Jak sprawdzić czy buty będą wygodne? - Wizaz.pl\nPoprzedni artykuł: Minimalistyczne suknie ślubne dla miłośniczek elegancji Następny artykuł: Nowy lookbook La Mania zachwyca!\nJak rozpoznać czy buty będą niewygodne? Oto 4 sposoby!\nModa, 14.01.2016, 09:21 , tagi: buty, szpilki, wygodne szpilki, okazje\nZwróć uwagę na twardość buta\nKiedy przymierzamy buty wykonane z twardego, sztywnego i najczęściej sztucznego tworzywa możemy być właściwie pewne, że będą nas mocno obcierać, a stopa będzie się w nich męczyć. Może tak być tylko na początku, ale równie dobrze buty mogą wcale się nie rozbić, a obcieranie będzie nam towarzyszyć przez cały czas. Podobna sytuacja dotyczy twardej wkładki wewnątrz buta, która sprawia, że każdy krok staje się prawdziwą męką.\nZrób sobie spacer po sklepie\nAby sprawdzić czy buty będą niewygodne nie wystarczy stanąć w nich przed lustrem i zrobić kilka kroków po sklepie. W sklepach obuwniczych wokół półek bardzo często podłoże przygotowane jest tak, aby większość butów wydawała nam się wygodna. Warto spędzić w butach kilka minut i zrobić dłuższy spacer po sklepie, tak aby zyskać pewność, co do tego czy chodzenie w butach będzie faktycznie możliwe.\nPrzymierzaj buty o odpowiedniej porze\nGłówny powodem, przez który przypadkowo kupujemy za ciasne buty jest nieodpowiednia pora przymiarki. Najlepiej jest przymierzać je pod koniec dnia, kiedy nasze stopy są odrobinę spuchnięte. Kiedy przymierzamy je rano możemy kupić buty, które po kilku godzinach noszenia okażą się zbyt małe, a co za tym idzie – bardzo niewygodne.\nSpójrz realnie na typ i wysokość obcasa\nAby uniknąć zakupu niewygodnych butów warto realnie ocenić to, czy będziemy potrafiły się w nich poruszać. Wysokie obcasy na cienkiej szpilce są co prawda piękne, ale najczęściej okazują się błędnym zakupem, bo są zazwyczaj… piekielnie niewygodne. Jeśli chcemy kupić dość wygodne buty na obcasie najlepszym wyborem będą te na stabilnym słupku, masywnym obcasie lub na delikatnej platformie, najlepiej o wysokości nie przekraczającej 8-9 cm. Te wyższe rzadko kiedy mają cokolwiek wspólnego z wygodą.\nZobacz ponadto 3 sprawdzone triki, dzięki którym obcasy będą wygodniejsze!


Catering dietetyczny we Wrocławiu: fit-catering.pl | Odżywianie | Dziewczyna Informatyka\nPrzez ostatnie dwa tygodnie miałam przyjemność korzystania z usług Fit-Cateringu. Jak wiecie (pisałam już o tym na blogu) chcę poznać wrocławskie firmy zajmujące się dostawą dietetycznych potraw wprost pod nasze drzwi, dlatego co jakiś czas korzystam z takich usług. Docelowo chcę stworzyć ranking, dla tych którzy szukają takich usług, ale nie mogą zdecydować się na jedną z wielu firm zajmujących się cateringiem dietetycznym. I choć do stworzenia rankingu jeszcze trochę mi brakuje to już dziś wiem, że poznałam właśnie zdecydowanego lidera, którego trudno będzie pokonać!\nObecnie Fit-Catering oferuje dwa warianty diety: Optimal, Vega i Individual. Na dniach w ofercie pojawią się dodatkowo dwa nowe warianty diety do zamówienia: Natural i Sport, z czego się bardzo cieszę. Ja sama korzystałam z pakietu Optimal, jednak bardzo chętnie spróbowałabym przy najbliższej okazji posiłków z pakietu Vega lub Natural.\nDostawy miałam zaplanowane na 8-9 rano, co było zgodne z moim planem dnia. Gdy jednak zmieniłam godziny pracy na wcześniejsze nie było najmniejszego problemu, żeby również godziny dostaw uległy zmianom. Zdarzył się jeden dzień, gdy Pan Dostawca nie dotarł do mnie przed moim wyjściem do pracy. Mimo to tego dnia nie chodziłam głodna, ponieważ posiłki zostały mi dostarczone prosto do pracy! Generalnie jeśli chodzi o kontakt z obsługą Fit-Cateringu to jest on zupełnie bezproblemowy. Wszyscy są mili i uśmiechnięci, nawet gdy dzwonię do nich z samego rana, za co mają u mnie plus!\nMoja dieta składała się z 5 posiłków, które w sumie dostarczały mi codziennie 1800kcal. Posiłki były różnorodne, aromatyczne i pyszne. Wszystkie potrawy były przygotowywane bez dodatku cukru, w jak najbardziej naturalny sposób. Jedyną smażoną rzeczą jaką dostałam były (co akurat jest oczywiste) pełnoziarniste pancakes. Reszta potraw była gotowana, przygotowywana na parze, pieczona lub w wersji surowej (sałatki itd.). Warzywa byłīyczęsto surowe lub podane krótkiej obróbce termicznej, dzięki czemu nie utraciły swojego smaku, były chrupiące oraz zachowały cenne wartości odżywcze.\nNikogo pewnie nie zdziwi, że najbardziej mi smakowały (i również na nie najbardziej czekałam każdego poranka) śniadania. W 2-tygodniowym menu znalazły się zarówno posiłki na słodko (owsianki, pancakes, domowa granola itd.), jak i na słono (wszelkiego rodzaju pasty kanapkowe). Moje serca, a właściwie żołądek, skradły zwłaszcza wyśmienite śniadania na bazie płatków owsianych. Była tradycyjna owsianka, krem owsiany i płatki owsiane z jogurtem, które już kilka razy sama odtworzyłam w domu! Rewelacyjna okazała się również pasta z jajka i awokado z drobno posiekaną czerwoną cebulką, która odświeżyła danie i nadała mu charakteru.\nW przypadku drugich śniadań też raz było coś na słodko, a raz na słono. Tu zdecydowanie najbardziej przypadły mi do gustu sałatki, a zwłaszcza prosta sałatka ze szpinaku, pomidorków koktajlowych i twarogu oraz nieco bardziej wyszukana z rukolą, grapefruitem, orzechami włoskimi i ricottą. Pysznie i lekko! Nie dość, że pysznie, to jeszcze ochota na słodkie zaspokojona. Fit-Catering, uwielbiam Was!\nJeśli chodzi o obiady to też było bardzo różnorodnie. Było risotto, spaghetti, pure warzywne, różne rodzaje kasz. Jeśli chodzi o mięsa to pojawiły się ryby, polędwiczki, schab, pulpeciki i kurczak (niektóre mięsa podane były w asyście owoców). Najbardziej smakowało mi lekkie risotto z kurczakiem i papryką, cudownie delikatna sola w płatkach migdałowych z kasza jaglaną i kotleciki z indyka z warzywami.\nCzas podwieczorku to u mnie ten moment, kiedy nachodzi mnie ochota na coś słodkiego. No bo przecież podwieczorek to taki deser po obiedzie, prawda? Tu również Fit-Catering zaspokoił mój apetyt, serwując różne słodkie, ale wciąż niskokaloryczne i bez dodatku cukru, desery. Kilka razy pojawiły się pyszne, kremowe koktajle (ten bananowo-orzechowy szczególnie zapadł mi w pamięci), lekkie kremy i budynie oraz ciasteczka owsiane. Rewelacyjna byłą też sałatka z gruszką, serem pleśniowym i orzechami włoskimi!\nNa kolację pojawiały się sałatki, jakieś pieczone lub duszone mięsko, pasty z warzyw i zapiekane warzywa. Pasta z pieczonej marchewki, papryki i pomidora była cudownie aromatyczna i bardzo smaczna! Podobnie faszerowana papryka czy pasta z groszku, jednak moim numerem jeden był zdecydowanie hummus z pieczonymi burakami! Kolacje były syte, ale lekkie, dzięki czemu nie odczuwałam ciężkości żołądka przed snem.\nBardzo się cieszę, że korzystałam z usług Fit-Cateringu aż przez 2 tygodnie, bo dzięki temu mogłam lepiej poznać ich produkty oraz podejście do klienta. Poza tym przez tyle czasu można już poznać kuchnię z różnych stron, można poznać wiele produktów i sporo koncepcji na lekkie, dietetyczne dania. Z ręką na sercu mogę powiedzieć, że dosłownie kilka (3-4) dania nie przypadły mi do gustu ze względu na użyty w nim produkt lub sposób jego podania, co zważywszy na fakt, że tych dań zjadłam 70 (5 posiłków x 14 dni) jest naprawdę ogromnym sukcesem kucharza!\nMiałam okazję spróbować już dań kilku firm oferujących we Wrocławiu catering dietetyczny, ale Fit-Catering to dla mnie zdecydowany faworyt! Jedzenie było urozmaicone, pyszne, aromatyczne i zawsze świeże! Widać, że pracują tam ludzie z pasją do gotowania, którzy chcą się tą pasją dzielić z innymi i którzy chcą pokazywać, że bycie na diecie może być przyjemnością i prawdziwą ucztą smaków. Każdego ranka nie mogłam się doczekać dostawy, a gdy tylko torba wpadała w moje ręce to od razu zaglądałam do środka, żeby zobaczyć co pysznego będę jeść danego dnia.\nPo więcej informacji na temat cen, możliwych opcji dostaw, wariantów diety itd. zapraszam na stronę fit-catering.pl, gdzie znajdziecie odpowiedzi na wszystkie nurtujące Was pytania. Przypominam, że możecie też zamówić dla siebie zestaw testowy w cenie 27zł! To świetne rozwiązanie dla każdego kto zastanawia się nad korzystaniem z usług fit cateringu lecz wciąż nie jest pewien czy to dla niego.\nWięcej zdjęć posiłków z ostatnich 2 tygodni znajdziecie w moim albumie.\nA czy którymiś z tych przpisów podzielisz się na blogu ? Az ślinka cieknie :)\nhttp://www.projektink2015.blogspot.com Dawid Jurczyk\nsmakowo. Też jadam w tej firmie i jestem mega mega zadowolony :)


Antykoncepcja doustna jest przeciwwskazaniem do wykonywania zabiegow liposukcji ultradzwiekowej. Umie mi Pani wytlumaczyc dlaczego? I przy jakich formach antykoncepcji zabieg ten moze byc wykonywany?\nWitam, antykoncepcja doustna nie jest przeciwwskazaniem do zabiegu.\nCzy wykonywanie liposukcji ultradźwiękowej ma jakikolwiek wpływ na organizm osoby wykonującej zabieg. ( opóźnienie miesiączki) ?\nWitam, zabieg liposukcji ultradźwiękowej nie ma żadnego wpływu na osobę, która wykonuje zabieg. Jeśli zaś chodzi o klienta, to nie zaobserwowano do tej pory takiego wpływu.\nWitam, czy przeciwwskazaniem do peelingu kawitacyjnego jest wkład metalowy w zębie i wkładka wewnątrzmaciczna? Jakie mogą być konsekwencje wykonania takiego peelingu u osoby posiadającej w organizmie wyżej wymienione metale?\nPrzeciwwskazaniem do wykonania peelingu kawitacyjnego twarzy jest wkład metalowy w zębie. Wkładka wewnątrzmaciczna jest przeciwwskazaniem do ultradźwięków, ale nie do peelingu twarzy, a do liposukcji ultradźwiękowej w okolicach brzucha, pośladków, a nawet ud. Wykonanie peelingu kawitacyjnego na twarzy przy aparacie nazębnym lub metalowym implancie zęba może powodować dyskomfort podczas zabiegu, nasilenie ultradźwięków, ból głowy. Nie są powszechnie znane przypadki zdrowotnych skutków ubocznych peelingu w takich przypadkach, jednakże są one odradzane ze względów bezpieczeństwa.\nOKRES KARMIENIA PIERSIA JEST PRZECIWSKAZANIEM A JAKIE MOGĄ BYĆ SKUTKI PODDANIA SIE ZABIEGOM LIPOSUKCJI ULTRADZWIĘKOWEJ W TYM OKRESIE ?\nW czasie laktacji nie należy wykonywać żadnych zabiegów fizykalnych, czyli opartych na zjawiskach fizycznych (prądy, fale radiowe, ultradźwięki, światło itd.). Liposukcja ultradźwiękowa to nic innego, jak działanie dźwiękami o wysokiej częstotliwości. Efektem takiego działania jest podgrzanie tkanek. Zarówno fale dźwiękowe, jak i wysoka temperatura mogą wpływać na jakość i strukturę produkowanego mleka. Zmiana jakości i struktury mleka może wpłynąć na jego zubożenie w składniki odżywcze. Ponadto dziecko instynktownie może odrzucić tak zmodyfikowany pokarm.\nCzy podwyższony cholesterol jest przeciwwskazaniem do wykonania serii zabiegów liposukcji?\nOgólnie, u osób zdrowych czasowo podwyższony poziom cholesterolu nie jest przeciwwskazaniem do wykonania liposukcji ultradźwiękowej. Jeśli jednak zbyt wysoki poziom cholesterolu jest wynikiem zaburzeń metabolizmu i osoba z takim problemem jest pod stałą opieką lekarza, to zalecamy skonsultować się z lekarzem prowadzącym.\nNależy pamiętać także, że liposukcja ultradźwiękowa jest metodą wspomagająca zrzucenie zbędnych kilogramów. Jednocześnie musi być zachowana lekkostrawna, niskotłuszczowa dieta i zwiększona aktywność fizyczna.\nPo zabiegu liposukcji tłuszcz, który wydostał się z komórek tłuszczowych transportowany jest poprzez naczynia krwionośne do wątroby i tam zostaje w naturalny sposób zmetabolizowany. Lekkostrawna dieta jest wówczas potrzebna, aby nie obciążać dodatkowo wątroby i pozwolić jej prawidłowo funkcjonować, a zwiększenie aktywności pomoże spalić uwolniony tłuszcz.\nJeśli w trakcie serii zabiegów liposukcji ultradźwiękowej brak jest ćwiczeń fizycznych i stosowana jest dieta tłusta i ciężkostrawna, to zabiegi te nie przyniosą pożądanych rezultatów.\nCzy posiadanie wkładki domacicznej Mirena jest przeciwwskazaniem do wykonania zabiegu liposukcji ultradźwiękowej??\nWszelkie metalowe implanty, w tym wkładka domaciczna jest przeciwwskazaniem do zabiegu liposukcji ultradźwiękowej. Wkładki wykonane są z miedzi lub srebra.\nPodczas zabiegu dochodzi do przegrzania komórek, nawet do 60 stopni. Wytworzone ciepło, może doprowadzić rozgrzania elementów wkładki, co może mieć skutki uboczne.\nPrzed podjęciem decyzji, proszę skonsultować się jeszcze z lekarzem.\nWitam, czy keloidy są przeciwwskazaniem do kawitacji ultradźwiękowej, bo na pewnej stronie tak wycyztałam, jeśli tak to dlaczego?\nKeloid, to inaczej bliznowiec. Niestety skłonność do bliznowacenia, którą Pani ma, jest przeciwwskazaniem do wykonania peelingu kawitacyjnego. Ultradźwięki mogłyby nasilić Pani zmiany lub pogorszyć ich stan. Proponuję skontaktować się z dermatologiem w celu ich usunięcia. Pozdrawiam.


Szczotki Tangle Teezer - opinie czy warto - Wizaz.pl\nPoprzedni artykuł: Tak zmieniała się Jessica Alba - zobacz najlepsze fryzury! Następny artykuł: Wizażanki oceniły produkty WellaFlex. Poznaj wyniki testu!\nFryzury, 03.09.2015, 09:25\n, tagi: Tangle Teezer, szczotka do włosów, tangle teezer opinie\n4 powody, dla których warto używać szczotek Tangle Teezer:\nSą idealne do czesania mokrych włosów\nTradycyjne szczotki - szczególnie te o metalowych ząbkach - ciągną i wyrywają włosy. Przez niewłaściwe czesanie wilgotnych włosów często fundujemy im najwięcej mechanicznych uszkodzeń. Oczywiście można ułatwiać sobie ten zabieg przez nakładanie odżywek, masek czy specjalnych produktów, które mają to czesanie usprawnić – jednak nadal bez wybrania odpowiedniego narzędzia nie osiągniemy oczekiwanego efektu – szybkiego i bezbolesnego czesania. Na szczotki Tangle Teezer przerzuciłam się kilka lat temu i od pierwszego użycia zauważyłam różnicę. Rozczesanie wilgotnych włosów zajmuje mi dosłownie chwilę (mimo ich dużej objętości) i nie wiążę się z utratą włosów czy nieprzyjemnym ciągnięciem.\nMyślę, że to bardzo istotny aspekt. Każdy wie, jak trudno jest dokładnie doczyścić szczotki o metalowych ząbkach czy te z naturalnego włosia. Szczotki zbierają kurz i zanieczyszczenia z włosów i dobrze jest je czyścić co każde mycie włosów – przy szczotkach Tangle Teezer takie mycie trwa dosłownie kilka minut. Wystarczy szampon czy żel i np. delikatna szczoteczka do zębów. Nie należy używać niczego twardego, bo ząbki TT są delikatne i podatne na wyginanie. Po umyciu najlepiej potrząsnąć szczotka kilka razy, żeby pozbyć się resztek wody, wytrzeć górę i położyć szczotkę do wyschnięcia ząbkami do góry. Szczotkę Tangle Teezer można otworzyć – ale nie polecam tego pomysłu realizować – otwieranie szczotki zmniejsza jej szczelność.\nZapewniają przyjemniejsze czesanie\nCzesanie jest przyjemniejsze z wielu powodów - szczotka nie ciągnie i nie wyrywa włosów. Łatwiej rozczesać za jej pomocą ewentualnego kołtuna. Miękkie ząbki zapewniają przyjemny masaż skóry głowy podczas czesania. Pojawiają się głosy, że szczotka Tangle Teezer nie sprawdzi się przy czesaniu gęstych włosów – nic bardziej mylnego! Sama jestem posiadaczką bardzo gęstych włosów i z tą szczotką się nie rozstaje. Trzeba po prostu zmienić technikę czesania – włosy należy rozczesywać partiami, najpierw delikatnie końce (przytrzymując włosy dłonią w połowie), a potem całą długość. Bez podziału kosmyków na sekcje zawsze będziemy mieć wrażenie (słuszne!), że ząbki są za krótkie i wyczesują tylko wierzchnią część włosów.\nPoprawiają wygląd włosów\nŻadna szczotka nie zastąpi oczywiście przemyślanej pielęgnacji czy suplementacji, więc nie można mówić o tym, że spektakularnie wpłynie na kondycję włosów. Jednak regularne, delikatne rozczesywanie włosów, którym nie towarzyszy wyrywanie czy łamanie kosmyków, zwiększa ich elastyczność, doskonale wygładza, przez co może sprawiać wrażenie, że włosy mają większy połysk i piękniej niż zwykle się błyszczą. Jednak mitem jest, że Tangle Teezer zapobiega elektryzowaniu się włosów – przynajmniej w moim przypadku włosy elektryzują się w określonych momentach tak samo dokuczliwie, jak przy używaniu innych szczotek czy grzebieni.\nPrzeczytaj więcej opinii o Tangle Teezer\n22 lutego 2019, 03:06


25 lipca 2017 – Gryfickie.info\nHome / 2017 / Lipiec / 25\nZaginął 25 – letni Krzysztof Malingowski z Kołobrzegu. Poszukuje go specjalna grupa\n25 lipca 2017\tGRYFICE, POWIAT, REGION 3\nPolicja, ratownicy, specjalna grupa składających się ze znajomych i przyjaciół, a także mieszkańcy Kołobrzegu szukają zaginionego Krzysztofa Malingowskiego, który ostatni raz był widziany w piątek 21 lipca na terenie festiwalu Sunrise około drugiej w nocy. Zaginiony ubrany był w charakterystyczną żółtą koszulkę. Od tamtej pory nie nawiązał kontaktu z najbliższymi. …\nW Rewalu odbędą się przedterminowe wybory?\n25 lipca 2017\tREWAL Możliwość komentowania W Rewalu odbędą się przedterminowe wybory? została wyłączona\nJak informuje Kurier Szczeciński Wojewoda zachodniopomorski Krzysztof Kozłowski wystąpił do premier Beaty Szydło o odwołanie z zajmowanego stanowiska wójta Rewala Roberta Skraburskiego. Gdyby premier wójta odwołała, to musiałaby powołać zarządcę komisarycznego i rozpisać nowe wybory. Jednak zgodnie z ustawą o samorządzie wyborów nie przeprowadza się, jeżeli data wyborów przedterminowych miałaby …


poranna.com / Z nutą endorfin.: .1448. jabłkowe placki z sosem czekoladowym\n.1448. jabłkowe placki z sosem czekoladowym\nPlacki z plastrami jabłka\n40-50g mąki żytniej razowej\n15g odżywki białkowej (użyłam bananowej)\nWszystkie składniki oprócz jabłka wymieszać. Jabłko pokroić w plastry.\nCiasto nakładać na patelnię (1 łyżka na 1 placek), na wierzch układać po plastrze jabłka. Piec z jednej strony po czym przewrócić i smażyć jeszcze chwilę. Podać z pozostałym jabłkiem, pokrojonym w kostkę i syropem czekoladowym waldena.\nprzez: slyvvia - maja 19, 2015\nPaski fizelinowe 19 maja 2015 13:06\nJacie, ale pyszności! Aż zgłodniałam ;)\nAnonimowy 19 maja 2015 13:37\nJesteś wciąż na redukcji?\nIle już Ci spadło?\nI jak noga?\nslyvvia 19 maja 2015 20:28\nNie trzymam teraz diety, nie jestem w stanie siedząc w domu i nie mogąc chodzić. Ale cm stoją teraz, wiec jest ok. Noga jeszcze nie daje sie uginać podczas chodzenia i boli.\nSłodkie Abstrakcje 19 maja 2015 14:49\nCoś wspaniałego, na bank skorzystam z przepisu!\nPrzyjemna ta Twoja redu, nie ma co :)\nNatalia Nalepa 19 maja 2015 16:50\ntaką redukcję to ja mogę mieć :D\nKinga Łucja 19 maja 2015 17:46\nMaja Wierzbicka 19 maja 2015 18:02\nkocham takie placuszki :)\nMagdalena Kuchaja 19 maja 2015 19:30\npyszna góra placków!\nKiki 20 maja 2015 03:09\nŚwietna wieżyczka. :)\nAnia S 20 maja 2015 08:51\nPlacki z jabłkami to moje ulubione, ale z czekoladą to jeszcze nigdy ich nie jadłam ; )\nAnonimowy 20 maja 2015 09:43\nHej, a ja mam takie pytanie- co skłoniło Cię do używania słodzików? o ile dobrze pamiętam kiedyś byłaś przeciwna (np.odpowiedź tu:http://poranneinspiracje.blogspot.com/2012/02/344.html) a teraz używasz sporo( produkty Walden, odzywki). Przekonały Cie jakieś konkretne badania, czy uznałas że cele sylwetkowe są ważniejsze?\nNie odbierz proszę tego pytania jako jako napastliwego, serio jestem ciekawa bo każdego dnia czytam tak sprzeczne informacje o słodzikach, że już sama nie wiem czy ogę ich użyać czy nie...\nslyvvia 20 maja 2015 11:39\nTrzymałam się teraz przez długi okres całkowitego braku cukru w diecie, więc słodziki i waldeny mnie ratowały i tak już zostalo. Używam ich, ale nie jest to jakaś ogromna ilość, bo 200g opakowanie sussina gold starcza mi na naprawdę długo. Poza tym w dalszym ciągu piekę i również jem zwykłe ciasta z cukrem w składzie albo używam kupnych dżemów :)


Mieszkańcy Koronowa walczą o drugą karetkę - Usługi medyczne\nMieszkańcy Koronowa walczą o drugą karetkę\nAutor: Gazeta Pomorska/Rynek Zdrowia • • 03 kwietnia 2014 12:40\nKoronowo (Kujawsko-Pomorskie) po raz kolejny rozpoczyna bój z wojewodą i ministrem zdrowia o przywrócenie drugiej karetki. Bezpośrednim powodem stała się tragedia do jakiej doszło w środę (2 kwietnia) w Koronowie.\n14-letnia Wiktoria przewróciła się i straciła przytomność. Dziewczynka przeżyła, bo na miejscu znaleźli się szybko mieszkający obok w bloku strażacy OSP. Karetka pogotowia nie mogła dojechać na czas z tej tylko przyczyny, że nie było jej w Koronowie. W tym czasie przewoziła ciężarną z Sokola Kuźnicy do szpitala w Bydgoszczy. Dlatego na pomoc wezwane zostało pogotowie lotnicze.\nJeszcze dwa lata temu w Koronowie były dwie karetki. Placówka ratownictwa medycznego powstała w sezonie turystycznym w pobliskim Mąkowarsku w roku 2011. Rok później już na cały rok. Koronowska służba zdrowia podpisała z NFZ kontrakt do roku 2015. Nie minął jednak rok 2012, kiedy okazało się, że w następnym roku już karetki w Mąkowarsku nie będzie.\nW obronie karetki stanęli mieszkańcy. Zebrali ponad 1300 podpisów pod petycją do ministra zdrowia. Niestety ten odesłał ich do wojewody. Mieszkańcy zorganizowali więc protest w Bydgoszczy. Wywalczyli tyle, że w tym roku karetka wróci do Mąkowarska na czas wakacji. Po ostatnim zdarzeniu gmina przygotowuje pisma do wojewody i ministra zdrowia z prośbą o drugą całoroczną karetkę dla gminy.\nNadzieje mieszkańców studzi Bartłomiej Michałek, rzecznik prasowy wojewody. Wyjażnia on, że minister ocenił, iż w tym województwie może być tylko 87 karetek. I ani jednej więcej.


Gotowość. Kryzys bydgoski 1981 [Opracowanie zbiorowe] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00299 003726 20994014 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788364476525 Data wydania:\nCiąg wypadków w marcu 1981, zwany kryzysem bydgoskim, to mieszczący się w dwóch tygodniach przełom polityczny i społeczny w Polsce, który rozpoczął się w Bydgoszczy incydentem, sprowokowanym przez władze komunistyczne, a zakończył rozstrzygnięciem ogólnopolskim – o zasadniczym znaczeniu dla przyszłości kraju. Publikacja przedstawia zapis tamtych wydarzeń, opowiedziany wyłącznie głosami świadków (głównych bohaterów zdarzeń, solidarnościowych i partyjnych przywódców oraz zwykłych obywateli). Odwołanie się do ich pamięci ma szczególne znaczenie, bowiem prosty wykaz faktów nie tłumaczy istoty przełomu – ważne są i racje po obu stronach tamtego starcia, i – w nie mniejszym stopniu – towarzyszące im emocje.Prof. dr hab. Antoni Dudek w Posłowiu:„W historii każdej rewolucji znaleźć można wydarzenie będące punktem zwrotnym w jej przebiegu. Niekiedy, jak pucz Korniłowa w 1917 roku w Rosji, oddziela ono jedną fazę rewolucji od drugiej. Może też – na wzór przewrotu termidoriańskiego we Francji – zwiastować wejście ruchu rewolucyjnego w fazę schyłkową. Ale zdarza się i tak, że wydarzenie takie stanowi apogeum fazy buntu społecznego. Następuje po nim naturalne rozładowanie nastrojów, przekreślające możliwość ich ponownej mobilizacji na podobnym poziomie przez dłuższy czas. Taką właśnie rolę podczas solidarnościowej rewolucji z lat 1980–81 odegrał kryzys bydgoski.”\nXX WIEK. ZBLIŻENIAGOTOWOŚĆ.KRYZYSBYDGOSKI1981OPRACOWANIE Agnieszka Dębska,Maciej KowalczykWARSZAWA 2016\nCopyright by Ośrodek KARTA, 2016 ISBN 978-83-64476-52-5 WYBÓR I OPRACOWANIE: Agnieszka Dębska WSPÓŁPRACA: Maciej Kowalczyk POSŁOWIE: prof. dr hab. Antoni Dudek KWERENDY TEKSTOWE: Marcin Czajkowski, Patryk Makulski, Emilia Wileńska-Skwarzec, Katarzyna Ziętal, Monika Żyła KWERENDA IKONOGRAFICZNA: Agata Bujnowska PROJEKT OKŁADKI I OPRACOWANIE TYPOGRAFICZNE: to/studio SKŁAD: Tandem Studio Piotr Suwiński ZDJĘCIA NA OKŁADCE: s. I – Bydgoszcz, 20 marca 1981. Tłum zebrany przed siedzibą „Solidarności”. Fot. Ośrodek KARTA; s. IV – Kraków, 27 marca 1981. Strajk ostrzegawczy w Hucie im. Lenina. Fot. Maciej Sochor / PAPOŚRODEK KARTA: ul. Narbutta 29, 02-536 Warszawa, tel.: (+48) 22-848-07-12, fax: (+48) 22-646-65-11, e-mail: kolportaz@karta.org.pl, www.karta.org.plZADANIE WSPÓŁFINANSOWANE ZE ŚRODKÓW WOJEWÓDZTWA KUJAWSKO-POMORSKIEGO PARTNER PROJEKTU: WSPÓŁWYDAWCA I WYDANIA: I WYDANIE (2013) ZOSTAŁO PRZYGOTOWANE W RAMACH POROZUMIENIA POMIĘDZY: Europejskim Centrum Solidarności, Ośrodkiem KARTA, Instytutem Pamięci Narodowej, Urzędem Miasta Bydgoszczy oraz Senatorem RP Janem Rulewskim I WYDANIE WSPARLI: Abramczyk Sp. z o.o., Gotowski Budownictwo Komunikacyjne i Przemysłowe Sp. z o.o., Polska Spółka Gazownictwa, Europejskie Centrum Solidarności, Urząd Miasta Bydgoszczy, Zarząd Regionu Bydgoskiego NSZZ „Solidarność” oraz Telesfor Horodecki, Mirosław Kwiatkowski, Stanisław Lewandowski, Mariusz Łabentowicz, Bolesław Magierowski, Czesław Myszka, Jan Rulewski, Radosław Sikorski, Wojciech Woźniak SKŁAD WERSJI ELEKTRONICZNEJ: Marcin Kapusta konwersja.virtualo.pl\nSpis treściOd WydawcyPostulatZwarciePrzełomZacieranieRozdźwiękPosłowieKalendariumSpis źródełWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nOd WydawcySeria „XX wiek. Zbliżenia” służy zrozumieniu kluczowych etapów historii Polski w tym jej szczególnym stuleciu. Także w Gotowości chodzi o proces zasadniczy dla zbiorowego losu, choć rozgrywający się w dniach i tygodniach, a nie – jak przy innych tytułach – w miesiącach i latach. Ten akurat, podobnie krótki i ważny jak Sierpień 80, miał w niemałym stopniu rozstrzygać o dekadach. „Wydarzenia Bydgoskie”, a raczej: Marzec 81 – to ciąg wypadków, mieszczący się w dwóch tygodniach wiosny 1981, oznaczający kolejny przełom polityczny i społeczny w Polsce. Rozpoczął się incydentem w Bydgoszczy, a zakończył rozstrzygnięciem ogólnopolskim. Przedstawiamy jego zapis, dokonany wyłącznie głosami świadków – ich pamięć ma tu kluczowe znaczenie, bowiem sam wykaz faktów nie tłumaczy istoty przełomu. Ważne są postawy po obu stronach tamtego starcia. W ciągu zdarzeń „bydgoskich” jest data centralna – piątek, 27 marca 1981 – jedyny raz wewnątrz systemu komunistycznego, gdy społeczeństwo całego kraju zjednoczyło się przeciw monopolistycznej władzy. Wtedy, przez cztery godziny, posłuszeństwo komunistom wypowiedzieli i bezpartyjni, i większość partyjnych. Tego samego dnia główni polscy funkcjonariusze systemu podpisali dokumenty ustalające kształt przyszłego stanu wojennego. Sierpień 80 miał dwóch niezastępowalnych liderów – bez Bogdana Borusewicza nie byłoby tamtego strajku; bez Lecha Wałęsy nie skończyłby się zwycięstwem. Marzec 81 z kolei nie nastąpiłby, gdyby nie determinacja Jana Rulewskiego – trzeba było człowieka o takiej energii, który nie kalkulując ryzyka, zmusiłby władze do objawienia swych intencji i metod. To dzięki Rulewskiemu stanął cały kraj; skutecznie, choć chyba nie całkiem świadomie, doprowadził on strony konfliktu do odsłonięcia swych racji. Tym razem zabrakło „drugiego” lidera. Teraz wszakże nie był potrzebny wódz buntu, ogniskujący w swojej postawie intencje i emocje strajkujących, lecz przywódca całego społeczeństwa, które mocniej zamanifestowało wolę przebudowy państwa. Ani Lech Wałęsa, ani nikt z jego doradców nie zdobył się w tym momencie na rolę męża stanu, który spróbowałby wykorzystać tę nieoczekiwaną gotowość dla dobra ogółu. Zamiast jasnego stanowiska „na przyszłość”, nastąpiło pokrętne wyjście z sytuacji. Zaskakujące jest w tym kontekście pojawienie się po stronie władzy człowieka, który w tak narastającym napięciu potrafił formułować i realizować dalekosiężne cele komunistycznego państwa. W negocjacjach z „Solidarnością” był w stanie podejmować decyzje nieuzgodnione ze swym politycznym otoczeniem, które jednak z czasem zyskiwały potwierdzenie jako wybitnie skuteczne. Tyle że Mieczysław Rakowski służył wówczas złej sprawie, ewidentnie sprzecznej z polską racją stanu. W Sierpniu 80 Polacy zyskali szansę niezależnego stanowienia o sobie. W Marcu 81 – nie wykorzystano okazji, by wymusić na władzy dalszy zasadniczy krok w tym procesie. Straszenie sowiecką inwazją, korzystne dla przywódców Peerelu, można dzisiaj potraktować jako akt ceremonialny, skoro w grudniu 1980 Sowieci nie dokonali planowanej inwazji, przy znacznie słabszej wtedy mobilizacji „Solidarności”, a potem – w grudniu 1981 – już wprost odmówili użycia swych wojsk, gdyby generałowi Jaruzelskiemu nie udał się atak na polskie społeczeństwo. Tak odważna gotowość Polaków już się więcej nie powtórzyła. Nie było dalszych szans na zmiany o charakterze rewolucyjnym. Ani w grudniu 1981, ani w sierpniu 1982, ani w maju czy sierpniu 1988 – nie wykazano dostatecznej determinacji, by zwalczyć obezwładniający, znienawidzony system. Potrzebna była droga negocjacyjna. Niemniej jej powodzenie warunkowane było pamięcią 27 marca 1981. I peerelowscy władcy, i Sowieci wiedzieli, że Polaków stać na jednomyślne odwrócenie się od nich. Zbigniew Gluza\nPostulatURUCHOMIONA W SIERPNIU 80 ENERGIA SPOŁECZEŃSTWA PRZEOBRAŻA SIĘ W FALĘ SAMOORGANIZACJI WIĘKSZOŚCI GRUP ZAWODOWYCH CZY SPOŁECZNYCH. W PRZYPADKU ROLNIKÓW DĄŻENIE TO DŁUGO NAPOTYKA NA TWARDY OPÓR WŁADZ, CO POPYCHA ORGANIZATORÓW NIEZALEŻNEGO RUCHU CHŁOPSKIEGO DO RADYKALIZACJI DZIAŁAŃ. ˆˇˆˇ Tadeusz Jakubek (działacz „Solidarności Chłopskiej”): Nasza „Solidarność” uformowała się nieco później, niż to zrobili robotnicy. Inna była specyfika zrzeszania się i działania w zakładach pracy, gdzie w jednym miejscu znajdowało się wiele osób, a inaczej wyglądało to na wsi, gdzie gospodarstwo od gospodarstwa jest znacznie oddalone. Ponadto wieś była rozbita i skłócona. Inne interesy mieli robotnicy rolni zatrudnieni w PGR-ach, inne ci w Rolniczych Spółdzielniach Produkcyjnych, a zupełnie inne rolnicy indywidualni. Po okresie powojennej kolektywizacji chłopi byli bardzo nieufni i wszystko, co nowe, przyjmowali z daleko idącą ostrożnością.  Gabriel Janowski (działacz niezależnego ruchu chłopskiego): Jesienią 1980 roku ujawniły się trzy główne inicjatywy rolnicze. Ostatecznie przybrały one nazwy: „Solidarność Wiejska”, „Solidarność Chłopska” i „Solidarność” Rolników Indywidualnych. Ja byłem współzałożycielem „Solidarności” RI, ale dążyłem też do tego, by te wszystkie inicjatywy skupić w jeden związek. „Solidarność Wiejska” i „Chłopska” były bardzo zantagonizowane, tu nawet kwestia nazwy była drażliwa, stąd mój pomysł, żeby cały ruch nazywał się Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Rolników Indywidualnych „Solidarność” – uważałem, że my jako rolnicy powinniśmy się wpisać w szeroki ruch „Solidarności”. Jednak władza żadną miarą nie chciała uznać naszego Związku. Rolnicy w Polsce byli jedyną grupą niezależną ekonomicznie, choć częściowo podporządkowaną systemowi nakazowo-rozdzielczemu. Swoboda ekonomiczna rolników była znacznie większa niż robotników. I dlatego samoorganizacja tej grupy budziła taki opór władzy, która miała jeszcze w pamięci wielki niezależny ruch narodowy – PSL Stanisława Mikołajczyka.  Stefan Pastuszewski (dziennikarz, działacz bydgoskiej „Solidarności”): „Solidarności” chłopskiej nie chciano zarejestrować. W doktrynie socjalistycznej wieś i gospodarka żywnościowa były traktowane jako ważny element strategii państwa. Zarejestrowanie chłopskiego związku przeszkodziłoby w procesie sterowania gospodarką. Chodziło też o to, by nie doszło do zbyt intensywnego rozwoju indywidualnych gospodarstw, bo własność to jest również poczucie wolności. Chciano więc, choćby symbolicznie, zachować sektor państwowy czy spółdzielczy w rolnictwie.  Stanisław Ciosek (minister ds. związków zawodowych, członek KC PZPR): To się nie mieściło w koncepcji związku zawodowego – rolnik, właściciel ziemski nie był najemnym pracownikiem. On był przedsiębiorcą. Chłopi się buntowali z takich samych powodów jak wtedy cała Polska – i tych materialnych, i tych duchowych. Mieli dosyć tej gry z państwem, z biurokracją i akurat nie było na to innego sposobu jak założyć związek zawodowy… To się nie mieściło w doktrynie, no ale oni walczyli o lepsze życie. To był po prostu zwyczajny bunt, choć to rozwiązanie nie pasowało do systemu.  Andrzej Gwiazda (wiceprzewodniczący Krajowej Komisji Porozumiewawczej): Popieranie rolników było ważne dla Polski, a więc było ważne dla „Solidarności”. Ograniczanie interesów rolników było bezdyskusyjne, chodziło choćby o dostęp do środków technicznych. Poza tym – to przecież byli nasi sojusznicy. W końcu na nasze strajki przyjeżdżały ze wsi furmanki z jedzeniem. Po prostu oni nas popierali i tak samo my ich popieraliśmy.  Lech Dymarski (członek KKP): Jako Związek uczyniliśmy kwestię rejestracji rolników jednym z naszych postulatów. Osobiście poczułem się zmotywowany przez Prymasa, kardynała Wyszyńskiego. Jako delegacja poznańska odwiedziliśmy go w Gnieźnie. Wyszyński, jak wiadomo, raczej był skłonny powściągać żywioł rewolucyjny. Jednak wtedy wygłosił nam takie exposé i na końcu powiedział, żebyśmy nie zapomnieli jako „Solidarność” robotnicza, miejska o rolnikach, bo rolnicy mają prawo się organizować. Zostawił nam takie przesłanie.  Jacek Kuroń (doradca KKP): Krajowa Komisja […] zebrała się na Politechnice w Warszawie [1 lutego 1981]. Delegaci siedzieli tam dzień i noc, ale niestety prócz sprawy wolnych sobót niewiele załatwiono, zwłaszcza w kwestii chłopskiej „Solidarności”. Obecni na tym spotkaniu chłopi krzyczeli okropnie na KKP, przedtem opowiadając, co wieś daje miastu. Każdy musiał zacząć od tego, że ziemia, że chleb, mleko, masło, dziecko wasze rano wstaje i ma kawę z mlekiem, a kawa ze zboża i w kółko Macieju, a to krowa, a to pole… I tak czas leci, więc mówię do ostatniego, który chciał przemawiać: – Stary, jak chcesz, żeby wam to dzisiaj uchwalili, to nie zaczynaj od tego, co wieś daje miastu, bo to już wiemy i ludzie się na was wkurzają. – Tak, tak, masz rację – facet mówi. Wychodzi i zaczyna: – Nie będę tu mówił o tym, co wszyscy wiedzą… – i gada o tym, co wszyscy wiedzą… i gada o tym, czego mówić nie będzie i co wszyscy wiedzą. Uff! No jakoś skończył, zostało około ćwierć minuty i uchwaliliśmy, że udzielamy wszelkiej pomocy „Solidarności” Rolników Indywidualnych. Dajemy im lokale, etaty, słowem – działają w oparciu o nasze regiony, co daje gwarancję, że władze będą się bały w nich uderzyć i muszą się kłopotać o to, żeby ich zarejestrować. Wszak lepiej mieć do czynienia ze związkiem zarejestrowanym, legalnym, z którym się rozmawia i negocjuje, niż z takim, z którym rozmawiać trzeba za pośrednictwem „Solidarności”. Był to kapitalny pomysł obejścia niezgody władz na rejestrację Związku Zawodowego Rolników Indywidualnych.  Bogdan Lis (członek KKP): To, że „Solidarność” w ogóle zaczęła popierać rolników, to moja robota. Oni przeszkadzali nam swobodnie działać, dopóki ich problem nie został rozwiązany. Wszędzie przychodzili, cały czas siedzieli u Wałęsy – i Jan Kułaj, i Józef Ślisz. Jak rozpoczął się w styczniu 1981 strajk, Wałęsa wysłał mnie do Rzeszowa. Siedziałem z nimi aż do końca.* Pewnie bezpieka by ten strajk rozbiła, gdyby nie było tam mnie i paru innych osób. Doprowadziliśmy do tego, że przyjechał minister na negocjacje, odbyło się tam też posiedzenie Komisji Krajowej. Wałęsa wziął udział w rozmowach z ministrem Kacałą. Wynegocjowaliśmy porozumienie dotyczące rolników indywidualnych. I od tego tak naprawdę się zaczęło, „Solidarność” nie mogła już sobie tego później odpuścić.  Lech Wałęsa (przewodniczący KKP): Chłopi wywierali presję na „Solidarność”, żądali – i słusznie – naszego poparcia ich dążeń, tak jak poparli wcześniej nasze. Grupy inicjatywne chłopskiego związku, starzy działacze, pamiętający formy chłopskich samorządów jeszcze sprzed wojny – były najaktywniejsze na terenie regionu bydgoskiego. Zapadła decyzja, zgodna z deklaracją MKZ-etu [Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego] bydgoskiego, że sprawy tzw. kompleksu żywnościowego będą odtąd prowadzone przez związek tego właśnie regionu.  Jan Rulewski (przewodniczący MKZ Bydgoszcz, członek Prezydium KKP): Tak się złożyło, że przez KKP zostałem wyznaczony – w ramach podziału zadań – do pilnowania realizacji postulatu 10. Porozumienia Gdańskiego, dotyczącego zaopatrzenia kraju w żywność. Powołałem razem z kolegami z Regionu instytucję konferencji związkowej, jedynej chyba takiej instytucji na świecie, stałej Konferencji Żywnościowej. W jej skład wchodziły przede wszystkim komisje zakładowe sektora żywnościowego, a także niezależni eksperci z całego kraju, również chłopi. Podczas sesji Konferencji opracowywane były konkretne wnioski. Zainteresowanie było duże. Wypracowaliśmy stanowisko merytoryczne i nawet rząd był zazdrosny, że nigdy nie zgromadził tylu specjalistów i takiej energii dla tej sprawy, jak to zrobiła „Solidarność”.  Stefan Pastuszewski: Nam tutaj zależało na jakimś znaczeniu naszego regionu w ruchu „Solidarności”. Dlatego też zajęliśmy się problemem wyżywienia, a więc i gospodarki chłopskiej. To był bardzo aktywny region, szukaliśmy naszej żyły złota, no i ją znaleźliśmy. To nas wyróżniało spośród regionów.  Zbigniew Bartel (przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego ZSMP w Bydgoszczy, radny Wojewódzkiej Rady Narodowej): Rulewski wraz ze swoją ekipą zabrał się za najtrudniejszy temat. W tamtym czasie na zebraniach partyjnych mówiło się, że w ten sposób „Solidarność” chce zdobyć władzę, przejmując zarządzanie żywnością. No a do tego nie można było dopuścić…  Jan Perejczuk (członek MKZ Bydgoszcz): Bez pomocy „Solidarności” robotniczej rolnicy nie mieliby żadnych szans. Byli rozproszeni, a tu dostali miejsce, gdzie mogli się organizować. Byliśmy chyba jednym z pierwszych regionów, gdzie faktycznie podjęto ten temat. Uważaliśmy, że jeśli nie zbudujemy społeczeństwa obywatelskiego, jeśli nie wciągniemy do naszych działań maksymalnej ilości organizacji, to szybko nas spacyfikują.  Jarosław Wenderlich (rzecznik prasowy i doradca prawny MKZ Bydgoszcz): Tu dobrało się akurat grono osób o różnych temperamentach, różnych charakterach, które się doskonale uzupełniały. Świetnym organizatorem był wiceprzewodniczący MKZ-etu Krzysztof Gotowski, z kolei Jan Rulewski miał pewną charyzmę, był wulkanem różnego rodzaju inicjatyw. Współdziałał z nimi także Jan Perejczuk. Wiedzieliśmy, że rolnicy mają rację. Wszystkiego wtedy brakowało. W sklepie mięsnym były nagie haki i sprzedawczynie. Poza tym niszczenie gospodarki indywidualnej – zamachy PGR-ów na ziemię rolników, uprzywilejowanie PGR-ów – powodowało, że my tych rolników poparliśmy. Ruch chłopski się wtedy z nami związał. Otrzymali dwa pomieszczenia i zaczęli działalność w Bydgoszczy.  Telesfor Horodecki (rolnik z Olszewki, działacz „Solidarności Chłopskiej”): Jan Rulewski bardzo nam pomógł. Mieliśmy siedzibę w MKZ-ecie na Marchlewskiego, mimo że cały czas byliśmy oficjalnie nielegalni, a nasi działacze w poszczególnych gminach byli mniej lub bardziej szykanowani. Dawano nam w różny sposób do zrozumienia, że lepiej, byśmy sobie dali spokój z tą „Solidarnością”.  Antoni Tokarczuk (wiceprzewodniczący MKZ Bydgoszcz): Uczestniczyliśmy w tych ich kolejnych spotkaniach, gdzie się na przemian kłócili, łączyli, dzielili. Sporą rangę nadaliśmy manifestacji, która odbyła się w lutym 1981. Liczyliśmy, że to będzie nowy akcent w walce o legalną działalność związkową.  Tadeusz Jakubek: 8 lutego 1981 roku wspólnie z „Solidarnością” robotniczą zorganizowaliśmy manifestację naszego Związku z żądaniem rejestracji. Mszę świętą w kościele św. Wincentego à Paulo odprawił biskup Jan Michalski, utwierdzając nas w słuszności działania. Głównym przesłaniem wygłoszonej homilii było, że prawo zrzeszania się jest niezbywalnym, naturalnym oraz przyrodzonym prawem i w związku z tym nie może być przez nikogo nadawane, a tym bardziej reglamentowane. Następnie, około 20 tysięcy działaczy** z powagą, hasłami i transparentami, udało się na Stary Rynek. W imieniu „Solidarności” głos zabrał Jan Rulewski, który mówił o aktualnej sytuacji w rolnictwie, strategii wyżywienia narodu oraz postulował podjęcie tej tematyki podczas obrad najbliższej sesji Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy.  Jan Rulewski: To była pierwsza po wojnie autentyczna manifestacja. Nie mogła się przecież skończyć samymi gestami. Pod pomnikiem Męczeństwa odczytałem rezolucję, w której zwracaliśmy się z prośbą do konkretnych władz, tj. Wojewódzkiej Rady Narodowej, by zechciała wysłuchać informacji chłopskiej, aby o sprawach chłopów mówili sami chłopi. To był tytuł do wystąpienia oficjalnego do WRN.  Z drugiej strony, jak wiadomo, wśród chłopów były podziały. W związku z tym doszła mi wtedy dodatkowa praca godzenia trzech „Solidarności”: „Wiejskiej”, „Rolniczej” i „Chłopskiej”. To godzenie się udało. Udało się połączyć te trzy nurty. W Poznaniu, w marcu, na zjeździe zjednoczeniowym te trzy chłopskie organizacje powołały jedną inicjatywę rolników indywidualnych.*** Nie wystarczyło, by w nazwie byli rolnicy, bo rolnik to w pojęciu komunistycznym również pracownik kołchozu i kółka rolniczego, tylko trzeba było dodać „rolników indywidualnych” – na tym polegał cały kompromis.  Stanisław Lewandowski (członek Prezydium MKZ Bydgoszcz): Rulewski mnie wtedy wytypował i miałem okazję być na kongresie, kiedy powstawała nazwa Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” Rolników Indywidualnych. Ten konwent odbywał się w Poznaniu i tam miały miejsce dantejskie sceny. Tak się strasznie kłócili…  Urban Matuszewski (rolnik z Wudzynka, wiceprzewodniczący „Solidarności Chłopskiej”): W Poznaniu było bardzo ciężko, bo zjechała się cała Polska. Miało tam być blisko pięciuset ludzi – po dziesięciu z każdego województwa. To ustalono jeszcze w Bydgoszczy, na zjeździe wszystkich komitetów chłopskich, które wtedy funkcjonowały w kraju.**** Była więc „Solidarność Wiejska”, „Solidarność Chłopska” i różne pomniejsze. W Poznaniu ustawiłem warty, żeby bez świstka nikogo nie wpuszczać. Było rozdanych pięćset wstępów, a zamiast pięciuset przyjechało chyba z dziewięciuset delegatów. Czyli trzeba czterystu wyrzucić. Co oznacza, że na tak mały kraj jak Polska miałem czterystu wrogów… Nawet bardzo mi się spodobało, że tak dużo chłopów z Polski, z różnych województw przyjechało, nie sądziłem, że jest tak dużo zaangażowanych rolników. To była potęga. W Poznaniu było też straszne pranie. W użyciu były i wulgaryzmy, opluwali się bardzo mocno. Wałęsa też przybył na nasz zjazd. Przemówienie miał króciutkie. Pogłaskał, poklepał i pojechał.  Gabriel Janowski (wiceprzewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego NSZZ „S” Rolników Indywidualnych): Sprawa zjednoczenia została pomyślnie załatwiona, ale „Solidarność” RI nadal nie była uznana. Wtedy Witold Hatka poinformował mnie, że zamierza zorganizować większy protest, strajk o rejestrację Związku. Udzieliłem tej inicjatywie wsparcia.  Telesfor Horodecki: Nasze struktury były bardzo silne. Zastanawialiśmy się, co zrobić, aby pokazać światu, że istniejemy i chcemy być uznawani. No i powstał pomysł, żeby zrobić jakiś strajk okupacyjny. Rozmawialiśmy na temat różnych wariantów. Chodziło o to, jaki budynek, oczywiście związany z rolnictwem, wybrać. Najpierw padł pomysł, żeby to była siedziba Wojewódzkiego Związku Kółek i Organizacji Rolniczych. Okazało się jednak, po wizji lokalnej wykonanej przez wtajemniczonych działaczy, że ten budynek się nie nadaje. Jest bardzo duży i oprócz WZKiOR-u są tam też siedziby różnych innych organizacji.  Marek Pasturczak (przewodniczący Komitetu Założycielskiego NSZZ „S” przy WZKiOR w Bydgoszczy): Wśród chłopów rozpowiadano, że rolnicy zamierzają okupować gmach WZKiOR-u przy ulicy Zygmunta Augusta. W ścisłym zaś gronie organizatorów na miejsce strajku okupacyjnego wybrano ostatecznie gmach Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego przy ulicy Dworcowej 87, ze względów technicznych (była tam kuchnia) i bezpieczeństwa (trudność przeprowadzenia akcji przez MO i SB). Decyzję o przybliżonym terminie podjął bydgoski MKZ, a datę ustalono na poniedziałek, 16 marca i powiadomiono o tym najaktywniejszych działaczy chłopskich.  Antoni Kuś (działacz NSZZ „S” Rolników Indywidualnych): O wyznaczonej porze przed Kółkami zebrało się około 40 osób. „Co robić?” – każdy pytał, bo drzwi były zamknięte na głucho, w oknach kraty, nie było żadnej możliwości wejścia do środka. Co teraz? Jakoś głupio byłoby wracać do swoich. Stoimy tak przed dworcem i stoimy, debatujemy, aż ktoś rzucił hasło, że stąd blisko jest do Wojewódzkiego Komitetu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego przy ulicy Dworcowej i że tam pójdziemy. Dostałem razem z kolegą z Rojewa, Włodkiem Kustrą, zadanie, abyśmy tam weszli na razie tylko we dwójkę. Chodziło o to, żeby nie wywołać paniki. Mieliśmy nikogo do budynku nie wpuszczać i nikomu nie pozwolić wyjść. Zajęliśmy więc pozycję na schodach i wszystkich interesantów zaczęliśmy odsyłać z kwitkiem, mówiąc, że jest zamknięte i dzisiaj nikt tu nie przyjmuje. Chwilę tak postaliśmy, ale nasi jeszcze się nie pojawili. Poczuliśmy się głodni, bo od śniadania minęło kilka godzin. Kupiliśmy sobie w sklepiku na dole suche buły i jedliśmy, popijając mlekiem i dalej pilnowaliśmy wejścia. Musiało to śmiesznie wyglądać, ale my byliśmy przez cały czas niespokojni. Po kwadransie weszła do środka cała nasza grupa. W międzyczasie dokładnie uzgodnili plan działania. Każdy wiedział, gdzie kto ma wejść i co zrobić. Część zablokowała wejście i schody, grupki rozeszły się po kolejnych piętrach do pokojów, a niektórzy zajęli się odcinaniem łączności. Do gabinetu prezesa Wojewódzkiego Komitetu ZSL, Antoniego Wesołowskiego z Mogilna, wszedł Stanisław Mojzesowicz. Przy sekretarce, pani Ewie Niedbalskiej, wyrwał sznur z gniazdka telefonicznego i oznajmił, że nikomu nie wolno nigdzie dzwonić ani opuszczać budynku.  Telesfor Horodecki: Zwróciliśmy się do szefostwa ZSL-u z taką propozycją, żeby oni wystąpili w naszym imieniu o uznanie nas przynajmniej w województwie bydgoskim. Oni oczywiście szybko uciekli, aby nie było podejrzeń, że oni z nami rozmawiają. Urzędnik, który zaczyna rozmawiać z przedstawicielami struktur niezależnych, nieuznawanych przez państwo, wydaje na siebie wyrok.  Antoni Kuś: Kobiety naprawdę były wystraszone naszą obecnością. Niektóre nawet mdlały. Najpierw chcieliśmy przekonać działaczy partyjnych, by nam pomogli w rejestracji Związku i dopóki to się nie stanie, mieliśmy zamiar nie pozwolić nikomu wyjść. Po południu jednak musieliśmy zmienić stanowisko. Kobiety zaczęły prosić o zgodę na wyjście, bo dziecko z przedszkola trzeba odebrać, zanieść do domu zakupy. Zwolniliśmy więc najpierw większość pracownic, a potem właściwie wszystkich, którzy nie chcieli zostać. Pozostało jedynie parę osób, które mówiły, że muszą pilnować niejawnych dokumentów. Po południu w budynku zrobiło się cicho i spokojnie. Każdy siadł, gdzie mógł, część drzemała. Wszyscy zadawaliśmy sobie nieustannie pytanie, co dalej. Rozdzieliliśmy między siebie zadania. Najsilniejsza ekipa musiała być na parterze, by pilnować drzwi. Kiedy wieczorem przyszło zmęczenie, zalegliśmy, gdzie kto mógł, na podłodze, krześle, fotelu i zasnęliśmy po tylu przeżyciach bez trudu, nawet bez kolacji. Od następnego dnia, kiedy nie tylko po mieście, ale i po całej Polsce rozeszła się wieść, co zrobiliśmy, ludzie z „Solidarności” zaczęli nam znosić śpiwory, koce, herbatę, kawę. Takiego odzewu nigdy byśmy się nie spodziewali. Z dnia na dzień ofiarodawców przybywało. Oprócz wyrazów solidarności i zachęty do wytrwania, przywożono nam ze wsi nawet całe połówki świń. Piekarze dostarczali codziennie świeży chleb, a różni ludzie mleko, herbatę, napoje, kompoty. Kto wtedy słyszał, żeby w marcu jeść pomidory? A my mieliśmy całe walizy przywiezione spod Warszawy. W krótkim czasie zebrał się tego spory zapas. Już w pierwszych dniach poparli nas praktycznie wszyscy chłopscy działacze opozycji w regionie. Najodważniejsi, przede wszystkim ci z Komitetu Założycielskiego NSZZ RI przyszli do budynku ZSL-u i już zostali z nami do końca. Powołaliśmy wspólny komitet strajkowy, którego przewodnictwo objął Roman Bartoszcze. Potem, z czasem, kiedy dołączali inni spoza regionu, utworzyliśmy Ogólnopolski Komitet Strajkowy.  Michał Bartoszcze (działacz NSZZ „S” Rolników Indywidualnych): Zawezwano pana wojewodę [Romana Bąka] na negocjacje. Pan wojewoda początkowo wymawiał się, że nie jest kompetentny, prosił, żeby opuścić lokal, żeby nie robić okupacji. W pierwszym rzędzie zażądaliśmy bezpieczeństwa dla okupujących, ich rodzin i dla łączników. Wojewoda powiedział, że w tej sprawie on nie jest kompetentny. Jednak później, po dłuższych negocjacjach, powiedział: „Dobrze, napiszę”. Wyszedł, napisał pismo tej treści, że „16 marca gwarantuje bezpieczeństwo dla uczestników strajku okupacyjnego”. Wówczas ja wystąpiłem i mówię: „Panie wojewodo, myśmy zaczęli strajk szesnastego i będziemy strajkować do skutku. I proszę nie robić wybiegów. Proszę napisać «do zakończenia strajku»”. Wojewoda powtórzył: „Nie jestem kompetentny”. Przedłożyłem mu więc porozumienie rzeszowskie. I wtedy napisał to, o co nam chodziło. […] 17 marca zaczęły się negocjacje wojewody z okupującymi gmach ZSL. Wojewoda chciał, żebyśmy wysłali naszych przedstawicieli do Warszawy, żebyśmy nie okupowali budynku, że on zapewni nam hotel, że da samochody, że zawiezie nas do hotelu. Chłopi mówią: „Nie, panie wojewodo. To jest nasz budynek i my do hotelu nie pojedziemy”.  Mieczysław Rakowski (wicepremier) w dzienniku: 17 marca. Wczoraj w Bydgoszczy około stu członków NSZZ „Solidarność” Rolników Indywidualnych wtargnęło do budynku Wojewódzkiego Komitetu ZSL i ogłosiło, że rozpoczynają bezterminowy strajk okupacyjny. Komitetem strajkowym dowodzi [Roman] Bartoszcze z gminy Inowrocław. Strajkujący domagają się uznania NSZZ „S” RI jako społeczno-zawodowego reprezentanta rolników, przekazania całego funduszu rolnictwa do dyspozycji samorządu wiejskiego, zagwarantowania bezpieczeństwa osobistego uczestnikom strajku. Bartoszcze zażądał przybycia do gmachu WK ZSL władz wojewódzkich. Zjawił się wicewojewoda, inżynier Roman Bąk. Towarzyszyło mu dwóch wysokich rangą urzędników Urzędu Wojewódzkiego. Bąk apelował o doprowadzenie do szybkiego porozumienia i zakończenia strajku i nawiązał do apelu Jaruzelskiego o 90 dni spokoju. Nic to nie dało. Strajk okupacyjny trwa. Komitet strajkowy zażądał przyjazdu do WK ZSL komisji rządowej.  Ksiądz Bogusław Jerzycki: W marcu dotarła do mnie wiadomość, że mój sąsiad z ulicy Fordońskiej, Jan Rulewski prosi, abym był kapelanem na ewentualnym strajku chłopów. Zgodziłem się pełnić tę funkcję. Gdy więc proklamowano strajk w budynku przy Dworcowej, udałem się do miejscowego księdza – Bogdana Jaskólskiego – z prośbą, abyśmy na zmianę odprawiali tam mszę świętą. Skontaktowałem się też telefonicznie z Prymasem Wyszyńskim, który najpierw zapytał mnie: „Czy biją?”. A potem powiedział: „Wystarczy ci, że ja o tym wiem”. Uzyskałem aprobatę, by tam wchodzić i co jakiś czas relacjonować przebieg wydarzeń. Co dwa dni informowałem Prymasa o sytuacji. Ksiądz Prymas przekazał sugestię, aby poszerzyć grono doradców. Odprawiałem mszę w największej sali budynku. Uczestnicy strajku bali się wywózki na Syberię, chcieli być na to przygotowani, większość z nich chciała się wyspowiadać. Gdy nadeszła wiadomość, że zjeżdżają do Bydgoszczy oddziały ZOMO ze Słupska i Szczytna – o czym nas poinformowali żołnierze z jednostki przy ulicy Warszawskiej – rolnicy sporządzili dokładną listę strajkujących z adresami. Miałem ją wynieść ze strajku i powiadomić rodziny, gdyby zostali aresztowani.  Jan Rulewski: Chłopi zwrócili się do nas o pomoc, bo się bali. Ich było mało: 40–50. Musieli się zmieniać. Wprowadziliśmy dyżury dużych zakładów sąsiadujących z nimi. Między innymi Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego i „Eltra” wytypowały pracowników do ochrony. Spaliśmy tam – ja też. Pojawiały się przypuszczenia, że wezmą nas szturmem, ale na razie było cicho.  Gabriel Janowski: 18 marca na strajku chłopskim w Bydgoszczy spotkałem się z Janem Rulewskim. Rozmawialiśmy o posiedzeniu Wojewódzkiej Rady Narodowej. Już wcześniej przyszło zaproszenie na to posiedzenie na 19 marca. Rulewski zapewniał mnie, że bardzo zdecydowanie postawi tam sprawę rolniczej „Solidarności” i rejestracji.  Tadeusz Szymańczak (działacz NSZZ „S” Rolników Indywidualnych): 18 marca 1981 do Ogólnopolskiego Komitetu Strajkowego przyszedł przewodniczący MKZ-etu Bydgoszcz Jan Rulewski wraz z członkami MKZ-etu. Wspólnie z nami (uczestnikami strajku) analizowali oni sytuację i przygotowywali się do wystąpienia w dniu 19 marca. Stanowiska OKS i MKZ były zbieżne […]. Zamierzano przedstawić stanowisko Rolników Indywidualnych. Wystąpienie członków „Solidarności” było uzgodnione wcześniej z prezydium WRN.  Jan Rulewski: Prowadziliśmy rokowania z Wojewódzką Radą Narodową w sprawie odbycia tej sesji. W moim imieniu robił to mój zastępca – Krzysztof Gotowski. Negocjacje były trudne. Chodziło o to, ilu nas będzie uczestniczyło, w jakim składzie. W końcu uzgodniono formułę delegacji i samych wystąpień z przewodniczącym Rady Edwardem Bergerem. Oczywiście my lobbowaliśmy na rzecz tej dyskusji. Namawialiśmy radnych – tych, których znaliśmy. Liczyliśmy się z tym, że radni mogą nas wygwizdać, śmiać się, że nie będą słuchać. Stąd to lobbowanie – zwracaliśmy się do radnych, żeby podjęli z nami dyskusję. Najbardziej się jednak bałem, że wysłuchają, pokiwają głowami i pojadą do domu. I nic z tego nie będzie.  Jarosław Wenderlich: Przygotowywałem tę sesję pod względem prawnym. Kilka razy przeczytałem ówczesną ustawę o radach narodowych, bo przewidywałem, że mogą być jakieś problemy. Razem ze Stanisławem Mojzesowiczem i Krzysztofem Gotowskim udaliśmy się do prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Najpierw nas prawie wyrzucili. Jak usłyszeli od Gotowskiego, że Mojzesowicz jest przedstawicielem NSZZ RI, to powiedzieli, że takiej instytucji nie ma. Krzysztof wybrnął z tego bardzo dobrze: „Skoro państwo nie uznajecie tej instytucji, to uznajcie pana Mojzesowicza jako naszego doradcę”. I oni to zaakceptowali. Ja z kolei powiedziałem: „Proszę państwa, my nie przyszliśmy, żeby robić burdy. Zacznijmy mówić o tym, co nas łączy, a nie o tym, co dzieli”. To trafiło na podatny grunt, chociaż to była skomunizowana grupa. Wyznaczyli termin, potem z jakichś tam względów przesunęli na 19 marca. Myślę, że chodziło o zmobilizowanie sił milicyjnych i opracowanie planów.  Stefan Pastuszewski: Ten pomysł Rulewskiego wystąpienia na sesji był bardzo dobry. On nie tyle uwierzył w demokrację, co uważał, że stylem demokratycznym można rozbijać system.  Antoni Tokarczuk: My się za wiele po tej sesji nie spodziewaliśmy. Traktowaliśmy ją jako pewną akcję propagandową, trudno byłoby liczyć, że radni nagle cokolwiek zmienią. Precedens polegał na tym, że my zwracaliśmy się do władz samorządowych. Dla komunistów to było potencjalnie groźne, gdybyśmy pozyskali zwolenników wśród przedstawicieli samorządu. Spodziewaliśmy się, że będziemy wysłuchani i niewiele z tego wyniknie. Pójdzie to jednak w świat i to będzie kolejne pół kroku w walce o legalizację związku rolników.  Jarosław Wenderlich: Do Rulewskiego i Gotowskiego doszły słuchy o dużych ruchach i skoncentrowaniu milicji, między innymi koło dworca. Były tam nasze oddziały bydgoskie, poznańskie, słupskie itd. Szykowali się, jednym słowem. No a myśmy wciąż liczyli, że dadzą nam głos zabrać… Zresztą ja przygotowywałem wystąpienie Janka Rulewskiego, Krzysztofowi Gotowskiemu chyba Stefan Pastuszewski pisał.  Bożena Mędlewska-Pankowska (radna WRN w Bydgoszczy, mieszkanka Nakła): Okna naszego mieszkania wychodzą na szosę. I oni nieustannie jechali, kilka dni – dzień i noc – takimi sukami… My ciągle staliśmy w oknach, patrzyliśmy i mówiliśmy: „Coś się będzie działo”. Te samochody jechały z Piły na Bydgoszcz.  Jan Rulewski: Ja byłem pewien, że nic się nie stanie. To znaczy zwątpiłem trochę, jak mi powiedziano dzień wcześniej, że na drogach do Bydgoszczy widać samochody ZOMO, a w dodatku w lasach w Łęgnowie stacjonują wojska. Zadzwoniłem do wysokiego funkcjonariusza milicji i pytam: „Panie pułkowniku, co jest? Co te auta z zomowcami znaczą? Będziecie nas bić?”. Ale on wtedy mi odpowiedział coś, czego nie zapomnę, jak żyję: „Panie Rulewski, milicja nigdy nie uderzy na robotników i chłopów, bo przecież my pochodzimy z tego ludu. Ci zomowcy na drogach to taka akcja turystyczna”. Chodziło o to, że się na wiosnę przegrupowują.  Władysław Kubicki (mieszkaniec Bydgoszczy) w dzienniku: 18 marca. Na bydgoskich ulicach jest sporo milicjantów. Na murach miasta „Solidarność” rozkleiła plakaty zapraszające społeczeństwo na 19 marca pod gmach Urzędu Wojewódzkiego w Bydgoszczy przy ulicy Jagiellońskiej 3. Kiedyś tam pracowałem i dzisiaj wyobrażam sobie tamtych czerwonych biurokratów, jak trzęsą portkami przed ludzką nawałą…  Jan Rulewski: Prawdą jest, że my wobec odmowy władz, żeby delegacja liczyła więcej niż dziewięć osób, postanowiliśmy zaprosić członków „Solidarności” przed budynek na godzinę 14.00. Władze się na to nie godziły. Nie godziły się na zgromadzenie na placu przed budynkiem. Poprzestaliśmy na różnicy zdań. Apele jednak zostały wysłane.  Roman Bąk (wicewojewoda bydgoski): To, że Rulewski przygotowywał jakieś wystąpienie, które mu miało przynieść punkty w rywalizacji z Wałęsą, to było dla nas jasne. My jako administracja państwowa byśmy się do tego nie wtrącali. I właściwie, gdyby nie jeden drobny fakt, to do całej tej historii by nie doszło. Tym zdarzeniem uruchamiającym bieg wydarzeń było wysłanie telefonogramu do zakładów pracy, żeby członkowie „Solidarności” zgromadzili się przed budynkiem o godzinie 14.00 w dniu sesji. To był moment decydujący. Nie wiem, kto na ten pomysł wpadł i dlaczego. My oczywiście doceniliśmy znaczenie tego faktu i jego możliwych konsekwencji. Mając już jedno ognisko zapalne na Dworcowej, które nie wiadomo czym może się skończyć, nie mogliśmy pozwolić sobie na stworzenie drugiego ogniska i to o wiele groźniejszego. Dworcowa to boczna ulica, można tam ruch wyeliminować i tyle. Natomiast tu byłoby inaczej. Myśmy wtedy liczyli, że członków „Solidarności” w Bydgoszczy jest około 60 tysięcy. Oczywiście byliśmy świadomi, że przecież nie wszyscy przyjdą, ale nie wiedzieliśmy, ilu przyjdzie. Jak się tylko o tym dowiedzieliśmy, podjęliśmy bardzo zdecydowane działania. Poprosiliśmy o spotkanie przedstawicieli „Solidarności” – między innymi pana Gotowskiego – i tłumaczyliśmy im, że jest to stworzenie zagrożenia o nieprzewidywalnych skutkach. Jeśli się taki tłum zbierze, to jest to sytuacja groźna dla państwa. Może się zdarzyć jakiś incydent, ktoś zostanie ranny, ktoś zginie, przejedzie go samochód, pobiją się – skutki tego będą emanowały na całą Polskę, zacznie się po prostu rewolta. Zgłaszaliśmy wtedy różne propozycje, żeby ci zaproszeni przez Zarząd Regionu zgromadzili się w jakieś sali, a my damy nagłośnienie lub żeby wszystko przenieść, odłożyć. To nie zostało przyjęte – ze względu na charakter Rulewskiego i na jego osobiste cele.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Gotowosc__Kryzys_bydgoski_1981-ebookRO/p0407789i040" target="_blank" title="Gotowość. Kryzys bydgoski 1981 [Opracowanie zbiorowe] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Gotowość. Kryzys bydgoski 1981 [Opracowanie zbiorowe] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Katowice. Dron wywęszy kopciucha. Będą wysokie kary - Aktualności i wiadomości - Zabrze, Chorzów, Bytom\nKatowice. Dron wywęszy kopciucha. Będą wysokie kary\n24 października, 2021 109\nKatowicka Straż Miejska będzie sprawdzać, czym mieszkańcy palą w piecach. Podczas jednego lotu (4 godziny) strażnicy są w stanie sprawdzić zawartość dymu w kilkunastu, a czasami w kilkudziesięciu budynkach.\n– Priorytetowym stałym zadaniem zespołu ds. Ochrony Środowiska Straży Miejskiej w Katowicach jest eliminowanie zagrożeń dla środowiska naturalnego powodowanych spalaniem odpadów i paliw zabronionych w paleniskach pieców grzewczych. Zadania stałe z zakresu ochrony środowiska wykonuje w tym roku 32 strażników upoważnionych do przeprowadzania kontroli i stosowania przepisów o ochronie środowiska. Docelowo, w przypadku wystąpienia stanów alarmowych istnieje możliwość zintensyfikowania działań kontrolnych poprzez oddelegowanie pozostałych, posiadających upoważnienia strażników. Ich działaniach często wspierane są przez nowoczesne technologie – mówi Dariusz Sierszeń, zastępca komendanta ds. komunalnych Straży Miejskiej w Katowicach.\nOd 1 września 2017 nie można w nowych budynkach montować ogrzewania niezgodnego z uchwałą (niespełniających normy PN-EN 303-5:2012),\nDo 1 stycznia 2022 mieszkańcy województwa śląskiego będą musieli pozbyć się kotłów eksploatowanych ponad 10 lat od daty produkcji lub nieposiadających tabliczki znamionowej (niespełniających norm emisji żadnej z klas PN-EN 303-5:2012),\nDo 1 stycznia 2024 wymiana kotłów eksploatowanych od 5 do 10 lat od daty produkcji (niespełniających norm emisji żadnej z klas PN-EN 303-5:2012),\nDo 1 stycznia 2026 wymiana kotłów eksploatowanych do 5 lat od daty produkcji (niespełniających norm emisji żadnej z klas PN-EN 303-5:2012),\nDopiero od 1 stycznia 2028 nie będzie można użytkować kotłów spełniających wymogi emisyjne klas 3. i 4. normy PN-EN 303-5:2012.


Tynki maszynowe, gipsowe - Częstochowa tynki nakła\nWykonujemy tynki maszynowe, przede wszystkim gipsowe, nakładane agregatem tynkarskim. Usługi wykonujemy na terenie Częstochowy oraz całego Śląska. Obecnie tynki gipsowe są bardzo popularne. Nasze ceny za usługi są bardzo niskie i konkurencyjne. Chcesz wiedzieć więcej na temat tynków maszynowych, gipsowych? Zapraszamy na nasza stronę internetową.


Zakończyła się 18. edycja Przystanku Jezus – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Zakończyła się 18. edycja Przystanku Jezus\nSpotkaniu towarzyszyła ewangelizacja zarówno słowem jaki i czynem. Od 31 lipca do 6 sierpnia młodzi ludzie mogli uczestniczyć w rekolekcjach, koncertach, czy seansach filmowych. Nie zabrakło również symbolicznego obrzędu obmycia nóg.\nKs. Artur Godnarski, organizator wydarzenia ocenia, że tegoroczna edycja Przystanku Jezus była bardzo owocna.\n– Tegoroczna edycja „Przystanku Jezus”- już 18 – uważam ją za bardzo udaną. Bardzo ważne było to, że przenieśliśmy się z całą bazą spod kościoła na pole Woodstockowe. Myślę, że to był bardzo czytelny znak dla wszystkich, że mieszkaliśmy w takich samych warunkach, z tymi młodymi ludźmi. Nie wszystkich na to stać, a okazuję się, że Kościół, ewangelizatorzy, którzy czytają Ewangelię, nie mają z tym problemu, żeby mieszkać w takich trudnych warunkach bo było dosyć gorąco, było bardzo dużo kurzu. Oczywiście pole Woodstockowe jest bardzo głośnym polem, ale z miłości do drugiego człowieka ta obecność była taka a nie inna – powiedział ks. Artur Godnarski.\nOgólnopolska Inicjatywa Ewangelizacyjna Przystanek Jezus swój początek miała w 1999 roku. To kilkudniowe spotkanie jest odpowiedzią na potrzebę duszpasterskiej opieki nad młodzieżą zgromadzoną na przystanku Woodstock.\nPomysłodawcą Przystanku Jezus jest ks. bp Edward Dajczak.\nWieczorem zobaczymy częściowe zaćmienie Księżyca W 2019 r. Guardian uruchomi w Częstochowie drugi zakład produkcji szkła


Płatnik – pracownik czasowo przeniesiony - nocleg\nNa podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 9 lipca 2015 r. (data wpływu 15 lipca 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 7 października 2015 r. (data wpływu 12 października 2015 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest prawidłowe.\nW dniu 15 lipca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.\nWniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613), w związku z czym pismem z dnia 2 października 2015 r., Nr IPTPB1/4511-402/15-3/MM, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.\nWezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano w dniu 2 października 2015 r. (data doręczenia 6 października 2015 r.). Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek pismem z dnia 7 października 2015 r. (data wpływu 12 października 2015 r.).\nPodstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja urządzeń rozdzielczych oraz świadczenie usług elektro-montażowych w Polsce oraz poza jej granicami. W związku z powyższym, duża liczba pracowników wykonuje okresowo prace na budowach poza stałym miejscem wykonywania pracy, określonym w umowie o pracę, jako „pracownicy czasowo przeniesieni”.\nW sektorze budownictwa, do którego zalicza się Wnioskodawca, świadczenia dla „pracowników czasowo przeniesionych” były w przeszłości przyznawane na podstawie:\nuchwały Nr 78 Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 1981 r. w sprawie świadczeń dla pracowników czasowo przeniesionych, obowiązującej do dnia 31 sierpnia 1990 r.;\nzarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 sierpnia 1990 r. w sprawie świadczeń dla pracowników czasowo przeniesionych, obowiązującego do dnia 30 marca 2001 r.\nObydwa akty prawne zostały wydane na podstawie art. 79 Kodeksu pracy, który z dniem 30 marca 2001 r. został uchylony, przy czym pracodawcy mieli obowiązek stosowania tych przepisów do czasu odpowiedniego (dowolnego) uregulowania tych zagadnień w układach zbiorowych pracy lub innych przepisach o wynagrodzeniu.\nWnioskodawca uregulował zagadnienia związane ze świadczeniami dla „pracowników czasowo przeniesionych” w aktualnie obowiązującym Zakładowym Układzie Zbiorowym Pracy dla pracowników Wnioskodawcy.\nW świetle art. 16 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, „pracownikiem czasowo przeniesionym” jest pracownik niebędący w podróży służbowej, który wyraził zgodę na okresowe przeniesienie do pracy na inny teren poza miejscowością stałego zamieszkania (zakwaterowania) lub zatrudnienia. W przypadku, gdy w wyniku „czasowego przeniesienia” pracownik nie ma możliwości codziennego powrotu do miejsca stałego zamieszkania (zakwaterowania) pracownikowi przysługuje m.in. bezpłatne zakwaterowanie, którego koszty pokrywa pracodawca.\nBezpłatne zakwaterowanie nie przysługuje za:\nokres pobytu na leczeniu w szpitalu,\ndni zwolnień pod pracy, dni zwolnień wskutek choroby, jeżeli z powodu niezdolności do pracy pracownik nie przebywał w miejscu czasowego przeniesienia.\nW gestii pracodawcy jest kwestia organizacyjna, związana z zapewnieniem bezpłatnego zakwaterowania dla „pracowników czasowo przeniesionych” oraz pokrycie kosztów z tym związanych. „Pracownicy czasowo przeniesieni” nie mają wpływu na wybór miejsca zakwaterowania. Nie mogą także samodzielnie nim dysponować. Należy podkreślić, że „pracownik czasowo przeniesiony”, w świetle przepisów prawa pracy, nie odbywa podróży służbowej. Oddelegowanie do pracy poza stałe miejsce jej wykonywania odbywa się w oparciu o „oświadczenie o wyrażeniu zgody na czasowe przeniesienie”.\nWnioskodawca zindywidualizowaną wartość kosztów zakwaterowania „pracownika czasowo przeniesionego”, wynikającą z faktury, dolicza do podstawy opodatkowania po pomniejszeniu o kwotę 500 zł, tj. zwolnienie przedmiotowe wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.\nW świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, pojawiła się wątpliwość, czy stosowana praktyka jest właściwa tzn., czy Wnioskodawca właściwie kwalifikuje zapewnienie „pracownikowi czasowo przeniesionemu” bezpłatnego zakwaterowania jako przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu.\nW uzupełnieniu wniosku, Wnioskodawca wskazał, że „pracownicy czasowo przeniesieni” mają zapewnione zakwaterowanie poza stałym miejscem wykonywania pracy i poza miejscem ich zamieszkania. Wnioskodawca świadczy usługi na terenie Polski i poza jej granicami w zależności od podpisanej umowy/zlecenia/zamówienia w danym momencie, czyli miejsce pracy każdorazowo się zmienia. Wnioskodawca oddelegowuje pracowników w oparciu o art. 16 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. „Pracownicy czasowo przeniesieni” nie mają wpływu na wybór miejsca zakwaterowania, jak również nie mogą nim samodzielnie dysponować, czyli wykorzystywać do celów prywatnych. Wnioskodawca zapewnia pracownikom miejsca noclegowe zarówno w kwaterach prywatnych, jak też w hotelach robotniczych i hotelach, w zależności od lokalnych możliwości lokalowych oraz kosztów w danej miejscowości. Wnioskodawca nie dokonuje weryfikacji, którzy pracownicy korzystają z noclegów. Ustalenie wykazu pracowników korzystających z noclegów odbywa się na podstawie „oświadczenia o wyrażeniu zgody na czasowe przeniesienie (przyznania pracownikowi noclegu) oraz jego oświadczenia o korzystaniu z tego noclegu.\nCzy w świetle art. 12, art. 31 oraz art. 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Wnioskodawca, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, zasadnie nalicza, pobiera i odprowadza zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu finansowania kosztów zakwaterowania „pracowników czasowo przeniesionych” poza stałe miejsce wykonywania pracy i poza miejsce ich zamieszkania...\nZdaniem Wnioskodawcy, (przedstawionym w uzupełnieniu wniosku), w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13), zapewnienie „pracownikowi czasowo przeniesionemu” bezpłatnego zakwaterowania nie stanowi w świetle przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych „innego nieodpłatnego świadczenia” i nie powoduje po stronie pracownika powstania przychodu, gdyż zapewnienie bezpłatnego zakwaterowania w tym przypadku leży wyłącznie w interesie pracodawcy.\nPracownicy korzystający z bezpłatnego zakwaterowania zaspokajają swoje potrzeby mieszkaniowe w innym miejscu i w inny sposób. Okresowe wykonywanie pracy poza stałym miejscem zatrudnienia oraz miejscem zamieszkania w wyniku czasowego przeniesienia nie zwalnia tych pracowników z konieczności ponoszenia opłat mieszkaniowych. Zapewnienie „pracownikom czasowo przeniesionym” bezpłatnego zakwaterowania nie stanowi dla tych pracowników korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków, które musieliby ponieść.\nGodnym podkreślenia jest fakt, że korzystanie przez „pracowników czasowo przeniesionych” z bezpłatnego zakwaterowania w okresie czasowego przeniesienia jest związane z koniecznością wywiązania się przez pracowników z obowiązków wynikających z umowy o pracę, realizowanych poza stałym miejscem wykonywania pracy. Faktem jest, że zgodnie z regulacjami Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy czasowe przeniesienie pracownika wymaga jego zgody, tym niemniej należy podkreślić, że czasowe przeniesienie jest dla pracownika zdecydowanie mniej komfortowe niż wykonywanie pracy w stałym miejscu w miejscowości zamieszkania lub w jej pobliżu.\nZgodnie z treścią art. 94 Kodeksu pracy pracodawca jest zobowiązany organizować pracę w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy, jak również osiąganie przez pracowników przy wykorzystaniu ich uzdolnień i kwalifikacji wysokiej wydajności i należytej jakości pracy.\nW tym kontekście zapewnienie przez pracodawcę „pracownikom czasowo przeniesionym” bezpłatnego zakwaterowania nie jest korzyścią dla pracownika, ale właściwym wypełnieniem przez pracodawcę ustawowego obowiązku prawidłowego organizowania pracy tak, aby była wydajna i należytej jakości.\nJest oczywiste, że pracodawca nie może oczekiwać, aby „pracownicy czasowo przeniesieni” ponosili koszty zakwaterowania ze swoich środków, gdyż nie leży to w ich interesie. Zatem pracodawca z oczywistych względów związanych z prowadzoną działalności gospodarczą, jest zobowiązany na swój koszt zorganizować zakwaterowanie dla „pracowników czasowo przeniesionych” oraz pokryć koszty tego zakwaterowania.\nW związku z powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zapewnienie „pracownikom czasowo przeniesionym” bezpłatnego zakwaterowania leży wyłącznie w interesie pracodawcy i tym samym nie stanowi „innego nieodpłatnego świadczenia” w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie może powodować po stronie pracownika powstawania przychodu ze stosunku pracy.\nWnioskodawca mając na uwadze:\ninterpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 26 czerwca 2015 r., Nr IBPII/1/4511-284/15/BD,\nwyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2012 r., poz. 947)\npowołane przepisy, tj. art. 12, art. 31 oraz art. 32 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.),\nstoi na stanowisku, że niesłusznie dokonuje naliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu finansowania kosztów zakwaterowania „pracowników czasowo przeniesionych” poza stałe miejsce wykonywania pracy i poza miejsce ich zamieszkania. Są to świadczenia, które umożliwiają prawidłowe wykonanie pracy i ich spełnienie leży w interesie Wnioskodawcy w celu prawidłowego zorganizowania własnej działalności gospodarczej nastawionej na osiąganie przychodów. Dla pracownika korzystanie z tych świadczeń w ramach wykonywania powierzonej przez Wnioskodawcę pracy nie stanowi korzyści ponad stosunek pracy w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków i świadczenia te nie stanowią dochodu do opodatkowania, a tym samym Wnioskodawca nie ma podstaw do naliczenia, potrącenia i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu finansowania kosztów zakwaterowania „pracowników czasowo przeniesionych” poza stałe miejsce wykonywania pracy i poza miejsce ich zamieszkania.\nZ przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz stanu faktycznego wynika, że podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja urządzeń rozdzielczych oraz świadczenia usług elektro-montażowych w Polsce oraz poza jej granicami. W związku z tym, duża liczba pracowników wykonuje okresowo prace na budowach poza stałym miejscem wykonywania pracy, określonym w umowie o pracę, jako „pracownicy czasowo przeniesieni”. W przypadku, gdy w wyniku „czasowego przeniesienia” pracownik nie ma możliwości codziennego powrotu do miejsca stałego zamieszkania (zakwaterowania) pracownikowi przysługuje m.in. bezpłatne zakwaterowanie, którego koszty pokrywa Wnioskodawca. W gestii Wnioskodawcy jest kwestia organizacyjna związana z zapewnieniem bezpłatnego zakwaterowania dla „pracowników czasowo przeniesionych” oraz pokrycie kosztów z tym związanych. „Pracownicy czasowo przeniesieni” nie mają wpływu na wybór miejsca zakwaterowania. Nie mogą także samodzielnie nim dysponować.\nSkorzystanie przez pracowników ze świadczenia w postaci noclegu niewątpliwie następuje za ich zgodą, niemniej świadczenie to nie jest spełnione w ich interesie, ale w interesie pracodawcy oraz nie przynosi pracownikom korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków, które musieliby ponieść. Udostępnienie miejsc noclegowych pracownikom leży wyłącznie w interesie pracodawcy, a nie pracowników, którzy swoje potrzeby mieszkaniowe zaspokajają w innym miejscu i w inny sposób oraz którzy – gdyby nie konieczność wywiązania się z obowiązków wynikających z umowy o pracę – nie mieliby powodu do ponoszenia kosztu takich noclegów.\nZatem biorąc pod uwagę tak przedstawiony stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, uznać należy, że udostępnienie przez Wnioskodawcę bezpłatnych noclegów dla pracowników leży w interesie Wnioskodawcy, jako pracodawcy, i nie będzie generować po stronie pracowników powstania przychodu, o którym mowa w art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym na Wnioskodawcy, jako pracodawcy, nie będą ciążyły z tego tytułu obowiązki płatnika.\nInterpretacja dotyczy stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionych przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.\nLokalizacja: Wyszukiwarka > Pracownik > IPTPB1/4511-402/15-5/MM


2019-05-13 11:50 / 8807 M. Bazelak\n„Stąd pomysł na konkursu, którego celem jest uświadomienie uczniom jak wiele barier znajduje się w naszym otoczeniu. Zależy nam na uwrażliwieniu młodych ludzi na potrzeby osób, znajdujących się w trudnych życiowych okolicznościach” – podkreśla Małgorzata Jarosińska – Jedynak, wiceminister inwestycji i rozwoju. Akcja ma zwrócić uwagę nie tylko na problemy osób z niepełnosprawnością. W podobnej sytuacji znajdują się często osoby starsze, słabsze fizycznie,\npo wypadkach, rodzice z dziecięcym wózkiem, czy kobiety w ciąży. Biorąc udział w konkursie uczniowie nie tylko dostrzegą bariery w otoczeniu, ale też zaproponują konkretne sposoby ich usunięcia.\nKonkurs skierowany jest do młodzieży ze szkół podstawowych (klas IV – VII) z całej Polski. W konkursie nie ma przegranych. Nagrody dostają wszyscy! Laureaci otrzymają wycieczkę do Centrum Nauki Kopernik oraz nagrody rzeczowe zaś pozostali uczestnicy dyplomy i upominki. Co więcej , w każdej placówce, która przystąpi do konkursu zorganizowana zostanie lekcja


Jak długo owocuje borówka amerykańska? | Poradnik ogrodnika, fachowe wskazówki i porady ogrodnicze | DomiSad.pl\nJak długo owocuje borówka amerykańska?\nDługość owocowania zależy w głównej mierze od odmiany, ale również od warunków uprawowych oraz pielęgnacji. Wiek sadzonki także nie jest bez znaczenia. Rośliny młode owocują mniej obficie oraz krócej od dojrzałych krzewów. Borówki mogą owocować wcześnie, średnio wcześnie, średnio późno oraz późno.\nW zależności od odmiany, krzewy tego gatunku rozpoczynają owocowanie na początku lipca, a późne odmiany nawet na początku września. Żyzna, próchnicza i kwaśna gleba o pH 3,5-4,5 oraz regularne nawożenie w okresie zawiązywania kwiatów oraz pąków to bardzo ważna czynniki wpływające na długość owocowania.\nUmiejętne przycinanie wiosną i jesienią, a także podlewanie w czasie, gdy trwa wegetacja, a panuje susza to kolejne najważniejsze czynniki oddziaływujące w znaczący sposób na długość i obfitość owocowania krzewów borówki amerykańskiej.


FLEGAMAX 50 mg/ml - Apteka internetowa PHARMA-LAND\nFLEGAMAX 50 mg/ml, 120 ml\nFLEGAMAX 50 mg/ml, 120 ml - Działanie\nRozrzedza wydzielinę, ułatwia odkrztuszanie\nFLEGAMAX 50 mg/ml, 120 ml - Wskazania\nW objawowym leczeniu chorób układu oddechowego przebiegających z nadmiernym wytwarzaniem gęstej i lepkiej wydzieliny\nFLEGAMAX 50 mg/ml, 120 ml - Skład\n1 ml roztworu zawiera 50 mg karbocysteiny; pozostałe składniki to: sacharyna sodowa, metylu parahydroksybenzoesan, aromat malinowy (skład: maltodekstryna (z kukurydzy), skrobia modyfikowana(E1450), substancje smakowo-zapachowe identyczne z naturalnymi, preparat smakowo-zapachowy), czerwień koszenilowa (E124), sodu wodorotlenek, karboksymetyloceluloza, woda oczyszczona, sodu wodorotlenek, 1N roztwór wodny(do ustalenia pH)\nFLEGAMAX 50 mg/ml, 120 ml - Dawkowanie\nDorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat - początkowo należy stosować dawkę 15 ml leku 3 razy na dobę, a następnie po wystąpieniu działania mukolitycznego (rozrzedzającego wydzielinę), dawkę należy zmniejszyć do 10 ml leku 3 razy na dobę; dzieci w wieku od 6 lat do 12 lat – 5 ml leku 3 razy na dobę. U dzieci i młodzieży dawka dobowa karbocysteiny nie może być większa niż 30 mg/kg masy ciała. Zaleca się, aby dziecko popiło przyjętą dawkę leku wodą. Bez zalecenia lekarza nie należy stosować leku dłużej niż 4 do 5 dni.\nFLEGAMAX 50 mg/ml, 120 ml - Przeciwwskazania\nUczulenie na karbocysteinę lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku; czynna choroba wrzodowa żołądka lub dwunastnicy; nie stosować w stanie astmatycznym; nie stosować u dzieci w wieku poniżej 6 lat\nKlienci, którzy kupili: FLEGAMAX 50 mg/ml, 120 ml, kupili również:\nHITAXA FAST 5 mg, 10 tabletek\nLek na objawy alergii\nŁagodzi kaszel i podrażnienie gardła\nLIPA FIX zioła do zaparzania, 30 saszetek\nNACESIS 600 mg, 10 tabletek musujących\nUłatwiają odkrztuszanie; dla dorosłych


Co nowego - premiery listopada 2020 - Książką po grzbiecie\nCo nowego – premiery listopada 2020\nTrudno mi pisać o książkach, kiedy ludzie masowo chorują, a kobietom odbiera się fundamentalne prawa. Ale kto wie, może niedługo i książki staną się niezgodne z konstytucją… więc piszę.\n1. Czuły narrator, Olga Tokarczuk, 12 listopada\nW Czułym narratorze znalazło się 12 esejów i wykładów, łącznie z tytułową mową noblowską: od osobistego procesu twórczego po komentarz rzeczywistości. Czytelnik razem z autorką przedziera się przez zawiłe ścieżki świata. Olga Tokarczuk już nie musi udowadniać, że jest ważnym głosem w dzisiejszej Polsce, i tego głosu warto słuchać.\n2. Wymazana granica. Śladami II Rzeczpospolitej, Tomasz Grzywaczewski, 25 listopada\nTo reportaż o ludziach, którzy pamiętają przedwojenne granice kraju\n(…) nad Bałtykiem, na Śląsku Cieszyńskim, w wioskach Bojkowszczyzny, wysiedleńców z akcji „Wisła”, ocalonych z rzezi na Wołyniu, mieszkańców dawnych rubieży Polski na Huculszczyźnie, Pokuciu, Polesiu, nad Dźwiną i na krańcach Litwy.\nOprócz historii, jak to było kiedyś, to książka o brzemieniu tych wydarzeń odczuwanym przez potomków tych ludzi dziś.\n3. Błękit, Nancy Bilyeau (tł. M. Moltzan-Małkowska), 17 listopada\nOsiemnastowieczny Londyn. Genevieve, młoda malarka za wszelką cenę chce zostać artystką światowej sławy. Przyjmuje propozycję odkrycia sekretu wytwarzania błękitnej porcelany, niezwykle pożądanej i luksusowej. W zamian jej „zleceniodawca” pomoże jej dotrzeć do Wenecji, aby tam spróbowała zdobyć poklask jako malarka. Niewyszkolona w szpiegowskim kunszcie, sprowadza na siebie kłopoty. Pojawia się też ktoś, kto zagraża spokojowi jej serca. Czy Genevieve wyda sekret i po trupach dotrze do celu?\n4. Pierwsza osoba liczby pojedynczej, H. Murakami (tł. A. Zielińska-Elliott), 12 listopada\nOsiem opowiadań napisanych w pierwszej osobie, których narratorami są samotni mężczyźni w przedziale wiekowym 18-35. Czy to wspomnienia, czy fikcja, podobno ma zdecydować sam czytelnik 🙂 W opowiadaniach znajdziecie znane z dzieł Murakamiego tematy muzyki, miłości, życia i śmierci.\n5. Dziennik upadku, Michel Laub (tł. Wojciech Charchalis), dokładna data nieznana\nNarratorem Dziennika jest alkoholik, wnuk ocaleńca z Auschwitz. Ojciec narratora zmaga się z chorobą Alzheimera. Akcja książki jest osadzona w Brazylii, w Porto Alegre. W szkole dla żydowskich dzieci jedyny katolik pada ofiarą okrutnego żartu, w wyniku którego odnosi ciężkie obrażenia. Poczucie winy, spuścizna skomplikowanej przeszłości, tożsamość i jej zanikanie – wokół tych tematów oscyluje książka.\n6. Grobowa cisza, żałobny zgiełk, Yoko Ogawa (tł. Anna Karpiuk), druga połowa listopada\nKolejna Tajfunowa perełka pojawi się w listopadzie, od autorki Ukochanego równania profesora. Na książkę składa się 13 oddzielnych, ale powiązanych ze sobą opowieści. Według wydawcy, zostaniecie wybebeszeni emocjonalnie:\nHistoria, która zaczyna się niewinnie – od słonecznego dnia i tortu z truskawkami, zabierze nas do pracowni kaletnika, szyjącego torbę na ludzkie serce, do ogródka pełnego marchewek w kształcie ludzkich dłoni i do muzeum tortur.\n7. Nomadland. W drodze za pracą, Jessica Bruder (tł. M. Tomczak), 12 listopada\nW grudniu tego roku ma swoją światową premierę wyprodukowany przez Frances McDormand film inspirowany tą książką. Także łapcie, żeby móc powiedzieć, że przeczytaliście, zanim było cool 😉\nReportaż Bruder pokazuje ludzi, którzy „wiek produktywny” mają prawie za sobą, albo już za sobą, po kryzysie w 2008 roku. Nie mają z czego spłacać ogromnych hipotek, więc wyruszają na poszukiwanie pracy, wożąc ze sobą cały dobytek. To praca sezonowa na polach czy dorywczo w magazynach Amazona, pomieszkiwanie na kempingach, ale i specyficzna wolność.\nZapowiedzi zawsze znajdziecie tu.\nŻyczę nam wszystkim spokoju ducha pozwalającego na czytanie, bo ostatnio o to trudno.\nAgora wyda „Żółty dom” Sary M. Broom\nCo nowego – premiery maja 2019


Akademia Mądrego Dziecka: Pierwsze bajeczki, Zwyczaje zwierząt, Niezwykłe zwierzęta, Pierwsze zagadki – Czytadełko\nAkademia Mądrego Dziecka: Pierwsze bajeczki, Zwyczaje zwierząt, Niezwykłe zwierzęta, Pierwsze zagadki\nDate: 21 lutego, 2021Author: Izabela Raducka 0 Komentarze\nAkademia Mądrego Dziecka nie przestaje zaskakiwać, raz po raz wydając nowości, które zadziwiają nie tyle samą treścią, co przede wszystkim formą wydania. Tym razem trafiło do nas aż osiem książeczek i choć wśród nich znalazły się też dwa niewypały (o tym później), to ostatecznie każde z moich dzieci znalazło coś dla siebie.\nZacznijmy od serii Pierwsze bajeczki, które trafiły do serca najmłodszego członka rodziny i tym samym od prawie miesiąca wertowane są niemal codziennie – przy czym żaden z elementów nie został jeszcze wyrwany, ani zniszczony w jakikolwiek inny sposób, a całość jest w doskonałym stanie, więc nie mam żadnych zastrzeżeń do jakości wydania. Ta seria to akurat nie nowość, wcześniej ukazały się już bodajże trzy tytuły (między innymi Dzień dobry, samochodziku), tym razem wyszły kolejne trzy: Dzień dobry, kotku!, Dzień dobry, szczeniaczku! oraz Dzień dobry pingwinku!. U nas wybór był prosty – Luśka przeżywa ostatnio prawdziwą fascynację i wszystko jest dla niej hau! i miau!, tym samym do naszej biblioteczki zawitały kotek i szczeniaczek. Treść książeczek jest bardzo prosta: kotek pije mleczko, myje się i bawi się kłębkiem wełny, piesek natomiast je śniadanko, bawi się z rodzeństwem i biega za piłką. Niby nic, a jednak cały myk polega na ruchomych elementach – wystarczy włożyć paluszek w dziurkę i nagle kłębek wełny zaczyna się poruszać, a kotek wykonuje wysoki skok za ptaszkiem, pieski wychodzą z budy i merdają ogonkiem. Świetna sprawa dla najmłodszych!\nDla nieco starszych dzieci ukazały się dwie zupełnie nowe serie. Jedna z nich to Zwyczaje zwierząt, w których znajdziemy proste zagadki i strony złożone w harmonijkę, które po rozłożeniu prezentują obrazek z zupełnie czymś innym niż się początkowo wydawało. I tak butelka perfum przekształca się w śpiące rybki, latarnia morska w śpiące sowy, miska z owsianką w polującą na swoje śniadanko rybką, a smakowity cukierek w dwie mrówki miodowe. Chcę jeść i Chcę spać to książeczki, które przybliżą dzieciom (i jak sądzę też dorosłym) niektóre dość dziwaczne zwierzęce zwyczaje. Dowiemy się więc, że dorosłe konie śpią na stojąco z wpół otwartymi oczami, żyrafy bojąc się drapieżników ucinają sobie zaledwie 20-minutowe drzemki, sowy natomiast śpiąc mają wciąż jedno oko otwarte (na zmianę prawe i lewe, by każde z nich mogło odpocząć), płetwal błękitny potrafi zjeść na raz nawet 2 miliony kryla, a mrówki miodowe upodabniają się do baryłek miodu przechowując w swoim odwłoku zapasy dla reszty stada.\nNajwiększą fascynacje u mojego starszego dziecka wzbudziła jednak seria Niesamowite zwierzęta, w której elementem ruchomym są kółeczka przemieniające zwierzęta w maszyny lub ubrania (w serii ukazały się również budynki, ale ich akurat jeszcze nie mieliśmy okazji obejrzeć). W ten sposób krab zamienia się w koparkę, orka w sterowiec, dzięcioł w kask, a żaba w płetwy do nurkowania. Jak się okazuje ciało i właściwości zwierząt stanowią doskonałą inspirację dla powstania rzeczy potrzebnych ludziom. Seria Niezwykłe zwierzęta to mnóstwo ciekawostek – mali czytelnicy dowiedzą się z niej na przykład, że żyrafa ma bardzo wysokie ciśnienie krwi, a w tym, by jej krew dostała się na odpowiednią wysokość pomaga gruba, obcisła skóra na szyi i nogach zwierzęcia – na jej wzór stworzono skafander przeciwprzeciążeniowy dla pilotów, dzięki którym można bez problemu wykonywać trudną pracę w powietrzu. A wiecie, że samochód garbus został zaprojektowany na wzór owada? Tak, tak, przyjrzyjcie się mu dobrze, a może zgadniecie do kogo jest podobny. Dla mnie seria wypada świetnie, Bąblowi też właśnie te dwie książki najbardziej przypadły do gustu, tak więc myślę, że zaopatrzymy się także w dwa pozostałe tytuły i mam wielką nadzieję, że ukażą się kolejne.\nNa koniec zostawiłam nasze małe rozczarowanie. O ile pozostałe tytuły spotkały się ze sporym entuzjazmem ze strony moich dzieci, o tyle seria Pierwsze zagadki nie wzbudziła właściwie ich zainteresowania. Nie jest to bynajmniej wina książek, raczej nie jesteśmy po prostu odpowiednią grupą docelową – Luśka jest jeszcze za mała i nie bardzo rozumie o co chodzi, Bąbel zaś jest już nieco za duży i choć samo otwieranie poszczególnych stron było dla niego frajdą za pierwszym razem, to ostatecznie książeczki te bardzo szybko poszły w odstawkę i nie wiem czy jeszcze do nich wrócimy. W każdym razie każda z książeczek (u nas akurat Nad morzem oraz Smakołyki) to kilka rozkładanych stron, na których znajdziemy dwie bardzo proste wskazówki naprowadzające na ukazujące się po rozłożeniu rzeczy. Co jest białe i zazwyczaj pochodzi od krowy? Co jest duże, okrągłe i czerwone, a przy tym bardzo słodkie? Co przypomina duże pudełko i jest niezbędne w podróży? Które zwierzę jest największe i żyje w oceanie? Po odgadnięciu wszystkich zagadek na najmłodszych czekają niespodzianki: w przypadku Smakołyków to trzyelementowe puzzle, w Nad morzem znajdziemy wodną kolorowankę. Jak napisałam – u nas te książki się nie sprawdziły, ale myślę, że dla dwu- i trzylatków będą świetną zabawą.\nAkademia Mądrego Dziecka. Pierwsze bajeczki. Dzień dobry, kotku!, Warszawa, HarperCollins Polska 2021\nAkademia Mądrego Dziecka. Pierwsze bajeczki. Dzień dobry, szczeniaczku!, Warszawa, HarperCollins Polska 2021\nAkademia Mądrego Dziecka. Zwyczaje zwierząt. Chcę spać, Warszawa, HarperCollins Polska 2021\nAkademia Mądrego Dziecka. Zwyczaje zwierząt. Chcę jeść, Warszawa, HarperCollins Polska 2021\nAkademia Mądrego Dziecka. Niesamowite zwierzęta. Ubrania, Warszawa, HarperCollins Polska 2021\nAkademia Mądrego Dziecka. Niesamowite zwierzęta. Maszyny 1, Warszawa, HarperCollins Polska 2021\nAkademia Mądrego Dziecka. Pierwsze zagadki. Smakołyki, Warszawa, HarperCollins Polska 2021\nAkademia Mądrego Dziecka. Pierwsze zagadki. Nad morzem, Warszawa, HarperCollins Polska 2021\nPoprzedni Previous post: Ogród kobiet – Carla Montero


Nowoczesne maszyny – Malowany blog\nInnowacyjne maszyny można w tej chwili zaprogramować w taki sposób, żeby działały tak, jak pragniemy. Udział człowieka w produkcji wręcz tych bardzo wyrachowanych rozwiązań jest dzisiaj w dużym stopniu ograniczony. W sporej mierze wykorzystujemy maszyny, które świetnie działają i szybko pozwalają nam na realizację produkcji.\nMaszyny tego typu są wykorzystywane przez wiele różnych firm, a poszczególne idealnie radzą sobie nawet z najtrudniejszymi zadaniami, które wymagają niewątpliwej precyzji. Maszyny CNC są przyszłością produkcji i świetnie sprawdzają się w wymagających zadaniach. W firmach produkcyjnych rodzaj wykorzystanych maszyn ma ogromne znaczenie. Maszyny CNC producent oferuje w wielu różnych wersjach. Są to zarówno profesjonalne obrabiarki, jak i rozmaite frezarki. Każda z takowych maszyn ma specjalny komputer, który zawiaduje i steruje wszystkimi procesami w taki sposób, ażeby jakość, jaka jest uzyskiwana, była powtarzalna. W każdej sytuacji chodzi o to, żeby gotowe produkty cechowały się identycznymi właściwościami lub wymiarami. Taka standaryzacja jest możliwa jedynie wówczas, kiedy wykorzystujemy do produkcji przyszłościowy sprzęt. Koszt maszyn cnc jest dość wysoki, więc firma, która preferuje je stosować, musi być przygotowana na bardzo duże wydatki, niemniej jednak mimo wszystko się to opłaca, gdyż zastosowanie przyszłościowych maszyn zwiększa możliwości produkcyjne. Firma może produkować więcej w krótszym czasie, a tym samym całkiem dobrze odpowiadać na potrzeby swoich ewentualnych klientów. Zaprogramowanie takich maszyn oczywiście też jest wyzwaniem i musi to utworzyć specjalista, ale po najlepszym ustawieniu praca tworzy się praktycznie sama.\nZobacz więcej: obrabiarki cnc.


Strona główna / Federacja / Federacja\nZaproszenie na XLI Mistrzostwa Polski Energetyków w Piłce Siatkowej Kobiet i Mężczyzn\nSerdecznie zapraszany wszystkich fanów, niezwykle popularnej w naszym kraju, piłki siatkowej do uczestnictwa w XLI Mistrzostwach Polski Energetyków w Piłce Siatkowej Kobiet i Mężczyzn. zawody odbędą się od 25 do 28.10.2018...\n51 Zimowy Spływ Kajakowy Energetyków na Brdzie zakończony!\nSpływ rozpoczął się 13 stycznia w piątek w Mylofie pod Chojnicami. Meta po przepłynięciu 56 km jak zawsze w Bydgoszczy 15-go stycznia w niedzielę. W rekordowej w tym roku liczbie 171...\nRelacja z XVIII Mistrzostw Polski Energetyków w Narciarstwie Alpejskim\nXVIII Mistrzostwa Polski Energetyków w Narciarstwie Alpejskim odbyły się od 11 do 14.01.2017 r. w Kluszkowcach. Na listę startową zapisanych było 132 uczestników reprezentujących 20 drużyn składających się z przedstawicieli firm...\nTrasy na Jubileuszowy LV Ogólnopolski Górski Rajd Pieszy Energetyków „Bieszczady 2016”\nW załączeniu do pobrania wykaz tras Trasy na Jubileuszowy LV Ogólnopolski Górski Rajd Pieszy Energetyków (ujednolicone)


Konie w kopalniach – to już historia | Iaquarius.pl\nKonie pracowały w kopalniach przez wieki. Pod ziemią upływało ich całe życie. Tam miały swoje stajnie i swoją pracę. Pod ziemią ich życie też się kończyło – po prostu tam umierały. Jeśli któregoś z nich wywożono na powierzchnię ziemi, nie nadawał się już do innych prac. Konie – górnicy (tak jak w opowieściach i historiach znanych z literatury) były ślepe. Jeśli więc opuściły kopalnię, to i tak ich zabijano.\nPracowały pod ziemią jak ludzie – twierdzą górnicy – ciężko, w trudnych warunkach. Istnieją dokumenty, z których dowiadujemy się, że już na początku XVIII wieku sprowadzano pod ziemię konie, by pomagały górnikom. Ciągnęły wózki z urobkiem, a także poruszały kieraty. Najpierw były własnością wozaka, potem stały się własnością kopalni.\nKonie spuszczano na linach w głąb ziemi, a gdy zaczęto używać wind, zjeżdżały nimi razem ze swoimi opiekunami. Każdy koń miał swojego wozaka. Jak twierdzą specjaliści, konie nie pozwalały się oszukiwać i też się buntowały. Nie chciały ciągnąć cięższych niż zwykle wózków, pracować dłużej.\nBy się nie bały pracowały w ciemnościach i w towarzystwie tej samej osoby, wozak zachęcał je do pracy smakołykami (cukrem, chlebem). Same trafiały do stajni po pracy, nawet po ciemku.\nGdy pod ziemią zaczęto używać elektryczności, konie nie pracowały już w ciemnościach. Być może dlatego już nie ślepły (przynajmniej część z nich), gdyż stajnie i korytarze były oświetlane.\nKonie wycofano z górnictwa na mocy rozporządzenia w 1956 roku. Zastąpiły je elektryczne lokomotywy. Pojedyncze zwierzęta pracowały jednak nadal, nawet od 2000 roku.\nBaśka to słynny już, ostatni koń z kopalni w Wieliczce. Wyjechała z niej w 2001 roku. Pod ziemią pracowała 13 lat. Jej przysmakiem były kostki cukru. Jak twierdzą ci, którzy się nią opiekowali, nie pracowała zbyt ciężko. Jej stajnia i miejsce pracy – to poziom trzeci.\nNie była ślepa opuszczając kopalnię, ale nie potrafiła odnaleźć się w innym środowisku. Została oddana do gospodarstwa, ale była agresywna, nie umiała skubać trawy, ani biegać. Stamtąd przewieziono ją do schroniska koło Pszczyny.\nDo dziś pod ziemią znajdują się stajnie i żłoby – w niektórych kopalniach można je zwiedzać.\nCzytam takie wpisy ze łzą w oku. To takie smutne, że ludzka znieczulica była niegdyś taka powszechna. Teraz jest lepiej, ale musimy się i tak wiele nauczyć. Fajny wpis Aniu, swoją drogą gdybyś chciała podzielić się swoją opinią na temat mojego postu, to zapraszam na Palc i artykuł o skórze naturalnej, pozdrawiam Mateusz\n16 lutego, 2020 o 11:11 am\nFajny poradnik. Zastanawiam się czy ni możemy wymienić się doświadczeniami? Pa pisze o skórzanych torbach, plecakach, etc, a ja mogłabym testować te produkty? Zapraszam na Sport Evo.\nszkoła prywatna pisze:\n16 lutego, 2020 o 1:33 pm\nDobry wpis historyczny. W szkole takiej jak moja, takie artykuły były częścią edukacji. Zapraszam was do komentowania, ostatni wpis jest na temat wyboru plecaków na laptopa dla dziewcząt, polecam i zachęcam do obserwacji!\n16 lutego, 2020 o 6:49 pm\nCiekawy portal 🙂 Wydaje mi się że mamy wiele wspólnego. Zapraszam Panią do mnie na exams.edu.pl.\n17 lutego, 2020 o 2:50 pm\nJa jestem pełna uznania, że chciało się Tobie pisać tak archiwalny wpis 🙂\n15 maja, 2020 o 6:52 pm\nDobry, post dzieci powinny uczyć się o tym w Liceum!\n15 maja, 2020 o 6:53 pm\nMasz rację, w szkołach powinno być więcej o historii zwierząt. Zapraszam Ciebie do siebie na blog Nasz Szczecin i post gdzie w Szczecinie kupić portfel damski lub męski dobrej marki.\n15 maja, 2020 o 6:54 pm\nNaprawdę ciekawa lektura. Konie w kopalniach miały naprawdę ciężko 🙁\nPolecam mój blog oraz poradnik o tym Gdzie w Szczecinie kupicie plecaki damskie.\nNastępny wpisNajwyższy lądowy ssak – żyrafa