środa, 1 czerwca 2016, 08:12\nWszyscy wiemy, że kosmos nieustannie się powiększa. Każda sekunda, każde uderzenie Twojego serca, każda minuta spędzona w pracy czy szkolnej ławce jest kolejnym tchnieniem w wielki balon naszego Wszechświata. To rozważanie prowadzi do banalnych pytań, na które naukowcy od kilku lat nie mogą znaleźć odpowiedzi: Jeśli pompujemy balon naszego świata to czym jest ta przestrzeń, którą wypełniamy? Kolejnym wszechświatem, kosmiczną mgłą czy może po prostu niczym? I gdzie właściwie jest krawędź tej mydlanej bańki jaką stanowi nasz kosmos?\nOtóż wbrew pozorom nasz Wszechświat ma krawędzie. Ma je jeśli za Wszechświat przyjmiemy “Wszechświat przez nas obserwowany”. Prędkość światła jest tylko prędkością, a wielkość Wszechświata to tylko droga. A zatem jesteśmy w stanie poznać tylko tę część Wszechświata, z której światło zdążyło do nas dotrzeć. I właśnie ta część nieustannie się powiększa. A co dalej? Więcej gwiazd galaktyk, czarnych dziur i być może nieodkrytych cywilizacji. To wszytko ląduje poza naszym zasięgiem, ale zakładamy, że istnieje i że cały czas tam jest.\nZ naszej perspektywy wygląda to tak, że to my jesteśmy w centrum wszechświata i inne galaktyki oddalają się od nas, więc naturalnie zastanawiamy się gdzie jest koniec? Gdzie są krawędzie i granica tego wszystkiego? Ale spróbujmy przenieść się do galaktyki Andromedy - najbliższej nam galaktyki. I co? Oczywiście ciągle wydaje nam się, że jesteśmy w centrum wszechświata i wszystkie inne galaktyki ciągle od nas odchodzą. Ale spróbujmy jeszcze raz. Załóżmy, że ludzkość wymyśliła teleporter, który przenosi nas na najbardziej oddaloną od ziemi zaobserwowana galaktykę. Zgadnij, co się dzieje. Wciąż wydaje nam się że jesteśmy w centrum Wszechświata, a wszystkie inne galaktyki w tym Droga Mleczna nieustannie uciekają od nas w przestrzeń kosmiczną.\nTo właśnie jest zjawisko nazwane “ekspansją Wszechświata”. Każda galaktyka oddala się nieustannie od wszystkich innych (za wyjątkiem lokalnych wyjątków, ale te wydarzenia nie wpływają na ogólną teorię). Ale czy Wszechświat nie musi mieć jakiegoś limitu? Przecież nie może być nieskończony? Cóż, tego nie wiemy. Jenak mimo tego, iż obecnie Wszechświat jest już ogromny i nieustannie ulega procesowi ekspansji, to jednak wciąż nie jest nieskończony. Jednak czy to znaczy, że potrzebuje krawędzi?\nWróćmy jeszcze raz do teleportacji międzygalaktycznej. Będą w Galaktyce Drogi Mlecznej traktujesz ją jako środek Wszechświata, z niezbadanymi krawędziami znajdującymi się daleko poza możliwościami współczesnych badaczy. Ale przenosząc się do innej galaktyki Twoja percepcja otaczającej przestrzeni zmienia się. Zmienia się Twoje centrum i zmieniają się krawędzie. Być może dla obserwatora oddalonego od nas o miliony lat świetlnych to Droga Mleczna stanowi tę “krawędź”.\nI to właściwie cała teoria ekspansji Wszechświata. Matematyka jest bardzo prosta. Mówi nam, że wszechświat rozszerza się w czasie, że każda galaktyka oddal się od innej i tyle. Bez środka bez krawędzi po prostu tak jest.\nPrzytoczmy znane wszystkim doświadczenie próbujące wyjaśnić to zjawisko. Otóż namalujmy kropki na balonie, a następnie nadmuchajmy go. Odległości pomiędzy nimi się zwiększają, nieprawdaż? Ta prosta zabawa pozwala zrozumieć ważne zjawisko, że to nie galaktyki biegną po przestrzeni kosmicznej oddając się od siebie lecz coś pomiędzy nimi, to przestrzeń pomiędzy nimi rośnie zwiększając odległości. Zupełnie jak ilość powietrza w środku naszego balona. Podobne doświadczenie można wykonać używając bułki pełnej rodzynków, która stopniowo rośnie w piecu.\nJednak te z pozoru doskonałe analogie mają swoje słabe punkty. Zarówno balon jaki i bułka rosną do czegoś - do pustego powietrza. Ponadto balon posiada ściankę a bułka chrupiąca skórkę, a zatem nasz mózg płata nam figla znowu próbując wsadzić wszechświat w znane nam ziemskie zasady.\nUżywając kolejnej analogi wyobraźmy sobie piłkę plażową po której chodzą mrówki. Ich ruch symbolizuje ruch pomiędzy galaktykami, który nie jest wynikiem ekspansji natomiast poprzez pompowanie piłki uzyskujemy model rozszerzania się Wszechświata. Gdzie teraz jest środek kosmosu? Zapewne odpowiesz że w środku piłki. Otóż nie w tym modelu sprowadzamy znany nam kosmos do płaskiej, dwuwymiarowej powierzchni piłki, nie posiadającej środka gdyż to co znajduje się w jej wnętrzu już do niej nie należy. A zatem stworzony przez nas świat jest pełen mrówek. Mrówek, które odbierają go jako dwuwymiarową przestrzeń. Jednak my jako ludzie jesteśmy w stanie widzieć że ta płaska powierzchnia rozszerza się do czegoś, do trzeciego wymiaru. Widzimy coś, czego mrówki nie są w stanie zrozumieć dla nich odległości pomiędzy nimi po prostu rosną.\nTeoria strun tutaj właśnie znajduje granice naszego Wszechświata. Otóż być może poza naszym trójwymiarowym światem istnieje jakiś czwarty wymiar dający nam miejsce i przestrzeń do ekspansji. Być może jest “coś” do czego się rozrastamy?\nMatematyka może wyjaśnić ekspansję Wszechświata używając czterowymiarowego modelu. Może ale wcale nie musi tego robić. Na podstawie dotychczasowych założeń zakładających trójwymiarową, znana nam przestrzeń jesteśmy w stanie wyjaśnić to że kosmos się rozszerza. Używając matematyki możemy dojść do dowodów które dla naszego umysłu są już nie pojęte. Ale czy jesteśmy w stanie znaleźć tę poszukiwaną granice? To zależy od tego czy naprawdę jej potrzebujemy.\nDodała: Karolina Bargieł\nPoprawiła: Redakcja AstroNETu\nPoprawił: Michał Matraszek\nGdzie znajduje się krawędź Wszechświata.jpg [ 71.78 KiB | Przeglądane 1637 razy ]\nNapisane: środa, 1 czerwca 2016, 08:20\nKorporacja Energia, główny dostawca statków kosmicznych, rakiet i innych technologii dla rosyjskiego programu kosmicznego powiadomiła o swoich wielkich planach podboju kosmosu. W latach 2025-2040, Rosja będzie każdego roku wysyłać co najmniej jedną załogową misję na Księżyc. W tym celu wykorzystany zostanie statek kosmiczny nowej generacji Federacja - następca Sojuza.\nPrace nad wspomnianym statkiem kosmicznym rozpoczną się w nadchodzące lato a pierwsze testy zaplanowano na rok 2021. Wtedy to odbędzie się pierwszy bezzałogowy lot Federacji, a dwa lata później dojdzie do lotu bezzałogowego i załogowego. Przyszły statek kosmiczny będzie startował z najnowszego kosmodromu Wostocznyj przy pomocy rakiety Angara A5B.\nFederacja pozwoli na dostarczanie załogi oraz ładunków na Międzynarodową Stację Kosmiczną a także na misje na Księżyc i zastąpi stosowanego dotychczas Sojuza. Rosja planuje od 2025 roku, w ramach swojego programu eksploracyjnego, wykonywać częste loty orbitalne. Nie zabraknie również misji podczas których rosyjscy astronauci będą lądować na powierzchni naszego naturalnego satelity.\nPlany są jednak mocno uzależnione od tego jak będzie spisywać się nowy statek kosmiczny. Rosja zakończy loty testowe jeśli Federacja wykona cztery pomyślne loty, w tym co najmniej dwa załogowe. Najważniejszym sprawdzianem dla rosyjskiej technologii będzie załogowy lot w pobliżu Księżyca.\nhttp://tylkoastronomia.pl/wiadomosc/ros ... na-ksiezyc\nRosja chce od 2025 roku organizować regularne załogowe misje na Księżyc.jpg [ 46.76 KiB | Przeglądane 1636 razy ]\nNapisane: środa, 1 czerwca 2016, 08:22\nAstronauta całe życie ćwiczy... i szuka dziury w całym\nTo, jakim jesteś astronautą decyduje się na Ziemi, nie na orbicie - mówi RMF FM słynny kanadyjski astronauta Chris Hadfield, którego kosmiczne nagrania obejrzały w internecie dziesiątki milionów ludzi. W rozmowie z Grzegorzem Jasińskim podkreśla, że to na Ziemi, w ciągu uporczywego treningu nauczył się wszystkiego, co najważniejsze. Przyznaje, że elementem tego treningu jest ciągłe szukanie dziury w całym, wymyślanie najbardziej nawet nieprawdopodobnych scenariuszy, w których coś "pójdzie nie tak" po to, by w krytycznej sytuacji potrafić właściwie zareagować. 1 czerwca ukazuje się książka "Kosmiczny poradnik życia na Ziemi", w której Hadfield, weteran trzech misji orbitalnych, opisał swoje niezwykłe doświadczenia.\nGrzegorz Jasiński, RMF FM: Czy wciąż szczypie się Pan, by przekonać się, że to nie sen? Że to wszystko w pana życiu faktycznie się wydarzyło?\nChris Hadfield: To zabawny sposób opisu tej sytuacji, ale ma pan racje. Byłem niewiarygodnym szczęściarzem. I doskonale zdaję sobie z tego sprawę. To oczywiście wymagało ciężkiej pracy przez całe życie, ale ułożyło się w zdumiewający ciąg zdarzeń. Tak, że rzeczywiście, uśmiecham się ilekroć myślę, jak niewiarygodnie życie może się ułożyć i jak ułożyło się w moim przypadku.\nPana książka pokazuje, że właściwie przez całe życie, od wieku 9 lat, kiedy oglądał pan w telewizji lądowanie na Księżycu, przygotowywał się pan do kosmicznych misji. Ale czy same te kosmiczne misje też do czegoś pana przygotowały?\nTrening i misja kosmiczna to właściwie to samo. Byłem astronautą przez 21 lat, z czego w kosmosie spędziłem 6 miesięcy. Ciągły trening i przygotowania były właściwie całym moim życiem. Sprawiły, że byłem gotowy na wszystko inne. To trochę tak, jakby spytać olimpijczyka, który biega na 100 metrów, do czego przygotował go sprint, przed którym trenował przez 10 lat. Istotne jest całych 10 lat, a w moim przypadku 21 lat, który sprawiły, że jestem, kim jestem. W "Kosmicznym poradniku życia na Ziemi" piszę, że to wszystko było ważne. Myślę, że są tam obserwacje, które mogą przydać się wszystkim, o tym, jak najlepiej, w pełni wykorzystać swoje możliwości, jak cieszyć się życiem na każdym kroku, jak opanowywać strach, odróżniać lęk od prawdziwego zagrożenia, nie oglądać się wciąż za siebie, na to co było, ale ustawicznie, niecierpliwie wyglądać tego, co jeszcze się zdarzy, w oparciu o to, co już osiągnąłeś. Myślę, że życie astronauty, polegające na ciągłych ćwiczeniach definiuje, kim stanie się już na całe życie...\nWygląda na to, że od dzieciństwa miał pan dość precyzyjny plan. Wiedział pan, że po drodze w kosmos musi pan stać się pilotem, bardzo dobrym wojskowym pilotem. Podążał pan krok za krokiem, miał sporo szczęścia i... udało się. Czy to oznacza, że plan był dobry od samego początku, czy jednak z perspektywy czasu można byłoby go skorygować? Wynik był idealny...\nNa pewno to wygląda na taki precyzyjny plan, ale teraz widzę, że nie miałem bladego pojęcia, co właściwie powinienem robić. Nie miałem żadnych wzorców, bo Kanada wtedy nie miała jeszcze żadnego programu naboru astronautów, nie miała agencji kosmicznej, żadnych pojazdów rakietowych. Teraz widzę, że to było takie zgadywanie i błądzenie. Na pewno starałem się być realistą i myślałem sobie, że nawet jeśli Kanada nie ma programu kosmicznego, to w końcu go rozpocznie. Zadawałem sobie pytanie, jakie umiejętności mogą być wtedy potrzebne, bo przecież było jasne, że ludzi niekompetentnych, bez kwalifikacji w kosmos nie wyślą. Ale to nie wszystko, pytałem się też, którymi z tych umiejętności sam jestem zainteresowany. Mówiłem sobie, ze prawdopodobnie i tak astronautą nie zostanę, więc na wszelki wypadek lepiej, bym nie tylko podążał za marzeniem, ale też lubił to, czym po drodze przyjdzie mi się zajmować. Lubiłem miedzy innymi znajdywać odpowiedzi na pytania "jak to działa", dlatego poszedłem na uniwersytet, by studiować inżynierię. Po drugie, uwielbiałem latać. Nauczyłem się pilotażu już jako nastolatek, potem wstąpiłem do sił powietrznych, zostałem pilotem myśliwca, a potem - po specjalnej szkole - pilotem doświadczalnym. I myślę, że jeśli w końcu nie zostałbym astronautą, zajmowałbym się pracą na uczelni i lataniem. Tu jednak miałem na tyle szczęścia, że moje chłopięce marzenie zrealizowało się w pełni i trzykrotnie poleciałem w kosmos. I tak plan, mimo swoich oczywistych niedoskonałości, okazał się w moim przypadku faktycznie idealny.\nDruga z tych kosmicznych misji była dłuższa i bardziej skomplikowana, niż pierwsza, trzecia bardziej skomplikowana i zdecydowanie dłuższa, niż druga. Każda z nich zmieniała pana w pewnym stopniu, ale trend był czytelny, coraz więcej i więcej pracy, coraz więcej przygotowań... To jak rozumiem jedyny sposób, by być w tym naprawdę dobrym...\nTak. Zawód astronauty to służba na całe życie, oznaczająca, że zawsze potrzeby i priorytety innych stawiamy przed swoimi. I nie ma w tym nic złego, nikt nie powiedział, że nasze własne cele są faktycznie najważniejsze i najlepsze, że tylko one się liczą. To jednak oznacza ciągłą, nieprzerwaną pracę. Astronauta to nie jest właściwie zawód, ale w praktyce tożsamość, coś co definiuje kim jesteś każdego dnia. I mniej więcej przez dwie trzecie czasu - ponieważ to program międzynarodowy - pracujesz z dala od domu, często w innym kraju. To bardzo wymagająca praca przy której - jak w wielu innych miejscach - w miarę wzrostu doświadczenia masz do czynienia z rosnącą odpowiedzialnością. Podczas mojej trzeciej misji byłem dowódcą Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, to spora odpowiedzialność, biorąc pod uwagę, że ludzkość ma jedną jedyną taką stację i jest ona obiektem bardzo kosztownym. Do tego dochodzi odpowiedzialność za życie załogi. Trudno się dziwić, że musiałem podejść do tego poważnie. Cała moja praca musiała mnie do tego wcześniej przygotować. Do dziś to odczuwam, do dziś mam świadomość przywileju jakiego dostąpiłem, unikatowości tej pracy. Dlatego teraz staram się przez pracę na uczelni, kontakty ze szkołami, pisanie książek to całe doświadczenie opisać. Traktuję to jako dalszy ciąg tej odpowiedzialności. Jeśli spośród wielu innych właśnie mnie zaufano i powierzono tak wyjątkowe i rzadkie zadanie, mam obowiązek zadbać o to, by przyniosło to tak szeroki pożytek, jak tylko możliwe. Ja to zresztą traktuję jako część większej całości, to nie jest tak, że świetne były tylko same loty w kosmos. Każdy dzień pracy i przygotowań, był dla mnie równie fascynującym elementem tej niewiarygodnej przygody.\nAstronauci to ludzie z potężnym ego, ono jest niezbędne, by ubiegać się o włączenie do tego programu. Jednak dla dobra misji muszą ze sobą bardzo blisko i dobrze współpracować. Pisze pan o pewnych zwyczajach w NASA, które przyzwyczajają do tego, że po tej drabinie hierarchii w strukturach agencji raz idzie się w górę, by potem zejść i znowu się wspinać. To uczy pokory, cierpliwości, pozwala wyjść ze skóry bohatera i pozostać człowiekiem...\nMówisz, że astronauta musi mieć wielkie ego, ja bym powiedział, że musi mieć wielką pewność siebie. I ta pewność musi być budowana w oparciu o potwierdzone umiejętności, kompetencje, konkretną zdolność do działania. To trochę co innego, niż samo ego. Możesz być całkowicie niekompetentny i równocześnie mieć wielkie ego. Zapewniam, że takich ludzi wśród astronautów nie ma. Tam pierwszym krokiem jest potwierdzenie swoich umiejętności, zarówno teoretycznych, jak i praktycznych. Powiedziałbym, że astronautów nie wyróżnia wielkie ego, ale wyjątkowe kompetencje. To jednak w praktyce nie zmienia uwarunkowań, o które pan pytał. I związanych z nimi problemów. Jeśli spotka się grupa bardzo silnie zmotywowanych i kompetentnych osób, trzeba zadać sobie pytanie, jak psychologicznie sprawić, że będą w stanie dobrze współpracować. To jedno z wyzwań, które stają też przed dowódcą stacji. Sam będąc Kanadyjczykiem byłem na orbicie z astronautami z USA, Rosji, Białorusi, innych krajów europejskich, czy Japonii. Ułożenie współpracy tak, by te grupy były spójne to istotny problem. Najpiękniejszy w tym jest fakt, że badania Wszechświata to idea, wyzwanie daleko większe od każdego z nas. Świat jest dla nas najważniejszy, ale widzimy wyraźnie, jaki jest mały, delikatny. Zdajemy sobie sprawę, że jest tylko cząstką czegoś niewyobrażalnie wielkiego... Fakt, że należy się do grupy osób, które zaczynają delikatnie się od naszego Świata odrywać, zaczynają jakby delikatnie odczuwać tę resztę Wszechświata, bardzo silnie nas jednoczy. To coś, co przerasta nasze ego, narodowości, religie, czy kultury. Jako astronauta, także dowódca stacji kosmicznej, zawsze szukałem tego, co nas wszystkich łączy, wspólnych celów. I starałem się wykorzystać zdolności poszczególnych astronautów, by osiągnąć to, co bez współpracy byłoby niemożliwe.\nW pana książce uderzyło mnie to, że astronauci w swej pracy tak wiele myślą o tym, co może pójść "nie tak". Na swój sposób muszą być pesymistami, wypatrując najrozmaitszych zdarzeń, które mogą ich wręcz zabić. To ma sens, a nawet jest niezbędne...\nDużo wcześniej, zanim stałem się astronautą, pracowałem na farmie. A tam wszystko nieustannie się psuje. Już jako dziecko przyzwyczajasz się do tego, że wszystkie maszyny prędzej, czy później się popsują. Możliwości awarii jest bardzo wiele. Oczywiście w tych przypadkach to raczej nie jest sprawa życia i śmierci. Gdy jesteś już pilotem doświadczalnym, stawka gwałtownie rośnie. Maszyny też się psują, sprawy często idą nie po twojej myśli, ale konsekwencją może być już śmierć. I stopniowo uczysz się, jak sobie z tym radzić, widzisz, jak potrzebny jest profesjonalizm, że stawka jest wysoka. Gdy zostajesz astronautą, staje się kolejny raz jeszcze wyższa. Ryzykujesz już nie tylko własną śmiercią, ale i śmiercią załogi. Dodatkowo masz do czynienia z unikatową aparaturą, czy to Sojuzem, promem kosmicznym, MIR-em, czy Międzynarodową Stacją Kosmiczną. To sprzęt ekstremalnie drogi i skomplikowany. Mówi pan o pesymizmie, ale ja sądzę, że jesteśmy raczej optymistycznymi realistami. Mamy świadomość, że praktycznie wszystko może się popsuć, to jednak nie wyraz pesymizmu, tylko realizmu. Naszym zadaniem w takiej sytuacji jest zrobić wszystko, by sprawy nie pogorszyć, by przeżyć i jeszcze w miarę możliwości wykonać powierzone zadanie. To właściwie optymizm bez granic. Bo przecież lot pojazdem rakietowym to naprawdę niebezpieczne przedsięwzięcie. Pesymista nigdy nie wsiadłby na pokład. Trzeba być optymistą. I mieć świadomość bezwzględnej konieczności profesjonalizmu. Musimy być na tyle kompetentni, dobrzy w tym co robimy, na ile to tylko możliwe. Do tego musimy być wobec innych najlepszym możliwym członkiem załogi. Jeśli więc pytamy "co jeszcze może nas zabić", to nie ma w tym niczego negatywnego, to sposób zwiększenia koncentracji na tym, co - w razie czego - powinniśmy zrobić...\nPorozmawiajmy chwilę o popularności, która stała się pana udziałem. Czy publikowanie filmów pokazujących życie na orbicie, śpiewanie "Space Oddity" było częścią wcześniej wymyślonego planu. Czy te pomysły pojawiły się dopiero w trakcie misji?\nNie, nigdy w życiu nie grałem wcześniej tej piosenki Davida Bowie. To nie było wcześniej planowane. Ale oczywiście wcześniej muzykowałem i gdy poleciałem jeszcze na stacje kosmiczną MIR, 21 lat temu, znalazłem tam gitarę. Psycholodzy przekonywali nas, że na orbicie trzeba dbać też o stan ducha i muzyka jest ważna, dlatego na Międzynarodową Stację Kosmiczną też wysłano gitarę. Roman Romanienko często na niej grał, ja także. Nie tylko zresztą grałem, ale i komponowałem, tak jak na Ziemi. Co do popularności, podróże kosmiczne zawsze były popularne...\nOwszem znaliśmy nazwiska Neila Armstronga, czy Buzza Aldrina, ale zwykli ludzie nie mogli się z nimi komunikować. Nie mogli być tak blisko nich. Teraz jest inaczej i zapewne podróże kosmiczne nie będą już po pańskim locie, po pańskim przykładzie, takie same.\nByłem w kosmosie trzy razy i myślę, że te zmiany, których byłem świadkiem to sprawa rozwoju technologii. podczas pierwszego i drugiego lotu praktycznie nie było możliwości by dzielić się swoimi doświadczeniami na bieżąco. Gdy leciał w kosmos Jurij Gagarin samo zdarzenie było spektakularne, gdy po Księżycu chodzili Armstrong i Aldrin, ten sam fakt był wielką sensacją, wtedy nawet nie trzeba było dodatkowo dzielić się osobistymi wrażeniami bohaterów, ich osobowością, same zdarzenia rozpalały nam wyobraźnię. W przypadku Stacji Kosmicznej, jej misja trwa już wiele lat, dlatego interesujący stają się pojedynczy ludzie, tak jak na Ziemi. Trudno było dzielić się tymi osobistymi historiami przed rozkwitem mediów społecznościowych, teraz to się zmieniło. Gdy załoga widzi coś pięknego, czy tragicznego, ma chwile smutku, albo uśmiechu, nie musi już zostawić tego dla siebie, może jednym kliknięciem podzielić się tym z dowolną osobą na świecie. To wielka zmiana. Technologia pozwala nam dzielić się tym wyjątkowym doświadczeniem ze wszystkimi, którzy się tym interesują. Sława, popularność wiąże się z tym, że bardzo wielu ludzi może zobaczyć to, co do tej pory mogli sobie tylko wyobrażać. I przyznam, że dla mnie szczególne znaczenie ma fakt, że na ulicach, w najróżniejszych miejscach, ludzie podchodzą do mnie i mówią o tym, jaką inspiracją jest dla nich to, co ja przeżyłem, jak wpłynęło na to, co robią na co dzień. Myślę, że w ten sposób najnowsze technologie faktycznie pozytywnie wpływają na nas wszystkich. Jestem zachwycony tym, że media społecznościowe są na orbicie dostępne.\nJest pan prawdopodobnie jedyną, tak popularną w mediach społecznościowych osobą, która mogła dosłownie spojrzeć z góry na praktycznie wszystkich swoich fanów, czy followersów. Zobaczyć wszystkie te miejsca, w których mieszkają. To trochę niezwykłe...\nTo prawda. Dostawałem e-maila od kogoś z Santiago, czekałem 20 minut i już byłem nad tym miastem, albo Krakowem, albo Adelajdą. Byłem członkiem nielicznej grupy kanadyjskich astronautów, miałem więc okazję spotykać się z uczniami setek szkół. To dało mi okazję, by zorientować się, co ludzi tak naprawdę interesuje, o czym chcą rozmawiać, o co pytają. Moim podstawowym zadaniem na Stacji, jako dowódcy, była praca, eksperymenty naukowe i dbanie o dobry stan załogi. Czułem jednak, że moim obowiązkiem jest też odpowiadanie na te wszystkie pytania. Dlatego w każdej wolnej chwili, czasem opóźniając nawet chwilę kładzenia się spać, kręciłem te filmiki, odpowiadałem na pytania. Uważam, że to istotny element całej misji. Pokazanie tych nowych doświadczeń tak wielu osobom, jak to tylko możliwe, zainteresowanie młodych ludzi. To było wspaniałe. I nauka, i obowiązki, i filmy, i muzyka. Jestem wciąż zachwycony tym, jak szeroki miało to oddźwięk. Moja pierwsza książka "Kosmiczny poradnik życia na Ziemi" została przetłumaczona na 21 języków. Byłem w Krakowie, spędzałem sylwestra na rynku, odwiedziłem Kopalnię Soli w Wieliczce, cieszę się, że moje przemyślenia i doświadczenia mają szansę trafić też do polskiego czytelnika.\nNaszym kolejnym celem jest Mars. Na razie oczywiście taka misja napotyka głównie na techniczne problemy, ale kiedyś je pokonamy. Czy sądzi pan, że w chwili, gdy odpowiednia rakieta będzie gotowa, astronauci też będą przygotowani? Czy "zdobywcy Marsa" będą musieli być tak dobrze przygotowani jak pan, czy może jeszcze lepiej?\nAstronauci nigdy nie są całkiem gotowi, jesteśmy na tyle gotowi, na ile w danej chwili to możliwe. Podróż na Marsa to zupełnie nowe, inne przedsięwzięcie. Możliwości silników rakietowych, jakie do tej pory skonstruowaliśmy, sprawiają, że to musi być długa wyprawa. Do tego trzeba wybrać naprawdę bardzo szczególną załogę. Taka misja to - moim zdaniem - wciąż sprawa dość odległej przyszłości. Z technicznego punktu widzenia naprawdę wiele jeszcze musimy wymyślić, musimy też sprawić, że niektóre znane już technologie będą znacznie tańsze. Wiadomo już jednak, że członkowie załogi muszą mieć niezwykłe umiejętności i niezwykłą cierpliwość. A z psychologicznego punktu widzenia myślę, że ci ludzie muszą być gotowi na to, by mentalnie po opuszczeniu Ziemi stać się Marsjanami. Gdy Ziemia oddali się już i stanie małym punktem muszą się od niej oderwać też mentalnie i zacząć myśleć, że są z Marsa. Nigdy zresztą Czerwonej Planety nie zdobędziemy, możemy być co najwyżej małą formą życia na jej powierzchni. Bardzo chciałbym zresztą być dowódcą takiej załogi, to byłoby niezwykłe wyzwanie. Myślę, że tacy ludzie, jak ci z filmu "Marsjanin", czy w ogóle obecni astronauci, to dobry przykład dla tych, którzy - wtedy gdy to będzie możliwe - wybiorą się w naszym imieniu w taką podróż.\nCzyżby pan wciąż czekał na telefon z agencji kosmicznej, że jednak sobie bez pana nie poradzą, że może by pan wrócił?\nNie, nie. Jak mówiłem, astronauci są realistami. Miałem niewiarygodne szczęście, że mogłem trzy razy lecieć w kosmos i chętnie zrobiłbym to raz jeszcze, ale badania lekarskie i wymagania fizyczne są tam najostrzejsze na świecie. Ludzie, których wyślemy na Marsa muszą być w tym czasie najlepsi i przejść wyjątkową selekcję. Najpierw zresztą, jak sądzę, powinniśmy wrócić na Księżyc. Nie na chwilę, ale na dłuższy czas. By potwierdzić, że niezbędne technologie i aparatura są już gotowe. Miałem wielkie szczęście, że byłem elementem procesu, który wyniósł nas nieco w Kosmos, mam nadzieję, że niektóre z moich doświadczeń okażą się pomocne dla astronautów w przyszłości.\nhttp://www.rmf24.pl/nauka/news-astronau ... Id,2210403\nAstronauta całe życie ćwiczy... i szuka dziury w całym.jpg [ 94.03 KiB | Przeglądane 1636 razy ]


Poddanie, Przepływ, Skoncentrowane Tworzenie i Fenomen bliskiego Dopasowania – Wiadomość od Archanioła Gabriela | "Zmieniając siebie zmieniamy Świat"\n← Manuskrypt przetrwania – część 261\nPrzerwa w Grze. CENTRALNE SŁOŃCE →\nLu 1 2013\nPoddanie, Przepływ, Skoncentrowane Tworzenie i Fenomen bliskiego Dopasowania – Wiadomość od Archanioła Gabriela\nWitajcie, drodzy! Jak zadowoleni i zaszczyceni jesteśmy będąc dzisiaj z wami, w tym pierwszym spotkaniu grupy od wylądowania w tej bardzo różnej, bardzo nowej, bardzo świętej przestrzeni. Honorujemy was za to, że poświęciliście czas, aby być tutaj, aby zakotwiczyć w energii grupy dzisiaj i, oczywiście, gdy mówimy, grupy, mamy na myśli nie tylko tych, którzy są w sali w tym czasie, ale także tych, którzy będą się cieszyć tą Transmisją w Internecie w późniejszym czasie.\nWitamy w nowej erze, drodzy. Jesteście tu. Jesteśmy bardzo dumni, tak bardzo podekscytowani, że wylądowaliście w tych nowych energiach, a one są bardzo nowe i rzeczywiście bardzo różne. Wielu czuło, że nic się nie zmieniło. Myśleli, że nie wiele się stało z kluczowym wyrównaniem i nic nie może być dalsze od prawdy.\nNastąpiła głęboka zmiana w energetyce waszej planety. Zmiany są tak głębokie, że wielu z was było w okresie integracji od tego kluczowego dopasowania i dopiero zaczynają się wyłaniać z niej teraz. To świadczy jak ogromny przypływ energii to był. Zajęło to wam tak długo, aby zintegrować te energie, aby przyzwyczaić się do tego, jak te nowe energie odczuwacie. To było obciążające dla wielu z Was emocjonalnie, psychicznie i fizycznie, ale jeśli stosujecie to, co wiecie, będziecie przechodzić przez to z łatwością i wdziękiem. Często, gdy jesteście w głębokiej zmianie, trudno jest to zobaczyć, bo nie macie tego wyższego punktu widzenia. Często dopiero z perspektywy czasu, jesteście w stanie zobaczyć, jak ogromna zmiana była i będzie to miało miejsce w przypadku wielu z was.\nPrzesuwacie się również w energie całkiem nowego roku. Więc możemy powiedzieć, bądźcie mili i łagodni dla siebie, moi drodzy, gdy przyzwyczaicie się, jak to odczuwać, gdy zastanawiacie się, jak poruszać się, jak zachowywać się, jak tworzyć, jak poruszać się z energiami nowego Chrystusowego Wieku. Pamiętajcie, że właśnie po prostu wchodzicie do niego teraz. Coraz więcej będzie się wyjaśniać, gdy poruszacie się do przodu, gdy będzie wam bardziej komfortowo, gdy będziecie w stanie lepiej się utrzymać i przenosić z energiami z coraz większą łatwością.\nTak więc chcielibyśmy powiedzieć wam, że sposób, aby poruszać się w tych nowych energiach jest poprzez poddanie się, przepływ oraz skoncentrowane tworzenie. W starszych energiach mówiliśmy o poddaniu, wierze, przepływie i zaufaniu. I choć są to bardzo ważne aspekty, jeśli siedzicie w tych całkiem nowych energiach jesteście tu, bo mieliście wiarę i zaufanie do poruszania się przez przesunięcie, widzicie? Więc uważamy, że macie wiarę oraz element zaufania zaliczone. (Uśmiecha się)\nTeraz chcemy mówić o poddaniu, przepływie i skoncentrowanym tworzeniu. To jest czas, aby użyć mistrzostwa. To jest czas, aby zatrzymać się w miejscu, w spokoju i zrównoważeniu, aby zakotwiczyć w tych energiach, aby zrównoważyć siebie, aby przejść i zaakceptować chętnie to, co się dzieje. To jest trzymać z daleka myśl, że coś może być nie tak.\nGdy się poddajecie, nawigujecie waszą unikalną ekspresją życia, swoją drogą, z mistrzostwem. Przez poddanie się, dajesz swoim przewodnikom i pomocnikom możliwość pomocy. Podczas pobytu w tym przepływie, pozwalasz sobie, aby przenosić się z gracją i łatwością, w najbardziej bezpośredni sposób do miejsca, gdzie chcesz być. Podczas korzystania z pełnego skupienia na tym, czego chcesz, aby stworzyć więcej, naprawdę rozpoczynasz pracę w energiach takich mistrzów, jakim naprawdę jesteś. Niebo jest granicą, moi drodzy, dla tego, co możecie stworzyć, jeśli używacie tego powiedzenia.\nCzęsto mówimy o tym, jak przepływ zawiera różne elementy. Przepływ może mieć okresy przyspieszonego ruchu , Który możecie odczuwać jako przerażające. Ludzie nie lubią czuć, że nie mają czegoś pod kontrolą. Zawsze mówimy, że przepływ ma kierownicę i ona się nazywa wdzięcznością. Jeśli dajesz wszechświatoi sprzężenie zwrotne poprzez wdzięczność, możesz bez trudu poruszać się po drodze w przepływie do miejsca, w którym chcesz być.\nAle miejscem, gdzie ludzie naprawdę mają tendencję do odpadania są okresy ciszy. Okresy ciszy są częścią całości przepływu. Cisza jest okresem czasu, gdzie ruch jest mało postrzegany. Zapewniam was, zawsze, zawsze jest ruch, tylko po prostu występuje za kulisami. Wszechświat nie może stać w miejscu – nie istnieje taka możliwość. Zawsze jest ruch. Samą naturą wszechświata jest wzrost i rozwój. Tak więc, gdy ludzie wchodzą w okres uśpienia, jest to po prostu czas odpoczynku, czas integracji, czas uwalniania, czas na pielęgnację siebie i honorowanie siebie. Ale wkrótce ludzie zaczynają zgrzytać zębami myśląc, że coś jest nie tak, więc mamy nową sugestię dla Was. Sugerujemy, żebyście rozważyli przerwę jako świętą.\nJeśli możecie zobaczyć ją jako święty czas, aby kochać i szanować siebie, pielęgnować siebie, jako wakacje dla duszy, jeśli chcecie, być może, tylko być może, będziecie mogli ją zaakceptować i pozwolić jej się rozwijać jak to jest potrzebne. Jeśli nie załapiecie się na przekonanie, że wszystko może być nie w porządku, i jeśli pozostaniecie w skoncentrowanym tworzeniu i równowadze, będziecie iść zawsze do przodu z łatwością i łaską. To są sposoby, nowych energii, drodzy.\nWięc zachęcamy was do praktykowania akceptacji i pozwalania, nie tylko dla siebie, ale dla procesu i również dla innych. Wiele osób będzie przechodzić czas próby, jeśli nie wykonują aktywnie swojej pracy, jeśli nie koncentrują się na rozwoju ich duszy. Wiele osób będzie stwarzało kryzysy w swoim życiu, aby pozyskać ich uwagę, w celu zmiany i przyjęcia ruchu do przodu. Podobnie jak wasi przewodnicy kierują wami bezproblemowo tam, gdzie jesteście w tej chwili Teraz, ich przewodnicy mają ich pod kontrolą. Kochajcie ludzi wystarczająco, aby pozwolić im być tam, gdzie są.\nLightworkers są duszami, które dbają. Są karmicielami w sercu i mają tendencję do chęci naprawiania rzeczy. Nie możecie kontrolować wzrostu czyjejś duszy, drodzy. Możecie wesprzeć, możecie zachęcać, ale musicie pozwolić ludziom doświadczyć naturalnych konsekwencji ich działań w celu osiągnięcia przez nich wzrostu. Podobnie jak wasi przewodnicy nie mogą ingerować i robić rzeczy, dla was, gdyż muszą honorować waszą wolną wolę,apelujemy do was o honorowanie wolnej woli innych, rozumiejąc, że jest to najbardziej wydajne narzędzie do nauki, jakie mają.\nJesteście tutaj krok do własnego osobistego umocnienia i pozwólcie innym robić to samo. Uczcie ludzi poprzez przykład. Gdyby zapytali, jak doszliście tam, gdzie jesteście i co myślicie, lub poprosili o podzielenie się waszą mądrością, absolutnie, zróbcie to z miłością. Ale nie możecie wpychać rozwoju duchowego w cudze gardła! To nie może być zrobione. Jest to ćwiczenie próżności. Wszystko, co zrobicie, to włączycie opór w nich, który zatrzyma ich nawet dłużej, a to jest ostatnia rzecz, którą chcecie zrobić! Tak się kochajcie, wspierajcie się nawzajem i wiedzcie, że każda dusza na tej planecie wie, co robi. Idą one po swoich świętych ścieżkach, tak bosko idealnych dla nich.\nIdąc dalej, wasze manifestacje będą się działy w rekordowym czasie. Gdy staniecie się bardziej klarowni w tym, co chcecie stworzyć, wszechświat będzie dawał wam sprzężenie zwrotne bardzo, bardzo szybko. Jak przyjaciele naszej partnerki w transmisji często mówią jej, jeśli czujesz to jak pchanie głazu pod górę, to nie jesteś w przepływie.Przepływ jest ścieżką łatwości, drodzy. Kiedy poddajecie się przepływowi jakiś obszar waszego życia po prostu nie ruszy, jeśli wbiegacie na blokady i przeszkody, to po prostu nie czas, aby pójść w tym kierunku. To tylko nie jest energetycznie obsługiwane w tym czasie. Nie ma potrzeby, aby siedzieć w strachu, nie ma potrzeby, aby tracić niezliczone ilości czasu i zastanawiać w jakim kierunku należy się udać, Jeśli po prostu poddacie się i jesteście w przepływie, stanie się oczywiste, co jest wspomagane, a co nie jest.\nWasz wybór jest ścieżką łatwości i to nie uczyni was leniwymi! Te stare systemy wierzeń, które mówiły, że musicie pracować sami gruntownie dla niewielkich rezultatów są tylko fałszywe i pozbawiające mocy. „Nie ma bólu, nie ma zysku”, to jeden z największych fałszów pozbawiających mocy, jaki kiedykolwiek ludzi ogarnął. Jeśli chcecie mieć ścieżkę wypełnioną bólem to kontynuujcie stosowanie tej mantry, ale to jest zupełnie niepotrzebne, zwłaszcza, gdy posuwacie się naprzód w mistrzostwie.\nKoncentrujcie się na tym, co chcecie tworzyć, a następnie poddajcie się temu i wiedzcie, że przepływ weźmie was do najwyższego możliwego rezultatu, jeśli to jest waszym zamiarem. Teraz, gdy trzymacie to, czym to jest, co staracie się stworzyć wszechświat zacznie dawać wam sprzężenie zwrotne. Staniecie się magnetyczni dla wszystkiego, co chcecie przyciągnąć do Siebie i zaczniecie widzieć elementy rzeczy, które chcecie stworzyć pojawiające się w waszej świadomości. Wszechświat będzie nadal dostarczać wam tego aż do uzyskania idealnie pasującej formy do tego, czym to jest, co tworzycie. Otrzymacie od wszechświata możliwość dania wszechświatowi dalszego sprężenia, gdy zacznie prezentować niektóre z tych możliwości dla Was.\nTak więc, na przykład, załóżmy, że chcesz zamanifestować jabłko i wszechświat przedstawia Ci jabłko, które jest pełne robaków. To nie znaczy, że jest to jedyne jabłko, które jest dostępne dla Ciebie! To po prostu oznacza, że nie byłeś wystarczająco klarowny w tym, co chciałeś stworzyć. Więc możesz powiedzieć, „Och wszechświecie, nie, nie, nie! Nie chcę jabłka, które jest wypełnione przez robaki! Dziękuję za to jabłko, ale chciałbym mieć jabłko, które jest wolne od szkodników, proszę. ”\nI wtedy wszechświat dostarcza Ci jabłko, które jest wolne od robaków, ale jesteś zdruzgotany, bo spadło na podłogę. Więc możesz powiedzieć, „Och, dobrze wszechświecie. Dziękuję za to jabłko, ale chciałbym mieć jabłko, które jest wolne od robaków i nie potłuczone. Chciałbym, aby było idealne i świeże. ”\nTak więc wszechświat dostarcza Ci jabłko, które jest doskonałe i świeże, ale zostało poddane działaniu pestycydów. Właśnie przeczytałeś o tym. „Oh, kochany wszechświecie! Dziękuję za dostarczenie mi tego jabłka, jednak wolałbym mieć takie, który jest zdrowe do zjedzenia, w idealnym stanie i jest hodowana ekologicznie „.\nTak więc wszechświat oferuje Ci piękne czerwone jabłko, które jest organiczne, w doskonałej kondycji. Jest wolne od robaków, jest wolne od pestycydów i nie jest poobijane. Wygląda wspaniale, ale nagle zdajesz sobie sprawę, że przez cały czas ustach miałeś rzeczywiście ochotę na jabłko odmiany Golden Delicious. Więc mówisz do wszechświata, „Oh dziękuję wszechświecie! Jest to o wiele więcej, niż to, co chciałem, jednak mam nadzieję, że masz wszystkie te elementy w jabłku odmiany Golden Delicious. ”\nI wtedy wszechświat dostarcza Ci dokładnie to, co chcesz, w najpiękniejszym jabłku Golden Delicious, jakie kiedykolwiek widziałeś, który spełnia wszystkie Twoje potrzeby i daje Ci tyle przyjemności, pożywienia, i radości. zamanifestowałeś idealne dopasowanie przez pozostawanie w przepływie aż wszystkie istotne elementy zostały spełnione.\nNie manifestowałeś źle, kiedy objawiło się robaczywe jabłko. Po prostu byłeś mało precyzyjny. Chcesz zatrzymać się na robaczywym jabłku mówiąc: „Ah, to jest wszystko, co wszechświat dał mi! Ja nie jestem godzien. Wszystko, czego jestem godzien to robaczywe jabłka. „? Nie, nie chciałbyś zrobić czegoś takiego. Rozumiesz, jest mnóstwo jabłek i można bez trudu przyciągnąć to, co chcesz dla siebie.\nTo byłoby uznane za fenomen bliskiego dopasowania.Wszechświat zacznie przynosić Ci elementy tego, co chcesz stworzyć. Jeśli jest to coś mniej niż najwyższa kreacja, po prostu zobacz to jako swoje sprzężenie ze wszechświatem i bądź bardziej klarowny w tym, czego chcesz. Bądź podekscytowany!Zobacz, że to działa! To nie jest porażka, to jest sukces! Jeśli to, co przyciągasz dla Siebie jest błędne, nie sądź, że jest jedyny wybór.Rozważ to sprzężenie i stań się bardziej precyzyjny w tym, co chcesz stworzyć dla siebie, ponieważ niebo jest granicą. Nie istnieje limit tego, co możesz stworzyć. Wszechświat dostarcza sprzężenia zwrotnego do was w tym, co materializuje się fizycznie. Wy dostarczacie informację zwrotną do wszechświata poprzez wdzięczność i skupiony (precyzyjny) zamiar. To jest taniec współtworzenia.\nTo jest miejsce, gdzie widzimy ludzi naprawdę nierozumiejących tego w ich pragnieniu przyciągnięcia do nich boskiego partnerstwa. Otwierają się i zamierzają przyciągnąć do nich idealnego partnera, a wszechświat dostarcza im bliskie dopasowanie. Bliskie dopasowanie pozwala wam uzyskać wyraźniejszą ocenę tego, jakie są Wasze potrzeby, lub jak ta doskonała współpraca będzie wyglądać dla Was. Być może jest to okazja, aby pracować nad sobą, rozumiejąc, że będziecie przyciągać dokładnie to, co trzymacie.\nWięc ludzie przyciągają do siebie partnerów, którzy posiadają wiele elementów, których poszukują, ale jest jakaś niedoskonałość, jeśli chcecie, w komplecie. Druga osoba jest zamężna, a może inna osoba jest śmiertelnie chora. Inna osoba, jest tymi wszystkimi rzeczami, których kiedykolwiek chciałeś dla siebie a jednak ginie w walce z nałogiem. Być może są oni ranni i boją się mieć partnera lub mieszkają na drugim końcu świata – może to być cokolwiek. Nie gódźcie się na mniej! Zobaczcie to, czym to jest. Jeśli jest to aspekt, który sprzeciwia się waszemu byciu razem, moi drodzy, to nie jest twój boski partner. Wyrzuć go bez bólu, nie ma mentalnego zysku!\nTwój boski partner jest w pełni dostępny dla Ciebie. Twoje boskie partnerstwo nie jest stworzone, aby sprawić, że tęsknisz i żyjesz w strachu, ponieważ nie możecie być razem. Nie staraj się wziąć czegoś i dopchać tego do formy, w której to po prostu się nie zmieści. Zobacz sprzężenie zwrotne wszechświata. Pozwól mu, aby pomógł Ci stać się bardziej klarownym w tym, co jest akceptowalne w partnerze. Pozwól, aby pomógł Ci stać się bardziej klarownym w tym, czego potrzebujesz do pracy nad sobą w celu przyciągnięcia boskiego partnera do Ciebie. Jeśli przyciągasz kogoś, kto jest niedostępny, to jesteś niedostępny dla siebie? Gdy to uwolnisz, będziesz przyciągać dostępnego partnera, lub oryginalny partner przesunie się i stanie się dostępny dla Ciebie.Zobacz to jako sposób na uzyskanie dodatkowej klarowności, w tym, co jest najwyższą ekspresją ciebie. Nie utknij z robaczywym jabłkiem!\nCzy widzicie? To będzie tak samo czy to partnerstwo, czy szukacie nowego pojazdu, miejsca do mieszkania lub nowej kariery. Ma to zastosowanie do czegokolwiek, co chcecie stworzyć.\nŁatwość, moi drodzy, to jest ścieżka łatwości, poprzez poddanie, przepływ i skupione tworzenie. Są to elementy, które pracują razem, aby pomóc współtworzyć magię w Twoim życiu, która jest Twoim boskim prawem jako człowieka światła wkraczającego w nowy Wiek Chrystusowy. To jest tym, czym kończymy na dzisiaj.


Oryginalne dzbanki do herbaty – Dla domu, dla firmy\nTOPICS:dzbankidzbanki do herbatyherbatazaparzacze\nPosted By: Obserwator 9 stycznia, 2012\nW zimowe dni nic nie rozgrzewa tak dobrze, jak kubek ulubionej, gorącej, aromatycznej herbaty! Co, którzy do tej chwili pili jedynie herbatę ekspresową, zdecydowanie powinni to zmienić. W dobrych sklepach internetowych i stacjonarnych dostępny jest dzisiaj szeroki wybór herbat aromatyzowanych, wśród których z pewnością coś dla siebie znajdzie nawet najbardziej wymagający smakosz tego napoju.\nWarto jest zaopatrzyć się w odpowiednie dzbanki, w których można podawać herbatę zgodnie z najlepszymi rytuałami herbacianymi, które wydobywają na wierz najlepszy smak herbaty i sprawiają, ze jej picie staje się chwilą niezwykłą! Na co trzeba zwrócić uwagę, kupując taki dzbanek do herbaty? Po pierwsze na odpowiednio wyprofilowany kształt dzióbka. Jeżeli będzie on dobrze uformowany, nalewanie herbaty do szklanek, czy filiżanki będzie łatwe i przyjemne.\nDzióbek dzbanka zapobiega również ściekaniu napoju po brzegach i obrusie zaraz po zakończeniu nalewania.\nBardzo ważne jest też, aby pokrywka dzbanka blokowała się mocno nawet wtedy kiedy jest on przechylony pod znacznym kątem. Jeśli często pijesz herbatę sypaną, powinieneś natomiast wybierać dzbanki do herbaty fabrycznie wyposażone w odpowiedni zaparzacz herbaciany. Wystarczy umieścić w koszyczku zaparzacza właściwa porcję ziaren czy liści herbaty, nalać do dzbanka gorącą wodę i gotowe! Pachnący napój zaparzy się sam – optymalnie wydobywając smak herbaty z liści, czy ziarenek.


O marketingu w internecie - http://webdesign.pomorskie.pl/\nDodane: 31-01-2016 10:05\nMarketing zdalny to bardzo szerokie pojęcie, na które składa się na przykład pozycjonowanie katowice.\nDaj sobie odpocząć - po co sprzątać?Melamina jako świetna ozdoba- krótko o wystrojuLekcje stylu - sztukateriaRestauracja - to nie biznes, jak każdy innyOprogramowanie dla firmProdukty poligraficzneO poczcie kwiatowejCzysty dywan - nieosiągalne? Dental Lepsze od basenu? Jacuzzi!Suplementy, sport i crossfitNiełatwe sprawy rozwodoweO klimatyzacjiZwiększenie skuteczności treningówTematy około geodezyjneArtykuł o odzieży medycznejNianie elektroniczne i inne potrzebne rzeczyProtezy zębów stałychArtykuł o porządkach domowychPipes and leaksKorzystamy z taksówek, kilka wskazówekO sposobach radzenia sobie z insektami w domuKilka porad dla pacjentów stomatologicznychLaserowe zabiegi poprawiające urodzę i zdrowie. Leczenie żylakówBudowa potrzebuje geodety. Dlaczego?Implantologia zabrzePompy hydrauliczneSamochód w naprawie - co i jak?Dentofobia? Warto ją pokonaćO gotowaniu


Forum PZHGP - Zobacz temat - Bricon 2 drużyny\nObecny czas to Pon Sie 26, 2019 7:29 Zobacz posty bez odpowiedzi\nBricon 2 drużyny\nWysłany: Pon Lis 19, 2018 16:09\nTemat postu : Bricon 2 drużyny\nMam pytanie, jak w briconie lecieć na dwie drużyny w instrukcji nie ma żadnych informacji jak to zrobić. Proszę o wypowiedź kogoś kto ma taki system i kto leciał na dwie drużyny. Z góry dziękuję i pozdrawiam.\nWysłany: Pon Lis 19, 2018 16:12\nWysłany: Pon Lis 19, 2018 17:04\nŻaden problem jak w większości systemów wpisujesz drugiego hodowcę np.Kowalski 2 robisz przyporządkowanie gołębi dla obu drużyn. Koszujesz jedną,drukujesz i z następną tak samo.Wydruk przylotów w dowolnej kolejności.DL\nTak jak napisał Pan wiarus,w instrukcji Bricona jest taka ikona wprowadz zmien hodowców,używając przycisków nawigacyjnych wpisz nazwisko.Nacisknij O.K,kursor przejdzie do następnej litery kodu, możesz wprowadzić maks 3 hodowców.Jak czegoś nie wiesz pisz na pw.\nWysłany: Pon Lis 19, 2018 17:32\nDokładnie tak jak koledzy wiarus i arti piszą. Pozdrawiam


Jesienne programy TVN Style w ITVN - iFrancja\nJesienne programy TVN Style w ITVN\nJesienną ramówkę ITVN wzbogacą kontynuacje lubianych przez widzów produkcji TVN Style. Każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Wszystkich spragnionych najświeższych plotek ze świata show biznesu zapraszamy na „Magiel towarzyski” po metamorfozie. Nowe tematy i gości przedstawią gospodynie „Miasta kobiet” i „W roli głównej”. Paniom obserwującym stylowe trendy Agnieszka Szulim zaproponuje odpowiednie innowacje w jesiennej odsłonie „Stylowego magazynu”, a Anna Nowak Ibisz pokaże kolejne zdobycze w „Pani Gadżet”. Natomiast fanów charyzmy Pascala i smakoszy jego potraw czeka kolejna edycja programu „Pascal po polsku”. Na wsparcie w poszukiwaniu właściwej opiekunki do dziecka mogą liczyć również mamy, śledzące pasmo „Idealna niania”. Zapraszamy do ITVN!\nOd 1 września na antenie ITVN zagości odmieniony „Magiel towarzyski” (poniedziałek, godz. 20:35) który poprowadzi niepowtarzalna Karolina Korwin Piotrowska. W każdym odcinku przedstawi nowego gościa, a także zaprezentuje m.in. sweet focie, „ćwierkające“ gwiazdy i blogerki kłócące się na Facebooku – wszystko, o czym mówi się w Internecie. Program podąża z duchem czasu. Pojawią się zatem tablety, smartfony i memy. Karolina Korwin Piotrowska przedstawi jak zawsze felietony i omówi prasę z całego świata. Zaprosi też gości, a w buduarze pojawią się komentatorzy, którzy wraz z prowadzącą będą tłumaczyli pokrętne drogi, jakimi porusza się polski show–biznes. Dowiedzą się Państwo, co to jest „sześciopak“ i w jaki sposób wykonać go samodzielnie. Czy faktycznie zwierzak najlepiej ociepla wizerunek? Gospodyni prześledzi depresje znanych i lubianych oraz celebryckie życie erotyczne na okładkach magazynów, dodając przy tym swój nieznający litości komentarz.\nNowy sezon „Miasta kobiet” również przyniesie zmiany. Od 10 lat dziennikarki tego talk show poruszały bulwersujące i ważne dla kobiet tematy. W nadchodzącej edycji startującej 4 września (czwartek, godz. 22:20) pojawi się jeszcze więcej problemów i zagadnień. Niespodzianką będą materiały reporterskie. Niezmienny pozostanie duet prowadzących – Dorota Wellman i Paulina Młynarska, prowokujący do dyskusji. W jednym z pierwszych odcinków zaproszeni do studia goście zastanowią się, czy rodzice powinni płacić dzieciom za wykonywanie obowiązków domowych. Tematem rozmów będą również pigułki gwałtu – niebezpieczne tabletki, które bez problemu można kupić już przez Internet oraz uzdrowiciele i ich pacjenci. Dlaczego ludzie powierzają swoje zdrowie osobom, które nie mają wykształcenia medycznego? Pojawią się także kobiety, które rządzą disco polo.\nWszelkie nowinki z kobiecego świata znajdą kontynuację w „Stylowym magazynie”. Agnieszka Szulim wyruszy w miasto 10 września (środa, godz. 20:35) w poszukiwaniu ekstremalnie ciekawych tematów specjalnie dla pań. Na dobry początek przedstawi dietę DNA, czyli ten najbardziej osobisty jadłospis na świecie. Zapytana o sposób na swoją bardzo zgrabną i szczupłą sylwetkę, podkreśla, że to właśnie geny decydują o tym, co kobiety powinny jeść. Jaki rezultat przyniosą te badania? W programie nie zabraknie też ciuchów, fatałaszków, dodatków i szpargałów – oczywiście wyłącznie stylowych. Gospodyni magazynu zdradzi ponadto, jakie ubrania są niezbędne w damskiej szafie i udowodni, że nie trzeba wydać na nie dużo pieniędzy. Pojawią się również mężczyźni, ale tylko tacy, którzy ucieszą kobiece oko. Przygotujcie się Państwo na gorący, powakacyjny ranking na najlepszą, męską klatę sezonu. Zanim jednak wyemitujemy pierwszy odcinek „Stylowego magazynu”, marzycieli remontów za niekoniecznie wielkie pieniądze zapraszamy 3 września (środa, godz. 20:35) na „Metamorfozy Doroty Szelągowskiej”. Program poprowadzi znana z magazynu Agnieszki Szulim dziennikarka i projektantka wnętrz – Dorota Szelągowska, która udowodni, że dobry projekt i proste triki dekoratorskie wystarczą, aby odnowić stare mieszkanie czy meble.\nMagda Mołek nie boi się trudnych pytań: o życiowe zakręty, niepowodzenia, dramatyczne chwile. Jej empatyczne nastawienie sprawia, że goście rozmawiają szczerze i nie wstydzą się okazywać emocji, a widzowie mogą poznać swoje ulubione gwiazdy od innej, bardziej osobistej strony. Sama prowadząca również nie ukrywa swoich uczuć, dlatego jej rozmowy pełne są niespodzianek. W nowym sezonie programu „W roli głównej” już 28 września (niedziela, godz. 20:00) zobaczą Państwo m.in. Tatianę Okupnik, która była zaskoczona własną emocjonalną reakcją i zapytała Magdę wprost: – Czy ty masz tu może jakąś kozetkę? – W studiu nie ma jakiejkolwiek leżanki, ale pojawi się za to lekarz. Jednym z gości będzie znany m.in. z roli chirurga w serialu „Lekarze”, aktor Jacek Koman.\nCzujni niech pozostaną też gadżeciarze, ponieważ 11 września (czwartek, godz. 15:25) rusza kolejny sezon „Pani Gadżet”. Anna Nowak Ibisz przebrnie przez ogrom propozycji, przetestuje przebierze, sprawdzi i doradzi. Zwróci uwagę na nowinki i pokaże wiele niezastąpionych gadżetów, nie tylko do użytku codziennego. Czym najlepiej wyciska się czosnek i jak najlepiej udekorować stół? Ponadto w tej edycji „Pani Gadżet” gospodyni zajmie się upiększaniem ścian i sprzętem muzycznym. Znajdzie też coś dla miłośniczek gotowania i sprzątania oraz akcesoria do telefonów komórkowych i tabletów.\nW jesienną kulinarną podróż ponownie zaprasza Pascal Brodnicki. W programie „Pascal po polsku” na miłośników smacznej kuchni czeka aż dwanaście pysznych przepisów inspirowanych polskimi przysmakami. Tym razem pod lupą kucharza znajdą się lokalne warzywa, ryby i słodycze. W menu Pascala pojawią się między innymi: okoń morski pod pistacjową pierzynką, zupa pomidorowa z serowymi „dachówkami” i smakowity sernik czekoladowy. Gospodarz sam złowi i przyrządzi dorsza z Bałtyku, odwiedzi wędzarnię szprotek i makreli, fabrykę żółtego sera i pasiekę na… dachu warszawskiego wieżowca. Nowe, lekkie i dietetyczne przepisy oraz kuchenne triki Pascala na antenie ITVN zaprezentujemy 13 września (sobota, godz. 11:40).\nW „O tym się mówi” plotką numer jeden stanie się ewentualny ślub królowej okładek Małgorzaty Rozenek z Radosławem Majdanem. W przypuszczeniach Anny Wendzikowskiej będzie to bogate i tłoczne wydarzenie w jakimś egzotycznym miejscu. Kolejnymi osobami i tematami, które zostaną przybliżone w programie są: jędrny brzuch Ewy Chodakowskiej, mąż i bajeczne życie Ani Lewandowskiej oraz burzliwe, niczym jej loki, zachowanie Magdy Gessler. Z pewnością pojawią się pogłoski o ciążach, dzieciakach, kochankach, kiepskich stylizacjach, mężach, tyciu i chudnięciu, wpisach na Facebooku, skandalach i skandalikach. Anna Wendzikowska zapewne też narozrabia, ale u źródła sprawdzi najpierw, ile jest prawdy w danej plotce. Dotrze z kamerą do wszystkich ważniejszych imprez, porozmawia ze znanymi i bogatymi, zrelacjonuje i pokaże, jak bawią się gwiazdy show–biznesu. Pierwszą dawkę gorących informacji zaprezentujemy 2 września (wtorek, godz. 22:20).\nZatroskanym o swoje pociechy mamom polecamy najnowszą odsłonę programu „Idealna niania” już 9 września (wtorek, godz. 20:35). Wydaje się, że znalezienie opiekunki do dziecka nie jest niczym trudnym. Tymczasem okazuje się, że nawet jeżeli potencjalny kandydat zrobił bardzo dobre pierwsze wrażenie, to wcale nie znaczy, że jest nianią idealną. Program „Idealna niania” powstał po to, by demaskować osoby, które tylko podszywają się pod opiekunów do dzieci. Tym razem będą mogli Państwo prześledzić losy trzynastu rodzin, które z różnych powodów szukają opiekunki swoich pociech i z różnym rezultatem też je znajdują. Dzięki ukrytym kamerom zainstalowanym w domach, rodzice, a wraz z nimi widzowie, będą mogli na własne oczy przekonać się, kogo wpuścili pod swój dach. Wśród przyszłych bohaterów znajdzie się chłopak, klasyczny maminsynek, który sam potrzebuje niańki, młoda dziewczyna, która przez swoją nieuwagę traci z oczu podopiecznych, a także kobieta, która zamiast dziećmi, „zajmie się” mężem swojej pracodawczyni.\nJesień w ITVN będzie pełna stylu! Kontynuacje znanych i lubianych produkcji TVN Style są gwarancją dobrego nastroju i stanowią aktualną bazę informacji ze świata mediów nie tylko dla pań. Nie zabraknie nowych stylizacji, gości, ciekawych rozmów, podsumowania najświeższych nowinek z Internetu, poruszających tematów społecznych i plotek ze świata gwiazd. ITVN zapewni Państwu doskonałą porcję estetycznych i emocjonujących doznań!\nTESKT NA PODSTAWIE MATERIAŁÓW TVN STYLE