Mój przyjaciel kot. Prawdziwa historia futrzaka, samotnego faceta i ich niezwykłej podróży [Britt Collins] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00566 012806 21075820 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Britt Collins Liczba stron:\nISBN: 978-83-66074-40-8 Data wydania: 2018-04-13\nPamięci Bobby Seale, rudowłosej piękności, która na zawsze pozostanie w moim sercu. I dla wszystkich, którzy kochali i stracili kota.\nUrodziłem się zagubiony i nie czerpię przyjemności z odnajdywania się. – JOHN STEINBECK\nPrzedmowa Gdy wracam pamięcią do najszczęśliwszych chwil mojego życia, przypominają mi się spacery o północy wzdłuż naszej plaży w Auckland w Nowej Zelandii. Nasz dom, otoczony morzem i lasem deszczowym, znajdował się jedynie piętnaście minut drogi od centrum miasta, ale równie dobrze mogłyby to być setki mil. Do złożonego z dziesięciu domów osiedla nie prowadziła żadna szosa, więc w okolicy nie było ani jednego samochodu, a żeby się tu dostać, należało przejść przez las. Gdy znaleźliśmy ten skrawek ziemi, moją pierwszą myślą było: „To idealne miejsce dla kotów”. Mieszkaliśmy wówczas z pięcioma kotami oraz psem, Benjym (bohaterem mojej książki The Dog Who Couldn’t Stop Loving), i te pierwsze największą frajdę miały wtedy, gdy okolica świeciła pustkami, a ja zabierałem Benjy’ego na jego ostatni spacer po plaży. Najpiękniejsze były wieczory o pełni księżyca, który oświetlał fale łagodnie rozbijające się o brzeg, a morze połyskiwało od bioluminescencyjnych ryb. Pięć kotów – Yossie, Minna, Miki, Moko i Megala – uwielbiało wyprzedzać nas, chować się za wydmą i znienacka wyskakiwać na Benjy’ego, by wciągnąć go w pułapkę, a on zawsze przyłączał się do zabawy, udając całkowicie zaskoczonego i przerażonego zasadzką: uciekał w stronę ciepłego oceanu, a w pogoń za nim ruszało całe kocie towarzystwo. One to uwielbiały. On to uwielbiał. Ja to uwielbiałem. Potem podchodziliśmy do kępy pohutukaw, ogromnych, stuletnich drzew o ogniście czerwonych koronach, które świetnie radzą sobie w warunkach brzegowych. Koty wspinały się wysoko na ich gałęzie, po czym zaczynały żałośnie miauczeć, zupełnie jakby w żaden sposób nie umiały same zejść na ziemię. Wtedy wkraczałem do akcji, udając, że zaczynam wchodzić na drzewo, a one szybko zbiegały po pniu i jednym susem zeskakiwały na piasek. Były w siódmym niebie. Następnie wszyscy stawaliśmy w milczeniu nad brzegiem oceanu i spoglądaliśmy w dal na pewną wysepkę, a ja wiedziałem, że spokój, który odczuwam, jest również udziałem sześciu zwierzaków u mojego boku. Zdawało się, że wszystko na świecie jest w porządku, nawet jeśli wtedy, tak jak i dziś, nic nie było w porządku. W takich przebłyskach upojnego szczęścia rozumiałem często powtarzany truizm, że zwierzęta żyją tu i teraz, nie martwiąc się tym, co było, ani tym, co będzie, lecz zwyczajnie rozkoszując się chwilą doskonałego spokoju. Jednakże wiedziałem przy tym, że coś jeszcze daje mi niewymowne szczęście, a była to świadomość, że koty, pies i ja cieszymy się czymś wspólnie i w podobny sposób. To było jak porozumienie międzygatunkowe: wszyscy rozkoszowaliśmy się chwilą bardziej, ponieważ rozkoszowaliśmy się nią razem. Zrozumiałem wtedy w związku z kotami coś, co – jak wiedziałem – zadaje kłam ich złej reputacji zdystansowanych powściągliwców, rozpowszechnianej w niektórych kręgach. Poczułem to tak mocno, że wiedziałem, iż muszę napisać o ich złożonym i bogatym życiu emocjonalnym, co w końcu mi się udało. Swoją książkę zatytułowałem nieco ckliwie (większość moich tytułów jest ckliwa!): The Nine Emotional Lives of Cats. Rzecz w tym, że trzeba wejść w świat kotów, zamiast zmuszać je, by to one weszły w nasz. Uświadomiłem to sobie po przeczytaniu książki Elizabeth Marshall Thomas The Hidden Life of Dogs. Każde zwierzę wiedzie sekretne życie, a żeby je odkryć, trzeba chcieć żyć na ich warunkach, a nie zmuszać je do czegoś odwrotnego. Czytając piękną, prawdziwą historię Micheala Kinga i Tabor, rannej kotki, którą Michael przygarnął z ulic Portland, zrozumiałem, że było dokładnie tak, jak opisała to Britt Collins: zarówno kot, jak i człowiek postanowili żyć życiem tego drugiego. Dzięki temu pojawia się osobliwa więź, której być może nie da się zadzierzgnąć w inny sposób. Poznając kocie zwyczaje, Michael odnajduje sens życia w opiekowaniu się innym stworzeniem i otwiera swoje serce bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Co więcej, zażyłość i głęboka relacja, jakie życie rodzi w drodze, również pozwalają poznać zwierzę w sposób, w jaki nie poznamy go, tylko mieszkając z nim pod jednym dachem. (Uważam, być może niesprawiedliwie, że zamykanie kotów w czterech ścianach pozbawia je możliwości życia w zgodzie z ich prawdziwą naturą, choć znam statystyki, które pokazują, że te zamknięte cieszą się znacznie dłuższym życiem). Michael i Tabor prawie się nie rozstawali i spali razem każdej nocy podczas swojej niemalże rocznej wędrówki przez zachodnie Stany Zjednoczone. Sama radość, tak dla kota, jak i dla człowieka. Przy okazji polecam każdemu, kto mieszka z kotem, by podzielił się z nim łóżkiem – spanie z kotami bez wątpienia należy do największych radości życia. Choć nie może się obyć bez trudności: wiele lat spałem w jednym łóżku z moim kotem, Megalą (oraz naturalnie z żoną, Leilą, która była tak dobra, że zaryzykowała i dzięki ciągłym kontaktom z kocią sierścią pozbyła się alergii na nią), a on w zimne noce wślizgiwał się pod kołdrę, wyciągał swoje małe ciałko tuż przy mnie i głośno mruczał, dopóki nie zasnął (zgłaszam prawa do następującego odkrycia: koty mruczą tylko wtedy, gdy obok nich przebywa żywe stworzenie, nigdy na własną łapę, ale mogę się mylić, gdyż wielu czytelników pisało do mnie, że widziało, jak koty mruczały, gdy nikogo nie było w pobliżu). To samo powiedziała mi genialna pisarka Doris Lessing, która bez wątpienia zna się na kotach lepiej ode mnie, a mimo to była tak uprzejma, że napisała do „Guardiana” recenzję mojej książki, pomijając wzmiankę o tym i innych możliwych błędach, bo tak podziwiała moją miłość do tych zwierzaków. Ale wracając do tematu: spanie z kotami bywało w moim przypadku o tyle trudne, że zdarzało mi się zrobić coś, co drażniło Megalę (choć nie mam najmniejszego pojęcia co – być może poruszałem się nie tak, jak trzeba), a wtedy on karał mnie szybkim ugryzieniem w nogę. To bolało. I raniło moje uczucia, więc wyganiałem go z łóżka, a on porzucał je, fukając na odchodne. Jednak po godzinie wracał, a ja, wiedząc, jaka przyjemność mnie czeka, jakże mogłem mu odmówić wstępu! Takie atrakcje zdarzały się przynajmniej dwa lub trzy razy w nocy i Leila zachodziła w głowę, dlaczego raz na zawsze nie przegoniłem go jeszcze z łóżka. Ale któż mógłby oprzeć się miękkiemu futerku (Megala był rasy bengalskiej, a wyglądem i zachowaniem przypominał małego geparda), wyciągniętemu kociemu ciałku i mruczeniu z czystego zadowolenia? Czy można kochać kota i się dzięki temu nie zmienić? Nie sądzę. Psy też uwielbiam i sporo o nich pisałem (w tym książkę Dogs Never Lie About Love – kolejny ckliwy, acz prawdziwy tytuł), ale między nimi a kotami istnieje pewna zasadnicza różnica: nie potrzebujemy pozwolenia psów, by wejść do ich wymiaru, ponieważ już żyjemy z nimi w jednym świecie. Z kotami jest inaczej. Uważam, że nigdy nie zostały one prawdziwie udomowione. Z sobie tylko znanych powodów po prostu raczyły z nami zamieszkać. Ale gdy już pozwolą nam poznać swój świat, przenosimy się nagle do innej krainy. Postrzegamy koty jako tajemnicze, ponieważ właśnie takie są, a kiedy uchylą przed nami rąbka swojego sekretnego królestwa, na zawsze się zmieniamy. Być może nie umiemy wyjaśnić, w jaki sposób, być może nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy, ale tak właśnie jest. Michael poczuł to z całą mocą, oddając całego siebie osobie (tak, koty z całą pewnością są osobami – stworzeniami z wykształconym w pełni charakterem i podmiotowością, jak w swoich licznych książkach przypomina nam pisarz i wielki obrońca praw zwierząt Tom Regan), którą obdarzył być może największą i bezwarunkową miłością, i odnajdując przy tym głębszy sens życia. Jak stary marynarz z poematu Coleridge’a Michael nauczył się troszczyć o słabszych, bezbronnych i tych, którzy mieli w życiu mniej szczęścia, mimo że sam był bezdomny. Nauczył się pomagać im na tyle, na ile tylko mógł, tak jak jemu pomogła ta mała, zagubiona kotka, której nadał imię Tabor. Wkraczając w jej świat, dostrzegł to, czego wcześniej nie był w stanie pojąć. Rzeczą, która najbardziej urzekła mnie w Moim przyjacielu kocie, a raczej w opisie perypetii Michaela i Tabor podczas ich wędrówki, była niezwykła chęć przygody, tak u człowieka, jak i u kota, a ponadto sposób, w jaki ożywali oni w obliczu zagrożeń, z którymi większość z nas nigdy nie będzie musiała się zmierzyć. Czytając o ich podróży autostopem, rozciągniętej na tysiące mil, chwilami zastanawiałem się, jak mogli być tak ufni w stosunku do ludzi oferujących im podwózkę, jak mogli wsiąść do samochodu prowadzonego przez uzbrojonego i wytatuowanego mężczyznę, który ostatecznie uratował ich od nieznośnego upału, w jakim utknęli na cały tydzień w jednym z konserwatywnych stanów. Jeszcze bardziej zaskakujące były niespodziewane akty dobroci, które – mogłoby się zdawać – spotykały tę dwójkę na każdym kroku, ratując przed szalejącymi śnieżycami, fanatycznymi kaznodziejami, wygłodzonymi niedźwiedziami i kojotami czy pędzącymi stadami bydła. Być może ta opanowana, urocza kotka o duszy wędrowca była dokładnie tym, czego Michael potrzebował, tak jak ona potrzebowała jego ochrony i opieki. Ale zanim ich wspólna podróż dobiega końca, Michael przechodzi transformację. Bez tego jakże mógłby postąpić słusznie i odwieźć Tabor do jej prawdziwego domu? Opowieść o Ronie Bussie, pierwszym opiekunie kotki, który przez niemal rok z dnia na dzień popadał w coraz większą rozpacz po jej stracie, i o bracie Tabor, Crecie, który co wieczór czekał na nią na werandzie, sprawia, że ta prawdziwa historia staje się jeszcze bardziej wciągająca. À propos: sama książka napisana jest w taki sposób, z taką dbałością o szczegóły, że można poczuć się naocznym świadkiem zdarzeń. Wszystko jest barwne: trawa, drzewa, zapach morza, odcienie światła, zmieniające się uczucia i nastroje Michaela i Tabor w obliczu ciężkich warunków i życia w drodze. A tu jeszcze autorka, Britt Collins, skromnie usuwa się w cień, co samo w sobie jest dużym pisarskim osiągnięciem. Odwiezienie Tabor do jej domu w Portland było zapewne najtrudniejszą rzeczą w życiu Michaela, ale też zdolność wyrzeczenia się tego, co najbardziej kochał, to najcenniejsza nauka uzyskana od Tabor, i w ten sposób wprowadził ją w życie. Mimo że ból i cierpienie Michaela nie rozwiały się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki w chwili, gdy przygarnął bezdomną kotkę, to jestem pewien, że Tabor stała się jego zbawieniem, i to w pełnym tego słowa znaczeniu: był już na najlepszej drodze do zatracenia, pijąc na umór, dopóki ona nie wniosła do jego codziennego życia spokoju i nie nadała temu życiu sensu. Jestem pod wielkim wrażeniem ogromu pracy, jaki Britt włożyła, by nakreślić tę ciepłą, dowcipną i wciągającą opowieść w całej jej złożoności i barwności, ukazując przed czytelnikami trudy życia na ulicy, których doświadczają zarówno bezdomni ludzie, jak i bezpańskie koty. Podziwiam to, jak wiele serca i umiłowania dla prawdy poświęciła temu zadaniu, ile widać w nim troski o los Tabor i innych kotów. Z każdej strony emanują jej zrozumienie i miłość do tych zwierząt, która przejawia się w sposób najlepszy z możliwych: Britt pozwala im być sobą. Niemal każdy, kto mieszka z kotem, kocha koty. Jakże moglibyśmy nie czuć się dziwnie wyróżnieni, że te dzikie stworzenia wybrały życie u naszego boku, jakkolwiek krótkie (a zawsze jest zbyt krótkie) by ono nie było? A jednak wydaje się, że dopiero teraz jesteśmy bardziej skłonni pozwalać im na życie w pełnej zgodzie z własną naturą. Wydaje się też, że świat ledwie zaczyna naprawdę okazywać swoją wielką miłość do tych czworonogów – bo jak inaczej wyjaśnić nagły wybuch zainteresowania wszystkim, co ich dotyczy? Książki podobne do tej, filmy, programy telewizyjne, memy internetowe, obsesja mediów społecznościowych na ich punkcie, kocie gwiazdy (Grumpy Cat, Bob i inne osobowości), niezliczone nagrania szaleństw kotów i kociaków wszelkich maści, gabarytów i stylów życia. Moja żona uparcie twierdzi, że gdybym tylko mógł, to spędzałbym całe dnie na ich oglądaniu. (Istnieją gorsze sposoby na życie). Jestem pewien, że to nie przelotna moda; to świat, który wreszcie uświadamia sobie kocią rzeczywistość: one nas akceptują. Kochają nas. Jesteśmy szczęściarzami. Dla tych z nas, którzy również je kochają, to ogromne wyróżnienie. Bo z żadnym innym zwierzęciem porozumienie międzygatunkowe nie jest łatwiejsze i urokliwsze niż z kotem. Jeffrey Moussaieff Masson Berlin, Niemcy 28 grudnia 2016 r.\nRozdział pierwszy Portland, Oregon: około północy Było tuż po północy, ulice już opustoszały, a Michael King znowu był pijany. Padał rzęsisty deszcz, dość zimny jak na połowę września. Z długich, siwiejących włosów i przerzedzonej brody Michaela kapała woda, a jego obdarte ubrania przemokły do suchej nitki. Chodnik był tak zalany, że on i jego towarzysz czuli, jakby przedzierali się przez moczary. Michaelowi to zbytnio nie przeszkadzało. Nie padało już od pięćdziesięciu jeden dni, co stanowiło nowy rekord długości suszy, więc zimny deszcz przyniósł miłą ochłodę. A żyjąc na ulicy, Michael był przyzwyczajony do tego, że czuje się brudny. Niemal dekadę wcześniej pracował jako szef kuchni w St. Louis, dobrze zarabiał i mieszkał w ładnym domu. Potem stracił kogoś ukochanego i został włóczęgą. Teraz, mając czterdzieści siedem lat, wyglądał na starszego, zmęczonego życiem człowieka, z brakującym przednim zębem i pokaźnym zbiorem blizn. Jego żywe niebieskie oczy były zacienione przez worki pod nimi, a po latach ostrego picia i sypiania na poboczu bądź w kartonowych pudłach pod wiaduktami wyraźnie zarysowane policzki Michaela zapadły się i pokryły zmarszczkami. Cały jego majątek nie przekraczał sumy trzech dolarów w monetach, brzęczących mu w kieszeniach. Zatrzymując się pod jedną ze sklepowych markiz, otworzył puszkę four loko, a jej zawartość przelał do na wpół opróżnionej butelki taniego piwa słodowego, którą już zdążył napocząć. Dolał coś jeszcze z butelki cydru, którą wygrzebał wcześniej ze śmietnika, i tak przyrządzoną miksturę nazwał Chodnikowym Łomotem. Po kilku haustach poczuł odrętwienie. Podał butelkę swojemu przyjacielowi Joshowi Stinsonowi, szczupłemu, nieogolonemu dwudziestosiedmiolatkowi ubranemu w postrzępioną czerwono-czarną flanelową koszulę i brudne, podarte czarne dżinsy spięte w pasie agrafką. Stinson pociągnął głęboki łyk mikstury Michaela. – Dobre, co? – zapytał Michael. Stinson przełknął z trudem i skrzywił się. – Można się przekręcić – odparł, oddając butelkę. – Wypompowałeś to z baku czyjegoś samochodu? Szli dalej Hawthorne Boulevard, a Michael dopijał swój alkohol. Nocą na bulwarze co kilka przecznic pojawiały się obozowiska bezdomnych. Nagle Michael potknął się o przemoczony materac wystający z bramy. – A niech to – mruknął. Zamiast na chodniku, wolał sypiać w zaroślach i w odosobnionych miejscach, gdzie nikt mu nie przeszkadzał. Przedzierając się przez ulewę, Michael i Stinson zmierzali w stronę swojej zwyczajowej noclegowni obok rampy załadunkowej UPS przy opuszczonym skrzyżowaniu Hawthorne i SE 41st Avenue. Zwolnili, gdy mijali Tabor Hill Cafe, zapuszczoną, staroświecką restauracyjkę, o tej porze już zamkniętą. Michael poczuł ukłucie głodu, które jakoś zdołało przedrzeć się przez mgłę upojenia alkoholowego. Na widok rysunków jajecznicy, gofrów, burgerów i frytek w witrynie ślina napłynęła mu do ust. Nagle pod jednym ze stojących na zewnątrz stolików zauważył coś białego. Pochylił się i zaczął wpatrywać w ciemność, myśląc, że to może reszki jakiegoś jedzenia w koszu. Fantazjował o makaronie z serem i purée ziemniaczanym z sosem grzybowym. Miał zmysł do znajdowania niezwykłych skarbów: monety, zepsuta biżuteria, nadjedzone kanapki i tym podobne na ulicy miały wartość nie do przecenienia. Był w tym tak dobry, że inni bezdomni nadali mu przydomek Węszyciel. – Na co tak patrzysz? – zapytał Stinson, przyklękając obok Michaela. Spojrzenie bezdomnych odwzajemniła para jarzących się w ciemności oczu. Ich właścicielką była przemoknięta, drżąca z zimna kotka, która siedziała skulona, chowając się przed deszczem. Michael był rozczarowany – jedzenie byłoby lepszym znaleziskiem – ale coś w spojrzeniu zwierzęcia zaniepokoiło go. Jej białe, ozdobione prążkami futerko całe było powalane brudem i olejem silnikowym. Jedno z oczu miała opuchnięte, a na jej pyszczku zobaczył otwartą ranę. Kotka była przerażona i wyglądała jeszcze nędzniej od Michaela. – Łap tego kota – powiedział do Stinsona, który był bliżej zwierzęcia. – I postaraj się go nie wystraszyć. Nawet o tak późnej porze ulicą przejeżdżały jeszcze samochody, więc jeśli kotka wyskoczy na drogę, najpewniej dostanie się pod czyjeś koła. Stinson sięgnął po nią, ale odskoczyła do tyłu, nie spuszczając z niego wzroku. Gdy towarzysz Michaela ponownie wyciągnął rękę, tym razem zrobiła unik w bok, przygotowując się, by ominąć ich jednym susem. Michael odwrócił się i zobaczył nadjeżdżający samochód; we mgle zamigotały jego reflektory. – A niech to – powiedział. Stinson rzucił się szybko i pochwycił kotkę, zanim ta zdążyła umknąć na chodnik. Zwierzątko sapało, gdy przytulił je do piersi, ale nie próbowało się wyswobodzić. Spojrzał na kotkę, na zabłocone futerko, które przylepiało się jej do pyszczka, i delikatnie przesunął brudną dłonią po jej główce. Kotka natychmiast schowała w nią pyszczek. Stinson podniósł wzrok i spojrzał na Michaela zza swoich zaparowanych okularów w drucianych oprawkach. – Myślę, że powinniśmy ją ze sobą zabrać. – Niech zerknę – odparł Michael, biorąc kotkę na ręce. Była tak wychudzona, że prawie nic nie ważyła. Michael mieszkał na ulicy dłużej od Stinsona i uważał, że jeśli nie miało się nic do zaoferowania, lepiej było nikomu nie pomagać. Ale kochał koty i chciał zabrać tę biedną, wynędzniałą koteczkę z deszczu i z dala od ruchliwej ulicy. – Może weźmy ją na noc – podsunął Stinson. Ten bezdomny, młody weteran z małego miasteczka na Środkowym Zachodzie zawsze instynktownie wiedział, jak należy postąpić, zwłaszcza jeśli chodziło o bezbronne zwierzęta. Kotka spojrzała na Michaela dużymi, błyszczącymi oczami, żałośnie drżąc z zimna w jego ramionach. – Hej, kiciu – odezwał się łagodnym, uspokajającym tonem. – Co ci się stało? Schował ją sobie za pazuchę i razem ze Stinsonem zabrali kotkę do małej wnęki za punktem UPS, którą nazywali domem. To było dobre miejsce, by spędzić noc bez strachu przed rabunkiem, pobiciem czy przepędzeniem przez policję. W ciągu dnia wrzała tu praca, a samochody dostawcze wciąż wjeżdżały i wyjeżdżały. Michael i Stinson musieli wstawać przed otwarciem i chować śpiwory w pobliskich zaroślach, mogąc wrócić dopiero po zamknięciu. Ale wtedy, w cieniu wielkiego klonu czerwonego, panowały tu cisza i spokój. Po drugiej stronie ulicy znajdował się supermarket New Seasons, pod którym Michael i jego znajomi niekiedy żebrali. – Jesteśmy na miejscu, kiciu – oznajmił Michael, sadzając kotkę na suchym skrawku ziemi w bramie, po czym wyciągnął z zarośli swój plecak i śpiwór. Myślał, że kotka ucieknie, ale trzymała się go blisko, obwąchując okolicę, podczas gdy on rozstawiał obóz. Stinson też wyjął plecak i rozłożył śpiwór na spłaszczonym kartonowym pudle, które schował pod rozłożystymi gałęziami klonu. Usiadł po turecku, poszperał w swoich rzeczach i znalazłszy w nich bluzę z kapturem, wsunął ją na siebie przez głowę. Deszcz przemoczył jego skołtunione rudoblond dredy wystające spod grubej ciemnoniebieskiej czapki. Pachniały wilgocią. Kotka przywędrowała do jego śpiwora. Wyglądała, jakby tułała się już od jakiegoś czasu, zupełnie jak oni. Nie miała obróżki i od czasu do czasu drapała się po brzuchu, polując na pchły. Stinson wyciągnął dłoń, by pogłaskać ją po wilgotnym, zmatowiałym futrze na grzbiecie. Na widok otwartej, sączącej się rany na pyszczku kotki posmutniał. – Masz za sobą trudne przejścia, co? – zapytał z litością. Mała pręguska spojrzała na niego zdrowym okiem i zamiauczała, raz jeszcze wciskając mu tył głowy w dłoń, po czym wdrapała mu się na kolana i zasnęła. Stinson pogłaskał ją. – Skóra i kości – powiedział, odwróciwszy się do Michaela. Ten nic nie odpowiedział, ale po chwili wstał. – Co robisz? – Idę kupić kocią karmę. Stinson patrzył, jak Michael się oddala. Po raz pierwszy od bardzo dawna chciał wydać ostatnie pieniądze na coś innego niż alkohol. Michael i Stinson poznali się, kiedy wpadli na siebie w pewnej bramie w Santa Barbara wiosną owego roku, a tym, co ich połączyło, był niespokojny duch, który w nich obu drzemał, sarkastyczne poczucie humoru i miłość do zwierząt. Stinson służył w marynarce, ale po czterech latach został z niej wyrzucony za palenie marihuany. Tuż przed przeprowadzką do Portland pracował w Japonii jako listonosz – wciąż miał swoje japońskie prawo jazdy. Michael wrócił kwadrans później z półlitrowym kartonem mleka i puszką Meow Mix. Kotka obudziła się, a kiedy zobaczyła jedzenie, aż otworzyła z wrażenia pyszczek, wydając z siebie ciche kwilenie głodnego kota. Michael podniósł ją z kolan Stinsona i postawił na chodniku. Otworzył puszkę, wylał papkę do pudełka po burgerze i postawił je przed kotką. Zamiauczała słabo i zaczęła skubać jedzenie, ale już po kilku sekundach łapczywie je pochłaniała. Michael wlał mleko do plastikowej pokrywki, którą znalazł na ziemi, a ona równie szybko je wychłeptała. Obaj mężczyźni siedzieli w milczeniu, przyglądając się kotce. Po skończonym posiłku trąciła nosem ich obu i pougniatała łapkami ich klatki piersiowe, by okazać swoją wdzięczność, a następnie znów ułożyła się na kolanach Stinsona, głośno mrucząc. Potem przeszła na kolana Michaela, jeszcze chwilę pomruczała i ponownie zasnęła. – To skaleczenie na jej policzku wygląda dość paskudnie – powiedział Michael, przyglądając się ranie bitewnej kotki. Nie budząc jej, sięgnął do plecaka, z którego wyjął garść serwetek z Taco Bell i miniapteczkę. Jeden z jego przyjaciół kupił mu ją, bo Michael ciągle miał jakieś obtarcia po pijackich upadkach. Delikatnie oczyścił czerwoną rankę na pyszczku kotki, a następnie odrobiną jodyny przemył też jej uszy. Podczas tych zabiegów zaspana kotka nawet się nie wzdrygnęła. Wydawała się dobrze wiedzieć, co robi jej nowy przyjaciel. Jeszcze raz sięgnął do plecaka, gdzie znalazł olejek z wiesiołka – prezent od kolejnego znajomego – który dostał na wypryski na przedramionach. Nigdy go nie używał, ale teraz stwierdził, że może pomóc zaleczyć ranę kotki. – Nie jest zbyt głęboka – powiedział, muskając odrobiną olejku rozcięcie na jej pyszczku. – Pewnie zaatakował ją inny kot. A przynajmniej mam nadzieję, że to był kot. Michael przekazał kotkę Stinsonowi, a sam rozłożył na kartonie swój zniszczony śpiwór i zmęczony, wślizgnął się do środka. Od lat spał na twardej ziemi – było na niej wygodnie tylko po pijanemu, ale opróżnił już całą butelkę Chodnikowego Łomotu, a za pieniądze przeznaczone na napitek „na dobranoc” kupił jedzenie dla kotki. Gdy obaj przygotowywali się do snu, mała się obudziła, a kiedy Michael był już zdecydowany się położyć, podkradła się do brzegu jego śpiwora i zaczęła go dookoła obwąchiwać. Potem podeszła jeszcze bliżej i usiadła przy twarzy Michaela z lekko drgającym ogonem. – Czego pani sobie życzy? Nie mam więcej kociej karmy. – Chyba chce, żebyś ją wpuścił do śpiwora – odezwał się Stinson. „Musi być nieźle zdesperowana, skoro chce mi wskoczyć do łóżka”, pomyślał Michael. Alkohol przestawał działać, a on chciał tylko odpłynąć. Zamknął na chwilę oczy, ale sen nie przychodził. Gdy znowu je otworzył, zobaczył, że kotka wciąż siedzi przy jego głowie, wpatrując się w niego zawzięcie. – No dobra, kiciu – powiedział, unosząc połę. – Dziś możesz ze mną spać. Kotka wpełzła do śpiwora i wtulając się w pierś Michaela, zaczęła cicho, hipnotyzująco mruczeć, zupełnie jakby była jego osobistą farelką. Michael spojrzał na Stinsona, który wzruszył ramionami. – Lubi cię – powiedział. „Nieważne”, pomyślał Michael, „i tak zniknie przed wschodem słońca”. Jednakże o poranku poczuł na policzku coś szorstkiego, a gdy otworzył oczy, zobaczył, że to kotka stoi na chodniku i liże go po twarzy. Na wpół przebudzony, wysunął rękę ze śpiwora i potarł małą za uchem. Spojrzała na niego, jednym okiem zdrowym, a drugim wciąż opuchniętym, i zamiauczała, najwyraźniej dając mu do zrozumienia, że jest głodna. – Powinnaś znaleźć sobie innego opiekuna – powiedział, wstając. Już nie miał jej co dać. Uprzątnął swoje rzeczy, wziął ją na ręce i przez chwilę głaskał. Potem postawił kotkę na ziemi przy krzakach i poszedł na żebry. Myślał, że nigdy jej już nie zobaczy. Ale gdy po południu wrócił do swojej miejscówki, kotka wciąż na niego czekała. Miał mglistą nadzieję, że tak będzie, więc przyniósł ze sobą kilka puszek kociej karmy z supermarketu, środek na pchły i kompres na jej opuchnięte oko. Po wspólnym obiedzie oboje położyli się w śpiworze, by spędzić razem kolejną noc, czując się ze sobą jak w domu.\nRozdział drugi Smutek po kotce – Maaata! – zawołał Ron Buss, zaglądając w ciemność pod werandą sąsiadki. Jego kotka lubiła się tam chować i przepędzać myszy z gniazda. Klęczał i opierał się dłońmi o ziemię, by móc zaświecić latarką w każdy ciemny kąt, ale nie dostrzegł niczego oprócz pajęczyn, suchych liści i świerszczy. Podniósł się i zaszeleścił paczką chrupek, żeby wywabić ją z kryjówki. Zazwyczaj na kilometr słyszała swoje hałasujące przysmaki. Ron szukał kotki już od wielu godzin, ale wszelki ślad po niej zaginął. Zaczął podejrzewać najgorsze. Potarł się po ogolonej głowie i wyprostował podkoszulek z zespołem rockowym Ministry. Mimo że był przysadzistym pięćdziesięciolatkiem, Ron zachował żywiołowy, chłopięcy wygląd, a przerwa między zębami, którą mógł się poszczycić, dodatkowo go podkreślała. Jako dziecko marzył, że zostanie słynnym muzykiem i będzie podróżował po świecie, a ta szczenięca wiara w nieskończone możliwości nigdy go nie opuściła, nawet po tym, jak dołączył do rodzinnej firmy produkującej schowki magazynowe. Po dwudziestu pięciu latach sprzedał swoje udziały siostrze i szwagrowi, a za zarobione pieniądze zaczął kolekcjonować gitary i wkrótce otworzył sklep pod nazwą Boojumusic Guitar & Crazy Crap Inc., z siedzibą w nieużytkowanym biurze rodzinnej firmy, którego ściany wytapetował wystrzępionymi plakatami Davida Bowiego i Marca Bolana, a wnętrza zapełnił pamiątkami z koncertów z lat siedemdziesiątych. Jako wielbiciel Beatlesów specjalizował się w sprzedaży kolekcjonerskich egzemplarzy ich płyt, a także mikrofonów w stylu vintage, wzmacniaczy oraz unikatowych gitar elektrycznych Fender Stratocaster z lat sześćdziesiątych, których ceny sięgały nawet dziesięciu tysięcy dolarów. Był to skromny biznes, ale na nowo rozpalił jego dawną pasję. Współpracował z przyjaciółmi muzykami, publikując niewielkie nakłady albumów z niezależną muzyką R&B, dzięki czemu utrzymywał swoje marzenia przy życiu. Bardziej od rock’n’rolla Ron kochał tylko swoje dwa koty, Matę Hairi i Creta. Zajmował się nimi niemalże tak, jakby wychowywał dzieci, zapewniając im wzbogacające doświadczenia. Zabierał je na plażę (bały się fal, ale Ron twierdził, że takie doznania „kształtują charakter”), wyprawiał im przyjęcia urodzinowe z pompą („koty też lubią dobrą zabawę”) i pisał dla nich piosenki na swoją gitarę akustyczną („koty to w głębi duszy rockmeni”). Oprócz tego gotował dla nich – w Whole Foods kupował ekologiczne kurczaki i łososia poławianego w naturalnym środowisku. Jego ojciec, emerytowany prawnik, był zmieszany obsesją syna. Uważał ją za żałosną i często powtarzał Ronowi: „Możesz pojechać wszędzie, robić wszystko, a ty chcesz tylko być ze swoimi kotami”. Będąc dzieckiem, Ron nigdy nie miał zwierzątka, mimo że bezustannie błagał rodziców o kota lub psa. Kiedyś znalazł bezdomnego psa, ale matka powiedziała, że zwierzak musi zostać w garażu. Gdy następnego popołudnia Ron wrócił ze szkoły, psa już nie było. Matka odwiozła go do schroniska. To złamało mu serce. Kota przygarnął dopiero, gdy skończył studia. Ta urocza czarnulka sprawiła, że zakochał się w tych zwierzętach na zabój. Teraz koty były dla niego całym światem. Poranek upłynął Ronowi na odbieraniu swojego chevroleta chevelle ’67 z warsztatu i załatwianiu kilku spraw dla ojca, Donalda, który mieszkał niecałe pół godziny drogi od jego domu. Niewiele wcześniej on i jego siostra, Teresa, obiecali umierającej matce, że zaopiekują się tatą, choć od rozwodu rodziców upłynęło już kilkadziesiąt lat. Po rozwodzie Donald ożenił się z kobietą o imieniu Judy, swoją dawną sekretarką, która była od niego młodsza o piętnaście lat z okładem. Ron bardzo długo uważał ją za osobę, która rozbiła jego rodzinę, i nienawidził jej za to, że jego matka tyle przez nią wycierpiała, choć ona sama przed śmiercią przestała żywić urazę do Judy. Koniec końców Ron również jej wybaczył. Ronowi spieszno było do domu, bo cieszył się na myśl o długim weekendzie, który właśnie się zaczynał. Było pogodne, ciepłe popołudnie babiego lata, sobota w przeddzień Święta Pracy. W planach miał spotkanie z przyjaciółmi na dorocznych tańcach Last Chance Summer Dance nad brzegami rzeki Willamette i chciał tam również zabrać swoje koty. Większość turystów zdążyła już wyjechać, więc Portland wyglądało na wymarłe. Jedynymi dźwiękami, jakie dało się słyszeć w jego okolicy, były krakanie wron, szelest spadających szyszek i gwizd pociągów w oddali. Ale gdy zatrzymał się przed swoim biało-złotym, parterowym domem w stylu Craftsman położonym na rogu SE 37th Avenue, w zielonej dzielnicy Richmond nieopodal Berkeley Park, wiedział, że coś jest nie tak. Stół piknikowy na trawniku przed domem, na którym Mata zazwyczaj na niego czekała, był pusty. Myśląc, że przegonił ją jakiś pies albo schowała się przed upałem gdzieś w pobliżu, w szopie albo pod jednym z krzewów, Ron zaczął przeszukiwać podwórka sąsiadów, wykrzykując jej imię. Brat Maty Hairi, czarno-biały Creto, szedł za nim krok w krok, niuchając i płaczliwie wołając siostrę. Usłyszawszy Rona, na werandę wyszła jego najbliższa sąsiadka, Ann, i powiedziała, że tego ranka Mata chodziła za nią, gdy ona przycinała swoje róże, ale od tamtej pory jej nie widziała. Ann miała wielkiego czarnego, jednookiego kocura o imieniu Gordon, którego Ron znalazł i przygarnął. Ciągle znajdował i ratował bezdomne zwierzaki. – Maaata! – zawołał ponownie, ostrożnie przeczesując kłujący żywopłot z ostrokrzewu okalający podwórko Ann, w którym Mata niekiedy lubiła ucinać sobie drzemkę. – Mata, daj spokój – powiedział. – Nie rób mi tego. Mata zawsze lubiła małe wędrówki i spędzała dni na patrolowaniu trzech najbliższych przecznic w spokojnej okolicy porośniętej starannie przyciętymi różami i cienistymi platanami, ale nigdy zbytnio się nie oddalała. I zawsze przychodziła na wołanie Rona. Ona i Creto trzymali się blisko domu, a jeśli zdarzyło im się nie wrócić przed zmrokiem, dostawały jedno- bądź dwudniowy szlaban. Tak więc były raczej posłuszne. Mata i Creto należały do piątki kociąt porzuconych przy werandzie domu sąsiadki Rona, Stephanie. Gdy zajrzał do pudła w jej kuchni i ujrzał pięć drżących kociaków – maleńkich, cicho pomiaukujących kulek z puchu i kosteczek, o sklejonych oczach – wiedział, że musi im pomóc. Stephanie była w trakcie pakowania przed przeprowadzką, a ostatnie dwa koty Rona niedawno odeszły za tęczowy most, więc przejął opiekę nad znajdkami. Kilkanaście razy dziennie karmił te dwutygodniowe, niedożywione sieroty za pomocą zakraplacza i w ten sposób uratował im życie. Dwa miesiące później dwojgu znalazł domy, a jedno przygarnęła Stephanie. Pozostałą dwójkę zatrzymał i nadał jej imiona bohaterów swojego ulubionego programu dla dzieci z lat siedemdziesiątych Lancelot Link, Secret Chimp, w którym występowały szympansy w ubraniach prowadzące agencję detektywistyczną; Mata Hairi była asystentką głównego bohatera, Lancelota, a Creto, ich wąsaty kierowca, podwójnym agentem i arcyłotrem. Teraz Ron wyjął z kieszeni szortów komórkę i zdenerwowany zadzwonił do Evana, trzydziestopięcioletniego fotografa, a zarazem irlandzkiego przesiedleńca, z którym bardzo się zaprzyjaźnił. Poznali się rok wcześniej wiosną na wieczornym pikniku na plaży Rooster Rock w kanionie Columbia River Gorge. Od razu przypadli sobie do gustu i zostali swoimi skrzydłowymi. – Mata chyba znowu zniknęła – powiedział rozedrgany i bliski płaczu Ron. – Martwię się, że ten psychol z naprzeciwka coś jej zrobił. Evan starał się go uspokoić najlepiej jak mógł, ale Ron miał powody, by obawiać się o bezpieczeństwo Maty. Wiódł tu w miarę szczęśliwe życie przez ponad dwadzieścia lat, nawet kiedy okolica była zapuszczona i mniej elegancka, na długo przed tym, jak Portland nabrało bardziej stylowego, hipsterskiego oblicza. Przedtem dzielnicą rządził przywódca meksykańskiego gangu i był tu ośrodek przejściowy dla chorych psychicznie, choć teraz pozostało po nich jedynie mgliste wspomnienie. Ron znał większość swoich sąsiadów i z nikim nie miał żadnych kłopotów – do czasu. Kilka lat wcześniej zamieszkał tu pewien osiłek o imieniu Jack, który szybko zyskał w okolicy reputację szemranego typa o wybuchowym temperamencie. Ten dwudziestoparoletni, ciężki, umięśniony były zapaśnik okazał się bezrobotnym spawaczem i robotnikiem budowlanym na utrzymaniu swojej dziewczyny. Czerpał chorą przyjemność z dręczenia Rona, którego nienawidził za to, że był gejem, miał nadwagę, kochał koty i zasadniczo uosabiał wszystkie najnowsze przywary Ameryki. Wysoki, wytatuowany, z ulizanymi do tyłu włosami, jak na faszystę przystało, z długą, hipsterską brodą i kolczykami na twarzy, Jack dominował nad Ronem i dał mu jasno do zrozumienia, że nie lubi zwierząt. Wcześniej Ron nie sądził, że Jack mógłby spróbować skrzywdzić jego koty, ale za każdym razem, gdy sąsiad przechodził przed jego domem, Mata syczała, a Creto natychmiast się chował. A kiedy przychodzili do niego przyjaciele z psami, te warczały na widok Jacka. Mata zaginęła także niemal rok wcześniej, dwudziestego pierwszego grudnia 2011 roku, w jeden z najzimniejszych i najbardziej śnieżnych dni, a Ron podejrzewał, że Jack maczał w tym palce. Tamtego ranka przed wyjściem do pracy zamknął na klucz oba koty, ale gdy przed wieczorem wrócił do domu, tylne drzwi były uchylone. Wtedy ostrożnie wszedł do środka i zauważył, że drzwi jego sypialni, które również zamknął, są otwarte. W samym pomieszczeniu panował bałagan, wszystko było poprzewracane do góry nogami, a na stoliku nocnym Ron znalazł butelkę wody, która nie należała do niego. Najbardziej niepokojące było jednak to, że we wnęce pod komodą leżał wetknięty koc – to mógł zrobić ktoś, kto chciał uwięzić pod meblem małe zwierzę. Przerażony Creto schował się w szafie, a Mata zniknęła. Ktoś ewidentnie włamał się do jego domu i ją uprowadził. Nic więcej nie zginęło. Jednak Ron nie zadzwonił na policję, ponieważ uważał, że nikt nie uwierzy, by ktoś mógł włamać się do czyjegoś domu tylko po to, by ukraść kota albo wypuścić go na zewnątrz. Przez trzy następne dni od świtu do zmierzchu Ron gorączkowo przeczesywał okolicę w poszukiwaniu Maty. Trzeciego dnia Jack zajechał na ulicę i wysiadł z samochodu. Widząc nawołującego i szukającego kotki Rona, powiedział, że jeśli Mata jeszcze żyje, to pewnie jest w lesie w sąsiednim stanie Waszyngton. Twierdził, że schowała się w bagażniku jego samochodu i pojechała z nim do Vancouver, do jego dziewczyny, Suzy. Uparcie twierdził, że wywiózł ją tam przypadkowo i nie miał pojęcia, że Mata jest w jego bagażniku, dopóki go nie otworzył, aby wyjąć swoje rzeczy, a ona wtedy wyskoczyła z niego jak błyskawica i pobiegła do lasu za domem jego dziewczyny. Ron natychmiast zadzwonił do Suzy, którą poznał, gdy przyjeżdżała w odwiedziny do Jacka, i którą zdążył polubić. Zawsze przepraszała go za humory i zjadliwe komentarze swojego chłopaka. Zdradziła Ronowi swoje podejrzenia, że Jack mógł mieć coś wspólnego ze zniknięciem Maty, bo ostatnio dziwnie się zachowywał, zupełnie jakby miał coś do ukrycia. Gdy tylko Ron się rozłączył, wsiadł do samochodu i pojechał do oddalonego o czterdzieści pięć minut drogi Vancouver, gdzie on, Suzy i jej sąsiad, były policjant, a obecnie detektyw, do zmierzchu przeczesywali las w poszukiwaniu Maty. Gdy zawrócili do domu Suzy, były policjant stwierdził, że wersja Jacka jest wybitnie niewiarygodna. – Z doświadczenia wiem, że takie rzeczy po prostu się nie zdarzają – powiedział. – To się kupy nie trzyma. Koty nie wskakują do bagażników zaparkowanych samochodów, zwłaszcza jeśli te auta należą do ludzi, na których syczą. Przez wiele następnych tygodni Ron wracał do tych ośnieżonych lasów, szukając Maty i zostawiając jej jedzenie. Po kilku miesiącach daremnych starań nabrał przekonania, że Jack zabił kotkę. Jednak pół roku później, dwudziestego pierwszego czerwca 2012 roku, odebrał telefon od firmy chipującej zwierzęta z informacją, że Mata została znaleziona i przekazana Humane Society for Southwest Washington w Vancouver, towarzystwu opieki nad zwierzętami, które Ron już kilkakrotnie odwiedził podczas tych pierwszych tygodni, pełnych stresu i rozpaczy. Natychmiast wsiadł za kierownicę i ją odebrał. Przez pewien czas zachowywała się niemalże jak dzika kotka, była płochliwa i znerwicowana, ale powoli na nowo przyzwyczajała się do domowego życia z Ronem i Cretem. A teraz znowu zniknęła. Ron spędził całą noc na poszukiwaniach. Następnego dnia zauważył samochód Jacka na podjeździe przed jego domem, więc przeszedł na drugą stronę ulicy i zapukał do sąsiada. Od powrotu Maty panował między nimi napięty pokój, zawarty, gdy Ron przeprosił Jacka za oskarżenie go o uprowadzenie kotki i podarował mu zgrzewkę piwa. Ale wciąż się go bał. Czując, że nawet pytanie o to, czy nie widział jego kota, może wywołać kolejną wojnę, chciał jedynie wybadać reakcję Jacka. Kiedy więc sąsiad otworzył drzwi, Ron powiedział mu tylko, że Mata znowu się gdzie zabłąkała, i poprosił go, by miał otwarte oczy. Neutralna prośba Rona rozzłościła Jacka. – Nie jestem kocim hyclem. A teraz jazda z mojego ganku – warknął i zatrzasnął Ronowi drzwi przed nosem. Jego wrogość obudziła w Ronie jeszcze większe podejrzenia. Przez wiele następnych tygodni przemierzał ulice w poszukiwaniu Maty. Nawoływał ją, dopóki nie ochrypł. Nocą przesiadywał w pobliskim parku z otwartymi puszkami kociej karmy. Za każdym razem, gdy na czyjejś werandzie zauważał siedzącego kota, sprawdzał, czy to nie Mata, i pukał do drzwi danego domu. Ludziom, którzy mu otwierali, pokazywał zdjęcie kotki, pytając, czy jej nie widzieli. Podskakiwał na każde miauknięcie, jakie dobiegało jego uszu z podwórza, i na każdy dźwięk kocich bijatyk. Czasami budził się nagle w środku nocy, zmartwiony, że Mata jest zamknięta w jakiejś piwnicy albo uwięziona w szopie. W takich chwilach wypełzał z łóżka i chodził od podwórka do podwórka, a nawet zapuszczał się na werandy sąsiadów, by zajrzeć przez okno w nadziei, że w środku dostrzeże Matę. Co wieczór na tylnym ganku zostawiał dla niej suchą karmę i wodę, skontaktował się ze wszystkimi miejscowymi weterynarzami i schroniskami, wydrukował plakaty z informacją o zaginionym kocie, które rozwiesił po okolicy. Pod zdjęciem Maty napisał: „Nagroda za odnalezienie zaginionej kotki. Czy widziałeś mnie w południowo-wschodnim Portland? Mata jest bardzo słodką kotką o dobrej intuicji i podejdzie do każdego, od kogo nie wyczuje złych zamiarów. Ma też chip, który można sprawdzić u dowolnego weterynarza bądź w stowarzyszeniu opieki nad zwierzętami. Bardzo za nią tęsknię”. Dołączył swój numer telefonu, a także link do profilu na Facebooku, bo słyszał historie ludzi, którzy odnaleźli swoje zwierzaki dzięki mediom społecznościowym. Rozwieszając plakaty, przeglądał też inne ogłoszenia. Przeczytał o zaginionej czternastoletniej dziewczynce o rudoblond włosach. Wśród tego kolażu znalazło się również ogłoszenie o innym zbiegu, a mianowicie alpace o inteligentnym spojrzeniu, ogromnych, wodnistych czarnych oczach i burzy futra, które wyglądem przypominało afro. Obok wzmianki o nagrodzie w wysokości tysiąca dolarów widniało ostrzeżenie: „Sprawdźcie swoje podwórka na tyłach domów i szopy. Jeśli go zauważycie, nie przestraszcie go, bo na was napluje. Zwabcie go mleczami i trawą pszeniczną”. „To możliwe tylko w Portland”, pomyślał Ron. Przez następnych parę tygodni odebrał kilkanaście telefonów od ludzi, którzy widzieli białego kota z pręgami i szarymi łatami. Jeden mężczyzna zauważył, jak myszkuje w jego śmietniku. – Wyglądała na bardzo wychudzoną, jak te bezdomne koty w Meksyku – powiedział. – Aż jej żebra wystawały. Jednak kolejne tygodnie nie przynosiły żadnych dalszych wieści, a Ron popadał w coraz większą rozpacz i przygnębienie. Stał się tułaczem w swoim własnym życiu.\nRozdział trzeci Przygarnij mnie Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej\nTytuł oryginału: Strays Redaktor prowadząca: Ewelina Sokalska Redakcja: Adrian Kyć Korekta: Ewa Popielarz Opracowanie graficzne okładki: Łukasz Werpachowski Projekt okładki: Kevin Grady Zdjęcia na okładce: © Xavier Armand (Tabor) © Junior Libby (Sky) © Tiziano Niero © Limpido (Shutterstock.com) Copyright © 2017 by Britt Collins Foreword © by Jeffrey Moussaieff Masson Copyright © 2018 for Polish edition by Wydawnictwo Kobiece Łukasz Kierus Copyright © for Polish translation by Edyta Świerczyńska All rights reserved, including the right to reproduce this book or portions thereof in any form whatsoever. For information, adress Atria Books, a Division Simon & Schuster, Inc., Subsidiary Rights Department, 1230 Avenue of the Americans, New York, NY 10020. Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione. Wydanie elektroniczne Białystok 2018 ISBN 978-83-66074-40-8 Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku: www.facebook.com/kobiece Wydawnictwo Kobiece E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie www.wydawnictwokobiece.pl Na zlecenie Woblink woblink.com plik przygotowała Katarzyna Rek\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Moj_przyjaciel_kot__Prawdziwa_historia_futrzaka__samotnego_faceta_i_ich_niezwyklej_podrozy-ebookRO/p02044413i020" target="_blank" title="Mój przyjaciel kot. Prawdziwa historia futrzaka, samotnego faceta i ich niezwykłej podróży [Britt Collins] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Mój przyjaciel kot. Prawdziwa historia futrzaka, samotnego faceta i ich niezwykłej podróży [Britt Collins] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Fiolet - kolor na topie! - Domosfera - aranżacja wnętrz\nMarta Lubaszewska 27-10-2009 12:09\nFuksja, purpura, fiolet, bordo, śliwka, burgund - to najmodniejsze kolory jesiennych kreacji. Warto przenieś ten trend do naszych wnętrz.\nSalon - fioletowa kanapa\nFioletowy fotel i podnożek\nWazon - 220 zł\nFiolet to kolor niejednoznaczny, powstały z połączenia energetycznej czerwieni i uspakajającego błękitu. W zależności, która barwa przeważa w tej mieszance powstają różne odcienie fioletu. Natomiast w zależności od intensywności , możemy mieć albo delikatny pastelowy (wrzosowy, lawendowy) lub zdecydowany i mocny kolor. Fiolet korzystnie wpływa na pracę mózgu i stymuluje układ nerwowy. Kolor fioletowy w zależności od odcienia nada wnętrzu różny charakter. Ciemny fiolet stworzy elegancką i trochę tajemniczą atmosferę. Doda nieco blichtru i ekskluzywności. Najlepiej sprawdzi się jako akcent w dodatkach lub np. w formie ciekawej tapety na jednej ścianie.\nJasny, pastelowy odcień fioletu będzie wprowadzał romantyczny i delikatny klimat. Idealnie sprawdzi się w pokojach dziecięcych oraz w sypialniach. W przypadku takiego subtelnego koloru możemy zastosować go na większych powierzchniach bez obawy, że przesadzimy. Producenci oferują ciekawe dodatki i meble w tym modnym kolorze. Poduszki, narzuty, tapety , dywany - już niewielki akcent może odmienić nasze wnętrze i wprowadzić fiolet na salony.


GEMBIRD EG-UPS-002 Zasilacz UPS - niskie ceny i opinie w Media Expert\nIEC C13, USB\n16,72 zł x 22 rat\nIstotą dobrze działającego i funkcjonalnego zasilacza UPS, jest zapewnienie użytkownikowi czasu na prawidłowe zapisanie postępów pracy i szybkie zamknięcie systemu. Zasilacz UPS GEMBIRD EG-UPS-002 to złożony układ elektroniczny, który jak najbardziej spełnia wszystkie powyższe założenia. Po pierwsze, jego moc skuteczna to aż 510 W. Po drugie, czas jego rozładowywania to minimum (przy pełnym obciążeniu) 10 minut. Czy można chcieć czegoś więcej?\nNa szczególną uwagę potencjalnego użytkownika zasługuje fakt, że zasilacz UPS GEMBIRD EG-UPS-002 wyposażony został w funkcjonalny system sygnalizacyjny. Składa się on z generatora dźwięku i diody LED, dzięki którym użytkownik od razu dowiaduje się, że napięcie zasilające układ zostało odłączone. Szybki sposób sygnalizacji sprawia, że użytkownik sprzętu ma jeszcze więcej czasu na dokończenie pracy, zamknięcie dokumentów i - co ważne - zamknięcie systemu.\nDużo energii, dużo możliwości\nPod względem ilości zmagazynowanej energii, zasilacz UPS GEMBIRD EG-UPS-002 prezentuje się bardzo dobrze na tle wielu podobnych, alternatywnych rozwiązań. W jego obudowie znalazły się aż cztery gniazdka 230 V, dzięki którym możliwe jest zasilenie jednocześnie dwóch komputerów (zestaw jednostki centralnej i monitora) lub też komputera i urządzenia peryferyjnego (np. routera). Co więcej - zaimplementowano tu również wejście USB, do którego można podłączyć zarówno komputer, jak i małe urządzenia peryferyjne. Czyż można sobie wyobrazić bardziej funkcjonalny, a zarazem niezawodny sprzęt?\nZasilacz UPS marki Gembird został tak skonstruowany, by zapewnić maksymalne bezpieczeństwo jego użytkownikowi. Każde z jego wyjść zostało zaopatrzone w specjalny bolec (przewód ochronny), którego zadaniem jest zapewnienie pełnej ochrony przeciwporażeniowej. Oprócz tego zasilacz UPS GEMBIRD EG-UPS-002 wyposażony został w szereg czujników, zapewniających maksymalną ochronę przed przepięciami, zanikami napięcia i przeciążeniem. Warto też podkreślić, że urządzenie to wyposażono w specjalistyczny układ zapobiegania zbytniemu rozładowaniu i przeładowaniu ogniw, co wpływa na znaczący wzrost ich trwałości.\nStabilność to podstawa!\nO sposobie działania wybranego zasilacza UPS decyduje również to, jaki przebieg wyjściowy jest przezeń generowany. Zasilacz UPS GEMBIRD EG-UPS-002 zapewnia możliwość zasilenia odbiornika napięciem sinusoidalnym modyfikowanym, które - mimo pewnych niedoskonałości - jest w pełni bezpieczne nawet dla bardzo precyzyjnego i skomplikowanego sprzętu komputerowego. To jednak nie wszystko! Dzięki funkcji AVR zasilacz ten skutecznie stabilizuje napięcie wyjściowe, którego wartość (zmieniająca się skokowo) jest całkowicie niezależna od wartości napięcia na wyjściu. Co więcej - nawet znaczące obniżenie napięcia wejściowego i tak nie doprowadzi do wejścia zasilacza w tryb pracy (rozładowywania).\nAutomatyczna regulacja napięcia (AVR), Filtr przeciwzakłóceniowy, Przeciążeniowe, Przeciwprzepięciowe, Przeciwzwarciowe\nKabel USB, Kabel zasilający, Płyta CD z oprogramowaniem\nZasilacz UPS POWERWALKER VI 800 STL FR


Hermes Terre De Hermes 100 ml EDT tester Zapachy Marzeń - Wyjątkowe Zapachy w Najlepszych Cenach\n» Hermes Terre De Hermes 100 ml EDT tester\nHermes Terre De Hermes 100 ml EDT tester\nKod produktu: DA94-491B1_20181027192148\nZnudziły Ci się wodne tony albo męskie zapachy podążające za trendami? Jesteś mężczyzną, który lubi eksperymentować i odkrywać w kompozycjach zapachowych nowe nuty? Postaw na Hermès Terre d’Hermès! To luksusowa woda toaletowa o intensywnym, drzewno-przyprawowym charakterze.\nAutorem zapachu, który miał premierę w 2006 roku, jest Jean-Claude Ellena, perfumiarz mający na koncie wiele męskich i kobiecych perfum. W Hermès Terre d’Hermès ukrył intrygujące składniki, wspólnie tworzące niezwykłe połączenie męskiej hardości i siły. To zapach dla odkrywców, podróżników, miłośników przygód i starego, dobrego stylu.\nOtwierające podróż nuty głowy są wyraziste i cytrusowe. To mandarynka oraz grapefruit. Od pierwszych chwil uderzy Cię więc świeżość, która doda sił witalnych i energii. Idąc dalej do nut serca, spotkasz pieprz oraz pelargonię, ciekawe połączenie kwiatowo-przyprawowe. U bazy stoją paczula, cedr, wetyweria i benzoes, czyli naturalna żywica, mająca słodki, balsamiczny zapach wanilii.\nHermès Terre d’Hermès to ciepła, przypominająca rozgrzaną i suchą ziemię kompozycja. Otula, dodaje sił swoim cytrusowym tchnieniem, a potem podkreśla elegancję i dojrzałość. Polubisz zapach za jego intensywność i trwałość oraz dobrą projekcję. Jest jak skrojony na miarę garnitur.


Trzeba więc spróbować przepisy na ciasteczka zbożowe pachnące piernikami lub tartę z owocami np. śliwkami lub jabłkami. Doskonałą bombą witamin a także energii są nie trudne w zrobieniu kulki z orzechami, nasionami, z dodatkiem płatków owsianych, daktyli a także cynamonu, imbiru a także ostrego chili. Kilka z tych pomysłów jest bardzo błyskawiczna w przygotowaniu, a niektóre nie wymagają nawet pieczenia. Jeżeli jednakże nie łatwo nam zrezygnować ze słodkości, należy dodać do ciastek odrobinę gorzkiej czekolady lub zdrowego kakao. Trzeba do deserów dołożyć wiórki kokosowe albo startą laskę wanilii - będą wyśmienicie pachnieć a także zastąpią nasz wilczy głód na cukier. Na pewno takie desery przypadną do gustu nie tylko nam.


Co kraj to obyczaj – o Świętach Godowych na Śląsku – zwrot.cz\nCZESKI CIESZYN / Międzygeneracyjny Uniwersytet Regionalny Polskiego Związku Kulturalno-Oświatowego zaprosił na pierwszy noworoczny wykład Roberta Garstkę, fotografa i pracownika Regionalnego Ośrodka Kultury w Katowicach. Wykładowca mówił o tradycjach ludowych związanych z Adwentem, Świętami Godowymi, Nowym Rokiem i Świętem Trzech Króli.\nLudzie od dawna dzielą się różnymi legendami i utrzymują tradycje dotyczące okresu od początku Adwentu aż po Trzech Króli. Jedną z uroczych tradycji tego okresu to znani nam kolędnicy w postaci pastuszków czy króli.\nRobert Garstka jako fotograf stara się uchwycić na zdjęciach sens tych tradycji i ich symbolikę. W ramach styczniowego wykładu mówił o tradycjach ludowych od świętego Mikołaja aż po okres karnawału. Szczególną uwagę zwrócił na kolędników.\nWiększość naszych domów pewnie w tym roku nie ominęli śpiewający pastuszkowie czy trzej królowie. Pomimo tego według Roberta Garstki zapotrzebowanie na prawdziwą kulturę raczej maleje. Jego zdaniem ludzie w miastach wolą obejrzeć kolędników na scenie, boją się bliższego kontaktu. Unikają tego, by ich zaprosić do domu, czasami nie wpuszczają nawet za bramkę.\nTradycje jednak dobrze się mają na wsiach. Na przykładzie regionu Trójwsi wykładowca opowiada jak tam połaźnicy chodzą od domu do domu i nikt z mieszkańców nie ma z tym problemu, wręcz przeciwnie, do każdego domu kolędnicy są zapraszani i mile widziani. Chodzą pastuszkowie, często dziewczęta, pomimo że ta rola przystaje bardziej chłopcom.\nMikołaj utopiony w Coca-coli?\nDzień św. Mikołaja jest znany i obchodzony wszędzie. Prelegent mówi, że w regionie Trójwsi grupa chodząca na św. Mikołaja liczyła około czterdziestu osób. Ten zwyczaj, który teraz odtwarza ZPiT Istebna dobrze opisuje dyrektor muzeum w Ustroniu Małgorzata Kiereś w swoich publikacjach.\n– Ciekawy jest podział postaci na czarne i białe. Do grupy czarnych należy np. diabeł ze swoją paczką, cyganie, którzy zabierają kury z chlewa i żądają od gospodarzy wykupu – relacjonuje Garstka. Grupa białych to anioły i św. Mikołaj. Na samym końcu wchodzi śmierć, być może dlatego, by ludzie byli świadomi tego, że muszą się z nią liczyć. Całość, to autentyczne widowisko nawiązujące do tradycji.\nW dzisiejszym komercyjnym i doraźnym świecie niewiele miejsca pozostaje na zwyczajne i proste sprawy. Tradycyjny Mikołaj, który odwiedzał domy naszych babć zmienia z generacji na generację swój wizerunek i cechy. Niewielu dzisiejszych nastolatków pamięta Mikołaja w towarzystwie aniołów, diabłów i cyganki chodzących po domach.\n– Mikołaj wymyślony na potrzeby Coca-Coli bierze górę – mówi wykładowca. – Mały, przypominający raczej krasnala, nie mającego nic wspólnego z pierwowzorem biskupa – dodaje Garstka. To jest komercyjne, a dzieci oczekujące coraz więcej podarunków uczą się równocześnie materializmu.\nDziady we wsi, będzie dobrze\nDziady tradycyjnie kolędują w Sylwestra i Nowy Rok. Można je spotkać np. na Milówce koło Ciśca. Mieszkańcy tam wierzą, że gdyby dziady nie poleciały przez wieś, to nie byłoby dobrze w nowym roku. W grupie dziadów też znajdują się diabły i śmierć ale ciekawą postacią według prelegenta jest niedźwiedź, tarzający się po ziemi. To zjawisko ma symbolizować płodność ziemi i urodzaj. W niektórych regionach niedzwiedź chodzi ubrany w słomę czy siano, ubranie po przejściu się zapala. Z kolei w Żywcu -Zabłociu rano w Nowy Rok odbywa się tzw. msza dziadowska.\nWe wsi Laliki w Beskidzie Żywieckim w małym miejscowym kościółku święci się owies. Prelegent mówi, że to też jedna z tradycji nie tak często spotykanych. – Sypanie owsa jeszcze nie zanikło – podkreśla. Rolnicy dziś już tylko symbolicznie przynoszą małą ilość swojej urody. Dawniej przychodzili z całymi workami.\nTagi: Dziady, kolędnicy, Małgorzata Kiereś, Międzygeneracyjny Uniwersytet Regionalny Polskiego Związku Kulturalno-Oświatowego, MUR, o Świętach Godowych na Śląsku, połaźnicy, Robert Garstka, św. Mikołaj, ZPiT Istebna\n25. 5. 2020 Na pokaz online „Dziadów” zaprasza Teatr Narodowy


W Sejmie trwają prace nad senackim projektem nowelizacji Prawa przedsiębiorców, który zakłada przyznanie samozatrudnionym ulgi w postaci obniżenia o 50 proc. składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne (z tytułu realizacji prawa do wypoczynku). Nowa forma wsparcia miałaby dotyczyć mikroprzedsiębiorców, którzy nie zatrudniają pracowników w ramach stosunku pracy.\nProjekt zmian w Prawie przedsiębiorców przewiduje przyznanie przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, który prowadzi działalność gospodarczą nieprzerwanie przez okres przekraczający 6 miesięcy i nie zatrudnia pracowników, możliwości skorzystania w danym roku (w wybranym przez siebie miesiącu) z obniżenia składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne o 50 proc., z tytułu realizacji prawa do wypoczynku.\n„Uprawnienie to ma przysługiwać przedsiębiorcom, których przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej z 6 miesięcy poprzedzających miesiąc dokonania zgłoszenia zamiaru skorzystania z obniżenia składek, nie przekroczył kwoty 60 000 zł” – czytamy w uzasadnieniu senackiego projektu.\nZgodnie z projektem, obniżka składek nie miałaby wpływu na podstawę ich wymiaru i później tym samym na wysokość emerytury. W praktyce składki do pełnej wysokości finansowałby budżet państwa. Samo skorzystanie z prawa obniżenia składek w danym miesiącu byłoby w pełni dobrowolne po stronie samozatrudnionych.\nSzacuje się, że nowa ulga kosztowałaby państwo 320 mln zł w skali roku. Ze wsparcia mogłoby skorzystać ok. 1,2 mln mikroprzedsiębiorców.\nWprowadzenie zmian przewiduje senacki projekt ustawy o zmianie ustawy – Prawo przedsiębiorców. Projekt 14 kwietnia br. skierowano do pierwszego czytania w sejmowej komisji ds. gospodarki i rozwoju.\nNowe przepisy miałyby wejść w życie po 6 miesiącach od ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.


nietypowe oświadczyny - wszystko na temat nietypowe oświadczyny | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : nietypowe oświadczyny\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia nietypowe oświadczyny. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku nietypowe oświadczyny) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem nietypowe oświadczyny posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania nietypowe oświadczyny jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 3 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Czwartek 12.07.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Wtorek 07.05.2013. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania nietypowe oświadczyny ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu nietypowe oświadczyny.


Nowa aplikacja mobilna Legii Warszawa - transmisje sparingów - Golf News\n* Z telewizji hybrydowej mogą korzystać wszyscy widzowie naziemnej telewizji cyfrowej, posiadający odbiornik telewizyjny podłączony do internetu i obsługujący funkcjonalność HbbTV.\nKtóre sparingi Legii Warszawa będą transmitowane?\n*26 stycznia (niedziela) z Kajratem Ałmaty. godz: 15:00\nPotrzebny do tego jest telewizor obsługujący HbbTV podłączony do internetu, zaprogramowany na odbiór telewizji naziemnej, multipleksu ósmego (MUX8).\nTransmisja meczu Legia – Botosani w nowej aplikacji Legii Komplet transmisji z meczu Legia Warszawa – Dynamo Kijów Wszystkie mecze Ekstraklasy w otwartym pasmie Canal+ Ekstraklasa z klubami przy współpracy z CANAL+ w akcji: „Ty Wspierasz, My Dziękujemy”\nPrevious 200 PLN bez ryzyka i 29 PLN bez depozytu w STS – ME w piłce ręcznej


Średniowieczna Polska | AleKlasa\nŚredniowiecze w Polsce (X-XV w.)\nOd: 966 – chrzest Polski\nDo: koniec wieku XV.\nDla Polski początek wieków średnich przypada na wiek X, ponieważ rok 966 przyjmujemy za początek państwowości polskiej (chrzest Mieszka I). Natomiast kres średniowiecza – to kres wieku XV, bo w początkach XVI nadchodzą do kraju pierwsze idee prekursorów renesansu (Celtis i Kallimach).\nPierwszy okres XI-XII w.\nTwórcy – cudzoziemcy\nŻywoty świętych, romanse rycerskie, dziejopisarstwo\nDrugi okres XII-XIV wiek\nNadal dominuje łacina\nPierwsi polscy autorzy\nRozwój kaznodziejstwa i poezji liturgicznej (I połowa XIII w. – Bogurodzica)\nTrzeci okres XV w.\njęzyk polski w twórczości (obok łaciny)\nIndywidualni artyści (Jan Długosz, Władysław z Gielniowa)\nTematyka religijna, pieśni o śmierci, żywoty świętych\nKraków, Gniezno, Poznań.\nOrientacja w zabytkach języka i literatury. To nasze początki – trudno nie wiedzieć, co pisali pierwsi poeci.\nBogurodzica – lektura obowiązkowa. Trzeba ją rozumieć, znać przesłanie modlitwy, umieć wskazać archaizmy.\nLiryka maryjna. Kult Matki Boskiej jest ważny w polskiej kulturze, powróci w romantyzmie.\nPrzykład parenezy biesiadnej – czyli słynny wiersz Słoty O zachowaniu się przy stole. Daje obraz obyczajowości polskiej w średniowieczu.\nPrzykład hagiografii – Legenda o świętym Aleksym. Do zapamiętania dzieje i cechy postaci.\nPolski literacka wersja danse macabre – Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią.\nDo wierszy średniowiecznych nawiązują poeci współcześni – Wisława Szymborska, Stanisław Grochowiak.\nObraz Polski średniowiecznej\nŚredniowieczna Europa (pamiętamy: teocentryczna, silnie chrześcijańska, uniwersalna) była zamknięta dla państw i ludów pogańskich. Więcej: była dla nich niebezpieczna, bowiem wojny religijne i krzewienie wiary stanowiły istotę rzemiosła rycerskiego. Kościół, papież, duchowni z kolei oznaczali: wiedzę, oświatę, kulturę Zachodu. Słowiańska Polska wkracza do chrześcijańskiej Europy za sprawą chrztu Mieszka I. Jest rok 966. Od tej chwili mamy do czynienia z państwem chrześcijańskim i europejskim.\nRozwój kraju – w polskich grodach – w Gnieźnie, Płocku, Poznaniu, Krakowie, we Wrocławiu – rosną katedry. Powstaje arcybiskupstwo w Gnieźnie. Powstają klasztory i zaczynają działalność zakonnicy. Dwory, klasztory i kościoły, które pojawiają się w Polsce, oznaczają też rozwój kultury.\nPolska Piastów – władzę obejmują kolejni Piastowie: Bolesław Chrobry, który dostąpił pierwszej koronacji; jego syn Mieszko II był niezwykle wykształcony, z kolei Bolesław Śmiały popadł w konflikt z Kościołem przez zabójstwo biskupa Stanisława. Siedzibą królewską uczynili Piastowie Wawel w Krakowie.\nCzas wojen – obraz średniowiecznej Polski to panorama bitew (Cedynia, Legnica, Grunwald). Chrobry znacznie poszerza teren Polski. Oprócz walk z sąsiadami, Polska prowadzi też bitwy z Tatarami zagrażającymi całej Europie i zakonem krzyżackim.\nRozbicie dzielnicowe – Bolesław Krzywousty słynnym testamentem z 1138 r. podzielił państwo na dzielnice, a rozdrobnienie postępowało w piorunującym tempie.\nNajwięksi królowie – po Bolesławie Chrobrym, pierwszym królu, historia każe pamiętać o Władysławie Łokietku i Kazimierzu Wielkim. Łokietek scalił kraj po rozbiciu dzielnicowym, Kazimierz Wielki postawił go na nogi gospodarczo. Założycielem nowej dynastii okazał się władca z Litwy – Władysław Jagiełło. Jego osoba symbolizuje unię z Litwą, zwycięstwo nad Krzyżakami (Grunwald) i wskrzeszenie Akademii Krakowskiej.\nDwie dynastie – Piastowie i Jagiellonowie.\nUwaga! Ostatni Jagiellonowie – Zygmunt Stary i jego syn Zygmunt August to już renesans.\nPięć wieków polskiego średniowiecza – tak obfitujące w zdarzenia historyczne – z punktu widzenia badacza literatury wydają się skromniejsze, więcej bowiem było w owych czasach bitew niż ksiąg. Jest to początek polskiej literatury – najpierw pojawiły się pojedyncze słowa, zdania, dopiero potem teksty.\nSłowa, zdania, wreszcie utwory pisane po polsku w średniowieczu – to zabytki języka polskiego. Pozwalają zrekonstruować w pewnej mierze język średniowiecznych Polaków, a także śledzić rozwój polszczyzny. Należy odróżnić zabytki języka od zabytków (arcydzieł) literatury polskiej – te bowiem badamy nie tylko ze względu na język, lecz treść, kompozycję, przesłanie. Są zarazem zabytkiem języka – ale i całymi utworami literackimi.\nDokumenty, w których pojawiały się pierwsze nazwy polskie:\nIX wiek – Geograf bawarski,\nX wiek – Dagome iudex,\nXII wiek – Kronika Thietmara,\nXII wiek – Bulla gnieźnieńska – aż 410 wyrazów polskich!,\nXIII wiek – Księga henrykowska – pierwsze zdanie polskie!:\n„Daj ać ja pobruszę a ty poczywaj”, miał powiedzieć chłop do żony mielącej na żarnach,\nXIII wiek – Bogurodzica – cały tekst (utwór w języku polskim),\nXIV wiek – Kazania świętokrzyskie, Psałterz floriański, modlitwy, zbiory kazań po polsku,\nXV wiek – Kazania gnieźnieńskie, Psałterz puławski, Biblia królowej Zofii,\nXV wiek – utwory: O zachowaniu się przy stole, Legenda o św. Aleksym, Lament świętokrzyski.\nHistoriografia (kroniki historyczne)\nKronika – Gall Anonim,\nKronika polska – Wincenty Kadłubek,\nKronika – Janko z Czarnkowa,\nRoczniki (…) Królestwa Polskiego – Jan Długosz.\nHagiografia (żywoty świętych)\nBogurodzica (XIII w.),\nPieśń o zabiciu Andrzeja Tęczyńskiego,\nSatyra na leniwych chłopów,\nBiblia królowej Zofii,\nPolskie przekłady Psałterza i apokryfów.\nW Kronice Janka z Czarnkowa znajdujemy jedyny przykład polskiej epiki rycerskiej, bowiem literatura polskiego średniowiecza nie pozostawiła odrębnych utworów tego nurtu. Ale wśród wersów Kroniki znajduje się opowieść o perypetiach Walcerza Udałego (Opowieść o Walcerzu Udałym, Wisławie i Helgundzie).\nPrzykład danse macabre\nNajważniejsze dzieła polskiego średniowiecza – skrót\nOpiewa dzieje Polski od legendarnych władców (Popiel, pierwsi Piastowie) aż po rok 1113 – współczesność autora, czasy Bolesława Krzywoustego.\nDruga księga – opisuje młodość Krzywoustego.\nTrzecia – dzieje dojrzałego króla (znów mamy do czynienia z ideałem króla).\nPrzykład żywotu ascety, spisanego w języku polskim. Treścią Legendy… są dzieje Aleksego, które spełniają wszelkie wymogi modelu biografii świętego. Mamy więc opis narodzin i młodości, jego małżeństwa, które się nie spełnia, bowiem młodzian złożył ślub czystości i wyruszył na tułaczkę. Obserwujemy upokorzenia i ubóstwo, które znosi, oraz cuda – jak choćby interwencję Matki Boskiej, która każe Aleksego wprowadzić do kościoła. Liczne cuda następują po śmierci bohatera – dzwony same biją, ciało posiada uzdrowicielską moc. Oczywiście wiadomo, kto umarł, i znane są jego losy, bowiem Aleksy pozostawia wyjaśniający list.\nZagadnienie dzisiejszej aktualności utworu i postawy Aleksego należy dobrze przemyśleć – wprawdzie ilustracja jego czynów (np. kontemplacja pod schodami i ulewą pomyj) wydaje się współczesnym zupełnie absurdalna, lecz głoszone ideały i kontekst epoki odgrywają dużą rolę w tego typu dyskusjach.\nTo przykład dialogu, a także literackiej wersji danse macabre (tańca śmierci). Śmierć ukazuje się Polikarpowi, by jasno i skutecznie wykazać mu kruchość i marność ziemskiego istnienia oraz własną potęgę. Śmierć zrównuje stany, nie liczy się ani z godnościami, ani z majątkiem – do tańca zaprasza wszystkich. Sama postać Śmierci posiada cechy rozkładających się zwłok (upadł jej kawałek nosa, z oczu płynie krwawa rosa) – co jest typowe dla wcześniejszych przedstawień.\nZapamiętaj egalitaryzm (zrównanie) ludzkości wobec śmierci.\nUtwór obrazuje ówczesną hierarchię wartości średniowiecznych ludzi.\nDzieło Słoty to pierwszy polski savoir-vivre, autor bowiem poucza biesiadników (damy i rycerzy), jak winni… zachowywać się przy stole. Część pouczeń – jak choćby o konieczności mycia rąk lub usługiwania damom – wcale nie straciła na aktualności. Część przygan – mowa o tych, „co za stół siadają niby wół” – także.\nJest to barwny obrazek dworskiej obyczajowości średniowiecznej.\nW pouczenie wrysowany jest kult Matki Boskiej i motyw rycerskiej czci dla kobiety. Słota kładzie nacisk na dworskie maniery (rozmowę, sposób jedzenia, odrzucenie innych myśli) – natomiast ilość jadła nie jest tu ascetycznie określona.\nTo pierwszy hymn narodowy, hymn rycerstwa polskiego. Jest też najstarszym dziełem polskiej liryki – dwie pierwsze strofy pochodzą z XIII wieku. Pieśń jest modlitwą do Matki Boskiej o wstawiennictwo u Chrystusa (pierwsza strofa) i modlitwą do samego Syna Bożego o szczęśliwość na ziemi i zbawienie po śmierci. Utwór obfituje w archaizmy leksykalne i składniowe. Jest to przykład wiersza średniowiecznego – inaczej zdaniowo-rymowego, ale wykazuje tendencję do równości sylab w wersach.\nDagome iudex – dokument zawierający nazwy polskie\n1025 – koronacja Chrobrego\nKronika Thietmara – kolejne nazwy polskie\n1138 – testament Krzywoustego (rozbicie dzielnicowe)\nBulla gnieźnieńska – zawiera 410 polskich słów!\nKronika Galla Anonima (łac.)\n1226 – Krzyżacy w Polsce\nKsięga henrykowska, Bogurodzica, Kronika polska Wincentego Kadłubka (łac.)\n1333 – Kazimierz Wielki królem\n1364 – Akademia Krakowska\n1370 – śmierć Kazimierza Wielkiego\n1466 – pokój toruński\nWiek: rękopis polski z końca XV\nTemat: motyw danse macabre. Śmierć przybywa do uczonego Polikarpa i ukazuje mu swą potęgę.\nWiek: XV – polska wersja\nGatunek: żywot świętego (hagiografia)\nTemat: dzieje Aleksego, syna bogatego rodu, który porzucił dom, żył w ascezie i został świętym.\nWiek: XV, zabytek polskiej literatury\nGatunek: lament – wiersz średniowieczny\nTemat: Matka Boska opłakuje Syna. Wyraża swój ból, zwracając się do innych matek. Ukazuje oblicze cierpiącej kobiety – matki, bardziej ludzkie niż boskie.\nWiek: XIII, zabytek polskiej literatury\nGatunek: hymn (pierwszy hymn polski), wiersz średniowieczny\nTemat: modlitwa do Bogurodzicy o wstawiennictwo u Jezusa, z prośbą o pobożny żywot, łaskę i zbawienie. Ważny motyw deesis.\nAutor: Wacław Słota\nInny tytuł: O zachowaniu się przy stole\nGatunek: wiersz średniowieczny, pareneza biesiadna\nTemat: wykaz nakazów i zakazów dotyczących prawidłowego zachowania się przy posiłku. Przy okazji znakomity obrazek obyczajowy epoki. Zawiera średniowieczny kult kobiety.\nOpowieść o Walcerzu Udałym, Wisławie i Helgundzie\nJest to historia miłosna, pełna zdarzeń dramatycznych i nagłych zwrotów akcji. Walcerz to bohater pozytywny, pan na Tyńcu, który pokochał i poślubił (nieco podstępnie) Helgundę. Ta – choć piękna – nie jest już krystalicznie czysta: podczas nieobecności męża ucieka z Wisławem do Wiślicy; powie potem Walcerzowi, że porwano ją siłą. Rycerz będzie mógł jednak być naocznym świadkiem jej zdrady: pojmany i przykuty do ściany przez Wisława musiał przyglądać się romansom kochanków. Na koniec jednak zwycięży – również za sprawą kobiety: brzydkiej siostry Wisława, która go pokocha i uwolni, by mógł mieczem wymierzyć sprawiedliwość.\nWalcerz czarami zdobywa serce Helgundy (kochała już innego królewicza), uciekają razem do Tyńca, tu zaś po zwycięskiej walce z Wisławem z Wiślicy – bierze Walcerz sąsiada do niewoli. Nieszczęsny i nierozsądny wyjeżdża walczyć dwa lata – a w tym czasie wiadomo: występna Helgunda uwalnia Wisława i czmychają do Wiślicy. Ale mąż wreszcie przybywa. Wierzy łzom Helgundy, iż została porwana siłą – i sam wpada w zasadzkę, przykuty do ściany musi przyglądać się igraszkom Helgundy i jej kochanka… Ale nic to. Brzydka jak noc siostra Wisława rozkochuje się w Walcerzu i uwalnia go, a ten zabija niewierną parę… Niestety, tak naprawdę to żadnego Walcerza w Tyńcu nie było.\nŚredniowiecze w Polsce (X-XV wiek)\nScharakteryzuj trzy okresy polskiego średniowiecza.\nTEST ze średniowiecza 3.\nMATURALNA WIEDZA O ŚREDNIOWIECZU


Graj w Riot w Beem Casino\nRiot Beem Casino\nPoza tym w wyścigu o uwagę i wiara graczy biorą wkład nowi dostawcy. Niektóre osoby dostawcy produkują także nowe automaty do gry wyłącznie na rzecz konkretnego operatora przy Beem Casino. Oznacza to, że dziś przegapienie świetnej gry wydaje się być jeszcze bardziej przypuszczalne.\nW naszym przeszukiwaniu wolności slotów, proponujemy Ci szeroki asortyment gier slotowych od wielu różnych dostawców. Jakość naszych testów jest bezkompromisowa, nawet jeśli chodzi o Riot gry slotowe, dlatego nie pozwolimy, aby najmniejszy detal umknął naszej uwadze.\nNiezależnie od tego, jakim budżetem dysponujesz, z pewnością znajdziesz grę, która zostanie dla Ciebie odpowiednia. Możesz skorzystać z naszego własnego unikalnego filtra, aby znaleźć najlepsze zabawy slotowe dla mojej dziurki.\nFajnym sposobem w znalezienie gier wydaje się także wybranie jednej i wypróbowanie do niej w losowy środek. W ten środek nie utkniesz po rutynie. Wszystkie najlepsze Riot gry slotowe i ich opisy znajdziesz w własnym filtrze, więc z jakiego powodu nie zagłębić się w tajniki zabawy, w którą chcesz zagrać w tej chwili.\nPo każdej z grono recenzji znajdziesz sporo ważnych informacji, natomiast także zabawne dowody na temat rozrywki. Możesz także dowiedzieć się więcej na temat mechanice gry oraz o tym, jakim sposobem uzyskać dostęp do niesamowitych gier bonusowych w Beem Casino. Możesz także przeczytać większą ilość o postaciach jak i również ich historiach. Posiadamy wszystko, czego potrzebujesz, aby poprawić własne wrażenia w rozrywkach. Znajdź z nami najlepsze automaty do gier online!\nLiczba slotów osiągalnych online jest aktualnie niewiarygodnie duża, dlatego każdy gracz odnajdzie coś dla mojej dziurki. Jeśli sądziłeś, iż trudno jest odnaleźć film do przejrzenia online, to widocznie nie zagłębiałeś się jeszcze w poszukiwanie najlepszych automatów do gier.\nŁatwo wydaje się być utknąć na własnej liście Riot automatów do gry w długi czas, gdyż do wyboru wydaje się niezliczona liczba różnych gier i wariantów gier. Przeglądając polską obszerną listę, można się czasem poczuć jak nastolatek, jaki właśnie wchodzi w dorosłość i po raz pierwszy wykracza drzwi głównego sklepu Alko. Dlatego stworzyliśmy specjalny system stacji, o którym sklepy spożywcze mogą jedynie pomarzyć.\nNasz filtr pomoże Ci znaleźć i wybrać szczegółowo te automaty, przy które chcesz zagrać. Gwarantujemy, że odnajdziesz u nas zabawy odpowiadające każdemu stylowi gry, niezależnie od momentu tego, czy potrzebujesz zagłębić się po rozgrywkę na dłuższy czas, czy najzwyczajniej w świecie dążyć do szybkiej wygranej.\nCo sprawia, że nasz filtr jest wyjątkowy? Powyżej przedstawiamy listę zasadniczych i najlepszych cech tego urządzenia. Zdołasz więc wykorzystać ów funkcje, aby znaleźć grę, która pasuje Twojemu nastrojowi przy danej chwili.\nRodzaj gry w Beem Casino: czy szukasz slotów, które oferują szczególne wrażenia, styl lub mechanikę? Jeśli faktycznie, to ta opcja w danym filtrze wydaje się specjalnie dla ciebie najlepsza. Masz możliwość szukać gier spośród progresywnym jackpotem, klasycznych trzyliniowych automatów, natomiast nawet nowoczesnych automatów wideo z fajnymi funkcjami. Niezależnie od tego, które to są Twoje ulubione sloty online, w pewno znajdziesz gryzie na tej ewidencji.\nJeśli nie jesteś pewien, które sloty przetestować jako w pierwszej kolejności, dlaczego nie spróbować najlepszych slotów nazwanych przez naszych specjalistów? Możesz filtrować automaty do gry wedle oceny w gwiazdkach, aby gry, które najbardziej nam się podobają, znalazły się na szczycie ewidencje. W taki sposób możesz skupić się tylko dzięki automatach z najdogodniejszymi funkcjami w Beem Casino.\nWłaściwości. Zapewniamy wyszukiwanie gier slotowych według ich mechaniki. Jeśli więc wyszukasz konkretną grę slotową Riot, która Ci się spodoba, masz możliwość poszukać podobnych w naszej wyszukiwarce.\nZmienność. Czyli, daje to niewielki pogląd w to, jak często oraz jak dużych wypłat można się spodziewać. Zatem im wyższa zmienność gry, tymże większe prawdopodobieństwo wielkich wygranych. Są one jednak rzadsze niż w grach na temat niskiej zmienności, jakie generalnie dają mniejsze wypłaty, ale za to częstsze.\nLinie płatnicze. Niektóre automaty do gry automatycznie określają liczbę dozwolonych linii wypłat, lecz w innych możemy również wybrać, jak dużo z nich zechcemy zablokować. Możesz znaleźć wiele różnych możliwości, korzystając z polskiej wyszukiwarki gier.\nWybraną z najważniejszych sprawy, o której powinno się się dowiedzieć przed Riot rozpoczęciem zabawy, jest procent zwrotu z inwestycji. Najczęściej oznacza się to literami RTP (Return to Player). Ruch dla gracza (RTP) odnosi się do tego, ile automat do gry zwraca z zakładów po długim okresie periodu. Powinieneś poszukać slotów z procentem zwrotu, który Ci współgra i trzymać się go.


Agata Tuszyńska - Księgarnia Współczesna\nKsięgarnia Współczesna » Agata Tuszyńska\nPokaż książki wydawcy: książki wszystkich wydawcówDom Spotkań z HistoriąDwie SiostryLiterackieMGStorybox\n19 maja 1969 rok. Na fali antysemickiej kampanii opuszcza Polskę młody student politechniki, Jurek Neftalin. Odprowadzają go rodzice, przyjaciele, znajomi. Jego wyjazd uwiecznia na zdjęciach Elżbieta Turlejska. Seria 24 czarno białych...\nĆwiczenia z utraty to dziennik Agaty Tuszyńskiej, opisujący ostatnie miesiące życia jej męża Henryka Dasko.To księga miłości i śmierci, próba oszukania losu, oswojenia wyroku choroby ostatecznej. Żarliwy zapis walki i odchodzenia....\nCo łączy Napoleona, Wilhelma II i Johna Kennedy'ego? Picassa, Warhola i Prousta? Czechowa, Hockney'a, Marilyn Monroe i Adele? Mehoffera, Pągowską i Nowosielskiego? A jeszcze Waldorffa, Lipińskiego i Mrożka?JAMNIKOLUBSTWO.Kto jest kim w...\nNowa edycja poszerzona o rozmowy i listy niepublikowane we wcześniejszym wydaniuIrena Krzywicka - pisarka i feministka, eseistka, tłumaczka, przyjaciółka Skamandrytów. Należała do najbarwniejszych postaci międzywojennej Warszawy; nieustannie...\nAgata Tuszyńska, Iwona Chmielewska, Dominika Cieś\nOparta na wspomnieniach ocalałej z Zagłady, poruszająca historia dziewczynki ukrywanej przez wiele miesięcy na terenie warszawskiego getta. Poetycko zilustrowane świadectwo ocalającej mocy miłości i wyobraźni.Nikt nie wie, że tu mieszka...\nSzokująca w swej szczerości książka autobiograficzna, w której na tle współczesnych realiów obyczajowych, warszawskiego i międzynarodowego życia inteligencji, poznajemy niezwykłą historię rodziny, która przez lata ukrywała swoją...


Załącznik nr 8. UNIA EUROPEJSKA Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego - PDF\nDownload "Załącznik nr 8. UNIA EUROPEJSKA Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego"\n1 1 Załącznik nr 8 OPIS TECHNICZNY PARAMETRY GRANICZNE Fotel pozycjonujący do radioterapii protonowej nowotworów oka na stanowisku radioterapii nowotworów gałki ocznej w CCB, IFJ PAN L.p. Minimalne wymagane parametry, funkcje i warunki 1. Pozycjonowanie pacjenta w wiązce protonowej, której oś znajduje się mm nad powierzchnią posadzki pomieszczenia radioterapii; 2. Konstrukcja fotela musi umożliwiać wykonanie zdjęć RTG leczonego oka za pomocą dwupłaszczyznowego systemu RTG do pozycjonowania pacjenta. Minimalne rzeczywiste wymiary obrazowanego obszaru: 50 mm x 50 mm; 3. Fotel pozycjonujący musi umożliwiać ruch w następujących osiach: Z1 osi poziomej, równoległej do osi wiązki w zakresie pomiędzy pozycją wejściową a pozycją terapeutyczną; Z2 osi poziomej, równoległej do osi wiązki; X osi poziomej, prostopadłej do osi wiązki; Y1 osi pionowej, prostopadłej do osi wiązki, związanej z siedziskiem; Y2 osi pionowej, prostopadłej do osi wiązki, związanej z suportem do mocowania maski; R obrót wokół osi pionowej fotela; T obrót wokół osi pochylenia suportu mocowania maski; 4. Dla fotela znajdującego się w pozycji terapeutycznej musi być możliwe wykonanie ruchu we wszystkich osiach z wyjątkiem osi Z1. 5. Po odłączeniu fotela z pozycji terapeutycznej wykonanie ruchu musi być możliwe we wszystkich osiach 6. Dla fotela znajdującego się w pozycji wejściowej musi być możliwe wykonanie ruchu we wszystkich osiach z wyjątkiem osi Z1; 7. Wymagane parametry ruchu w osi Z1: ruch pomiędzy pozycją wejściową i terapeutyczną; realizacja ruchu: ręczna lub automatyczna; 8. Wymagane parametry ruchu w osi Z2: ruch w zakresie nie mniejszym niż 150 mm; 9. Wymagane parametry ruchu w osi X: ruch w zakresie nie mniejszym niż 110 mm;\n2 2 10. Wymagane parametry ruchu w osi Y1: ruch w zakresie nie mniejszym niż 300 mm; 11. Wymagane parametry ruchu w osiy2: ruch w zakresie nie mniejszym niż 300 mm; 12. Wymagane parametry ruchu w osi R: obrót fotela w zakresie kątów nie mniejszym niż 0 O 270 O ; dopuszczalna ręczna realizacja wykonania obrotu; kontrola pozycji z precyzją nie gorszą niż 0,1 O ; zabezpieczenie zakresu ruchu przez ograniczniki możliwość blokady położenia fotela w osi R dla dowolnego kąta w wymaganym zakresie obrotu; 13. Wymagane parametry ruchu w osi T: wymagane pochylenie suportu maski unieruchamiającej głowę pacjenta w zakresie nie mniejszym niż 30 O, od -15 O do +15 O od położenia wyjściowego (od poziomu); dopuszczalna ręczna realizacja zmiany pochylenia; kontrola pozycji z precyzją nie gorszą niż 0,1 O ; możliwość blokady położenia suportu, dla dowolnego kąta w wymaganym zakresie obrotu; 14. Wymagana jest możliwość regulacji położenia oparcia dla pleców w zakresie nie mniejszym niż 200 mm; 15. Wymagana jest regulacja położenia podparcia dla stóp w zakresie nie mniejszym niż 300 mm w pionie i 80 mm w poziomie; 16. Wraz z fotelem terapeutycznym musi zostać dostarczonych 20 uchwytów do mocowania masek termoplastycznych i gryzaków; Wymagania dotyczące systemu sterowania fotelem 17. System sterujący fotela musi umożliwiać sterowanie ruchem w poszczególnych osiach; 18. System musi umożliwiać kontrolę przesuwu, zatrzymywanie fotela oraz kontrolę położenia we wszystkich osiach; 19. System musi umożliwiać kontrolę i wyświetlanie aktualnych współrzędnych położenia fotela we wszystkich osiach; 20. System musi umożliwiać monitorowanie statusu ograniczników końcowych w poszczególnych osiach. Każdorazowo najazd na ogranicznik końcowy musi skutkować zatrzymaniem ruchu fotela w danej osi; 21. System musi umożliwiać zadawanie ustawień pozycji fotela w trybie ręcznym oraz\n3 3 z dołączonego komputera; 22. W trybie sterowania ręcznego (z wykorzystaniem ręcznego panelu sterowania) system sterujący musi umożliwiać: wybór trybu pracy fotela; wybór osi, w której realizowany będzie ruch; wybór kierunku ruchu w danej osi; wybór prędkości z jaką realizowany jest ruch. Wymagane są co najmniej dwie prędkości ruchu (szybki przesuw, wolny przesuw); zatrzymanie ruchu fotela w po osiągnięciu docelowej pozycji, a także wstrzymanie ruchu w dowolnym momencie ruchu; podgląd i akceptację pozycji docelowych fotela w poszczególnych osiach, zadanych za pośrednictwem zewnętrznego komputera oraz wykonanie przesuwu fotela w poszczególnych osiach do zadanych pozycji, z możliwością jego przerwania w dowolnym momencie w trakcie ruchu; natychmiastowe zatrzymanie ruchu fotela we wszystkich osiach za pomocą przycisku awaryjnego; 23. W trybie współpracy z zewnętrznym komputerem system sterujący musi umożliwiać: komunikację pomiędzy fotelem i zewnętrznym komputerem za pomocą interfejsu Ethernet; definiowanie docelowej pozycji fotela dla każdej z jego osi z poziomu dołączonego poprzez Ethernet zewnętrznego komputera; odczyt aktualnej pozycji fotela z poziomu dołączonego poprzez Ethernet zewnętrznego komputera; wybór prędkości z jaką wykonywany będzie ruch. Wymagane są co najmniej dwie prędkości ruchu (szybki przesuw, wolny przesuw); Wymagania dotyczące dodatkowego oprogramowania 24. Wraz z fotelem do radioterapii nowotworów oka wymagane jest dostarczenie oprogramowania umożliwiającego integrację sterowania fotelem z systemem pozycjonowania pacjenta na stanowisku radioterapii protonowej; Wymagania dotyczące oprogramowania to dostarczenie co najmniej bibliotek umożliwiających komunikację z fotelem np. w postaci biblioteki DLL dla systemu Windows 7 wraz z dokumentacją; Wymagania dotyczące testów akceptacyjnych oraz niezbędne atesty, certyfikaty, dokumentacja 25. protokół testów akceptacyjnych fotela obejmujących funkcjonowanie fotela obciążonego ciężarem minimum 125 kg; sprawdzenie funkcjonowania ręcznego panelu sterowania, w tym sprawdzenie skutków równoczesnej aktywacji różnych przycisków funkcyjnych panelu; sprawdzenie funkcji ruchowych fotela w poszczególnych osiach: ruch w każdej z osi w obu kierunkach z każdą dostępną prędkością ruchu; sprawdzenie rzeczywistych zakresów ruchu fotela oraz zadziałania ograniczników końcowych w poszczególnych osiach; sprawdzenie funkcjonowania regulacji oparcia fotela i podparcia nóg; sprawdzenie mocowania ramki z maską pacjenta na fotelu. Testy odkształcenia\n4 4 zamocowanej ramki obciążonej ciężarem 5 kg. Maksymalne dopuszczalne odkształcenie w stosunku do nieobciążonej maski: 0,2 mm; sprawdzenie funkcjonowania fotela po kilkukrotnym odłączeniu i załączeniu zasilania; sprawdzenie powtarzalności pozycjonowania poprzez kilkakrotne ustawienie pozycji w osiach X, Y1, Y2, Z2. Dopuszczalne odchylenie od pozycji docelowej w każdej z wymienionych osi nie większe niż 0,05 mm; sprawdzenie pozycjonowania fotela w trybie automatycznym (osiągnięcie pozycji zadanych z poziomu zewnętrznego komputera); sprawdzenie funkcjonowania interfejsu fotela: zadawanie pozycji docelowych, odczyt pozycji aktualnych na podstawie wskazań enkoderów i pozycji silników krokowych; sprawdzenie funkcjonowania przycisku awaryjnego; sprawdzenie blokady ruchu poszczególnych osi; Wymagane jest dostarczenie pełnej dokumentacji techniczno ruchowej urządzenia, w szczególności dostarczona musi zostać następująca dokumentacja: instrukcja obsługi fotela; instrukcja konserwacji fotela; rysunki montażowe fotela; rysunki techniczne fotela; pełna lista części wraz ze specyfikacjami; schemat połączeń elektrycznych; opis interfejsu fotela; tabela połączeń terminalu fotela (terminal connection table); Dokument potwierdzający kompatybilność elektromagnetyczną (EMC electromagnetic compatibility); Wymagane jest dostarczenie minimalnego niezbędnego zestawu dokumentów niezbędnego przy staraniach o uzyskanie niezbędnych certyfikatów umożliwiających na użycie urządzenia do celów medycznych (listę wymagań podano w języku polskim, załączono angielskie odpowiedniki wymagań): Plan dokumentacji - odpowiednik ang. Dokument Plan; plan zarządzania jakością - odpowiednik ang. Quality Management Plan; Plan zarządzania projektem - odpowiednik ang. Project Management Plan; Analiza ryzyka - odpowiednik ang. Risk analysis; Plan przeprowadzenia testów urządzenia odpowiednik ang. Test Plan; Przegląd spełnienia wymagań - odpowiednik ang. Requirements Tracing; Raport przeglądowy - odpowiednik ang. Review Reports; Dokumentacja interfejsu odpowiednik ang. Interface documentation; inne dokumenty niezbędne w procesie certyfikacji, które może dostarczyć producent; Warunki gwarancji i eksploatacji 26. Minimum 36 miesięcy gwarancji na wszystkie elementy składowe systemu;\n5 5 27. Gwarancja liczona od momentu instalacji, uruchomienia i podpisania protokołu odbioru sprzętu; Dostawa i instalacja fotela 28. Wszelkie czynności oraz opłaty związane z dostawą i instalacją zestawu wliczone w cenę; 29. Transport krajowy i zagraniczny wraz z ubezpieczeniem, wszelkie opłaty celne, skarbowe oraz inne opłaty pośrednie po stronie wykonawcy; 30. Termin dostawy przedmiotu zamówienia nie później niż Instalacja fotela musi zostać wykonana w hali terapii oka w IFJ PAN w miejscu wskazanym przez Zamawiającego;\nINSTRUKCJA OBSŁUGI. Contact Acoustic Emission Detector (CAED)\nINSTRUKCJA OBSŁUGI Contact Acoustic Emission Detector (CAED) 1. PRZEZNACZENIE Contact Acoustic Emission Detector (CAED) jest urządzeniem przeznaczonym do oceny tekstury żywności, zwłaszcza owoców i warzyw,\nIRB 2400 - PODSUMOWANIE: Rysunki obrazujące wymiary, udźwig i zasięg znajdują się na kolejnych stronach. Zdjęcia robota opisywanego tutaj są dostępne na dysku sieciowym pod adresem: https://drive.google.com/open?id=0b0jqhp-eodqgcfrhctlual9tauu\nPROCEDURA TESTOWA. b) urządzeń sieciowych montowanych w szafkach nasłupowych, wraz z zasilaczem dostosowanym do zasilania z sieci elektrycznej 230W.\nZałącznik nr 5 do SIWZ PROCEDURA TESTOWA 1. Wykonawca, którego oferta zostanie najwyżej oceniona (tj. oferta nie podlegająca odrzuceniu, która uzyskała największą liczbę punktów w zastosowanych kryteriach


Quantum Series® to wysokowydajny separator cząstek stałych i dymu zaprojektowany specjalnie do zastosowań w obróbce metali, cięciu termicznym i spawalnictwie. Zintegrowany łapacz iskier i innowacyjna konstrukcja filtra Quantum Series® zapewniają maksymalną wydajność i bezpieczeństwo.\nZaprojektowany w taki sposób, aby zajmował jak najmniejszą powierzchnię, Quantum Series może być zlokalizowany w pobliżu procesów produkcyjnych w celu zredukowaniu długości przewodów i zmniejszenia zagrożenia pożarowego powodowanego przez iskry. Zbudowana w oparciu o dziesięciolecia sprawdzonej wiedzy i doświadczenia w branży filtracyjnej, Quantum Series obejmuje cechy konstrukcyjne i zaawansowaną technologię, która została przetestowana i sprawdzona w naszej gamie wiodących na rynku odpylaczy. Dzięki zastosowaniu zaawansowanej konstrukcji filtrów Camfil APC.\nPonieważ obecność iskier zmniejsza wydajność, uszkadza separator i media filtracyjne, a przede wszystkim stanowi zagrożenie pożarowe, wiele separatorów innych producentów stosuje zewnętrzne zabezpieczenie przed iskrami. Generuje to dodatkowe koszty i zapotrzebowanie na miejsce. Quantum Series® został zaprojektowany tak, aby uniknąć tych kosztów.\nWymagana powierzchnia zabudowy zredukowana do minimum przy zachowaniu maksymalnej wydajności\nNowa technologia oczyszczania pulsacyjnego\nZintegrowany łapacz iskier


Wa?e!/Jak? ilustracja, kubki ręcznie malowane, portrety na zamówienie\nWa?e!/Jak? saksofonista, saksofon, saksofon dj, djsaksofon, dj + saksofonista, dj saksofonista na wesele, warszawa, dj+saksofon, dj saksofon wesele, saksofonista na wesele Warszawa, saksofon na przyjęcie, dj plus saksofonista, impreza firmowa, event, ślub, wesele, bankiet\nWa?e!/Jak? zwiedzanie Krakowa, gra miejska Kraków, city game Kraków, przewodnicy Kraków, gry miejskie Kraków,wycieczki szkolne Krakow, Kraków zwiedzanie, przewodnicy po Krakowie, przewodnik Kraków, przewodnik po Krakowie,\nWa?e!/Jak? The postman, postman, zespł, muzyka\nWa?e!/Jak? Oktava, zespół, muzyczny, wesele, orkiestra, studniówka, koncert, plenerowe, plener, Show, Dancingi, Pomorskie, Gdańsk, festyn, biesiada, jubileusz, impreza, muzyka, prymicje, kaszuby, imprezy okolicznościowe, kontakt, super, zabawa, nagłośnienie, oświetlenie\nWa?e!/Jak? domki handlowe, wypożyczanie, stragany drewniane, wynajem, jarmarki, kiermasze, imprezy plenerowe, dożynki, dni miasta, chatki wystawiennicze, budki targowe, święto miasta, obsługa imprez, dostawa, namioty handlowe,\nWa?e!/Jak? Ave Maria, Maryja, ślub, muzyka, śpiewaczka, ślubna, oprawa, wokalna, śpiew, msza, psalm, czytania, ślubne, sopran, opera, aria, śpiewaczka, kościół, AnnArt, opinie\nWa?e!/Jak? zespol, muzyczny, orkiestra, wesela, zabawy, studniowki, imprezy , zespół na wesele, zespół muzyczny, orkiestra na wesele, zespół muzyczny podkarpackie,zespół na wesele rzeszów,\nWa?e!/Jak? iluzjonista, warszawa, łódź, białystok, olsztyn, pokaz, iluzjonistyczny, iluzji, iluzja, magik, czarodziej, atrakcja, na, bankiet, wernisaż, konferencje, event, iluzji, na, wesoło, komik, iluzjonistyczne, oprawa, artystyczna, sobowtór, look-a-like, chaplin


Życie w zgodzie z naturą: Plan odżywienia rzęs\nOstatnio postanowiłam zająć się moimi rzęsami. Z natury nie są one jakoś szczególnie piękne ale też nie mam na co narzekać. Jednak od wakacji kiedy to ich część postanowiła sobie wypaść zaczęłam zwracać uwagę na ich kondycję. W tym celu dokonałam zakupu pomadki Alterry z wyciągiem z rumianku. Do aplikowania tego cuda na rzęsy użyłam starej szczoteczki po tuszu. Po dwóch aplikacjach (oczywiście na noc) uznałam, że jakoś mi to nie leży, oczy troszkę były podrażnione i jakoś nie szczególnie byłam przekonana do tej pielęgnacji. Tak myśląc co by tu zmienić przypomniało mi się iż jestem posiadaczką pomadki do ust Alverde z nagietkiem... i to był strzał w dziesiątkę. Otóż Alverde jest bardziej zbita przez co lepiej trzyma się rzęs i tak szybko nie migruje do oczu.Bardzo dobrze mi się z nią współpracuje.\nALVERDE - nagietek\nALTERRA - rumianek\nDlaczego te pomadki...i to do rzęs?\n- Obie posiadają na pierwszym miejscu w składzie olejek rycynowy - nasze zbawienie dla rzęs i brwi.\n- Posiadają w miarę naturalne składy\n- Dla pomadki Alterry znalazłam już zastosowanie i służy mi jako odżywka do skórek wokół paznokci.\nNa efekty trzeba troszkę poczekać jednak już teraz widzę, że rzęski ładnie się błyszczą.\nAutor: iKa o 02:49\nKATRIN 22 stycznia 2014 04:01\nJestem bardzo ciekawa co z tego wyjdzie :)\nStyleby Monita 2 lutego 2014 09:29


Nie mogę przestać go zradzac. Strona 1. Psychiatria.pl - portal wiedzy o psychiatrii i psychoterapii\nNie mogę przestać go zradzac\nTemat: Nie mogę przestać go zradzac (4)\nhttp://www.psychiatria.pl/forum/nie-moge-przestac-go-zradzac/watek/896395/1.html#p896395http://www.psychiatria.pl/forum/nie-moge-przestac-go-zradzac/watek/896395/1.html Nie mogę przestać go zradzac\nNa początku bardzo proszę o nieocenianie mojej osoby, bo ja sama już sobie i tak nie daję rady z tym wszystkim. Mam 28 lat, jestem atrakcyjną, inteligentną (tak, wiem, nieskromnie to brzmi) kobietą, za którą faceci szaleją.\nMój problem polega na tym, że ciągle zdradzam mojego narzeczonego. Jesteśmy razem 10 lat i On jest najcudowniejszą osobą na świecie. Bardzo Go kocham i czuję, że nigdy nie mogłabym znaleźć kogoś lepszego dla mnie, kto mógłby bardziej pasować do mojej osobowości. Pomimo długoletniego związku On nie przestał prawić mi komplementów, wyznaje mi miłość, jest opiekuńczy, miły, wyrozumiały, stara się mnie uszczęśliwiać- ogólnie- bardzo mnie kocha. I wzajemnie. Ja Jego też bardzo kocham, jestem z nim szczęśliwa i staram się odwzajemniać wszystkie miłe gesty. Wspieramy się nawzajem w każdej trudnej sytuacji. Mamy wspólne poczucie humoru, lubimy ze sobą przebywać, i ogólnie cud miód... TYLKO ŻE JA GO CIĄGLE ZDRADZAM! To nie jest tak, że sypiam z kim popadnie. W ciągu tych 10 lat fizycznie zdradziłam go 3 razy (3 facetów), ale cały czas chyba podświadomie szukam kogoś, bo cały czas flirtuję z płcią przeciwną i co gorsza nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia. Kiedyś miałam, ale teraz moje serce jest jak kamień. Co najwyżej "po wszystkim" staram się "nieba uchylić" mojemu narzeczonemu za wyrządzoną krzywdę, o której nie wie i na którą nie zasługuje. Jest mi bardzo przykro, że tak się zachowuję i chciałabym to zmienić. Czasami jestem na skraju wyczerpania psychicznego, bo przychodzi chwila zadumy i jestem bardzo zła na siebie za to wszystko, co robię. Za wszystkie kłamstwa, podstępy, pruderyjne zachowania. Wiem, że w sumie nie byłoby w tym nic złego- jeżeli spełniałabym się seksualnie robiąc te wszystkie rzeczy- będąc singlem lub tylko robiąc to z jedną osobą. Ale nie. Cały czas w moim życiu jest ktoś na boku. Dodam, że jestem osobą dosyć władczą, żądną przygód, nowych doznań i lubiącą ryzyko... Kobiety zazwyczaj mnie nienawidzą a faceci pożądają. Ciągle ich kokietuję, sama nawet czasami nie zdając sobie z tego sprawy. Nie wiem z czego to wynika... z mojej osobowości, czy z tego, że wychowywałąm się bez ojca? Nie wiem, co mam robić. Kocham mojego narzeczonego najbardziej na świecie, ale TO jest silniejsze odemnie. Nie raz przysięgłąm sobie, że zrobiłam to ostatni raz... i co? Wytrzymałam jakieś 10 miesięcy ( w męczarniach) i znów poznałam kogoś nowego. Nie jestem puszczalską pustą pindzią. Mam swoje poglądy na swiat i potrafię ich bronić, dużo czytam, interesuję się psychologią odkąd pamiętam. Skończyłam studia ekonomiczne ale ciągle uczę się czegoś nowego. Pracuję charytatywnie w każdą sobotę i na ogół ludzie mówią, że mam dobre serce... WIĘC O CO CHODZI? Powinnam iść do psychologa? Czy to jest jakieś zaburzenie? Co mam robić?\nhttp://www.psychiatria.pl/forum/nie-moge-przestac-go-zradzac/watek/896395/1.html#p896449http://www.psychiatria.pl/forum/nie-moge-przestac-go-zradzac/watek/896395/1.html Nie mogę przestać go zradzac\nMylifess..Ty po prostu uzależniłaś się od tego .To jest taki nałóg, flirty, romanse, zdrady ...być może własnie u Ciebie tak jest bo wychowywałaś się bez ojca i teraz szukasz wciąż tej miłości u mężczyzn ich ciągłego zainteresowania, bo tego nie miałaś jako mała dziewczynka ...może tak odreagowywujesz ..\nWejdz na wątek,,uzależniony od flirtów i romansowania ..bezsilny ...''tam jest dużo o tym problemie napisane ..tam ktoś ma podobny problem..\nOstatnia edycja: 25-09-2014 15:22:13\nhttp://www.psychiatria.pl/forum/nie-moge-przestac-go-zradzac/watek/896395/1.html#p896598http://www.psychiatria.pl/forum/nie-moge-przestac-go-zradzac/watek/896395/1.html Nie mogę przestać go zradzac\nNic dodac, nic ujac. To co napisala Megi, to jakby mi z ust wyjela,\nWydaje mi sie, ze rozmowa z psychologiem duzo by wyjasnila. Czego wlasciwie oczekujesz od swojego stalego partnera autorko watku?\nhttp://www.psychiatria.pl/forum/nie-moge-przestac-go-zradzac/watek/896395/1.html#p896684http://www.psychiatria.pl/forum/nie-moge-przestac-go-zradzac/watek/896395/1.html Nie mogę przestać go zradzac\n...to, faktycznie masz problem, bo nie ułozysz sobie nigdy życia, że tak powiem rodzinnego, na stałe ...zdrady wyjdą zawsze na jaw, wtedy on cię porzuci...potem inny, młość, zdrada, porzucenie i tak w koło macieju. To raczej zaburzenie niż uzależnienie, stanowczo skorzystaj zpomocy dobrego psychoterapeuty, to nie do końca twoja wina- nie masz nad tym kontroli. W końcu sama jestes nieszczęśliwa. No, brawo za odwagę napisania o swoim problemie.


MŚ w kolarstwie torowym: Mateusz Rudyk w półfinale sprintu - Natorze.pl\nStrona główna Świat MŚ w kolarstwie torowym: Mateusz Rudyk w półfinale sprintu\nMŚ w kolarstwie torowym: Mateusz Rudyk w półfinale sprintu\nZakończył się 4. dzień mistrzostw świata w kolarstwie torowym w Berlinie. Do półfinału sprintu awansował Mateusz Rudyk. Daria Pikulik i Nikol Płosaj zajęły 7. miejsce w madisonie. Także siódma na 500 metrów była Urszula Łoś.\nWczoraj w omnium brązowy medal zdobyła Daria Pikulik. Dzisiaj rywalizowali panowie, w tym Daniel Staniszewski. Polak rozpoczął zmagania od 12. miejsca w scratchu. Okrążenie nadrobiło dwóch zawodników – Benjamin Thomas i Matthew Walls. Wygrał Francuz przed Brytyjczykiem.\nKolejną konkurencją był wyścig tempowy. Wygrał go Jan Willem van Schip z dorobkiem 31 punktów. Taki sam dorobek zgromadził Benjamin Thomas, który utrzymał prowadzenie w klasyfikacji. Daniel Staniszewski nie zdobył punktów i zajął 16. miejsce.\nW wyścigu eliminacyjnym najlepszy był Campbell Stewart, który w decydującej rywalizacji pokonał Rogera Kluge. Staniszewski był 7. i w klasyfikacji zajmował 12. miejsce. Prowadził Thomas z przewagą 8 punktów nad van Schipem.\nBenjamin Thomas nie miał większych kłopotów z obroną prowadzenia. Francuz nadrobił w wyścigu punktowym okrążenie i wygrał z dorobkiem 158 punktów, wyprzedzając o 25 oczek Jana Willema van Schipa. Brąz wywalczył Matthew Walls z wynikiem 117 punktów. Daniel Staniszewski w ostatniej konkurencji zdobył 3 punkty i zajął 13. miejsce.\n500 metrów ze startu zatrzymanego kobiet\nW kwalifikacjach Urszula Łoś ustanowiła rekord Polski – 33,655. Polka zajęła 8. miejsce i awansowała do ścisłego finału. Najlepsza w sesji porannej była Lea Sophie Friedrich z czasem 33,197. Niemka uzyskała pierwszy czas także w finale – 33,121. Podium uzupełniły Jessica Salazar (33,154) i Miriam Vece (33,171). Urszula Łoś zajęła 7. miejsce z czasem 33,923.\nW madisonie nasz kraj reprezentowały Nikol Płosaj i brązowa medalistka w omnium, Daria Pikulik. Niestety, w kraksie upadła Pikulik, na którą wjechała reprezentantka Chin. Polka powróciła do rywalizacji i nasz duet walczył o wysokie miejsce. Polskie zawodniczki wygrały jeden finisz, a łącznie zdobyły 9 punktów. Pozwoliło to na zajęcie 7. miejsca i przypieczętowanie awansu na igrzyska olimpijskie. Zdecydowanie wygrały Kirsten Wild i Amy Pieters. Holenderki zgromadziły 36 punktów i wyprzedziły o 12 punktów Francuzki (Clara Copponi i Marie le Net) oraz o 16 punktów Włoszki (Letizia Paternoster i Elisa Balsamo).\nW kwalifikacjach doszło do ustanowienia kolejnego rekordu świata. Chloe Dygert przejechała 3 kilometry w czasie 3:17,283. Oprócz Amerykanki do finałów awansowały Niemki – Lisa Brennauer, Franziska Brausse i Lisa Klein. Polki nie startowały.\nW finale Chloe Dygert poprawiła jeszcze swój rezultat z kwalifikacji. Reprezentantka Stanów Zjednoczonych ustanowiła kolejny rekord świata – 3:16,937. W finale prawie dogoniła Lisę Brennauer. W wyścigu o brąz pomiędzy reprezentantkami gospodarzy lepsza była Brausse.\nRywalizacja sprinterów trwa dwa dni. Na początku rozegrano kwalifikacje na 200 metrów ze startu lotnego. Mateusz Rudyk uzyskał wynik 9,434, czyli niewiele słabszy od rekordu Polski. Nasz sprinter zajął 3. miejsce za Holendrami. Wygrał Harrie Lavreysen (9,253), a drugi był Jeffrey Hoogland (9,322). W 1/16 finału Rudyk miał wolny los. W kolejnej rundzie Polak stoczył zacięty pojedynek z Muhammadem Sahromem. Nasz kolarz pokonał Malezyjczyka jedynie o jedną tysięczną sekundy.\nW ćwierćfinale Mateusz Rudyk zmierzył się z Matthijsem Buchlim. Polak dość łatwo wygrał z Holendrem 2:0. Jutro odbędą się wyścigi o medale. W półfinale Rudyk powalczy z Jeffreyem Hooglandem. W drugiej rywalizacji 1/2 finału znaleźli się Harrie Lavreysen i Mohd Azizulhasni Awang.\nPoprzedni artykułMŚ w kolarstwie torowym 2020: Brązowy medal Darii Pikulik!\nNastępny artykułMŚ w kolarstwie torowym 2020: Mateusz Rudyk czwarty w sprincie