blues trzydziestolatki czy depresja? - Kobieca Polonia - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nszklane_paciorki 22.11.05, 16:48\nJestem na tym forum już od dłuższego czasu i mam wrażenie jakbym znała wiele z Was osobiście. Czasem odnoszę wrażenie, że to forum pełne jest szczęśliwych, spełnionych kobiet więc wybaczcie jeśli mój wątek jakoś się nie wpasuje, ale strasznie potrzebuję się przed kimś wygadać.\nJak wspomniałam na wstępie w tym roku skończyłam trzydzieści lat. Nie mam męża, nie mam rodziny, jestem obecnie w niezbyt długim stażem związku ale nie mam poczucia, że to TEN. Nigdy nie sądziłam, że będę definiować swoje życie emocjonalne w taki sposób, ale jeśli spojrzę na to realnie to taka jest prawda. Ja nie kocham tego człowieka. Lubię go, jesteśmy sobie bliscy, jest miły, uczynny, fajnie spędzamy razem czas. Ja zaznałam już samotności na emigracji i było to coś koszmarnego. Więc wydaje mi się, że jestem w tym związku właśnie ze strachu przed tamtym.\nPoza tym od jakiegoś czasu jestem bez pracy. Powoli zaczynam wariować. Przedtem, przez długi czas byłam kobietą sukcesu, tzw busines woman, zabieganą, w eleganckich żakiecikach, twardą, pewną siebie, z dobrą pracą za dobrą kasę. Ale praca była bardzo stresująca, chciałam odejść, ale nie mogłam się zdecydować kiedy. Aż w końcu zostałam zwolniona. Był to dla mnie duży szok, bo zawsze w pracy byłam doceniana i chwalona, zarówno przez przełożonych, kolegów jak i podwładnych, byłam jedną z tych "niezastąpionych". I chociaż nie za bardzo lubiłam to co robiłam to byłam w tym dobra i to sprawiało mi satysfakcję.\nMoże dowiedzieli się, że planuję odejść, może uznali, że się wypaliłam i więcej ze mnie nie wycisną. Najbardziej bolesne było to, że ot tak po prostu, po tylu latach wezwali mnie do pokoju w piątek wieczorem i zagrozili zwolnieniem dyscyplinarnym! Za coś co zupełnie było poza moją kontrolą i dobrze o tym wiedzieli. Dali mi do wyboru: albo zwolnienie dyscyplinarne, albo sama się zwolnię. Byłam w takim szoku, że nawet nie miałam siły spierać się o zasadność ich oskarżeń. Widziałam, że ta rozmowa to tylko formalność a decyzja została już podjęta. Złożyłam więc wypowiedzenie.\nW zasadzie czułam ulgę. Miałam przeczucie, że potrzebowałam właśnie takiego kopa, żeby się stamtąd ruszyć. No bo przecież i tak chciałam odejść. Tłumaczyłam sobie, że mam świetne doświadczenie, wykształcenie, że moje cv wygląda super i nie będę miała problemu ze znalezieniem pracy. Ale z drugiej strony czułam, jak coś wewnątrz mnie się załamało, że tylko przybieram dzielną minę do faktu, że cała ta moja pewność siebie załamała się. Oczywiście tłumaczyłam sobie, że to tylko praca, że mogli mieć tysiąc powodów, żeby chcieć się mnie pozbyć. A jednak bolało, w taki niezrozumiały, niewytłumaczalny sposób. Ileż ja tej firmie poświęciłam... swojego czasu, energii, życia osobistego, zawsze tylko była praca, praca, praca.\nZaczęłam wysyłać swoje cv do agencji, na różne ogłoszenia. I nic. Czasem dostawałam odpowiedź, że nie są zainteresowani, ale najczęściej było po prostu NIC. Było to jak jakaś cholerna samospełniająca się przepowiednia. Patrzyłam na kolejne ogłoszenia o pracę i wiedziałam, że i tak nie spełniam w 100% ich wymogów, więc po co w ogóle wysyłać?\nMinęło półtora roku. Ciągle nie mam pracy. Mój partner jest dla mnie bardzo cierpliwy i wyrozumiały. Na szczęście mam oszczędności, na szczęście on mi pomaga. A ja coraz bardziej zapadam się w sobie. Śpię do południa, bo nie mam po co wstawać. Chodzę po domu w dresach, bo nie mam po co się ubierać. Nawet jeśli muszę wyjść z domu to idę ze wzrokiem wbitym w chodnik. Nawet jeśli jakaś firma zaprosiłaby mnie na rozmowę, to boję się, że na twarzy mam wypisane w jakim stanie jestem i zawaliłabym nawet najprostrzą rozmowę o pracę.\nTo trzydziesty rok mojego życia. Pamiętam doskonale, gdy miałam dwadzieścia lat i głowę pełną planów, marzeń. Wiedziałam kim chcę być, byłam pewna, że w okolicach trzydziestki będę żyła pełnią życia i pełnią szczęścia. Patrzę na koleżanki ze studiów, z liceum, wszyscy jakoś tam już się odnaleźli, zagnieździli, mają pracę, dzieci, mężów, kredyty. A ja patrzę na siebie i nie mam nic. Czuję się jak jedna wielka porażka.\nA przecież wszystko tak dobrze szło. Jeszcze dwa lata temu to oni mi zazdrościli, chociaż nie wiedzieli, że sukces w pracy to przykrywka dla wielkiej katastrofy jaką było moje życie uczuciowe.\nOstatni tydzień już nawet nie przebieram się w dresy. Siedzę przed komputerem w szlafroku. Mam napady niepohamowanego smutku i płaczu. Przed rodziną i znajomymi ciągle udaję, że wszystko jest ok. Nie chcę ich martwić, nie chcę ich litości. wstydzę się tego co się ze mną dzieje. Mój partner chyba się domyśla co się ze mną dzieje, ale nie sądzę aby miał pojęcie jak bardzo się w sobie zapadłam. A nawet jeśli ma to nic z tym nie robi albo nie wie jak mi pomóc.\nMyślę o sobie sprzed dwóch lat i nie mogę pojąć jak to możliwe, że teraz jestem w takim stanie. Zawsze uważałam się za silną osobę. Znajomi i rodzina uważają mnie za inteligentną, zdolną, zabawną osobę, której się udało.\nA mnie ogarnia strach przed wyjściem z domu i obcymi ludźmi. Czasem mam takie dni, że nie odbieram telefonu jeśli widzę, że dzwoni ktoś nieznajomy.\nNie wiem jak się z tego podnieść, jak z tym walczyć. Czy muszę sięgnąć dna, żeby się odbić? Tylko gdzie jest to dno?\nRe: blues trzydziestolatki czy depresja?\nmulinka 22.11.05, 16:54\nwitaj, wyglada to rzeczywiscie na depresje\nmarjanna1 22.11.05, 17:02\nJedyne co Ci moge w tej sytuacji poradzic to nie czekac az dojdziesz do dna. Ja\nmialam kiedys podobna sytuacje z praca. Ale jednak gdzies w penym momencie cos\nsie sie we mnie przelamalo ipowiedzialam sobie, ze nie dam sobie zycia\nzniszczyc. To, ze oni mnie nie chcieli nie zanczy, ze sie nie daje do niczego. I\nwtedy znalazlam prace. Nie byla to praca moich marezn, ale byla. Dzieki temu\nzaczelam sie otwierac na nowe. I znalazlam prace w zawodzie znowu. Gdzie mnie\ndoceniali i ktora sprawiala mi radosc.\nTobie tez sie uda. Tylko sie nie poddawaj. Zacznij sie powoli wspinac po sciance\nsamo 22.11.05, 17:02\nKazdy ma swoje dno, tak samo jak dla kazdego slowo "sukces" bedzie oznaczalo\ncos innego. Ja nie mam wrazenia,ze na KP sa tylko, jak to\npiszesz "szczesliwe,spelnione kobiety". Kazdy ma przeciez swoje dobre i zle dni\ni jesli sie wczytasz, to to zobaczysz.\nCoz ci moge napisac... Twoj dolek wynika zapewne z bezrobocia. Doskonale wiem,\njak brak zajecia moze odbic sie na psychice. Gdzie mieszkasz?Czy faktycznie\nmozna majac juz jakies doswiadczenie nie znalezc ZADNEJ pracy przez poltora\nroku???A moze przebierasz w ofertach?Im dluzej jestes poza rynkiem,tym gorzej\ndla ciebie.Za praca nalezy chodzic,a nie z domu wysylac wszedzie to\nsamo,szablonowe CV.Taka moja rada.Mozna o tym wiecej,ale pewnie nie o to chodzi.\nPowiem szczerze:nie podoba mi sie opowiadanie o swoim zwiazku i\nstwierdzanie "nie kocham tego czlowieka".To brzmi,jakby byl dla ciebie obcy.\nJestes z nim szczera w sprawie swoich uczuc?Nie wisi ci na duszy poczucie\nhipokryzji?Mnie by to dusilo.\nJak walczyc z depresja?Ubrac sie, uczesac i wyjsc na spacer. Zadzwonic do\nprzyjaciol.Pewnie na to czekaja. Przejsc sie po kilku potencjalnych miejscach\npracy, zapytac o mozliwosci zatrudnienia.Zmeczyc sie. Miec wieczorem z tego\nsatysfakcje.Nie analizowac siebie, nie patrzec wewnatrz,ale na zewnatrz. Im\nbardziej bedziesz grzebac w srodku, tym gorsze rzeczy znajdziesz.\nsylwek07 22.11.05, 17:11\nszklane_paciorki jesli moge doradzic to skontaktuj sie z psychologiem,poznalem\nkilka takich kobiet jak Ty i wyjdziesz z tego ...\nsamo 22.11.05, 17:13\nSylwek,czekam na twoja odpowiedz w innym watku...\nmulinka 22.11.05, 17:16\npytanie - gdzie mieszkasz, nie jest wbrew pozorom bezzasadne\nnie chodzi nam o adres, ale ogolnie - w Polsce? w jakiej wielkosci miescie?\na jesli poza Polska to dochodza dodatkowe problemy\nodstaw sie od kompa!\nja wlasnie probuje (jak mi idzie, widac na zalaczonym obrazku\nale robie przerwy, serio\ni mam zamiar coraz dluzsze\nsamo 22.11.05, 17:18\nYhhh, ja tez zamierzam sie amputowac od klawiatury... Chociaz nie uwazam,zeby\nto dzialalo depresjogennie. Tylko mnie glowa za czesto boli i mam balagan w\nmulinka 22.11.05, 17:23\nirytujaco i depresjogennie, zwlaszcza w ostatnich dniach\nale dzis juz umylam dwa okna\ni zaraz wybieram sie do sklepu, zeby malej kupic prezent urodzinowy\nazja1974 22.11.05, 17:25\nszklany paciorku, nie czekaj w zadnym wypadku, az spadniesz na samo dno!!!mi to\nwyglada na depresje, mozesz skontaktowac sie z psychologiem? czy tam, gdzie\nmieszkasz, nie masz jakis przyjaciol? takich, ktorzy nie zazdroszcza ci, nie\noceniaja, nie doluja? jesli masz sile, to zacznij wychodzic gdziekolwiek, do\nsklepu, kawiarni, sprobuj pogadac nawet z obcymi ludzmi, ale nie izoluj sie!\nale najlepiej skontaktuj sie z profesjonalista. trzymam kciuki i jestem z toba!\nh2so43 22.11.05, 17:47\nPopieram propozycję samo. Ja dodatkowo zalecę Ci gimnastykę - taką zwykłą,\nprzysiady, podskoki, skłony w lewo, w prawo. A najlepiej byłoby, gdybyś\npobiegała, spociła sie, potem wykąpała. Poczujesz się ja nowonarodzona.\nZapominamy często o gimnastyce, a ona jest lekarstwem na wiele dolegliwości\nduszy. Podczas wysiłku fizycznego zmienia ci się puls, oddech, rozluźniają się\nmięśnie. To wpływa na samopoczucie. A potem makijaż, uśmiech i do przodu!\nZostaw minione życie za sobą, za wszelką cenę wypatruj pozytywnej przyszłości -\nuda ci sie! Jeśli uwazasz, że nie możesz znaleźć pracy, to pomyśl, co masz do\nzaoferowania i spróbuj to zaoferować choćby w wolontariacie. znajdź\njakiekolwiek zajęcie wymagające pewnego reżimu, jak konieczność wstawania o\njakiejś porze, makijaż, wyjście, uśmiech. Pomożemy ci, damy Ci wsparcie i dobrą\nenergię. Napisz nam, czy któraś rada ci się przyda. Skoro napisałaś tak długi i\nskładny post, to nie jest z Tobą az tak źle. Trzymam za ciebie kciuki!\nsamo 22.11.05, 17:52\nWlasnie-zmeczyc sie! To naprawde jest zalecany sposob na depresje. Ja wyszlam\nze swojej doslownie-spacerami. Pozniej mialam juz sile,zeby jezdzic na rowerze.\nPotem zaczelam cwiczyc pilates z dvd.\nPodczas ruchu wydzielaja sie w naszym ciele naturalne antydepresanty-endorfiny\ni serotonina. Te same, ktorych produkcja jest sztucznie wywolywana\nnocny.lot 23.11.05, 14:41\nHmmm... Wysilek i tabletki ziolowe sa dobre na lekka depresyjke lub chandre. W ciezszych\nprzypadkach prochy to wlasciwie jedyne dobre wyjscie, a opowiesci o tym, jak bardzo\nuzalezniaja, niewiele maja wspolnego z prawda. Zreszta lepsze to niz skok z okna.\ngherarddottir 23.11.05, 14:53\nsa bardzo dobre leki trojpiersacieniowe, ktore nie uzalezniaja...\nW razie czego sluze lista\nTrzeba siać, siać, siać !!!\nmon101 23.11.05, 15:10\nMam doswiadczenie osobiste z lekami depresyjnymi, po roku stopniowo przestalam\nje brac, nie mialam problemu z odstawieniem, wiec z teoria uzaleznienia sie nie\nzgadzam. Jezeli nie udaje sie odstawic, to pewnie depresja nadal trwa, na ogol\nleki powinny miec wsparcie w psychoterapii ( a raczej odwrotnie leki moga\nwesprzec psychoterapie), bo gdzies jednak jest przyczyna, ktora nalezy leczyc.\nLeki lecza tylko symptomy, pomagaja chwilowo "zebrac sie do kupy".\nsamo 23.11.05, 15:08\nAle moze jednak niekoniecznie jest to depresja wymagajaca silnych lekow?W\nStanach ludzie biora garsciami psychotropy, nawet dzieciom "sprawiajacym\nproblemy",czyli takim,ktore nie chca siedziec calymi dniami na\nkanapie,przepisuje sie tabletki. ADHD i depresja to chyba najczesciej\ndiagnozowane choroby niesomatyczne. Moim zdaniem- i bardzo prosze, nie\nzakrzykujcie mnie,ze lekcewaze problem- warto sprobowac najpierw innych\nsposobow. Na przyklad psychoterapii. W ogole jak czytam ten watek i widze, ile\nz was przyznaje sie do przebytej depresji, to przychodzi mi do glowy pewna\nmysl. Depresja dotyka mnostwo osob na emigracji. Moim zdaniem wynika to\npierwotnie z samotnosci, odlaczenia od rodziny i przyjaciol. Ja nie poszlam w\nStanach do psychiatry, bo wydalo mi sie bez sensu branie lekow, skoro i tak nic\ninnego sie nie zmieni. Na psychoterapie nie mialam pieniedzy. Tez nic nie\nmowilam mamie ani znajomym z Polski. Tez siedzialam w szlafroku caly dzien,\nwybuchalam placzem lub krzykiem z byle powodu, albo nie chcialam wstawac z\nlozka. To sie wyda glupie, pewnie zaraz znowu nocny lot napisze,ze to dobre na\nlekka depresyjke (ja nie wiem jak mozna tak napisac-lekka depresyjka, to nie\njest cos, co mozna miec troszke, casual, raz na jakis czas), ale moim zdaniem\njedyne wyjscie to przeczekac, przede wszystkim pogodzic sie z samotnoscia i\nstarac sie znalezc w niej cisze i spokoj. I wychodzic z domu, nawet wlasnie\nwyrzucic smieci. Szklane paciorki, czy ty juz zdecydowalas sie zostac w tym\nmiejscu, w ktorym jestes,czy wciaz myslisz o Polsce?Ja cierpialam najbardziej,\ndopoki stalam rozkraczona miedzy Polska i Stanami.Boze, jak sobie przypomne te\ndylematy-wracac, nie wracac...\nTak jak napisalam-jak trzeba, to trzeba, jesli inaczej nie czujesz sie na\nsilach. Ale nie wiem,dlaczego kilka osob od razu wysyla ja do psychiatry po\ntabletki. Tego rodzaju doliny sa naprawde powszechne na obczyznie, chyba\nprzyznacie mi racje.\nmon101 23.11.05, 15:16\nSamo zgadzam sie z toba, przy stanach przygnebienia i lekkiej depresji pomoga\nci inne sposoby, ale zapewniam cie, ze nie wiesz co to jest prawdziwa depresja.\nNaturalnie leki antydepresyjne sa naduzywane i traktuje je sie jak "tabletki\nszczescia". Moga byc nawet niebezpieczne, szczegolnie dla mlodziezy. Ale\nzapewniam cie, w ciezkiej depresji nie jestes w stanie myslec logicznie, napady\npaniki sa nie do opisania, leki wyprowadzaja cie na prosta i wtedy mozesz\nrozwiazywac swoje problemy, bo wtedy dopiero je widzisz.\nsamo 23.11.05, 15:20\nNo i widzisz, jak mozemy dyskutowac?Jak mozesz mnie zapewnic,ze nie wiem,co to\njest prawdziwa depresja?Bo nie skonczylam na lekach?Przykro mi.\nWycofuje sie z tej dyskusji. Ja zachecam szklane paciorki do wizyty u\npsychologa, a nie u psychiatry.\nmon101 23.11.05, 15:26\nPrzepraszam, ze cie urazilam, nie bylo to moim\nzamiarem.Sformulownie "prawdziwa", bylo nieadekwatne do tego co mialam na\nmysli. Ale jak nocny napisal stopni depresji jest cala skala, jestesmy tez\nroznymi osobnikami i roznie sobie z nia radzimy, Jednym (zapewne silniejszym)\nwystarczy spacer i wziecie sie w garsc, a inni koncza samobojstwem. Dlatego\nsposoby leczenia sa rozne i o tym decyduje lekarz. I niektorzy musz do tego\nnocny.lot 23.11.05, 15:19\nnapisalem "lekka depresyjka" w porywie retorycznym. Co nie zmienia faktu, ze depresja moze\nmiec zmienne natezenie. Od smutku i zmeczenia az do stuporu depresyjnego. Depresja leczona\nzle lub nieleczona zazwyczaj poglebia sie. Czas sie liczy, nie ma na co czekac, ale leczyc sie. O\nsposobie leczenie powinien decydowac lekarz-psychiatra (nie ma sie co bac slowa). Domowe\nsposoby w glebszych depresjach po prostu nie sa skuteczne.\nTo, ze w Stanach przesadzaja jest faktem. Ale ten fakt nie zmienia istoty rzeczy - depresja jest\nchoroba, nie zas przejsciowym, lekkim pogorszeniem humoru.\nZgadzam sie - emigracja czesto jej sprzyja. Ale nie ma reguly. Na szczescie.\nabere8 03.12.05, 03:21\nnapisalem "lekka depresyjka" w porywie retorycznym\nNocny.lot, pozwolisz, ze zapamietam sobie to okreslenie "w porywie\nretorycznym"? Bardzo mi sie podoba!\ngherarddottir 23.11.05, 15:22\nSamo ja wysylam ja do specjalisty bo mysle sobie, ze ma po prostu\ndepresje.Stany rzeczywiscie nie sa najszczesliwszym przykladem farmakologii\nstosowanej w zaburzeniach psychicznych Tu sie zgadzam.\nNieleczeona depresja bedzie sie rozwijac - odroznijmy tu stan depresyjny (ktory\nbyc moze Ty przeszlas) od depresji. Mysle sobie jednak,ze spotkanie z\npsychiatra badz psychologiem nikomu nie szkodzi, a jesli nie szkodzi to moze\npomoc. Niechetna jestem faszerowaniem lekami, ale uwierz mi czesto jest to\npodwalina, ktora przygotowuje pacjenta, wycisza go - do psychoterapii. Czesto\nnie da rady obejsc lekow, zreszta po co? Dla zasady? udowadnianie samemu\nsobie "ze sama wylecze sie z depresji" niekoniecznie jest dobrym rozwiazaniem\ndla wszystkich. Depresja nie jest stanem przygnebienia,apatia tylko. Depresja\njest choroba, ktora moze doprowadzic do krawedzi..Uwazam, ze lepiej miec\nproteze w postaci leku - nawet gdy bedzie sie go trzymac w kieszeni. Masa\npacjentow tak robi - po prostu chca miec swiadomosc, ze jak walka ich zmeczy to\nzawsze moga sie na czyms podeprzec. To nie jest nic zlego...\nPrzyznaje racje, ze doliny psychiczne sa typowe szczegolnie dla mlodych\nemigrantow lub emigrantek - zmiana kraju, miejsca to jednoz najbardzije\nstresujacych sytuacji w zyciu.\nFizyczna aktywnosc,czy "branie sie w garsc" jest swietna metoda przy stanach\nprzygnebienia i apatii, ale nie odnosi zadnych skutkow przy depresji klinicznej.\nsamo 23.11.05, 15:31\nDziewczyny prosze Was!!! Depresja kliniczna?Gherarddottir, wnioskuje,ze jestes\npsychologiem. Zadziwiasz mnie. Jeszcze kilka miesiecy temu,gdybym miala odwage,\nnapisalabym posta, przy ktorym post szklanych paciorkow bylby relacja z\nwakacji! Nie ma pracy od poltora roku, nie ma przyjaciol bo jest za\ngranic,siedzi w domu.W takim razie moja depresja tez byla kliniczna.Ja\ndodatkowo jadac samochodem wyobrazalam sobie wypadek w ktorym gine, schudlam\nkilka kilo i rano dusilo mnie w klatce piersiowej. Tez nie szukalam inaczej\npracy. Nie wiem dlaczego diagnozujecie u niej depresje podchodzaca juz pod\nfarmakologiczne leczenie. Zadna z was z nia nie rozmawiala.\nJa nie mam w sobie zadnego nastawienia typu "trzeba sobie radzic za wszelka\ngherarddottir 23.11.05, 15:40\nSamo nie oceniaj innych przez pryzmat siebie ze tak powiem duszenie duszeniu\nnie rowne chdniecie chudnieciu nierowne. To co napisala wystarczy, aby\nnamawiac ja w moim odczuciu na wizyte u psychologa lub psychiatry. To, ze Tobie\nprzeszlo - swiadczy o tym, ze znalazlas przyczyne i ja zneutralizowalas -\ncokolwiek by to bylo - koniecznosc, chec czy cos innego. Z powodzeniem pracuja\nw swoim zawodzie, takze tutaj na emigracji. Wiem co mowie - tyle osob nie moze\nsie mylic ))PPP Pozdrawiam\nsamo 23.11.05, 15:44\nNie oceniam jej przez pryzmat siebie. W ogole jej nie oceniam. "Tyle osob nie\nmoze sie mylic"- ten argument jest faktycznie swietny, szczegolnie w swietle\ninnych wiekszosciowych decyzji.\nJa pozostaje przy swojej opinii, jakkolwiek bezduszna ona bedzie sie wam\nwydawala. Nic jej nie pomoze, dopoki nie ruszy sie z domu i nie znajdzie\npracy.Nie ma sensu faszerowac sie lekami, skoro przyczyne widac jak na dloni.\nZamiast psychoterapii tak naprawde przydalby sie kurs skutecznego szukania\npracy.Jej doly sa typowymi dolami osoby bezrobotnej i samotnej- czy ja naprawde\njestem jedyna osoba, ktora to widzi?\ngherarddottir 23.11.05, 15:46\nto jest cytat chyba z Seksmisji ))))\ngherarddottir 23.11.05, 15:48\nzapomnialam dac tych lapek " " ale myslalam, ze to widac, pozdrawiam\na propos jak w Stanach wyglada opieka panstwa nad bezrobotnymi? Jakies zasilki?\nKursy dokszlajace? itd?\nsamo 23.11.05, 15:58\nZasilek mozesz otrzymywac do 26 tygodni. Nie staralam sie nigdy o niego, ale\nwiem,ze troche ludzi go bierze,jak traci prace.Jesli cie to interesuje, mozesz\nJest mnostwo organizacji z programami aktywizujacymi bezrobotnych. Bez problemu\nmozna znalezc darmowe kursy lub otrzymac dofinansowanie na jakies szkolenia czy\nstudia. Moja kolezanka na przyklad z racji niskiego dochodu studiuje za darmo.\nSamotna matka, ktora chce studiowac, dostanie jeszcze za darmo przedszkole dla\ndziecka. Ludzie o niskich dochodach dostaja ubezpieczenie medyczne i bony na\nzywnosc. Wbrew pozorom nie panuje tu krwiozerczy kapitalizm,chociaz to\nprawda,ze nie oplaca sie chorowac. I jeszcze cos- moim zdaniem w Stanach nie\npracuje tylko ten,ktory nie chce pracowac. Praca jest. Inna sprawa jest rasism\n(bezrobocie wsrod bialych wynosi jakies 5%- wiec jest to bezrobocie\nsktrukturalne, a wsrod czarnych juz 11%, najgorsza sytuacja jest wsrod czarnych\nmezczyzn), ale to chyba tez jest do pokonania.\nazja1974 23.11.05, 16:11\noj, samo, widze, ze jednak do ostatniej kropli krwi... nie ma o co sie klocic,\nco ci to przeszkadza, ze wiekszosc osob na forum uwaza, ze najlepiej po pomoc\nudac sie do specjalisty?\ndlaczego piszesz, ze nie oceniasz przez pryzmat swojej osoby, jesli w co drugim\nposcie opisujesz swoja depresje?\nwydaje mi sie, ze juz wszystko zostalo powiedziane, ale ty w braku argumentow\nczepiasz sie slowek (lekka depresyjka itp - nikt twojej depresji nie ujmuje\nciezaru, jesli cie to obraza, ale to, ze zyjesz jest dowodem na to, ze jednak\nnie byla najciezszego kalibru. nie kazdy jest taki mocny jak ty, niektorzy mimo\nlekow i terapi popelaniaja samobojstwo...)\npzodrowienia i trzymam kciuki za szklane paciorki\nsamo 23.11.05, 16:25\nAzja, uwazam,ze skoro kazdy moze napisac o swoich dolach, to ja rowniez. Nie\nrozumiem,dlaczego nie zarzucilas tego nikomu innemu.I nie rozumiem,dlaczego\nwszystkie ostrzejsze wypowiedzi na tym forum sa od razu zbijane.Tak, jestem\nzimna i nieczula, kaze jej chodzic na spacery, kiedy wy swoja troske okazujecie\nkazac jej isc do specjalisty. Jakbys czytala uwaznie moje posty, ktore\nzacytowalam ci rowniez w mojej odpowiedzi na twoj mejlowy atak, to\nzauwazylabys, ze juz wczoraj pisalam,ze jesli okaze sie,ze nic innego nie\npomoze, to nalezy siegnac po leki, traktujac je jako "jump-start".Zauwazylas to?\nA ze pisze, ze zamiast od razu isc do psychiatry warto sprobowac czegos innego?\nBo kazdy lek ma swoje skutki uboczne. Bo najlatwiej jest kogos wyslac do\nlekarza.Bo niestety 90% z nich od razu wypisuje recepte. Bo ktos z mojej\nrodziny byl uzalezniony od lekow.Latwo jest ci mnie oceniac, latwo jest\nnapisac,ze nie wiem, co to znaczy. I nie pisz,ze to,ze zyje, jest dowodem na\ncokolwiek. Pisze o sobie, bo w wypowiedzi szklanych paciorkow widze siebie.\nBezrobocie degeneruje psychike, jesli tego nie doswiadczylas, nie wiesz, o czym\nmon101 23.11.05, 16:33\nSamo, nikt cie nie atakuje i nie ocenia. Kazda z nas po prostu wyrazila swoje\nzdanie, naturalnie subiektywnie, z wlasnego i swoich doswiadczen punktu\nwidzenia. Mysle ze kazda z nas na tym forum (mysle, ze spokojnie moge\nnapisac, "kazda", choc moze jest jakis wyjatek) doswiadczyla bezrobocia i wiemy\njak deprymujace jest to uczucie.\nnocny.lot 23.11.05, 16:52\n> Ja pozostaje przy swojej opinii, jakkolwiek bezduszna ona bedzie sie wam\n> wydawala. Nic jej nie pomoze, dopoki nie ruszy sie z domu i nie znajdzie\nCzyli slynne "wez sie w garsc". Uwielbiam te recepte, bardzo popularna, kazdemu rozsadnemu\npsychiatrze lub psychologowi stawia wlosy na bacznosc.\n>Nie ma sensu faszerowac sie lekami, skoro przyczyne widac jak na dloni.\nLepiej, jesli ocenia to lekarz lub terapeuta.\n> Zamiast psychoterapii tak naprawde przydalby sie kurs skutecznego szukania\n> pracy.Jej doly sa typowymi dolami osoby bezrobotnej i samotnej- czy ja naprawde\n> jestem jedyna osoba, ktora to widzi?\nDepresja psychogenna spowodowana dlugotrwalym bezrobociem ma nie tylko wymiar\npsychiczny, ale i somatyczny. Zanim zabierzesz sie do pomocy psychologicznej, najpierw\nwyrownujesz rozne tam neoadrenaliny i serotoniny. Specjalista powinien zdecydowac, w jaki\nsposob do tego doprowadzic.\nPrzepraszam, ze odpowiadam, bo to do dziewczyn bylo. Ale jakos nie moglem sie powstrzymac.\nPoranne duszenie i palpitacje to raczej objawy nerwicy lekowej, czesto bedacej podlozem\nsamo 23.11.05, 16:58\n> Poranne duszenie i palpitacje to raczej objawy nerwicy lekowej, czesto\nWiem.A propos "wyrownywania poziomow", to moim zdaniem jednak warto zaczac\nterapie od psychologa,ktory oceni,czy niezbedna jest pomoc farmakologiczna.\nnocny.lot 23.11.05, 17:05\nAlbo od psychiatry, ktory oceni, czy potrzebna jest pomoc farmakologiczna. Jest do tego lepiej\nprzygotowany. Ale moze ta opinia to wynik moich spotkan z niektorymi terapeutami w Polsce.\nTrzymiesieczne warsztaty i - dawaaaaj!!! -biora sie za psychoterapie.\nsamo 23.11.05, 17:09\nA moja opinia to zapewne wynik doswiadczen z polskimi psychiatrami oraz tym,co\ndzieje sie w Stanach. Oby tam, gdzie mieszka Paciorek bylo inaczej.\nnocny.lot 23.11.05, 17:13\nmon101 23.11.05, 17:15\nI tu sie , samo, z toba zgadzam. Niestety wielu psychiatrow slenteriansko (jest\ntakie slowo w polsku???) przepisuje leki. Jet to miedzy innymi powod , dla\nktorego moja mama, przechrzcila sie a psychiatrii na ginekologie (sic!)\naczkolwiek bylo to w latach piecdziesiatych w Polsce. Pracowalam w Szwecji w\nobozie dla uchodzcow jako kurator i mialam stycznosc z psychiatrami. Zgadza\nsie, zatruwali pacjentow lekami nie wnikajac w przyczyny depresji. Dlatego\ndobrze jest pojsc do kogos z rekomendacji.\nnocny.lot 23.11.05, 17:21\nIstotnie, potrafia zatruc. Najczesciej to wynik zlego wywiadu i diagnozy. Na usprawiedliwienie\npozostaje to, ze nie zawsze udaje sie trafic z lekami.\nRekomendacja nie zawadzi.\nsamo 23.11.05, 17:31\nCo za ulga.Powaznie. Bardzo sie zaangazowalam w te dyskusje. Obawiam sie\njednak, ze nielatwo bedzie Paciorkowi prosic kogos o rekomendacje psychiatry.\nChyba juz latwiej bedzie znalezc psychologa.\nO co chodzi- o to,zeby komus pomoc,prawda? Ja podawalam swoje sposoby. Gdybym\nmogla, chodzilabym do psychologa, ale nie bylo mnie na to stac. Do psychiatrow\njestem uprzedzona, nie boje sie ich wbrew temu,co napisala Dorinka, ale sami\nwiecie...Poza tym tutaj, tak samo jak w moim przypadku, pojawia sie kwestia\nubezpieczenia- czy Paciorka bedzie stac na lekarstwa za granica.\nJest jeszcze cos. Mam taka nature,ze jak juz jest naprawde tragicznie, to\nogarnia mnie zlosc i wtedy mowie sobie "jak to, nie masz kontroli nad tym,co\nsie dzieje?". Niestety, jest to typowe dla pewnego typu psychologicznego DDA-\ndoroslego dziecka alkoholika. I wciaz nieswiadomie wymagam tego troche od\ninnych, bo nie chce, zeby ludzie sie poddawali,zeby im bylo zle.Z drugiej\nstrony rozumiem, jak ciezko jest sie ruszyc, jak ciezko jest w ogole ubierac\nsie i "stroic", nie mowiac o podjeciu wysilku wedrowki po miescie w\nposzukiwaniu pracy.Przykro mi,ze to dotyka tylu osob w dzisiejszych czasach.\nDepresja jest choroba cywilizacyjna.Czytalam ostatnio,ze jedna z przyczyn\ntakiego stanu rzeczy jest rozluznienie wiezow rodzinnych spowodowane\nindustralizacja i koniecznoscia wiekszej mobilnosci oraz ogromny nacisk na\nindywidualizm- wszelkie sukcesy,ale takze porazki, zrzucane sa na karb\njednostki, odpowiedzialnosc jest coraz bardziej indywidualna.Jednoczesnie nie\nma juz grup i wartosci, w ktorych do tej pory mozna bylo znalezc oparcie.\nnocny.lot 23.11.05, 17:43\nWiesz, wydaje mi sie, ze pochodna zmian cywilizacyjnych jest raczej przyrost zachorowalnosci\nna depresje. Bo - z jednej strony - tak, jak piszesz rozluznienie relacji miedzyludzkich\n(bezrobocie, rywalizacja na rynku pracy, rozluznienie wiezi rodzinnych) , a z drugiej - lepsza\ndiagnostyka. Z zaburzeniami odzywiania tak samo (nomen omen .\nsamo 23.11.05, 17:50\nO tym wlasnie pisalam- jak mnie zrozumiales? Jesli chodzi o diagnostyke, to\nkrecac sie wciaz dookola mojego psychiatrycznego uprzedzenia i powaznej\nsytuacji w USA, twierdze,ze diagnozy sa czesto na wyrost.Tu wkraczamy na\ngrzaski grunt lobbingu firm farmaceutycznych i np. opinii,ze ADHD jest niestety\npotwierdzeniem teorii,ze jednak wynalazek jest ojcem potrzeby, a nie\nodwrotnie.Oficjalne statystyki na temat kondycji psychicznej Amerykanow sa\nzatrwazajace.Jednoczesnie koncerny farmakologiczne nigdy nie mialy sie tak\nnocny.lot 23.11.05, 17:57\nW Stanach, o ile wiem, jadrem problemu jest raczej wyobrazenie, ze czlowiek ma byc od\nurodzenia do smierci piekny, bogaty i szczesliwy. Na tym zarabiaja koncerny i dlatego na lekkie\nzaburzenia nastroju lub osobowosci psychorzy wyciagaja najciezsze armaty. Co nie znaczy, ze\nwszystkie choroby wymyslono po to, by sprzedawac leki.\nA zrozumialem Cie dobrze.\nsamo 23.11.05, 18:07\nTakie uogolnienie mozna przypisac calej zachodniej kulturze,nie tylko USA.Nie\ntwierdze,ze depresja zostala wymyslona.Poddaje jedynie w watpliwosc zasadnosc\ndiagnostyki.O tym sie duzo pisze, o medical i psychological model, podejsciu do\npacjenta, o kruchosci calego systemu badajacego,diagnozujacego i leczacego\npsychike. O bezwzglednym zaufaniu do modelu medycznego...\nNie chcialabym wyjsc na paranoiczke, ktora uwaza,ze to lekarz jest chory, a nie\npacjent. Nie mam teorii spisku. Tak jak napisalam- to jest grzaski grunt.\nBardzo ciekawy temat do dyskusji zreszta.\nnocny.lot 23.11.05, 18:20\nZgadzam sie bezwzglednie. Bez ironii\ngherarddottir 23.11.05, 18:30\nKochani, psychiatrzy to tez ludzie, nie robcie z nich robotow, ktore powinny\nbyc zaprogramowane. Ja ze swojej strony przestrzegam przed ludzmi po 4\nmiesiecznych kursach, ktorzy biora sie za terapie. Do psychologa lub psychiatry\nnajlepiej trafic z polecenie - czasami nie ma takiej mozliwosci czy czasu na to\npo prostu. Nie bede tu pisala o somatycznosci depresji, nerwicy lekowej czy\nzaburzeniach krzyzowych (w ktorych sie specjalizuje)i zwiazanych z nimi\nobjawach - bo to ten watek ma sluzyc pomocy osobie, ktora tego potrzebuje, a\nnie ma byc prelekcja naukowa. Tym niemniej cieszy, ze tyle osob zdaje sobie\nsprawe z tego, ze depresja jest zagrazajaca i wybieraja droge leczenia ( w taki\na nie inny sposob).\nO lobbingu firm farmaceutycznych moglabym tez lekka reka esej napisac, ale to\ntemat rzeka i odstaje od postu perwszego w tym watku.\nMowienie osobie w depresji "wez sie stary-stara w garsc" jest bez sensu! jedyne\nco mozna zrobic to namawiac na wizyte u lekarza specjalisty. Mam nadzieje, ze\nPaciorek sie na taka wizyte zdecyduje. Pozdrawiam\nnocny.lot 23.11.05, 18:41\nWiemy, wiemy, psychiatrzy tez ludzie Wyslij mi na priva cos o zaburzeniach krzyzowych.\nCiekaw jestem bardzo. Ot, taka dociekliwosc Plissss\nfrankie36 23.11.05, 18:25\nW Stanach temat na pierwszych stronach gazet(chodzi o depresje poporodowa)za\nsprawa T.Cruisa i B.Shields.Moim zdaniem,kazdy przechodzi depresja inaczej,nie\nmozna twierdzic :rob tak i tak ,mnie to pomoglo.Jeden jest w stanie poradzic\nsobie sam,inny nie.Trzeba bardzo osobiscie podejsc w tym przypadku,nie\nwystarcza przeorganizowanie zycia,psychoterapeuta moze pomoc,leki moga pomoc.\nWalk on a rainbow trail;walk on a trail of song,\nazja1974 23.11.05, 18:41\ntez sie zgadzam i tez bez ironii, heheh\nco ciekawe, to jesli chodzi o innych, "normalnych" (bez obrazy) lekarzy, to mam\ndo nich coraz mniejsze zaufanie... no ale moze to dlatego, ze we wloszech\nczesto diagnozuja przez telefon, mi lekarka przepisala antybiotyk przez\ntelefon, po ktorym (antybiotyku, nie telefonie) tylko zoladek mi sie\nrozregulowal i perystaltyka, a zapalenie zatok nie przeszlo ani troche...\nchociaz w polsce lekarze przepisuja jeszcze wiecej lekow, takie jest moje\nzdanie, wynikajace z doswiadczenia z dziecmi i wlasnego tez.\njesli juz mi wywlekasz tutaj tego priva, to powiem, ze napisalam tam tylko to,\nco potem duzo osob powtorzylo - ze nie radzi sie osobom w depresji, zeby sie\nwziely w garsc. o lekach NIC nie pisalam, tez uwazam, ze lepiej ich nie brac,\nale to juz decyzja lekarza. jak czlowiek jest chory, to idzie do lekarza,\nprawda? (oczywiscie, jesli go na to stac. jesli nie, to leczy sie na wlasna\nreke i modli sie, zeby mu przeszlo. czasami dziala)\nta dyskusja, wedlug mnie, polega na powtarzaniu tych samych argumentow i ew.\nczepianiu sie o slowka a nawet cudzyslowy\natakowanie wszystkich i czepianie sie wszystkiego nie wyniesie dyskusji z\nsalonow ambasady na aule uniwersytecka. tu po prostu nie ma, o czym dyskutowac.\npowiedziec komus w depresji, ze zyje w hipokryzji i zeby lepiej na spacer\nposzedl, jest wedlug mnie grubym nietaktem - a ze nie lubie publicznego\nwytykania komus bledow, bo w koncu kazdy je popelnia, dlatego pisalam na priva.\njesli dla ciebie jest to zaczatek do dyskuzji na wysokim poziomie - prosze\nsamo 23.11.05, 18:49\n> jesli juz mi wywlekasz tutaj tego priva\nNie wywlekam.Nie doczekalam sie odpowiedzi na privie.Przepraszam,jesli chcialas\n> powiedziec komus w depresji, ze zyje w hipokryzji i zeby lepiej na spacer\nSplycasz moje wypowiedzi i jesli poswiecisz choc chwile na ich przeczytanie, to\nmoze uda ci sie to zrozumiec. Napisalam o hipokryzji, bo ja mecze sie klamiac o\nswoich uczuciach i doluje mnie brak komunikacji. Dlatego zapytalam Paciorka,czy\njest szczera.A ze mi sie to nie podoba?A czy tobie podoba sie\nsformulowanie 'nie kocham tego czlowieka'?Czy jesli ktos ma depresje, to nie\nmozna powiedziec,ze cos ci sie nie podoba?Czy myslisz,ze ona napisala tutaj\nzeby dostawac laurki?\nO pojsciu na spacer chyba nie zrozumialas.Nie wiem,czy czytalas watek o\nsamotnosci i zagladaniu ludziom w okna. Naprawde nie rozumiem,dlaczego uwzielas\nsie na te spacery.Co cie tak dziwi w tym,ze radze komus wyjsc z czterech scian?\nazja1974 23.11.05, 17:54\nsamo, nie atakowalam cie mejlowo, specjalnie napisalam na priva, zeby uniknac\ntej dyskusji tutaj, bo jakos tak czulam, ze tak sie skonczy...\na z drugiej strony... a zreszta...\nkoniec i bomba, kto nie pisal ten traba\nsamo 23.11.05, 18:00\nMysle, ze nie ma sensu przenosic sie na priva jesli dyskusja zaczela sie na\nforum. Nie widze powodu.Nigdy do nikogo nie pisze na priv zeby rozmawiac o\nczyms, co moge powiedziec tutaj. Od tego wlasnie jest forum-od dyskusji.\nNaprawde coraz czesciej mam wrazenie, ze na KP bywa zbyt slodkopierdzaca\natmosfera. Juz o tym pisalam w watku "Porazka za porazka". KP to kobiety silne,\nz charakterami, o dojrzalych juz swiatopogladach. Wiec po co pilowac dyskusje\ndo poziomu rodem z przyjecia w ambasadzie? Nie bylo w moich postach nic, co\nmialoby na celu urazenie kogokolwiek. Mysle zreszta,ze juz ci to\nwyjasnilam.Wciaz nie wiem,czy mnie zrozumialas.\nmon101 23.11.05, 17:08\n> > Poranne duszenie i palpitacje to raczej objawy nerwicy lekowej, czesto\n> > podlozem\n> > depresji.\n> Wiem.A propos "wyrownywania poziomow", to moim zdaniem jednak warto zaczac\n> terapie od psychologa,ktory oceni,czy niezbedna jest pomoc farmakologiczna.\nSAMO, CZY NIE O TYM PISALYSMY????????\nmon101 23.11.05, 17:07\nNocny, nic dodac nic ujac... )\nszklane_paciorki 23.11.05, 19:22\nchwilę mnie nie było a tu taka dyskusja się rozpętała...\njeszcze nie przeczytałam wszystkich wypowiedzi ale do tej akurat chcę się ustosunkować.\nSamo, czytam Cię od dawna na tym forum i lubię Twoje wypowiedzi, ale w tym wypadku nieco upraszczasz. Może z mojego postu rzeczywiście wynika, że moim jedynym problemem jest brak pracy i moje doły to typowe objawy osoby bezrobotnej i samotnej. Ale to nie jest takie proste i oczywiste. Kurs szukania pracy naprawdę nie rozwiąże moich problemów. Jak już wspomniałam mam świetnie przygotowany życiorys, byłam na konsultacjach ze specjalistą zatrudnienia, który nic nowego mi nie powiedział, mam doświadczenie w rekrutowaniu ludzi do dużego działu, którym zarządzałam, wiem dokładnie co robić a czego nie robić na rozmowach kwalifikacyjnych. To naprawdę nie o to chodzi.\nMoje problemy to relacje z matką, brak relacji z ojcem, a przede wszystkim koszmarnie niska samoocena i kompleksy. Im usilniej skrywane tym bardziej wyżerające od środka. Sukcesy w pracy doskonale działały na to, że czułam kimś lepszym, że czułam się coś warta, wierzyłam, że potrafię, wierzyłam w siebie. To, że mnie wyrzucono ubodło właśnie tam najbardziej. Moja pewność siebie i samoocena budowana na podstawie pracy zawodowej miała jak widać krótkie nogi.\nZnalezienie nowej pracy owszem, sprawiłoby pewnie, że wyszłabym z domu i być może poczuła się lepiej. I póki wszystko szłoby dobrze to pewnie byłabym w miarę zadowolona. Ale najmniejsze potknięcie, najmniejsze niepowodzenie powodowałoby, że wątpiłabym w siebie kompletnie. Bo tak właśnie było poprzednio. Mimo tego jak mnie postrzegano w mojej byłej pracy ja każdą krytyczną uwagę długo rozpamiętywałam i zadręczałam się co i dlaczego zrobiłam źle. W miejscu pracy niesamowicie istotne było aby ludzie mnie lubili i akceptowali. Oczywiście przez lata praktyki nauczyłam się ukrywać takie neurotyczne zachowania, ale nie zmienia to faktu, że one były.\nZaczęłam to od bluesa trzydziestolatki ponieważ uważam, że mój stan to nie tyle wynik aktualnego bezrobocia ale brutalnego zderzenia moich marzeń i planów z rzeczywistością. Zawsze chciałam wierzyć, że będę robić coś do czego mam powołanie i pasję. Problem w tym, że nie mam wiary iż mogłabym być w tym na tyle dobra aby z tego zyć. Inny problem to to, że nie jestem pewna tak do końca co jest tym moim powołaniem. Owszem, mam pasje, zainteresowania, ale kilka z nich bezpowrotnie przeminęło z upływem czasu i dziękuję opatrzności, że nie poszłam za tamtym głosem. Przez ostatnie lata robiłam coś co nijak miało się do moich pasji, robiłam to bo musiałam zarobić na siebie i musiałam pracować, żeby dostać wizę. Chciałam zmian, ale okazało się, że na te zmiany nie miałam siły. I boję się, że jeśli pójdę do jakiejkolwiek pracy to znów wsiąknę tam na kilka lat zanim będę miała odwagę coś zrobić.\nNie wiem czy to ma dla Was jakiś sens, bo trochę chaotycznie napisałam. Ale dla mnie nie jest problemem, że akurat teraz nie mam pracy. Dla mnie problemem jest, że nie mam pomysłu na swoje życie. Że zawsze chciałam, byłam pewna, że będzie niezwykłe i wyjątkowe, a tymczasem okazało się zupełnie przeciętne i nie dające mi szczęścia. Ciągle patrzę albo w przyszłość albo w przeszłość. W przeszłość z sentymentem, jak to było wspaniale, w przyszłość z nadzieją, że jeszcze wspaniale będzie. A tymczasem teraźniejszość przecieka mi przez palce.\nCzasem mam poczucie, że coś się wewnątrz mnie zacięło, zablokowało. Że to nie jest tak, że nie ma we mnie nic, żadnej siły, energii. Wiem, że to jest, tylko coś to blokuje. Wiem, że czasem potrafię, pod wpływem niewielkiego sukcesu nagle znaleźć się na fali i dokonywać rzeczy, o które nigdy bym siebie nie podejrzewała. Ale tak samo pod wpływem niedużej porażki zapadam się i kompletnie wątpię w siebie. Taka ciągła sinusoida, a stany pośredniej normalności trwają niezwykle krótko.\nNie boję się słowa psychiatra, nie mam jakiś uprzedzeń odnośnie psychologów. Kilka lat temu krótko chodziłam na terapię i bardzo mi to pomogło uświadomić sobie pewne rzeczy, które gryzły mnie w mojej relacji z matką. Tamta pani terapeutka nawet nie musiała robić zbyt wiele po prostu siedziała i słuchała a ze mnie wylewał się potok myśli i uczuć, od lat tłumiony.\nWięc znalazłam już kilka telefonów w moim mieście. Postaram się zmobilizować i zadzwonić.\nCo do dyskusji o lekach to nie wiem do końca, po której stronie się opowiedzieć. Nie lubię świadomości, że coś mogłoby wpływać na to jak się czuję czy jak myślę. Z tego powodu też długo opierałam się przed alkoholem czy narkotykami (przed tym dalej się opieram\nAle jeśli miałoby to być jakimś kopniakiem w tyłek, przerwaniem tego marazmu to kto wie, czemu nie?\nEch, znów się rozpisałam, a miałam tylko odpowiedzieć na post samo.\nA jeszcze co do emigracyjnego "okraka" to jestem poza Polską już dziesięć lat i słyszałam teorie, że emigrant na zawsze zostaje rozdarty pomiędzy dwoma krajami. Może coś w tym jest. Ja wiem, że do Polski nie wrócę, kraj w którym mieszkam oswoiłam na tyle, że czuję się tu zadomowiona, ale to nie znaczy, że go lubię. Czasem jednak mam takie poczucie, jakbym była odcięta od korzeni (brzmi strasznie dosłownie, ale coś w tym jest), jak taki statek dryfujący bez portu.\nNo dobrze, tyle wystarczy na razie, idę czytać resztę dyskusji!\nsamo 23.11.05, 19:36\nWidzisz, tyle ze ja ci nie doradzilam pojscia na kurs szukania pracy... Sama w\npierwszym poscie duzo miejsca poswiecilas braku zajecia.Ja moge ustosunkowywac\nsie jedynie do tego, co czytam.\nTak wiec problemem nie jest brak pracy,ale jak piszesz,brak pomyslu na swoje\nzycie. Moj ulubiony temat wielogodzinnych rozmow przez telefon z przyjaciolka z\nSeattle. Brutalna konfrontacja mlodzienczego idealizmu z\nrzeczywistoscia.Myslalam,ze takie rzeczy wlasnie mina mi do 30-stki :o)\nfrankie36 23.11.05, 19:40\nSamo , lubisz zadawac pytania,jestes dociekliwa ,myslaca i b.inteligentna\ndziewczyna,i wlasnie dlatego bedziesz czesto zadawac sobie pytanie,czy tak chce\nzyc?Stuka mi prawie 40,mozna powiedziec ze jestem ustabilizowana,zona i\nmatka,jakis pomysl na zycie mam,ale i tak codziennosc weryfikuje i zmusza do\nzmian.Wrazliwe osoby beda sobie pewnie takie pytania zadawac dlugo,dlugo.\nmon101 23.11.05, 15:40\nSamo, my jej nie wysylamy recept na Cipralex tylko, radzimy jej isc do lekarza.\nTo on postawi diagnoze i zadecyduje o rodzaju leczenia. Wcale nie musi byc\nPewnie, ze najprosciej byloby po prostu znalezc prace, wskoczyc w szpilki i\nzrobic trwala, ale do tego tez trzeba miec troche sily. Trudno jest znalezc\nprace jezeli poczucie wlasnej wartosci jest ponizej zera. Trzeba jakosc\nodnalezc droge,zeby poszlo do gory, nikt nie twierdzi, ze jest to latwe i nie\nma zdnego na to panaceum.\nszklane_paciorki 22.11.05, 17:55\nWiem i macie racje z większością o czym mówicie. Czytam sporo na ten temat i oczywiście logiczne jest, że trzeba wyjść na spacer, zająć się czymś, spotkać się ze znajomymi, bardziej aktywnie szukać pracy...\nTylko chyba w tym jest cały problem. Skąd wziąść na to energię i siłę. Jak zmusić się do tego, żeby wyjść z domu, żeby podnieść słuchawkę i zadzwonić do agencji rekrutacyjnej.\nNie mieszkam w Polsce, mieszkam w wielomilionowym mieście w zachodniej Europie. Wiem, że jest w tym mieście kilka dziewczyn z tego forum, ale ciągle wolałabym się nie ujawniać.\nNie lubię tego miejsca, ale też do Polski nie mam po do wracać, więzi dawno się pourywały.\nWiem, że powinnam znaleźć pracę, jakąkolwiek. Byle tylko wyjść z domu. Ale z jednej strony boję się, że to jakoś przekreśli to, do czego już doszłam w swojej karierze, a z drugiej strony jestem przekonana, że i tak nikt mnie nie zatrudni, bo jak zobaczy gdzie poprzednio pracowałam to jak wytłumaczę, że nagle zapragnęłam zostać kelnerką na przykład?\nWiem jak beznadziejne jest wysyłanie życiorysu zza ekranu komputera. W mojej byłej pracy zajmowałam się rekruatacją (o ironio!) wiem, że trzeba determinacji, dzwonienia, przypominania się. To też w jakiś sposób mnie przeraża. Ja nawet nie mam odwagi wejść jak gdzieś wisi wywieszka, że szukają pracownika.\nMój partner od roku namawia mnie, żebym w ciągu dnia poszła sobie do galerii czy do kina, czy na siłownię. I wiem, że on ma rację. Wiem, że jego też to frustruje.\nW tym chyba jest największy problem, że wiem co POWINNAM robić, aby sobie pomóc. Ale czuję jakąś koszmarną blokadę. W ciągu tego roku i pół wynalazłam sobie mnóstwo różnych kursów, francuskiego, tańca, itp. Na żaden nie odważyłam się pójść.\nSamo wspomniała o moim partnerze i o tym, że napisałam, że "nie kocham tego człowieka". Rzeczywiście zabrzmiało to nieco oschle. Kiedyś myślałam, że go kocham. Teraz nie wiem. Teraz nie wierzę już w miłość. Kiedyś myślałam, że miłość to szalona pasja aż do utraty tchu, tym przecież karmią nas filmy i książki. Potem myślałam, że miłość to zapatrzenie w siebie do grobowej deski. Ale ilość zdrad i rozwodów wokół pozbawiło mnie i tego złudzenia. Nie wierzę więc już, że można mieć swojego księcia, nie wierzę, że książęta istnieją. Więc staram się cieszyć tym co mam.\nI jeszcze co do specjalistycznej pomocy. Myślałam o tym, ostatnio coraz częściej. Znalazłam nawet w internecie kilku mówiących po polsku psychologów. Myślę, że po polsku byłoby logiczniej przeprowadzać ewentualną terapię.\nAle jeszcze nie zadzwoniłam do żadnego.\nmulinka 22.11.05, 18:02\nkiedys jedna z Dziewczyn napisala, ze proponowac "ruch" osobie z depresja, to\njak proponowac spacer po mrozie osobie z grypa i goraczka 40 stopni\nmoze bedzie smutne, co powiem\nale...nikt Ci nie pomoze\npomoc mozesz sobie wylacznie Ty sama\nprzy Twojej inteligencji dasz rade, a jak szybko, to...zalezy od Ciebie\nsamo 22.11.05, 18:27\nWiem, jak z tym ruchem jest... Dlatego wlasnie proponuje najpierw zaczac\nchodzic.W watku o samotnosci zalozonym przez Asice pisalam o swoich samotnych\nmarszrutach po miescie. Czasami mialam w uszach sluchawki z najbardziej\ndolujacymi piosenkami swiata,a na oczach wielkie czarne okulary,zeby nie widac\nbylo,ze sobie poplakuje patrzac na ludzi. Ale to mija. Ucze sie wlasnie\npsychologii do egzaminu ostatnimi czasy i przeczytalam,ze KAZDA depresja mija,\nczy to z profesjonalna pomoca,czy bez. Po prostu mija.Mozg wraca do normy.\nO milosci jeszcze.Szklany paciorek (twoj nick kojarzy mi sie z Podwojnym Zyciem\nWeroniki,kiedy Weronika patrzy w slonce przez szklana kulke.Uwielbiam te\n"Teraz nie wierzę już w miłość. Kiedyś myślałam, że miłość to szalona\npasja aż do utraty tchu, tym przecież karmią nas filmy i książki. Potem\nmyślałam, że miłość to zapatrzenie w siebie do\nJa tez mialam kiedys takie "niewierzace" nastroje.Wtedy moja przyjaciolka\npowiedziala mi:"Milosc to nie znaczy patrzec na siebie,lecz patrzec w tym samym\nkierunku". Ja to rozumiem jako przyjazn, bliskosc w sensie wspolnoty dazenia\nrazem do czegos, nawet jesli to ma byc tylko przezycie nastepnego dnia. Tak mi\nAntydepresantow nie potepiam. Sama mialam okazje obserwowac,jak pomagaly moim\nprzyjaciolom czy mojego bylemu facetowi. Czasami inaczej sie nie da, trzeba\ndostac tego "jump-starta",jak rozladowany akumulator w sprawnym przeciez\nmulinka 22.11.05, 18:30\nSamo, to tym razem podpisuje sie pod Twoim postem\nania_2000 22.11.05, 18:38\nPaciorku - trzydziestolatki nie maja bluesa - w tym mlodym wieku?\nprawdopodobnie maja depresje...\nJa ci nic madrego nie poradze, bo problem dla mnie obcy - ale czytalam ze\npowodem depresji jest brak serotoniny. Prozac, czy zoloft? uzupelnia te braki.\nIdz jak najszybciej do lekarza.\ngherarddottir 22.11.05, 21:25\nPaciorku, wyglada to na depresje. Jesli czujesz, ze nie dajesz sobie rady idz\ndo psychologa lub psychiatry. To zaden wstyd. Gdy boli nas zab nie wstydzimy\nsie isc do denstysty.Z wysokiego konia spada sie z wysoka - to moze bolec.\nNie ma ludzi bez problemow, smutkow czy porazek. Pamietaj - tylko Ty mozesz\nsobie realnie pomoc przy pomocy psychologa lub psychiatry. Czasami potrzebne sa\nleki - czasami kilka rozmow, spotkan, wygadania sie i uslyszenia jednego slowa -\nktore stanie sie trampolina dla Ciebie, Twoich mysli.\nDoraznie: wstawac rano, zorganizowac sobie dzien-malowac sie i czesac,\nwychodzic z domu. Jesli jest to ponad sily - koniecznie do lekarza.\nZycze Ci wszystkiego dobrego - trawa zawsze zielensza po drugiej stronie.To\nprzejsciowe, minie. Jesli jestes z kims kogos nie kochasz - tym trudniejesze\nstaje sie znalezienie swiatla w zyciu - wiem, czasami jestesmy z kims, by nie\nbyc samemu..Ale tym sie teraz nie zajmuj. Zaopiekuj sie teraz soba, pozwol\nsobie na zal, nie oceniaj siebie, nie patrz na innych - patrz na siebie i w\nsiebie. Nie staraj sie sprostac oczekiwaniom, ktorych nie ma byc moze tak\nBadz dobra dla siebie - kto Ci powiedzial, ze trzeba byc szczesliwa w wieku 30\nlat? Czasami szczescie odnajduje sie mimo braku pracy czy milosci przy boku.\nIdz jak najszybciej do lekarza, bierz magnez z witamina B6, korzystaj z\ndziennego swiatla. Ogranicz kawe i cole - zabijaja magnez w organizmie i maja\nwplyw na przeplywy serotoninowe. Jesli bedziesz obawiala sie brania lekow\nzapisanych ewentualnie przez lekarza - w Polsce dostepne sa tabletki deprim -\nwyciag z dziurawca - sprobuj poprosic kogos o wyslanie. Jednak mysle, ze wizyta\nu lekarza konieczna-czasem wystarczy 4 tygodnie brania leku i swiat nabiera\nZycze Ci duzo wiary, ze bedzie dobrze. Fajnie, ze nam zaufalas. Milo, ze tu\ncuciolo 22.11.05, 18:03\nMilosc moze byc szalona ale zazwyczaj jest krotkotrwala. Ta dluzsza oparta na\nszacunku i poszanownaiu prawa i charakteru czlowieka z ktorym sie jest\nprzypomina zmudna wspinaczke na K2 w sezonie zimowym. To zakupy, placenie\nrachunkow, klotnie o wylany keczup na stole, puszczenie polowki na ulubiony\nmecz...itp Milosc bardzo zwykla, powszednia i codzienna\nWszystko zalezy od Ciebie jak chcesz kochac i z kim byc nie zmieniajac Go w\nwymarzonego Kena badz Barbie\nanka ktora tez miewa zle dni\nmon101 22.11.05, 18:16\nSzklany paciorku, opis twojego stanu wskazuje na depresje, mialas jednak sile\nzawolac na tym forum o pomoc, wiec nie jest jeszcze tak zle. Wydaje mi sie , ze\nbedzie ci trudno w tak zaawansowanej depresji dac sobie rade samej. Rady o\nfizycznym zmeczeniu, kopaniu ogrodka sa oczywiscie sluszne, ale ja cie\nrozumiem, nie masz na to sily, choc wiesz ze moze to mogloby ci pomoc. Mam za\nsoba stan depresyjny, w odroznieniu od ciebie nie z braku, ale z nadmiaru\npracy. Skutek ten sam. Wiem, ze rozne sa zdania na temat srodkow\nantydepresyjnych, ale mnie one pomogly w wyjsciu na prosta, w nabraniu sily\nzeby sobie pomoc samej, bo tak jak ktoras z dziewczat napisala jest to jedyne\nwyjscie. Radze ci jednak, idz do lekarza, a dalej to juz zalezy tylko od ciebie.\nszklane_paciorki 22.11.05, 18:07\nchciałam podziękować za szybki odzew i wsparcie\nzodiakalny_kot 22.11.05, 18:10\nszklane paciorki... chcialabym polecic Ci fajna ksiazke, ktora moze cos\npomoze: "Grzeczne dziewczynki ida do nieba, niegrzeczne ida tam, gdzie chca"\n(Ute Ehrhardt), zwlaszcza w czesci dotyczacej sytuacji braku pracy. Pani pisze,\nze kobiety juz po (chyba) roku bez pracy wpadaja w taki syndrom - izolacji,\nbraku poczucia wartosci, wreszcie leku przed swiatem zewnetrznym. Moze to jest\noczywistosc, jednak chyba swiadomosc, ze to co aktualnie przezywasz, to nie\ntylko przydarza sie Tobie - bo Ty akurat "jestes do niczego", ale ze to\nzupelnie powszechne zjawisko i calkiem zrozumiale. Przestan siebie obwiniac,\nkrytykowac - przeciwnie badz dla siebie lagodna i wyrozumiala. Jestes w bardzo\ntrudnym polozeniu i potrzebujesz zebrac sily by z niego wyjsc. Tutaj chyba\nnajlepsza metoda malych krokow - probuj zmusic sie do zrobienia czegos drobnego\nna poczatek - odbierz ten telefon, pogadaj z kims nawet jesli nie masz na to\nochoty. Potem powoli dalej.\nZacznij od razu - nie odkladaj na pozniej, bo szkoda Twojego zycia - kazdego\ndnia. Wiem, ze to latwo tak mowic, a zrobic trudnej, ale tu nie ma alternatywy.\nDzisiaj jest pierwszy dzien reszty Twojego zycia - czy spedzisz go w dresie czy\ntez nie - zalezy tylko od Ciebie.\nZycze Ci bardzo duzo sily i wiary w siebie.\nBedzie lepiej - nie moze byc inaczej!\nTrzymaj sie cieplo i dzielnie!\nszklane_paciorki 22.11.05, 18:23\nKocie zodiakalny, czytałam tę książkę i rzeczywiście, jest tam bardzo wiele mądrych rzeczy. Czytałam też kilka innych książek przysłanych mi z Polski na temat poczucia własnej wartości i tym podobne. To pomaga jednak tylko na jakimś takim rozumowo-logicznym poziomie. A emocje swoje...\nWiem też, że moja sytuacja nie jest wcale tragiczna, nie mam powodu do rozpaczy czy depresji. Może dlatego trudno mi powiedzieć znajomym i rodzinie o tym jak się czuję. Bo po prostu nie zrozumieją jakież to ja mam problemy. Jestem zdrowa, na chleb mam, na mieszkanie mam, facet wysyła mnie na kursy i do galerii.\nPewnie gdybym nie miała na chleb to szybko bym się wzięła w garść i nie rozmywałabym się w sobie tylko walczyła o przetrwanie tutaj.\nAle znowu, to wszystko potrafię sobie doskonale wytłumaczyć, tylko z działaniem gorzej...\nzodiakalny_kot 22.11.05, 18:36\nAch, paciorki - jak ja Cie dobrze rozumiem. Tez bylam w podobnym stanie - i to\ndluzej niz Ty. I masz doskonala racje, wlasnie dlatego, ze sie "nie musi",\nznacznie trudniej wylezc z takiej dziury. Ja w pewnym momencie powiedzialam\nsobie, OK, tak jest - potrzebuje czasu i nie bede sie tym zadreczac. Jakos to\ndanie sobie przyzwolenia na czas znalezienia drogi mi pomoglo. Teraz juz jestem\nna nowych studiach, poczatek do zupelnej zmiany kariery. Poznaje nowych ludzi i\nprzelamalam te straszne bariery. Mam nadzieje, ze i Ty wyjdziesz z tego i to\nszybciej niz myslisz! Powodzenia!\ngherarddottir 22.11.05, 22:05\npowiedzienie komus z depresji zeby wzial sie w garsc jest kompletnie bez sensu..\ntu nie ma "brania sie w garsc" tu jest sciana przed ktora sie stoi, to jest jak\nbrodzneie w brudnym sniegu po szyje.\nPaciorku sprawdz maila\nszklane_paciorki 23.11.05, 00:13\ndziewczyny, jeszcze raz dziękuję za wszystkie posty i maile!\nWyszłam wieczorem na spacer, była cudowna mgła, która sprawiła, że świat wydawał się nieco stłumiony i miękki, nie tak denerwujący jak zawsze. A może to za sprawą Waszego odzewu?\nCzasem myśłę sobie, że stawiamy sobie sami w swoim życiu te wszystkie poprzeczki, wymagania, porównujemy się, budujemy marzenia i plany. Ale przecież nikt nam nie zagwarantuje, że nasze życie odbędzie się dokładnie tak jak chcemy.\nWyrosłam i wychowałam się na tych wszystkich wspaniałych wartościach i ideałach: że prawdziwa miłość nie umiera i nadaje sens naszemu życiu, że prawdziwa przyjaźń to zaufanie, szczerość i pomocne ramię, że dobro zwycięża, że jest sprawiedliwość na świecie, że ciężka praca i uczciwość popłaca...\nNiestety, im dłużej żyję na tym świecie tym bardziej pozbywam się złudzeń. Ci, którzy mieli być ze sobą po grób rozstają się, zdradzają i wywlekają brudy przed sądami. Przyjaciele po jakimś czasie przestają odpisywać na listy. Krętacze i cwaniacy pną się po szczeblach kariery. Kobiety maltretowane przez swoich mężów są traktowane w sądach jak oskarżone, nie jak ofiary. Malutkie dzieci bite i wykorzystywane przez konkubinów swoich matek. Politycy skaczący sobie do gardeł za pieniądze i władzę.\nJak się z tym pogodzić i do tego przystosować?\nTo taki komentarz na boku...\nasia.sthm 23.11.05, 00:25\nSpozniona, ale przywitac sie chcialam witaj w Kupie.\nDobrze,ze wyszlas na spacer.\nMoja kolezanka kiedy nie wie od czego zaczac wychodzenie z dola, zawsze zaczyna\nod wyrzucenia smieci. )\nProsze tez pamietac ze kazdy czlowiek dojrzewa w bolu.\nNie da sie tego zrobic bezbolesnie.\nPozdrawiam i narazie )\nbietka1 23.11.05, 00:25\nTym sie nie przejmuj, bo i tak swiata nie zbawisz. Pomysl teraz o sobie\nA jesli nie rozdmuchasz o tym jak sie czujesz wsrod bliskich i znajomych tym lepiej, bo jesli juz\nbedziesz miala to samopoczucie poza soba, to nieswiadomosc innych o tym pozwoli rowniez\nTobie szybciej zapomniec.\nCzasem rzeczywisci lepiej udac sie do fachowca 'od sluchania'.\nLudzie nie lubia sluchac o problemach, chyba, ze moga siebie tym podbudowac, czesto jednak\nuciekaja, zeby nie ulec zlemu nastrojowi...\nWszystko bedzie dobrze, bo dobrze trafilas\nmon101 23.11.05, 00:27\nPaciorku, kochany, to wspaniale ze wyszlas na spacer. Nieprawda, nie trzeba, a\nnawet nie mozna sie przystosowywac do niesprawiedliwosci, nienawisci i\nchamstwa. Te wartosci na ktorys sie wychowalas sa w tobie i daja ci sile. Nie\nraz bedzie ci zle, nie raz sie poslizgniesz i przewrocisz, ale zobaczysz, ze\notrzepiesz sie, moze toche chwile pokustykasz i pojdziesz dalej. Ja mam o wiele\nwiecej lat od ciebie, widzialam mase swinstw, cwaniactwa ale nie przestaje\nwierzyc w czlowieka i poki ja nie robie nikomu nic zlego i spokojnie moge\nspojrzec kazdego dnia na siebie w lustro, jestem szczesliwa. "I na naszej ulicy\nzaswieci slonce" ))\ngherarddottir 23.11.05, 00:33\nKochana Ty nie musisz sie do niczego przyzwyczajac. Ty nie masz obowiazku i\nnawet takiego imperatywy na siebie nie kladz - zeby zmieniac swiat! Swiat byl,\njest i bedzie; pelen glupich ludzi, niesparwiedliwosci, klamstwa, brudu i zla.\nAle cale szczescie ten swiat, w ktorym Ty zyjesz moze byc inny\nOd nas wiele zalezy - tylko nie zrozum tego opacznie - my nazywamy uczucia,a\nnie one nazywaja nas - to byl i jest klucz dla mnie - moze i Ty z niego\nNie patrz na innych - patrz na siebie.Ty nic nie musisz - Ty chcesz, ale czy\nkazdy musi byc "osoba odnoszaca sukces"?? A co to w ogole jest sukces?\nSukcesem dla kazdego z nas jest zuplenie cos innego, tak samo jak szczesciem,\nCzy Twoj nick pochodzi od tytulu ksiazki Hermanna Hessego? ))\nPS: Milosc prawdziwa istnieje, lojalni przyjaciele tez - nikt nie powiedzial,ze\ntzeba ich spotkac od razu Oni Cie znajda\nclaudia207 23.11.05, 04:07\n> Niestety, im dłużej żyję na tym świecie tym bardziej pozbywam się złudzeń.\n> którzy mieli być ze sobą po grób rozstają się, zdradzają i wywlekają brudy\n> d sądami. Przyjaciele po jakimś czasie przestają odpisywać na listy. Krętacze\n> cwaniacy pną się po szczeblach kariery. Kobiety maltretowane przez swoich mężó\n> w są traktowane w sądach jak oskarżone, nie jak ofiary. Malutkie dzieci bite\n> wykorzystywane przez konkubinów swoich matek. Politycy skaczący sobie do\n> za pieniądze i władzę.\nNie sluchaj i nie czytaj niczego dolujacego. Postaw sobie szlaban. Koniec i\nkropka. Nie wolno! Wybieraj tylko pozytywne i budujace artykuly i programy w\ntelewizji, a najlepiej wyrzuc gazety i wylacz telewizor, bo jednak trudo tam\nznalesc pozytywne bodzce. Znajomych pytaj tylko o dobre wiadomosci i\nbezpardonowo przerywaj im, gdy zaczynaja o rozwodach i kurupcji w polityce.\nsyswia 23.11.05, 04:13\nPozdrawiam Cie bardzo serdecznie. Wierze, ze uda Ci sie wydobyc z tej depresji,\nbo tak chcesz.\nclaudia207 23.11.05, 03:54\nPierwszy najwaznieszy krok juz zrobilas - szukasz pomocy a to najtrudniejsze w\ndepresji. Nie czekaj az zejdziesz nizej tylko szukaj pomocy dalej. Przyjazna\ndusza na pewno pomoze. Poza tym tak jak negatywne myslenie moze wpedzic w\ndepresje (jest mi zle, do niczego sie nie nadaje itp), tak samo zmuszanie\nsiebie do pozytywnego myslenia moze dzialac cuda. Zmuszaj siebie do zachwycania\nsie drobiazgami i do usmiechania sie do ludzi. Na poczatku bedzie to na wymus,\na pozniej zaczniesz w to wierzyc. Codziennie jeden malenki kroczek dalej.\nCodziennie zrob jedna mala mila rzecz wiecej. Wiem, ze to wydaje sie\nabsurdalne, ale to na prawde dziala. Mnie sie udalo wyjsc z depresji i Tobie\ntez na pewno uda sie. Nie dawaj sie!\nPS Wylacz telewizor i wlacz relaksujaca muzyke.\nsylwek07 23.11.05, 09:23\nFaktycznie nie zbawisz calego swiata i nawet nie proboj tego robic .Mozesz\njedynie zmienic swiat kolo siebie i Swoj ...\nPrawie cale zycie mialem przed oczami rozwody,pijanstwo itp ale uwazam ze\nistnieje milosc bo okazujac pomoc drugiemu czlowiekowi juz dajesz mu milosc .\nnocny.lot 23.11.05, 11:38\nZ tego, jak opisujesz swoje obecne samopoczucie, wynika, ze MASZ depresje . To typowe\nobjawy - przesypianie dni (i tak lepsze od bezsennosci), brak napedu, smutek, placzliwosc,\nrozluznienie zwiazkow z partnerem i otoczeniem w ogole. Najlepsze, co mozesz zrobic, to w te\npedy leciec do lekarza-psychiatry. Nie ma sie co bac - najpewniej dostaniesz prochy, ktore\npomoga. Potem ewentualnie psychoterapia. Bez tego raczej trudno jest sie wydobyc na\npowierzchnie, a dno - wyglada naprawde nieciekawie.\nRe: Zaden blues\nmon101 23.11.05, 13:52\nTak, paciorku, to zaden blues. Depresja jest choroba i trzeba ja leczyc,\nsamo 23.11.05, 15:23\nJeszcze cos- po poltora roku bez pracy kazdemu siada psycha. I bedzie siadac\ndalej, jesli nie pojdzie sie do jakiejkolwiek pracy. Tak to wyglada.Ja po pol\nroku bez pracy wariuje.\ngherarddottir 23.11.05, 15:25\njednak nadal wiele osob boi sie psychiatry..psychiatra nie jest tylko do\nnocny.lot 23.11.05, 15:27\nSa i tacy, hyhyhy\nclaudia207 23.11.05, 15:31\nTo prawda. Ja dostawalam kota juz po 2-3 miesiacach. Poszukaj pracy tymczasowej\nalbo na kontrakt. Pracodawcy sa w takich przypadkach mniej wybredni, wiec\nnawet jesli nie wypadniesz super na rozmowie, sa spore szanse, ze i tak\nprzyjma. Nie wiem, jak w miejscu Twojego zamieszkania, ale w Stanach duzo jest\nogloszen dla osob zajmujacych sie rekrutacja wlasnie na tymczasowaych warunkach.\nliloom 23.11.05, 19:20\nnie pojawialam sie na tym forum dlugo, juz bardzo dlugo. bo jestem na drugim\nkoncu tej linii. jestem zagoniona business woman, ktora nie ma na nic czasu. nie\nmam czasu dla mojego dziecka wlasciwie co coraz czesciej sobie uswiadamiam i\nchyba juz w pietke gonie. weekendy to zakupy i nawet nie chce mi sie juz\nsprzatac, dobrze ze przychodzi sprzataczka. nacisk w pracy mam taki, ze znow\nzaczelam palic. a nic to, moze schudne\ntylko ze mi sie nic nie chce.\nmarze o tym zeby usiasc sobie w domu w dresie przed tv i nic nie musiec.\nzazdroszcze ci tych chwil.\ntrzydziesci lat to poczatek zycia dziewczyno, wszystko przed toba.\npisz cv, rozsylaj. rozejrzyj sie po znajomych kto co robi, moze sa jakies\nkontakty? w jakiej branzy bylas? zadzwon do konkurencji, zorientuj sie moze\nkogos potrzebuja. co chcialabys NAPRAWDE robic? moze to wlasnie Twoja szansa?\nLekarze? ja tam nie wierze lekarzom. tutaj w austrii trzeba sie bardzo naszukac\nzeby dotrzec do takiego u jakiego by sie chcialo leczyc. a co dopiero\npsychologowie. chyba ze sama naprawde chcesz i masz potrzebe.\no facecie nic nie pisze specjalnie, bo uczucia sa zmienne...\nTrzymaj kciuki, nie daj sie.\nPozdrow swoje miasto ode mnie\nbibi1 23.11.05, 20:13\nmysle,ze za duzo od siebie wymagasz,\ndlatego nie widzisz swoich sukcesow.\nmoze wszystko to,co teraz masz ktos inny nazwalby szczesciem,\nnawet bez tej pracy.\nUwierz,ze nie ma chodzacych idealow,czasem to,co widza nasze oczy\nZacznij cieszyc sie z siebie,z tego co juz w zyciu osiagnelas i przezylas\nZapomnij lub chociaz postaraj sie nie rozpamietywac tego co Cie rani.\nNiech jutro z lozka wstanie ktos inny zamiast szklanego paciorka.Powiedz sobie,\nze zaczynasz zyc inaczej,a raczej inaczej myslec.\nJa jestem juz po 30-tce i tez kiedys mialam piekne i ambitne plany,ktore zycie\nskorygowalo.Czulam sie odizolowana,niespelniona,bo myslalam,ze powinnam juz\nto "cos" w zyciu osiagnac.Ale nie potrafilam wlasciwie powiedziec co to jest\nto "cos".Czulam tylko,ze mi tego brakuje.\nKazdy dzien wygladal tak samo i niewiele sie dzialo.\nWystarczylo jednak wyrwac sie na jakis czas z tego zycia,zeby bardzo szybko za\nnim zatesknic,zeby nabralo nowej wartosci.\nBylo to takie prozaiczne,po prostu pojechalam do Polski i przekonalam sie,\nze moje miejsce,moj dom,taki jaki jest i bez tego czego w nim brakuje,moje\ndzieci,moj M. sa tym na czym mi najbardziej zalezy.\nI stwierdzilam tez,ze mam calkiem fajne zycie.\nmon101 23.11.05, 20:55\nNie chce tu pisac dyrdymalow, ze potrzebyjesz akceptacji otoczenia zeby sie\ndowartosciowac i ze musisz zaakceptowac siebie taka jaka jestes, ze masz\npotrzebe byc kochana i ze to ma zwiazek z twoim dziecinstwem. Wszystko to\nwiesz, jestes inteligentna osoba i bardzo werbalna, piszesz tez, ze chodzilas\nna terapie i ze ci pomogla.Wiem, ze zabrzmie tu jak stara ciotka, ale musze sie\nodwolac do swojego zaawansowanego(w kazdym badz razie w porownaniu z twoim)\nwieku. Ja w twoim opisie odnajduje siebie gdy mialam trzydziesci lat (no nie,\nnie bylo to przed wojna, nie jest tak zle), idealistka, ciagle glodna i\nnienasycona. Ja przeszlam taki kryzys troche pozniej, kiedy nagle uswiadomilam\nsobie, ze juz moze niczego radykalnie nie uda mi sie zmienic, np ze jest juz\njedna za pozno zeby studiowac medycyne . Stwierdzilam, ze moja praca jest\nbeznadziejna, z M nie mam o czym rozmawiac, a moje dzieci nie zostana\nprofesorami filozofii.No, przesadzam troche, ale blisko... Swiat wydal mi sie\nokropnie niesprawiedliwy, i dlaczego wlasnie to mnie, jak zwykle niudacznika,\nspotkalo. Moja ciotka zachorowala wtedy na raka i po powrocie z naswietlan, po\ngodzinnym oczekiwaniu w poczekalni stwierdzila ."Wiesz, tam czlowiek uczy sie\npokory." Pokory czlowiek niestety uczy sie z wiekiem (smrodek dydaktyczny),\nmnie zabralo troche czasu zanim stwierdzilam: OK, praca moze nie super ale\nodnosisz duze sukcesy, masz juz pozycje, ze mozesz sobie wybierac ciekawe\nzadania; Maz moze malomowny, ale lojalny z poczuciem humoru, smiejecie sie z\ntych samych rzeczy. Dzieci nie beda kandydowaly na prezydentow, ale sympatyczne\nchlopaki, ucza sie dobrze i maja ogromna wrazliwosc. Zabralo mi to troche\nczasu, ale moglam pojsc dalej. Wlasnie, zaakceptowac to nie znaczy spoczac na\nlaurach i juz nic nie robic, ale jak nie zaakceptujesz i nie\nwykorzystasz "dzis" to nie bedzesz miala jutra. Puch, jakos patetycznie i\nzagmatwanie, ale mam nadziej ze w miare zrozumiale????\nasia.sthm 23.11.05, 21:25\nTo jest piekny watek ))\nWrazliwe osoby beda miec bluesa przez cale zycie - z przerwami na szczescie.\nNic madrego juz tu nie dopisze.\nJestescie wspaniale dziewczyny !\nWszedzie ten seksizm :(\nnocny.lot 23.11.05, 21:28\n> Jestescie wspaniale dziewczyny !\nRe: Wszedzie ten seksizm :(\nfrankie36 23.11.05, 21:32\nO w doope jeza ,dopiero zauwazylam ze jestes facetem.Kajam sie strasznie.\nw sprawie lekow\nania_2000 23.11.05, 21:46\nuderzylo mnie w twojej wypowiedzi porownanie lekarstw do alkoholu i narkotykow.\nwogole w wielu waszych wypowiedziach jest jakis strach? obowa? przed\nlekarstawami - "faszerowaniem sie chemia"\ndzieki lekom - poczynajac od penicyliny a konczac na nowoczesnych lekaach\nantyrakowych to wlasnie ta "chemia" pozwala nam przezyc.\no ile wiem - antydepresanty = sa to leki uzupelniajace serotonine - naturalny\nhormon ktory czasami u niektroych nie jest w dostatecznej ilosci wytwarzany a\nniezbedny do zdrowego psychicznie zycia...\nmusze ci powiedziec, ze z wielkim smutkiem czytam to co piszesz. i jezeli jest\ntak, jak to przedstawiasz - to okropne - juz z samego czytania jestem\nzycze ci jak najszybszego wyrwania sie z tego czarnego swiata i powrotu do\nasia.sthm 23.11.05, 21:53\n> > Jestescie wspaniale dziewczyny !\nStrasznie strasznie cie przepraszam. Jak moglam tak beszczelnie sie zachowac .\nJestes wspanialy Nocny Locie !\nA teraz ide sie z toba klocic pod innym postem.\nszklane_paciorki 23.11.05, 21:37\n> Blues !!!\n> To jest piekny watek ))\n> Wrazliwe osoby beda miec bluesa przez cale zycie - z przerwami na szczescie.\n> Nic madrego juz tu nie dopisze.\nteż cieszę się, że taki egzystencjalno filozoficzny wątek z tego wyszedł\nwiecie co, myślę, że czasem bardzo oczyszczające jest takie wyrzucenie wszystkiego na papier (ekran) pod anonimowym nickiem, bez żadnych zahamowań (no może tylko tych umożliwiających zidentyfikowanie mnie )\nno ale tutaj ameryki nie odkryłam!\nszklane_paciorki 23.11.05, 21:33\nzrozumiałe, bardzo, napewno jest w tym dużo racji, może właśnie taka jest kolej rzeczy? Dorastamy planując porywanie się na księżyc a potem okazuje się, że umieramy jako kolejny tylko Jan Kowalski.\nMoże właśnie na tym polega dorosłość? Aby pogodzić się z tym kompromisem. Aby właśnie spokornieć i nauczyć się cieszyć tym co mamy.\nPowtarzam sobie codziennie, że nie mam czego rozpaczać, że powiodło mi się w sumie o wiele lepiej niż wielu, wielu ludziom. Ale to chyba jakaś taka przewrotność ludzkiej natury. Zawsze porównujemy się z tymi, którzy mają lepiej, nie z tymi co mają gorzej. Zawsze chcemy więcej.\nMoja mama mawia, że jak ci smutno to weź torebkę cukierków i pojdź do szpitala dziecięcego.\nAle z drugiej strony ja powtarzam jej, że trudno uczyć się na cudzych błędach. Czasem trzeba samemu coś stracić, żeby naprawdę docenić to co się ma.\nnocny.lot 23.11.05, 21:45\n> Moja mama mawia, że jak ci smutno to weź torebkę cukierków i pojdź do szpitala\nNiczego nie ujmujac Twojej Mamie - ani Tobie, ani dzieciom w szpitalu sie od tego nie poprawi.\nTzw. madrosc potoczna ma naprawde nieograniczony arsenal sposobow podnoszenia poziomu\nasia.sthm 23.11.05, 21:57\n> Niczego nie ujmujac Twojej Mamie - ani Tobie, ani dzieciom w szpitalu sie od\n> go nie poprawi.\nPoprawi sie ! Zamiast cukierkow moze byc ksiazka albo doczepiony nos clowna.\nMa to cudowne dzialanie dla obu stron.\nnocny.lot 23.11.05, 22:01\nEeee, ja wiem. Ale do tego trzeba nie miec (uchowaj bosze Paciorki) depresji.\nasia.sthm 23.11.05, 22:28\nTo jest blues, a nie zadna depresja\nnocny.lot 23.11.05, 22:33\nJako czarnowidz i smoczy jezor nie bede juz w sprawie diagnozy zabieral glosu. Niech gadaja\nmon101 24.11.05, 13:40\nHm, "Watpliwosci, to inteligenckie skrzywienie"....\nBlues, Panie Janek, blues...... ))\nnocny.lot 24.11.05, 21:53\n> Hm, "Watpliwosci, to inteligenckie skrzywienie"....\nDo Pana Tadeusza (Mazowieckiego) mi jeszcze troche brakuje\nyatzekalexander 23.11.05, 21:57\nnie skonczylam czytac wszystkich postow, moze wiec sie powtarzam, no nie sa\nblues, a poprostu kliniczna depresja i jak nie mozesz sama z tego wybrnac, a\nskoro to trwa tak dlugo to znaczy ze nie mozesz, wizyta u psychiatry bedzie\nnajlepsza decyzja, bo w takim stanie sobie nic nie poprawisz, pracy nie\nznajdziesz, a w sumie tracisz czas, bo zawsze przyszly pracodawca bedzie chcial\njakies wytlumaczenie dlaczego tak dlugo nie pracowalas\nnocny.lot 23.11.05, 22:04\n>zawsze przyszly pracodawca bedzie chcial\n> jakies wytlumaczenie dlaczego tak dlugo nie pracowalas\nI tu widzimy pewien plus przebywania poza Polska, gdzie pojscie do ktoregokolwiek pracodawcy\n(aktualnego lub potencjalnego) z ekskuza o depresji dolowalo mnie jeszcze bardziej.\nsamo 28.11.05, 08:21\nco slychac?Jak tam u ciebie?Mam nadzieje,ze troche lepiej. Wiesz, ja w tym nie\njestem dobra :o/ Mam nadzieje,ze jeszcze pojawisz sie na KP. Pozdrawiam cie\ncieplo z pokrytego mleczna mgla Madison.\nmonika_a_b 29.11.05, 00:46\nDrogi Szklany Paciorku, byłaś u lekarza? Albo u psychologa? Wydaje mi się, że\nprędzej wizyta u tego drugiego mogłaby ci pomóc, nie jestem wprawdzie żadną\nspecjalistką w tym temacie, jednakże nie sięgałabym tak od razu po prochy..\nSpróbuj może najpierw pomóc sobie poprzez jakąś rozmowę, terapię, a jeśli to\nnic nie pomoże, to wtedy zawsze jeszcze można sięgnąć po prochy...\nNie wiem od jakiego momentu jesteś z nami na tym forum (przy okazji witam cię\nbardzo sedecznie), jeśli od końca lata, to pewnie czytałaś juz o moich\nzmaganiach na froncie poszukiwania pracy... Widzisz, ja w porównaniu do ciebie\nstoję na straconej pozycji - nie mam pozwolenia na pracę i przez to wszystkie\nmoje wysiłki spalają na panewce... Tak jest juz łącznie od prawie roku - 27.\ngrudnia stuknie mi rocznica bezrobocia... Przechodziłam już przez spore\nzałamki, łzy mi się cisną nawet teraz pod powieki, gdy uświadomię sobie moją\nbeznadziejną sytuację... Ale było gorzej, teraz już się powolutku\nprzyzwyczaiłam... Od połowy lata, od kiedy wzięłam się na serio za poszukiwanie\npracy, byłam na czterech targach pracy, kilku rozmowach kwalifikacyjnych,\nspotkaniach... I nic, zawsze dostaję w odpowiedzi, że zakład nie jest w stanie\nmnie sponsorować... Na początku roku, gdy przez dwa miesiące mieszkałam w\nMontrealu i nie wiedziałam jeszcze, czy tam zostaniemy, czy też wyjedziemy do\nSeattle, często nie mogłam spać, albo budziłam się z krzykiem z środku nocy...\nZastanawiałam się, czy dobrze zrobiłam stawiając na miłość i wybierając czasowe\nbezrobocie 9bo to właśnie do lubego wyjechałam)... Chciałam spalić mój dyplom,\nbo nie mam magisterki - dyplom zrobiłam w Niemczech, gdzie nauczyciele\nprzechodzą przez państwowe egaminy (Lehramt), dużo trudniejsze niż\nmagisterskie - a mimo to nie czułam się dowartościowana... Nawet jeszcze w lato\nzdarzało mi się marzyć o niewidzialności - wstrzymywałam oddech, chcąc stać się\nczęścią ściany... Głupie, co? W lato poszłam do lekarza ogólnego, a ten zrobił\nmi test na depresję (taki kartkowy, gdzie miałam odpowiadać na pytania), i z\nniego (!) oraz moich łez przed nim (byłam w dołku, a poza tym strasznie mnie\nstresowało, i dotąd stresuje, ale już mniej, rozmawianie o sobie po angielsku,\nto był stres nie tylko fizyczny, ale i psychiczny, ja po prostu nie byłam\nsobą), a więc on wywnioskował, że mam "anxiety", czyli jestem o krok od\ndepresji... Dał mi paczkę prochów i wysłał do domu... I ani słowem nie\nwspomniał o konieczności rozmowy, o możliwości udania się do psychologa,\nktórego bardziej potrzebowałam niż te prochy... Widzisz, w Stanach szybciej\nzasypią cię lekarstwami (które są drogie, ale trzeba dbać o przemysł\nfarmaceutyczny, prawda? wrrr), niż pokażą ci inną, bardziej alternatywną drogę\nna wyjście z dołka, która nie ma skutków ubocznych... Szkoda mojej wątrocy,\nktóra i tak nie należy do najlepszych (prze tabletki na ból głowy, gdy\nzaatakuje migrena, a jesienią często mi się zadarza...) A rozmowa z\npsychologiem jest bardzo ważna i moim skromnym zdaniem powinna poprzedzać\nWe wrześniu zaczęłam troszczyć się o moje chronicznie obolałe plecy i miałam to\nszczęście, że trafiłam na wspaniałą panią lekarz, która zajęła się mną nie\ntylko jako pacjentem, ale też jako człowiekiem... Wypytywała się o to, co mam\nna duszy, interesowała się moimi postępami, dała mi wykład na temat dobrego\njedzenia oraz roli codziennego ruchu typu spacer (conajmniej 20minut! to tak\nniewiele, prawda? ale bardzo pomaga!) w zapobieganiu depresji... Bardzo dużo mi\nto dało, już nie wspominając o poprawie kręgosłupa!\nMam wspaniałego męża, który stara mi się pomóc jak tylko się da... Nie chcę być\ndla niego ciężarem, a więc ja również staram się nie stracić nadziei, chociaż,\njak ci już wspomniałam, niewiele tej nadziei mam, aby dostać w końcu pracę...\nMuszę tutaj dodać, że pracuję już od małego -pomagając rodzicom w prowadzeniu\nfoli z pomidorami, a zarobkowo od 17. roku życia... Do poprzedniego roku...\nNigdy nie byłam bezrobotna... Nigdy... Więc chyba łatwo zrozumieć, jak bardzo\nmnie załamuje fakt, że jedyną moją nadzieją na pracę, jest praca jako\nvolunteer... Miałam taką przez miesiąc... Rokowała się nieźle, ale niestety\nfacet przeprowadza się na wschodnie wybrzeże, a więc znów nici... Od stycznia\nbędę uczyła języka polskiego w Bellevue Community College, oczywiście w\nramach "czynu społecznego"... Z jednej strony cieszę się, że coś zrobię, ale z\ndrugiej to dla mnie takie poniżające, że nawet złamanego grosika nie jestem w\nstanie zarobić... Bo mi nie wolno... A najbardziej niecierpię - wręcz\nNIENAWIDZĘ- gdy wszyscy naokoło podziwiają moją biegłą znajomość pięciu języków\n(polski, niemiecki, hiszpański, francuski no i angielski)... Te ochy i achy, a\nnikt nie może mi pomóc w znalezieniu pracy... Bo mi skur....skiego papierka\nbrak! Bo papierek jest ważniejszy od mojej osobowości i moich zdolności... ((\nAle nie daję się, pamiętaj, że po każdym deszczu wschodzi słońce... Ja w\nmiędzyczasie, aby całkiem nie zwariować, postanowiłam zatroszczyć się o\nfigurę... Prawie codziennie rano chodzę do klubu fitness i przez godzinę chodzę\ntam szybkim krokiem po bieżni... Zmęczenie fizyczne daje mi złudzenie dbania o\nsiebie... Poza tym staram się wybywać do ludzi, gdzie tylko się da zaczepiam\nludzi i tak oto poznałam baaardzo fajną koleżankę Polkę, która zaprosiła mnie\noraz męża na Andrzejki do tutejszego Domu Polskiego... Bożesz, wytańczyłam się\nna wszystkie czasy, mąż zmył się po krótkim czasie, bo trochę za dużo nowych\ntwarzy było jak dla niego (ale następnym razem będzie już bardziej oswojony), a\nznajomi mojej nowej koleżanki byli tacy wspaniali, że i tak świetnie się\nbawiłam... Nawet nie wyobrażasz sobie, jak dużo to dla mnie znaczyło... Ostatni\nraz na zabawie andrzejkowej byłam, gdy miałam ok.20 lat... I nigdy mnie tak\nczęsto nie proszono do tańca, jak teraz... Przy okazji pośpiewałam sobie tak\n(Aniu2000-muzycy byli z Portlandu!!!), że wczoraj głos mi "wcięło" (mogłam\ntylko szeptać, a i to z trudem), a dzisiaj jeszcze chrypka pozostała... Ale\nniczego nie żałuję, hehe, bo baaaardzo tego potrzebowałam... Ruch, najlepiej\nwśród innych ludzi, jest najlepszym antidotum na wszelkiego rodzaju frustracje\noraz stany przeddepresyjne... Pomyśl o tym...\ntriskell 29.11.05, 06:31\nPaciorku, przeczytałam wreszcie cały wątek, na temat diagnozy na pewno nic Ci\nnie poradzę, bo ja chyba jestem przeciwieństwem bluesów, depresji i tych\nwszystkich takich różnych. Ja też od ponad roku nie mogę znaleźć pracy, ale\njestem szczęśliwa i najczęściej optymistyczna... i bardzo żałuję, że nie\nmieszkasz gdzieś blisko, bo wzięłabym Cię na długi spacer i może udałoby się mi\nCię choć trochę uśmiechnąć.\nAle niezależnie od tego, jaka jest diagnoza, Ty piszesz też o samotności. Czy\nnaprawdę Twoi przyjaciele (nie ci z Polski, którzy są daleko, ale ci lokalni,\nchociażby z pracy) mogli się nie zorientować, że jest u Ciebie aż tak źle??? Jak\nmogli tego nie zauważyć??? Dlaczego nikogo tam przy Tobie nie ma, żeby zdjąć z\nCiebie ten dres, zabrać Cię gdzieś, zachęcić do jakichś wspólnych activities?\nA jeśli chodzi o diagnozę, to nic tu nowego nie powiem - zgadzam się z osobami,\nktóre radzą Ci wizytę u lekarza. My tu sobie możemy teoretyzować, ale chyba\njednak to fachowiec, który się tym zajmuje zawodowo, najlepiej będzie w stanie\nstwierdzić, czego Ci potrzeba - może są to tabletki, może terapia grupowa wśród\nludzi, którzy maja podobne problemy, może coś zupełnie innego. Nie wiem, może ja\nzbyt naiwnie wierzę lekarzom, ale przecież chyba za coś się ten dyplom dostaje.\nChciałabym jeszcze ustosunkować do Twojego stwierdzenia, że nie jesteś w stanie\nzmienić świata. Ja wierzę, że zmieniasz go codziennie, każdym małym i pozornie\ntylko dla Ciebie mającym znaczenie gestem, każdym uśmiechem, który komuś dajesz,\na który ta osoba przekaże dalej i tak będzie się to rozchodzić dalej i dalej,\njak kółka po wrzuceniu do wody kamyka. Moim zdaniem (podkreślam, że jest to\ntylko moje zdanie, właściwie bardzo ważna część mojej filozofii życiowej) żyjąc\nnasze życie tak, byśmy codziennie wieczorem mogli się do siebie w lustrze\nuśmiechnąć i starając się trochę ciapła, bliskości i radości dać ludziom naokoło\nnas, _zmieniamy_ świat .\nKochana, mocno Cię ściskam i będę przesyłać dużo dobrej energii, żeby te Twoje\nścieżki trochę się wyprostowały. Wierzę, że tak będzie .\nblue_jay 29.11.05, 18:11\nBije sie w piersi, nie przeczytalam wszystkich wpisow Moj maz leczy depresje\ni leczy ja od kilkunastu lat. Bylam powaznie rozczarowana tym, jak sie traktuje\ntutaj ludzi, nie mial szczescia do leakrzy w ogole, wizyty raptem 5 minut,\npytania pod tytulem, wszystko w porzadku? nie? to zwiekszymy dawke;-( i doszlo\ndo tego, ze moj maz byl nie do zycia, wiecznie spiacy, na nic ochoty.. do\nmomentu, gdy wzial udzial w jakims tam research, przy lekach dostal tez\nkilanascie seansow z psychoterapeuta.. dawke powoli zmniejszano, zmniejszano,\nrozmowy byly baaardzo pomocne i teraz J. jest juz bez lekow i ma sie dobrze.\nOczywisice pod stala opieka psychoterapeuty. Poszukaj Paciorku, moze ktos moze\nCi polecic dobrego lekarza w okolicy, nie bierz pierwszego lepszego z brzegu.\nBedzie dobrze. Nie pamietam, czy masz kogos, ale i jemu tez przydalaby sie\nwizyta u terapeuty, mi bylo bardzo ciezko pojac co sie dzieje i dlaczego nie ma\npoprawy, a wrecz pzreciwnie wygladalo na to, ze wszystko sie sypie.\nszklane_paciorki 29.11.05, 18:33\ndzięki dziewczyny jeszcze raz...\njuż sama możliwość wypisania tego tutaj sporo pomogła, tak jak wspominałam,\nswój stan starannie ukrywam przed rodziną, znajomymi. Założę się, że koleżanki\nbyłyby zszokowane, gdym powiedziała im co się dzieje we mnie w środku. Jestem\ngłośna, rozbawiona, skora do żartów i wygłupów itp, no i ich zdaniem mam\nto "wszystko". Zresztą, tak samo w pracy, nikt by nie przypuszczał, że mam\nZnalazłam trzech polskojęzycznych psychologów tutaj, niestety nie mam nikogo z\npolecenia, więc pewnie trzeba będzie próbować po kolei. Zobaczymy.\nWczoraj mój facet wyciągnął mnie do teatru. Muszę przyznać, że było to bardzo\ndziwne doświadczenie, ponieważ zawsze teatr lubiłam. Zaplanowaliśmy wyjście\ndużo wcześniej i naprawdę się na nie cieszyłam. Dopiero gdy przyszła pora się\nzbierać ogarnęła mnie jakaś dziwna panika i apatia. Najchętniej nigdzie bym nie\nszła tylko została w domu. Pokłóciliśmy się bo ja po prostu zaczęłam się\nwykręcać od wyjścia. Nie miałam ochoty na gadki z obcymi ludźmi, tym bardziej,\nże po sztuce miało być małe przyjęcie. Ale w końcu on przyniósł mi pod nos buty\ni płaszcz no i nie miałam wyboru.\nI mniej więcej tak to wygląda kiedy muszę gdzieś wyjść. Bardzo bezpiecznie\nczuję się sama ze sobą, w swoim pokoju. Konieczność wyjścia do ludzi, obcowania\nz nimi wywołuje we mnie jakiś nielogiczny strach, niechęć bardziej.\nTo taki mały update w sytuacji. Popijam sobie witaminę B z magnezem. Próbuję\nsię dodzwonić do jednego z terapeutów, kobiety, ale ciągle jest zajęte. Na\nszczęście nie mam myśli samobójczych, mam wiarę, że jestem dość silna aby z\ntego wyjść. Potrzebuję tylko coś, co by mnie odblokowało.\nJeszcze raz dziękuję Wam za ciepłe słowa i wsparcie.\nkotorybka 30.11.05, 01:50\nSzklane_paciorki, ja chyba Cię doskonale rozumiem. Teraz co prawda mam rodzinę, pracę i rzeczy\nnawet nieźle się układają (poza faktem że za kilka miesięcy będę szukać nowej pracy ), ale był\nkiedyś czas gdy myślałam że świat mi się wali na głowę, czułam się chyba podobnie do Ciebie.\nOczywiście otoczenie nie miało pojęcia co przeżywałam. Najgorszy dla mnie chyba właśnie był ten sens\nizolacji - myślałam - ba, byłam pewna - że jestem kompletne osamotniona, że nikt, ale to absolutnie\nnikt mnie nie zrozumie, nie będzie miał pojęcia przez co przechodzę... Że nikogo nie obchodzę... Ale\nwiesz co? Okazało się że moja depresja (tak, to była depresja) była bardziej pospolita niż sobie\nwyobrażałam... Fakt że wtedy także miałam prawie trzydziestkę przyspazał mnie dodatkowo w lęki\ntypu "co ja robie ze swoim życiem?", "czas ucieka", "wszyscy inni mają ułożone życie, a ja"...\nWiem, że prawdopodobnie nie pomagam Ci moim postem. Ale jestem pewna, że wybrniesz z tej\ndepresji. Fakt że zrobiłaś ten pierwszy krok pisząc tutaj znaczy dla mnie, że idziesz w dobrym\nkierunku. Trzymam mocno kciuki.\ngherarddottir 30.11.05, 01:57\nPaciorku, napewno uda Ci sie zamowic wizyte\nZ depersji sie wychodzi, podobnie jak z innych dolegliwosci. Pj ten magnez,\npamietaj spokojnie - jak nie dodzownisz sie do tej teraputki to idz do kogos\ninnego. Ludzie z tego wychodza zapewniam Cie\nBadz dobra dla siebie i nie wymagaj za duzo - sciskam i czekam na nastepny\nmonika_a_b 01.12.05, 04:48\nOto, co dostałam ostatnio mailem... Może się przyda?\nCieszę się, że zaczynasz powolutku wychodzić ze skorupki...\nMost people feel bad about themselves from time to time. Feelings of low self-\nesteem may be triggered by being treated poorly by someone else recently or in\nthe past, or by a person's own judgments of him or herself. This is normal.\nHowever, low self-esteem is a constant companion for too many people,\nespecially those who experience depression, anxiety, phobias, psychosis,\ndelusional thinking, or who have an illness or a disability. If you are one of\nthese people, you may go through life feeling bad about yourself needlessly.\nLow self-esteem keeps you from enjoying life, doing the things you want to do,\nand working toward personal goals.\nMaking lists, rereading them often, and rewriting them from time to time will\nhelp you to feel better about yourself. If you have a journal, you can write\nyour lists there. If you don't, any piece of paper will do.\nAt least five of your strengths, for example, persistence, courage,\nAt least five things you admire about yourself, for example the way you have\nraised your children, your good relationship with someone in your family, or\nThe five greatest achievements in your life so far, like recovering from a\nserious illness, graduating from high school, or learning to use a computer\nAt least 20 other accomplishments — they can be as simple as learning to tie\nyour shoes, to getting an advanced college degree\nTen ways you can "treat" or reward yourself that don't include food and that\ndon't cost anything, such as walking in woods, window-shopping, or chatting\nTen things you can do to make yourself laugh\nTen things you could do to help someone else\nThings that you do that make you feel good about yourself\nszklane_paciorki 02.12.05, 17:18\njestem po pierwszej wizycie u pierwszego psychologa z listy.\nMam dosyć mieszane uczucia. Znalazłam ją z ogłoszenia. Przed nazwiskiem miała\nmgr, ale nic więcej nie wiem o jej praktyce czy doświadczeniu. Okazało się, że\njest dosyć młoda. Niezręcznie mi było pytać, ale jestem pewna, że jest młodsza\node mnie. Jakieś 27-29 lat.\nNie mam pojęcia czy kontynuować z nią czy szukać kogoś innego. Wiem, że trudno\nwnioskować po jednej, godzinnej rozmowie. Ale jakoś ta dziewczyna nie budziła\nwe mnie zaufania i gotowości do otwarcia i zwierzania się.\nNie mam za bardzo porównania, bo z psychologa korzystałam tylko raz, i to\nbardzo krótko, jeszcze w Polsce, gdy moja relacja z matką bardzo się\nzaostrzyła. Byłam wtedy dwa razy u takiej kobiety, która pomogła mi dotrzeć do\npewnych zagrzebanych emocji.\nZ tą dziewczyną tutaj raczej rozmawiało mi się jak z kumpelą. Wszystkiego\nwysłuchała i jej wnioski były bardzo... hmm... ksiązkowe. Jednak nawet nie\nzahaczyłyśmy o temat depresji. To raczej ja prowadziłam rozmowę i miałam\nwrażenie, że ona podąża za tym co ja mówię i pod koniec moich wypowiedzi,\nwygłasza wnioski, które akurat do tego pasują.\nMój partner mówi, żeby dać jej jeszcze jedną szansę. Że po jednym spotkaniu\nnaprawdę trudno coś powiedzieć. I jestem skłonna pójść do niej jeszcze raz. Ale\njeśli już teraz mam jakąś rezerwę, jeśli już teraz przeszkadza mi jej młody\nwiek i jeśli już teraz czuję, że nie będę w stanie się przed nią kompletnie\notworzyć i powiedzieć wszystkiego?\ntamsin 02.12.05, 17:40\nczy mozesz napisac w jakim kraju ty szukasz tego terapeuty?\nJezeli idziesz na terapie, masz prawo sie wypytac tego psychologa/psychiate o\nto jakie ma wyksztacenie/licencjat (najlepiej byloby PhD, lub MD) i w jakiej\ndziedzinie sie specjalizuje i ile ma lat specjalizacji. Po pierwsze TY musisz\nsie czuc dobrze ze swoim terapeuta, mozesz isc do wielu lekarzy zanim sie\nzdecydujesz ktory ci odpowiada. Radzilabym sie udac najpierw do swojego\nregularnego lekarza i z nim porozmawiac, on moze ci polecic do kogo warto sie\nP.S. nie czytalam calego watku, wiec moze powtarzam sie z pytaniem, za co z\nszklane_paciorki 02.12.05, 17:58\ntamsin, wolałabym nie ujawniać kraju, ale mieszkam w zachodniej Europie.\nZależało mi na tym, żeby była to Polka i kobieta. Wydaje mi się, że tak byłoby\nWiem, że pani ta ukończyła studia w Polsce, przyjmuje pacjentów u siebie w\ndomu. Jakoś niezręcznie było mi wypytywać ją o kwalifikacje i uprawnienia. Ale\ntamsin 02.12.05, 18:07\nOK.. ale co to znaczy niezrecznie? przeciez zalezy ci na zdrowiu, prawda? jej\ndyplom powinien wisiec na scianie, z niego juz mozesz sie dowiedziec jaka\nszkole skonczyla i kiedy. Wypytanie o praktyke nie powinno byc niczym\nnienormalnym, przeciez poddajesz sie terapii wiec nie chcesz sobie zaszkodzic a\npomoc...a jezli moge zapytac, dlaczego chcesz po polsku i kobiete? czy myslisz,\nze latwiej bedzie ci nawiazac bardziej osobisty kontakt z taka osoba? Czy masz\nswojego regularnego lekarza? czy rozmawialas z nim?\nkotorybka 02.12.05, 19:22\nSzklane_paciorki, wydaje mi się, że stosunek nawiązany z psychologiem jest niesamowicie ważny i ma\noczywiście wpływ na ewentualny sukcej terapii. Może warto, tak jak sugerował Twój partner, jeszcze raz\nsię spotkać z tą dzewczyną, bo rzeczywiście trudno człowieka ocenić po jednej wizycie. Niemniej jednak\nczasem ciężko jest "otrząść" taką pierwszą nieprzychylną reakcję, co utrudnia otwarty kontakt z\nterapeutą... ja chyba zaczęłabym się rozglądać za kimś innym. Przecież chodzi o Twoje zdrowie...\njan.kran 02.12.05, 19:33\n> tamsin, wolałabym nie ujawniać kraju, ale mieszkam w zachodniej Europie.\n> Zależało mi na tym, żeby była to Polka i kobieta. Wydaje mi się, że tak byłoby\n> Wiem, że pani ta ukończyła studia w Polsce, przyjmuje pacjentów u siebie w\n> domu. Jakoś niezręcznie było mi wypytywać ją o kwalifikacje i uprawnienia. Ale\n> może powinnam.\nDlaczego akurat Polka i kobieta ? Dla mnie podejście bez sensu.\nJa byłam w DE dwa razy na terapii. U facetów Niemców. Tak wypadło z przydziału )\nMiędzy terapiami było pięć lat róznicy. Jak drugi facet , Niemiec , trzysta\nkilometrów i kilka lat oddalony od pierwszego i nie mający pojecia o treści\npoprzedniej terapii po kilku przegadanych godzinach powiedział mi toczka w\ntoczkę to co pierwszy uwierzyłam w siłę psychologii ))))\nszklane_paciorki 02.12.05, 20:01\ndlaczego kobieta i w dodatku Polka?\nNie wiem czy argumenty będą dość silne, ale mam takie przeczucie, że byłoby\nnajlepiej. Polakowi nie muszę tłumaczyć jak to jest mieszkać w obcym kraju bez\nprawa do pracy, tak jak ja mieszkałam tutaj przez jakiś czas. Poza tym w języku\nojczystym najłatwiej i najnaturalniej jest mi wyrażać moje myśli i uczucia.\nJedną z rzeczy, która mnie dosyć frustruje moim związku (mój partner nie jest\nPolakiem) jest to, że kiedy się sprzeczamy, czy ogólnie mówiąc biorą górę\nemocje wścieka mnie konieczność tłumaczenia tych emocji na obcy język. Efekt\njest taki, że na język plączą mi się słówka polskie, muszę szukać najlepszych\nNie wiem, nie upieram się przy tym. Jak napisałam, jest to moje przeczucie,\nintuicja, że tak byłoby najlepiej.\nCo do tamtej pani/dziewczyny to niestety, nie ma na ścianie żadnych dyplomów,\nprzyjmuje u siebie w mieszkaniu. No i ten młody wiek. Jakoś nie mam pewności,\nże ona dotrze tam gdzie trzeba, jak w Twoim przypadku Kranie, bo zbyt szybko i\nzbyt łatwo udawało mi się "zwodzić ją z tematu", kierowac rozmową. Tak jak\nwspomniałam, w tej pierwszej rozmowie do niczego nie doszłyśmy, to było takie\nślizganie się po tym co jej podsuwałam.\nI jeszcze co do pytania tamsin o mojego lekarza. Nie byłam z tym problemem u\nlekarza. Postanowiłam poszukac terapeuty na własną rękę właśnie ze względu na\ngherarddottir 02.12.05, 20:22\nPaciorku byc moze to tylko wrazenie, ze to ty kierowalas rozmowa..terapie nie\npolega na wykladzie robionym przez lekarza tylko na takim\ndelikatnym "moderowaniu" spotkania abyc TY SAMA doszla do pewnych wnioskow.\njan.kran 02.12.05, 20:37\n> dlaczego kobieta i w dodatku Polka?\n> Nie wiem czy argumenty będą dość silne, ale mam takie przeczucie, że byłoby\n> najlepiej. Polakowi nie muszę tłumaczyć jak to jest mieszkać w obcym kraju bez\n> prawa do pracy, tak jak ja mieszkałam tutaj przez jakiś czas. Poza tym w języku\n> ojczystym najłatwiej i najnaturalniej jest mi wyrażać moje myśli i uczucia.\n-----------> Jesteś bardzo tajemnicza i mało zdradzasz na temat twojego miejsca\nzamoieszkania oraz znajomości jezyków.\nJa miałam partnera Polaka , z dziećmi mówiłam tylko po polsku i przyjechałam do\nDE z mikroskopijną znajomością niemieckiego. Nie pracowałam w DE.\nFakt że obracałam się oprócz mojej rodziny tylko w kręgu Niemców ale trwało\ncztery lata zanim nauczyłam się poprawnie niemieckiego.\nNa pierwszą terapię poszłam z basic deutsch i nawet w głowie mi nie postało\nszukac polskiego terapeuty.\nPorządny psycholog jest ponadnarodowy , przekonałam się o tym jak mój synek miał\nproblemy i pomogła Mu Polka choć On w ogóle wtedy niewiele mówił...\n> Jedną z rzeczy, która mnie dosyć frustruje moim związku (mój partner nie jest\n> Polakiem) jest to, że kiedy się sprzeczamy, czy ogólnie mówiąc biorą górę\n> emocje wścieka mnie konieczność tłumaczenia tych emocji na obcy język. Efekt\n> jest taki, że na język plączą mi się słówka polskie, muszę szukać najlepszych\n> odpowiedników itp.\n----------> Nie wiem jakim językiem się porozumiewacie, w jakim języku\npracowałaś ( innym niż język partnera ? ). Jakoś się gubię w tych opowieściach.\nNajlepiej porozumiewasz się po polsku czy chcesz nalepiej porozumiewac się po\n> Nie wiem, nie upieram się przy tym. Jak napisałam, jest to moje przeczucie,\n> intuicja, że tak byłoby najlepiej.\n> Co do tamtej pani/dziewczyny to niestety, nie ma na ścianie żadnych dyplomów,\n> przyjmuje u siebie w mieszkaniu. No i ten młody wiek. Jakoś nie mam pewności,\n> że ona dotrze tam gdzie trzeba, jak w Twoim przypadku Kranie, bo zbyt szybko i\n> zbyt łatwo udawało mi się "zwodzić ją z tematu", kierowac rozmową. Tak jak\n> wspomniałam, w tej pierwszej rozmowie do niczego nie doszłyśmy, to było takie\n> ślizganie się po tym co jej podsuwałam.\n> I jeszcze co do pytania tamsin o mojego lekarza. Nie byłam z tym problemem u\n> lekarza. Postanowiłam poszukac terapeuty na własną rękę właśnie ze względu na\n--------> No i kółko się zamyka. Terapeuta Polak a najlepiej Polka. Czy tu nie\nleży Twoj problem ?\ngherarddottir 02.12.05, 20:53\nPaciorku - nie spodziewaj sie po pierwszym spotkaniu efektowe, byc moze takie\nspotkania beda trwaly kilkanascie razym tygodni, miesiecy. Trudno zawyrokowac.\nszklane_paciorki 02.12.05, 23:04\n> szklane_paciorki napisała:\n> > dlaczego kobieta i w dodatku Polka?\n> > Nie wiem czy argumenty będą dość silne, ale mam takie przeczucie, że było\n> > najlepiej. Polakowi nie muszę tłumaczyć jak to jest mieszkać w obcym kraj\n> > prawa do pracy, tak jak ja mieszkałam tutaj przez jakiś czas. Poza tym w\n> > ojczystym najłatwiej i najnaturalniej jest mi wyrażać moje myśli i uczuci\n> -----------> Jesteś bardzo tajemnicza i mało zdradzasz na temat twojego mie\n> zamoieszkania oraz znajomości jezyków.\nno cóż... tak jak wspomniałam na początku znam to forum od dawna. Spotkałam\nnawet kilka osób z tego forum. Ale wolałabym się nie ujawniać. Też możesz\nuznać, że to bez sensu, ale dla mnie nie.\nMówię po polsku oczywiście i mówię również biegle w języku kraju, w którym\n> Ja miałam partnera Polaka , z dziećmi mówiłam tylko po polsku i przyjechałam\n> DE z mikroskopijną znajomością niemieckiego. Nie pracowałam w DE.\n> Fakt że obracałam się oprócz mojej rodziny tylko w kręgu Niemców ale trwało\n> cztery lata zanim nauczyłam się poprawnie niemieckiego.\n> Na pierwszą terapię poszłam z basic deutsch i nawet w głowie mi nie postało\n> szukac polskiego terapeuty.\n> Porządny psycholog jest ponadnarodowy , przekonałam się o tym jak mój synek\n> problemy i pomogła Mu Polka choć On w ogóle wtedy niewiele mówił...\n> > Jedną z rzeczy, która mnie dosyć frustruje moim związku (mój partner nie\n> > Polakiem) jest to, że kiedy się sprzeczamy, czy ogólnie mówiąc biorą górę\n> > emocje wścieka mnie konieczność tłumaczenia tych emocji na obcy język. Ef\n> > jest taki, że na język plączą mi się słówka polskie, muszę szukać najleps\n> > odpowiedników itp.\n> ----------> Nie wiem jakim językiem się porozumiewacie, w jakim języku\n> pracowałaś ( innym niż język partnera ? ). Jakoś się gubię w tych\n> Najlepiej porozumiewasz się po polsku czy chcesz nalepiej porozumiewac się po\n> polsku ?\nmój partner pochodzi stąd i porozumiewamy się tutejszym językiem. Nie rozumiem\no co chodzi z tym, że najlepiej chcę porozumiewać się po polsku. Oczywiście, że\npolski jest moim pierwszym językiem, ojczystym językiem. Zawsze będzie dla mnie\nważny bo w tym języku się wychowałam, wykształciłam.\nJęzyk kraju, w którym mieszkam znam biegle i w stopniu umożliwiającym mi\nnormalne życie i pracę. Lubię ten język.\nAle polski jest moim pierwszym i naturalnym językiem i dlatego mój pierwszy\nwybór terapeuty był właśnie na Polaka. Ale powtarzam, wcale się przy tym nie\nupieram. Nie bardzo rozumiem dlaczego aż tak koncentrujemy się na tej kwestii.\nO wiele bardziej nurtuje mnie czy mogę zrezygnować z tej pani tylko na podsawie\n> > Nie wiem, nie upieram się przy tym. Jak napisałam, jest to moje przeczuci\n> > intuicja, że tak byłoby najlepiej.\n> > Co do tamtej pani/dziewczyny to niestety, nie ma na ścianie żadnych dyplo\n> > przyjmuje u siebie w mieszkaniu. No i ten młody wiek. Jakoś nie mam pewno\n> > że ona dotrze tam gdzie trzeba, jak w Twoim przypadku Kranie, bo zbyt szy\n> bko i\n> > zbyt łatwo udawało mi się "zwodzić ją z tematu", kierowac rozmową. Tak ja\n> > wspomniałam, w tej pierwszej rozmowie do niczego nie doszłyśmy, to było t\n> > ślizganie się po tym co jej podsuwałam.\n> > I jeszcze co do pytania tamsin o mojego lekarza. Nie byłam z tym probleme\n> > lekarza. Postanowiłam poszukac terapeuty na własną rękę właśnie ze względ\n> > język.\n> --------> No i kółko się zamyka. Terapeuta Polak a najlepiej Polka. Czy tu\n> leży Twoj problem ?\n?? Nie bardzo rozumiem co masz na myśli i skąd taki wniosek?\njan.kran 02.12.05, 23:16\nNie powinnaś się kierować płcią , wiekiem i językiem terapeuty jeżeli znasz\njego język bdb ,tylko profesjonalnością.\nPo jednej wizycie trudno powiedzieć czy dobrze wybrałaś.\nJeżeli masz odczucie że manipulujesz terapeutą to zastanawiam się nad dalszym\ncelem terapii akurat z tą osobą.\nTo czy Twoje odczucie jest słuszne to problem drugorzędny.\nTo moje subiektywne zdanie. Twoją droge musisz znaleźć sama.\ngherarddottir 02.12.05, 20:21\nOczywiscie pierwsze wrazenie jest wazne, ale....pierwszy raz idzie sie do\ntakiej osoby z bagazem pewnym lekow,obaw i wlasnych problemow...\nI patrzy sie na te osobe jak na kogos komu _trzeba zaufac_ zeby sobie pomoc -\nwlasnie trzeba, a nie ze sie chce..to jest jeden z czynnikow, ktory moze\nblokowac. Czasami tez nasze problemy mogamiec w mianowniku traumatyczne\nwydarzenia zwiazana z relacjami z innymi kobietami i stad niechec ogolna na\npoziomie nieswiadomym do kobiety-terapeuty...\nRozumiem, ze latwiej udac sie do Polaka_Polki bo czasami latwiej jest sie\nporozumiec we wlasnym rodzimym jezyku, jednak nie przecenialabym tego.\nW psychologii to jaka skonczylo sie uczelnie jeszcze nie swiadczy o tym jakim\njest sie psychologiem - wazne sa tzw czynniki personalne, ktore predysponuja\ndana osobe do wykonywania danego zawodu oraz to takze czy dana osoba przreszla\nwlasna terapie (zeby byc dobrym teraputa przechodzi sie roznego rodzaju\ntreninigi oraz podaje terapii wlasnej). Tak samo jak nie kazda baletnica bedzie\ntanczyla jako solistka.\nJa bym dala kobiecie jeszcze jedna szanse...\nSprawa kolejna - nie zawsze kobiecie pacjentce moze pomoc nawet najlepszy\npsycholog czy psychiatra kobieta, gdyz czesto moze sie pojawic element\nzazdrosci czy rywalizacji na poziomie kobieta-kobieta.\nMysle, Paciorku, ze sprobuj drugi raz sie spotkac z ta osoba, jesli nadal\nbedziesz czula bardzo silna niechec to poszukaj kogos innego.\nszklane_paciorki 02.12.05, 23:17\n> Oczywiscie pierwsze wrazenie jest wazne, ale....pierwszy raz idzie sie do\n> takiej osoby z bagazem pewnym lekow,obaw i wlasnych problemow...\n> I patrzy sie na te osobe jak na kogos komu _trzeba zaufac_ zeby sobie\n> wlasnie trzeba, a nie ze sie chce..to jest jeden z czynnikow, ktory moze\n> blokowac. Czasami tez nasze problemy mogamiec w mianowniku traumatyczne\n> wydarzenia zwiazana z relacjami z innymi kobietami i stad niechec ogolna na\n> poziomie nieswiadomym do kobiety-terapeuty...\nbyć może u mnie właśnie chodzi o to samo tylko w stosunku do mężczyzn?\nMoże znów uznacie to za głupie, ale ja na przykład nigdy nie poszłabym do\nginekologa-mężczyzny. Wiem, że jest to zupełnie irracjolanle. No ale jest. Po\nOczywiście jeśli nie miałabym innego wyjścia i byłabym w awaryjnej sytuacji to\npewnie bym musiała. Ale jeśli mam wybór to zawsze wybieram ginekologa kobietę.\nPoza tym, jako nastolatka byłam wysłana przez szkołę na terapię do psychologa-\nmężczyzny w związku z rozwodem rodziców.\nZamiast terapii było flirtowanie. Na szczęście tylko na tym się skończyło.\nsylwek07 03.12.05, 09:44\ntez sie tak czulem na 1 terapii i pomoglo mi to po kilku spotkaniach(tzn\nMiły trzydziestolatek zrobi minetkę warszawiance\nPoznam dorosłego mężczyznę z Warszawy\nTrzydziestolatek skatowany na Szwederowie nie żyje