Albany - SuperPolonia.info\nBudynek władz stanu Nowy Jork – info i foto W centrum Albany znajduje się XIX-wieczny budynek, który jest siedzibą władz stanu Nowy Jork. Na zdjęciu: centrum Albany, foto: Super Polonia Przeczytaj też nasze inne informacje o Albany, korzystajac z wyszukiwarki SuperPolonia.info\nCzęść mieszkańców Albany (NY, USA) ma pochodzenie polskie Według spisu ludności przeprowadzonego w 2000 roku, mieszkańcy miasta Albany mają następujące pochodzenie: Irlandczycy (18,1 procent), Włosi (12,4 procent) Niemcy (10,4 procent), Anglicy (5,2 procent) i Polacy (4,3 procent). Na zdjęciu: Albany; widok na Empire State Plaza od strony wejścia do ratusza, foto: Super Polonia Zobacz też:\nInformacje o kompleksie wieżowców w centrum Albany, NY, USA W centrum miasta znajduje się Empire State Plaza. Jest to kompleks nowoczesnych wieżowców, w których mieszczę się biura administracyjne i rządowe, powstały w latach 60. i 70. XX wieku. Najbardziej rozpoznawalnym elementem tego kompleksu jest Erast Corning Tower. Jest to najwyższy budynek stanu Nowy Jork, nie\nInformacje o mieście Albany Miasto Albany leży nad rzeką Hudson i jest stolicą stanu Nowy Jork. Znajduje się 240 kilometrów na północ od Nowego Jorku. Albany ma 100 tys. mieszkańców, a zespół miejski Albany-Schenectady-Troy, zwany Capital District, liczy blisko 900 tysięcy mieszkańców. Jest to czwarta co do wielkości aglomeracja w stanie Nowy Jork. Na zdjęciu:\nKomu miasto Albany (USA) zawdzięcza swoją nazwę? W 1664 roku Fort Orange, zbudowany przez osadników walońskich (byli tu od 40 lat) zajęli Brytyjczycy. Zmienili oni nazwę fortu na Albany, na cześć brytyjskiego księcia Yorku i Albany (późniejszego króla Jakuba II). Na zdjęciu: fragment Empire State Plaza i Egg w Albany foto: SuperPolonia.info\nMiasto Albany Nowy Jork Co znajduje się w Egg (Jajo) w centrum Albany (USA, stan Nowy Jork)? Oryginalny budynek mający kształt jaja (stąd jego nazwa: Egg czyli Jajo) to miejsce kultury i sztuki. Zaprojektowany przez Harrison & Abramovitz jako część kompleksu Empire State Plaza, został wybudowany w latach 1966-1978. Albany Nowy Jork W budynku znajdują\nSądziłeś, że stolicą stanu Nowy Jork jest Nowy Jork? Jesteś w błędzie Blisko 100-tysięczne miasto Albany jest stolicą stanu Nowy Jork od 1794 roku. Znajduje się 240 kilometrów od Nowego Jorku i jest na uboczu oficjalnych tras turystycznych, więc wielu turystów ze świata odwiedzających stan Nowy Jork, po protu tu nie trafia. Na zdjęciu: centrum


Standard WCAG - Nautil :: Strony Internetowe Gdynia, Rumia, Kosakowo\nZdalna praca w ostatnim czasie znacznie zyskała na popularności. Dzięki niej można znacznie zredukować koszty przedsiębiorstwa oraz stać się bardziej dostępnym i elastycznym dla klientów. Podobnie ma się sytuacja z edukacją. Samych kursów pozwalających zyskać niezbędną wiedzę do prowadzenia wszelakiej działalności jest w sieci bardzo dużo. Nie wychodząc z domu można stać się trenerem personalnym, trenerem siatkówki oraz innych sportów a także można zacząć programować w nowopoznanych\n18 marca, 2020 12:47 pmnautil


BOSCH - Karma dla psa special light 12,5kg\nZa ten produkt otrzymasz 117 pkt\nKarma premium dla psów cierpiących na problemy z nerkami, nie zawiera pszenicy, zredukowana zawartość białka i minerałów, usprawnia przemianę materii, na syndrom urologiczny kotów oraz kamicę.\nBosch Special Light to karma dla dorosłych psów cierpiących na problemy z nerkami i wątrobą, ponieważ ma ona mocno obniżoną zawartość białka i minerałów. Usprawnia to przemianę materii i pomaga uniknąć syndromu urologicznego kotów (SUK) i kamicy struwitowej. Karma nie zawiera również pszenicy. Dodatek kompleksu wzmacniającego odporność, który składa się z mannanów i glukanów, stabilizuje mikroflorę jelitową.\nDorosłe psy cierpiące na problemy z nerkami i wątrobą potrzebują specjalnego żywienia, które umożliwi redukcję wytwarzania szkodliwych produktów przemiany materii, a zatem odciążenie tych organów. bosch Special Light może być stosowany jako karma podstawowa przez długi czas, ponieważ mimo tego, że zawiera bardzo mało białka (13%) i minerałów (m.in. fosforu, sodu, magnezu), to są one wysokiej jakości. Ta wysokowartościowa karma produkowana jest ze starannie wyselekcjonowanych składników, które po przejściu delikatnego procesu produkcyjnego, tworzą wyjątkowo smaczną jakościową karmę dla psów. Składniki pochodzenia zwierzęcego wykorzystane w karmie dopuszczone są również do spożycia przez ludzi.\nBOSCH Special Light w skrócie:\n• Wysokowartościowa karma podstawowa dla dorosłych psów cierpiących na problemy z nerkami i nerkami\n• Bardzo niska zawartość białka (13%): karma może być stosowana jako karma podstawowa przez długi czas, dzięki białku wysokiej jakości i niskiej zawartości minerałów (fosforu, sodu, magnezu)\n• Odciąża organizm i pomaga uniknąć zachorowaniu na syndrom urologiczny kotów i na kamicę struwitową\n• Pszenica: zrezygnowano z dodatku pszenicy i mąki\n• Kompleks wzmacniający odporność, który składa się z mannanów i beta glukanów: stabilizuje mikroflorę jelitową, wzmacnia układ odpornościowy i odporność na stres, poprawia samopoczucie\n• Ekstrakt z zielonej małży: źródło chondroityny i glukozaminy, wzmacnia stawy i chrząstkę\n• Siemię lniane: bogate źródło kwasów tłuszczowych omega-3, które pozytywnie wpływają na stan skóry i sierści. Jest ono również źródłem śluzu roślinnego poprawiającego trawienie i łagodzącego symptomy alergii\n• Cykoria: dostarcza inuliny działającej prebiotycznie, co zapobiega rozprzestrzenianiu się patologicznych bakterii w jelitach. Dobre bakterie równoważą poziom mikroflory jelitowej.\n• Organiczne związki cynkowe (chelaty cynkowe) zapewniają lepsze przyswajanie cynku, dzięki czemu organizm psa lepiej go wykorzystuje. Cynk pozytywnie wpływa na stan skóry i sierści\n• Odpowiednie proporcje niezbędnych kwasów tłuszczowych, które zapewniają witalność, gładką skórę i błyszczącą sierść, a przede wszystkim wzmacniają odporność\n• Zbalansowana zawartość różnych rozpuszczalnych składników balastowych, które stymulują rozwój mikroflory jelitowej psa i zapewniają odpowiednie trawienie\n• Wyselekcjonowane składniki, które podlegają nowoczesnej i delikatnej obróbce, są lekkostrawne i usprawniają formowanie odpowiedniego stolca\n• Witaminy E oraz selen to ważne przeciwutleniacze znajdujące się w komórkach ciała, które chronią przed szkodliwym działaniem produktów przemiany materii\nryż, jęczmień, mączka drobiowa, tłuszcz zwierzęcy, hydrolizat białkowy, siemię lniane, proszek celulozowy, olej rybny, węglan wapnia, groch, chlorek potasu, drożdże (suszone, zawierają 0,1% mannanooligosacharydów i 0,06% beta glukanów), chlorek sodu, ekstrakt z małży zielonej (0,1%), cykoria (suszona)\nBiałko 13,00 % Tłuszcz surowy 10,00 % Włókno surowe 2,50 % Popiół surowy 4,50 % Przetwarzana energia 15,40 MJ/kg Wapń 0,60 % Fosfor 0,35 % Sód 0,20 % Potasu 0,55 % Magnez 0,07 %\nBOSCH - Karma dla psa Mini senior 2,5kg\nHILL'S -PD Canine U/D sucha karma dla psa 10kg\nBOSCH - Karma dla psa Active drób 15kg\nVERSELE - LAGA - Opti Life Adult Mini sucha karma dla psów 7,5kg


Przypominajki - Legendum est\nCzasami, co jakiś czas, odgrzebuję i recykluję stare wpisy. Ten jest oryginalnie sprzed prawie pięciu lat, a okazją do jego pojawienia się na blogu była, o dziwo, Stephenie Meyer. Nie, nie przywidziało się wam, Stephenie Meyer, ta od błyszczących wampirów. Toczyłam wówczas mianowicie, po części sama ze sobą, dyskusję o ewentualnej szkodliwości książek zbójeckich Meyer z jednej strony, a o pochodzeniu, niekoniecznie przez panią autorkę uświadamianym, jej koncepcji miłości z drugiej strony. No i tak - bo ja uwielbiam dziwną dawną literaturę - tak trafiłam na panią de Krüdener i spędziłam jakieś dwa tygodnie czytając o niej z zachwytem przemieszanym z chichotami.\nNo, a ostatnio trafiłam sobie na nią znowu, czytając o Kongresie Wiedeńskim i o jej roli związanej z tymże. Dzisiaj, jak wiem troszkę więcej o tych czasach, pani de Krüdener wydaje mi się może trochę mniej niezwykła na tle epoki (bo to chyba były całkiem niezłe czasy dla ambitnych kobiet, wbrew wszelkim pozorom), ale ciągle szalenie interesująca, tak jako wizjonerka, jak i jako pisarka.\nSzanowni Czytelnicy, poznajcie kobietę nie z tego świata.\nBaronowa Barbara Juliana (Julie) von Krüdener (sportretowana na widocznym obok obrazie przez Angelikę Kaufmann) była kobietą absolutnie nietuzinkową: romantyczną, histeryczną, emocjonalną, wszechstronną i - w pewnym momencie swego życia - podziwianą i popularną. Trudno powiedzieć, kim była - Rosjanką (z obywatelstwa)? Niemką (z pochodzenia)? Francuzką (bo w tym języku tworzyła) - trudno też powiedzieć, czy w ogóle to pytanie miałoby dla niej, europejskiej arystokratki swoich czasów, jakiekolwiek znaczenie. Na pewno była romantyczką, zakochaną, jak stwierdził jeden z biografów, w miłości. Córka niemieckiej arystokratki i carskiego generała (także niemieckiego pochodzenia), urodzona w 1764 roku, miała pecha: kiedy decydowano i jej małżeństwie, trafił się jej mąż dyplomata: starszy o szesnaście lat, praktyczny, chłodny i chyba raczej pozbawiony umiejętności okazywania romantycznych uczuć. Pani Barbarze nie wystarczało, najwyraźniej, bycie baronową: ona jeszcze chciała być uwielbianą heroiną romansów.\nByło tak: jeszcze za życia męża baronowa była obiektem uczuć jego młodego rosyjskiego sekretarza, Aleksandra Stakiewa. Ten, kiedy poczuł, że jego uczucia do żony pryncypała wymykają się spod kontroli, porzucił posadę, opisawszy uprzednio w liście do szefa okoliczności swojego odejścia. Ambasador, nie bardzo chyba zdając sobie sprawę, jakie to może mieć efekty, pokazał ten list małżonce. Baronowa poczuła się doceniona - co więcej, poczuła się natchniona.\nTa sentymentalna, ubrana w typową dla ówczesnych powieści epistolarną formę powieść, z jej (po części zapewne zaczerpniętymi od przyjaciela i korespondenta autorki, Jean Paula) ideami miłości jako wszechpotężnej i wiecznotrwałej siły, zyskała w pewnym momencie sporą popularność: przełożono ją na kilka języków, wymieniał ją wśród swoich inspiracji Aleksander Puszkin, a i tytuł mojego dzisiejszego wpisu też jest absolutnie nieprzypadkowy... Później została w dużej mierze zapomniana - dziś rzadko (i słusznie?) się o niej pamięta, a przecież przyczyniła się, w jakimś stopniu, do ukształtowania pewnej wizji miłości, która - zapożyczana następnie przez kolejne pokolenia autorów kultury coraz bardziej popularnej - ciągle żyje i ma się dobrze... Autor jednej z poświęconych życiu autorki prac napisał, że 'Valérie' jeszcze dziś ma urok przywodzący na myśl spłowiałe wstążki i pożółkłe koronki z minionej epoki...\nKorzystałam z prac Evy Martin Sartori i Dorothy Wynne Zimmerman French Women Writers, University of Nebraska Press, 1991 oraz Ernesta Johna Knaptona, The Lady of the Holy Alliance: The Life of Julie de Kreudener, Columbia University Press, 1939; z tej drugiej pochodzi przytaczany cytat.\nTagi: historia konteksty romantyzm wiek XIX\n13:08, ninedin , Przypominajki\nNiedyskretna lista obiektów uczuć\nKróciutko i na marginesie poprzedniego wpisu dodam tylko, że obiecana a niedotrzymana lista już jest. Tutaj, na zaniedbanym blogu z listami. Czytacie na własną odpowiedzialność.\nTagi: Doktor Who Dorothy Dunnett Guy Gavriel Kay Life on Mars Sherlock Holmes Terry Pratchett\n17:25, ninedin , Przypominajki\nMonstrum, jeszcze raz\nDawno, dawno temu, mniej więcej w marcu 2011, poszłam do kina Mikro na transmisję Frankensteina Danny'ego Boyle'a. A dzisiaj, po małych przygodach po drodze (czytaj: sensacje w autobusie, szpital w Myślenicach) poszłam na retransmisję. I pozwalam sobie, z tej okazji, przypomnieć ówczesną recenzję, bo niewiele (może poza faktem, że tym razem było pełne kino, i że Drakaina ze mną nie poszła, bo siedzi w Helladzie) się w moim odbiorze zmieniło.\nFrankenstein, scen. Nick Dear na podstawie powieści Mary Shelley, reż. Danny Boyle, National Theatre, London 2011\nKino Mikro, na co dzień rzadko pojawiające się na mojej osobistej panoramie rozrywek w mieście Kraków, tym razem zapunktowało u mnie i to jeszcze jak! Jakiś czas temu, stojąc w kolejce w kinie Kijów po bilety na Jak zostać królem, zauważyłam mianowicie dość niepozorną informację o transmisjach, właśnie w Mikro, z National Theatre w Londynie i - przecierając oczy ze zdumienia - zobaczyłam na liście spektakli Frankensteina Boyle'a, na którego gotowa byłam jechać do Londynu, jak Drakaina kiedyś na Makbeta z Seanem Beanem, gdybym tylko się łudziła, że będą bilety. A tu - transmisja. W Krakowie. Ludzie, moment zakupu tych biletów był jednym z najjaśniejszych punktów lutego.\nA dzisiaj obejrzałam spektakl. I mimo kosmicznie wygórowanych oczekiwań oraz faktu, że przedstawienie ma swoje słabe punkty - wcale się nie rozczarowałam.\nDear i Boyle zarówno w materiałach promocyjnych, jak i w krótkim filmie typu the making of sporo mówili o oddawaniu głosu monstrum. Nie do końca chyba mieli rację podkreślając, że w zasadzie jako pierwsi pozwolili na taką skalę przemówić potworowi: osobiście pamiętam, że w Frankensteinie Kennetha Branagha (1994) Robert de Niro jako monstrum mówił, jak na mój gust, momentami aż za dużo... Istotne jest jednak to, że w spektaklu Boyle'a rzeczywiście role są zrównoważone: w I połowie oglądamy prawie wyłącznie groteskowego, uczącego się mówić i ruszać potwora, w drugiej - koncentrujemy się na jego stwórcy. W wersji, którą widziałam (czemuż, ach czemuż nie będzie w Mikro transmisji 24.03, z drugiej wersji, w której panowie zmieniają się rolami!), mostrum grał Benedict Cumberbatch, a doktora - Jonny Lee Miller. Reszta obsady raczej nie błyszczała, ale też nie miała za bardzo ku temu możliwości, bo - powiedzmy to sobie uczciwie - scenariusz teatralny Nicka Deara jest momenami dość nierówny.\nNo bo tak: z jednej strony w kilku miejscach, zwłaszcza na początku, przydałyby się - jak dla mnie - jakieś sceny przejściowe. Konkretnie, chciałabym jedną na samym początku, między sceną, w której Victor widzi potwora po raz pierwszy, a sceną z prostytutką. Znakomicie "grają" z lekka komiczne sceny między głównymi bohaterami a spotykanymi przez nich przygodnymi postaciami z innej, dalekiej od nauki i jej bosko-ludzkich dylematów, sfery życia, zwłaszcza dialogi na wpół już szalonego Victora z jego szkockimi pomagierami. Już znacznie gorsze jednak są niektóre z bardziej komicznych (przez swój pruderyjno-quasiwiktoriański charakter) dialogów i Victora, i monstrum z Elizabeth (we will have none of that, odpowiada tonem królowej Wiktorii przyszła pani Frankenstein, kiedy monstrum kładzie jej rękę na piersi). Z drugiej strony, autorowi znakomicie udała się adaptacja nieteatralnej przecież, epizodycznej struktury powieści Shelley: Frankenstein rozgrywa się w szeregu scen, luźno ze sobą połączonych, które wyłaniają się z ciemności, wydobyte albo blaskiem zawieszonego nad sceną elektrycznego "słońca", zbudowanego z tysięcy chyba żarówek, albo światłem od wewnątrz rozjaśniającym umieszczone na obrotowej scenie, umowne pomieszczenia o materiałowych ścianach (chata rodziny De Lacey, salon i sypialnia w domu Frankensteinów w Genewie, laboratorium Victora na Orkadach). Scenografia jest w ogóle imponująca, bo z jednej strony - steampunkowo-realistyczna w detalach, z drugiej - umowna, akcentująca tylko kluczowe elementy ukazywanych wnętrz i krajobrazów, bardzo zresztą przy tym nastrojowa.\nWybrane przez Deara epizody ograniczają się do kilku kluczowych dla powieści motywów: narodzin monstrum i jego odrzucenia przez stwórcę, kilku scen, kiedy po ucieczce z Ingolstadt potwór zostaje zwyzywany i zaatakowany przez spotykanych przypadkowo ludzi, epizodu z rodziną De Lacey, kiedy zaakceptowany i wychowany przez niewidomego ojca rodu potwór zostaje odrzucony przez jego syna i synową i w zemście zabija ich wszystkich, sceny spotkania z rodziną Frankensteina i zabójstwa jego małego braciszka Williama, konfrontacji stworzenia i stwórcy i układu, jaki zawierają, a następnie - stworzenia i zniszczenia narzeczonej Frankensteina i zemsty potwora na stwórcy w jego noc poślubną oraz ostatecznej konfrontacji - o ile można ją tak w tym przypadku nazwać - w śniegach Arktyki. O ile jednak w większości adaptacji filmowych nacisk położony był na grozę potwora i jego czynów (z dodanym często współczuciem wobec nieszczęsnej, porzuconej i zmuszonej do wybrania zła istoty), o tyle tutaj podkreślone jest przede wszystkim to, jak potwór staje się człowiekiem: jak niewinna istota, ucząca się chodzić i z pół lękiem, pół zachwytem patrząca po raz pierwszy na słońce, deszcz i przyrodę, dorasta do bycia jednym z nas, ucząc się zemsty, okrucieństwa, nienawiści i pogardy do siebie samego. Nieprzypadkowo przecież w dramatycznej scenie z Elizabeth potwór zapowiada jej i nam swoją przemianę z szukającego u żony Victora pomocy nieszczęśnika w jej mordercę słowami "Dokończyłem swoją ludzką edukację, nauczyłem się kłamać". Dear bierze na warsztat te motywy z powieści Shelley, które współczesnemu czytelnikowi (patrz: Stephen King w Dance macabre) wydają się bezsensowne i pozbawione choćby śladów prowdopodobieństwa. Tak, monstrum czyta Miltona i prowadzi ze swym stwórcą filozoficzne debaty, tak, mamy rozbudowaną historię niewidomego profesora De Lacey, wypędzonego ze spalonego uniwersytetu i zmuszonego zostać ubogim rolnikiem - obie te historie mało mają wspólnego z jakkolwiek pojmowanym prawdopodobieństwem czy psychologicznym realizmem. Ale też Dear i Boyle nie chcą tworzyć horroru, tylko to, co chyba jakoś tam Shelley zamierzyła - filozoficzną powiastkę (Drakaina, z którą byłam wczoraj w kinie, zauważyła trafnie, że z Shelley zrobił się Voltaire). Podkreślone jest to zwłaszcza, moim zdaniem, przez sposób kreacji postaci Victora. Dopiero bowiem w pewnym momencie orientujemy się, że Victor nie uciekł przy pierwszym spotkaniu ze swym stworzeniem tylko ze strachu: że Victor, tak naprawdę, nie ma serca i nie potrafi kochać, a jego potworny "syn" lepiej rozumie miłość niż wychowany w kochającej rodzinie i zaręczony "ojciec". Kiedy Victor pyta potwora, jak to jest być zakochanym, mamy w pierwszej chwili wrażenie, że go odpytuje, że się chce upewnić, co tamten czuje do kobiety, ktorą mu stworzył; dopiero po chwili zaczynamy rozumieć, że to nie jest odpytywanie, że Victor po prostu nie wie, jak to jest i nie rozumie, nie rozumie. Ich debaty z góry skazane są na klęskę, bo potwór, wychowany przez De Laceya w oświeceniowym kulcie logiki, rozsądku i debaty, a zarazem emocjonalnie tęskniący za miłością, przyjaźnią i bliskością, NIGDY nie dotrze ze argumentami do swego nieracjonalnego, obsesyjnego, dręczonego wizjami i wyobrażeniami, a zarazem pozbawionego tak naprawdę uczuć stwórcy. Argumenty i debata nie zwrócą uwagi Victora, zabójstwa i przelana krew - tak. Och, jak ja bym chciała zobaczyć Benedicta Cumberbatcha w roli stwórcy - emocjonalnie (i seksualnie?) oziębłego, egoistycznie skupionego na sobie i swoich odkryciach geniusza z kompleksem Boga! Nie żeby Miller był zły, przeciwnie - był fantastyczny, chciałabym po prostu mieć porównanie - choć, z drugiej strony, trzeba się cieszyć, że w ogóle, jako jedyni w Polsce, mieliśmy w Mikro tę transmisję, choćby jedną.\nObaj panowie w głównych rolach - no, błyszczą. Pierwszy kwadrans sztuki - scena narodzin potwora i tego, jak uczy się on kontrolować własne ciało, wstawać, chodzić - została, jak podejrzewam, napisana przede wszystkim jako aktorski popis. Monstrum w tej scenie zachowuje się jak świeżo narodzone zwierzę: tarza się po ziemi, próbuje swoich sił, jęczy, uczy się. Gdyby to było kino, w tym roku Cumberbatch i Miller ani chybi podzieliliby się Oskarem, zważywszy, że w centrum roli potwora tkwi uczenie się ludzkich odruchów i zachowań, które nie do końca opanowuje: potwór dziwacznie chodzi, niekontrolowanie wymachuje rękami, mówi z przerwami, z dziwaczną, nienaturalną emfazą. Aktorzy zwierzali się, że podpatrywali zachowania ludzi odzyskujących kontrolę po wylewie i uczących się chodzić małych dzieci - i rzeczywiście, ten potwór jest inny, niż tradycja horroru (przypomina się zwalisty, ciężki potwór w wersji Karloffa) nam podpowiada; bardziej ruchliwy, szybki i drapieżny, ale też - bardziej kruchy, niepewny, momentami bezbronny. Victor przy nim wydaje się tym bardziej normalny, zwyczajny i ludzki w swoim starannym, filmowym niemal kostiumie (Jonny Lee Miller wyglądał nieco jak Byron, dziwne doprawdy, zważywszy na obsadę/scenarzystę) - ale to przecież tylko pozory.\nFantastyczne było, mimo niedoskonałości. Znowu się będę bała pójść w Polsce do teatru. \nTagi: Frankenstein Mary Shelley\n23:26, ninedin , Przypominajki\nRemanent przed wyzwaniem genderowym (2)\nYsabeau Wilce, Flora Segunda of Crackpot Hall, Harcourt, New York, 2007\nYsabeau Wilce, Flora's Dare: How A Girl of Spirit Gambles All To Expand Her Vocabulary, Confronts a Bouncing Boy Terror, And Tries To Save Califa From Shaky Doom (Despite Being Confined To Her Room), Harcourt Books 2008 \nW ramach powtórki przed wyzwaniem - dzisiaj o tym, jak można (inteligentnie, pomysłowo i nienachalnie) wpisać tematykę , powiedzmy, społeczno-genderową w powieść fantastyczną dla młodszych nastolatków.\nWyobraźmy sobie dwie książki o małych dziewczynkach.\nPierwsza - to pełna humoru i fantazyjnych pomysłów historyjka gdzieś na skrzyżowaniu Astrid Lindgren z JK Rowling; opowieść o magicznych kłopotach upartej dziewuszki i jej dandysowatego kumpla, o dwóch odźwiernych, z których jeden jest niebieski, o domu z 11 000 pokoi i czerwonym psie. Bohaterka, kumpel i pies eksperymentują z czarami, uciekają przed pożarciem przez dżinopodobnego strażnika nawiedzonego domu i tuż pod nosem straży usiłują wykraść z więzienia Zwinnego Pirata, Zgubę Pacyfiki. Na dodatek moment jest co najmniej symboliczny - bohaterka za parę dni ukończy 14 lat i stanie się według prawa dorosła.\nDruga z tych książek to realistyczna powieść o trudnym dorastaniu. Jej główna bohaterka ma na głowie szkołę i nieuniknione w świetle rodzinnej tradycji studia w akademii wojskowej. Matka, wysoki urzędnik w administracji państwowej, jest zbyt zajęta próbami utrzymania kruchej niezależności swojego kraju od potężnego sąsiada, żeby mieć czas dla córki; starsza siostra wyjechała na studia. W efekcie na głowie bohaterki pozostaje nie tylko sypiący się ze starości dom, ale przede wszystkim - opieka nad chorym psychicznie i nadużywającym alkoholu ojcem. Tato miał kiedyś romans z kobietą, która zginęła tragicznie - jej śmierć złamała mu życie w stopniu jeszcze większym niż to, co zrobiono mu, kiedy przez trzy lata był jeńcem wojennym. Wspólnie, przez własną głupotę i brak wyobraźni, rodzice Flory Segundy doprowadzili do śmierci swojej pierwszej córki, też imieniem Flora; bohaterka czuje, że jest tylko zastępstwem za tamtą, idealną dziewczynkę. W domu jest bałagan, tynk odpada ze ścian, a toaleta przecieka. Na dodatek moment jest co najmniej symboliczny - bohaterka za parę dni ukończy 14 lat i stanie się według prawa dorosła.\nI tak, to jest jedna i ta sama książka.\nTo był olśniewający debiut, zwłaszcza jak chodzi o pomysłowość i wyobraźnię autorki. Wilce potrafi mistrzowsko połączyć znane od dawna motywy literatury dziecięcej i fantastycznej - nawiedzone domy o wariackich nazwach (Crackpot Hall, w którym pokoje, korytarze, a nawet nieustająco zapchana toaleta noszą wyszukane imiona), magicznych służących, awanturnicze historie o piratach i strażnikach pogranicza - i łączy je w nową i niepowtarzalną całość. Miasto Califa wydaje się czytelnikowi z jednej strony znajome, z drugiej - nowe: bohaterowie nie są tym, kim się wydają, znane ścieżki i tropy prowadzą w nieznane miejsca i nigdy nie wiemy, jakie dziwactwo - olśniewająco piękny trup na katafalku, winda zjeżdżająca głęboko w dół, bo dzięki temu wywiezie nas w górę czy zabagniony i z lekka cuchnący stawek, w którym zamiast wody kipi czysta magia - czeka za rogiem.\nAle Wilce nie zatrzymuje się w tym miejscu. Flora Segunda to bowiem nie tylko błyskotliwa i oryginalna sztuka dla sztuki, czy raczej - zabawa dla zabawy. Wilce nie boi się ani nieszablonowych postaci, ani trudnych problemów. Flora nie jest ani śliczna, ani wdzięczna: jest pulchniutka i skłonna do popadania w ponuractwo; owszem, marzy, by zostać Strażniczką, ale na co dzień musi pamiętać o wyrzucaniu gnoju ze stajni, myciu naczyń, szorowaniu kafelek w kuchni i karmieniu psów, by nie wspomnieć o pilnowaniu taty. Jest bystra, ale nie ma dość siły woli, by się przeciwstawić matce, kocha rodzinę, ale kompletnie nie ma do niej cierpliwości. Niewiele wie o ślicznych strojach i nie potrafi się fachowo malować - od tego specjalistą jest Udo, jej najlepszy kumpel, zwolennik ekstrawaganckich kapeluszy i równie ekstrawaganckiego makijażu. To zresztą nie czyni go ani niezdarnym, ani zniewieściałym: kiedy Flora, wpół drogi między Światem Jawy i Gdzie Indziej, widzi ludzi, jakimi są, postrzega swojego ojca jako bezradne, bezwolne dziecko, ale czternastoletni Udo jawi się jej jako zdecydowany, uparty, pełen woli mężczyzna. Valefor o demonicznym (dzieli je z jednym z diabłów) imieniu, marudny Odźwierny w Crackpot Hall, który podstępem próbuje wyssać z Flory wszelkie siły życiowe, nie jest tylko złym potworem z szafy - naprawdę cierpi i jest w żałosnym stanie, od kiedy matka Flory odcięła go od domu, którego część stanowi! Pan i pani Fyrdraaca z kolei stanowią klasyczne przykłady dobrych toksycznych rodziców. Juliet "Buck" Fyrdraaca jest apodyktyczna, by nie powiedzieć tyrańska; jej metoda wychowania córki polega na zwalaniu na nią góry obowiązków i ogromnej, za dużej dla czternastolatki odpowiedzialności. Flora kocha matkę, tęskni, kiedy jej nie ma i rozumie, na czym polega jej problem - Buck de facto samodzielnie rządzi całym państwem w imieniu zezgredziałego Warlorda, któremu starcza energii jeszcze tylko na karty ze starymi kompanami i podszczypywanie po pupach młodych kobiet. Flora nie ma też wątpliwości, że matka kocha i szanuje ją - to, że traktuje ją jak skrzyżowanie służącej z rekrutem, jest, paradoksalnie, jeszcze jednym tej miłości dowodem: córka jest jedyną osobą, której Buck ufa na tyle, by podzielić się z nią obowiązkami. Nie zmienia to faktu, że pani generał nie ma bladego pojęcia o tym, jaka naprawdę jest i czego naprawdę chce jej córka.\nOjciec Flory był kiedyś najbardziej narwanym, bohaterskim i rycerskim z oficerów; teraz jest pijakiem i wariatem, wiecznym powodem do zakłopotania dla żony i strachu córki - Flora truchleje na samą myśl, że pod nieobecność mamy Tatko mógłby wypełznąć ze swej samotni u szczytu schodów i zacząć zawracać jej głowę bełkotliwymi monologami pijaka. Flora może i go kocha, ale na pewno niezbyt lubi; dopiero w trakcie swoich przygód, kiedy nieszczęsna chęć ratowania Valefora ściąga na nią wszelkie wyobrażalne kłopoty, dziewczyna przekonuje się, że ojciec, choć tak naprawdę słaby i bez charakteru, naprawdę ją kocha i na swój obłąkany sposób stara się jej pomóc.\nI jest jeszcze mroczny i tajemniczy Lord Axacaya, syn bogini i władca półorlich strażników, wróg matki Flory, wróg Flory i Uda, potężny czarodziej; czarny charakter tej opowieści - jak się wydaje przez sporą część akcji. To właśnie od niego Flora odbiera najważniejszą lekcję swojego dotychczasowego życia: że sama jest sobie winna. Flora widzi to, co zrobiła - oszustwa, wyłudzenie podpisu Warlorda, próbę porwania skazanego na śmierć Pirata - w kategoriach romansowej przygody; postrzega je jak dziecko albo jak bohaterka jednej z powieści opisanych w Tough Guide to Fantasyland Diany Wynne Jones. Axacaya zmusza ją, by ujrzała je w kategoriach dorosłych - jako kradzież, porwanie, przestępstwo; przede wszystkim jednak uświadamia jej, że Valefor nie mógł jej ukraść Woli - sama mu na to pozwoliła, nie mając dość siły, dość charakteru, by się przeciwstawić dominacji innych. To dzięki niemu Flora dorośnie, symbolicznie, kiedy oprze się woli matki i powie, że nie zamierza zostawać wojskową. Nie wiemy - ona sama nie wie - czy się jej uda przekonać Buck, ale pierwszy, najważniejszy krok został zrobiony.\nFlora's Dare kontynuuje przygody bohaterki. OK. zaszły pewne zmiany: Hotspur, ojciec Flory, nie jest już obłąkany - między innymi dzięki odwadze i poświęceniu swojej córki. Co nie znaczy bynajmniej, że teraz łatwiej z nim wytrzymać.\nFlora Segunda kończyła się ceremonią Catorceny tytułowej bohaterki: od tej pory, od dnia swoich czternastych urodzin, Flora jest już dorosła. Przynajmniej oficjalnie. Ona sama nie zauważa zmian w swoim życiu, ale zauważa je czytelnik - o ile Flora Segunda była powieścią o dziewczynce, Flora's Dare jest bardzo zdecydowanie o nastolatce. Zamiast - a raczej obok - dziecięcego świata pojawiają się motywy znane zupełnie skądinąd: obok podobnych do dżinnów odźwiernych mamy kluby, gwiazdy rocka (a raczej ich tutejszy odpowiednik) i znudzone gotki z dobrych (aż za dobrych) domów. Zamiast fantasy mamy klasyczny chwyt science fiction, podróż w czasie. Do tego, dodajmy, całkiem sporo miłości i seksu. A przy tym, to nadal jest książka zarówno dla rówieśników bohaterki, jak i dla rówieśników autorki.\nFlora dorasta i zaczyna dostrzegać rzeczy, których wcześniej nie widziała - a raczej, dopuszcza je do świadomości na tyle, żebyśmy my, czytelnicy, je dostrzegli. Ona sama nie wie, dlaczego tak strasznie wkurza ją zmanierowana i śliczna Zu-Zu (o której konsekwentnie mówi w pierwszoosobowej narracji the Zu-Zu) i czemu nie może znieść zainteresowania, jakie wobec Zu-Zu okazuje jej najlepszy przyjaciel Udo. Nie potrafi też nazwać uczuć, jakie budzi w niej uwaga, jaką jej z kolei okazuje tajemniczy i egzotyczny lord Axacaya, czarnoksiężnik i śmiertelny wróg jej rodziny. Wilce przy tym nie boi się trudnych tematów, zarówno trudnych społecznie (cała kwestia dziejów rodziny Flory, jej pochodzenia i uczuć, jakie żywią wobec siebie jej rodzice), jak i obyczajowo (kwestia pociągu, jaki niewątpliwie Axacaya czuje wobec swojej nastoletniej "uczennicy", i jej reakcji na jego uczucia; o Udo, Zu-Zu i nethergloves może nie wspomnę ;)), a także - politycznie (historia przystąpienia Idden, idealnej starszej siostry Flory, do terrorystycznej antyrządowej organizacji, dzieje Krwawej Brakespeare). Aha, żeby było jasne - to powyżej, ten pociąg, terroryzm i inne takie, to tłumaczenie moje z "Florowego" na nasze. Sama Flora, choć bystra i niegłupia, nigdy nie dostrzega wszystkich implikacji tego, co się dzieje - tak jak, zapewne, nie postrzegałaby ich i nie potrafiła nazwać większość jej rówieśników w naszym świecie. Niezwykłą i fascynująco inną od tradycji rzeczywistość fantasy uzupełnia u Wilce wyjątkowo realistyczna psychologia nastolatków.\nBohaterowie Wilce są dwuznaczni, prawdziwi i przekonujący, a że na dodatek oglądamy ich oczyma nie do końca wiarygodnej i nie do końca rozumiejącej wszystkie implikacje wydarzeń narratorki, tym bardziej nie wszystko, co o nich wiemy, jest pewne. Jedno jest pewne - nie są idealni. Udo jest odważny i zdecydowany, ale też marudny, obrażalski i porywczy. Rodzice Flory tworzą, mówiąc najoględniej, mocno dysfunkcyjną rodzinę, ale niewątpliwie kochają swoje dzieci i szanują się nawzajem. Krwawa Brakespeare - czy była tyranem, potworem, zagubioną dziewczynką, tyranizowaną żoną, lojalną kochanką, patriotką chwytającą się desperackich, nieludzkich sposobów? Idden - jak ocenić jej słuszną moralnie, odważną politycznie, szczeniacką, nieprzemyślaną i kompletnie egoistyczną decyzję o dezercji? A Axacaya, z jego wiecznymi zmianami strony, z jego lojalnością nie wiadomo wobec kogo, z jego ciągłą pomocą dla Flory i Calify i chęcią złożenia tej pierwszej w ofierze dla ocalenia tej drugiej i niezdrowym pożądaniem, jakie wobec Flory czuje, kim jest - potworem, romantycznym antybohaterem, odrażającą kreaturą, ofiarą? Nie, bohaterowie Wilce nie są ani jednowymiarowi, ani idealni. Jestem Ysabeau Wilce tak samo wdzięczna za postać Flory, jak byłam swego czasu wdzięczna JK Rowling za Hermionę Granger. Hermiona była kujonem i grzeczną dziewczynką z za dużymi zębami - ale jej zamiłowanie do nauki, jej moralny kompas i jej poczucie, że trzeba przestrzegać zasad było - nietypowo! - niezbędne dla osiągnięcia celów. Flora nie jest śliczna, nie jest nawet bardzo ładna: jest nieco zbyt okrągła, nie obchodzi jej moda, nie umie się ubrać, a jedynym posiadanym kostiumie kąpielowym wygląda raczej żałośnie; bywa przy tym po nastolatkowemu marudna i zarozumiała - a mimo to, dzięki determinacji, uporowi i sile charakteru, osiąga to, czego chciała. Na dodatek Wilce unika tu typowego w powieści dla nastolatków schematu, mówiącego, że młodzi zawsze mają rację, a rodzice/dorośli nigdy nie widzą albo nie rozumieją niebezpieczeństwa (co się JK Rowling również, niestety, zdarzało). Tutaj rację mają po trochu obie strony i, podobnie jak w pierwszej powieści z tego cyklu, Flora przekonuje się, że może się od nich czegoś nauczyć (w I części to Axacaya uświadamiał jej konsekwencje jej postępowania, tutaj robi to ojciec).\nSzalenie mi się w tym cyklu podoba fakt, że Wilce z kompletną dezynwolturą traktuje konwencje młodzieżowej powieści przygodowej, a zarazem - robi to lekko, nienachalnie, bez mrugania do czytelnika. Wilce nawet nie próbuje głosić, że kontestuje konwencję - ona ją po prostu stawia na głowie; po swojemu, bez dydaktyzmu, bez pouczania. Nie wyjaśnia, że w Califie kobieta może być głównodowodzącym armii, nie pokazuje, że jest to niepowtarzalne, dziwne, nietypowe, inne - bo nie jest. Nie jest też niczym nietypowym, że Flora i Idden pójdą do wojska, że Udo, stuprocentowo przy tym heteroseksualny i konwencjonalnie męski (patrz wspomniana przeze mnie scena wizji, w której Flora widzi swojego ojca jako przerażone dziecko, a kumpla - jako dorosłego, energicznego i świadomego własnej siły i wartości mężczyznę), ma fioła na punkcie mody, makijażu i ciuchów, że oficjalnym formalnym strojem dla obu płci jest coś pośredniego między togą a kiltem. I najfajniejsze jest w tym wszystkim to, że Wilce po prostu rzuca czytelnikowi te wszystkie detale, nie wyjaśniając, nie tłumacząc, nie podkreślając "patrzcie, jaka postępowa jestem"! Nic z tych rzeczy: w Califie po prostu tak jest. \nTagi: Wyzwanie YA Ysabeau Wilce\n12:42, ninedin , Przypominajki\nRemanent przed wyzwaniem genderowym (1)\nKroi się nam powoli nowe wyzwanie blogowe - i niejako w przygotowaniu do niego chciałabym wrócić do paru swoich starych notek.\nTo nie będą moje typowe remanenty, czyli linki do starszych wpisów, które nagle zrobiły się aktualne: zamierzam raczej wziąć kilka z opublikowanych parę lat temu recenzji i je przerobić/poskracać tak, żeby wydobyć z nich rzeczy dla nowego wyzwania i dominującej w nim genderowej tematyki istotne. Zdecydowałam mianowicie, że odgrzebię notki o tych książkach, które znalazły się na naszej wstępnej (szerokiej) liście lektur, ale wypadły z niej z racji faktu, że są ciężko osiągalne: nigdy nie doczekały się polskiego przekładu. Zacznę od nowej, skróconej i poprawionej wersji notki o Carnival Elizabeth Bear.\nElizabeth Bear, Carnival, Bantam Spectra Books 2006\nZaczyna się tak: Dwóch ludzi, dwóch już zdecydowanie niezbyt młodych mężczyzn na statku kosmicznym, zbliżającym się powoli do celu - obcego państwa na obcej planecie, eks-ziemskiej kolonii. Zawodowo, choć formalnie są plus minus ambasadorami pokoju, mają za zadanie dokonać de facto zamachu stanu w miejscu, w które przybywają, i w ten sposób wesprzeć imperialne ambicje ziemskiego rządu. Życiowo, jeden z nich jest w swoim społeczeństwie persona non grata i tylko fakt plus minus arystokratycznego pochodzenia sprawia, że jeszcze żyje; na drugiego, choć złożył samokrytykę i wycierpiał swoje, też patrzy się podejrzliwie; obaj jednak są jedynymi profesjonalistami, którzy mogą jednocześnie poradzić sobie z trudnym szpiegowskim zadaniem, jakie dostali i spełnić wyśrubowane wymagania psychologiczno-osobowościowe, jakie stawiają nieufni gospodarze (gospodynie, w sumie). Jeszcze bardziej życiowo, obydwaj znają się od lat, bardzo, bardzo blisko: są eks-kochankami w świecie, który w sprawie związków homoseksualnych wrócił do brytyjskich praw sprzed roku 1861, a ich romans, a raczej jego poprzedni etap, najoględniej mówiąc, nie skończył się dobrze.\nCo się stało: Jakiś czas wcześniej, katastrofa ekologiczna na Ziemi doprowadziła do wyginięcia 90% ludzkości, w tym wszystkich na półkuli północnej. Na Ziemi powstał fundamentalistyczny rząd, którego naturalnym elektoratem byli katolicy z Ameryki Pd. i azjatyccy muzułmanie; co więcej, tak naprawdę kontrolę nad Ziemią sprawują tajemniczy the Governers (i ja bym ich chyba przetłumaczyła Wychowawcy, wbrew pozorom), maszyny zaprogramowane do strzeżenia, per fas et nefas, by ludzie przestrzegali narzuconego stylu życia (a nadmiarowych ludzi się np. zabija). Śmiercią karane są, jak w kodeksie Drakona, liczne mniej lub bardziej poważne wykroczenia, od nadużywania dramatycznie wręcz brakującej energii po romanse z osobami tej samej płci. Co więcej, imperialistyczny rząd Ziemi zamierza podbić swoje byłe kolonie, najlepiej metodą divide & impera; ergo, na zarządzaną przez wyłącznie kobiecą społeczność Nową Amazonię nasi dwaj kochankowie zostają wysłani jako ambasadorzy/ szpiedzy/ prowokatorzy; tyle że każdy z nich ma własne plany... ergo do fantastyki naukowej dochodzi spora dawka thrillera politycznego i political fiction.\nCarnival jest - co zauważyło kilku recenzentów - w swoich ogólnych zarysach bardzo klasyczną powieścią SF, z jej tradycyjnymi motywami: Ziemia, rządzona przez tyranów i tyrańsko uciskająca swoje kolonie, quasi-utopijne (na pozór) społeczeństwo kolonii z ich dziedzictwem Obcej cywilizacji i ziemska misja, mająca być początkiem inwazji - i, jak się łatwo domyślić, bohaterowie oczywiście okażą się w końcu zbyt szlachetni, by zrealizować plany swojego podłego rządu. Że zacytuję innego recenzenta: what happens when a trio of borderline personalities decide to save the universe.\nTyle że, jak zwykle u niej, Bear stawia te tradycyjne i konwencjonalne tropy na głowie, miesza je i przekształca, i w efekcie daje czytelnikowi tekst, który z jednej strony jest świetną realizacją pewnej literackiej konwencji, z drugiej, ze względu na swoją subwersywność, oryginalnym i głębokim na temat tej konwencji komentarzem. Z polskiego na nasze: Bear pisze klasyczną SF, jednocześnie z pełnąświadomością reguł gatunkowych podważąjąc, przekształcając i reinterpretując większość typowych dla klasycznej SF schematów.\nPo pierwsze, Carnival to nie tylko historia o wojnie i Kontakcie, także opowieść o miłości i zdradzie. Jako dyplomatów w misję na Nową Amazonię posłano dwójkę dysydentów, których normalnie czekałoby więzienie albo i kara śmierci, ale są zbyt dobrzy w tym, co robią, by rząd mógł pozwolić sobie na ich stratę. Bohaterowie byli kiedyś parą, dopóki ich związku nie zniszczyła zdrada i polityka... co nie znaczy, że razem ze związkiem minęła miłość. Po siedemnastu latach od chwili, kiedy widzieli się po raz ostatni, czterdzieści lat po tym, jak się w sobie zakochali, w tej misji spotykają się ponownie.\nObydwaj bohaterowie tej historii miłosnej są mężczyznami. Nie żeby w fantastyce ostatnich kilkudziesięciu lat było to czymś szczególnie rewolucyjnym (Kushner, Sherman, Monette, Lackey, Rice, Barker, Delany, Brite, Gabaldon, Laurell Hamilton, J. Carey, Flewelling, M. Scott, Gaiman, Kay, długo by wymieniać; motyw jest - zwłaszcza w fantasy - na tyle popularny, że doczekał się hasła w rejestrującym wszelkie klisze i banały gatunku Tough Guide to Fantasyland Diany Wynn Jones), ale zawsze jest to przykład odejścia od konwencji kosmicznego westernu, i to na dwóch płaszczyznach (przez wprowadzenie motywu romansowego jako jednego z głównych, i wybór homoseksualnych protagonistów). Oba te zabiegi są dokładnie przeciwne konwencji fantastyki Złotego Wieku - podczas gdy, o czym była już mowa, poza tym pod wieloma względami powieść Bear świetnie by się w takiej konwencji mogła zmieścić.\nPonoć (zdaniem R. Ziemkiewicza np.) SF i psychologia wykluczają się nawzajem. No właśnie niekoniecznie. Elizabeth Bear ma duży talent do psychologicznych subtelności i jej portret kochanków, rozdzielonych przez politykę i czas, a zarazem ciągle czujących do siebie tę dziwaczną mieszankę miłości, pożądania, rozczarowania, tęsknoty i odpowiedzialności za siebie nawzajem, jest rzeczywiście intrygujący, zwłaszcza, że autorka dość konsekwentnie przeskakuje z jednego punktu widzenia na drugi, od opinii Michelangela do Vincenta, dając czytelnikowi wgląd w uczucia jednego i drugiego; co więcej, ich emocje i wzajemne uczucia, a także psychika ich przewodniczki, Lesy Pretorii, stanowią klucz do fabuły powieści. Bear mistrzowsko buduje między dwoma głównymi bohaterami napięcie - tak psychologiczne, płynące z dzielonej przez nich historii miłości i zdrady, jak i czysto erotyczne. Przygląda się swoim postaciom z bliska, rejestrując ich drobne gesty, wymiany uwag, przypadkowe dotknięcia... rysując portret dwójki ludzi, którzy kochają się i pożądają, choć już wiele lat wcześniej weszła między nich polityka, prawo, zasady i dobro większości; no i z pełnym wyczuciem (i lekceważeniem) konwencji ten wątek romansowy rozwiązuje. Psychologicznie prawdziwe są też postacie z Nowej Amazonii, przede wszystkim matka-polityk Lesa, uparta, zdecydowana i zbuntowana, enfant terrible własnego świata, ale też jej niewolnik-kochanek Robert czy dzieci tej pary, Katya i Julian.\nWszystkich czytelników, którzy w tym momencie postanowili, że nie mają ochoty czytać kolejnej agitki, w której społeczność złych białych chrześcijańskich konserwatystów, którzy zatruwają środowisko i nie pozwalają na homoseksualne małżeństwa, przeciwstawiona jest wielokulturowej, proekologicznej, newage'owej i kochającej sztukę oraz szanującej dziedzictwo wymarłej Obcej cywilizacji kulturze tolerancyjnych lesbijek, pragnę niniejszym uspokoić: ta książka nie jest agitką. Bardzo zdecydowanie nie jest. Tyrański rząd ludzkości jest rządem ekologów, zarządzana przez same kobiety i spychająca mężczyzn do roli podludzi Nowa Amazonia bynajmniej nie jest rajem, panie polityczki są jedna w drugą potworami pierwszej klasy (taka np. Maiju, regularna nazistka, która chętnie zamknęłaby męską populację NA w gułagach albo wymordowała i zastąpiła ich udział w rozmnażaniu sztucznym zapłodnieniem!). Ziemian podzielono na tych, co przeżyją, i tych, którzy zginą, wedle kryterium rasowego: wymordowane 90% ludzkości zawierało niemal 100% rasy kaukaskiej (Europa i Ameryka Pn. były odpowiedzialne za ekologiczną katastrofę, która poprzedziła powstanie Wychowawców), więc rasistowska i bezlitosna Ziemia to Ziemia Azjatów, Afrykańczyków, mieszkańców Ameryki Pd., Aborygenów. Co więcej, na Ziemi, podczas Oceny, tylko ci utalentowani, ci kreatywni, zostali oszczędzeni: art was survival, wedle słów Kusanagiego-Jonesa. Jeszcze jeden trop postawiony na głowie: Ziemia mniejszości, Ziemia geniuszy i artystów, Ziemia ekologów bynajmniej nie stała się rajem... Nowa Amazonia nie jest ratunkiem dla Ziemi ani wzorem do naśladowania. Ekologia nie jest rozwiązaniem. Obcy nie są etyczni i przemądrzy. To przeciwny ziemskiego systemowi Vincent jako jedyny z bohaterów jest chrześcijaninem (gnostykiem, ale chrześcijaninem). Michelangelo Kusanagi-Jones i Vincent Katherinessen nie są aniołami, ani wzorcami osobowymi, ani nawet nieszczęśliwymi ofiarami a la Jack w Vellum Hala Duncana.\nElizabeth Bear nie idzie też w drugą stronę - to nie jest bynajmniej wizja z gatunku "Wstrętni lewacy, ekolodzy i feministki niszczą świat i zabijają chrześcijan", o nie. Oba społeczeństwa są poddane krytyce, ale też nie krytyce absolutnej: widzimy powody, dla których społeczności Nowej Amazonii i Ziemi rozwinęły się tak, a nie inaczej, i zaczynamy rozumieć, jak to się stało, że szczytne idee ekologicznego trybu życia z jednej, a równouprawnienia kobiet z drugiej strony wyrodziły w się w dwie przeciwstawne, identyczne dyktatury. Kobietom naprawdę było na Ziemi źle; a ludzkości naprawdę groziło wyginięcie, i naprawdę trzeba było coś z robić. No tyle żed włączyła się natura ludzka z jej skłonnością do ekstremizmów: jesteśmy ludźmi, ludzie tak mają - a może inaczej, zważywszy na obecność Obcych: jesteśmy istotami społecznymi, zawsze nam to grozi.\nNowa Amazonia nie jest feministyczną utopią: w ogóle przecież nie jest feministyczna, w tym sensie, że feminizm oznacza równość obu płci. Rząd Nowej Amazonii jest pod wieloma względami równie restrykcyjny i bigoteryjny jak rząd ziemski - i tę antyutopijność Nowej Amazonii widać najwyraźniej w historii Juliana, piekielnie utalentowanego syna Lesy, jednej z głównych nowoamazońskich bohaterek powieści. Jego los jest dokładnie identyczny jak los, który oczekiwałby naukowo utalentowaną dziewczynę w Średniowieczu: co z tego, że ma zdolności, skoro jest nie tej płci, co trzeba. Widać ją także w podziale mężczyzn na gentle males (homoseksualistów), którzy mogą pełnić ograniczone role w społeczeństwie (ogrodnicy, szoferzy itd.) i studs, którym z założenia się nie ufa i którzy traktowani są przez prawo jak niebezpieczne zwierzęta domowe. Z drugiej strony, Ziemianie (w sensie politycznym, nie geograficznym; Vincent nie urodził się na Ziemi) nie są lepsi: obaj główni bohaterowie mają problem z zaakceptowaniem sytuacji, w której dopuszcza się do poważnych decyzji kobiety i obaj są przekonani, że jest to jakiś rodzaj aberracji, że coś jest tu nie w porządku. Obaj przy tym brzydzą się Nowej Amazonii, brzydzą jedzenia mięsa i posiadania zwierząt domowych, brzydzą zapachów, smaków i wszystkiego, co ich otacza; dla nich, wychowanych w skrajnie ekologicznym reżimie, to wszystko są dowody dzikiego barbarzyństwa. Tyle że zarówno Michelangelo, jak Vincent, jak Lesa Pretoria mają dość determinacji, wewnętrznej uczciwości i rozsądku - i mają też dość otwarte umysły - by móc, powoli, otworzyć się na argumenty, system wartości i podejście tej drugiej strony. Być może to, że i oni, i ona wiedzą, że z ich własnymi społecznościami jest coś bardzo nie w porządku i że wszyscy troje zaznali tego na własnej skórze, pomaga w tym otwarciu? Być może pomaga też fakt, że seksualność każdego z nich odbiega od przyjętej w ich poszczególnych kulturach normy? (Lesa jest bardzo zdecydowanie heteroseksualna i nie boi się mężczyzn, nie czuje też wobec nich wyższości ani nie traktuje ich z pobłażaniem; Roberta, ojca Juliana, kocha od lat i ufa mu bardziej niż jakiejkolwiek kobiecie).\nPowieść Bear jest przede wszystkim studium błędnego koła: represji i nietolerancji, które rodzą, w odpowiedzi, kolejne represje i nietolerancję; w pewnym sensie można powiedzieć, że z bohaterami tej powieści jest jak z niewolnikami, którzy wyzwalają się, tworzą własne państwo i natychmiast kupują sobie niewolników. Między władzami Ziemi a opiniami, powiedzmy, Maiju Montevideo, nie ma żadnej różnicy, poza tym, kto właściwie ma być prześladowany, zamknięty w gułagach, odcięty od decydowania o własnym świecie, pozbawiony praw. Równie niemoralna jest społeczność Obcych i ich genetyczne manipulacje własnym gatunkiem. Mechanizm jest ten sam: wszystkie te społeczeństwa są antyutopijne i okrutne, a wyjść poza ten schemat mogą, w obu przypadkach, tylko jednostki, ci, którzy są na pograniczu, którzy sami są o krok od znalezienia się wśród tych zamykanych, prześladowanych, odciętych. Obie pary - zarówno Lesa i Robert, jak Vincent i Angelo - żyją we własnych, prywatnych światach, ukrywanych przed rodakami: nikt nie wie, że Lesa pozwoliła Robertowi się kształcić, nikt nie zna prywatnego języka Kusanagi-Jonesa i Katherinessena. Kii, przedstawiciel/twór lokalnej Obcej rasy, został zbudowany, by być badaczem i kontrapunktem dla Jedności ich umysłów. Ta izolacja, paradoksalnie, pomaga każdemu z nich wyjść poza swoją kulturę i spróbować zrozumieć tę inną. Każdy system polityczny, dążący do kontrolowania swojej populacji, musi się zdegenerować; siła tkwi w indywidualnościach, nie w systemie; jednostki zawsze mogą się porozumieć, wbrew wszelkim różnicom, jeżeli przeciwstawią ideologii własny rozum, własne szczere emocje i własną wewnętrzną uczciwość - to chyba najbliższa "przesłania" myśl, jaką w powieści Bear da się wyczytać.\nZastanawiam się, w jakim stopniu Nowa Amazonia jest aluzją do Whileway, zamieszkanej przez same kobiety planety z pamiętnego, kontrowersyjnego i nagradzanego opowiadania Joanny Russ When It Changed, gdzie sytuacja wyjściowa jest niemal identyczna: do kolonii-świata kobiet przybywa delegacja mężczyzn ze starej Ziemi, a ich przybycie musi zmienić porządek rzeczywistości. Mam z tekstem Russ problem, bo za każdym razem, jak go czytam, odbieram go inaczej, i dzisiaj widzę w nim znacznie więcej dwuznaczności, niż w 2008, kiedy porównałam go, w swojej oryginalnej recenzji, z tekstem Bear - ale może ten problem warto zostawić na dyskusję w szerszym gronie...\nTagi: Elizabeth Bear science fiction Wyzwanie\n11:30, ninedin , Przypominajki\nJakoś między wczoraj a dziś mija czwarta rocznica zainaugurowania przeze mnie tego bloga.\nTak sobie wspominkowo i autotematycznie tylko powiem, że pierwszą komentatorką była Drakaina (nic dziwnego, znamy się i przyjaźnimy w RL); że pierwsza recenzja była z Trylogii Czarnych Kamieni Anne Bishop, ładnych parę lat przed jej polskim wydaniem; pierwszy wpis muzyczny był, jakże nieprzewidywalnie, o Radiohead, a pierwszy filmowy, wierzcie lub nie, o adaptacji Zmierzchu. Najbardziej energiczna dyskusja wywiązała się pod mało entuzjastycznym wpisem o Firefly (a dwie kolejne pod notkami o niby-campie u Meyer i o polskiej fantastyce). Najwięcej wpisów jest o Doktorze (choć to dopiero niecałe półtora roku znajomości...), o Sherlocku Holmesie, o Stargate i o wampirach. Pierwszym i jedynym wpisem, który trafił na stronę główną gazeta.pl, był ten o Star Treku Abramsa. A tak w ogóle - oto lista moich ulubionych moich wpisów. A co mi tam, się zareklamuję:\n5. Recenzja, z której jestem najbardziej zadowolona: ta z Tigany Guya Gavriela Kaya. Bo niewiele bym w niej dziś zmieniła.\n4. Tekst, który najbardziej nie pasuje do tematyki bloga: recenzja z Hamleta z Davidem Tennantem i Patrickiem Stewartem.\n3. Esej, których chciałabym w przyszłości pisać trochę więcej, czyli moja rozprawa z koncepcją romantycznej przyjaźni.\n2. Ten moment, kiedy zobaczyłam na własne oczy, jak działają konwencje gatunku, czyli relacja z oglądania Star Warsów na seminarium magisterskim w naszym instytucie.\n1. Zabawa nieistniejącym filmem, czyli jedyny wpis, za który kiedykolwiek dostałam nagrodę :)\nBonusowo: recenzja z najgorszej książki, jaką w życiu czytałam.\nZamierzam pisać dalej i dociągnąć, jak dobrze pójdzie, co najmniej do pięciu lat. A następny wpis, obiecuję, będzie nieco mniej z gatunku "samochwała", a bardziej z gatunku "o czymś" :)\nTagi: Anne Bishop Doktor Who Firefly Guy Gavriel Kay paranormal polska fantastyka Star Wars Twilight\n21:41, ninedin , Przypominajki\nRemanent: Bella Swan i gorszenie młodzieży\nHa! Dawno, dawno temu, mniej więcej w zeszłym roku, napisałam sobie wpis (z którym BTW nie do końca wiem, czy się w pełni dzisiaj zgadzam - to znaczy, nie jestem pewna, czy udało mi się wtedy powiedzieć dokładnie to, co myślę :P). Wpis był o Belli Swan, o Zmierzchu generalnie i o tym, dlaczego feministyczna krytyka powieści Meyer i jej bohaterów nie lubi. A dzisiaj na ten sam temat napisała - moim zdaniem, niespecjalnie skądinąd ciekawie, bo w zasadzie powtarzając tylko argumenty krążące po sieci od lat - Pani Red. Magdalena Żakowska z Gazety Wyborczej. A ponieważ artykuł przytacza prawie te same argumenty, z którymi polemizowałam w lutym 2010, to pozwalam sobie, w ten sposób, zaocznie wtrącić się do dyskusji. Ale pewnie bym tego nie zrobiła, gdyby nie błyskotliwie i jadowicie złośliwy wpis na blogu sendai-a, który mnie rozbawił i generalnie strasznie mi się podobał - bo jest z kolei o (głównie amatorskiej) krytyce pani Meyer z pozycji ultrareligijnych. I tak źle, wychodzi z tego dwugłosu, i tak niedobrze.\nEDIT: Dla osób o mocnych nerwach - tekst, który zainspirował wpis sendai-a. Nie mówcie, że nie ostrzegałam!\nTagi: paranormal Twilight\n12:24, ninedin , Przypominajki\nRemanent: Anne Bishop, "Córka Krwawych"\nNo nie wierzę! Ze wszystkich nieopublikowanych jeszcze po polsku książek, jakie recenzowałam w ciągu ostatniego roku, w Polsce ukazała się akurat trylogia o Jaenelle Anne Bishop, chyba najdziwaczniejsza, a na pewno nie najlepsza w całym zestawieniu! Pozwolę sobie wobec tego po pierwsze zauważyć, że idea przełożenia terminu blood przez Krwawi jest KURIOZALNA (bo chodzi plus minus o to, że to są ci "właściwej" albo "czystej" krwi), a po drugie - że ja już to dziełko zrecenzowałam, dawno, dawno temu...\nTagi: Anne Bishop fantasy\n00:10, ninedin , Przypominajki


Składanie komputera - Sprzęt komputerowy - dobreprogramy - forum\nblazej.30 (Blazejjba) 2010-08-24 18:04:12 UTC #1\nProcesor: AMD Phenom II X4 955 Quad Core (AM3,125W)\nPłyta główna: Gigabyte 880GMA-UD2H\nKarta graficzna: Gigabyte GeForce GTX460 1GB DDR5/256b\nZasilacz do obudowy: OCZ ModXStream 600W\nPamięć: DDR3 Kingston 4GB PC1333 2x2GB CL9\nDysk twardy: Samsung 640GB HD642JJ 7200 SATAII 16MB\nObudowa: iBOX Piano 3393\nZgodnie z moim wcześniejszym wątkiem, zakupiłem dla kolegi ten sprzęcik. Dziś właśnie o 13-tej przyszedł i zaczęliśmy bawić się w składanie. Siedziałem tylko do 15-tej, złożony myślę trochę dalej niż do połowy. Ale już mam kilka problemów.\nZacznę od przedstawienia na jakim jestem etapie. Procesor razem z wiatrakiem BOX-owym siedzi na płycie, RAM-y również, zasilacz, grafika też. Przykręcona już do obudowy ta konstrukcja.\nPierwszy problem - w zestawie z obudową były tylko 3 śrubki dystansowe do płyty. Czy to się nie "gruchnie" jeśli płyta trzyma się na trzech śrubkach?\nDruga sprawa dotyczy tej masy kabelków od przodu obudowy. Otóż z obudowy są tylko SPEAKER, HDD LED(i to dwa razy), RESET SW i POWER SW. Nie ma np. power led-a(aczkolwiek z zewnątrz wygląda jakby obudowa wcale nie miała lampki zasilania). No i bieguny... Na jednym z kabelków jest +-, tylko na jednym. Aczkolwiek na każdym z drugiej strony jest strzałka po boku. Sądząc po jednym kabelku z +-, strzałka wskazuje na +, więc tym się zasugerowałem i tak podpiąłem bieguny. Będzie dobrze? A jeśli coś by było źle to się nie zjara wszystko?\nTrzecia sprawa: obudowa ma z przodu wiatrak 120mm. Z niego(tak podejrzewam) wychodzą kabelki z białymi końcówkami z nalepką FAN 1 i FAN 2, każdy ma 2 piny. Nie mają "dziurek"(nie wiem jak się to profesjonalnie nazywa) tylko piny z nich wystają... I nie mam zielonego pojęcia gdzie to podpiąć. SysFan na płycie sam ma piny, a na całej płycie nie znalazłem wejścia z "dziurkami" żeby można było to wpiąć. Czy obowiązkowe jest wpięcie tego aby wiatrak się kręcił? Czy wystarczą może 2 molexy wpięte do obudowy, bo tak jest.\nA jak już jesteśmy przy molexach, to każdy z kabli wychodzących z obudowy tak jakby rozgałęzia się na dwa, wygląda jakby na żeńskie i męskie gniazdo. Z zasilacza podpinam te, które pasuje, nie trzeba podpinać tego drugiego(z takim wyjściem jak kabel z zasilacza)?\nNo i czwarta sprawa - z obudowy mam jeszcze kabelek z naklejką CPU, to chyba miernik temperatury, taki złoty. Z przodu obudowy jest mały ekran, i on wskazuje temperaturę. Tylko gdzie umiejscowić ten kabelek? Jakoś przyczepić przy procesorze, czy gdzie, nie mam pojęcia...\nchojinka (Chojinka) 2010-08-24 19:14:00 UTC #2\nna trzech śrubach bedzie git\npodpinanie kabli z twojej obudowy + instrukcja pł. gł. i mała dedukcja\nwiatraczki - kup przejsciówki albo podczep do zasilania tak aby tam sie nigdy nie zrobiło zwarcie.\nkabelek - poszukaj w instrukcji płyty. zapewne ma wejście obok reszty - power, reset itd\nsystem (system) 2010-08-24 19:54:54 UTC #3\nCzy Ty w ogóle masz instrukcję? Jeśli nie to pobierz:\nhttp://www.gigabyte.com/products/produc ... 24&dl=1#dl\nSwoją drogą, ta obudowa mocno "wyprzedza" konstrukcję samej płyty. Będziesz musiał mocno kombinować z podłączeniem, w szczególności tych wentylatorów, nie mówiąć już o czujniku temperatury.\nMariosti (Mariosti*) 2010-08-24 20:14:52 UTC #4\n3 śruby z dystansami nawet dla małej płyty głównej to zdecydowanie za mało... 6 to sensowne minimum, a 8 to optimum dla sztywności całości.\nblazej.30 (Blazejjba) 2010-08-24 21:46:22 UTC #5\nNa tych trzech śrubkach powiem, że trzyma się dość dobrze, zarwać się nie powinno. A z reszty wiele się nie dowiedziałem. Mam instrukcję, jednak tam nic nie ma o czujniku temperatury i jakichś dziwnych dwu-pinowych złączach. Nadal nie wiem, gdzie mam wsadzić ten czujnik temperatury, co zrobić z tym wiatrakiem(o co Ci chodziło jak mówiłeś "podczep do zasilania"?)i z jakiej racji są 2x HDD LED i nie ma PWR LED?\n-- Dodane 25.08.2010 (Śr) 9:12 --\nWłaśnie tak sobie czytam i niektórzy mówią, żeby te FAN-y do molexa podpiąć. Jak to z tym jest?\nMariosti (Mariosti*) 2010-08-25 08:53:30 UTC #6\nZe śrubkami bardziej chodzi o to aby płyta nie dotykała obudowy pod spodem bo to może przypadkiem prowadzić do zwarcia, no i po to aby nie wyginała się przy podłączaniu czegokolwiek do niej.\nblazej.30 (Blazejjba) 2010-08-25 09:05:01 UTC #7\nDotykać nie dotyka, a przy wkładaniu podzespołów i kabli po prostu trzymam ją w miejscu gdzie nie ma śruby. Ale niech mi ktoś wreszcie odpowie co z tym wentylatorem, bo już zaraz jadę kończyć, a na razie znalazłem tylko to:\n[...]Zdecydowanie najłatwiej jest podpiąć pod molexa, czerwony do żółtego, czarny do czarnego (wysokie obroty) Czerwony do żółtego, czarny do czerwonego (średnie obroty) czerwony do czerwonego, czarny do czarnego (niskie obroty)[...]\nCytat z http://forum.pcformat.pl/showthread.php?tid=32472


Autoholowanie Poznań- Pomoc drogowa Poznań - Motooferty - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\npomocnadrodze 04.11.14, 13:58\nGość: RyszardF Re: Autoholowanie Poznań- Pomoc drogowa Poznań IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 25.07.15, 19:03\nWedług mnie jedną z lepszych firm która zajmuje sie autoholowaniem jest ta kuta-autoserwis.pl/ .Gdy jednak nie stanie się nic aż tak bardzo poważnego to wiem ze są w stanie pomóc Ci od razu na miejscu.\nGość: zendeman Re: Autoholowanie Poznań- Pomoc drogowa Poznań IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 25.07.15, 20:03\nMiałem kiedyś takie zdarzenie w którym pomóc mi musiała pomoc drogowa. Wtedy zdecydowałem sie na tą firmę kuta-autoserwis.pl/ . Ja byłem z ich usług bardzo zadowolony wiec Ty też powinieneś.\nbiankowamama Re: Autoholowanie Poznań- Pomoc drogowa Poznań 30.07.15, 19:58\nTakich firm u nas na okolicy jest kilka ale nie jestem pewna czy każdy bedzie miał specjalistyczny sprzęt. Z tego co się orientuje to ta www.pomocdrogowapoznan.pl/ ma odpowiednie lawety. Moze do nich sie zgłoś.\nDo Szanowych Moderatorów.\nkto buduje nowy blok na Angorskiej róg Międzynar??\nZjednoczeni Gorzowianie ocalą miasto przed Tadkiem\nZachwyt czy co innego?\njeden żlobek we wrocłąwiu dla alergików - program


Pokoje Country - Jak dojechać\nJak do nas dotrzeć? Bardzo łatwo!\nPokoje Country położone są w pięknym miejscu widokowym przy ulicy Górnej w Michałowicach pod Krakowem.\nProwadzi do nas bardzo prosta droga. Ulica Górna w Michałowicach to przecznica z główną trasą między centrum Krakowa a Warszawą - E77 (E77 to ul.Krakowska w Michałowicach).\nNajprostszą drogą jest Aleja 29-listopada, która przechodzi w E77 i prowadzi prosto do centrum Michałowic.\nZa serpentynami jest centrum Michałowic. Tam, za kościołem po lewej prosimy zachować czujność i zwolnić, mijamy bank po lewej, i na przeciwko znaku „droga z pierwszeństwem przejazdu” skręcamy w lewo w ulicę Górną,\nnasze Pokoje Country znajdują się po prawej stronie na drugiej górce, żółty dworek z kolumnami na ganku.\nW godzinach szczytu zalecamy omijać centrum Michałowic. Jadąc E77 mijamy znak Michałowice, i na samej górce przed serpentynami idącymi w dół skręcamy w lewo, mamy specjalny pas do skrętu przed pasami, w ulicę Komora,\nktóra przechodzi w ulicę Graniczną i doprowadzi do ulicy Górnej, nasze Pokoje Country to żółty dworek z kolumnami po lewej stronie.\nZ centrum Krakowa, z pętli autobusowej na Nowym Kleparzu jedzie regularny autobus na ul.Górną – nr 277.\nProszę wysiąść na przystanku na żądanie Michałowice III i zejść na dół. Pokoje Country to żółty dworek z kolumnami po lewej stronie.\nZ Dworca Głównego PKS w Krakowie można do nas dojechać każdym autobusem lub busem na trasie Kraków – Słomniki, Kielce, Warszawa.\nPrzewoźników jest bardzo dużo (wyślemy linki). Prosimy wysiąść w Michałowicach na przystanku Ośrodek Zdrowia, a MY ODBIERZEMY KAŻDEGO GOŚCIA.\nJadąc drogą E77 za znakiem Michałowice prosimy zachować czujność. Mijamy po prawej budynek Delikatesy Staropolskie i Restaurację Pod Smokiem, dojeżdzamy do drogowskazu na Górną Wieś i tam skręcamy. To ulica Górna.\nSamochodem z Katowic\nProszę dojechać do Al. 29-Listopada i jechać jak Samochodem z Krakowa (patrz wyżej). Trasa przez Zielonki jest skomplikowana.\nWITAMY W POKOJACH COUNTRY!


System utrzymania ruchu CMMS - opis systemu CMMS\nSystem utrzymania ruchu CMMS to system wspierający dział utrzymania ruchu\nCMMS to oprogramowanie, które zawiera informacje o wszystkich aspektach prac utrzymaniowych w zakresie infrstruktury lub / i urządzeń. (Definicja - wikipedia)\nTe informacje pozwalają organizacji w rezultacie wykonywać efektywniej naprawy, przeglądy, wymiany.\nDo podstawowych elementów systemu utrzymania ruchu CMMS należą moduły:\nZleceń i zgłoszeń pracy\nPrac prewencyjnych (moduł PM)\nKartoteka i struktura urządzeń\nDodatkowo, częstymi modułami w systemach utrzymania ruchu CMMS są moduły:\nProjekty remontowe i inwestycyjne\nDlatego należy pamiętać, że to jakie moduły należy wdrożyć w działach utrzymania ruchu w dużej mierze zależy od samej specyfikacji organizacyjnej oraz otoczenia informatycznego (już istniejących systemów).\nNa zakończenie należy pamiętać, że ważnym elementem jest to czy system utrzymania ruchu CMMS ma możliwość integracji z innymi systemami jak ERP / SCADA. Dzięki takim integracjom możliwy jest efekt synergii oraz zapobiega to dublowaniu pracy w wielu systemach.\nWnioskując, na podstawie naszego wieloletniego wdrożenia, że istotnym elementem systemów utrzymania ruchu CMMS jest ich dostępność i łatwość użycia, z pewnością najlepiej sprawdzają się proste w usłudze systemy, gdzie czas poświęcony na szkolenia jest jak najmniejszy.\nDzięki pracy na prostych konfiguratorach mechanicy nie potrzebują dużej wiedzy o systemach utrzymania ruchu CMMS. Wystarczy podstawowa obsługa komputera / urządzenia mobilnego.\nDzięki przejrzystemu i bardzo intuicyjnemu interfejsowi wprowadzanie danych przez użytkowników jest szybkie i skuteczne.\nSystem Simply CMMS umożliwia prowadzenie szerokich analiz na podstawie dostępnych raportów, jak i dedykowanych zestawień\nZlecenia i zgłoszenia\nKoszty pracy i części\nZestawienia plac planowych\nSzybkie wdrożenie systemu CMMS\nPotrafimy przygotować system do uruchomienia wraz z zaczytaniem danych inicjalnych bardzo szybko, dzięki możliwości uruchomienia w chmurze Azure, aplikacja może pomagać Twojemu działowi utrzymania ruchu zaraz po kontakcie z nami.\nZacznijmy od wspólnej telekonferencji\nWybierzemy moduły które pozwolą sprawnie rozpocząć prace z systemem\nZaimportujemy dane inicjalne\nDalsze dostosowanie systemu\nChcesz wprowadzić system utrzymania ruchu CMMS lub zaktualizować istniejący?\nPamiętaj o kilku elementach:\nSystem jest tak skuteczny jak wprowadzane do niego dane\nSystem musi pozwolić na bardzo łatwe wprowadzanie danych\nPanele dotykowe / urządzenia mobilne są podstawowymi elementami dla mechaników\nRejestracja pracy / zdarzeń powinna być online, rejestracja w późniejszym terminie nie daje równie dobrych analiz\nChcesz się dowiedzieć więcej, skontaktuj się z nami.


##### Oglądać darmowe porno lesbijki hd – Oglądaj darmowe filmy porno HD z najgorętszymi.\nHome → Oglądać darmowe porno lesbijki hd\nBrunetka i blondynka lesbijek smooching się ze sobą. Oglądaj najświeższe polskie porno za darmo. Nie ma znaczenia, czy lubisz lesbijki, albo chcesz oglądać, jak jacyś kolesie. Czarna lesbijka sztuczny kutas kurwa cipka głęboko z squishing no. Ogromny wybór Porno. Dwie siostry i bracia 18-letnie lesbijki uczennice. Blondynki i brunetki lesbijki ruchają się cipką w sklepie.\nFilmy porno o porno HD XXX dostępne za oglądać darmowe porno lesbijki hd. Blond i brunetki lesbijki pieszczą się nawzajem.\nCzarne lesbijki śpiące cipki zabawy dzikiej trójki. Całkowicie. Kliknij teraz i oglądaj porno HD! YouPorn - HD PureMature Bathing Janet Mason gets juicy creampie. Piękna brunetka katy róża jest lizanie cipki paskudnej starej lesbijki.\nZapierające dech w piersiach blond lesbijki uprawiają seks w pozycji 69. Znajdź ostre seks filmy z llesbijki porno, filmiki XXX młodych nastolatek i. HD. Teen solo, full porn videos (brazzer, ecc) latina mamuśki anal porno epornher. Czarny oni viory lesbijka akcja z Chloe James i Tila.\nPrawdziwe Polki lubią się zabawić i podzielić się swoim XXX ze. Oglądaj darmowe filmy z Lesbijki Na żywo, właśnie tutaj na 11:11 Oglądać darmowe porno lesbijki hd.\nDuże napalone lesbijki ooglądać sobie cipki z przyjemnością. Blondynki i brunetki lesbijek Jenna Ivory i Brooklyn Daniels uprawiają miłość · 28:25 oglądać darmowe porno lesbijki hd · Ślepa złożona. Lesbian Pool Party HD 12:35 · Lesbian Pool Party. Czarne włosy słodkie lesbijki gina devine i mia manarote. Blond włosy drapieżne lesbijki dają sobie nawzajem minę. Czarna lesbijka MILF liże nastoletnią hebanową dziewczynę mocno mokrą cipkę · 8:00 200 · Czarnowłosa.\nBrunetka lesbijka liże się nawzajem do orgazmu. Cycata azjatycki lesbijek dostaje jej gorący kotek zadowolony stóp jej. Teraz możesz to zrobić, oglądając filmy, które są dostępne tylko na 11:04 HD. Zapierające dech w piersiach lesbijki prezentują twarde podróżujący.\nBruntte nastolatki lesbijek bawi się ogoloną porwaną. Lesbijki w Na. 10:52 HD. Przyrodnie Big boobes com - Lepiej uważajcie, by tatuś was nie przyłapał! Duże napalone napalone lesbijki jedzą ze sobą gorące koteczki. Alison i blondynka seks anioł colette w zabawy lesbijek. Duży wibrator w rękach zdolnej oglądać darmowe porno lesbijki hd lesbijki.\nNajczesciej w tym tygodniu ogladane filmy porno z kat. PORNO filmy You Porn są hardkorowe i pełne wielkich cycków, wytrysków w cipkach. Ułożone na czarno lesbijki oglądać darmowe porno lesbijki hd seks na blacie kuchennym. Oglądaj pornole Polskie Lesbijki za lesbjjki na 10:31 HD. Pobieraj filmy porno lub oglądaj darmowe klipy xxx i filmy z.\nWybieraj spośród amatorskich i profesjonalnych nagrań z Polski, ciesząc się codziennie nowymi sposoby na lepszą pracę. Duże piersi lesbijki liżą cipkę czule i zmysłowo. Czarne nienasycone lesbijki bawią lesbihki z pasją.\nSłodkie nastoletnie lesbijki mają GIGANTYCZNE orgazmy. Duże lesbijki o jasnych włosach jedzą ze sobą słodkie cipki. A fatty woman fucks her pepper in the kitchen, a pregnant girlfriend. Czarna rudowłosa lesbijka i jej biała porywająca kooky wykonują brudne.\nKażdego dnia przygotowujemy wam najgorętsze, lesbijskie porno za darmo w jakości HD. Darmowe filmy porno z seksem i cipkami. Oglądaj najnowsze filmy porno w rozdzielczości Lesbijkk za darmo, na Nasze cudowne panienki zrobią na Tobie niesamowite wrażenie. Czarne lesbijki używają paska by pieprzyć młodszą dziewczynę.\nOglądaj pornole Brazzers za darmo na Sortuj filmy. Oglądaj, jak napalone panienki dostają klapsy, są szarpane i gryzione. Kilka słonych lesbijek język pieprzy się z przyjemnością. Duże dno i obfita lesbijka lesbijka lubią pieprzyć się smaczne cipki. Bigboobs lesbijki hentai dildoed i kurwa trójkę.\nBrunetka kontra blondynka Donna Bell i anioł lebsijki scena lesbijek na. Oglądaj najlepsze filmy erotyczne Oglądać darmowe porno lesbijki hd tutaj.\nFucked her good the busted a nut on her cute ebony face! Całkowicie. filmy porno tutaj. Kliknij teraz i oglądaj porno HD! Kliknij teraz i oglądaj porno HD! Całkowicie darmowe i. Kliknij teraz i oglądaj porno HD! Czarne siostry lesbijki używają wibratorów do pieprzenia swojej cipki.\nOglądaj darmowe filmy porno HD na najpopularniejszych kanałach porno na świecie. Dojrzałe brytyjskie lesbijki w pończochach palcami cipki. Wypróbuj RedTube Premium ZA DARMO przez 7 dni! Krzaczasta dojrzała lesbijka gina czerwony dostaje przyjemność.\nCzarne dziwki lesbijki pieprzą się z wielkim sztuczny kutas.\nOn January 16, 2020 / oglądać, darmowe, porno, lesbijki, hd / Leave a comment\nOrgia orgia orgia ( 37 )\nLeabian filmy porno ( 85 )\nOglądaj za darmo najlepsze filmy porno Porno w HD na stronie 3 Pornhub. ...\nCycata blond bomba dostaje w punani pięści nienasyconej lesbijek....\nNejin on Azjatyckie pielęgniarki seks wideo\nShakalmaran on Kolumbijskie porno\nTajin on Ekstremalne filmy obciąganie\nDuże cycki lesbijek brunetki palec kurwa napalona drobna przyjaciółka. ...\nBrunetka smakuje słodką cipkę blond laski lesbijek słonecznego diamentu · 13:44 322 · Cycata azjatycka lalka. ...\nMeztiran on Xxx hd vdieos\nBajar on Xnxx duży penis\nCzarna dziewczyna je owłosiona biała cipka jednej uwodzicielskiej lesbijki · 7:00 362 · Czarnowłosa. Jasna lesbijka o imieniu Lou Charmelle pieprzy cipkę metalowym kijem. Spójrz na ten wielki wybór bezpłatnych filmów porno w wysokiej rozdzielczości.\nBlond lesbijka ssie zabawkę z wibratorem i pchnięcie siedzą nastolatkom. Brunetki seksowne nastolatki lesbijki liżą sobie mokre cipki. Całkowicie darmowe i tysiące filmy porno tutaj.\n© 2020\tPlaża Gangbang Porno | Ty porn xxx wideo | Designed with Czarna cipka com


Ile kosztują nieruchomości w Krakowie?\nStrona główna » Artykuły » Ile kosztują nieruchomości w Krakowie?\nKraków – dla wielu miejsce idealne do życia: centrum kulturowe, w którym ciągle coś się dzieje, wysoko rozwinięte szkolnictwo, dobrze prosperujący rynek pracy, liczne tereny rekreacyjne i bezpośredni kontakt z szeroko pojmowaną sztuką.\nMiasto jest jednym z najlepiej rozwiniętych ośrodków miejskich w Polsce. Znajduje się tu aż 10 uczelni publicznych, mnóstwo jednostek badawczych, liczne teatry i muzea. Wśród atrakcji turystycznych regionu, nie sposób nie wspomnieć o Zamku Królewskim na Wawelu, czy Starym Mieście, z przepięknym Rynkiem i zabytkowymi Sukiennicami. W słoneczne dni warto przespacerować się do Lasku Wolskiego i podziwiać panoramę miasta z Kopca Kościuszki.\nKraków stanowi doskonałe miejsce zarówno dla rodzin z dziećmi, studentów, poszukujących życiowej samodzielności, jak i dla samotników, wrażliwych na doznania estetyczne. Nic więc dziwnego, że rynek nieruchomości w Krakowie kwitnie w najlepsze, a deweloperzy oferują do sprzedaży kolejne mieszkania ze świetną lokalizacją. W Krakowie kładzie się duży nacisk na wysoki komfort życia, dlatego lokale mieszkalne znajdują się zwykle na zamkniętych, strzeżonych osiedlach. Nie jest tu trudno o nabycie luksusowego apartamentu. Inwestorzy wiedzą, iż znaczna grupa osób, pozostających na stałe, lub zatrzymujących się na dłuższy czas w Krakowie, to celebryci, artyści, lub zagraniczni goście, dla których wysoki komfort ma ogromne znaczenie. Najbardziej luksusowe apartamenty sprzedają się w cenie dziesiątek milionów złotych! Większość ekskluzywnych inwestycji nie ma problemu ze znalezieniem kupców. Wielu nabywców nieruchomości, także tych o zwykłym standardzie, może liczyć na dodatkowe udogodnienia, takie jak garaż, rozległy taras, czy widok na którąś z największych atrakcji miasta.\nNiestety, trzeba trzeba być przygotowanym na wysokie koszty kupna lub najmu mieszkań w Krakowie. W bardziej znanych dzielnicach należy liczyć się z wydatkiem rzędu ok. 6 tysięcy złotych za metr kwadratowy, a cena dotyczy lokali w stanie deweloperskim. W mniej popularnych częściach miasta będzie to około 5 tysięcy złotych za metr kwadratowy. Dlatego wiele osób decyduje się na tańsze rozwiązanie. Dużą popularnością cieszą się domy, zlokalizowane na obrzeżach miasta. Dzięki temu cena zakupu nieruchomości jest znacznie niższa, a do centrum miasta szybko można się przedostać za pomocą komunikacji miejskiej lub samochodem. Dodatkowym atutem takiego rozwiązania jest większa przestrzeń wokół miejsca zamieszkania, ponieważ centrum Krakowa charakteryzuje gęsta zabudowa. Nic dziwnego, w końcu jest to drugie, co do wielkości i liczby zaludnienia, miasto w Polsce.\nCoraz popularniejszym trendem, zauważalnym na rynku krakowskich nieruchomości, jest nabywanie lokali mieszkalnych w celu ulokowania kapitału. Nierzadko przybywają do miasta inwestorzy, zainteresowani nabyciem starej kamienicy. Po jej wyremontowaniu można wiele zyskać, wynajmując poszczególne pomieszczenia albo w roli mieszkań, albo lokali użytkowych. Samo miasto również zyskuje na takim rozwiązaniu, ponieważ jego zabudowa zostaje odnowiona, co znacząco wpływa na wizualną stronę Krakowa.\nOceny: -1 (z 1 głosy)


Pozwala na stosowanie benzyny bezołowiowej w silnikach starego typu, przystosowanych do spalania paliwa zawierającego czteroetylek ołowiu. Podnosi liczbę oktanową paliwa w zależności od potrzeb. Oczyszcza układ paliwowy, zmniejsza zużycie paliwa, poprawia dynamikę silnika. Zapobiega niszczeniu gniazd zaworowych, nie dopuszcza do spadku mocy silnika, obniżenia stopnia sprężania i spalania stukowego podczas stosowania paliwa bezołowiowego\nCzytaj dalej wpis Dodatek zwiększający liczbę oktanową benzyny\nPomaga utrzymać w czystości komorę silnika i dzięki temu zwiększa żywotność silnika. Smaruje górną część cylindra. Zapobiega tworzeniu się w silniku osadu i hamuje korozję. Odpowiedni do silników z wtryskiem paliwa, ponieważ nie zawiera alkoholu. Może być również dodawany do benzyny bezołowiowej.\nCzytaj dalej wpis Dodatek do benzyny\nDodatek do benzyny szybko i skutecznie oczyszczający gaźnikowy układ paliwowy. Usuwa osady i nagar, poprawia przepływ oraz spalanie paliwa. Podnosi wydajność silnika. Minimalizuje osadzanie się nagarów w silniku, smaruje i zabezpiecza układ paliwowy przed korozją. Stabilizuje paliwo podczas przechowywania. Zastosowanie preparatu zmniejsza zużycie paliwa i zapobiega kosztownym naprawom układu wtryskowego.\nŚrodek do oleju napędowego o niskiej zawartości siarki\nCzytaj dalej wpis Środek do oleju napędowego o niskiej zawartości siarki\nBezalkoholowy smar do silników Diesla zasilanych paliwem o niskiej zawartości siarki. Zapewnia silnikom odpowiednią smarowność i ochronę przed przedwczesnym zużyciem. Obniża temperaturę płynności oleju napędowego. Czyści układ paliwowy, obniża zadymienie spalin. Podnosi moc silnika. Absorbuje wodę z paliwa zapobiegając w efekcie korozji układu paliwowego. Do stosowania przez cały rok. Środek bardzo dobrze miesza się z olejem opałowym, poprawia właściwości smarne oleju opałowego. (Olej opałowy zgodnie z przepisami nie może być używany jako paliwo do pojazdów).\nCzytaj dalej wpis Smar do silników Diesla\nCzytaj dalej wpis Płyn do czyszczenia benzynowego układu wtryskowego\nZapewnia prawidłową pracę silników benzynowych, stabilizuje paliwo, skutecznie oczyszcza układ paliwowy z nagarów i osadów. Pochłania wodę z benzyny, zabezpieczając układ przed korozją oraz tworzeniem się korków powietrznych w lecie, a w zimie przed zamarzaniem do temperatury –45°C. Regularne stosowanie preparatu gwarantuje utrzymanie układu paliwowego w czystości, co w efekcie daje całkowite spalanie benzyny, zapewniające poprawę dynamiki silnika, zmniejszenie zużycia paliwa, obniżenie emisji toksycznych związków w spalinach, przedłużenie żywotności aparatury paliwowej i silnika.\nCzytaj dalej wpis Wielofunkcyjny dodatek uszlachetniający benzynę\nPłyn do czyszczenia dieselowskiego układu wtryskowego\nDodatek do oleju napędowego, przeznaczony do szybkiego i skutecznego czyszczenia całego układu paliwowego, szczególnie wtryskiwaczy. Usuwa osady i nagary na wtryskiwaczach, poprawia przepływ paliwa, powodując lepszą i bardziej efektywną pracę silnika. Smaruje i zabezpiecza przed korozją urządzenie wtryskowe i pomp. Stabilizuje paliwo podczas przechowywania. Nie zawiera alkoholu metylowego, który mógłby niszczyć części układu wtryskowego. Zastosowanie tego produktu zdecydowanie zmniejsza zużycie paliwa (7-12%) oraz zapobiega kosztownym naprawom układu wtryskowego.\nCzytaj dalej wpis Płyn do czyszczenia dieselowskiego układu wtryskowego\nWielofunkcyjny dodatek uszlachetniający do oleju napędowego\nCzytaj dalej wpis Wielofunkcyjny dodatek uszlachetniający do oleju napędowego


Wojewódzki Konkurs Recytatorski Poezji K.K. Baczyńskiego – wspomnienie XX edycji z 2015 roku\nGłówna Jubileusz 50-Lecia Szkoły Wojewódzki Konkurs Recytatorski Poezji K.K. Baczyńskiego – wspomnienie XX edycji z 2015 roku\npiątek, 24 stycznia 2020 00:00\nWojewódzki Konkurs Recytatorski Poezji K.K. Baczyńskiego\n– wspomnienie XX edycji z 2015 roku\nXX Wojewódzki Konkurs Recytatorski Poezji Krzysztofa Kamila Baczyńskiego był organizowany w ramach obchodów Dni Patrona 20 lutego 2015. Joanna Białas z klasy III D1 LO, jedna z prowadzącychprzypomniała, że adresatami konkursu są gimnazjaliści i młodzież ze szkół ponadgimnazjalnych województwa warmińsko-mazurskiego w wieku 13-16 i 17-20 lat. Konkurs miał kilka formuł :\nkonkurs poezji śpiewanej,\nkonkurs fotograficzny - od tego roku.\nPatrycja Smaka również z klasy IIID1 LO, druga prowadząca, mówiła: Jesteśmy z kraju, który wydał na świat Kościuszkę, Miłosza, Małysza. Piórem i myślą Kopernika dał ludzkości wyobrażenie o obrotach sfer niebieskich, przed oblicze Boga wysłał na wieczny urlop błogosławionego Jana Pawła II. […]My, społeczność szkolna, czujemy się spadkobiercami Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, którego imię nasz Zespół Szkół nr 2 nosi z dumą od 1994 roku. Jakub Janiszewski z klasy IIIE LO, towarzyszący dodawał: Ten kraj, …, pamięta o wielkich czynach i szanuje codzienne bohaterstwo, jest nasz, był pokolenia – Kolumbów i jego najwybitniejszego przedstawiciela – Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.\nDyrektor szkoły, Barbarę Fiedoruk, zabierając głos, mówiła o solidarności i współpracy uczniów i nauczycieli, które przesądziły o wyborze imienia patrona tej szkoły. Zgodnie z nim oraz decyzją Kuratora Oświaty w Suwałkach 3 października 1994 roku Zespół Szkół nr 2 otrzymał sztandar oraz imię Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.Była to brzemienna w skutkach decyzja. Dwadzieścia edycji wpisanego na trwałe w kalendarz najważniejszych wydarzeń szkoły Konkursu ma swoje pozaszkolne znaczenie. To wydarzenie na skalę miasta, powiatu, regionu, województwa. Baczyński stał się marką w województwie rozpoznawaną. Marką kultury przez wielkie K, znakiem ważnego wydarzenia artystycznego. […]Pierwszy Konkurs odbył się w 1995 roku, inicjatorem i pomysłodawcą był ówczesny dyrektor szkoły, pani Teresa Wocial - podkreślała szczególnie mocno.\nNie byłoby Konkursu, gdyby nie dyrektor szkoły, pani Teresa Wocial. Mottem przewodnim stały się słowa naszego patrona Krzysztofa Kamila Baczyńskiego ( z wiersza Nie wstydź się tych przelotów…)\nNie wstydź się wiary w sobie;\nona nie snów głupotą,\nale jak we krwi złoto\ni krzew na grobie\nwzrasta na tym, co płyta,\nco gniecie — nie rozbita.


Młody kielczanin wygrał włoskie talent show. Widzowie przed telewizorami pokochali jego muzykę – FaktyKielce24.pl\nfot. facebook / PatrzalekGuitar\nMłody Kielczanin wygrał piątą edycję włoskiego talent show „Tú Sí Que Vales”. 18-letni Marcin Patrzałek najpierw zachwycił jury, a potem widzów przed telewizorami. W finale programu wykonał na gitarze akustycznej własną aranżację V symfonii Beethovena zmiksowaną z utworem w stylu metal.\nGitarzysta z Kielc pokonał 15 innych finalistów, a zajęcie pierwszego miejsca dało mu nagrodę w wysokości 100 tys. euro. Jurorzy porównali go do największych mistrzów gitary.\nGerri Scotti, znany we Włoszech gwiazdor telewizyjny, zwracając się do kielczanina wspomniał też o swej niedawnej wizycie w Polsce. – Jesteście wspaniałym narodem – mówił, dziękując jednocześnie ojcu Marcina za to, że zgłosił go do programu. Jak mówił, dzięki temu włoscy widzowie mogli poznać jego niezwykłe zdolności.\nMarcin Patrzałek po ogłoszeniu wyników powiedział, że zwycięstwo, i to w zagranicznej telewizji, jest dla niego wielkim honorem. Dodał też, że po maturze zamierza studiować w Bostonie, na jednej z najbardziej prestiżowych uczelni muzycznych na świecie.\nMłody kielczanin ma na swoim koncie też wiele sukcesów w Polsce. Wygrał m.in. dziewiątą edycję programu „Must Be The Music”.\nZobacz występ Marcina Patrzałka w programie Tú Sí Que Vales:\nZobacz moment ogłoszenia wyników w finałowym odcinku programu:\nZobacz występ Marcina Patrzałka w polskim programie „Must Be The Music”:\nTagi:Beethoven's 5th Symphony on One GuitarGerri ScottigitaraMarcin PatrzałekMust be the musicmuzykaPolecamyTu Sì Que Vales


O firmie - Centrum Zdrowia Św. Hildegardy - sklep internetowy\nCentrum Zdrowia Św. Hildegardy - dieta - kasztany jadalne - orkisz - koper włoski\nW naszym sklepie można nabyć wszystkie produkty polecane przez Św. Hildegardę m.in.: przyprawy z apteki Św. Hildegady - galgant, bertram, kmin rzymski; mąka kasztanowa; nalewki i mieszanki ziołowe przygotowane według oryginalnej receptury Św. Hildegardy, a także babka płesznik BIO - krynica błonnika, migdały, wszewłoga oraz inne naturalne źródła witamin i wiele produktów z szerokiej gamy żywności ekologicznej.\nZapewniamy, że ziarno orkiszu, mąka orkiszowa, habermus, grysik, makarony... pochodzą jedynie od sprawdzonych dostawców gwarantujących, że odmiana orkiszu jest czysta i ma właściwości lecznicze.\n"Zapraszając" Św. Hildegardę do swojej kuchni sprawisz, że Twój organizm odzyska odporność eliminując zmęczenie; a Ty sam zmniejszysz ryzyko zawału, chorób serca, chorób nowotworowych, schorzeń żołądkowo-jelitowych, alergii, a przede wszystkim zaczniesz jeść smacznie i zdrowo.\nZaufaj Świętej Doktor Kościoła - postaw na zdrowie!


Wino jest jednym z najpopularniejszych i najbardziej cenionych trunków na całym świecie.\nZnakomicie wydobywa smak posiłków, świetnie wpisuje się w atmosferę spotkań, pobudza zmysły i... fascynuje mnogością gatunków. Świat wina, jego historia, powstawanie, odmiany, a także sposoby dobierania do posiłków i okazji stanowią nie lada wyzwanie dla smakoszy. Wydaje się, że o winie napisano już wszystko... Tylko gdzie to znaleźć i jak\nz tego skorzystać?\nA może lepiej skorzystać z pomocy tych, którzy mają dużą wiedzę o winie?\nRodzinna firma Cerkom ze centralnej Polski powstała z fascynacji winem i z potrzeby dzielenia się tą pasją z innymi. Dzięki bezpośredniej współpracy z najlepszymi producentami wina takich krajów jak: Hiszpania, Niemcy, Francja, Włochy,Grecja, Cypr,Kalifornia,RPA,Mołdawia, Gruzja,Australia, Argentyna, Chile czy Nowa Zelandia oferujemy imponujący asortyment w konkurencyjnych cenach, stale wzbogacając ofertę o nowe ciekawe pozycje. Fachowość, zaangażowanie,\na przede wszystkim wieloletnie doświadczenie zaowocowały zaufaniem kilkuset odbiorców detalicznych, hurtowni i sieci handlowych na terenie całego kraju. Wdrażane przez nas procedury, od profesjonalnej porady co do wyboru najlepszego wina po indywidualne promocje konsumenckie, pozwalają zapewnić usługi na najwyższym poziomie. Dokładamy wszelkich starań, aby wychodzić naprzeciw zarówno bieżącym, jak i przyszłym potrzebom naszych Klientów.\nSkoro o przyszłości mowa... naszą ambicją jest stałe powiększanie oferty o starannie dobrane produkty i satysfakcja naszych odbiorców. Mamy nadzieję, że zaowocuje to dalszym umacnianiem naszej pozycji na rynku handlem winami.\nJeśli szukają Państwo „wytrawnego” znawcy najlepszych roczników i zaufanego partnera w dystrybucji... jesteśmy DO USŁUG.\nFIRMA HANDLOWA "CERKOM"\nUL. JAROSŁAWSKA 11 A\nTEL. 22 789-46-01\nTEL/FAX: 22 789-62-73


Fioletowe bluzki i tuniki damskie z dekoltem karo - Kolekcja wiosna 2020 - Sklep Super Express\nZakupy / Kobieta / Odzież damska / Bluzki i tuniki damskie / Fioletowe bluzki i tuniki damskie z dekoltem karo\nEleganckie bluzki i tuniki pięknie wyglądają w zestawieniu z klasycznymi spodniami lub spódnicami, dzięki czemu w takim zestawie zawsze będziesz wyglądać szykownie. Taki strój będzie idealny do pracy, na spotkania, ale także w mniej formalnych okolicznościach, szczególnie jeśli wybierzesz bluzki i koszule w nietypowych kolorach albo ciekawych wzorach. Fioletowe bluzki i tuniki damskie z dekoltem karo za 95.90 zł? U nas aż 0 w kategorii Bluzki i tuniki damskie już od 95.90 zł!\nDuża różnorodność kolekcji, bogata gama wzorów i kolorów, nadruki, naszywki i inne ozdobniki sprawiają, że oprócz klasycznych koszul i bluzek można znaleźć w tej kategorii całkiem oryginalne i nietypowe propozycje. Z ich pomocą bez trudu wyrazisz swoją osobowość i podkreślisz swoją urodę. Sprawdź jakie bluzki i tuniki damskie możesz znaleźć w aktualnej kolekcji. Zobacz Fioletowe bluzki i tuniki damskie z dekoltem karo i odkryj najlepsze Bluzki i tuniki damskie już od 95.90 zł do Twoich stylizacji!\nKolekcja wiosna 2020 to Bluzki i tuniki damskie już od 95.90 zł do 95.90 zł od tak znanych marek, jak ! Zapomnij o przeglądaniu kilku stron i niewygodnym porównywaniu cen – u nas w jednym miejscu znajdziesz 0 ofert w dobrych cenach.\nFioletowe bluzki i tuniki damskie z dekoltem karo - Kolekcja wiosna 2020


Surfinia- Petunia Crazytunia Mandeville\nKolor kwiatu: różowy. Stanowisko: słoneczne. Sadzenie: ample, donice, pojemniki. Uszczykiwanie: Tak. Kwitnienie: wczesne. Ciekawa odmiana petunii kaskadowej o atrakcyjnie wybarwionych kwiatach.


HOT WHEELS SW Statek kosmiczny Millennium - Samoloty Inne - Urwis.pl Moje konto\nHOT WHEELS SW Statek kosmiczny Millennium\nHOT WHEELS SW Statek kos micznyMillennium\nHOT WHEELS SW CKJ66 Statek kosmiczny MillenniumHOT WHEELS SW CKJ66 Statek kosmiczny Millennium to pojazd kosmiczny występujący w popularnej serii filmów science fiction „Gwiezdne wojny”. Dzieci i kolekcjonerzy zachwycą się modelem, którego wygląd inspirowany jest statkiem kosmicznym...więcej\nHOT WHEELS SW CKJ66 Statek kosmiczny MillenniumHOT WHEELS SW CKJ66 Statek kosmiczny Millennium to pojazd kosmiczny występujący w popularnej serii filmów science fiction „Gwiezdne wojny”. Dzieci i kolekcjonerzy zachwycą się modelem, którego wygląd inspirowany jest statkiem kosmicznym występującym w ich ulubionym filmie. Poczują się jak bohaterzy gwiezdnej sagi i przeżyją niebezpieczne przygody. Mając do dyspozycji modele Hot Wheels Twoje dziecko może odtwarzać fascynujące sceny bitew we wszechświecie. Pomysły może czerpać ze słynnego filmu lub wymyślać własne sceny starć w kosmosie. Do zabawki dołączono nawigator lotów, który może pełnić funkcję stojaka do eksponowania modelu dla kolekcjonerów. Fani Gwiezdnych Wojen mogą zebrać wiele modeli statków kosmicznych, które można łączyć z zestawami Hot Wheels Star Wars. Gwarantują one wciągającą zabawę i niesamowite przygody w odległej galaktyce.Zalety:Doskonała jakość renomowanej firmy Hot WheelsZabawka może pełnić funkcje modelu kolekcjonerskiegoStatki kosmiczne mogą być używane z zestawami Hot Wheels Star Wars(sprzedawanymi oddzielnie).Zabawka o tematyce związanej ze wszechświatemNowoczesne design.\nZapytaj o produkt: HOT WHEELS SW Statek kosmiczny Millennium


Ludzie, podobnie jak zwierzęta, używają feromonów alarmowych, aby przekazać informację o zagrożeniu.\n17.06.2014 ·2 min\nJak wiadomo, zwierzęta, w sytuacji zagrożenia używają feromonów alarmowych, aby komunikować zbliżające się niebezpieczeństwo. Jak się okazuje, pojawia się coraz więcej dowodów na istnienie analogicznych sygnałów “stresu” wśród ludzi.\nPoszukać ich postanowili naukowcy Anca R. Radulescu i Lilianne R. Mujica-Parodi, którzy zbadali reakcje ludzi na pot zestresowanych osób (skoczków spadochronowych) oraz pot pobrany w sytuacji niestresowej (ochotników biegających na bieżni).\nCZYTAJ WIĘCEJ: Stres można wyczuć: pot, który wydziela się pod wpływem emocji, ma inny zapach niż pot po wysiłku\nOkazało się, że osoby wdychające pot skoczków same stały się zestresowane. Nie zauważono tego z kolei u osób wdychających pot osób ćwiczących na bieżni.\nCo ciekawe, męski pot, wydzielany w sytuacjach stresujących, wywoływał stosunkowo silne reakcje u przedstawicieli obu płci, natomiast pot kobiecy, wydzielany w tych samych sytuacjach, wywoływał znacznie silniejsze pobudzenie u kobiet niż u mężczyzn.\nEksperyment amerykańskich naukowców jest kolejnym już dowodem na to, że ludzie, podobnie jak zwierzęta, używają feromonów alarmowych, aby przekazać informację o zagrożeniu. Mówiąc prosto – ludzki pot informuje innych o naszym stanie emocjonalnym.\nNaukowcy na potrzeby swoich badań zebrali próbki potu ochotników, znajdujących się w sytuacjach stresujących oraz podczas ćwiczeń fizycznych, a następnie podali je 16 niepowiązanym osobom (“detektorom”), które poddano badaniu funkcjonalnym magnetycznym rezonansem jądrowym (fMRI).\nTesty statystyczne powiązały zróżnicowanie płciowe z prawym ciałem migdałowatym. Porównując reakcje opuszki węchowej (główne miejsce przetwarzania sygnałów chemosensorycznych/feromonów u ssaków) na działanie odpowiednich bodźców, nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy męskimi i żeńskimi reakcjami na zapach.\nMożna zatem wnioskować, że zróżnicowane reagowanie na kobiecy strach prawdopodobnie wynika z przetwarzania znaczenia, a nie siły, chemosensorycznych sygnałów (feromonów) każdej z płci.


Osuszacz do obuwia UV Infactory | SOFTBUY.eu - oprogramowanie i elektronika\nOsuszacz do obuwia UV Infactory (NC8944)\nOptymalna temperatura zapewnia równomierne osuszanie obuwia oraz rękawic!\nSkuteczny sposób na przemoczone buty\nW ciągu dnia pogoda może się zmienić nawet kilka razy, szczególnie jesienią i zimą. W tych okresach bardzo często można przemoczyć sobie buty oraz rękawice. Aby mokre rzeczy mogły być użyte następnego dnia muszą być całkowicie suche. Z pomocą przychodzi ten praktyczny osuszacz elektryczny, który skutecznie i delikatnie ogrzeje wilgotne rzeczy.\nSuszarka do butów od Infactory posiada dodatkowo światło UV, które skutecznie zabija bakterie znajdujące się wewnątrz butów czy rękawiczek. Dzięki właściwościom bakteriobójczym, ultrafiolet zapobiega powstawaniu nieprzyjemnych zapachów. Już nie będziesz musiał stosować różnych odświeżaczy do butów, aby czuć się komfortowo u znajomych czy rodziny. Od teraz problem mokrego i brzydko pachnącego obuwia będzie tylko przykrym wspomnieniem.\nAby wysuszyć parę butów lub rękawic wystarczy włożyć elementy grzewcze do środka i podłączyć urządzenie do gniazdka elektrycznego. Osuszacz osiąga temperaturę aż 56 °C, dzięki czemu rzeczy zostaną wysuszone szybko i skutecznie. Małe wymiary sprawiają, że możesz spakować suszarkę do walizki i zabrać ją na każde wakacje. Doskonale sprawdzi się podczas zimowego szaleństwa na stoku, całodniowej pracy na świeżym powietrzu czy spacerze w niekorzystnych warunkach. Każdego dnia możesz cieszyć się ciepłymi, suchymi rękawicami czy butami narciarskimi i korzystać z zimowej pogody.\nilość modułów suszących 2\nodpowiedni dla każdego rodzaju butów oraz rękawic, np. narciarskich, snowboardowych\nsuszenie w temperaturze do 56 °C\nświatło UV tak\nzasilanie 230 V (wtyczka euro)\ndługość kabla (od modułu do wtyczki) ok. 135 cm\nwymiary modułu suszącego 55 x 34 x 142 mm\nzawartość zestawu osuszacz elektryczny do obuwia\n© 2021 SOFTBUY.eu - Wszelkie prawa zastrzeżone.


Dokonaj zakupów na Bitcoin Cams i otrzymuj codziennie do 200 bonusowych Tokenów!\n1. W trakcie kampanii, bitcoincams.xxx nagrodzi 5 użytkowników każdego dnia ('dzień' rozpoczyna się o godz. 00:00 GMT+2 i kończy się o godz. 23:59 GMT+2).\n2. Darmowe Tokeny trafią do użytkowników bitcoincams.xxx w ciągu kilku godzin.\n5. bitcoincams.xxx rezerwuje prawo do zmiany oficjalnych zasad i wysokości nagród zgodnie z uznaniem.\n6. bitcoincams.xxx rezerwuje prawo do anulowania kampanii zgodnie z uznaniem. Poprzez wzięcie udziału w kampanii, uczestnicy zgadzają się, że nei dostaną żadnej nagrody w przypadku anulowania.


MICHALINA UZNAŃSKA ,mam 77 lat, mieszkałam WTEDY na ulicy Kalwaryjskiej, naprzeciwko Ogrodu Matecznego, gdy wybuchła wojna miałam 7 lat.\nCO TO ZA DZIEWCZYNKI BEZ WŁOSÓW?\nMiałam wtedy po raz pierwszy iść do szkoły więc byłam wielce zmartwiona co będzie z nauką i co będzie z moimi rodzicami. Ktoś puścił ktoś taką "propagandę" że będą zabijać chłopców, a ja miałam dwóch braci starszego i młodszego. W tym samym domu mieszkało też dwóch Żydów, synów pani Bosmanowej. To moi rodzice, razem z Panią Bosmanową przebierali ich za dziewczyny. Ja się wtedy śmiałam: “Jak to dziewczyny bez włosów?! ” Zakładali im berety, sukienki, spódnice i mówili im: " Żebyście się nie ruszali i nic nie mówili". No a potem to już Niemcy z karabinami...\nOd rana były naloty, wystrzały, mówienie, że już są Niemcy, że za chwilę będą...\nWidziałam na własne oczy szpiega niemieckiego... U nas koło Matecznego był taki skład węglowy, nazywał się Rygier, tam złapali polscy chłopcy tego szpiega niemieckiego\ni tam go zatłukli. Potem rzucili do dołu z wapnem (bo był taki duży dół z wapnem obok nas). A złapali go na Krzemionkach (ja miałam niedaleko na Krzemionki, przejść tylko Czyżówkę i już), on tam dawał znaki niemieckim samolotom dymem, palił różne świece. Było to dokładnie 1 września. To wtedy wiedzieliśmy, że już się coś zaczyna. Panował wielki popłoch, bo przecież wszyscy uciekali.\nPamiętam też jak się wtedy zabiła Żydówka. Na rogu Bonarki i naszej Kalwaryjskiej była taka straszna lipa, chyba miała ze 200 metrów "objętości", tam była katastrofa, tam zabiła się ta Żydówka, uciekali od Bielska. Jedna z nich zaczęła krzyczeć: "Oj mamele, mamele", że się ta matka zabiła tym samochodem,\nuciekali przed Niemcami.... A potem zaczęło się chodzić do szkoły, ale co to była za szkoła...\nDZISIAJ ŚPIĘ SPOKOJNIE...\nMiałam 14 lat jak wojna się kończyła. Chciałam, żeby moi rodzice byli razem, żebyśmy nie stracili domu,\nbo nie wiadomo było co to będzie dalej... Ja chciałam się dalej uczyć, była nas trójka dzieci, nie było pracy. A najbardziej pragnęłam spokoju, żebym mogła się spokojnie wyspać - to było moje wielkie marzenie, żebym mogła spać spokojnie, żebym jak się obudzę, mogła zobaczyć moich rodziców i moich dwóch braci. Po wojnie udało się, udało się o tym wszystkim zapomnieć, w 1949 roku wyszłam za mąż, przyszłam mieszkać na ulicę Limanowskiego 13 i mieszkam tu do dzisiaj... Mam dwóch synów. Śpię do dziś w miarę spokojnie...


Zamówienia w USA spadły o 2,5 proc. - Puls Biznesu - pb.pl\nZamówienia na dobra trwałego użytku w USA spadły w czerwcu o 2,5 proc. Analitycy spodziewali się -0,5 proc. To skutek spadku popytu na sprzęt telekomunikacyjny oraz transportowy. Bez środków transportu zamówienia wzrosły o 1,1 proc. Prognozowano wzrost o 0,4 proc.\nArcelorMittal stracił 792 mln USD\nDobra , Transport , Sprzęt\nPuls Inwestora / Zamówienia w USA spadły o 2,5 proc.


gostynin24.pl - „Głupia” mowa, czyli orędzie Wielkanocne\nsobota, 31 marca 2018 10:19\n„Głupia” mowa, czyli orędzie Wielkanocne\nGdzie jest mędrzec?\nGdzie nauczyciel Prawa?\nGdzie badacz tego wieku?\nPowyższe pytania stawia Paweł z Tarsu w jednym z listów, a pojawiają się one przy okazji przywołania istoty apostolskiego orędzia, którym jest krzyż Chrystusa. Paweł, niegdyś fanatyczny i ogarnięty nienawiścią prześladowca Kościoła, tak określił cel swojego życia i służby: „Chrystus posłał mnie, abym głosił Ewangelię, i to nie w mądrości słowa, aby nie został pozbawiony znaczenia krzyż Chrystusa”.\nPaweł, jak mało kto, dysponował ogromną wiedzą z zakresu żydowskiego Prawa i greckiej filozofii. W swoich listach i mowach, zapisanych ręką Łukasza w Dziejach Apostolskich, cytował greckich poetów, z których dziełami był najwyraźniej dobrze obeznany. Zaliczał się do intelektualnej elity ówczesnego świata. Dziś, za sprawą swojej rozległej wiedzy, byłby witany z otwartymi ramionami jako wykładowca na najlepszych uniwersytetach. Jako błyskotliwy umysł, niebojący się podejmować dysput na gruncie filozofii, byłby zapewne częstym gościem programów telewizyjnych.\nJakże niepasującym do osoby Pawła – intelektualisty I wieku – wydaje się być takie oto stwierdzenie, będące wspomnieniem jego pobytu w Koryncie: „Przyszedłem głosić wam tajemnicę Boga nie za pomocą górnolotnych słów lub mądrości. Postanowiłem bowiem będąc pośród was, nie znać niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego. I stanąłem przed wami w słabości, i w bojaźni, i z wielkim drżeniem. A moje słowo i głoszenie nie opierały się na przekonywujących słowach mądrości…”.\nPawle, czy naprawdę nie masz nic ciekawego do powiedzenia? Nic, co poruszyłoby nasz umysł i zaspokoiło ciekawość? Żadnych cytatów z dzieł Eurypidesa, Aretusa czy Epimenidesa? A co z analizą poglądów Pyrrona czy Zenona z Kition? Może powiedziałbyś coś o epikurejskim podejściu do śmierci?\nPaweł miał jednak orędzie, które dla wielu słuchaczy pozostawało głupim gadaniem albo gorszącą mową: „My głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, głupstwem dla pogan…”. W centrum jego zwiastowania pozostawał krzyż. Chrześcijańska prawda to nie górnolotne i wysublimowane słowa, ale krwawy „spektakl” z rzymskim i brutalnym narzędziem egzekucji w roli głównej. Ukrzyżowany Zbawiciel nie jest jednak obrazem słabości i niemocy Boga wobec diabelskiej nienawiści, destrukcyjnej mocy grzechu czy ludzkiej niegodziwości. Cierpiący Syn Boży, spoglądający z drzewa kaźni na oprawców, nienawistny tłum i wszystkich tych, którzy towarzyszyli Mu w ostatnich godzinach Jego życia, wypowiedział znamienne słowa: „Wykonało się!”. Te słowa są dowodem na ostateczną rozprawę ze światem zniewolonym grzechem i pozostającym pod przekleństwem śmierci.\nKrzyż to pełne mocy wołanie o tym, że oto Bóg triumfuje! Wykonało się! Więzy grzechu zostały zerwane! To właśnie te więzy, nałożone na nas przez grzech, zostały przecięte, aby każdy człowiek mógł cieszyć się bliskością i przyjaźnią z Bogiem – Stwórcą. Aby tak jednak się stało muszę sobie dziś, żyjąc w XXI wieku, odpowiedzieć na pytania: Co umierający, krwawiący i wyszydzony żydowski Mesjasz ma ze mną wspólnego? Czy grzech i Szatan to jedynie narracja z bajek i legend rodem ze średniowiecza? Czy też raczej rzeczywistość, która odciska piętno na ludzkiej – mojej – egzystencji?\nJa dziękuję Bogu za krzyż, który rozwiązał problem grzechu, również mojego. Krzyż był (i wciąż jest) zwycięstwem przebaczenia nad potępieniem, uzdrowienia nad chorobą, błogosławieństwa nad przekleństwem i życia nad śmiercią. Takie jest właśnie orędzie świąt Wielkanocy: „Poselstwo krzyża jest bowiem głupstwem dla tych, którzy dążą ku zagładzie, natomiast dla nas, którzy dostępujemy zbawienia jest mocą Bożą”. Dla mnie to „moc Boża”, prawdziwa mądrość i źródło radości, a dla Ciebie?\nWięcej w tej kategorii: « Wiosna w ogrodzie Ikona »


Nowe cyfrowe notatniki Olympus: VN-6500, VN-6800PC oraz VN-7800PC | Tyfloświat\nWiadomość dodana przez: admin ; 28 czerwca 2009\nZostały one zaprojektowane dla aktywnych i ceniących wysokie tempo życia ludzi, którzy chcą notować swoje myśli w locie nie tracąc czasu. Eliminując potrzebę korzystania z pióra i papieru, te lekkie dyktafony bez trudu można wsunąć w każdą kieszeń. Urządzenia charakteryzują się wspaniałą jakością nagrywania i odtwarzania, z jakiej znany jest Olympus, a jednocześnie przy swojej cenie oferują wyjątkową wartość. Stylowe i zapewniające doskonałe działanie, każdy z najnowszych modeli oferuje niezrównaną wygodę użytkowania. Poruszanie po menu odbywa się w prosty sposób a rozszerzone możliwości nagrywania pozwalają zarejestrować każdą myśl ? począwszy od szybkich własnych notatek aż po wykłady czy listę spraw do załatwienia. Dodatkowo, wersje kompatybilne z komputerem osobistym - VN-6800PC oraz VN-7800PC - rejestrują nagrania w popularnym wysokiej jakości formacie WMA. Obydwa te modele dysponują także połączeniem Hi-Speed USB zapewniającym powszechną kompatybilność niezależnie od tego gdzie są podłączane. Wyróżniające się atrakcyjnym designem modele VN-6500, VN-6800PC oraz VN-7800PC trafią do sklepów w lipcu 2009.\n‹ Nowa wersja Victor Reader Stream z syntezą Acapela i obsługą Wi-Fiw góręNowe dyktafony Olympus DM-670 i DM-650 ›