Señor Frog's Puerto Vallarta, Puerto Vallarta — recenzje restauracji - TripAdvisor\nSeñor Frog's Puerto Vallarta, Puerto Vallarta\n> Señor Frog's Puerto Vallarta\nMorelos #518, Col. Centro, Puerto Vallarta, Meksyk +52 (322) 226-9260\nNr 244 wśród 588 Restauracje (Puerto Vallarta) Liczba recenzji: 70 Kuchnie: Międzynarodowa\nPolecane, biorąc pod uwagę: Scena barowa, Duże grupy Opcje wyżywienia: Miejsce na lunch, Kolacja, Rezerwacje, Po godzinach Informacje o restauracji Polecane, biorąc pod uwagę: Scena barowa, Duże grupy Opcje wyżywienia: Miejsce na lunch, Kolacja, Rezerwacje, Po godzinach Napisz recenzję\nNajpierw angielski Najpierw francuski Najpierw hiszpański Najpierw j. polski Dowolne bachara\nTak Nie Niesamowity wybór koszulki i grilla fartuchy aby zadowolić wszelkie gusta. Duży, czysty sklep z pomocnym personelem.\nPuerto Vallarta — zobacz kolejne recenzje (2), których autorem jest bachara Darren B\nTak Nie Wspaniałe jedzenie i obsługa. Nawet facet, który robił świetne balon znaków dla naszych dzieci. Muzyka była radosna.\nTak Nie To było takie fajne miejsce na lunch. Kelnerzy byli bardzo zabawni. Znaki były zabawne i oni sprawili, że nawet guacamole tuż przed sobą.\nPuerto Vallarta — zobacz kolejne recenzje (3), których autorem jest 177Jen Dirk H\nTak Nie Jest to wspaniałe miejsce do jedzenia z skaczącą atmosfera. Kierownictwo i pracownicy są fantastyczni ludzie. Nadrabiałem to pokaz slajdów z lokalnych surferów i grali to na ich telewizorami na deskach i Boarders obejrzeć, w godzinach wieczornych. Teraz to gościnność.\nPuerto Vallarta — zobacz kolejne recenzje (6), których autorem jest Dirk H AudreyRN\nTak Nie Napoje były świetne, guacamole było świetne. Dostaliśmy kilka ujęć bezpłatny. Zabawny i miła obsługa. Warto wracać.\n“Nie wiele radości”\nTak Nie Oryginalne miejsce już zamknięta. Ten nie może nie być wokół znacznie dłużej. Jedzenie było średnie, ale obsługa jest bardzo wolna.\nPuerto Vallarta — zobacz kolejne recenzje (3), których autorem jest bmb11 Miranda B\nTak Nie To miejsce jest drogie, a jakość nie jest świetne!\nPuerto Vallarta — zobacz kolejne recenzje (2), których autorem jest Miranda B Deloriant2687\nTak Nie Ja i mój mężulek były tu na napoje i świetnie się bawili. Gospodyni i kelnerzy wszystkie były świetne. Bawiliśmy się świetnie i cena była rozsądna.\nPuerto Vallarta — zobacz kolejne recenzje (6), których autorem jest Deloriant2687 brainradio\n“Dużo śmiechu i wspaniałe jedzenie”\nTak Nie Świetnie się bawiliśmy w tej restauracji. A zabawy w ompsphere z wyśmienite jedzenie. Było nas 10 z nas i po prostu zamówiliśmy przystawki i napoje co doprowadziło do większego przystawki i napoje! Chciałbym tam wrócić w mgnieniu oka.\nPuerto Vallarta — zobacz kolejne recenzje (5), których autorem jest brainradio Phil N\nTak Nie Jedzenie było OK, biorąc pod uwagę charakter restauracji. Obsługa była OK. Prawdopodobnie wrócę, jeśli jestem w Senor Frog nastroju.\nPuerto Vallarta — zobacz kolejne recenzje (18), których autorem jest Phil N 1-10 z 70 recenzji\nSeñor Frog's Puerto Vallarta — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nPuerto Vallarta, Jalisco Bubba Gump\nByłeś(-aś) w Señor Frog's Puerto Vallarta? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nWłaściciele: A jak Twoim zdaniem przedstawia się sytuacja? Jeśli jesteś właścicielem lub zarządzasz obiektem Señor Frog's Puerto Vallarta, teraz możesz się zarejestrować, aby skorzystać z bezpłatnych narzędzi w celu uatrakcyjnienia ogłoszenia, zachęcenia gości do pisania recenzji lub napisania odpowiedzi na już przesłane opinie.\nMorelos #518, Col. Centro\n5.0 z 5, Liczba recenzji: 286 Najnowsza recenzja 10 maj 2013\n4.5 z 5, Liczba recenzji: 60 Najnowsza recenzja 9 mar 2013\n5.0 z 5, Liczba recenzji: 11 Najnowsza recenzja 20 lut 2013\n4.0 z 5, Liczba recenzji: 550 Jelly Roll Cafe\n4.5 z 5, Liczba recenzji: 20 Kaai grand Cafe\n3.0 z 5, Liczba recenzji: 8 Dinner by Heston Blumenthal, Londyn\n4.5 z 5, Liczba recenzji: 978 Walton's Hotel & Restaurant\n3.0 z 5, Liczba recenzji: 213 Najnowsza recenzja 15 maj 2013\n2.5 z 5, Liczba recenzji: 23 Najnowsza recenzja 11 kwi 2013\nVale D'El Rei - Suite & Village Resort, Lagoa\n4.5 z 5, Liczba recenzji: 184 Najnowsza recenzja 17 maj 2013


Korona Kielce oświadcza: nie mamy nic do oświadczenia - weszlo.com\nKorona Kielce oświadcza: nie mamy nic do oświadczenia\nOpublikowane 13.09.2019 14:19 przez\nBoże Święty, co za czas w polskiej piłce. Dwa kluby zwalniają trenerów i przez dwa tygodnie nie mogą zatrudnić nowych, gdy jeden z nich w końcu znajduje szkoleniowca – Rada Nadzorcza stawia weto. Bramkarz beniaminka po 5 porażkach z rzędu zostaje przyłapany na dopingu. A teraz jeszcze Korona Kielce MOCNO MASAKRUJE hejterków internetowych, publikując oświadczenie, które… Ach, kurczę, sami zobaczcie.\nKielczanie ostatnio mają trochę problemów – zarówno sportowych, jak i wizerunkowych. Przeciągające się poszukiwanie trenera, kiepskie wyniki na boisku to jedno, druga sprawa to wątpliwości dotyczące finansowania. Po sprzedaży klubu miasto zadeklarowało, że pozostanie w charakterze sponsora klubu i będzie wspierało Koronę według z góry określonego planu finansowego. Wszyscy zadowoleni – miasto zrzuca z siebie ciężar zarządzania, a nowi właściciele mają pewność, że te parę baniek z miasta zawsze do budżetu wpłynie.\nNo ale jak to w polskiej piłce bywa: kwoty okazały się za niskie, Korona wszystko przejadła, a teraz zwraca się do miasta z prośbą o pomoc. Klub długo zastanawiał się, czy zabrać oficjalnie głos – potwierdzając chęć uzyskania dodatkowego wsparcia od miasta, albo wręcz przeciwnie, dementując takie pogłoski. Zastanawiał się, namyślał, ważył słowa i w końcu bum: wysunął takie oświadczenie, że krytycy wyskoczyli z bamboszków.\nSzkoda, że Korona poprzestała tylko na oświadczeniu, ilość i waga informacji przekazanych w tym dokumencie zasługuje wszak na odrębną konferencję prasową, na której punkt po punkcie można byłoby omówić stanowisko klubu.\nJak to wygląda z naszej strony? Posłużmy się klasykiem.\nCzekamy na więcej tego typu oświadczeń, które objaśniają nam obecną politykę klubu. Gdyby tylko każdy klub był tak transparentny, ta liga byłaby o wiele bogatsza.\nW zdrowy, szczery śmiech.\nKorona Kielce libacja na skwerku


Kadzidłowiec – Get Body Back LTD\nOlejek z kadzidłowca dōTERRA Frankincense nazywany jest często królem olejków eterycznych ze względu na szerokie spektrum zastosowania i korzyści terapeutycznych, stanowi wsparcie dla dróg oddechowych, wspiera naturalną odporność organizmu, wpływa pozytywnie na emocje, zastosowany miejscowo poprawia niedoskonałości skóry.\ndōTERRA Frankincense to olejek z kadzidłowca pozyskiwany z kilku gatunków rośliny kadzidłowej - Boswellia carterii, sacra, papyrifera oraz frereana. Gatunki te wyrastają na terenach Somalii, Afryki Południowej (Etiopia, Sudan, Czad i Erytrea) oraz na terenie południowej części Półwyspu Arabskiego (Jemen i Oman) skąd na potrzeby olejków eterycznych są pozyskiwane. Warto nadmienić, iż cały ten proces odbywa się przy jednoczesnym poszanowaniu ekologii oraz praw lokalnych hodowców przez firmę dōTERRA.\nOlejek z kadzidłowca (Frankincense) często nazywany jest „królem olejków”. Gdy jest stosowany aromatycznie wspiera poczucie spokoju, miejscowa i wewnętrzna aplikacja zapewnia wyjątkowe korzyści zdrowotne. Frankincense zawiera największe, spośród wszystkich olejków eterycznych na świecie, ilości tzw. β-kariofilenów. Posiada ich w swoim składzie około 55%, co stanowi najwyższy poziom tej substancji z wszelkich znanych olejków eterycznych świata.\ndoTERRA Frankincense był stosowany od zamierzchłych czasów\nZnany jako jeden z najbardziej cenionych i popularnych olejków eterycznych dōTERRA, kadzidłowiec posiada nadzwyczajne korzyści zdrowotne. Babilończycy i Asyryjczycy palili kadzidło podczas ceremonii religijnych, a starożytni Egipcjanie używali żywicy kadzidłowej do wszystkiego - od perfum do maści leczniczych. Ta wielowiekowa wiedza przyczynia się do współczesnych zastosowań kadzidłowca. Kadzidłowiec posiada właściwości kojące i upiększające, które odmładzają skórę i pomagają usunąć jej niedoskonałości przy zastosowaniu miejscowym. Rozpraszanie mgiełki z olejku Frankincense wspiera poczucie wewnętrznego spokoju i relaksu.\nGłówne korzyści i zastosowanie:\nPomaga zmniejszyć widoczność niedoskonałości skóry (zmarszczki, przebarwienia), Wspiera naturalne funkcje odpornościowe, Dyfuzowany wspiera poczucie relaksu i spokoju, Ciepły i czysty aromat olejku pobudza uczucie relaksu, Posiada wyjątkowy, drzewny aromat.\nKorzenny, pikantny, drzewny\nŻywica z Boswellia carterii, sacra, papyrifera i frereana\nRozpylaj mgiełkę z olejku w dyfuzorze i wdychaj ją aby doświadczać korzyści terapeutycznych. Wetrzyj olejek w dłonie, aby uzyskać efekt rozgrzewający i kojący. Stosuj miejscowo, aby zmniejszyć widoczność niedoskonałości skóry. Może być nakładany na spód stóp, co pomoże uzyskać poczucie relaksu i dobry nastrój. Weź jedną lub dwie krople z kapsułką dōTERRA, aby wspomóc funkcje komórkowe organizmu.\nDyfuzja: użyj od trzech do czterech kropel w wybranym dyfuzorze. Wewnętrznie: Rozcieńcz jedną lub dwie krople w oliwie/oleju lub innym płynie rozpuszczającym olejki i wypij, Miejscowo: Nanieś jedną lub dwie krople na wybrany obszar. Rozcieńcz frakcjonowanym olejem kokosowym dōTERRA, aby zminimalizować wrażliwość skóry.\n15ml / 300 kropel\nMożliwa reakcja niepożądana przy nadwrażliwości skóry. Olejek doTERRA należy trzymać poza zasięgiem dzieci. W okresie ciąży, laktacji lub będąc pod opieką lekarską, przed użyciem skontaktuj się z lekarzem. Unikaj kontaktu z oczami, uszami i wrażliwymi obszarami ciała.


SUM - II Ogólnopolska Konferencja PAD „Psychika a Dietetyka”.\nII Ogólnopolska Konferencja PAD „Psychika a Dietetyka”.\nKonferencja organizowana jest przez Studenckie Koło Naukowe Dietetyki przy Zakładzie Żywienia Klinicznego i Diagnostyki Gastroenterologicznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi i odbędzie się w dniach 19-20 maja 2018 r. w Centrum Dydaktycznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi przy ul. Pomorskiej 251.\nWydarzenie obejmować będzie część wykładową (19 maja), oraz warsztatową, zaplanowaną na dzień następny.\nPodczas sesji wykładowej omawiane będą m.in.\ndieta w zaburzeniach depresyjnych,\nwpływ diety na psychikę pacjentów z chorobą Huntingtona,\nzaburzenia odżywiania w praktyce psychiatrycznej,\nrola przepuszczalności bariery jelitowej i antygenów pokarmowych w zaburzeniach psychicznych,\nwpływ niskiej dostępności energii oraz stresu psychicznego na gospodarkę hormonalną kobiet aktywnych,\njak skutecznie pracować z pacjentem z zastosowaniem metodologii Points of You.\nUdział w części warsztatowej konferencji umożliwi nam m.in. zdobycie umiejętności niezbędnych przy projektowaniu indywidualnej drogi leczenia dla pacjenta otyłego oraz cierpiącego na zaburzenia odżywiania, poznanie specyfiki pracy z dziećmi i ich rodziną z zastosowaniem elementów terapii behawioralno-poznawczej oraz stosowanie narzędzi wspomagających pracę z pacjentami, którzy doświadczają różnorodnych trudności w obszarze odżywiania, co wynika z subiektywnie postrzeganych barier.\nPełny program konferencji dostępny jest na stronie internetowej https://pad.eletive.pl/\nA całe wydarzenie można śledzi na facebooku https://www.facebook.com/events/803300629870309/\n[Przesłano przez: Kinga Łosiak -Lisowska]


Lokata WALUTOWA-BIZNES - Idea Bank\nokres lokaty to 3, 6 lub 12 miesięcy\nkwota lokaty to 100 EUR do 500 000 EUR\nOkres Umowy Oprocentowanie w skali roku, EUR\nprodukt przeznaczony wyłącznie dla Posiadaczy Rachunku Rozliczeniowego dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, prowadzonego w walucie euro (EUR)\nLokata WALUTOWA-BIZNES (zwana dalej „Lokatą”) z oprocentowaniem stałym w skali roku. Lokata w walucie euro (EUR) może być zawarta na okres 3, 6 lub 12 miesięcy. Kapitalizacja odsetek następuje na koniec Okresu Umownego. Lokata może być zawarta w euro (EUR). Minimalna kwota Lokaty to 100 EUR, maksymalna 500 000 EUR. Lokata dostępna jest dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą posiadających Rachunek Rozliczeniowy (dalej „Rachunek”) prowadzony przez Idea Bank S.A. w walucie, w której ma być otwarta Lokata WALUTOWA na rzecz Posiadacza Rachunku, z którego to Rachunku musi być dokonane zasilenie Lokaty. Oprocentowanie Lokaty zakładanej w euro (EUR) wynosi 0,35% w skali roku dla Lokaty zakładanej na 3 miesiące, 0,40% w skali roku dla Lokaty zakładanej na 6 miesięcy, 0,50% w skali roku dla Lokaty zakładanej na 12 miesięcy. W przypadku zerwania Lokaty przed upływem Okresu Umownego, Bank nie nalicza ani nie wypłaca odsetek. Zaprezentowane informacje mają charakter informacyjny i nie stanowią oferty w rozumieniu art. 66 Kodeksu cywilnego. Szczegóły w Tabeli Oprocentowania aktualnie oferowanych lokat bankowych dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą dostępnej na stronie www.ideabank.pl oraz w oddziałach Idea Bank S.A


PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA ŚW. JANA CHRZCICIELA W KROCZEWIE - News: Ogłoszenia parafialne - 16 września 2018\nJesteś w: Wydarzenia » Ogłoszenia parafialne » Ogłoszenia parafialne - 16 września 2018\nOgłoszenia parafialne - 16 września 2018\n1. Przypominamy, że dzieci zbierają z Mszy niedzielnych karteczki – wyklejanki i wklejają je do zeszytów lub ćwiczeń. Na zakończenie Roku Szkolnego dla wytrwałych nagrody. Dzieci klas III i IV nie zbierają karteczek, gdyż będą zbierali podpisy w indeksach.\n2. Indeksy dla klas III i IV są do zabrania w zakrystii, a dla tych z klasy III, którzy nie wypełnili deklaracji uczestnictwa w Pierwszej Komunii Świętej są deklaracje.\n3. W tym roku przeżywamy w Kościele w Polsce Jubileusz 450-lecia śmierci św. Stanisława Kostki – patrona dzieci i młodzieży. To czas szczególnej modlitwy za młode pokolenie. W tym tygodniu, od 21 do 28 września w naszym dekanacie peregrynują relikwie św. Stanisława Kostki. W naszej parafii relikwie będą w dniach 24 – 25 września (poniedziałek – wtorek). Zapraszamy na to wydarzenie całe rodziny, dzieci, młodzież, nauczycieli i wychowawców. W następną niedzielę w naszym dekanacie po każdej Mszy św. wychodząc z kościoła będziemy mogli złożyć do puszek ofiary przeznaczone na duszpasterstwo młodzieży w naszej diecezji.\n4. Szczegółowy plan nawiedzenia relikwii św. Stanisława Kostki:\n5. W dniu 21 października będzie miała miejsce podniosła uroczystość związana z 100 rocznicą odzyskania niepodległości. Przenieśliśmy już kości żołnierzy z wojen w 1920 i 1939 roku do wspólnej mogiły przy głównej alej cmentarza. Na mogile zostanie zbudowany okazały monument z tablicą upamiętniającą bohaterów walczących o niepodległość Ojczyzny. Obok monumentu będzie sześciometrowy maszt na flagę. W tym miejscu będziemy spotykać się w święta narodowe. Odsłonięcie i poświęcenie obelisku planowana jest na dzień 21 października 2018 roku na godz. 11.00. Całość uroczystości uświetni występ w świątyni i na cmentarzu zespołu Varsovia Brass Quintet, w skład którego wchodzą wybitni instrumentaliści, na co dzień pracujący w Reprezentacyjnym Zespole Artystycznym Wojska Polskiego i Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. Utwory, które będzie wykonywał zespół zostały specjalnie zaaranżowane na kwintet blaszany, nawiązujący brzmieniem do orkiestr wojskowych z okresu Legionów. Ponieważ dla Parafii jest to duży koszt zwracamy się do Was Drodzy Parafianie o hojniejsze ofiary w niedziele 30 września i 07 października – będą one przeznaczone na realizację tego przedsięwzięcia.\n· Czy w internecie można spotkać Boga?\n· Kościół nie uratuje się sam – postawa katolików wobec kryzysu w Kościele.\n· Świadectwo uzdrowionego przez wstawiennictwo świętych pastuszków z Fatimy.\n· x Proboszcz dodał w dniu: 16.09.2018r. ·\n20,423,766 unikalnych wizyt


Przepisy: Przepisy na ciasteczka maślane dla dzieci - DoradcaSmaku.pl\nPrzepisy - Przepisy na ciasteczka maślane dla dzieci\nChodzą Ci po głowie szybkie ciasteczka maślane dla dzieci? Przepis na takie ciasteczka nie należy do skomplikowanych. Przygotujesz je samodzielnie lub z pomocą dzieci. Połącz ze sobą kilka składników, rozwałkuj ciasto i wytnij z niego ciekawe wzory. Czego będziesz potrzebować, by wykonać ciasteczka maślane dla dzieci? Przepis z mąką, jajkami, cukrem i masłem to absolutna podstawa. Możesz pokusić się o dodatki w postaci siekanych migdałów czy odrobiny wiórek kokosowych. Wystarczy, że dodasz wybrany przez siebie składnik pod koniec przygotowywania ciasta.\nmleko kwaśna śmietana cukier waniliowy białko wiórki kokosowe cukier wanilinowy marmolada żółtko jajek żółtko ekstrakt waniliowy\nPrzepisy z kategorii Przepisy na ciasteczka maślane dla dzieci: 107\nCiasteczka babuni- maślane, przekładane różaną marmoladą\nCiasteczka maślane dla dzieci – przepisy\nCo możesz przygotować wraz ze swoimi pociechami, które chcą spędzić czas w kuchni? Świetnym rozwiązaniem będą ciasteczka maślane. Przepis dla dzieci jest bardzo prosty do wykonania. Odmierz składniki i pozwól pociechom działać. Poradzą sobie z jajkami, mąką i masłem. Pod koniec ucierania pomóż im w lepszym połączeniu składników, które stworzą kruche ciasteczka maślane dla dzieci.\nZ pewnością zdołasz stworzyć ciekawe ciasteczka maślane dla dzieci. Przepis z dodatkiem orzechów lub czekolady będzie dobrym początkiem. Możesz także połączyć ze sobą dwa maślane ciasteczka dla dzieci za pomocą dżemu lub marmolady. Będą prezentowały się tak samo dobrze, jak ciastka kupione w sklepie.\nCiekawym pomysłem są także dwukolorowe ciasteczka maślane dla dzieci. Przepis z dodatkiem kakao do połowy ciasta da Ci ogrom możliwości dekoracyjnych. Takie dwukolorowe ciastka będą prezentowały się zachwycająco.\nPrzepis na ciasteczka maślane dla dzieci nie wymaga wykańczania posypką czy lukrem. Same w sobie są pyszne. Jeśli jednak chcesz, możesz wykorzystać polewę lub lukier do udekorowania wypieku.\nKoniecznie zajrzyj do pozostałych kategorii na doradcasmaku.pl. Znajdź inspiracje na pyszne desery, wypieki i dania obiadowe.


Platforma Obywatelska domyka swoje listy wyborcze - Gazetawroclawska.pl\nPlatforma Obywatelska domyka swoje listy wyborcze\n12 maja 2011 23:34 12.05.2011 23:34\nProf. Kieres ma zdecydować, czy chce do Sejmu, czy Senatu ©Piotr Wojnarowicz\nW niedzielę już wszystko będzie jasne. We Wrocławiu zarząd regionu Platformy Obywatelskiej pochyli się nad gotowymi listami kandydatów do parlamentu. Tydzień później zatwierdzi je rada regionalna partii, a później zarząd krajowy. I choć nie ogłoszono jeszcze terminu wyborów, 11 czerwca w Sopocie PO rozpocznie ogólnopolską kampanię.\nWe Wrocławiu zaskoczenia nie będzie. Listę do Sejmu pociągnie Bogdan Zdrojewski, Grzegorz Schetyna będzie liderem w okręgu jeleniogórsko-legnickim, zaś w wałbrzyskim na pierwszym miejscu stanie Katarzyna Mrzygłocka.\nWysoko, bo zaraz za Zdrojewskim uplasuje się posłanka Ewa Wolak, po niej Sławomir Piechota, a zaraz za nim prawdopodobnie Aldona Młyńczak. Na Wiejskiej będzie chciała się również znaleźć Lilla Jaroń, wiceminister edukacji. Miejsca pewne mają wszyscy parlamentarzyści, a także wojewoda dolnośląski Aleksander Marek Skorupa, wicemarszałek Marek Łapiński i Jerzy Łużniak, członek zarządu województwa.\nAle PO czeka jeszcze z ujawnieniem kolejności, bo nie wie, gdzie wystartuje prof. Leon Kieres. Nam profesor zdradził, że może to być niespodzianka. Półtora tygodnia temu mówiło się, że to jednak senator Władysław Sidorowicz woli walczyć o mandat na Wiejskiej. Jeżeli taką decyzję podejmie Kieres, jego nazwisko pojawi się na eksponowanym miejscu. Miał być nawet jedynką, gdyby na początku kwietnia Zdrojewski zgodził się na start z Wałbrzycha.\nPO jest na razie jedyną partią, która narzuciła szybkie tempo. Polskie Stronnictwo Ludowe daje sobie dwa, trzy tygodnie na skompletowanie list. Dzisiaj pewne już jest to, że w jesiennych wyborach nie wystartuje wicewojewoda Ilona Antoni-szyn-Klik. Numerem jeden we Wrocławiu zostanie Ewa Mańkowska, wiceprezes Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. Numerem dwa zostanie Włodzimierz Chlebosz, członek zarządu województwa dolnośląskiego.\nKandydatów szykuje też Sojusz Lewicy Demokratycznej. Listy SLD mają być gotowe nie wcześniej niż w drugiej połowie czerwca. Ale już dzisiaj nie jest tajemnicą, kto zamierza walczyć o mandaty do Sejmu.\nNa pewno będą to poseł Janusz Krasoń, Helena Trela, szefowa wrocławskich struktur SLD, a także... Jacek Uczkiewicz, kandydat Sojuszu na prezydenta Wrocławia w ubiegłorocznych wyborach samorządowych. Niewykluczone, że na wrocławskiej liście pojawią się nazwiska radnego sejmiku Piotra Żuka czy Dominika Kłosowskiego, asystenta wicemarszałka Radosława Mołonia.\nSLD i PSL intensywnie szukają chętnych do Senatu. Tak samo jak Prawo i Sprawiedliwość, które ma raczej jasność z kandydatami do Sejmu. Na pewno wystartują posłowie Dawid Jackiewicz i Kazimierz Michał Ujazdowski, były wojewoda Krzysztof Grzelczyk i Jacek Świat, wdowiec po posłance Aleksandrze Natalli-Świat, która zginęła w katastrofie pod Smoleńskiem. Apetyt na mandat ma również Andrzej Jaroch, były senator, a obecnie radny sejmiku.\nNie wiadomo, jakimi nazwiskami będzie się chwalić Polska Jest Najważniejsza. W przyszłą sobotę ma zorganizować we Wrocławiu zjazd regionalny. A Wiesław Kilian, wrocławski poseł PJN, przyznał, że decyzje o swoim kandydowaniu podejmie w czerwcu.\nwybory do sejmu wrocław\nPodajcie jakie znaki szczególne mają mądrzy\nUrban (gość) 13.05.11, 18:00:03\nPosłami powinni być: prawnicy, ekonomiści, politolodzy, inżynierowie, architekci, lekarze - czyli intelektualna elita naszego Państwa. Co za wartość dla naszego Sejmu ma mąż Natalli - Świat? Mąż...rozwiń całość\nPosłami powinni być: prawnicy, ekonomiści, politolodzy, inżynierowie, architekci, lekarze - czyli intelektualna elita naszego Państwa. Co za wartość dla naszego Sejmu ma mąż Natalli - Świat? Mąż swojej żony - to jego rekomendacje? A ci wszyscy kandydaci po ukończeniu Akademii 1-Majowej lub Wszystkiego Najlepszego. Narodzie - mamy wybrać najbardziej kompetentnych do pracy legislacyjnej naszego Sejmu. Dość miernot! Dosc zlego prawa tworzonego przez zly Sejm. STOP MIERNOCIE!zwiń


Wielka Brytania czeka na polskie meble – zapisy na misję gospodarczą trwają - informacja prasowa | Biuro prasowe Santander\nW I połowie 2018 r. wartość polskiego eksportu mebli wzrosła o ok. 5,3% r/r. W dalszej przyszłości wzrosty sprzedaży zagranicznej będą wymagać zwiększenia obecności na rynkach pozaunijnych, ale rynek europejski pozostanie kluczowy. Dziś czołówka odbiorców polskich mebli to Niemcy, Czechy i Wielka Brytania. Do tego ostatniego kraju, już na początku grudnia, jedzie misja gospodarcza. Zapisy trwają.\n– Rezerwa polskich producentów wobec rozwijania biznesu na Wyspach jest zrozumiała. Z drugiej strony, m.in. od naszych kolegów z Santander UK, wiemy, że Brexit niczego nie zmienia w otwartości brytyjskich firm na współpracę z zagranicznym biznesem. Dotyczy to także branży meblarskiej, w której brytyjscy dystrybutorzy są bardzo zainteresowani polską ofertą. Naszym zadaniem jest pomóc naszym firmom zrealizować potencjalne zyski – podkreśla Tomasz Bieliński z Santander Bank Polska.\nSpotkania na żywo z potencjalnymi odbiorcami\nSantander Bank Polska w dniach 5-6 grudnia br. organizuje misję gospodarczą do Londynu dla polskich producentów mebli. Zgłoszenia są przyjmowane pod adresem finansowanie.handlu@santander.pl. Po stronie uczestników jest organizacja transportu do Londynu. Z kolei transport na miejscu, nocleg oraz uczestnictwo we wszystkich wydarzeniach biznesowych są po stronie organizatora. Poza udziałem w spotkaniach B2B z czołowymi producentami i dystrybutorami mebli na rynku brytyjskim, m.in. z: John Lewis & Partners, Argos czy Loft Interiors, dla przedstawicieli firm uczestniczących w misji zaplanowano sesję networkingową z udziałem przedstawicieli brytyjskiego sektora meblarskiego oraz Furniture Industry Research Association (FIRA). Część merytoryczną uzupełni wykład ekspertów dotyczący rynku meblarskiego na Wyspach oraz kanałów dystrybucji. W panelu wezmą udział m.in. przedstawiciele z brytyjskiego Departament for International Trade, Brands Abroad, Santander UK oraz kancelarii prawnej CLC. Misję w Londynie dopełnią wizyty w Parkach Handlowych, jak Colne Valley Retail Park oraz w salonie wystawowym firmy Loft Interiors. Z racji ograniczonej liczby miejsc oraz konieczności dopasowania profilu firm uczestniczących do profilu odbiorców brytyjskich, rejestracja jest aktywna tylko po potwierdzeniu ze strony organizatora.\nBank tu i bank tam\nProgram misji meblarskiej do Wielkiej Brytanii został ułożony przez specjalistów z Santander Bank Polska wspólnie z ekspertami Santander UK. Oba banki współpracują także w samej obsłudze finansowej transakcji polsko-brytyjskich. To duże ułatwienie, bo zagraniczna firma na brytyjskim rynku jest zupełnie inaczej traktowana niż rodzimy biznes. Lokalni eksperci i doradcy są w stanie pomóc wyeliminować polskiej firmie wiele barier oraz uzyskać dostęp do niezbędnych finansowych usług czy produktów.


Alergeny w żywności to istotny temat. - e-singiel\nProponujemy Państwu szkolenie za sprawą którego pracownicy wyszkolą się jak prawidłowo szacować jakie alergeny w produktach spożywczych występują w bardzo wysokich stężeniach w danych substancjach pokarmowych.\nSterowanie jakością badań w tymże przypadku jest niemożliwe bo profesjonalne szkolenie dla laboratorium prowadzone jest pod dokładną kontrolą, poprzez wybitnie wyspecjalizowanych fachowców, zajmujących się precyzyjnym szacowaniem czy wszelkie alergeny w produktach żywnościowych są rzeczywistym problemem, bądź też wymyśloną historią poprzez konkurencję.\nAlergeny w żywności nawet w najmniejszych ilościach wywołują zanieczyszczenie które bez wątpienia dyskwalifikuje określony produkt do spożycia.\nPoprzez to tak ważnym elementem wszelkich działań jest profesjonalne szkolenie dla laboratorium.\nKażdy pracownik, który został przeszkolony musi posiadać świadomość powagi tej sytuacji, poprzez to nawigowanie jakością badań absolutnie nie może być tutaj dopuszczalne. Możliwe manipulacje wynikami badań mogą odbić się na zdrowiu osób spożywających pokarmy posiadające nawet minimalne zanieczyszczenia. Obecność określonych alergenów w produkcie spożywczym obowiązkowo musi być bardzo dokładnie oszacowana, a jeśli są to alergeny których występowanie wywołać może wstrząs anafilaktyczny, nawet ich śladowa obecność musi zostać wskazana przez dokładne oraz precyzyjne badania laboratoryjne.\nAutor: szkolenie dla laboratorium\n26 listopada 2017 4 grudnia 2017 adminComments are off for this post.


Kia EV6 już w Polsce. Ceny? Tańsza niż IONIQ 5, a ładowanie jak tankowanie - Dziennik.pl\n4 maja 2021, 12:43 aktualizacja 4 maja 2021, 20:45 Ten tekst przeczytasz w 8 minut\nKia EV6 już dostępna w Polsce. Do wyboru dwie wielkości akumulatora i cztery wersje wyposażenia. Cena? Hyundai IONIQ 5 kosztuje o 10 tys. zł więcej. Na celowniku również Volkswagen ID.4, Skoda Enyaq i Ford Mustang Mach-E. Ile kosztuje nowość z Korei?\nKia EV6 wjeżdża na polski rynek. To prawdziwa sensacja o niezwykłym designie: skrzyżowanie nadwozia crossover i shooting brake. Do tego jest pierwszym z serii 11 nowych modeli samochodów elektrycznych koreańskiej marki, które pojawią się na rynku do 2030 roku. Pod względem rozmachu stylistyki karoserii i wzornictwa wnętrza EV6 przebija rywali. Z kolei techniką dorównuje markom z półki premium. Także tym, którzy są znani z produkcji aut sportowych. Dowód? Wśród marek popularnych ani jedna nie oferuje samochodu elektrycznego, który dysponowałby mocą aż 585 KM i przyspieszał od 0 do 100 km/h w 3,5 s. Ale nie tylko tym EV6 chce do siebie przekonać…\nNowa Kia EV6 powstała na platformie E-GMP (Electric-Global Modular Platform). W 4,5 minuty ładuje się na 100 km zasięgu. To dzięki możliwości ładowania prądem o napięciu 400 V i 800 V / KIA\nKia EV6 w Polsce to cztery wersje i dwa akumulatory\nKia EV6 w Polsce od razu stawia na mocne uderzenie. Nie bawi się w podchody jak inni nęcąc limitowaną serią w przedsprzedaży. Na rynku od razu debiutują aż 4 wersje mocy silnika (lub silników), dwa rodzaje napędu (na tylne lub na cztery koła), dwie pojemności akumulatora (58 kWh i 77,4 kWh) i cztery wersje wyposażenia (EV6, EV6 Plus, EV6 GT-Line i EV6 GT – na tę ostatnią trzeba będzie poczekać do IV kwartału 2022 roku). Zanim jednak o cenach i wyposażeniu, warto chwilę rozejrzeć się w środku…\nElektryczna Kia EV6 / KIA\nKia EV6 i wnętrze oraz wymiary\nMiejsce kierowcy jest totalnie cyfrowe. Mistrzem pierwszego wrażenia jest potężny bezramkowy, zakrzywiony ekran o wysokiej rozdzielczości, który łączy zestaw wskaźników przed kierowcą i wyświetlacz systemu multimedialnego na konsoli środkowej. Obydwa mają przekątną po 12,3 cala. Niżej także dotykowy panel sterowania klimatyzacją. Głęboko profilowane fotele pokrywa tapicerka z recyklingu – do jej wyprodukowania zużywa się 111 plastikowych butelek. Siedzenia można składać, a tylne także przesuwać. Do tego elektryk powinien zaskoczyć przestronnością. Szczodre wymiary, akumulator zamknięty w podłodze plus przesunięcie tablicy rozdzielczej do przodu (brak silnika spalinowego) sprawiły, że EV6 obiecuje niesamowicie obszerne i podatne na aranżację wnętrze. Pod karoserią są też dwa bagażniki (tylny 490 l, przedni 52 l).\nNajtańsza elektryczna Kia EV6 to akumulator o pojemności 58 kWh i silnik, który produkuje 350 Nm / KIA\nKia EV6 taniej niż Sorento plug-in\nWrażenie może też robić zestawienie ceny, kiedy przyjdzie do dylematu: co wybrać? Za 228-konne EV6 GT-Line z akumulatorem o pojemności 77,4 kWh, który wg producenta zapewnia zasięg do 510 km, trzeba zapłacić o 2 tys. zł mniej niż za 265-konne Sorento Prestige Line w wersji hybrydowej typu plug-in.\nNowa Kia EV6 GT-Line / KIA\nNowa Kia EV6 z zaledwie 18 minut ładuje się od od 10 do 80 proc. pojemności akumulatora / KIA\nNowa Kia EV6 zaoferuje przestronne wnętrze, a to zasługa "ustawienia" jej na platformie E-GMP (Electric-Global Modular Platform) / KIA\nKrólową całej gamy jest Kia EV6 GT – to ostrzej stylizowane auto wyposażone w dwa silniki o łącznej mocy 585 KM (740 Nm). Z takimi parametrami Kia przenosi się do zupełnie nowego wymiaru – osiągów ze świata supersamochodów. Sprint od 0 do 100 km/h ma trwać ledwie 3,5 sekundy, a prędkość maksymalna dochodzi do 260 km/h. A to już rewiry, w których grasuje spalinowe Porsche 911 GT3 (510 KM; 3,4 s) czy elektryczny Taycan Turbo (680 KM; 3,2 s). Tylko w wersji GT Kia EV6 jest wyposażona w elektronicznie sterowany mechanizm różnicowy o ograniczonym poślizgu, który ma zapewnić kontrolę podziału momentu obrotowego. A człowiekiem odpowiedzialnym za zestrojenie nowości koreańskiej marki jest Albert Biermann, niegdyś szef inżynierów tworzących BMW serii M.\nEV6 jest pierwszym modelem Kia oferującym możliwości ładowania prądem o napięciu 400 V i 800 V (technologia chorwackiego partnera Rimac Automobili), bez potrzeby stosowania dodatkowych komponentów lub adapterów. Stąd akumulator będzie można naładować z dużą prędkością – dzięki ładowarce 350 kW – od 10 do 80 proc. pojemności w zaledwie 18 minut. A powiększenie zasięgu o 100 km zajmie ledwie 4,5 minuty. Co ważne, taką prędkość Kia podaje dla obu akumulatorów.\nKia EV6 i ceny w Polsce\nKia EV6 to pierwszy samochód elektryczny koreańskiej marki zbudowany na platformie E-GMP (Electric-Global Modular Platform). Zapewnia możliwość ładowania prądem do 800 V i przeszło poł tysiąca km zasięgu / KIA\nTen wariant może być również wyposażony w wyświetlacz head-up, który działa w rzeczywistości rozszerzonej – to oferuje Grupa VW, ale nie ma żadna Tesla. Dzięki tej technologii – na linii wzroku kierowcy, ale przed samochodem – wyświetlane są dane dotyczące jazdy, a także informacje z systemów nawigacji oraz asystujących (rozwiązanie w pakiecie z reflektorami adaptacyjnymi o dynamicznymi kierunkowskazami; 7 tys. zł).\nDo tego producent przewidział możliwość dołożenia asystenta martwego pola rozszerzonego o funkcję wyświetlania obrazu z kamer bocznych na wyświetlaczu centralnym, system monitorowania otoczenia pojazdu z kamerą 360 stopni, system monitorujący za pomocą kamery i czujników przestrzeń za pojazdem podczas cofania, który może aktywować hamulce, aby uniknąć kolizji z pieszym lub przeszkodą.\nKia EV6 GT wśród marek popularnych nie ma sobie równych, z przyspieszeniem od 0 do 100 km/h w 3,5 sekundy i prędkością maksymalną sięgającą 260 km/h jest królową samochodów elektrycznych "dla Kowalskiego". A i Porsche ma się czego bać... / KIA\nKia EV6 GT kosztuje od 281 900 zł. Poza oszałamiającymi osiągami (3,5 s do 100 km/h) i napędem na cztery koła samochód oferuje w standardzie kubełkowe fotele z zamszową tapicerką z neonowo-zielonymi przeszyciami, aluminiowe nakładki na pedały, tryby jazdy GT i Custom, elektronicznie sterowane zawieszenie, mechanizm różnicowy o ograniczonym poślizgu, dyfuzor tylnego zderzaka, alufelgi 21 cali z oponami Michelin Pilot Sport 4S w rozmiarze 255/40R21.\nCeny Kia EV6 w Polsce\nEV6 EV6 Plus EV6 GT–line EV6 GT\nSilnik Akumulator Napęd Zasięg\n170 KM 58 kWh RWD 400 km 179 900 193 900 217 900 -\n325 KM 77,4 kWh AWD 460 - 490 km 216 900 232 400 254 900 -\nKia EV6 kontra Hyundai IONIQ 5, VW ID.4, Skoda Enyaq iV i Ford Mustang Mach-E\nKia EV6 gra w klasie elektrycznych modeli SUV, stąd za rywali ma takie auta jak: Hyundai IONIQ 5, Volkswagen ID.4, Skoda Enyaq iV oraz Ford Mustang Mach-E. Jak wypadają najtańsze wersje pod względem ceny, akumulatora i mocy?\n– W Polsce Kia zaoferuje dla EV6 pakiet Power z miesięcznym abonamentem w cenie 58 zł i dostępem do energii w obniżonej cenie 1,35 zł/kWh. Do końca 2022 roku nabywcy nowej Kia EV6 bezpłatnie otrzymają roczny dostęp do pakietu Power – powiedziała nam Krzesak z Kia Motors Polska.\nSzybkie obliczenie i wygląda na to, że użytkownik EV6 zwolniony z abonamentu przez Kia w ciągu 12 miesięcy będzie do przodu 696 zł. Oczywiście koszt ładowania jest po stronie kierowcy.\nKia i sieć IONITY – nowe stacje ładowania\nKia EV6 z takim potencjałem (m.in. szybkość ładowania) śmiało może stanowić alternatywę dla aut spalinowych. Szczególnie, że do końca lipca tego roku w Polsce planowane jest uruchomienie 6 stacji sieci IONITY (Kia jest jednym z udziałowców), a kolejne 5 przewidziane jest do uruchomienia do końca 2021 roku.\nZ naszych ustaleń wynika, że nowe stacje IONITY będą dostępne m.in. w następujących lokalizacjach:\nkierunek Gdańsk – MOP Olsze w biegu autostrady A1;\nautostrada A2 MOP Nowostawy, w obu kierunkach (Warszawa i Poznań) – początek budowy maj 2021;\nPoznań – tu budowa także ma ruszyć w maju tego roku.\nKia EV6 ma szansę?\nEV6 imponuje rozmachem stylistyki i przestronnością kabiny. A jeśli dodać do tego możliwość ultraszybkiego ładowania (100 km zasięgu w niecałe 5 minut), systemy łączności i wsparcia kierowcy czy funkcję Vehicle-to-Load (V2L), to może okazać się, że najnowsza elektryczna Kia namiesza na rynku elektryków. Szczególnie ciekawie EV6 wypada na tle rywali, jeśli porównać auta w wyższych wersjach wyposażenia z napędem 4x4 i uwzględni ceny oraz potencjał napędu.\nPrześwit [ mm ] 170\nNowa Kia EV6 z zaledwie 18 minut ładuje się od od 10 do 80 proc. pojemności akumulatora. Największa bateria zapewnia nawet 510 km zasięgu. Instalacja pozwala prądem o napięciu 400 V i 800 V / KIA\nKia EV6 zbudowana na na platformie E-GMP (Electric-Global Modular Platform) zapewnia od 400 do 510 km zasięgu. Od dziesięciu do osiemdziesięciu proc. pojemności akumulatora ładuje się w 18 minut. Do tego producent przewidział funkcję Vehicle-to-Load (V2L) / KIA\nKia EV6 GT-Line zapewni od 400 km do 510 km zasięgu. Do tego możliwości ładowania prądem o napięciu 400 V i 800 V / KIA\nzasieg EV6 GT Kia EV6 GT Kia EV6 cena kia EV6 samochód elektryczny wyposażenie\n180-280 tys. ? NORMALNI JUŻ WYSZLI ?\n🤣🤣🤣 179 900 zł.... przestańcie już drukować te bzdety\nMinimalna pojemność baterii na koniec okresu gwarancyjnego [%] 70, gwarancja 7 lat lub 150 kkm. Dziekuje bardzo. Czyli zasieg spada z 500km do 350km. Dziekuje bardzo za te nowoczesna technologie...\nJUŻ SĄ !!! SAMOCHODY ELEKTRYCZNE TE CO OBIECAŁ MORAWIECKI !!!!!ceny konkurencyjne Kia EV6 w Polsce kosztuje od 179 900 zł , Kia EV6 GT-Line od 217 900 zł , Kia EV6 GT kosztuje od 281 900 zł.🤣🤣🤣🤣\nTo cena dla Kowalskiego czy dla Bila G.....?\nPomijając cenę muszę dokupić willę z przyłączem elektr 380 V i ładowarką , muszę jeździć nie dalej jak 100km od domu lub planować gdzie są ładowarki i biwakować przy takiej ładowarce 7 godz .wyjazdy w Bieszczady czy na Mazury odpadają o zagranicy zapomnij .\nJak to mozliwe, ze samochod bez drogiego silnika spalinowego, z - o wiele tanszym w produkcji - silnikiem elektrycznym (nawet gdyby ich bylo 4) jest co najmniej dwa razy drozszy niz spalinowe modele?\nCiekawi mnie czy zasięg auta elektrycznego uwzględnia jazdę z włączoną klimatyzacją podczas upalnego lata i słuchaniem muzyki? Podobnie rzecz ma się zimą, plus ogrzewanie foteli? Ale prawdopodobnie te dane są skrywane, bo wówczas zasięg drastycznie spada.\nCeny idealne dla zwykłego Kowalskiego. Ciekawe ile będzie Izera kosztować. Cena była zapowiadana na poziomie zwykłego hatbacka. Śmiem twierdzić 70do 90 tys. Ale wątpię w to.\nWszystko pięknie, ale kto to odkupi jak skonczy się gwarancja i bateria straci połowę mocy. A kto to będzie naprawiał ?. Dziękuję\nJak dobrze, że mi przyszło żyć w normalnych czasach i móc jeździć normalnymi samochodami a nie jakimiś meleskami za farmazońskie ceny


Scan-dal prv pl - Strona 7\nNie wiem, jak długo tak siedziałem - starzec w rozpiętym mundurze poruszał się kiedy niekiedy przez sen, ale to nie wyrwało mnie z odrętwienia. Wielokrotnie wstawałem i szedłem do Ermsa, ale tylko w myśli - naprawdę nie ruszyłem się z miejsca. Przemknęło mi nawet, żeby tak dalej siedzieć, nic, tylko siedzieć - coś w końcu będą musieli ze mną począć - ale przypomniały mi się długie, koszmarne godziny wysiadywania w sekretariacie i zrozumiałem, że ani mnie dotkną.\nZ pośpiechem, jakby się paliło, zebrałem papiery i poszedłem do Ermsa. Siedział przy biurku, robiąc notatki na aktach. Lewą ręką, nie patrząc, mieszał nieporęcznie herbatę. Podniósł na mnie błękitne oczy - było w nich coś niespożytego, rozbłysły wesoło, gdy wargi jego kończyły jeszcze czytać z akt - zdawało się, że raduje go byle rzecz, zupełnie jak młodego psa... psa... pies - czyżby przez to, w ten sposób? - ale przerwał moją myśl, wołając:\n- Pan?! Dopiero teraz?! No, myślałem już, że pan zginął! Tak przepaść! Gdzie się pan podziewał?!\n- Byłem u admiradiera - mruknąłem, siadając naprzeciw niego. Nie zamierzałem nic przez to powiedzieć, ale widać pojął mnie opacznie, bo przekrzywił głowę z odcieniem żartobliwego szacunku.\n- Proszę - rzekł z zadowoleniem - no, proszę. A więc nie zmarnował pan czasu. Mogłem się tego spodziewać.\n- Nie, nie, majorze! - krzyknąłem prawie, unosząc się z krzesła. - Niech pan da temu spokój!\n- Czemu? - wtrącił zdziwiony, ale nie dałem mu dojść do słowa. Otworzyły się we mnie wezbrane upusty, mówiłem szybko, trochę niewyraźnie, bez żadnych przerw, o pierwszych moich krokach w Gmachu, o głównodowodzącym i jego kabelku, o podejrzeniach, które już wtedy lęgły się we mnie, choć o tym nie wiedziałem, i noszone jak zarazki zatruwały następne moje poczynania, jak wypias-towałem to w sobie, uczyniłem swoim przeznaczeniem i jak już gotowy byłem przyjąć koszmarną postać, tyleż wydętą lękiem, co narzuconą okolicznościami, niewinnie oskarżonego, skazańca bez zmazy, ale i tego mi odmówiono, pozostawiając mnie samemu sobie - wciąż i wciąż sobie! - oczywiście, pozornie tylko - i jak od drzwi do drzwi, od drzwi do drzwi łaziłem z całym tym, nikomu niepotrzebnym bezsensem... Mówiłem już tak długo, tak wiele, że powinno to było coś dać, lecz nie dawało nic... Ja - powtarzałem - sobą, sobie, mnie, kołowałem, czując płaskość podkreśleń, czegoś temu brakowało, nazbyt już nie kleiło się wszystko, aż w olśnieniu, które użyczone zostało bodaj wpierw językowi, aniżeli myślom, pozostającym wyraźnie w tyle, wdałem się w ogólny rozbiór sprawy: że skoro mam się na cośkolwiek przydać, na cośkolwiek, powtarzam, nie żywiąc najmniejszych nadziei ani uroszczeń, to nie należy do tego stopnia marnować mnie; cóż w końcu przyjdzie Gmachowi z tego, że się rozlecę, rozpłynę jak kałuża, jaka będzie z tego korzyść? - żadna! - więc po co to wszystko, czy nie nadszedł doprawdy czas, aby wręczyć mi, to jest zwrócić instrukcję, przedstawić całokształt Misji, jakakolwiek ona jest, ja, ze swej strony, zapewniam: będę się starał lojalnie, usilnie, ponad siły, ręcząc...\nNiestety, przemówienie to, chaotyczne w początkach, nie stało się lepsze pod koniec i, zadyszany, roztrzęsiony, umilkłem nieoczekiwanie, w środku zdania, pod skonfundowanymi, błękitnymi oczami Ermsa, który wolno je opuścił, zamieszał herbatę, pobawił się - zbyt długo - łyżeczką, nie wiedział, co z nią począć - ależ on wstydził się, po prostu wstydził się za mnie!\n- Doprawdy, nie wiem - zaczął miękko, serdecznie, choć w następnych słowach dały się wyczuć nutki powściąganej surowości - nie wiem, co z panem począć. Tak się... tak się obciążać... takie wybryki jakieś... przetrząsanie lekarstw... wprost mi głupio... ależ to nonsens jest! Absurd!!! Pan uroił sobie Bóg wie co! - zapalał się, a już przez tę zapałczywość prześwitywał nieodparty jego, pogodny nastrój.\nJa jednak, postanowiwszy twardo, że więcej nie dam się omamić, szybko wyrzuciłem:\n- A instrukcja? Czemu mi pan jej nie objaśnił?! Prandtł w ogóle nie chciał o niej ze mną mówić! Zresztą... zresztą wykradł mi ją i...\n- Co pan tu opowiada?!\n- Nie mówię, że on sam - taki gruby oficer u niego - nie mógł o tym nie wiedzieć, jestem przekonany!\n- Przekonany! Dobry sobie! A dowód?! Dowody pan ma?!\n- Nie mam - przyznałem, ale natychmiast wróciłem do ataku: - Więc proszę, jeśli pan jest szczery i dobrze mi życzy - tak! - proszę powiedzieć mi natychmiast, co w niej było, ja ani słowa nie znam, nie wiem, co w niej było... ani jednego słowa!!\nI patrzałem mu z bliska w oczy, żeby nie mógł ich opuścić ani odwieść na bok, a on patrzał na mnie, patrzał, wargi odęły mu się, zadrgały niebezpiecznie, aż wybuchnął głośnym śmiechem.\n- To o to chodzi?! - zawołał. - Kochany! Instrukcja... Ależ ja nie pamiętam! Co będę panu oczy mydlił... Ja nie pamiętam po prostu, całkiem zwyczajnie - tyle ich mam, proszę spojrzeć! - i, jakby bawiąc się, jął podnosić grube pokłady spiętych arkuszy z biurka, trzepał nimi w powietrzu, miętosił w garściach, nie przestając mówić:\n- Czy byłby pan w stanie to zapamiętać? Wszystko? No, niechże pan sam powie... no... proszę...\n- Nie! - powiedziałem cicho, lecz mocno. - Nie wierzę panu! Więc pan twierdzi, że nie pamięta nic? Ani jednego słowa? Ani zarysu ogólnego? Niczego? Więc... ja... panu... nie wierzę!!\nCisnąwszy mu to w oczy, zamilkłem, przerażony, bez tchu, bo to był ostatni człowiek, na którego ciągle jeszcze, nie wiem już sam dlaczego ani jak, do ostatka liczyłem. Gdyby, pod naciskiem, przyznał mi się, że działa z wyższego rozkazu, że jest nie sobą, Ermsem, jasnowłosym chłopcem o dobrych oczach, lecz miejscem Gmachu - wtedy tak, wtedy pozostawała mi już tylko górna łazienka... Erms nie odzywał się dłuższą chwilę. Potarł ręką czoło, podrapał się za uchem, westchnął.\n- Pan zgubił instrukcję - rzekł wreszcie - no, tak. To, owszem, to jest coś. Z tego będzie dyscyplinarka. Choćbym nie chciał, muszę wdrożyć postępowanie. Ale to nic takiego, o ile - zerknął na mnie bystro - nie opuszczał pan Gmachu. Nie opuszczał pan, co?\n- Chwała Bogu! - odetchnął. - W takim razie będzie to raczej formalność. Załatwimy to później. Co do pańskich ostatnich słów, to - ja nie słyszałem ich, wie pan. Byłoby bardzo niedobrze, gdyby każde podenerwowanie cennego pracownika miało... mogło mnie dotknąć. To by świadczyło jak najgorzej - po prostu, że nie nadaję się na to miejsce! - stuknął garścią w biurko. - Pan nie wierzy w moją serdeczność. No bo, niby - dlaczego miałbym pana lubić? Za co? Nie znamy się prawie i w ogóle - rozłożył ręce - ale to nie tak. Proszę tylko zważać na to, co powiem: jestem nie tylko urzędnikiem, wertującym te nieszczęsne papiery, biurokratą zakazanym - wyrżnął w nie pięścią, aż zafalowały z szelestem - ale, i to przede wszystkim, końcową stacją, jestem portem, z którego wychodzą nasi najlepsi ludzie - tam. No, a nie będę mówił panu, wyróżnionemu Misją Specjalną, co tam czeka... Więc, choć ja pana naturalnie nie znam, chociażeśmy się prywatnie nie stykali, to jednak wiem, wierzę, w oparciu o to wyróżnienie (Misja nie jest przecie dla byle kogo), że pan zasługuje na szacunek, zaufanie, na serdeczność, tym bardziej że nie dla osobistych względów będzie pan tego przez niewiadomy czas pozbawiony, co tam - narażony na srogie niebezpieczeństwa... Toż ja bym ostatnią kanalią był, gdybym w takiej sytuacji nie starał się, wedle sił, pomóc panu, nie tylko w zakresie urzędowych, służbowych obowiązków, ale w każdym względzie i w każdej sprawie! Że nie pamiętam treści tej instrukcji? Pan się o to gniewa. Może i słusznie. Ja rzeczywiście (niezależnie od masy spraw, które mam na głowie) marną posiadam pamięć. Ale przełożeni nie mają mi tego chyba za złe - bo w naszym zawodzie nie jest dobrze pamiętać zbyt wiele. Ot, dajmy na to, wyjedzie pan z Misją, a ja, najzupełniej niechcący, przez sen, przez roztargnienie, przez pomyłkę, wypaplam jakiś szczegół, pozornie drobny, który może doprowadzić, przekazany tam kanałami, do pańskiej zguby. Do zguby, rozumie pan?! Więc czy nie lepiej, żebym, zamiast pilnować się nieustannie (co i tak robię), naprawdę, od razu i gruntownie wszystko zapominał?! Przecież - pan wybaczy chyba - nie każdy w końcu gubi tak ważną, tak zasadniczą rzecz jak instrukcja, i trudno wymagać, żebym był na to specjalnie przygotowany... Tak więc proszę nie mieć do mnie żalu. Postępowanie wdrożymy, to swoją drogą, a pan musi się przede wszystkim wyzbyć nieuzasadnionych podejrzeń...\n- Dobrze - powiedziałem - rozumiem pana. Przynajmniej staram się rozumieć. Ale co z instrukcją? Muszą przecież być gdzieś oryginały!\n- Naturalnie! - odparł, odrzucając charakterystycznym ruchem jasne kosmyki z czoła. - Naturalnie, że są, w sejfie, u głównodowodzącego. Ale żeby do nich dotrzeć, trzeba specjalnego zezwolenia, pan chyba rozumie. Od ręki się tego nie załatwi. To nie potrwa długo - dorzucił pośpiesznie, jakby chcąc rozwiać mój niepokój.\n- A czy będę mógł zostawić to - to znaczy, złożyć u pana? - spytałem, kładąc na biurku teczkę, którą wyłuskałem spośród mych papierów.\n- Nie mówiłem panu? Teczka, którą mi podłożono.\n- Pan znowu swoje! Potrząsnął głową.\n- Kto wie - mruknął na poły do siebie - czy nie powinienem skierować pana do Wydziału Lekarskiego...\nZ tymi słowy rozwiązał tasiemki i rzucił okiem na oba leżące z wierzchu, białą nitką zeszyte arkusze. Przypatrywał im się chwilę ze szczególnym wyrazem twarzy.\n- Pi... pi... - mruknął. Podniósł na mnie jasne oczy.\n- Pozwoli pan, że wyjdę na chwilę? Kilkanaście sekund, dosłownie...\nNie protestowałem, tym bardziej że zabierał kompromitujący mnie dokument. Wyszedł do bocznego pokoju, nie zamykając nawet drzwi; słyszałem, jak suwa krzesłem, po czym nastała cisza, przerywana tylko leciutkim poskrzypy-waniem. Wstałem i podszedłem wolno do uchylonych drzwi.\nErms siedział plecami do mnie, przy małym biurku, pod reflektorem, i z największą uwagą wodził ołówkiem po karcie czystego papieru - odrysowując z leżącego pod ręką mojego arkusza plan Gmachu. Nie wierząc własnym oczom, przestąpiłem próg. Podłoga trzasnęła. Erms odwrócił się, dojrzał mnie stojącego w drzwiach - i drgnienie, które przeszyło jego twarz, rozlało się w poczciwy uśmiech.\n- Już - powiedział wstając - nie chciałem być niegrzeczny i robić coś przy panu - to dlatego...\nOdrysowany plan odrzucił z ostentacyjną jakąś nie-dbałością na biurko, tak że, prześliznąwszy się po jego tafli, spoczął na samym jej krańcu, zwisając nad podłogą, i ruszył do mnie z oryginałem w ręku.\n- Ależ to miało zostać u pana - wybąkałem, bo mi go podawał, wciąż jeszcze nie wiedząc, co mam myśleć\n0 całej tej scenie.\n- A cóż ja bym z tym robił? Proszę złożyć to w Sekcji Zdawczej Dziennika Podawczego - i tak musi pan tam pójść, żeby zaprotokołować zgubę instrukcji. Gdyby nie to, że takie rzeczy musi się załatwiać osobiście, zrobiłbym to naturalnie za pana...\nWróciliśmy do gabinetu i zasiedli, każdy po swojej stronie biurka.\n- Więc jakże będzie z oryginałem instrukcji? Czy muszę czekać na koniec postępowania dyscyplinarnego? - odezwałem się pierwszy, lecz, nie czekając jego odpowiedzi, tym samym tonem, niespodziewanie dla siebie, dodałem:\n- Czemu pan odrysował ten plan?\n- Odrysował? - Erms potrząsnął głową z uśmiechem. - Przywidziało się panu. Pragnąłem tylko, porównując go z prawdziwym, sprawdzić jego autentyczność. Krąży mnóstwo falsyfikatów, wie pan...\nNieprawda! Dobrze widziałem! Odrysował pan! - chciałem krzyknąć, ale zauważyłem jedynie:\n- Ach, tak? I co - czy jest dobry?\n- Właściwie nie powinienem panu tego powiedzieć, ale niech tam... - przechylił się z szelmowskim uśmieszkiem przez biurko. - Ma miejsca prawdziwe, ale drugie\n1 trzecie skrzydło nie zgadza się... tylko proszę zachować to dla siebie, dobrze?\n- Naturalnie! - odparłem, gotując się do wyjścia, gdy przypomniał sobie, że ma dla mnie kartki obiadowe. Zaczął ich szukać, poklepując się szybko po kieszeniach i mrucząc kąśliwe słówka pod własnym adresem.\n- Gdzież ja to, u pioruna... Co za głowa, co za głowa! - • powtarzał cicho a zaciekle, wyrzucając z kieszeni na biurko osobiste drobiazgi: zauważyłem, że i on miał maleńki, z plaży pewno, nakrapiany kamyczek...\nPatrzałem na niego, z dłońmi na oparciu krzesła, za którym stałem. Czy powiedział przed chwilą prawdę? Ale widziałem przecież na własne oczy, że nie porównywał planu z innym, lecz kalkował go! Mogłem na to przysiąc! Cóż miałem o nim sądzić? Dlaczego odrysował sobie tajny plan?\nSzef Wydziału Instrukcyjnego, który pracuje zarazem dla... idiotyzm! Nonsens! I tak już nazbyt wiele razy przekroczyłem granice zdrowej podejrzliwości: czy nie otarła się o rozstrój jakiś komedia, którą odegrałem przed sobą u admiradiera, biorąc zwykły sen zmożonego trudami starca, sędziwością wywołane oszpecenia, kartki z czekolady wreszcie - za wyciągające się ku mnie szpony wszechwiedzącej, wbrew rozsądkowi, mafii? Wszelako on naprawdę odrysował ów plan, który, sam to powiedział, nie miał z jego Wydziałem nic wspólnego, którego przyjąć nawet z moich rąk nie było mu wolno... Ale w takim razie czemu nie zamknął drzwi? Czyżby, wydając się w moje ręce, był tak pewny, że się nie zorientuję, że nic nie grozi mu z mojej strony, bo jestem naiwnym głupcem? To byłoby ryzykowne, chyba że...\nChyba że ma mnie za wspólnika - powiedziało coś obcym głosem w mojej głowie, aż drgnąłem, że on to usłyszy - ale z okrzykiem zadowolenia odkrył właśnie we czworo złożone kartki obiadowe między przegródkami pugilaresu.\n- Proszę, oto są! - podał mi je przez biurko. - Więc teraz pójdzie pan do tysiącstoszesnastki - to jest Podaw-czy - odda papiery i zarazem złoży zeznanie do protokołu - ja już zadzwonię, uprzedzę ich, tylko proszę iść prosto, nie zgubić się znów po drodze - mówił z uśmiechem, odprowadzając mnie do drzwi, biernego, do tego stopnia oszołomionego myślami, które rozsadzały mi wprost czaszkę, że nie zdołałem wybąkać jednego choćby słowa na pożegnanie. Szedłem już korytarzem, gdy wytknął głowę przez drzwi i krzyknął za mną:\n- Proszę później wpaść!\nSzedłem dalej. Gdyby mnie miał za wspólnika... nie lękałby się, że go wydam. Nie orientowałem się w mechanizmach wywiadu, wiedziałem jednak, że agenci działający na ościennym terytorium z reguły nie znają się nawzajem, dzięki czemu możliwość masowej wsypy, zdemaskowania całej organizacji, zmniejsza się do minimum. Mając wgląd w moją sprawę, Erms mógł - w oparciu o gromadzony przeciwko mnie materiał obciążający - uważać mnie za takiego właśnie agenta, choć zarazem z podanych wyżej powodów nie spieszył się sam ze zdjęciem maski. Jedno mi się tylko nie zgadzało w tym rachunku: gdyby naprawdę był wysłannikiem wroga, wtyczką na wysokim stanowisku pierwszego oficera instrukcyjnego, ostrzegłby mnie przecież, mając za swego, za niezależnie działającego protago-nistę, tej samej sprawy, a nie wprowadzał w błąd, w pomieszanie...\n- Ejże! - przystanąłem naraz, tak pogrążony w myślach, że ledwo widziałem bielejące w perspektywie korytarza dwa szeregi drzwi - czy to takie oczywiste? Alboż to istnieje jakaś solidarność agentów, płatnych w zasadzie kreatur, i czy Erms nie poświęciłby mnie bez wahania, nawet rozpoznawszy jako bojownika tej samej sprawy, jeśliby mogło mu to rokować osobisty sukces czy chociażby krok tylko naprzód w zadaniu, któremu sam się poświęcił?\nTak więc to było możliwe. Co miałem robić? Do kogo iść? Gdzie się odwołać? Poczułem naraz pustkę w rękach: zapomniałem u Ermsa książkę i papiery. To był niezły pretekst. Zawróciłem pośpiesznie. Ostatnie kroki przed jego Wydziałem oddałem staraniu, by przywdziać wyraz twarzy możliwie roztargniony i lekki; przeszedłem przez sekretariat i bez pukania otwarłem drzwi.\nGdybym sto lat wytężał wyobraźnię, nie odgadłbym, na czym go przyłapię!\nSiedział wygodnie na odchylonym do tyłu krześle, tak że bujało dwiema nogami w powietrzu, i podzwaniając do taktu łyżeczką o szklankę herbaty - śpiewał! Musiał być bardzo z siebie zadowolony! - Przyda mu się widać ten plan - przeleciało mi błyskawicznie przez głowę. Erms urwał śpiew w pół zgłoski i, ani trochę nie zmieszany, mówił ze śmiechem:\n- Przyłapał mnie pan! Co robić?! Próżnowałem - fakt! Człowiek robi, co może, żeby się nie dać papierkom! Po książkę - co? Proszę - tam leży... Pan to jest godny podziwu - nawet w poczekalniach tego... samokształcenie... o, tu są jeszcze papiery - wstając, podał mi jedno i drugie. Podziękowałem skinieniem głowy i miałem już wyjść, gdy, odwracając się, trochę bokiem, tak że widziałem go przez ramię, rzuciłem:\nPierwszy raz tak się do niego odezwałem - dotąd nazywałem go zawsze majorem. Przestał się uśmiechać.\n- Ta nasza rozmowa cała - to był szyfr, co?\n- To był szyfr... - powtórzyłem uparcie i mam wrażenie, że udało mi się nawet uśmiechnąć. - Prawda? Wszystko, wszystko - szyfr!!\nStał za biurkiem, z na wpół otwartymi ustami, i tak go zostawiłem, zamykając za sobą drzwi.\nOddalałem się stamtąd prawie biegiem, jakby w obawie, że będzie mnie gonił. I po co mi to było? Czy chciałem napędzić mu strachu? Mogłem sobie oszczędzić fatygi - na pewno się mnie nie bał, uwikłanego bezsilnie w sieć, której końce on i jemu podobni trzymali swobodnie w rękach. W każdym razie byłem znowu podniesiony na duchu - dlaczego? Zastanowiwszy się nad tym, doszedłem do wniosku, że sprawił to Erms - nie swoją czczą gadaniną, naturalnie, tymi pozorami serdeczności i uwagi, w które uwierzyłem na chwilę tylko dlatego, że tak bardzo tego chciałem, ale podpatrzoną przez drzwi sceną. Jeśli bowiem - tak chyba brzmiało moje rozumowanie - on jest, na takim stanowisku, agentem tamtych, to znaczy, że można wprowadzić w błąd, oszukać i przechytrzyć Gmach w ośrodkach jego, w jego najwrażliwszych węzłach, a więc daleko mu do nieomylności, a jego wszechwiedza stanowi tylko moje urojenie. To samo w sobie ponure raczej odkrycie otwierało więc przede mną furtkę w sposób najbardziej nieoczekiwany.\nW połowie drogi do Dziennika Podawczego rozmyśliłem się raptownie. Erms wysłał mię tam. Życzono sobie, żebym tam poszedł, należało zatem postąpić inaczej, wyrwać się z zaklętego kręgu działań z góry dla mnie upatrzonych. Dokąd mogłem jednak pójść? Nigdzie - i on wiedział o tym. Pozostawała tylko łazienka. Nie była w końcu taka zła - mogłem się tam, w ciszy i samotności, zastanowić, przetrawić wydarzenia, tak już liczne, spróbować powiązania ich, przepatrzenia pod nowym kątem, nareszcie po prostu - ogolić się. Tą moją kłującą szczeciną zanadto już wyróżniałem się spośród pracowników Gmachu i kto wie, czy nie za sprawą umyślnego rozkazu udawali, że wcale tego nie dostrzegają.\nPojechałem windą na górę, do łazienki, w której odkryłem niedawno brzytwę, zabrałem ją stamtąd i wróciłem na dół - do siebie, jak nazywałem to miejsce w myślach. Przed samymi drzwiami mojej łazienki wydało mi się, że gdy, zamyślony, opuszczałem go po raz pierwszy, Erms wspomniał coś o potrzebie ogolenia się. Czyżby przewidział także i tę możliwość? Dobrą minutę stałem na korytarzu, tępo wpatrzony w białe drzwi. Więc nie wchodzić? Ale, w końcu, od tego naprawdę nic nie zależało! Mogłem zresztą, po ogoleniu, siedzieć, jak długo tylko chciałem w tej mojej samotni - już to tego nie mógł mi na pewno dyktować!\nWszedłem więc cicho, choć przywykłem do pustki, jaka tu zawsze panowała. Przedsionek, z bocznym wejściem do toalet, był oświetlony inną, mocniejszą jakby żarówką, ale może mi się to tylko wydało. Otwarłem drzwi łazienki i niemal natychmiast je zamknąłem: ktoś w niej był. Jakiś człowiek leżał prawie dokładnie w tym samym miejscu, co ja przedtem, obok wanny, z podłożonym pod głowę ręcznikiem. Pierwsza była myśl o odwrocie, lecz porzuciłem ją. - Spodziewają się, że ucieknę - pomyślałem - to byłoby najnaturalniejsze; wobec tego wejdę i zostanę.\nUczyniłem to. Podszedłem do śpiącego na palcach, ale choć potknąłem się przy progu z hałasem, nie drgnął nawet. Spał jak zabity. Patrzałem nań od strony głowy, która spoczywała o jakiś metr od moich nóg, więc nawet gdybym go już widział, nie mógłbym go poznać. Wyglądał zresztą na obcego. Był w cywilnym ubraniu, bez marynarki, którą okrył się do pasa - zzute trzewiki stały pod wanną. Na przybrudzonej z lekka u mankietów koszuli w paski-nosił cienki sweter; pięść, owiniętą ręcznikiem, wsadził sobie pod głowę, i z kolanami, podkurczonymi ku brodzie, poruszał się bezgłośnie miarowym rytmem spokojnego oddechu.\nCóż mnie obchodzi? - pomyślałem. - Są inne łazienki. Mogę się przenieść, dokąd zechcę. - Tak sobie mówiłem, aby się uspokoić, pomysł z przenosinami był właściwie śmieszny, bo cóż miałem do przeprowadzki oprócz samego siebie?\nPostanowiłem skorzystać z jego snu i ogolić się. W tej czynności nic nie było podejrzanego ani niedozwolonego. Położyłem przyniesioną brzytwę na półeczce pod lustrem. Musiałem jeszcze sięgnąć przez śpiącego, aby wziąć mydło z siatki nad wanną, a puszczając nikłym strumykiem ciepłą wodę z kurka umywalki, zerknąłem w jego stronę, czy go ten szmer nie zbudzi. Widząc, że ani drgnie, odwróciłem się do lustra. Moja twarz wyglądała doprawdy nieprzyjemnie, jak u galernika. Zarost przyciemnił ją i zarazem uczynił jakby chudszą, chyba nie więcej niż trzy, cztery dni wystarczyłoby, aby wyżej ust znikła w brodzie. Namydliłem się nieco mozolnie, bo bez pędzla, brzytwa za to okazała się nad wyraz ostra. Człowiek na podłodze doprawdy mi nie przeszkadzał, gdyż zacząłem rozmyślać - przy goleniu zawsze dobrze mi się myślało - nad moim tak nieskładnym losem.\nCo mi się zatem przydarzyło? Bytność u komenderała Kashenblade zakończyło przyznanie Misji, po odwiedzinach zbiorów aresztowano pierwszego oficera instrukcyjnego, potem znikł drugi, zostawiając mnie sam na sam z otwartą kasą, zjawił się szpieg, uciekłem, trafiłem na staruszka w złotych okularach, po jego śmierci nastąpiło samobójstwo innego, trzeciego z rzędu oficera, po czym wizyta w kaplicy z ciałem, wymusiłem na księdzu Orfinim numer pokoju Ermsa, potem był Prandtl, muchy w herbacie, zniknięcie instrukcji, rozpacz, omyłkowa (nie - wtrąciłem w tok własnych myśli - nie będę się sugerował), nie omyłkowa, ale po prostu: bytność w archiwum, następnie sekretariat tego jakiegoś śledczego, do którego mnie nie dopuszczono, scena u admiradiera, poprzedzona degradacją i policzkami i, na koniec, druga rozmowa z Ermsem. To chyba wszystko. Od wyliczenia wypadków przeszedłem do ludzi, którzy w nich występowali - jeśli moja analiza nie miała od razu pogrążyć się w interpretacyjnym trzęsawisku, należało wyjść od zupełnej jakiejś pewności, od czegoś niewzruszonego, w co niepodobna wątpić. Wybrałem jako opokę śmierć - i zacząłem od staruszka w złotych okularach. Powiedziano mi - uczynił to kapitan-samobójca - że otruł się, bo wziął mnie za kogoś innego. Przedstawiłem mu się jako pracownik Gmachu, a on sądził, że jestem wysłannikiem tamtych, a na szyfrowe hasła nie odpowiadam umówionym odzewem, bo przybyłem, aby ukarać go za zdradę. Co prawda nie był on w rzeczywistości staruszkiem. Aż nadto dobrze pamiętałem czarne włosy, które w agonii wypełzły mu spod peruki. A jednak kapitan w rozmowie nazywał go wciąż „starym” - ten „stary” nie schodził mu z ust. Czy kapitan kłamał? To było prawdopodobne, tym bardziej że sam się zaraz potem zastrzelił, czyż to niespodziewane samobójstwo nie podkopywało wiarygodności jego słów? Być może - pomyślałem - wydarzyła się historia w jakiejś mierze podobna do stosunku między mną a Ermsem. Kapitan zabił się, bo się mnie bał. Samo tylko wykrycie błahego stosunkowo przekroczenia nie mogło go skłonić do tak rozpaczliwego kroku - a zatem i on był agentem tamtych. Staruszek (nazywałem go tak dalej, tym bardziej że z tą fałszywą starością poszedł do trumny) też musiał być ich agentem. Gdyby nim nie był, gdyby przypuszczał, że to ja nim jestem, oddałby mnie, jako lojalny pracownik, w ręce władz. Ale on się otruł. Śmierci, której w obu wydarzeniach byłem świadkiem, należało chyba wierzyć. Zdecydowałem, że tak. A więc staruszek i oficer byli agentami tamtych, ten pierwszy jednak drobnym, płotką zapewne, a drugi - choćby przez zajmowane stanowisko szefa czy też zastępcy szefa Wydziału - bardzo ważnym. Biorąc mnie za superrewidenta z ramienia Sztabu, bez wahania poświęcił zatem cześć staruszka (który i tak nie żył już podczas naszej rozmowy), demaskując go przede mną, ukrywanie zaś swej wiedzy o podwójnej roli zmarłego usiłował wytłumaczyć nadmierną swą ambicją i gorliwością służbową. Gdy ujrzał, że tłumaczenia tego nie przyjmuję (w istocie po prostu nie rozumiałem go, gdyż wypowiedział je szyfrem) - zastrzelił się.\nTak więc ów, dwie śmierci obejmujący, epizod wydarzeń był zrozumiały, jaka wszelako była w nich moja rola - ta przeznaczona mi, a nie uzurpowana dla wyjścia z zaciskającej się sytuacji? To pozostawało ciemne.\nIdźmy dalej - pomyślałem - być może rozjaśni coś analiza dalszych wypadków.\nTymczasem skończyłem się golić. Przyjemnie było odświeżyć się chłodną wodą, zmywając zaschniętą pianę z policzków. Nie bardzo zważałem nawet na hałas, jaki wywołać musiało pluskanie. Rezultat, do jakiego doszedłem, choć może nikły, napełnił mnie jednak otuchą. Nie wszystko w Gmachu jest niezrozumiałe - rzekłem sobie - udało mi się ułożyć część bodaj rozsypanej mozaiki. Wycierając twarz szorstkim ręcznikiem, zauważyłem na nowo leżącego - pochłonięty myślami, niemal o nim zapomniałem. Popatrzyłem nań uważnie. Spał. Nie miałem najmniejszej chęci iść do Dziennika Podawczego, kręcić się po korytarzach też nie. Siadłem na brzegu wanny, u drugiego jej końca, oparłem się o kafelkami wykładaną ścianę, podciągnąłem kolana do brody i podjąłem tok rozważań.\nErms, serdeczny Erms. Z tym sprawa była gorsza. Gdybym nie podejrzewał go nawet o podwójną grę wobec Gmachu, i tak bym mu nie ufał. Przy całej wylewności, jaką okazywał, nie pisnął nawet o mojej Misji, nie zająknął się o niej - wszystko, co mówił, obracało się między komplementami, na które nie zasłużyłem, i ogólnikami, które nic nie znaczyły. Molestowany, wydał mi w końcu instrukcję, którą skradziono mi u Prandtla. Mniejsza na razie\nU instrukcyjnego - pomyślałem - daleko ważniejsza jest sprawa samej instrukcji. Jeżeli Erms dał mi ją, wiedząc, że niedługo będę się cieszył jej posiadaniem, to chyba po to, żebym mógł do niej zajrzeć...\nZaraz. Czy to w ogóle była instrukcja? Powinna była przecież opiewać na mnie, przedstawiać plan mych rzekomo tak ważnych i odpowiedzialnych działań, zasięg, istotę całej Misji, więc cóż to znowu znaczyło, że brzmiała niczym mój pamiętnik - jak jakaś opowieść o losach zagubionego w Gmachu człowieka? Czy tak wygląda (bo przekonywano mnie o tym) szyfr?\nOwszem, może tak wyglądać, sądząc według słów Prandtla, który demonstrował mi, jak można rozszyfrować nawet dramaty Szekspira. Ale czy naprawdę można? Na to miałem właściwie tylko jego słowa. Maszyna - deszyfra-tor... ależ nie było żadnej, była tylko kobieca ręka, która przez otwór w ścianie podawała spreparowane odpowiednio taśmy.\nZabrnąłem już: kwas sceptycyzmu zżerał wszystko; trzeba się było ze stanowiska tak radykalnego wycofać. Pozostała jedna właściwie rzecz - to chuchnięcie Prandtla w drzwiach, jakby chciał mi coś powiedzieć, wyznać,\n1 wziął to słowo na powrót, nim wymknęło mu się na dobre z ust - chuchnięcie i wyraz jego oczu w owej chwili.\nOdruchu tego nie należało lekceważyć - nie tylko dla jego ludzkiej wymowy, ale ponieważ skrywać musiał coś więcej oprócz litości: wiedzę o moim losie, o tym, co czeka mnie w Gmachu. Prandtl był jedynym człowiekiem ze wszystkich, jakich spotkałem, który prawie że przekroczył krąg anonimowego rozkazu, powoławszy się zresztą przedtem na jego ciężar.\nCo dalej? Czy to, że Prandtl znał rolę, jaką mi przeznaczono, było takie znów ważne? I bez jego odruchu wiedziałem, że wezwano mię do Gmachu, wpuszczono, wyróżniono Misją - w jakimś konkretnym celu. A to mi odkrycie! - pomyślałem nie bez zniecierpliwienia, nawet zawstydzony trochę takim pseudorewelacyjnym rezultatem wytężonych rozważań.\nPrzerwało je poruszenie śpiącego, który, postękując, przewrócił się na drugi bok, zakrył całą niemal twarz skrajem marynarki i znieruchomiał, oddychając miarowo.\nPatrzyłem na jego zabrużdżone snem czoło, na kąt skóry między ciemnymi, przyprószonymi siwizną włosami na skroni i, z wolna przestając go widzieć, wróciłem do koncepcji, jaka nasunęła mi się już dawno. Jak dawno - nie umiałem nawet powiedzieć. Czy wszystko to było - wciąż jeszcze - coraz dalej i szerzej rozciągającą się próbą?\nW tym świetle wytłumaczalne, konieczne stawały się posunięcia skądinąd zagadkowe - więc bezustanne odwlekanie wręczenia mi instrukcji, zapoznania z Misją, nie kwapiono się z tym, pragnąc wprzód zbadać wszechstronnie, jak zachowam się w zaskakujących, sprzecznych sytuacjach. Było to zarazem badanie osobniczej wytrzymałości (skądeś znałem jakby ten termin) i rodzaj suchej zaprawy, hartowania czy treningu przed właściwą Misją. Naturalnie musiano czynić wszystko, aby ukryć przede mną istotę doświadczenia - to był podstawowy warunek, inaczej działałbym w sytuacjach sztucznych, niegroźnych, i tym samym rzecz straciłaby wszelką wartość.\nA przecież domyśliłem się fikcji! Czyżby moja dociekliwość leżała ponad przeciętną? Aż drgnąłem, skulony na brzegu wanny, wyżej podciągając kolana, bo wydało mi się, że odkryłem w wypadkach ich wspólną, nader istotną cechę.\nOto w przeciągu kilkunastu zaledwie godzin, na samym nieomal wstępie mej obecności w Gmachu, natknąłem się na pracujących w nim agentów wroga. Był więc porucznik ujęty na korytarzu, kiedy wyprowadzał mnie z Wydziału Zbiorów, pierwszy mój instrukcyjny, był blady szpieg z aparatem fotograficznym, dalej: staruszek w złotych okularach i kapitan-samobójca, nie wspominając już o godnym podejrzenia Ermsie - w sumie pięciu agentów, ujawnionych lub na poły ujawnionych w czasie tak krótkim - to było więcej niż nieprawdopodobne - niemożliwe wręcz! Gmach nie mógł się przecież znajdować w stanie podobnego rozkładu, tak masowej, powszechnej infiltracji. Jedno już odkrycie dawało do myślenia, a cztery czy pięć - przekraczały wszelkie granice prawdopodobieństwa. Tu musiał skrywać się klucz. A więc próba. Udanie. Koncepcja ta nie zadowoliła mnie na długo. Ten rój wrażych agentów, te kasy otwarte, pełne tajnych akt, ci szpicle, o których potykałem się co krok - tak, to mógł być teatr, ale te śmierci? Byłyżby i one wynikiem rozkazu? Zbyt dobrze pamiętałem jeszcze ostatnie ruchy tych ciał, ich drgawki, ziębnięcie, abym miał wątpić w prawdziwość zgonów. To nie mogło być nakazane ani wyreżyserowane, aby mnie omamić, i nie dlatego, że motywom Gmachu nieobce było miłosierdzie - nic podobnego! - na ciąg tak ostateczny nie pozwalała właśnie zimna rachuba, cóż przyszłoby bowiem z zabijania wysoko stojących, wartościowych pracowników na oczach trzeciego, potencjalnego dopiero - przecież nie kalkulował się, nie mógł się opłacić werbunek nowicjusza, okupiony podwójną utratą!\nA zatem - hipoteza rozstawionych dekoracji musiała, wobec tych śmierci, upaść. Musiała?... Ileż już razy, idąc nieprzytomnym zygzakiem, jak pyłek w prądzie powietrza, źdźbło w strumieniu, nie wiedząc, co pocznę w następnej chwili, to poddając się wypadkom, to wstając przeciw nim, przekonywałem się poniewczasie, że tak czy tak trafiam zawsze w miejsca dla mnie upatrzone jak bila na suknie, jak punkt przyłożenia matematycznie wyliczonych sił - każdy mój ruch był przewidziany z góry wraz z myślami tej oto chwili, z jej nagłą czczością, zawrotem głowy, wszędzie tkwiło, obrócone na mnie, olbrzymie niewidzialne oko, to wszystkie drzwi czekały na mnie, to zamykały się, głuchły telefony, nie odpowiadano mi na pytania, cały Gmach przenikała w ułamku sekundy wycelowana we mnie zmowa, a gdy zbliżałem się do wybuchu, szaleństwa, uspokajano mnie, otaczano życzliwością, aby, znienacka, jakąś sceną, jakąś aluzją dać mi do zrozumienia, że zna się nawet moje myśli. Czy Erms, wysyłając mnie do Dziennika Po-dawczego, nie wiedział, że będę usiłował postąpić mu na przekór, że pójdę do łazienki - i dlatego znalazłem w niej tego człowieka, a teraz skracam sobie po prostu czas, czekając na jego przebudzenie?\nTak było - a jednocześnie wszechwiedza Gmachu dopuszczała, że cały był wydrążony, przeżarty przez tamtych, i ta zabójcza dlań infiltracja nie zatrzymywała się na żadnym progu. Byłżeby ów rak zdrady moim przywidzeniem? Urojeniem?\nPodjąłem nową próbę - prześledzenia samego siebie. Na początku - choć nigdy z pełną ufnością - sądziłem, że mię wybrano. Napotkane przeszkody traktowałem jako potknięcia organizacyjne, raczej zdziwiony i zniecierpliwiony aniżeli niespokojny, brałem je za przywarę nieodłączną od wszelkiej biurokracji. Gdy instrukcja wciąż mi się wymykała, przeszedłem do wybiegów coraz śmielszych, w miarę jak uchodziły mi bezkarnie, coraz mniej czystych, przeświadczony, iż uczciwość nie jest tu na miejscu; to przedstawiałem się jako przybyły z najwyższego rozkazu, to, żeby uzyskać niezbędne informacje, używałem, jak skradzionej broni, zasłyszanych od samobójcy-kapitana czymś strasznym brzemiennych cyfr; kłamstwa te, rosnące w miarę, jak moje posunięcia zmieniały się w gonitwę, gonitwa - w kluczenie, wreszcie w ucieczkę - przychodziły mi coraz łatwiej i bezmyślniej.\nWszystko zawodziło, rozwiewało się, zmieniało znaczenie, a ja, udając, że tego nie dostrzegam, dalej usiłowałem dostać w ręce widomy znak, dowód mojej Misji, choć świtało mi już, że to rzekome wywyższenie jest poniżeniem, że zostałem wprowadzony w krętactwa, w chowanie się pod biurkiem, w obecność przy nagłych a okropnych śmierciach, aby wlokły się potem za mną, wzięły w matnię, uwikłały w konieczność składania nieprawdopodobnie brzmiących wyjaśnień!\nOkłamany, okradziony z instrukcji, z nadziei jej istnienia, usiłowałem wytłumaczyć się, usprawiedliwić - a że nikt nie chciał mnie wysłuchać, choćby po to tylko, aby zadać mi kłam, brzemię mych nie popełnionych win rozrastało się coraz bardziej, aż ogarnęła mnie szaleńcza chęć przyjęcia tego losu skazańca bez zmazy, uczynienia go pełnym i dokładnym, pośpiesznego doprowadzenia do własnej zguby - i szukałem dalej sędziów, już nie aby się zrehabilitować, ale żeby zeznać, co tylko będą chcieli. I znowu fiasko: jąłem zatem u admiradiera fabrykować z siebie zdrajcę, lepić go na podobieństwo własnych wyobrażeń, dorabiać okoliczności obciążające, ryjąc po szufladach - i jeszcze raz uderzyłem w próżnię!\nCzy urastając w głąb zdradzonych oczekiwań, w potworny lęk odwróconym pomnikiem własnej zagłady, czy przerzucając się w chwilową ufność, momentalną wiarę w Misję Specjalną, instrukcję - chciałem, tak lub owak, odnaleźć, choćby przewrotny, sens mojej tu obecności. Ale nie wywyższano mnie, nawet by poniżyć; łaski nie służyły niczemu, tak samo jak oznaki zdrady, wciąż na nowo okazywało się, że jak gdyby nie oczekują ode mnie nic. Na to jedno nie mogłem się zgodzić.\nWięc jeszcze raz, od nowa zacząłem: może to, co nazwałem przedtem udaniem, teatrem, doświadczeniem, nie jest próbą, lecz właściwą, przeznaczoną dla mnie Misją?\nTa myśl wydała mi się na mgnienie furtką - i nie śmiać jeszcze naruszyć jej badaniem, trwałem chwilę z zamkniętymi oczami i bijącym gwałtownie sercem.\nMisja? Ale po cóż by miano ją przede mną ukrywać? Dlaczego, zamiast powiedzieć, że żąda się ode mnie pracy w samym Gmachu, pewnego rodzaju kontroli, zamiast uzbroić w niezbędne wiadomości, miano wysłać mnie w nieznanym kierunku, na oślep, domagając się w milczeniu, abym zrobił to, o czym nie wiem, a jeśli nawet zrobiłem coś - to niechcący tylko, a nawet mimo własnej woli?\n- Tak to wygląda na pierwszy rzut oka - powiedziałem sobie - wszelako Gmach wdrożył mnie już do pewnego stopnia w swój tryb postępowania, ciemny, ale nie pozbawiony cech wyrazistych, były tu więc Wydziały, Sekcje, Archiwa, Sztaby, z regulaminem, rangami, telefonami, żelaznym posłuszeństwem scementowane w monolitową, hierarchiczną konstrukcję. Była ona sztywna, uporządkowana, wiecznie czuwająca, jak białe korytarze z regularnymi szeregami drzwi, jak sekretariaty pełne skrupulatnie prowadzonych kartotek, wraz z trzewiami swych komunikacyjnych przewodów, pancernymi sercami kas, rurami poczty pneumatycznej, która podtrzymywała nieustający obieg tajności, tu nic nie było pominięte, nawet sieć kanalizacyjna, poddana ciągłemu nadzorowi - lecz ta zegarowo dokładna powierzchnia okazywała się z bliska rojowiskiem intryg, wykradzeń, podstępów, omamień. Czym był ten rozgardiasz? Pozorem? Maską uniemożliwiającą profanowi dojrzenie prawdy innego jakiegoś, wyższego planu?\nByć może takiego właśnie, pogmatwanego - przy powierzchownym osądzie - postępowania ode mnie oczekiwano? Może ono właśnie było orężem wymierzonym przez Gmach w jego przeciwników? Istotnie, choć nie wiedziałem jak, choć za każdym razem sprawił to jak gdyby ślepy przypadek, przyniosłem przecież niemałe korzyści! Unieszkodliwiłem wszak krecią robotę staruszka i kapitana, a w innych sytuacjach mogłem stanowić czynnik katalizujący, przynaglenie kulminacji bądź przeciwwagę nie znanych mi napięć - tu myśl moja znowu zboczyła z drogi, przyciągnięta powszechną dwulicowością ludzi, jakich spotkałem. Można by sądzić, że podwójna gra stanowi tu najwyższy, obowiązujący kanon - tylko dwu ludzi nie dotknęła dotąd moja podejrzliwość: szpiega z kasy i Prandtla.\nNajpewniejszy byłem szpiega. Kiedy zawiodła mię nawet śmierć - bo czyż postępowanie trupa pod flagą nie trąciło wyraźnie dwuznacznością? - on jeden tylko mi pozostał, on jeden. Nie parał się zdradą, nie udawał, nie łudził, lecz, zakradłszy się sumiennie do kasy, blady i przerażony fotografował plany, a czegóż innego należało się spodziewać po uczciwym szpiegu?\nGorsza nieco była sprawa z Prandtlem. W gruncie rzeczy moja wiara w niego opierała się na chuchnięciu. Erms zapowiedział, że przejdę u niego związane z Misją przeszkolenie. Rozmowa z Prandtlem okazała się oczywiście czymś zupełnie innym - chociaż w tej chwili nie byłem już tego taki pewny. Powiedział mi sporo rzeczy niejasnych, zaznaczając, że zrozumiem je później. Czyżby już teraz?\nByć może Prandtl wcale nie wiedział, co się ze mną stanie, i nawet się tym nie interesował, a litość, jaką mi okazał, spowodowała nie znajomość przyszłych wydarzeń, lecz to, co się stało, a stało się, bo, nie poprzestając na ukazaniu mi nieskończoności zagrzebanej w szyfrach, pokazał mi końcowy sens jednego, na małym skrawku papieru. Były to trzy słowa.\nUkładały się w parę z pytaniem, jakie zadałem w myślach, mając za jedynego towarzysza owego obleśnego oficera, którego zadaniem było podejść mnie i okraść.\nJeżeli wszystko, cokolwiek działo się w Gmachu, posiadało, oprócz powierzchownego i pozornego, sens głębszy, ważniejszy, to Prandtl na pewno nie postąpił tak sobie.\nZapytałem: „Czego ode mnie chcą? Co mi przeznaczono?”\nI Prandtł dał mi papier zawierający jedno zdanie: „Odpowiedzi nie będzie”.\nBrak odpowiedzi na to pytanie, odnoszące się przecież, w istocie, do Gmachu - obracał przyrzeczenia głównodowodzącego, wypadek w kasie, szantaż na księdzu Orfinim, walki na korytarzu, nagłe zgony, misje, instrukcje, same szyfry nawet - w kaszę przypadkowych głupstw i okro-pieństw, wszystko to szło w rozsypkę, nie układało się w żadną całość, i sam Gmach, w świetle tego zdania, zmierzał do zaludnionej izolatkami szaleńców próżni, a jego wszechmoc i wszechwiedza okazywały się tylko moją halucynacją.\nSkoro jednak wydarzenia szły luzem, do góry nogami, byle jak, skoro nie stanowiły całości ani nie miały odniesienia do innych, to nic nie znaczyły, a w takim razie pozbawiona znaczenia była także moja wizyta u Prandtla, jego wykład, a wraz z nim - i owe trzy przeraźliwe słowa...\nSłowa te traciły zatem moc uogólniającą i odnosiły się na powrót jedynie do przykładowo zademonstrowanego szyfru. Gdy więc nic oprócz siebie nie znaczyły, gdy - przy nieobecności wszechwiedzy - nie były odpowiedzią na moje pomyślane pytanie, w takim razie nie obalały tajemnicy Gmachu. I oto wieloznaczność wydarzeń, uratowana, powracała, aby wtrącić moje myśli w ten błędny krąg zamkniętego szczelnie, zjadającego siebie rozumowania.\nSpojrzałem na śpiącego. Oddychał regularnie, a tak cicho, że gdyby nie miarowe ruchy jego wzniesionego barku, mógłbym sądzić, że nie żyje. Zdaje mi się, że i ja zasypiam - rzekłem sobie, aby usprawiedliwić kolejną porażkę myślową, byłem jednak zupełnie trzeźwy.\nSpróbujmy - postanowiłem - dla eksperymentu, chwilowo, wziąć słowa szyfru za dobrą monetę, wbrew tej logicznej sprzeczności, jaką wykryłem. Zobaczmy, co z tego wyjdzie, niczym mi to przecież nie grozi, a jakoś muszę w końcu spędzić czas. Rozważmy zatem użyteczność chaosu, który wprowadzają na scenę te słowa, powiedzmy - chaosu trzymanego dowcipnymi zabiegami w ryzach, oswojonego niejako. Czy mógł być przydatny?\nOto ja, kiedy przyobiecano mi Specjalną Misję, poczułem się wybrany; potem, z równą skwapliwością, jąłem przygotowywać się, aby zostać prymusem kaźni, celerem ławy oskarżonych, w całym bogactwie tego losu, z ornamentacjami zeznań, szlochów, próśb o łaskę; naciągnąłem na siebie skórę niewinnego męczennika, miotałem się w poszukiwaniu śledczego, prokuratora, to widząc się zrehabilitowanym, to zgubionym, raz ryłem po szufladach, aby zdobyć obciążające mnie dowody, raz z maniakalnym uporem pieniacza, wołającego sprawiedliwości, wysiadywałem po sekretariatach - wszystko to robiłem z przejęciem, starannie, malowniczo, bo wydawało mi się, że tego po mnie oczekują. Gmach wszelako, jako przeznaczony do wykrywania i dowiercania się istoty rzeczy przez wyłuskiwanie jej z pozorów, kolejnych masek, łupin, musiał, rzecz jasna, działać właśnie dysonansami. Wytrącał mnie więc z harmonii zguby czy bohaterstwa, ogłupiał, zaskakiwał, abym nie zdołał wyczytać niczego z gradu wymierzanych łask i ciosów; dopiero cisnąwszy mnie w tak bezwzględny, wszystko zżerający chaos, oczekiwał ze spokojem, co wynurzy się z jego oczyszczającego kotła.\nDlatego właśnie, nie dając mi ani instrukcji, ani aktu oskarżenia, odmawiając wyróżnień i zguby, całym majestatem swego ogromu, golgotami korytarzy i armiami biurek wręczając mi nic - chciał Gmach dopiąć swego...\nO, chaos mógł być użyteczny, bardzo nawet...\nA staruszek w złotych okularach - czy nie mówił mi czegoś o nadzwyczajnej, nieskończonej wręcz wielości tajnych planów, strategicznych rozwiązań?\nStąd jeden już tylko krok myślowy prowadził do tezy, że nieład wydarzeń nie jest w Gmachu czymś niewłaściwym, lecz jego stanem normalnym, więcej: produktem zapobiegliwości i wytrwałej działalności - syntetyczny chaos wraz z bratnią nieskończonością jak pancerz osłaniał Tajemnicę.\nTo możliwe... - pomyślałem z pewnym znużeniem, poprawiając się na wannie, nadzwyczaj twardej - ale i tamte, inne moje hipotezy przystawały do wielu faktów. Coś dziwnego jest, doprawdy, w tym, iż każda, byle dość złożona idea daje się narzucić Gmachowi i przyjąć jako jego zasada - to niepokojące jakieś...\nŚpiący odwrócił się na wznak, odsłaniając twarz. Widziałem drgające powieki. Śledził coś we śnie, może czytał tani, bo gałki oczne poruszały mu się to w lewo, to w prawo. Na czole lśnił pot, policzki okrywał ciemny zarost - ponieważ leżał głową w moją stronę, twarz jego nie mówiła mi nic oprócz tego, że jest chorobliwie blada. Jak gdyby kurczowo uśmiechał się, ale to, co w twarzy widzianej do góry nogami bierzemy za uśmiech, bywa wyrazem znękania.\nCzekam, aż się zbudzi i przemówi - pomyślałem - a gdzieś, w jednym z pokojów, znudzona sekretarka, pomieszawszy herbatę, odkłada teraz na półkę teczkę z instrukcją, w której spisane jest, co powie mi, gdy otworzy oczy, i ja jemu - aż do końca...\nI że zrobiło mi się trochę chłodniej - nie wiem, czy w związku z niemiłą ową myślą, czy dlatego, że ciągnęło z wanny - podkurczyłem jeszcze bardziej nogi i zapiąłem ostatni guzik marynarki.\nDlaczego miałbym się właściwie tego bać - rezonowa-łem jałowo - przecież i tak na pewno mi tego nie pokażą, choćby dlatego, że mógłbym wówczas postąpić wbrew instrukcji, a tak, skoro jej nie znam, nie wiem, co mnie czeka, i przyszłość jest nieznana - jak gdyby w ogóle nie istniała w aktach...


Gokart Berg Fendt BFR-3 | Sklep internetowy Mirat.eu\nGokart Berg Deutz Fahr BFR-3 jest bardzo mocnym modelem na wzór pojazdu rolniczego, z szerokimi oponami terenowymi, zarówno dla dziewczynki jak i dla chłopca. Pojazd łatwo prowadzi sią po nierównym terenie.\nCena 3949.00 zł brutto\nRaty już od: 394.90 zł Oblicz ratę\nKorzyści z zakupu Gokarta Fendt BFR-3\nwłaściwie wpływa na rozwój motoryczny dziecka,\nzastosowane farby są odporne na zarysowania i promienie UV przez co gokart będzie długo wyglądał jak nowy,\nterenowe opony wzmocnią przyczepnośc pojazdu tym samym bezpieczeństwo,\nwysoka jakość materiałów pozwoli na długoletnie korzystanie z pojazdu\nOpis Gokarta Berg Fendt BFR-3\nJeśli mamy pomocników na farmie to namiastką rolniczego ciągnika może być właśnie gokart Fendt BFR-3. Dla wielbicieli wiejskich widoków firma Berg stworzyła specjalną serię gokartów rolniczych. Na pewno każdy miłośnik przyrody będzie chciał przemierzyć łąki i pola by dotrzeć do swojego celu gokartem Fendt BFR-3, który mocno trzyma się podłoża dzięki szerokim oponom.\nGokart Fendt BFR-3 jest niezwylke łatwy w prowadzeniu a jednocześnie bardzo mocny. Przekładnia BFR zamontowana w pojeździe słynie z niesłychanie płynnej jazdy, możliwości jazdy do tyłu i do przodu bez zmiany biegów, wolnobiegu i mocnego hamulca. Żadna droga nie jest straszna z terenowymi oponami z ogromnie głebokim bieżnikiem, które łatwo przejadą po nierównym terenie. Gokard Fendt BFR-3 posiada 6-cio stopniową regulację siodełka, co pozwoli na dopasowanie wysokości do wieku dziecka a także na wieloletnie korzystanie z pojazdu. Jeżeli myślimy o jeździe po bardzo nierównym terenie przez błotniste wzgórza to bardzo wytrzymały model gokarta Fendt BFR-3, stylizowanego na pojazd rolniczy, jest doskonałym pomysłem.\nGokarty firmy Berg znane są z bardzo dobrej jakości wykonania, przechodząc wiele ostrych testów bezpieczeństwa, przez niezależne firmy. Pojazdy testowane są przede wszystkim przez dzieci, które sa najbardziej wymagające.\nFirma Berg Toys to przede wszystkim klasa i solidna jakość wykonania. Nasi mali mali miłośnicy przygody i zabawy będa na pewno bardzo szczęśliwi jeśli będą mogli przemierzac łąki gokartem Deutz Fahr BFR-3.\nbłotniki przy kołach,\nterenowe opony z głębokim bieżnikiem,\nzastosoanie bardzo trwałych farb,\nRegulowane - 6 stopniowe


Polska chemia musi inwestować - PCC Inwestor\nPCC InwestorMedia o nasPolska chemia musi inwestować\nPolska chemia musi inwestować\nObublikowano: 1 kwietnia 2015\nGiełdowe spółki chemiczne zwiększą w tym roku nakłady na inwestycje, by dostosować się do wymogów unijnych i zwiększyć moce produkcyjne. To może się odbić na ich polityce dywidendowej.\nTylko trzy największe giełdowe firmy chemiczne wydadzą w 2015 r. na inwestycje niemal 2,3 mld zł. To o 73 proc. więcej niż przed rokiem. Największe nakłady, sięgające 1,1 mld zł, zapowiedziała Grupa Azoty, specjalizująca się w produkcji nawozów. Tym samym niemal podwoi swoje wydatki z 2014 r. Nieco mniej od Azotów, bo 662,5 mln zł, wyda w tym roku producent kauczuków Synthos, a 530 mln zł – Ciech, jedyny w Polsce producent sody kalcynowanej, używanej do produkcji szkła. Pozostałe spółki chemiczne, takie jak PCC Rokita czy Polwax, również realizują bądź planują na najbliższe lata bogate programy inwestycyjne.\nSurowe wymogi klimatyczne\nProblem w tym, że nie wszystkie zapowiadane projekty są prorozwojowe. – Planowane inwestycje nastawione są przede wszystkim na poprawę efektywności energetycznej, a w mniejszym stopniu na rozbudowę mocy produkcyjnych – zauważa Dominik Niszcz, analityk DM Raiffeisen.\n– Gros zapowiadanych inwestycji to projekty środowiskowe, wymuszone przez restrykcyjną politykę klimatyczną Unii Europejskiej – dodaje Krystian Brymora, analityk DM BDM.\nAnalitycy podkreślają, że europejscy przedsiębiorcy muszą dostosować swoje instalacje do surowych unijnych wymogów dotyczących m.in. emisji zanieczyszczeń do atmosfery, co obniża ich konkurencyjność w skali globalnej. – Krajowych spółek dotyka to tym bardziej, że polska gospodarka oparta jest głównie na węglu. Najwięcej do wydania w tej kwestii mają Grupa Azoty i Ciech – twierdzi Brymora. Wylicza, że w należących do Grupy Azoty Policach trwa np. modernizacja elektrociepłowni, a w Zakładach Azotowych Kędzierzyn buduje się zupełnie nową jednostkę. Natomiast Ciech realizuje prace przygotowawcze do budowy instalacji odsiarczania i odazotowania spalin w swoich elektrociepłowniach.\nPo części obowiązkową inwestycję prowadzi też PCC Rokita. Polega ona na zmianie technologii wytwarzania produktów elektrolizy soli z rtęciowej na membranową. Ten wart 157,8 mln zł projekt przyniesie jednak spółce również wymierne korzyści. Spółka zaoszczędzi kilkanaście milionów złotych rocznie na kosztach energii, a także zwiększy moce produkcyjne niektórych wyrobów.\nNowe moce w kraju i za granicą\nWśród zapowiadanych przez branżę projektów znajdują się też inwestycje mające na celu zwiększenie potencjału wytwórczego. Swoje fabryki rozbudowuje np. Ciech. Zakład sodowy w Inowrocławiu kosztem 265 mln zł zwiększy swoje moce z obecnych 600 tys. do 800 tys. ton rocznie. Ukończony właśnie pierwszy etap projektu spowodował zwiększenie potencjału o 60 tys. ton. Jednocześnie w sąsiednim zakładzie w Janikowie zakończyła się inwestycja mająca na celu intensyfikację produkcji soli suchej z obecnego 1 tys. do 1,7 tys. ton produktu dziennie. Całkowita wartość tego projektu to ponad 77 mln zł. Pod koniec ubiegłego roku Ciech rozbudował ponadto swoją fabrykę sody w Rumunii.\nInwestycjom sprzyja dobra koniunktura na rynku. – Rozpoczęta przez Ciech rozbudowa fabryk sody wydaje się dobrym rozwiązaniem, zważywszy na rosnący popyt oraz ceny sody na europejskim rynku – ocenia Niszcz.\nZ kolei Synthos postawił na zupełnie nowy produkt – kauczuki typu SSBR stosowane do produkcji nowoczesnych opon samochodowych. – Z uwagi na to, że maleje popyt na tańsze kauczuki emulsyjne, dominujące w strukturze sprzedaży spółki, jest to forma dywersyfikacji biznesu – podkreśla Brymora. Budowa instalacji w Oświęcimiu pochłonie 555 mln zł. Zakład zostanie otwarty w tym roku.\nJednocześnie Synthos planuje budowę fabryki kauczuków w Brazylii. Miała ona kosztować około 170 mln dolarów, ale po przeprowadzeniu szczegółowych analiz okazało się, że to kwota niewystarczająca. Z tego powodu spółka rozważa modyfikację projektu.\nSzereg inwestycji rozpoczęła już Grupa Azoty. Jedną z najważniejszych jest budowa w Tarnowie wytwórni poliamidu – tworzywa wykorzystywanego w przemyśle motoryzacyjnym czy meblowym (do jego produkcji wykorzystuje się tzw. kaprolaktam, który również produkują Azoty). Realizacja tego przedsięwzięcia pochłonie 320 mln zł. Analitykom trudno jest dziś jednoznacznie stwierdzić, czy to dobry kierunek rozwoju. – Słabość na rynku kaprolaktamu niejako wymusiła na spółce inwestycję wydłużającą jej łańcuch produkcyjny o poliamid – zaznacza Brymora. Z kolei Dominik Niszcz dodaje: – Trudno ocenić, czy projekt ten przyniesie zakładane korzyści, skoro koniunktura na tym rynku jest wciąż bardzo słaba.\nRównocześnie Azoty rozważają powrót do pomysłu pozyskiwania gazu z węgla w Kędzierzynie-Koźlu. Budowa takiej instalacji kosztuje co najmniej 1 mld euro.\nNową inwestycję planuje też producent parafin i wosków Polwax. Za 60–80 mln zł chce zbudować instalację tzw. odolejania rozpuszczalnikowego. Umożliwi ona produkcję parafin o znacznie lepszych parametrach jakościowych, niż do tej pory wytwarzała spółka.\nZwiększone wydatki na inwestycje mogą się przełożyć na politykę dywidendową chemicznych firm. – Widać to już w Ciechu, którego zarząd zarekomendował pozostawienie całego zysku w spółce – podkreśla Niszcz.\nDodaje, że w Synthosie wysokość dywidendy jest uzależniona od zadłużenia netto i wyniku EBITDA (zysk operacyjny plus amortyzacja). – W tym przypadku wiele zależy od tego, jakie będą ostateczne koszty zapowiadanej budowy fabryki kauczuku w Brazylii – dodaje analityk DM Raiffeisen. Jak na razie w Synthosie nie doszło do większych zmian – zarząd zarekomendował wypłatę akcjonariuszom z zysku za 2014 r. 0,25 zł na akcję. Przed rokiem dywidenda wynosiła 0,31 zł, ale spółka miała też większy zysk.\nRównież zdaniem Krystiana Brymory rosnące wydatki na inwestycje przełożą się na politykę dywidendową firm chemicznych. – Nawet Synthos, który jak dotąd chętnie dzielił się zyskiem z akcjonariuszami, w kolejnych latach może nie być już tak hojny – kwituje analityk DM BDM.\nMimo planowanych inwestycji swoją dotychczasową politykę dywidendową chce utrzymać Polwax. Zarząd zaproponował już wypłatę akcjonariuszom 55 proc. zysku za rok 2014, co daje 1,22 zł na akcję. Zapowiada też, że w latach 2015–2020 konsekwentnie będzie rekomendował wypłacenie dywidendy na poziomie 30–50 proc. czystego zarobku. O ostatecznej kwocie zadecydują bieżące potrzeby spółki i perspektywy jej rozwoju.\nNowe instalacje | Ambitne plany na najbliższe lata\nGrupa Azoty, specjalizująca się w produkcji nawozów i tworzyw, niemal podwoi w tym roku nakłady na inwestycje. Plany na kolejne lata ma równie ambitne. Do 2020 r. wyda w sumie 7 mld zł wyłącznie na rozwój organiczny. W planach są nowe instalacje oraz budowa drugiej kopalni odkrywkowej fosforytów w Senegalu. To jednak tylko jeden z elementów przyjętej strategii spółki. Kolejnym są inwestycje kapitałowe, ale spółka nie zdradza, jakie mogą być koszty ewentualnych przejęć. Wiadomo jedynie, że wytypowała dziesięć podmiotów, głównie zagranicznych, którym uważnie się przygląda.\nInnowacyjny produkt | Producent kauczuków wychodzi poza Europę\nNa lata 2015–2016 Synthos wyraźnie zwiększył planowane wydatki inwestycyjne. Postawił przede wszystkich na rozwój innowacyjnych kauczuków, na które – według analityków – będzie coraz większe zapotrzebowanie. Firma z Oświęcimia, która ma też aktywa w Czechach, planuje także inwestycje poza Europą. Oprócz budowy fabryki w Brazylii Synthos zapowiedział budowę przyczółku w USA. Chce już w tym roku otworzyć tam oficjalne przedstawicielstwo oraz magazyny kauczuków, które zabezpieczą lokalnych klientów w razie nagłych braków produktu i skrócą czas dostawy do fabryk.\nRozbudowa fabryk | Producent sody korzysta z koniunktury\nRosnący rynek sody w Europie zachęca przedsiębiorców do inwestowania w ten segment działalności. Robi to również Ciech, rozbudowując swoje fabryki w Polsce i w Rumunii. Co ciekawe, jeszcze trzy lata temu spółka znajdowała się w tak poważnych kłopotach, że o takich projektach rozwojowych mogła tylko pomarzyć. Analitycy przekonują, że Ciech nie będzie miał problemów z uplasowaniem na rynku zwiększonej produkcji swoich kluczowych wyrobów. Wciąż jednak dużym ryzykiem pozostaje planowana ekspansja tureckich konkurentów, którzy pozyskują sodę ze złóż naturalnych.\nŚrodki z emisji | Inwestycje poprawią rentowność grupy\nWładze PCC Rokita przekonują, że terminowa realizacja całości planów inwestycyjnych, w szczególności związanych z rozszerzeniem istniejących i budową nowych instalacji produkcyjnych, będzie miała kluczowy wpływ na pozycję konkurencyjną, dynamikę rozwoju i rentowność działalności grupy. Chemiczna firma projekty finansuje m.in. dzięki środkom pozyskanym z rynku kapitałowego. PCC Rokita zadebiutowała w 2014 r. na warszawskiej giełdzie. Z emisji akcji pozyskała na rozwój 52 mln zł. Poza tym od kilku lat przeprowadza publiczne oferty obligacji. W ubiegłym roku pozyskała w ten sposób 47 mln zł.\nNowy projekt | W kierunku większej specjalizacji\nProjekt inwestycyjny Polwaksu, związany z budową instalacji odolejania rozpuszczalnikowego, był sporym zaskoczeniem dla rynku. Jeszcze w 2014 r., gdy spółka debiutowała na warszawskiej giełdzie, jej zarząd przekonywał, że firma ma już za sobą główny program inwestycyjny. Tymczasem wart 60–80 mln zł projekt jest fundamentem ogłoszonej niedawno strategii Polwaksu na lata 2015–2020. Działania spółki zmierzają do zmiany jej portfolio produktów na specjalistyczne wyroby parafinowe, które mogą być wykorzystywane w różnych gałęziach przemysłu i na których można osiągać wyższe marże.\nźródło: Barbara Oksińska, 29-03-2015, Parkiet\n„Materiały zamieszczone na podstawie licencji udzielonej przez wydawcę”


Przyrząd żniwny - Activa - Massey Ferguson - Korbanek.pl\nPrzyrządy żniwne w kombajnach Massey Ferguson serii Activa\nŁagodny pierwszy kontakt\nPrzyrządy żniwne FreeFlow kombajnów zbożowych MF ACTIVA przystosowane do zbioru wielu roślin zostały zaprojektowane, aby zapewnić wysoką przepustowość i wieloletnią trwałość.\nKlasyczne przyrzady żniwne FreeFlow dostępne są od szerokości 4,20 m do 7,60 m. Przyrząd żniwny FreeFlow został zbudowany na solidnej ramie z pojedynczymi elementami połączonymi śrubowo, umożliwiając łatwą wymianę kiedy będzie to konieczne, dzięki temu zapewnia niezawodność, długi okres użytkowania i niskie koszty eksploatacji.\nPierszy kontakt ze stojąca rośliną wykonany przez wysoce wydajną listwę tnącą i przekładnię Schumacher, daje stanowcze cięcie przed podaniem masy do przenośnika ślimakowego o dużej średnicy. Palce wspomagające rozmieszczone są na całej długości przenośnika ślimakowego zapewniają dokładne podanie materiału do przenośnika pochyłego. Główny przenośnik ślimakowy przyrządu żniwnego zabezpieczony jest sprzęgłem przeciążeniowym.\nPozycje nagarniacza ustawiane są wygodnie elektrohydraulicznie z dźwigni wielofunkcyjnej z której również sterowana jest prędkość obrotowa nagarniacza.\nW celu optymalizacji osiągów w każdych warunkach terenowych dostępne jest automatyczne sterowanie wysokości cięcia (z wyjątkiem modelu 7340) na wyposażeniu standardowym. Opcjonalnie dostępne system AutoLevel (wyłącznie dla modelu 7344) pozwala na odchylenie hedera do 8% zapewniając perfekcyjne dopasowanie do wszelkich nierówności terenu.


Historyczne skarby Zakopanego – ZPSA w Zakopanem\nHistoryczne skarby Zakopanego\nW środę 9.06 klasy VII i VIII POSA wraz z wychowawczyniami wybrały się na wycieczkę. Odbyła się ona pod przewodnictwem p. Macieja Pinkwarta i zaczęła się w Kuźnicach, a zakończyła pod budynkiem Białego Domu.\nW środę 9.06 klasy VII i VIII POSA wraz z wychowawczyniami – panią Ireną Orłowską-Świerczyńską i panią Agnieszką Warek udały się na zwiedzanie miasta w ramach lekcji terenowych z wiedzy o regionie – przedmiotu prowadzonego przez pana Macieja Pinkwarta, który przewodził ekspedycji mającej na celu pokazanie historii różnych zakopiańskich obiektów. Wycieczka rozpoczęła się w pod fontanną Kuźnicach, gdzie o godzinie dziewiątej odbyła się zbiórka uczestników. Wkrótce potem nastąpiło przejście przez ulicę Bulwary Słowackiego na ul. Mieczysława Karłowicza, następnie Drogą na Antałówkę wycieczkowicze przedostali się pod obiekt nadawczy na Antałówce, gdzie odbyła się krótka przerwa. Stąd uczestnicy wycieczki przeszli przez szlak pieszy żółty na Jagiellońską, następnie skręcając w ulicę Piaseckiego, przechodząc na ulicę Sienkiewicza pod budynek Białego Domu. Wycieczka skończyła się około godziny 12.45.\nfot. Barbara Kowalska\nPuls Pleneru – Łukęcin\n17 września 2018 Aktualności, Plener artystyczny Łukęcin 2018\tby tomek\nNa wspomnienia z pleneru artystycznego w Łukęcinie, na którym nasza szkoła była przez pierwsze dwa tygodnie września, jeszcze przyjdzie czas. Na naszej stronie internetowej podzielą się nimi nasi uczniowie. Zanim to nastąpi, publikujemy wiadomości telewizyjne […]\nSprawdzamy swój angielski\nW poniedziałek, 20 października odbył się szkolny etap konkursu kuratoryjnego z języka angielskiego.\nZajęcia w TPN – w deszczu, ale z humorem\n20 czerwca 2015 Aktualności\tby tomek\n19.06.15 klasa IV spędziła kilka godzin na zajęciach edukacyjnych w TPN. Podczas wędrówki po Dolinie Białego dowiedzieliśmy się dlaczego zakłada się parki narodowe.