Autor: Marcin Zajdler Liczba stron: 588\nISBN: 978-8-3790-0433-1 Data wydania: 2015-09-14\nWydawnictwo Psychoskok Konin 2015 Marcin Zajdler „Anara” Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok sp. z o. o. 2015 Copyright © by Marcin Zajdler 2015 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy. Skład: Wydawnictwo Psychoskok Projekt okładki: Marcin Zajdler; Wydawnictwo Psychoskok Zdjęcie okładki © Fotolia - isoga; Fotolia - Andrey_Arkusha Korekta: Paulina Jóźwiak ISBN: 978-83-7900-433-1 Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o. ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin tel. (63) 242 02 02, kom. 665-955-131 http://wydawnictwo.psychoskok.pl e-mail: wydawnictwo@psychoskok.pl Zawartość Prolog ....................................................................................... 4 „Przebudzenie” ......................................................................... 8 „Podarunek” ........................................................................... 23 „Druga twarz” ........................................................................ 43 „Córka Ziemi”.......................................................................... 71 „Brzęk metalu” ..................................................................... 123 „Pełnia” ................................................................................. 196 „Spotkanie” ........................................................................... 225 „Eien” .................................................................................... 265 „Na granicy” ......................................................................... 294 „Nowy dom” ......................................................................... 306 „Imię ognia” .......................................................................... 397 „Anaryjczyk” ......................................................................... 455 „Spotkanie” ........................................................................... 489 „Powrót” ............................................................................... 533 „Gniew” ................................................................................ 571 Prolog Potworny wrzask przeszył ciemność, porywając pierzaste stwory do lotu. W górze rozpętała się straszliwa burza, ale była ona niczym w porównaniu z przerażającym głosem mężczyzny, który wstrząsnął murami zamku. ‒ Spróbujcie wrócić bez żadnych wieści, a poznacie mój gniew! Samotna kula jaskrawego światła wyleciała przez mroczne okno wieży, godząc prosto w pierzastego gada. Na chwilę ciemność rozjaśnił blask żółto-pomarańczowego ognia, a poprzez dźwięk ryków błyskawic przedarł się straszliwy jęk cierpienia, natychmiast stłumiony przez powiew lodowatego wiatru. Potwory przyspieszyły lot, nie śmiąc obejrzeć się za siebie. Na strzelistej wieży mrocznego zamku przycupnął wysoki mężczyzna. Z rozgniewaną miną wpatrywał się w ciemność. Ta długa chwila ciszy i wyczekiwania stawała się dla niego trudna do zniesienia. Im bliżej znajdował się celu, tym więcej przeszkód stawało mu na drodze. A teraz jeszcze to niepokojące milczenie. Minęły dwa długie tygodnie, a z południa nie dotarły do niego żadne wieści. Czyżby Mrok go zdradził? Jego najwierniejszy przyjaciel i sługa, na którego zawsze mógł liczyć? To było raczej 4 nieprawdopodobne. Istniała jednak możliwość, że jego stary druh już nie żyje. Zacisnął ze złością pięści, nie zwracając najmniejszej uwagi na lodowate powiewy wiatru i błyskawice rozbijające się u jego stóp. Nie był już tym samym człowiekiem, którym był niegdyś. Nie czuł strachu i nie obawiał się śmierci. Po wszystkich wydarzeniach z przeszłości, teraz po prostu nie mógł się jej bać. Ogień, który pochłonął jego ciało, uczynił go istotą, jaką zawsze pragnął być – niezwykłym tworem pozbawionym słabości, obdarzonym fascynującą mocą, która wyniosła go ponad innych. Ale pomimo swej potęgi, wciąż brakowało mu dość siły, by osiągnąć cel. Cel, który miał sprawić, że po wielu latach oczekiwania wreszcie będzie mógł dokonać zemsty... Nagle wyrwał się ze swych myśli, słysząc w oddali zbliżający się tętent kopyt. Zmrużył wypełnione ogniem źrenice, a na jego krwistoczerwonej, pokrytej długimi bliznami twarzy, wykwitł triumfalny uśmiech. Nareszcie jesteś! – krzyknął w myślach, czując jak jego słowa odpływają w dal, jakby niesione wiatrem. Spojrzał w dół na odległy o kilkadziesiąt metrów plac opustoszałego dziedzińca. Chociaż zewsząd otaczała go ciemność, doskonale widział każdy szczegół. Oczy, które od lat nie oglądały blasku światła, z czasem przyzwyczaiły się do mroku. Od kiedy zamiast prawdziwych kolorów zaczął widzieć czerwień, która przesycała i przygasała wszelkie 5 inne barwy, wiedział, że już nigdy nie będzie tak, jak dawniej. Ale pogodził się ze swym nowym życiem, wiedząc, że prędzej czy później nadarzy się okazja do zemsty, a wtedy zapłacą wszyscy, którzy przyczynili się do jego losu. Wyprostował się, widząc, jak poprzez rozwarte bramy zamczyska przejeżdża samotny jeździec i zatrzymuje się u stóp olbrzymiej wieży. Bez chwili wahania podszedł nad sam skraj strzelistego dachu, skacząc w przepaść. Uwielbiał robić rzeczy, na które nie odważyłby się nikt inny. Kiedy jego stopy z niewiarygodną prędkością uderzyły o powierzchnię dziedzińca, poczuł jak kruszą się pod nim kamienie. Wstrząs i wzniecone obłoki kurzu sprawiły, że na jego twarzy wykwitł potworny uśmiech. Wyprostował się i w blasku rozdzierających niebo błyskawic, ujrzał znajomą twarz. ‒ Długo kazałeś na siebie czekać! – warknął, patrząc w skryte pod kapturem blade oblicze. Przybysz skłonił lekko głowę i zacisnął ze złością pięści. ‒ Nie spodziewałem się ciebie w tym plugawym miejscu – szepnął lodowatym głosem, kopiąc leżące obok spalone truchło strażnika. ‒ Twój wrodzony instynkt tropiciela ostatnio często cię zawodzi – zaśmiał się, ale jego oczy pozostały niewzruszone. – Powiedz mi, jakież to wieści z sobą 6 przynosisz? Widzę, że wracasz z pustymi rękami, więc nie zrobiłeś tego, o co cię prosiłem! Przybysz prychnął, zaciskając nerwowo dłoń na klindze wąskiego miecza. ‒ Niby jak miałem to zrobić? Samo dotarcie do Iliadiru było niesamowicie trudne, bo Ar-khan wszędzie sieje popłoch, a poza tym księżniczkę zawsze pilnują straże! Mężczyzna uśmiechnął się z pogardą. ‒ Na co ci miecz, który tak nerwowo ściskasz w ręku? Nie potrafisz zabić kilku strażników, a sądzisz, że dałbyś radę mnie pokonać? Ar-khan nie stanowi dla nas zagrożenia. Dopóki nie wie o naszym istnieniu, nie będzie nas szukał. Nieznajomy rozluźnił uścisk, ale jego oczy zapłonęły złowrogim blaskiem. ‒ Czemu sam tego nie zrobisz? Uważasz mnie za tchórza, a sam skrywasz się w cieniu. Mężczyzna warknął i zrobił gwałtowny ruch w jego stronę. Wyciągnął rękę z rozmachem, jakby chciał go uderzyć. Jego szara, postrzępiona szata załopotała na wietrze, a w źrenicach zapłonął krwisty płomień. ‒ Jestem jedynie Duchem, przyjacielu – wyszeptał, a wyciągniętą dłoń położył na jego ramieniu i mocno zacisnął. – Duchem człowieka, który dawno temu zmarł. Przybysz prychnął. 7 ‒ Duch nie zdołałby zabić w ten sposób człowieka – rzekł, patrząc z niesmakiem na trupa pod stopami. ‒ Niezwykłe, prawda? Duchy potrafią zachowywać się w sposób osobliwy i bardzo nieprzewidywalny – westchnął i spojrzał w jego twarz. – Tarcza księżyca znów zaczyna ubywać, a me serce wciąż zżera płomień. Jak długo jeszcze będę musiał czekać?! Rzucił gniewne spojrzenie w stronę swojego rozmówcy i przywołał stojącego w ciemnym zaułku konia. Jednym zręcznym ruchem wskoczył mu na grzbiet. ‒ Czekaj tu na mnie! – warknął, zakładając na głowę szary kaptur. ‒ Ale... Duch zignorował go zupełnie i bez słowa ruszył w stronę stalowej bramy. Ciemna zasłona nocy w końcu okryła jego postać, a oddalający się tętent kopyt utonął w strugach padającego deszczu. „Przebudzenie” Aleks poderwał się z łóżka zlany zimnym potem. Napięcie, które nie towarzyszyło mu już od dawna, teraz powróciło ze zdwojoną siłą. Usiadł, z westchnieniem ocierając spocone czoło. Za każdym razem, gdy w jego snach pojawiał się ten koszmar, działo się z nim coś 8 niewytłumaczalnego. Dziwna, nagła, paraliżująca niemoc w całym ciele sprawiała, że z trudem przychodziło mu oddychanie, które jeszcze sekundy przed obudzeniem zupełnie nie było możliwe. Przed oczami wciąż tańczyły mu absurdalne obrazy ze snu, a w głowie rozchodził się przeraźliwy, narastający dźwięk. Zacisnął ze złości pieści, próbując uspokoić kołatające głośno serce. Przetarł mocno oczy z nadzieją, że w ten sposób przegoni uciążliwe obrazy. ‒ Nie mogę im pomóc! – warknął, nie zważając na to, że mówi zbyt głośno. Z dołu dobiegł go jakiś dźwięk, ale nie dbał teraz o to. Oddałby wszystko, byle tylko nie musieć znosić wciąż tego uciążliwego koszmaru. Wstał z łóżka, z przekleństwem spoglądając na zegarek. Była trzecia w nocy. Rozejrzał się ze złością po pokoju, czekając aż jego oczy przyzwyczają się do ciemności. Powieki strasznie ciążyły mu nad oczami, z trudem opanował chęć ich zamknięcia. Wiedział, że i tak by nic to nie dało. Gdyby tylko zamknął oczy, sen by powrócił, jak złośliwa mara, która nigdy nie daje mu spokoju. Miał wrażenie, jakby granica wieku osiemnastu lat, którą niedawno przekroczył, zerwała niewidzialne zasłony z jego zmysłów i pozwoliła mu dostrzec zupełnie inny, obcy świat. Rozgoryczony podszedł do okna, patrząc na otaczającą wszystko ciemność. Noc w Ciragan – miasteczku, w którym urodził się i wychował – była naprawdę niezwykła. Na niebie, niezależnie od pory roku czy dnia tygodnia, 9 niepodzielnie królował księżyc, przez cały czas w pełni pokazując swe oblicze, a ulice za dnia pełne ludzi, po zmroku zawsze były puste. Przycupnięte blisko siebie maleńkie budynki wyglądały, jakby kuliły się na sam widok olbrzymiego lasu wyrastającego z prawej strony ich domu. Potężne, masywne pnie omszałych drzew rzucały długie cienie na miasteczko, które nawet za dnia pozostawało ukryte w cieniu...  Nagłe, ciche skrzypienie otwieranych drzwi sprawiło, że poruszył się niespokojnie. Z domu po przeciwnej stronie ulicy wylała się fala światła, gdy przygarbiona postać, skradając się, wyszła na zewnątrz, z trzymaną w ręku latarką. Aleks zmrużył oczy i ze skrzywioną miną spojrzał na sylwetkę człowieka, którego od dawna bardzo dobrze znał. Balmor – miejscowy włóczęga, stary pijak i łotr na dobre zapisał się w jego pamięci. Nieokrzesane zachowanie i kąśliwe uwagi, którymi cechował się starzec, nieraz dały mu się we znaki. Trudno było uniknąć jego obecności, szczególnie dlatego, że był on częstym gościem miejscowych barów, z których jego ulubiony znajdował się tuż pod pokojem chłopaka. Wiele razy prosił Stana, by zabronił mężczyźnie wstępu do lokalu, lecz on za każdym razem z lekkim uśmiechem kręcił głową. Zupełnie nie obchodziło go to, że za każdym razem jest on przez starego 10 prowokowany. Aleks, trzęsąc się ze złości i bezradności, brał jedynie wodę w usta, pilnując się, by nie powiedzieć jednego słowa za dużo. Nie miał jednak żalu do Stana. Był on poczciwym człowiekiem, wobec którego miał niespłacalny dług wdzięczności. Rozdrażniony chłopak pospiesznie założył na siebie spodnie i kurtkę, ani na moment nie spuszczając oczu z mężczyzny. Chciał wreszcie odkryć, gdzie nieznośny staruch co noc znika. Balmor, świecąc latarką trzymaną w drżącej ręce, rozejrzał się uważnie po opustoszałym miasteczku, jakby sprawdzając, czy jest na ulicy zupełnie sam. Jego mroczne, tajemnicze i pozbawione wyrazu oczy zwęziły się niebezpiecznie, szukając jakiegoś podstępu. Na ułamek sekundy ukryta pod czarnym kapturem twarz zwróciła się w kierunku okna po przeciwnej stronie ulicy, jakby doskonale zdając sobie sprawę z tego, że ktoś się w nią wpatruje, po czym momentalnie obróciła się w stronę lasu. Długa peleryna, sięgająca krańcem ziemi, nagle załopotała na wietrze, kiedy starzec ruszył przed siebie, tonąc w gęstej mgle, otaczającej pobliskie drzewa. Aleks wychylił się przez okno, próbując dostrzec w oddali profil mężczyzny, lecz nieprzenikniona ciemność pochłaniała wszelkie światło. Czując rodzące się w głębi duszy podniecenie, pospiesznie wybiegł z pokoju. Wytężył wzrok, chcąc jak najszybciej minąć mroczny korytarz. 11 Ostrożnie zszedł po skrzypiących, drewnianych stopniach na dół. Pusty lokal po zmroku wyglądał ponuro. Bladoniebieskie światełka sączące się znad lady, rzucały długie cienie na poukładane na stołach krzesła. Minął je w pośpiechu i zatrzymał się przed wejściowymi drzwiami. Poprzez ściany przelewał się tłumiony dźwięk głośnego chrapania. Aleks uśmiechnął się i przekręcił zamek w drzwiach, wydostając się na zewnątrz. Zewsząd otaczał go mrok. Jedyne światło sączyło się z ulicznych latarni, których nikły blask nie był w stanie się przebić przez ciemną zasłonę nocy. Chłodne powietrze przyjemnie muskało mu skórę, ale każdy silniejszy powiew wiatru sprawiał, że po jego plecach rozchodziły się zimne dreszcze. Wszechogarniająca pustka i niczym nie przerwana cisza budziły w nim lęk, lecz rodząca się w duszy determinacja nie pozwalała mu się zatrzymać. Po pewnym czasie zszedł z brukowanego chodnika i ze wzrokiem wlepionym w gęstą mgłę, kłębiącą się wokół pni omszałych drzew, podążył dalej szlakiem zawiłej i wyboistej ścieżki. Podeszwy jego butów strasznie kleiły się do nasiąkniętego podłoża, ale pomimo tego, że kilkukrotnie nachylił się, by zbadać przed sobą glebę, nie dostrzegł żadnych śladów. Balmor w jakiś niewyjaśniony sposób zadbał o to, by nikt go nie śledził. Kiedy w oddali utonęły ostatnie promyki światła, jedynie wiszący wysoko na bezchmurnym niebie Księżyc przyświecał mu drogę. Wraz 12 ze zbliżaniem się do granicy okalającego miasteczko lasu, powietrze stawało się coraz chłodniejsze, a powiewy silnego wiatru zelżały, by po pewnym czasie zupełnie zniknąć. Wyglądało na to, że nie tylko światło gubiło w nim swą drogę. Wydychane z ust powietrze szybko zamieniało się w parę, a lodowaty dotyk mrozu sprawił, że na policzkach wystąpiły mu dwie czerwone plamy. Przez cały ten czas wędrował ze wzrokiem wlepionym w dróżkę, bezskutecznie szukając jakichś śladów. Gdy wreszcie zatrzymał się tuż przed granicą rosnących drzew, jego spojrzenie spoczęło na zalegającej wokół nich mgle, a przez bladą twarz przemknął cień strachu. Bezlistne gałęzie falowały groźnie, pomimo tego, że nie powiewał już nawet najlżejszy wiatr. Znad olbrzymich kłębów mgły wystawały nagie, poskręcane pnie drzew, których nieprzyjemna, zmurszała woń docierała do jego nozdrzy, wypełniając swoim odorem płuca. Z trudem zwalczył mdłości, gdy smród wywołał nagły atak kaszlu. Starał się odwrócić głowę i zasłonić usta dłonią, ale upiorny widok przyciągał jego spojrzenie. Zdumiony ze zmrużonymi oczami wpatrywał się w las i zastanawiał się, dlaczego tak na niego reaguje. Coś było z nim nie tak. Uśpiona w jego sercu za dnia groza, w nocy budziła się do życia. Niewątpliwie nie był on zwyczajnym lasem. Zawsze wydawał się być niesamowity, lecz w świetle słońca 13 zdawał się ukrywać swe prawdziwe oblicze, a po zmroku odsłaniał wszelkie skrywane wcześniej potworne cechy. Wysokie sklepienie lasu utworzone jedynie z długich nitkowatych gałęzi, nie przepuszczało żadnego promienia księżycowego światła, ale pomimo tego nie było tu zupełnie mrocznie i ciemno. W powietrzu unosiła się niesamowita, delikatna poświata, która w kontraście z szarymi konarami drzew sprawiała, że wszystko wokół wyglądało jak na starym, czarno-białym filmie. Było również znacznie zimniej niż w mieście. Jego oddech zamieniał się w parę, a na ciemnych, skalistych pniach osiadł biały, błyszczący szron. Ziemię przecinała siatka popękanych żyłek, która rozpaczliwie domagała się choćby kilku kropel wody. Wyglądała na twardą jak kamień, a w niektórych miejscach spękalina ukazywała szczątki i szkielety dawnych roślin. Las ogarniała przejmująca cisza, której nawet wzmagający się wiatr nie mógł przemóc. Jego kroki, chociaż starał się iść jak najciszej, zdawały się być słyszalne w oddali, a ślady stóp, zostawiane w zlodowaciałej ziemi, przybierały białą, błyszczącą barwę. Wraz z upływem czasu las zaczął się zmieniać. Kościste drzewa z każdym kolejnym krokiem rosły coraz bliżej siebie, znacznie ograniczając mu drogę, po której mógłby swobodnie chodzić. Powietrze stało się nieznośnie suche i duszne, z trudem przychodziło mu normalne oddychanie. Narastający z każdą chwilą mróz, stawał się 14 trudny do zniesienia. Naciągnął na głowę kaptur, żałując, że nie wziął czegoś cieplejszego. Bardziej jednak niż przejmujące zimno, martwiła go wyłaniająca się przed nim pustka. Pewność, z jaką wchodził do lasu, zupełnie go już opuściła. Wiedział, że jest w nim zupełnie sam. W pewnym momencie został zmuszony, by ponownie się zatrzymać. Drzewa rosły tak blisko siebie, że z trudem przeciskał się pomiędzy ich grubymi pniami. Coraz częściej także wyrastały przed nim zlodowaciałe krzewy, których gałęzie kruszyły się pod wpływem jego dotyku. Na zmarzniętych palcach wystąpiły mu kropelki wody, błyszczące w płaszczu mroku. Wytężył wzrok, próbując dostrzec, co dalej skrywa przed nim las. Uschłe konary drzew rzucały jednak długie cienie, zręcznie maskując znajdującą się przed nim ścieżkę. Z rozpaczą spojrzał w mrok, wiedząc, że nie może iść dalej. Drżące, zgrabiałe dłonie schował do kieszeni i niechętnie z westchnieniem i zawiedzioną miną obrócił się na pięcie. Robiło się coraz zimnej, a dłuższą wędrówkę z pewnością przypłaciłby zdrowiem. Poza tym nigdy wcześniej tak daleko nie zagłębił się w las, a tej nocy wszystko było w nim przerażające i jakieś inne. Gdziekolwiek podział się Balmor, jego dalsze poszukiwania musiały zaczekać do rana, choć Aleks wątpił, że kiedykolwiek uda się go odnaleźć. Jeśli starzec z własnej woli nie postanowi odkryć swoich tajemnic, nikt inny tego nie zrobi. 15 W chwili, gdy opuściła go wszelka nadzieja, wydarzyło się coś niezwykłego i zupełnie niespodziewanego, co wzbudziło w nim przejmujący strach, którego nic nie było w stanie stłumić. Nagle mrok i przenikliwy mróz stały się jedynie zwykłą błahostką, a wszystkie jego myśli skupiły się na jednej, przerażającej rzeczy. Wraz z powiewem lodowatego wiatru do jego uszu dotarł potworny pisk, który dopiero po chwili ułożył się w zrozumiałe, błagające słowo: „Nie odchodź!” Kołatające głośno serce, mówiło mu, że wciąż żyje, ale śmiertelny szok sprawiał, iż bał się, że zaraz postrada zmysły. Z rosnącym przerażeniem poruszył się ostrożnie, próbując zlokalizować źródło głosu. Był niewyraźny, bulgoczący, jakby wydobywał się z olbrzymich głębin, ale niósł w sobie zapierającą dech w piersiach moc, która sprawiała, że czuł się tak, jak gdyby ktoś właśnie krzyknął mu do ucha. Rozejrzał się z lękiem dookoła siebie, czując na sobie spojrzenie kogoś, kto stał poza zasięgiem jego wzroku, z dala od niego. Było to niezwykłe uczucie, którego nie można było porównać z czymkolwiek innym. W jednej chwili miał wrażenie, że doświadcza obecności czegoś obcego, niematerialnego, rzeczy, której nie można dotknąć i zobaczyć, a jedynie usłyszeć. Coś na miarę ducha, tyle że było to znacznie głębsze odczucie, które w niewyjaśniony sposób wpływało na jego umysł. Spojrzał na rozrastającą 16 się przed sobą ciemność, zastanawiając się, czy iść dalej. Wiedział, że tam daleko, w głębi drzew znajduje się jakaś prawda, która błagalnie wzywa go do siebie, ale bał się ją poznać. Była tak fascynująca i jednocześnie przerażająca, że poznanie jej na zawsze mogło odmienić jego życie. Wiedział to, czuł to całym sobą, ale nie był z tego powodu szczęśliwy. Las skrywał wiele niewyjaśnionych tajemnic. Od lat nie widywano w nim żadnych żywych zwierząt, lecz za każdym drzewem mogło czaić się coś gorszego, o wiele bardziej niebezpiecznego. Podpowiadały mu to zmysły, ale ciekawość, która rodziła się w jego umyśle, zaślepiała wszelkie inne odczucia, łagodząc nawet przerażający lęk. Powoli, niepewnie ruszył przed siebie, wkraczając w ciemność, w której nawet światło gubiło swą drogę. Przez moment czuł się jak zawieszony w eterze duch. Znajdował się w nicości, która wypełniała sobą wszystko. Nie czuł nic, zupełnie jakby ciemność wyłączyła wszelkie jego doznania, zarówno te negatywne, jak i pozytywne. Zamknął oczy, próbując przystosować umysł do nowej rzeczywistości. Zamiast jednak znaleźć spokój i opanowanie, odkrył coś zupełnie innego, niedorzecznego. Pod powiekami pojawiła się czerwona, jaskrawa wiązka światła, której blask powoli narastał i zaczął rozświetlać ciemność. W jakiś niewytłumaczalny sposób znów zaczął widzieć, choć był absolutnie pewny, że jego oczy przez cały czas pozostają zamknięte. 17 Polegając wyłącznie na własnym umyśle, ruszył dalej przed siebie, czując jak narasta w nim potęgujące się z każdą chwilą podniecenie. Miał wrażenie, że unosi się w niekończącej się przestrzeni, płynąc przez morze niezliczonej liczby drzew. Czerwień mieszała się z czernią, pozwalając z łatwością odróżnić wszelkie kształty. Po długiej chwili do mieszaniny barw dołączyła biel, która narastała z każdym kolejnym krokiem, chłonąc słabnący odcień czerwieni. Aleks zatrzymał się, widząc przed sobą czystą biel, która wypełniając całą rozciągającą się przed nim przestrzeń, nieznośnie piekła go w oczy. Wyciągnął ostrożnie rękę, sprawdzając, co znajduje się dalej. Jego dłoń trafiła na niezwykle ostrą, kłującą powierzchnię, która po sekundzie zagłębiła się w jego palcu. Syknął z bólu, otwierając oczy. Serce tłukło mu się w piersiach, jakby nagle z niekontrolowanego uśpienia zerwało się do intensywnej pracy. Do jego ciała powracało czucie, a zmysły znacznie wyostrzyły się. Wrócił do życia z czegoś, czego w żaden logiczny sposób nie mógł wytłumaczyć. Jakby nagle przebudził się z głębokiego snu, który otworzył mu drzwi na niedostrzegalne nigdy wcześniej obrazy. Teraz jednak z powrotem był tylko sobą. Spojrzał przed siebie, z lekkim zdziwieniem zauważając, że znów ze wszystkich stron otacza go ciemność. Uniósł do góry zraniony palec, czując jak po dłoni spływa mu gęsta, czerwona ciecz. Przeraźliwe zimno zapiekło go w ranę. 18 Z rozdrażnieniem schował rękę do kieszeni kurtki, patrząc na delikatny blask dziwnej rośliny, która rosła tuż przed nim. Długie i bardzo cienkie, porośnięte kolcami gałęzie wychodziły ze wszystkich stron olbrzymiego krzewu, oplatając każde drzewo, które znajdowało się w zasięgu jego wzroku. Pomiędzy maleńkimi, niezliczonymi przerwami jaśniał bladoniebieski lód, a po powierzchni rośliny płynęły kropelki lodowatej wody. Najeżony kolcami krzew był niczym olbrzymi, szczelny mur postawiony przez samą naturę, która z nikim nie chciała dzielić swych sekretów. Spojrzał do góry i ujrzał w powietrzu złowieszczą, rozciągającą się na całą szerokość lasu, kolczastą sieć. Niepewnie spróbował wykonać krok do przodu, próbując podejść jeszcze bliżej, lecz, gdy zrobił pierwszy ruch, poczuł jak jego noga zawisa w powietrzu. Natrafił nogą na pustą przestrzeń, która zaledwie na metr oddzielała go od pnączy olbrzymiej rośliny. Nie zdążył nawet krzyknąć, gdy siła przyciągania porwała go nagle w dół. Staczając się w środek nierównego zagłębienia, trafił łokciem na wystający z prawej strony kamień, boleśnie zdzierając sobie z ciała skórę. Po chwili wylądował na płaskiej, kamienistej ziemi. Ciemnością wstrząsnął niespodziewany wybuch śmiechu, który przedzierając się przez morze drzew, rozniósł się na całą długość lasu. Aleks spojrzał z lękiem w głąb ciemnego tunelu, zdając sobie sprawę z tego, że to właśnie z tej strony wydobył się ów dźwięk. 19 ‒ Kto tu jest? – zapytał, słysząc jak echo śmiechu milknie i znika wśród głuchych ścian, utworzonych z ziemi. Odpowiedziało mu milczenie. W oddali posłyszał jednak zupełnie inny ton, który nie mógł być śmiechem człowieka, ani głosem żadnego stworzenia. Wtem jego uszy wypełniły się delikatnym szumem, który docierał do niego wraz z lekkim powiewem wiatru. Miał wrażenie, że skądś zna ów dźwięk. Był dla niego dziwnie bliski, jak głos dawno niesłyszanej osoby, a jednocześnie zupełnie mu obcy. Niósł ze sobą moc, która paraliżowała go, niezauważalnie, bardzo powoli hipnotyzując. Powoli wstał z ziemi, uważając by nie zawadzić głową o niskie sklepienie tunelu, z którego wystawały poskręcane i obrzydliwie oślizgłe korzenie rośliny. Nie widział przed sobą nic i z każdym krokiem tonął coraz bardziej w niekończącym się mroku, ale na twarzy czuł świeże powietrze, które delikatnie chłostało go w skórę. Wiedział, że musi znajdować się bardzo blisko wyjścia z tunelu. Mocno przycisnął zranioną rękę do boku, czując jak drętwieją mu palce. Straszliwe zimno znów nieznośnie zapiekło go w skórę, ale starał się o nim nie myśleć. Teraz liczył się tylko cel i prawda, której był tak blisko. Czuł ją całym sobą, choć nadal nie mógł jej dostrzec. Był pewien, że tajemnica starca znajduje się tuż u jego stóp. Oślizgły i mroczny tunel skończył się równie niespodziewanie, jak się pojawił, lecz Aleks dopiero po pewnym czasie zdał sobie sprawę z tego, 20 że znów znajduje się na otwartej przestrzeni. W oddali, po obu stronach dostrzegł delikatny zarys wielu drzew, ale przed sobą widział jedynie rozciągającą się na setki metrów pustkę. Ciemna zasłona nocy przysłaniała sobą wszystko, ale coś pośród niej nie pasowało do ponurej i mrocznej przestrzeni. Tajemniczy szum wypełniał jego uszy, narastając z każdą kolejną chwilą, a nad jego głową, choć nie dostrzegalna gołym okiem, rozciągała się olbrzymia aura mocy, którą przesiąknięte było niesamowicie świeże i przyjemne powietrze wędrujące do jego płuc. Gdzieś pośród niezmierzonej równiny, w sercu lasu, zapłonął nagle dziwny, biały płomień. Aleks zmrużył oczy, rażony niespodziewanym pojawieniem się światła i spróbował zrozumieć, na co patrzy. Gwałtownie mroczna zasłona nocy przestała istnieć, odsłaniając swe ukryte sekrety. Przed sobą dostrzegł setki małych światełek wyrastających prosto z ziemi. Wyglądały, jakby świeciły własnym, samoistnym światłem, promieniując w mroku nocy. Ale czym one były? Zrobił kilka kolejnych kroków, patrząc ze zdumieniem jak pośród małych promieni wyrasta olbrzymia tarcza światła. Była niczym wielka kula ognia, która spadając z nieba, rozlała się na ziemi. Uniósł przed siebie ręce, zauważając, że las rozświetla nikłe, blade światło. Powróciły dziwne, czarno-białe barwy, które choć wyglądały dość nieprzyjaźnie i złowieszczo, pozwalały dostrzegać każdy, nawet najbardziej ukryty szczegół. Zatrzymał się sparaliżowany strachem, gdy poczuł jak lodowata, przeraźliwie zimna woda wlewa mu się do 21 butów. Jego ciałem wstrząsnęły dreszcze. Odskoczył do tyłu, z trudem odrywając nogi od nasiąkniętego podłoża. Ze wstrętem otrząsnął się z nieprzyjemnej fali zimna i z otwartymi ustami spojrzał na rozciągający się tuż przed nim widok. Daleko, sięgając aż po horyzont, do miejsca, w którym chłonął je mrok, rozrastało się gigantyczne jezioro. Spojrzał w górę, dostrzegając, że bezlistne gałęzie drzew rozproszyły się, niknąc w oddali. Las otworzył swe wrota na niebo, pozwalając, by blask księżyca i gwiazd wypełnił ukryte w jego sercu i niedostępne dla innych sekrety. Stał sparaliżowany, nie mogąc oderwać wzroku od magicznego zwierciadła wody, które odbijało wszystko, a nawet więcej niż chciałoby się ujrzeć. Znów nawiedziło go wrażenie, że do jego umysłu napływa niedostępna mu nigdy wcześniej wiedza. Jezioro nie było jedynie zwykłym zwierciadłem wody. Doskonale to wiedział, choć nie był do końca pewny, czym właściwie ono jest. Usiadł nad brzegiem wody, wpatrując się w lustro – niczym niezmącone odbicie własnej osoby. I gdy tak siedział, pogrążony we własnych myślach, znów nawiedziło go nieprzyjemne wrażenie, że ktoś go bacznie obserwuje, i tym razem, kiedy dłużej się nad tym zastanowił, zdał sobie sprawę z tego, że to jezioro się w niego wpatruje. Poderwał się z miejsca, znowu słysząc jakieś szepty. Tym razem głos był bardzo niewyraźny, bulgoczący, dochodzący z głębi jeziora. Nachylił się nad własnym odbiciem, wciąż 22 uważnie nasłuchując, a głos brzmiał jak magiczne zaklęcie, powoli wprowadzając go w hipnotyczny trans, z którego nie mógł się obudzić...  Nie miał pojęcia, ile czasu spędził nad jeziorem, pogrążony w głębokim letargu. Wyrwał się z magicznych sieci głosu dopiero wtedy, gdy rażący blask wschodzącego słońca, odbity od lustra wody, oślepił mu na chwilę oczy, przywracając go do rzeczywistości. Ocknął się, spostrzegając, że nad lasem panuje już światłość, a zwierciadło wody odbija długie, rdzawoczerwone promienie. Z głową pełną myśli niechętnie ruszył w stronę domu, wiedząc, że ten dzień zmieni go na zawsze. „Podarunek” W ciemności zapłonęło jasne światło. Poprzez tunel niekończącego się mroku przedzierał się zamglony obraz, który był coraz bliżej i bliżej, aż w końcu wypełnił sobą wszystko. Ciemność przestała istnieć, zamieniając się w mieszaninę barw, które tworzyły kontury wyłaniających się z nicości przedmiotów. Jasny promień światła skierował swój strumień na powstały obraz, przenosząc go do świata marzeń. 23 24\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Anara-ebookRO/p0063529i006" target="_blank" title="Anara [Marcin Zajdler] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Anara [Marcin Zajdler] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Iwiński: Polska nie posiada praktycznie polityki wschodniej\ndodano 2017-05-19 07:45 w kategorii: Informacje\n- Pietą achillesową polskiej dyplomacji jest to, że my nie posiadamy praktycznie polityki wschodniej – ocenił prof. Tadeusz Iwiński w programie „To był dzień” na antenie Polsat News. - Kiedyś byliśmy uważani, może z pewną przesadą, że jesteśmy ekspertami w sprawach Rosji, Ukrainy, Białorusi, Litwy – podkreślił Iwiński. - A teraz proszę zobaczyć co się dzieje, z Rosją nie mamy żadnych kontaktów na poważnym szczeblu, raz został wysłany wiceminister spraw zagranicznych. Popełniono historyczny błąd, czyli zamknięcie małego ruchu granicznego z Obwodem Kaliningradzkim – stwierdził.\nProf. Iwiński podczas dyskusji o polskiej polityce zagranicznej wskazał, iż Polska ma również problemy w relacjach z pozostałymi sąsiadami na wschodniej granicy - Z Ukrainą duże napięcia, nie ma bliskich kontaktów. Białoruś tu paradoksalnie jeździli nasi ważni przedstawiciele. I Litwa, gdzie nie jest załatwiona sprawa pisowni nazwisk – powiedział.\nOglądaj całą rozmowę z prof. Iwińskim, która rozpoczyna się w 40-stej minucie programu, kliknij tu.


info.wiara.pl » Marsz Niepodległości w Szczecinie\nMarsz Niepodległości, w przeddzień 95. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, przeszedł w niedzielę ulicami Szczecina. Według policji wzięły w nim udział ponad trzy tysiące osób. Marsz zorganizowało szczecińskie Porozumienie Środowisk Patriotycznych.\nTo już trzeci marsz organizowany dla uczczenia Święta Niepodległości przez porozumienie, w którego skład wchodzi kilkanaście organizacji, w tym Związek Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych i Młodzież Wszechpolska.\nMarsz przebiegł bez zakłóceń.\nJak podkreślali organizatorzy marsz był inicjatywą społeczną, bezpartyjną. Przeszedł ulicami Szczecina 10 listopada, by jego uczestnicy mogli wziąć udział marszu zaplanowanym w poniedziałek w Warszawie.\nUczestnicy marszu wyruszyli po mszy w katedrze z pobliskiego Placu Orła Białego. Przemarsz zakończyli pod pomnikiem marszałka Józefa Piłsudskiego na Placu Szarych Szeregów.\nNieśli ze sobą kilkaset biało-czerwonych flag, w tym jedną długą na kilkadziesiąt metrów. Mieli ze sobą portrety bohaterów polskiego podziemia i żołnierzy wyklętych. Wznosili okrzyki, m.in.: "Chwała bohaterom", "Narodowa duma", "Bóg, honor, ojczyzna", "Patriotyzm to nie obciach".\nJak mówił przed wymarszem Tomasz Gonciarz z Porozumienia, jego uczestnicy chcą oddać hołd bohaterom narodowym.\n"Marsz jest wyrazem poczucia patriotycznego obowiązku wobec przeszłych i następnych pokoleń" - podkreślił. Nazwał go "prawdziwie republikańskim", bowiem łączy ruchy o rożnych ideologiach i różne środowiska patriotyczne.\n"Przestajemy być grupką zmarginalizowanych odszczepieńców, a stajemy się realną siłą społeczną, która poprzez marsze jak ten, daje wyraz swej siły i woli zmian w Polsce" - zaznaczył w swym przemówieniu.\nW poniedziałek, przez Szczecin przejdzie drugi marsz z okazji Święta Niepodległości - tym razem organizowany przez lokalne Prawo i Sprawiedliwość.\ndodane 10.11.2013 16:37\nTAGI| MARSZ,\tNIEPODLEGŁOŚĆ,\tOBCHODY,\tŚWIĘTO


85 lat Skarżyska-Kamiennej\nJesteś tutaj: Start Dla mieszkańca Samorząd Urząd Miasta Podstawowe dane Numery rachunków Techniczna 85 lat Skarżyska-Kamiennej\nOpublikowano: niedziela, 20, kwiecień 2008 23:21 | Administrator\nZaczęło się od Kamiennej\nW dotychczasowych pracach zwykło się datować oficjalne rozpoczęcie starań o nadanie praw miejskich dla Kamiennej od wystąpienia radnego gminnego - Andrzeja Battruszajtisa podczas zgromadzenia w dniu 23 stycznia 1920 r. Tymczasem już u progu niepodległości wybrana w tajnym głosowaniu w dniu 24 lutego 1918 r. 32-osobowa Rada Gminy Kamienna podjęła szereg bardzo odważnych decyzji w tej sprawie.\nW 1918 r. odbyła ponad 30 posiedzeń, z czego wiele miejsca zajęły sprawy poświęcone rozwojowi osady. Ważne, z punktu widzenia walki o nadanie praw miejskich, było posiedzenie rady w dniu 16 czerwca 1918 r. W trakcie obrad radny, inżynier aerodynamiki, absolwent szkoły politechnicznej w Nancy we Francji, ówczesny nauczyciel miejscowego gimnazjum - Witold Milkuszyc zgłosił wniosek by: "wobec tego, że wszelkie sprawy dochodowe [gminy] rozbijają się stale o to, że nie mamy dowodów, że osada nasza jest na prawach miejskich, wnieść na najbliższe posiedzenie Rady Gminnej wniosek uchwalenia przemianowania osady naszej na miasto, a dla przekonania, że tak obywatele, jako też i mieszkańcy na podobnej zmianie nie tylko nie stracą, lecz przeciwnie - zyskają, wytuszczy szereg dobrodziejstw oraz źródet dochodów gminnych na ewentualne pokrycie zwiększonych podatków...".\nSprawa wydawała się niezwykle ważna, stąd nie czekano do następnego posiedzenia, bowiem chwilę później radny Andrzej Baltruszajtis poparł tę myśl koniecznością "wybrania delegacji w sprawie odszukania dowodów, że osada nasza jest na prawach miejskich, ewentualnie gdyby takowych nie udało się wspomnianej delegacji odszukać, o wyjednanie u Komendy Powiatowej zatwierdzenia osady naszej na prawach miejskich".\nWniosek Bałtruszajtisa zyskał pełną aprobatę, na realizację jego pomysłu "wyrażono swa zgodę przez aklamację...". Jest to pierwszy znaczący głos w sprawie nadania praw miejskich dla Kamiennej. Bez większych problemów wybrano skład delegacji. Znaleźli się w niej: wnioskodawca - Andrzej Baltruszajtis, Kazimierz Witwicki, Wladyslaw Cichocki, Waciaw Czaplarski i Antoni Sieczka. Ze względu na rolę jaką odegrali w kluczowej sprawie starań o prawa miejskie dla Kamiennej warto przybliżyć ich sylwetki.\nAndrzej Baltruszajtis, najczynniejszy z radnych w latach 1918-1922. Jemu zawdzięczamy szereg inicjatyw "miastotwórczych", bez przesady możemy nazwać go "ojcem" miasta. Urodził się 3 listopada 1881 r. w niewielkiej wsi powiatu mariampolskiego - Samaniszkach. Młodość spędził na Litwie, naukę rozpoczął w Wejwerach, później Sejnach, naukę kontynuował w Dąbrowie w Szkole Górniczej. Po zamknięciu szkoły trafił na Uniwersytet Jagielloński, tu studiował fizykę, chemię i matematykę. Wybuch I wojny światowej oraz śmierć jego opiekuna naukowego - prof. Augusta Witkowskiegio przerwały jego pracę naukową. W dniu wybuchu wojny poślubił Martę Shubert - koleżankę ze studiów. Urodzona w Uranowie w Czechach 4 lutego 1887 r., po obronionym doktoracie w marcu 1914 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim, kierowała laboratorium central- nym w Kaznowie (koło Pilzen w Czechach). Oboje trafili do Kamiennej latem 1916 r. Andrzej Bałtruszajtis włączył się w wir pracy społecznej, stał się członkiem Komitetu Obywatelskiego. Na mocy porozumienia z Komisją Szkolną od l sierpnia 1916 r. został dyrektorem miejscowego gimnazjum. Wkrótce pełnił szereg funkcji oświatowych, został skarbnikiem Sekcji Szkolnej. Był gorącym zwolennikiem powszechnej oświaty w osadzie. Podczas Zgromadzenia Gminnego 12 maja 1918 r. wnioskował "aby jak najprędzej wprowadzić ogólne, powszechne, przymusowe nauczanie w gminie". Przez cały czas pozostawał pełnym inwencji bojownikiem o prawa miejskie. Z Kamienną związany był aż do śmierci, tj. do 28 maja 1941 r.\nInż. Kazimierz Witwicki - był jednym z zamożniejszych obywateli Kamiennej, od 1912 r. właścicielem "Odlewni Żelaza i Emalierni J. Witwicki". Zasłużył się jako aktywny członek Komitetu Obywatelskiego w Kamiennej i radny gminny od 1914 r. (z przerwami).\nWładysław Cichocki - 43-letni handlowiec, członek Komisji Gimnazjalnej, działacz Komitetu Obywatelskiego oraz Sekcji Szkolnej.\nWacław Czaplarski - ur. w Skierniewicach w 1875 r., działacz PPS-u, zasłużony w rozbrajaniu okupanta austriackiego. Stał na czele Komitetu przejmującego władzę w listopadzie 1918 r. Autor kilku śmiałych pomysłów związanych z rozwojem Kamiennej. Zmarł 20 listopada 1926 r60.\nAntoni Sieczka - ur. w 1869 w Kamiennej, bardzo popularny, 49-letni wówczas rolnik z Kamiennej, członek Komitetu Obywatelskiego, znany społecznik, wieloletni radny gminny. Zmarł 10 lutego 1935 r. w Kamiennej.\nNie jest nam znana w szczegółach działalność tej tzw. komisji miejskiej. Z całą pewnością nie udało się jej pozyskać dla tej inicjatywy władz powiatowych. Znacząca rola delegacji polegała głównie na popularyzowaniu idei nadania praw miejskich dla Kamiennej. Wydaje się to bardzo istotne, gdyż opór części mieszkańców osady obawiających się większych podatków oraz szczególnie okolicznych wsi przeciwnych nadaniu praw miejskich był bardzo duży, o czym wielokrotnie w najbliższych latach się przekonano.\nPomysł uzyskania praw miejskich dla Kamiennej powrócił u progu niepodległości, na początku listopada 1918 r. Rozpisanie nowych wyborów do Rady Gminnej w dniu 8 listopada 1918 r., przyniosło ponowny sukces zwolennikom praw miejskich dla Kamiennej z Baltruszajtisem na czele. Warto przy okazji dodać, że za jego zgodą i wsparciem od sierpnia 1917 r., aż do chwili rozbrojenia okupantów w lokalu gimnazjum mieścił się oddział Polskiej Organizacji Wojskowej zorganizowany z harcerzy. W szkole odbywały się potajemne zebrania, przechowywano broń. Bałtruszajtis w późniejszym okresie utrzymywał, że "organizacja i posiadana przez nią broń niepokoiła żandarmerię austriacką... wspomniany oddział brał czynny udział w rozbrajaniu okupantów".\nTak więc na fali sukcesów niepodległościowych, wychodzenia z konspiracji, rozbrajania dotychczasowych austriackich okupantów zwolennicy nadania praw miejskich wyszli z nową inicjatywą. Za sugestią Baltruszajtisa, idąc drogą tworzenia faktów dokonanych, chcieli przeprowadzić w szybkim czasie wybory do Rady Miasta. Był to pomysł odważny, czekanie na rozstrzygnięcie w tej materii konstytuujących się dopiero polskich władz państwowych, przeciągnęłoby problem w czasie. Tym bardziej, że Kamienna miastem nigdy wcześniej nie była. Ogłoszenie wyborów, wybranie rady miejskiej, w konsekwencji władz miasta mogłoby, siłą rzeczy, stworzyć nowy stan prawny i tym samym zostać zaakceptowany przez konstytuującą się władzę nadrzędną.\nPrzygotowany został plan działania, jego realizację zaczęto od wydania w dniu 8 listopada 1918 r. odezwy "Do Mieszkańców Kamiennej". Jej treść ze względu na wagę problemu przytoczymy w całości:\n"Obywatele! Dziś w Waszych rękach spoczywa stworzenie Rzeczypospolitej demokratycznej. Stojąc na stanowisku praw Człowieka i Obywatela Rada Miejska w Kamiennej postanowiła w ciągu 10-ciu dni rozpisać i dokonać wyborów na zasadach tajnego, powszechnego bez różnicy pici, równego, bezpośredniego proporcjonalnego głosowania do Nowej Rady Miejskiej, w ręce której obecna Rada złoży swe mandaty".\nWarto dodać, że cytowana radykalna odezwa podpisana przez 18 radnych64 poprzedziła w czasie przygotowaną pod koniec listopada 1918 r. przez rząd Jędrzeja Moraczewskiego państwową ordynację wyborczą do sejmu, tak więc proponowane demokratyczne, pięcioprzymiotnikowe zasady wyborcze były odbiciem wewnętrznej dyskusji i osobistych poglądów czołowych członków rady gminy.\n10 listopada 1918 r. odbyło się przed południem pierwsze posiedzenie wyłonionej Komisji Wyborczej. Jej skład przedstawiał się następująco: przewodniczącym komisji został przez aklamację Kazimierz Węgrzecki - popularny działacz Komitetu Obywatelskiego, jego zastępcą: Józef Janikowski, miejscowy lider PPS-u. "Komisja korzystając z prawa kooptacji, wobec ogłoszonego prawa równouprawnienia kobiet postanowiła powołać trzy przedstawicielki w osobie p. dr Baltruszajtis Marty [została sekretarzem Komisji - Z.K.], p. Niemyskiej Antoniny i Barańskiej Heleny".\nGorącą dyskusję wywołała ordynacja wyborcza, zgłoszono wniosek "by wstrzymać się z głosowaniem nad wyborem ordynacji wyborczej, biorąc pod uwagę to, że sposób wyborów może stanąć w sprzeczności z 5 przymiotnikowym systemem wyborczym, który w najbliższych dniach ma być przez rząd Rzeczypospolitej ludowej ogloszony". Wniosek w wyniku głosowania upadł, przystąpiono do opracowania własnych zasad wyborczych. W wyniku dalszej dyskusji pojawiły się dwa wnioski:\n1. "Komisja wyborcza przyjmuje jako system głosowania głosowanie według list wyborczych. Głosujący wypisuje na kartce wyborczej numer jednej z list ogłoszonych przez komisję wyborczą. Do Rady wejdą z każdej listy radni w liczbie proporcjonalnie do ilości otrzymanych przez tę listę głosów".\n2. "Każdy wyborca wpisuje na doręczonej mu kartce nazwiska osób, których chciałby widzieć Radnymi, przyczem ma prawo wyboru tychże z list ogłoszonych przez komisję wyborczy podług proporcji ustanowionej przez Komisje wyborczą, zgodnie z wzajemnem porozumiewaniu się z przedstawicielami składanych list".\nW wyniku głosowania przyjęto wniosek pierwszy.\nPo kilkugodzinnej przerwie kontynuowano obrady podczas których podjęto inne ważne decyzje: ustalono liczbę radnych na 35, co było w zgodzie z dotychczasowym Statutem Rady. Ustalono, że prawo głosu mają stali mieszkańcy Kamiennej obojga płci, którzy ukończyli lat 21. W przypadku ludności niestałej przyjęto zasadę, że prawo głosu mają przebywający w osadzie od co najmniej 3 miesięcy. Listę uprawnionych do głosowania ustalono w ten sposób, że członkowie w komisji w podzielonej na 10 rejonów osadzie odwiedzali osobiście mieszkańców spisując wyborców oraz wydając "równocześnie do rak własnych wyborcy ostemplowaną kartę kontrolującą". Dla wyjaśniania przypadków wątpliwych (głównie wieku) utworzono biuro wyborcze z siedzibą w Kasie Pożyczkowej czynne codziennie od 10.00 do 12.00 godz., oraz po południu od 18.00 do 20.00.\n11 listopada 1918 r. odbyło się drugie posiedzenie Komisji Wyborczej pod przewodnictwem Kazimierza Węgrzeckiego z udziałem 13 członków. Podczas obrad zapadły dalsze ważne decyzje związane z ordynacją wyborczą. I tak przyjęto, że każdy z wyborców otrzymał drukowany egzemplarz list wyborczych, ostemplowaną kopertę i kartkę kontrolującą. Podczas wyborów głosujący wkładał jedną z list do koperty, oddawał kartę kontrolującą, "która zostaje w biurze wyborczym i oddaje glos". W sprawie list wyborczych Komisja dopuściła jedynie te, które podpisane zostały przez 35 proponowanych kandydatów i 20 uprawnionych lecz nie kandydujących wyborców. Ostatecznie ustalono termin składania list wyborczych do piątku 15 listopada do godz. 20.00.\nKomisja Wyborcza w pełnym 14-osobowym składzie pracowała ponownie w dniach 13 i 17 listopada przygotowując ostatecznie procedury wyborcze. Jednocześnie w tych dniach rozpoczęto w Kamiennej akcję propagandową, rozpoczęła się również agitacja przedwyborcza.\nNa piątym swym posiedzeniu, w dniu 19 listopada 1918 r., komisja ustaliła ostateczny termin wyborów: miały odbyć się w niedzielę 24 listopada w budynku gimnazjum dzierżawionym od Romana Bartoszewskiego przy ulicy Nowej - Teatralnej. 21 listopada ustalono dalsze szczegóły, m.in. godziny otwarcia lokalu wyborczego. Postanowiono zatem rozpocząć wybory o 9.00, które miały trwać do 18.00.\nW pamiętną niedzielę, 24 listopada 1918 r. lokal wyborczy odwiedziło 2729 mieszkańców Kamiennej. Wynika więc, że wybory cieszyły się dość dużym zainteresowaniem i poparciem społeczności lokalnej. Również sam pomysł wyborów do rady miejskiej trafił na podatny grunt. Bezpośrednio po zamknięciu lokalu wyborczego odbyto się powyborcze posiedzenie komisji pod przewodnictwem Kazimierza Węgrzeckiego. W jej składzie znaleźli się obok Marty i Andrzeja Battruszajtisów, Stefan Rzuchowski, Nowak, Witold Milkuszyc, Jan Komsta, Biernacki, Józef Janikowski, Barańska, Antonina Niemyska, Tomasz Rzeżawski, Rożek i dwóch przedstawicieli listy żydowskiej: Berkowicz i Rozner. Przed otwarciem urn komisja wypracowała zasady liczenia głosów. Postanowiono uznać głos za nieważny "o ile w kopercie znajdzie się więcej niż jedna lista wyborcza", głosowano więc na jedną listę, ponadto przyjęto zasadę unieważniania głosu "o ile na danej liście wykreślonych jest więcej niż połowa nazwisk, tzn. na liście PPS - 18, na liście narodowej -17, na liście żydowskiej 6 nazwisk". Zgłoszono 3 listy wyborcze: listę PPS (36 nazwisk), listę narodową (34 nazwiska) i listę żydowską (12 nazwisk). Po uzgodnieniu procedur późnym wieczorem przystąpiono do obliczania głosów. W sumie oddano ich 2729, przy czym 62 - unieważniono.\nZ ogólnej liczby głosów 2667 na listę I (żydowską) oddano 569 głosów (ok. 21, 335 %), na tzw. listę narodową padło 713 głosów, tj. 26,734%. Największym jednak poparciem cieszyła się w Kamiennej lista socjalistyczna, która uzyskała 1385 głosów, a więc 51,931 % wszystkich oddanych ważnych głosów. Tak wysokie notowania socjalistów świadczą o radykalnych nastrojach w Kamiennej oraz sprawnie działających strukturach PPS-u, z Komitetem Miejskim na czele, kierowanym przez Józefa Janikowskiego.\nUstalono liczbę radnych na 35, tak więc po podzieleniu liczby głosów lista I uzyskała 7 mandatów, lista II - 10, lista III - 18 mandatów. Skład Rady Miejskiej wyłonionej w wyborach z 24 listopada 1918 r. przedstawiał się następująco: Feliks Niemyski, Jan Komsta, Józef Janikowski, Antonina Niemyska, Wacław Czaplarski, Stanisław Wysocki, Marcin Bogusławski, Jan Gruszczyński, Teofil Bimer, Józefa Czaplarska, Andrzej Skórski, Teodor Romanowski, Teofil Garbacz, Feliks Michnowski, Władysław Garbacz, Karol Jarosiński, Julian Gzymka (z listy PPS-u), Marta Battruszajtis, Piotr Tylman, Antoni Biernacki, Wacław Wieruszewski, Andrzej Baltruszajtis, Wacław Węgrzecki, Franciszek Lubaś, Stanisław Kotowski, Władysław Ochocki, Józef Sosnowski (z listy narodowej), Mendel Feldman, Mojżesz Weinberg, Jankiel Margules, Abram Ostrowicz, Chaskiel Chmielnicki, Sauł Pfeffer i Izrael Rozenberg (z listy ży- dowskiej).\nPierwsze posiedzenie Rady Miejskiej w dniu 7 grudnia 1918 r. poświęcono na wybór władz miejskich. W wyniku dyskusji i głosowania burmistrzem został 45-letni odlewnik - Antoni Biernacki, na zastępców wybrano: Stanisława Wysockiego (przewodniczącego Związku Zawodowego Metalowców) i Piotra Tylmana (33-letniego właściciela Fabryki Osełek i Toczaków w Kamiennej), zaś dr Marta Battruszajtis została sekretarzem.\nWarto przy okazji dodać, że równolegle z inicjatywą wyborczą Rady Gminnej w dniu 8 listopada 1918 r. Tymczasowy Rząd Ludowy Rzeczypospolitej Polskiej w Lublinie z Ignacym Daszyńskim jako premierem mianował Wacława Czaplarskiego "Komisarzem Ludowym na miasteczko fabryczne Skarżysko". Komisarz Czaplarski wydal ogłoszenie, w którym zawiadamiał, "że rozkazem Rządu Republiki Ludowej z d. 8 listopada 1918 r. został mianowany komisarzem rządowym miasta KAMIENNA (Skarżysko) i z dniem dzisiejszym obejmuje czynności w sprawach cywilnych i wojskowych...". Tym samym mógł zrodzić się spór kompetencyjny między świeżo wyłonioną radą i władzami miasta, a komisarzem mającym legitymacje tzw. rządu lubelskiego. Nic podobnego się nie stało, rząd Daszyńskiego przestał istnieć 11 listopada 1918 r., sam Czaplarski czynności prawnych żadnych nie podjął, zachował się lojalnie wobec rady, sam kandydował z listy PPS-u, uzyskując wystarczające poparcie by zasiąść w Radzie Miejskiej.\nWybrana Rada Miasta pracowała aktywnie w grudniu 1918 r. i styczniu 1919 r. podejmując szereg ważnych spraw. Np. po raz kolejny poruszano sprawę budowy szpitala (16 stycznia 1919 r.), l lutego 1919 r. wybrano komisję sanitarną (Ostrowicz, Węgrzecki, Bałtruszajtisowa).\nOd samego początku starano się zalegalizować istnienie Rady Miejskiej. W tym celu zwrócono się po aprobatę do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. 1 lutego 1919 r. burmistrz Biernacki odczytał negatywną odpowiedź MSW na memoriał wystany przez gminę "a dotyczący umiastowienia osady i uznania Rady". W tej sprawie prowadził rozmowy z władzami powiatowymi Wacław Czaplarski, również bez efektu.\nTak więc wysiłek i mobilizacja aktywnych działaczy Kamiennej skupionych wokół idei zdobycia praw miejskich zakończyły się tym razem fiaskiem. Ostatecznie wybory do Rady Miasta zostały unieważnione, Kamienna nadal pozostawała osadą. Warto jednak pamiętać o rozbudzonej ambicji i aktywności mieszkańców Kamiennej. Duże poparcie społeczne wyrażone podczas listopadowych wyborów dawały nadzieję, że wysiłki na rzecz nadania praw miejskich podjęte zostaną ponownie. Dodajmy, że uzyskano zgodę władz powiatowych w sprawie nieprzeprowadzania nowych wyborów do rady gminnej. Zgodnie z nowym prawem musiano ograniczyć liczbę radnych do 12 członków rzeczywistych i 6 zastępców, natomiast pozostali członkowie Rady Miejskiej pozostaliby w składzie rady gminnej z głosem doradczym.\n5 lutego 1919 r. ponownie wrócono podczas odczytywania protokołu z poprzedniego zebrania do spraw odpowiedzi MSW "co do umiastowienia osady i gorącego poparcia tegoż u czynników odpowiedzialnych".\nPrzy okazji tego posiedzenia dowiadujemy się o inicjatywie budowy fabryki wagonów w Kamiennej, na co miata wyjednać zgodę wystana do Warszawy komisja. Sprawa wydawała się tak ważna dla rozwoju przemysłowego i handlowego osady, że już 4 grudnia 1918 r. Czaplarski przekonywał, by pod budowę tej fabryki oddać bezpłatnie ok. 18 mórg pastwisk, na co zgromadzenie gminne wyraziło zgodę. Poza tym w sprawie wyborów uznano konieczność zredukowania (zgodnie z art. 2 przepisów wykonawczych do dekretu o utworzeniu rad gminnych) liczby radnych do 12 członków rzeczywistych i 6 zastępców zachowując proporcjonalność i kolejność na listach. Wykonanie tej redukcji w praktyce okazało się niemożliwe. O ile z I listy (żydowskiej) pozostało 2 radnych (Mendel Feldman, Mojżesz Weinberg), jednak z listy narodowej Marta Bałtruszajtis, Andrzej Bałtruszajtis, Piotr Tylman, Wacław Węgrzecki, Franciszek Lubaś i Stanisław Kotowski zrzekli się mandatów. W związku z tym, że z tej listy przyjął mandat tylko l radny - Wacław Wieruszewski, nie dało się z 10 zasiadających w dotychczasowej radzie wyłonić zastępcy. Z listy PPS-u przyjęło mandat 7 dotychczasowych radnych (Feliks Niemyski, Jan Komsta, Roman Bilski, Stanisław Wysocki, Marcin Bogusławski, Jan Gruszczyński, Teofil Bimer). Z grupy radnych PPS-u zrzekli się mandatów Teodor Romanowski, Teofil Garbacz, Feliks Michnowski, Władysław Garbacz, Wacław Czaplarski, Antonina Niemyska, Józef Janikowski. Wynika jasno, że grupa związana z dawną listą narodową chciała doprowadzić do nowych wyborów spodziewając się większego udziału w radzie. Gdyby zachować dotychczasowe proporcje w 12-osobowej radzie, 7 członków pochodziłoby z PPS-u, 3 - z listy narodowej, 2 - z listy żydowskiej, tak więc przewaga radnych z listy PPS-u byłaby zupełna.\nZ dotychczasowych obserwacji zachowań radnych wynika, że większą inicjatywę w staraniach o nadanie praw miejskich przejawiali raczej radni z listy narodowej.\nOstatnie posiedzenie Rady Miejskiej odbyło się 24 lutego 1919 r., przewodził mu Biernacki, przy obecności 21 radnych. Oprócz oddelegowania Wacława Węgrzeckiego do sejmiku powiatowego w Końskich, ważną sprawą było zadecydowanie (po konsultacji z Sędzią Pokoju -Stanisiawem Zaleskim) o nowych wyborach do Rady Gminy na dzień 2 marca 1919 r., które ostatecznie przesunięto o dwa tygodnie.\nOstatecznie zgodnie z Protokołem z dnia 16 marca 1919 r. wybory odbyły się w lokalu Iluzjonu (kino Ziółkowskiej). Komisję wyborczą stanowili: Stanisław Zaleskijako przewodniczący, protokół pisała M. Bałtru- szajtis, członkami komisji wybrano: Czaplarskiego, Bałtruszajtisa i Sieczkę. Głosowanie trwało od 8.00 do 18.00. Do urny przybyło 1122 mieszkańców gminy Kamiennej (a więc ok. 58% mniej niż w listopadowych wyborach do Rady Miasta). Tym razem głosowano na 4 listy wyborcze. Na listę PPS-u oddano 390 głosów, na listę żydowską - 234 głosy, narodową - 240, chadecką - 269.\nWyniki wyborów potwierdzają opinię o zmniejszających się wpływach PPS-u, która zdobyła 4 mandaty (Julia Markiewiczowa, Feliks Niemyski, Władysław Garbacz, Wacław Czaplarski), z listy 2 przeszli do rady jako członkowie rzeczywiści: Jankiel Margulis i Chmielnicki (zastępcy: Zelik Wajnryb, Josek Rozencwajg). Członkowie 3 i 4 listy utworzyli wspólny blok, toteż uzyskali w sumie 6 mandatów. Z listy narodowej radnymi zostali: Wacław Węgrzecki, Andrzej Battruszajtis, Leopold Serafin, z 4 listy - Franciszek Bilski, Ludwik Wiatr, Antoni Sieczka (zastępcą z listy 3 zostal Józef Sosnowski, z 4 - Roman Bartoszewicz). Warto zauważyć, że obok znanych już nazwisk radnych pojawiły się nowe: aktywny już pod koniec 1918 r. Wacław Węgrzecki, prezes Zarządu Banku Spółdzielczego w Kamiennej, czynny działacz Komitetu Obywatelskiego i Sekcji Szkolnej, Julia Markiewiczowa, absolwentka gimnazjum radomskiego, długoletnia nauczycielka różnych szkół - prowadziła szkołę ogrodniczą w Witebskiem, ogród w Wierzbniku, później została na krótko nauczycielką gimnazjum w Kamiennej, następnie prowadziła własną szkołę przy ulicy Czarna Droga85, Leopold Serafin -maszynista, Teofil Garbacz - rolnik, Chaskiej Chmielnicki - właściciel zakładu krawieckiego, pochodzenia żydowskiego. 3 lipca 1919 r. rada zaakceptowała, po uzyskaniu pozytywnej opinii sędziego Zaleskiego, nowego wójta, którym został wybrany w grudniu 1918 r. burmistrz - Antoni Biernacki, sekretarzem zaś - Jan Grodnicki.\nRada Gminna wyłoniona w marcowych wyborach podjęła szereg inicjatyw zwiększających szansę na awans gospodarczo-spoieczny Kamiennej, stworzyła warunki do bardziej dynamicznego rozwoju osady, tym samym przybliżyła Kamienną do uzyskania praw miejskich. Dokładniejsze przedstawienie działań 12-osobowej rady zajęłoby dużo miejsca. Zwrócimy więc uwagę na najważniejsze decyzje, których skutki w znacznym stopniu wpłynęły na rozwój osady.\nJuż 23 marca 1919 r. utworzono komisje: finansowo-budżetowo-han-dlową, sanitarną, budowlaną i rewizyjną. Dużą troskę przywiązywano do sprawnego funkcjonowania szpitala epidemicznego w Kamiennej, sukcesem zakończyło się staranie radnych o ustanowienie w Kamiennej komunalnego urzędu mieszkaniowego, co potwierdziło Rozporządzenie Ministra Zdrowia Publicznego z dn. 31 marca 1919 r.\nRada opracowała (5 kwietnia 1919 r.) wstępny kosztorys brukowania ulic, znalazło to pełną aprobatę zgromadzenia gminnego w dniu 2 czerwca 1919 r. Zwrócono uwagę na konieczność brukowania ulic, jak podkreślał Wacław Czaplarski ze względów kulturalnych i praktycznych" zaznaczając, że dodatkowym atutem tej inicjatywy będzie zatrudnienie miejscowych bezrobotnych. Ostatecznie jeszcze tego dnia przypomniano uchwałę z 25 maja 1919 r. pozwalającą na zaciągnięcie pożyczki na brukowanie 4 ulic w Kamiennej (Iłżeckiej, Kamiennej, Czarnej i Nowej). Sprawa brukowania ulic będzie przedmiotem wielu dyskusji na posiedzeniach rady gminy.\nZ początkiem 1920 r. zintensyfikowano starania o nadanie praw miejskich dla Kamiennej. Podczas Zgromadzenia gminnego w dniu 23 stycznia 1920 r. radny Andrzej Battruszajtis ztożyt wniosek, by poczynić starania "u odnośnych wtadz o przemianowanie osady Kamienna na miasto", który przyjęto jednogłośnie. Ponownie powtórzył go w dniu 7 marca 1920 r.'10 Tym razem sytuacja była o tyle klarowna, że ukazała się Ustawa z dnia 20 lutego 1920 r. w przedmiocie zaliczania osad wiejskich w poczet miast oraz zmiany granic miast na obszarze b. zaboru rosyjskiego. Tak więc przynajmniej w tym przypadku sytuacja prawna wytyczała dalszy kierunek starań. Wydział Powiatowy i Sejmik na swych posiedzeniach 8 marca i 12 kwietnia 1920 r. poparły inicjatywę obywateli Kamiennej. Warto zwrócić uwagę, że w tym samym niemal czasie rada zainicjowała szereg istotnych zmian w osadzie. Ważne było przemianowanie nazwy stacji kolejowej Skarżysko na Kamienna i "upoważnia do dalszego starania się u odnośnych wfadz", parę miesięcy później podjęto kwestię budowy łaźni w osadzie i remontu aresztu gminnego.\nZ poparciem rady gminy spotkała się sugestia Andrzeja Bałtruszajtisa zatrudnienia inżyniera - technika dla lepszego nadzoru nad pracami budowlanymi w osadzie. Borykano się z problemami żywieniowymi, pod koniec stycznia i na początku lutego 1920 r. Bałtruszajtis gościł w Ministerstwie Aprowizacji (załatwił 6 wagonów zboża dla powiatu koneckiego), 11 lutego został oddelegowany do Zarządu Okręgowego w Radomiu celem załatwienia drewna na budowę mostu na Kamiennej.\nWażną inicjatywę wniósł radny Bałtruszajtis w dniu 15 maja 1920 r. zgłaszając wniosek przeniesienia Sądu Pokoju z Bliżyna do Kamiennej. Motywował to tym, że "Kamienna liczy przeszło 11 tysięcy ludności, w tejże osadzie ześrodkowany jest handel i przemysł, znajduje się trzech doktorów, apteka, odbywają się targi w każdy wtorek i sq wszelkie dane, że osada Kamienna w bliższej przyszłości zostanie przemianowana na miasto. Obecnie Sad Pokoju znajduje się we wsi Bliżynie liczącej 1500 mieszkańców, odległej o 9 kilometrów. Sąd ten jest i Sądem Pokoju dla Kamiennej. Przeniesienie Sądu Pokoju do Kamiennej bytoby wielką ulgą dla stosunkowo znacznej liczby skupionych mieszkańców w osadzie Kamienna i okolicznych wiosek, którzy w razie korzystania z powyższego sądu muszą odbywać ze stratą czasu podróż do Bliżyna". Rada gminy w pełni zaakceptowała wniosek, choć procedury przenoszenia sądu trwały ponad rok. Dopiero w grudniu 1921 r. wójt powiadomił radnych o jednoznacznej decyzji władz powiatowych. Problem pojawił się ze znalezieniem odpowiedniego lokalu. Początkowo w grę wchodził dom Romana Bartoszewskiego, gdzie do tej pory znajdowała się siedziba urzędu gminy i sekretarza. Brany był również pod uwagę obszerny dom Heleny Wagner kupiony i wyremontowany przez gminę w 1920 r.\nPrzy tej okazji warto poświęcić kilka słów Stanisławowi Zaleskiemu, który sprawował funkcję sędziego pokoju. Był niezmiernie wpływową i szanowaną osobą w okolicy. Otrzymał bardzo gruntowne wykształcenie, obok studiów prawniczych, kończył nauki chemiczne na Uniwersytecie w Dorpacie uzyskując tytuł kandydata nauk. Był w młodości zapalonym podróżnikiem, o jego wyprawach na wszystkie kontynenty krążyły legendy. W czasie wojaży poznał późniejszą żonę - z pochodzenia Irlandkę. Jego prawdziwą pasją była geografia, geologia i mineralogia. Posiadał wspa- niałe zbiory unikalnych minerałów, które gromadził przez całe życie. Przekazał je gimnazjum w Kamiennej i Uniwersytetowi Warszawskiemu. W Kamiennej czynnie pracował w Komitecie Obywatelskim, patronował wielu skarżyskim przedsięwzięciom, uczestniczył w pracach komitetu budowy kościoła parafialnego w Kamiennej, gimnazjum, szkoły powszechnej, przewodniczył Komisji Szkolnej, w 1924 r. stanął na czele Towarzystwa Przyjaciół Szkoły Średniej, inicjując rozwój szkolnictwa średniego w osadzie. W gimnazjum, którego był współzałożycielem, uczył geografii (1918-1934). Założył również pod koniec XIX w. w Kamiennej fabrykę parową farb mineralnych. W dużej mierze dzięki niemu inicjatorzy nadania praw miejskich uzyskali fachową obsługę prawną. Przewodniczył kolejnym komitetom wyborczym do rady gminnej i miejskiej.\nNiezmierne ważne z punktu widzenia nadania praw miejskich dla Kamiennej było posiedzenie rady gminnej 17 listopada 1920 r. Antoni Biernacki - wójt, jako przewodniczący odczytał radzie rozporządzenie Starostwa koneckiego z dn. 11.09.1920 r. ";że celem definitywnego załatwienia sprawy przeksztalcenia tutejszej osady na miasto należy przestać do starostwa odnośne uchwały zebrania gminnego i Rady gminnej i oprócz tego przedstawić następujące dane:\na. czy osada posiada charakter miejski przez sposób jej zabudowania.\nb. jaki jest stopień uprzemy stawienia osady, tj. ile posiada ona przedsiębiorstw przemysłowych i wkładów rzemieślniczych, ile jest sklepów.\nc. jakie osada ma widoki rozwojowe przez swe położenie geograficzne.\nd. ile posiada ludności w jakim składzie pod względem narodowościowym i wyznaniowym z uwzględnieniem ewentualnego rozszerzenia granic osady. e. czy osada będzie w stanie prowadzić samodzielną gospodarkę miejską, oraz z jakich źródeł czerpać będzie glównie potrzebne na to fundusze".\nJednocześnie polecono przygotować plan z wyznaczonymi granicami miejskimi, jednocześnie uzyskać zgodę zainteresowanych gmin w razie potrzeby włączenia do miasta okolicznych obszarów do nich należących.\n"Rada gminna - czytamy w tymże protokole - rozpatrzywszy powyższą sprawę postanowiła w uzupełnieniu postanowienia swojego z dnia 3-go lutego, 7-go marca 1920 r. i zebrania gminnego z dnia 23 stycznia 1920 r. prosić odnośne władze o przekształcenie osady Kamienna na miasto, przy czym wyjaśnia:\na/ osada posiada charakter miejski zajmując ściśle określone terytorium. Regulacyjny plan posiada jeszcze przed wojną z wyznaczeniem ulic i przestrzega planowej rozbudowy.\nPosiada domów murowanych 300 w tym piętrowych 42\nPosiada domów drewnianych 450 w tym piętrowych 3.\n1/3 część osady zabudowana jest gęsto, a 2/3 puste place przeznaczone do planowego rozbudowania...\nb/ osada posiada: Zakłady żelazne i emaliernię "Kamienna", Zakłady żelazne i stalownię "Skarżysko", Zakłady żelazne i emaliernię "Nowy Bzin", cementownię, fabrykę żelaza Stanisława Zająca, pilnikarnię Sosnowskiego, fabrykę farb, osetczarnię, dwa tartaki, dwa młyny motorowe, trzy warsztaty mechaniczne, pięć warsztatów stolarskich, kaflarnię, dachówczarnię, rzeźnię, 230 sklepów różnego rodzaju i handlu, Okręgowy Związek Kooperatyw Kolejowych Dyrekcji Radomskiej, Towarzystwo Pożyczkowo-Oszczędnościowe, Stowarzyszenie "Pomoc", Stowarzyszenie "Łącznik" z filiami, resursę rzemieślniczą, Stowarzyszenie "Jedność" robotnicze, warsztaty szewskie, targ z przestrzenią 12-to morgową na rozbudowanie hal, itp., stację węzłową z warsztatami mechanicznymi, ponadto posiada: ochronkę, 7-mio klasową szkołę powszechną do której uczęszcza 1200 dzieci, średnią szkolę techniczną kolejową, 8-io klasowe gimnazjum do którego uczęszcza 450 uczniów\nc. ze względu węzta kolejowego, położonego na gruntach osady Kamienna, z nazwą stacji "Skarżysko" jest bezpośrednio potączona z Warszawą, Krakowem, Lublinem, Łodzią, Nadbrzeziem (?) i Tarnobrzegiem, ponadto jest poloźona nad rzeką Kamienną, której silą wodna porusza bardzo wiele fabryk i młynów, jak to widać z wyżej wymienionych fabryk. Wobec położenia osady nad rzeką, bardzo tatwo można przeprowadzić kanalizację osady.\nd. Posiada ludności ogółem 10750 w liczbie katolików 8615, Żydów 2135. Terytorium osady wystarczy dla rozwoju na szereg lat, ponieważ ma jeszcze w swoim rozporządzeniu przeszło 60 mórg pastwisk, które nadają się pod budowę fabryk i wszelkich budowli, jednak byłoby rzeczą bardzo pożądaną, aby do osady przyłączone grunta majoratne z zachodniej strony osady i grunta należące Dóbr Państwowych z północy, gdzie już są dwa domy wybudowane, tj. Stanisława Zaleskiego i Dergiemana oraz grunta rządowe na których jest postawiona fabryka budowy prowizorycznych domów".\nZ tym wyjaśnieniem rada postanowiła przesiać starostwu plan sytuacyjny osady i gruntów ornych, zapewniając przy tym, że Kamienna będzie mogła prowadzić samodzielną gospodarkę miejską, posiada też "dużo sił z wyższym i średnim wykształceniem", zaś fundusze czerpać - z przemysłu, handlu, hal targowych i normalnych podatków miejskich.\nMimo obiektywnych przestanek przemawiających za przekształceniem Kamiennej w miasto, sprawa natrafiała na dalsze rozmaitej natury przeszkody. Decyzje podejmowali lub ją opiniowali różnego szczebla administracji państwowej i samorządowej urzędnicy. W dużym stopniu zablokowały je na jakiś czas uchwały zgromadzeń mieszkańców wsi Milica i Miodzawy, które do Kamiennej nie chciały być przyłączone, o czym wójt Kamiennej - Biernacki 4 stycznia 1921 r. poinformował radę. W 1921 r. wróciła też sprawa włączenia do osady Kamienna gruntów tzw. Marywilu (Dolna Kamienna) przestrzeni 57 morgów oraz osad pokarczemnych.\nTymczasem radni gminy Kamienna w dniu 18 lutego 1922 r. wyszli z inicjatywą utworzenia nowego powiatu z siedzibą w Kamiennej. Wniosek zgłosił wójt A. Biernacki."Kamienna jako punkt wezlowy kolei państwowych - Skarżysko i punkt fabrycz.no-prz.emy stówy ma wszelkie dane do szybkiego rozwoju, przeto pożądanym byleby w interesie tak miejscowej, jak i okolicznej ludności utworzyć starostwo w Kamiennej... z dołączeniem okolicznych gmin, a mianowicie:\nz powiatu koneckiego: Blizyn, Chlewiska, Szydlowiec i miasto Szydlowiec z powiatu itzeckiego: Skarżysko Kościelne, Mirzec, Wielka Wieś, miasto Wierzbnik z bylą gminą Wierzbnik\nz powiatu kieleckiego: gm. Suchedniów,\nz powiatu radomskiego gm. Rogów".\nW sumie nowy powiat liczyłby przeszło 100 000 mieszkańców i co ważne, żadna gmina nie była oddalona od Kamiennej więcej niż 16 km. Rada gminy jednogłośnie wniosek zaakceptowała, w tym celu podjęto uchwałę polecającą rozpoczęcie odpowiednich starań w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Sprawa tym razem nie miała szerszego odzewu, w każdym razie nie spowodowała jakichkolwiek zmian administracyjnych. Może w jakiejś mierze była to forma nacisku na koneckie władze powiatowe, które raczej powściągliwie odnosiły się do inicjatywy mieszkańców Kamiennej. Wyprzedzając nieco fakty dodajmy, że problem utworzenia powiatu z siedzibą w Kamiennej powróci kilkakrotnie w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Np. 17 września 1923 r. Magistrat miasta Kamiennej odniósł się krytycznie wobec inicjatywy wojewody kieleckiego, by włączyć nowo powstałe miasto Kamienna do nowo tworzonego powiatu wierzbnickiego. Ponownie wnioskowano o utworzenie powiatu z siedzibą w Kamiennej. Proponowany powiat obejmowałby miasto Kamienna, gm. Szydłowiec, gm. Chlewiska, gm. Skarżysko Kościelne z pow. iłżeckiego, gm. Wielka Wieś, gm. Styków, gm. Mirzec, miasto Wierzbnik, gm. Suchedniów (pow. kielecki), gm. Rogów (pow. radomski).W sumie powiat liczyłby ok. 120 tyś. mieszkańców. I tym razem żadna decyzja wiążąca nie została podjęta.\nRada gminna konsekwentnie podejmowała szereg decyzji zwiększających szansę na przekształcenie. 18 września 1921 r. przemianowano ulice osady. Z dość szczegółowego protokołu wynika, że utworzono nazwy dla ulic tzw. "podłużnych" (Kolejowa, Towarowa, Iłżecka, Targowa, 3-go Maja, Fabryczna), oraz tzw. ulic "poprzecznych" (Mała, Wspólna, Staszica, Mickiewicza, Podjazdowa, Kościuszki, 17-go Marca, Wiejska, Żurawia, Długa, Jasna, Piaski). W sumie decyzją rady gminnej numeracja ulic poprzecznych winna zaczynać się od pótnocy na południe, podłużnych od zachodu na wschód, zaś numeracja domów parzystych winna być po prawej stronie, nieparzystych po lewej, strzałki na tablicach umieścić w kierunku rosnących numerów.\nDużej wagi była inicjatywa opracowania planów regulacyjnych i niwelacyjnych przyszłego miasta. Temu poświęcono posiedzenie rady w dniu 24 lipca 1922 r. Zwrócono uwagę, że Kamienna posiada charakter miejski - 750 domów i 11 150 ludności (dalszy wzrost w stosunku do 1920 r.), ponadto rozwija się i ma wszelkie dane do dalszego szybkiego rozwoju i dlatego pożądanym jest jak najszybsze przemianowanie Kamiennej z osady na miasto. Starania w tym celu już są poczynione, lecz do tego potrzebne są plany jak regulacyjny, tak i niwelacyjny. Podjęto stosowną uchwałę by zwrócić się do Dyrekcji Okręgowej Robót Publicznych przy Województwie Kieleckim o oddelegowanie do Kamiennej geometry dla sporządzenia planów regulacyjnych i niwelacyjnych, oraz by zwrócić się do Ministerstwa Robót Publicznych o długoterminową pożyczkę na potrzeby przeprowadzenia regulacji i brukowania ulic. 28 listopada 1922 r. Ministerstwo Robót Publicznych przyznało Kamiennej l min 500 tyś. marek na rozpoczęcie pomiarów osady. Fakt przyz- nania kredytu jak najbardziej świadczył o przychylności ministerstwa do inicjatywy nadania praw miejskich dla Kamiennej.\nPodobne stanowisko zajmowało Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, kluczowe w tej sprawie. Zwróciło się bowiem do wojewody kieleckiego w dniu 4 lipca 1922 r. z poleceniem sprawdzenia "czy przeciwko włączeniu do przyszłego miasta Kamiennej gruntów rządowych, wymienionych w protokole posiedzenia rady gminnej gminy Kamienna z dnia 17.XI. 1920 r. punk "d" nie zachodzą przeszkody ze stanowiska Zarządu Dóbr Państwowych".\nWojewoda, któremu wyznaczono termin do 1.08.1922 r. działał dość opieszale, w związku z czym 28 sierpnia ministerstwo ponagliło go, by zajął ostateczne stanowisko w powyższej sprawie, zrobiło to ponownie 13 września1118, następnie 13 października 1922 r. Ostatnim razem ton pisma był dość stanowczy: "nawiązując do pisma Pana wojewody z dn. 12 IX Ministerstwo Spraw Wewnętrznych poleca bezzwłocznie wykonanie rozporządzenia z 4 lipca 1922 NrAO-1231/30 w sprawie podniesienia os. Kamienna do godności miasta i rozszerzenia granic" Mimo braku wytyczenia granic administracyjnych Kamiennej Rada Ministrów z dnia 28 grudnia 1922 r. wydala Rozporządzenie: "Z osady Kamienna, stanowiącej dotychczas samodzielną gminę wiejską oraz gruntów rządowych Milica - Pastwisko, tworzy się gminę miejską z siedzibą zarządu w Kamiennej. Równocześnie wytacza się wymienione grunty rządowe Milica pastwisko z wiejskiej gminy Bliźyn". Dokument został podpisany przez Władysława Sikorskiego - Prezesa Rady Ministrów, tym samym Kamienna stała się 161 miastem II Rzeczpospolitej. Data wejścia w życie rozporządzenia to l stycznia 1923 r., natomiast obowiązywania - 18 listopada 1923 r.\nMoże ten ostatni termin tłumaczy wolne tempo przekształceń Kamiennej w miasto. Dopiero l lutego 1923 r. MSW powiadomiło wojewodę kieleckiego o powstaniu nowego miasta i wezwało go do wydania w tej sprawie dalszych aktów wykonawczych. Wojewoda zaś dopiero po dwu tygodniach (15 lutego) zlecił staroście koneckiemu przygotowanie procedur wyłonienia władz miejskich. Starosta konecki w liście do wojewody kieleckiego z dnia 27 marca 1923 r. wyjaśniał zwlokę prośbą Przewodniczącego Głównego Komitetu Wyborczego (Stanisława Zaleskiego), z którym rozmawiał 11 marca oraz wójta gminy. Rozmówcy starosty wyjaśniali "konieczność późnego wyznaczenia terminu wyborów niemożliwością wykonania czynności przygotowawczych do aktu wyborczego", ponadto wójt gminy był przeciążony pracą związaną z rejestracją rezerwistów i czynnościami Komisji Kontrolnej. Wyjaśnio- no przy okazji, że "wcielenie gruntów rzędowych Milica-Pastwisko do miasta Kamienna - to sprawa ta dotychczas załatwiona nie została, ponieważ ani Starostwo, ani Urzqd Ziemski, ani Urząd Skarbowy, ani też żaden z zainteresowanych wójtów nie wie, jaka przestrzeń gruntów względnie która ich część (część gruntów została rozparcelowana - jaka jednak w jakiej ilości stwierdzić dotychczas nie można) ma być wcielona do m. Kamienna". Mimo nie załatwienia tej sprawy 4 kwietnia 1923 r. starosta powiatu koneckiego -Gajda wydal zarządzenie zorganizowania wyborów do rady miasta na dzień 6 maja 1923 r.\n3 maja 1923 r. Przewodniczący Gtównego Komitetu Wyborczego Stanisław Zaleski ogłosił 4 listy imienne kandydatów na radnych miasta Kamiennej.\nl lista endecka zawierała pierwotnie 36 nazwisk. Na pierwszych miejscach znaleźli się: Wacław Węgrzecki (38 lat, prezes Zarządu Banku Spółdzielczego w Kamiennej), ks. Jan Węgliński (32 lata, proboszcz parafii Bzin, od 1925 r. pierwszy proboszcz nowo powstałej parafii w Kamiennej), Piotr Tylman (38 lat, przemysłowiec), na 4 miejscu tej listy znalazł się Andrzej Bałtruszajtis - został jednak skreślony, gdyż nie posiadał polskiego obywatelstwa, wypadł również dotychczasowy wójt - Antoni Biernacki, który został skreślony z listy114. Najmłodszym kandydatem na radnego z tej listy był 29-letni buchalter - Henryk Trzaskowski, natomiast najstarszym (63 lata) - zasłużony dla Kamiennej felczer - Karol Długasiewicz. Na liście endeckiej znalazł się 1 ksiądz, 2 nauczycieli, kilku pracowników umysłowych, zdecydowana większość to rzemieślnicy i pracownicy, głównie kolei.\nRównież chadecka lista kandydatów zawierała 35 osób. Otwierał ją znany z dotychczasowej działalności samorządowej Antoni Sieczka (54 lat - rolnik). W dalszej kolejności na wysokich pozycjach znaleźli się: Szczepan Rożek (46 lat - przemysłowiec), Ludwik Wiatr (najstarszy wśród kandydatów - 67 lat - rolnik), z listy, z 4 miejsca został skreślony Teofil Garbacz (pełniący obowiązki wójt). Z następnych miejsc kandydowali: Roman Bartosiewicz (52 lat - właściciel domu), Franciszek Pająk (47 lat - odlewnik). Najmłodszym kandydatem z tej listy był 29-letni przemysłowiec - Wiktor Barciński. W sumie na liście znalazło się 2 przemysłowców, 11 rolników, pozostali to rzemieślnicy różnych profesji (masarz, kowal, piekarz, ślusarz), robotnicy, 3 właścicieli domów, właściciel składu aptecznego, felczer, kupiec.\nSkromniejsza tym razem była lista PPS-u. Zawierała nazwiska 24 kandydatów. Otwiera} ją Wincenty Bilski (36 lat - rachmistrz kolejowy), dalej 37-letni ślusarz Jan Cegliński i Władysław Szczerba, 37 - letni pracownik biurowy, najmłodsi na liście to: Stanisław Przygoda (29-letni ślusarz) i jego rówieśnik - Bolesław Denkiewicz (również ślusarz). Wśród kandydatów najwięcej było ślusarzy (12), tokarzy (3), przedstawicieli innych robotniczych zawodów oraz 2 pracowników umysłowych. Mniejszość żydowska zgłosiła listę zawierajęcą 15 nazwisk, przed wyborami skreślono dwóch kandydatów; ostatecznie na liście znalazło się 9 kupców, 2 krawców, zegarmistrz oraz pracownik biurowy. Listę otwierał Sauł Pfeffer - 47-letni kupiec z Kamiennej.\nTak więc o 24 mandaty radnych ubiegało się 104 kandydatów, co daje 4,33 kandydata na l miejsce w radzie.\nKomitety wyborcze zgłaszające powyższe listy ustaliły również nazwiska pełnomocników. Zostali nimi: Edward Turno (lista nr l), Szczepan Rożek (lista nr 2), Paweł Piętak (lista nr 3), Sauł Pfeffer (lista nr 4). W wyniku wyborów przeprowadzonych w niedzielę 6 maja 1923 r. wyłoniona została 24-osobowa Rada Miejska miasta Kamienna w następującym składzie: Wacław Węgrzecki, ks. Jan Węgliński, Piotr Tylman, Józef Sosnowski, Edward Turno, Stefan Mazurowski, Leopold Serafin, Stanisław Frankiewicz, Władysław Cichocki (zrzekł się mandatu po wyborach), Stefan Rzuchowski (z listy l), Antoni Sieczka, Szczepan Rożek, Ludwik Wiatr, Roman Bartosiewicz, Franciszek Pająk, Stanisław Jedy- nak, Feliks Michnowski, Franciszek Mazur (z listy 2), Wincenty Bilski, Jan Cegliński, Władysław Szczerba (z listy 3), Sauł Pfeffer, Dawid - Mordka Perl, Chaskiel Chmielnicki, Abram Ostrowicz (z listy 4).\nZastępcami radnych z listy l zostali Wacław Komarnicki, Wacław Wieruszewski, Roman Orlikowski, Aleksander Piotrowski i Edward Michnowski; z listy nr 2: Woźniak Józef, Karol Kowalik, Jan Zbroja, Wincenty Baruch; z listy nr 3 - Władysław Garbacz; z listy nr 4: Moszek Zyłberman i Chaim Gincberg.\nWybory do rady miejskiej przyniosły zdecydowane zwycięstwo prawicy. Lista narodowa cieszyła się największą popularnością (37,5% mandatów), następnie lista chadecka (33,3% mandatów), wreszcie - żydowska (16,7% mandatów), tylko 3 mandaty przypadły na listę PPS-u (12,5%). Tak więc rada zdominowana została przez kandydatów startujących z list narodowo-chadeckich (70,8% mandatów).\nWyłonieni w wyborach radni prezentowali różne środowiska i zawody. Wśród radnych znalazł się duchowny rzymsko-katolicki, przemysłowcy, nauczyciel, pracownicy umysłowi, robotnicy największych zakładów przemysłowych, rolnicy, kupcy. Średnia wieku radnego rady miejskiej pierwszej kadencji wynosiła 44 lata, najstarsi radni wywodzili się z chadecji (średnia ponad 51 lat), najmłodsi z PPS-u (średnia trochę powyżej 36 lat). Rada całkowicie zdominowana była przez mężczyzn, ciekawostką jest to, że na żadnej liście wyborczej nie znalazło się miejsce dla kobiety. Natomiast Franciszek Pająk startował w wyborach z dwóch list: z 10 miejsca listy endeckiej i 5 miejsca - chadeckiej (ostatecznie został radnym z tej drugiej). Na podkreślenie zasługuje fakt, że większość radnych zdobywała doświadczenie samorządowe w poprzednich latach, to dawało szansę na sprawne rozwiązywanie problemów miasta i jego mieszkańców.\nInauguracyjne, uroczyste posiedzenie Rady Miejskiej Kamiennej odbyto się w niedzielę 3 czerwca 1923 r. Wśród przedstawicieli władz obecny był starosta konecki - Czesław Gajda, naczelnik wydziału kancelaryjnego województwa kieleckiego - Franciszek Kociuszewski, Komendant P.P. na powiat konecki, powiatowy inspektor szkolny - Lumbeć, ustępujący wójt gminy Kamienna - Teofil Garbacz. W komplecie przybyli nowo wybrani radni oraz liczni zaproszeni goście. Zaznaczyło swą obecność dwóch parlamentarzystów, wśród nich wybitny socjalista - Tomasz Arciszewski. W gronie gości znaleźli się także kierownicy prawie wszystkich wydziałów powiatowych, zastępca starosty - Józef Gierczak, ks. Kazimierz Sykulski, szambelan papieski, były proboszcz bziński, w 1923 r. - radomski, do niedawna poseł na sejm. Obecny był również dyrektor P.KKP oddział w Radomiu - Bolesław Jarzewski.\nPierwsze posiedzenie rady zgromadziło również czołowych obywateli miasta, wśród obecnych był weteran - oficer z 1863 r. - Franciszek Wieczorkowicz. Podczas pierwszego posiedzenia rady wybrano członków magistratu. Wśród nich znalazło się 3 miejskich radnych: Wacław Węgrzecki (funkcję radnego po nim objął Wactaw Komarnicki), Piotr Tylman (jego miejsce zajął w radzie Wacław Wieruszewski), Antoni Sieczka (na jego miejsce do rady dokooptowany został Józef Woźniak). Spoza rady do magistratu powołano na sekretarza Mariana Zwierzchowskiego (pełnił tę funkcję przez kolejną kadencję). Wybrano również zastępcę burmistrza. Został nim Jan Grodnicki.\nNie obsadzono urzędu burmistrza - dopiero drogą konkursu został nim dr Tadeusz Mażdżeński, który objął urząd 22 czerwca 1924 r. Po rocznej pracy zastąpił go następnie Wawrzyniec Ergietowski. Podczas kadencji trwającej do 3 sierpnia 1927 r. dwu radnych złożyło mandaty. Do pracy w Radomiu został przeniesiony ks. Jan Węgliński, zmarł Wacław Czaplarski.\nUzyskanie praw miejskich dla Kamiennej, wyłonienie władz samorządowych kończyło kolejny etap jej rozwoju, zaczynał się nowy rozdział jej historii, równie pięknej i równie trudnej.\n(Fragment publikacji Krzysztofa Zemeły "Skarżysko-Kamienna - nadanie praw miejskich")\nUM dziękuje autorowi za udostępnienie materiałów


Komisja Europejska sprawdzi, czy potrzebujemy jednego standardu ładowarek. Elżbieta Bieńkowska na czele zespołu - WP Tech\nKomisja Europejska sprawdzi, czy potrzebujemy jednego standardu ładowarek. Elżbieta Bieńkowska na czele zespołu\nElżbieta Bieńkowska, była minister w rządzie Donalda Tuska, będzie prowadzącą projekt, który ma sprawdzić, czy potrzebny jest jeden standard ładowarek. Komisja Europejska zwraca uwagę na problem zbyt dużej różnorodności takich urządzeń.\nNad projektem ewentualnego wprowadzenia regulacji związanych ze standaryzacją ładowarek będzie pracować Elżbieta Bieńkowska, europejska komisarz ds. rynku wewnętrznego i usług, a wcześniej m.in. minister w rządzie Donalda Tuska - informuje serwis "Wirtualne Media".\nKomisja Europejska zauważa, że na terenie Unii Europejskiej generuje się 51 tys. ton elektronicznych odpadów. Spora część z nich to ładowarki do telefonów. Znamy ten problem od lat. Kupujemy nowy telefon, do którego ładowarka ze starego nie pasuje. Komisja Europejska będzie więc sprawdzać, czy potrzebne są odgórne europejskie regulacje, które sprawią, że jedna ładowarka będzie pasować do każdego nowego urządzenia dostępnego na europejskim rynku.\nChoć dzisiaj wiele sprzętów ładuje się przy pomocy microUSB, to powoli coraz większe znaczenie ma USB-C. Możemy więc domyślać się, że to jest standard, na który ewentualnie postawi Komisja Europejska.\nPytanie, co na to Apple, które z kolei ma złącze Lightning. Jeden standard ładowarek zmusiłby giganta do zmiany. Albo do płacenia kar. O ile oczywiście Komisja Europejska uzna, że ogólnoprzyjęty standard jest niezbędny.


Adventuros AdVENTuROS Sticks Karma dla psów o smaku bawoła 120g - ceny, dostępność, promocje, porównanie - Kwit.pl\nAdVENTuROS Sticks Karma dla psów o smaku bawoła\nObudź wyobraźnię Twojego psa z Purina AdVENTuROS Sticks i niech ropocznie się nowa dzika przygoda.\nTwarde na zewnątrz, miękkie w środku i rozpływające się nadzienie o smaku bawoła, zaspokoi głód przygody Twojego psa.\nPurina AdVENTuROS Strips o smaku bawoła. Pobudź wyobraźnię swojego psa.\nWszystkie przekąski AdVENTuROS są bogate w drób - już dziś wypróbuj całą gamę produktów\nzboża, glicerol, mięso i produkty pochodzenia zwierzęcego (8%)*, roślinne ekstrakty białkowe, składniki mineralne, cukry, drożdże, sorbitol, oleje i tłuszcze, warzywa, *Odpowiada 24% nawodnionego mięsa i produktów pochodzenia zwierzęcego, z min. 14% drobiu\n530 dostępny do sklepu


Mnóstwo występów w Staszowskim Ośrodku Kultury. Placówka podsumowała rok (ZDJĘCIA) | Staszów Nasze Miasto\nMnóstwo występów w…\nMaciej Barwinek 2 lipca 2021, 13:06\nWychowankowie Staszowskiego Ośrodka Kultury swoimi występami porwali publiczność SOK Staszów\nZaproszonych gości przywitała Anna Gogola, pełniąca obowiązki dyrektora Staszowskiego Ośrodka Kultury. Wśród nich znaleźli się: Leszek Kopeć – burmistrz Staszowa, doktor Ewa Kondek – zastępca burmistrza, Antoni Drozd – emerytowany dyrektor Staszowskiego Ośrodka Kultury, przedstawiciel Świętokrzyskiego Stowarzyszenia Społecznych Szkół i Ognisk Artystycznych w Kielcach, a także radni Rady Miejskiej – Mariusz Łazarz i Tomasz Otrębski.\n- Minął kolejny rok wytężonej pracy, pełnej zaangażowania i energii. Przez wiele miesięcy realizowaliśmy mnóstwo planów i artystycznych marzeń, podjęliśmy cały szereg cennych inicjatyw. Teraz nadeszła pora, by odpocząć. Niezwykle cieszy mnie, że w Staszowskim Ośrodku Kultury stale rozwijamy w młodych mieszkańcach gminy Staszów pasje do muzyki, kultury i sztuki- powiedziała Anna Gogola.\nNa scenie Staszowskiego Ośrodka Kultury swój całoroczny dorobek zaprezentowały między innymi: Klub Piosenki Rytm, Music Park 6, zespół Acoustic Duo, a także sekcja tańca towarzyskiego. Podczas wydarzenia przedstawiono film podsumowujący działalność artystyczną SOK. Zakończeniu towarzyszył wernisaż sekcji plastycznej INDYGO, prowadzonej przez Małgorzatę Polanowską.\nWszystkim osobom związanym ze Staszowskim Ośrodkiem Kultury – dyrekcji, podopiecznym i instruktorom, podziękowania złożył Leszek Kopeć, który wraz ze swoim zastępcą na ręce Anny Gogoli podarował kwiaty oraz okolicznościowy list gratulacyjny.\n- Na ręce pani dyrektor składam serdeczne podziękowania za pełną zaangażowania działalność w upowszechnianiu kultury i sztuki, naznaczoną sukcesami podopiecznych, promujących naszą Małą Ojczyznę. Dziękuję za wszystkie wspólnie podejmowane inicjatywy i życzę wszystkim osobom zaangażowanym w działalność SOK inspiracji do dalszego działania na rzecz rozwoju kultury w Staszowie. Niech ten wakacyjny okres upłynie wam na spędzaniu pięknych chwil, zbieraniu sił do podejmowania kolejnych wyzwań, i korzystaniu ze wspaniałej pogody – powiedział burmistrz Staszowa.


Czosnek uratuje twoje storczyki. Oto genialny trik - o2 - Serce Internetu\n| 08.06.2021 13:48\nWywar z czosnku może uratować storczyki (123RF)\nStorczykowate należą do najbogatszych w gatunki rodzin roślin wyższych. Przebojem weszły do polskich domów, by zdobić przede wszystkim okienne parapety. Żeby kwitły długotrwale i obficie, najlepiej wystawić je w oknie wschodnim lub zachodnim. Latem storczyki będą czuły się świetnie na balkonie lub tarasie – pamiętajmy tylko, że w razie chłodnych nocy, najlepiej przenieść je do pomieszczenia. Natomiast jeśli na liściach pojawią się ciemne plamki, to znak, że storczyk ma za dużo słońca i należy zapewnić mu cień.\nWywar z czosnku do storczyków\nStorczyki potrzebują sporej wilgotności, ale nie powinniśmy ich raczej podlewać (przynajmniej zbyt często). Doniczki najlepiej postawić w naczyniach wypełnionych wodą (wiele osób urządza storczykom kąpiele w wannie). Spryskiwanie liści jest zbędne – może prowadzić do rozwoju zgnilizny bakteryjnej.\nJednak raz w miesiącu wodę można zastąpić specjalnym wywarem. Dzięki temu storczyki będą kwitnąć długo i obficie. Jak zatem przygotować wywar czosnkowy do storczyków?\nJak pozbyć się muszek owocówek? Pięć skutecznych i tanich metod\nDo garnka należy wlać litr ciepłej wody. Następnie dodać trzy, przeciśnięte przez praskę lub bardzo drobno pokrojone, ząbki czosnku. Taką miksturę należy odstawić na 24 godziny (możemy przygotować ją także w słoiku), a następnie moczyć w niej storczyki ok. 20-30 minut. Tutaj również obowiązuje zasada, by nie podlewać roślin, a w zamian wstawić je do naczynia wypełnionego wywarem.\nWywar z czosnku - działanie\nDzięki zastosowaniu wywaru z czosnku storczyki będą nie tylko dłużej kwitnąć. Kwiaty staną się bujniejsze, a roślina będzie lepiej odżywiona. Roztwór ma także właściwości grzybobójcze. Zawiera cenne minerały (potas, magnez, miedź, żelazo, chrom, selen) i odstrasza mszyce.\nUwaga! Skutkiem ubocznym wywaru czosnkowego może być pojawienie się na liściach storczyków brzydkich plam. To rzadka sytuacja, jednak na początek warto przetestować miksturę na jednej roślince.\nPamiętajmy, że storczyki rosną najlepiej w specjalnym podłożu. Zamiast zwykłej ziemi wybierzmy luźne, przewiewne podłoże z kory, włókna kokosowego, keramzytu i innych elementów. Doniczki muszą mieć natomiast sporych rozmiarów otwory. Dobrze, by były przeźroczyste – wówczas możemy obserwować stan korzeni.\nProsze podajcie dokładnie. Czy ta woda ma być przegotowana i ostudzona, czy byle jaka kranówa, czy mineralna ze sklepu? I w taka włożyć rozdrobnione zabki czosnku. Nie uważam się za "ciemna babę" ale proszę jaśniej żeby nie zaszkodzić kwiatom.\nMam chyba ze dwadzieścia storczyków w domu :P\nMoich storczyków to chyba już nic nie uratuje :P Dlatego kupiłam sztuczne z megasceny ładnie wyglądają przez cały czas. I nie musze o nie dbać :P\nMoje storczyki nie potrzebują takich zeczy ,i bardzo ładnie kwitną.\nMój szwagier nie ma bladego pojęcia o pielęgnacji storczyków,podlewa jak każdy kwiatek wodą z kranu,od góry.Korzenie wyłażą z doniczek,żadnych wywarów,nawozów,zero profesjonalizmu,a storczyki kwitną jak oszalałe,całymi miesiącami.\nCzosnek ma działanie bakteriobójcze. Ja podlewam wodą ze skórek banan zamiast nawozu. Kwitną kilka miesięcy.\nChyba do rozumu ktoś przemówił.\nJa raz w tygodniu stosuje wodę z nawozem do kwiatów balkonowych kaskadowych. Spróbowałem na jednym storczyku. Pierwszy efekt był taki że stały się większe,grubsze i ciemniejsze liscie. Po około dwuch tygodni puściły się pędy kwiatowe pięć sztuk a nie mogłem się doczekać nawet jednego. Zostawiłem dwa najdorodniejsze. Po wyrośnięciu pięknie i dorodnie zakwitły i do tego z tych dwóch jeszcze wypuściły Po kilka młodych pędów. Teraz Zacząłem stosować to samo na pozostałych storczykach i czekam na efekt.\nPotwierdzam. To działa.


Parkieciarz w serwisie Starwars - http://starwars.legnica.pl/\nParkieciarz w serwisie Starwars\nWykaz porad Wpisy Porady\nrenowacja podłogi białystok Cyklinowanie i nie tylkoDrewno to materiał, który nie ma sobie równych, o czym wiemy nie od dziś. Jest ekologiczne, trwałe i zawsze pięknie się prezentuje. Moda na drewno w całość na stronie\nolejowanie parkietu białystok Układanie podłogi - pracaKażda praca jaką wykonujemy, przynosi nam nie tylko korzyści materialne, czyli zarabianie pieniędzy, ale także pomaga ludziom w życiu. To, co będz czytaj\ncyklinowanie parkietu białystok Cyklinowanie parkietuPięknie wyglądające podłogi są wizytówką mieszkania. Jeżeli chcemy mieć ładne podłogi, to powinniśmy się zdecydować na cyklinowanie parkietu. W szcz odkryj więcej\nArtykuł o stomatologii - poradnik dla pacjentówArtykuł dla psich fanówPorady na temat sprzątaniaTradycyjna kuchniaDekoracyjne listwy na Twoją ścianęO kolejkach i innych zabawkachKrótko o lumpeksach i ciuchachWorking with electricity - hazardous jobZ wizytą u dentysty. Krótko o stomatologiiPrawdziwa ekologia - o oszczędzaniu wodySposób na dobre samopoczucie? Fryzjer i zabiegi kosmetyczneJakie meble na eventProblems with water system?Boisz się wizyty u stomatologa? Nie ma powodów do obawBoisz się stomatologa? Nie ma czegoSomething classy in interiorKrótki opis reklamy mobilnej i outdoor dla przedsiębiorcówW 2020 można dobrze naprawić klimatyzator ale czy za za 10 lat też?Kilka informacji na temat kamer termowizyjnychCandida alibcans - czym jest i jak ją zwalczyćTekst o materacachCzym się bawią dziewczynki?Narzędzia do wykładzinO zabiegach kosmetycznychDobry dentysta Zabrze - jak go znaleźć?Na szybko o tworzeniu aplikacji na potrzeby firmKupić dobry inwerter? Jak ekspert!Restauracje od kuchniKilka ogólnych porad o wizycie u dentystyJak działają biura tłumaczeń


Dorothy Perkins SAFFIE Sandały z cholewką cream - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Szpilki › Sandały na obcasie › Dorothy Perkins SAFFIE Sandały z cholewką cream\nProponowane Dorothy Perkins SAFFIE Sandały z cholewką cream były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Nie ma zupełnie żadnej wątpliwości, że sandały na obcasie damskie są atrybutem każdej kobiety. Marka Dorothy Perkins genialnie rozumie oczekiwania kobiet, które zakładają sandały na obcasie damskie. Dorothy Perkins SAFFIE Sandały z cholewką cream.. więcej »\nProponowane Dorothy Perkins SAFFIE Sandały z cholewką cream były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Nie ma zupełnie żadnej wątpliwości, że sandały na obcasie damskie są atrybutem każdej kobiety. Marka Dorothy Perkins genialnie rozumie oczekiwania kobiet, które zakładają sandały na obcasie damskie. Dorothy Perkins SAFFIE Sandały z cholewką cream spełniają wszelkie zalecenia odnośnie tego jak powinny wyglądać świetnie zaprojektowane sandały na obcasie damskie. Wygoda w trakcie noszenia i niesamowicie podkreślona sylwetka. Zerknij na specyfikację Dorothy Perkins SAFFIE Sandały z cholewką cream:\nDorothy Perkins SAFFIE Sandały z cholewką cream, materiał zewnętrzny: włókno, materiał wewnętrzny: skóra ekologiczna, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: skóra ekologiczna, podeszwa: tworzywo sztuczne, Kształt obcasa: kaczuszka/szpilka, materiał zewnętrzny: włókno, nosek buta: otwarty, wyściółka: skóra ekologiczna, wzór: kolor jednolity, materiał wewnętrzny: skóra ekologiczna, wysokość obcasa: 9 cm, zapięcie: zamek błyskawiczny, materiał: włókno.\nNa stronie buty360.pl możesz odkryć podobnych modeli znacznie więcej. Zobacz czy sandały na obcasie damskie marki Dorothy Perkins spodobają Ci się tak jak Dorothy Perkins SAFFIE Sandały z cholewką cream. Jeżeli nie to koniecznie sprawdź innych producentów, bo na naszej stronie ten typ butów jest najliczniejszy i na 100% znajdziesz coś dla siebie.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Dorothy Perkins SAFFIE Sandały z cholewką cream


Bezzapachowa cisza - Grzegorz Kempinsky BLOG | Grzegorz Kempinsky BLOG\nHome » Polecane » Bezzapachowa cisza\nPosted by Grzegorz Kempinsky on Mar 24, 2019 in Polecane | 0 comments\nBezzapachowa cisza – to następny odcinek znakomitej książki Anny Rychter, Trener Duszy o życiu codziennym kobiet we współczesnej Polsce.\nBezzapachowa cisza, czyli wyjątkowy spokój i elegancja.\nMimo leciutkiego dotknięcia mosiężnej klamki, ciężkie, brązowe drzwi bezszelestnie otworzyły się do środka, tuż po tym jak w małym głośniku na ścianie budynku zabrzmiała „Zima” Vivaldiego.\n– To ja, cześć…\n– Wiem ,wiem, proszę wejdź…\nJesienna szybko wślizgnęła się do chłodnego brzucha kamienicy. Piękna biało – kobaltowa posadzka już od progu uświadamiała każdemu wchodzącemu, jak stary jest ten dom. Niebieskie kwadraciki ułożone były w napis 1929. Oprócz ścian był to chyba jedyny zachowany oryginalny ślad po tamtych budowniczych. Wszystko inne było całkowicie nowe, począwszy od piwnicy z plastikowymi oknami, w której kilka dni temu postawiła rower Pawła, poprzez schody, poręcze i drzwi do mieszkań, aż po sam dach, który z zewnątrz ściągał uwagę przechodniów nową, zieloną dachówką. Przedwojenna kamienica, która tyle widziała przez osiemdziesiąt lat swojego istnienia została gruntownie odrestaurowana. Od razu było widać, że mieszkańcy dbają o to, aby robiła jak najlepsze wrażenie: czyściutkie, kremowe ściany, drewniane poręcze schodów, wsparte na złotych, metalowych pędach stylizowanych winorośli, jasne kamienne schody, pełne ciemniejszych żyłek i złote wizytówki na drzwiach. Nie czuć było moczu, ani tłustego bigosu, czy jajecznicy na zjełczałym boczku, charakterystycznych zapachów, tak często wydobywających się przez szpary pod drzwiami w tego typu miejscach. Nie słychać też było strzępów pijackich awantur, ani płaczu poszturchiwanych dzieci. Tu panowała kompletna, bezzapachowa cisza.\n1. «stan, w którym nie rozlegają się żadne dźwięki»\n2. «bezwietrzna pogoda»\n3. «spokój panujący w jakimś miejscu»\n4. «równowaga duchowa»\n5. «brak reakcji na coś»\n6. «brak wiadomości o kimś»\n7. «brak łączności radiowej»\nGdyby ktoś zapytał, jaki jestem? Posted by Grzegorz Kempinsky on Maj 19, 2019