Pitagoras z Samos | Wrocławski Portal Matematyczny - Matematyka jest ciekawa\nROZMAITOŚCI › Poczet matematyków\nnauczycielka w Gimnazjum w Mroczeniu\nok. 572-569 p.n.e. wyspa Samos\nok. 497-475 p.n.e. Metapont\nMiejscowości lub uczelnie, gdzie działał:\nwyspa Samos, Krotona, Metapont\nPitagoras urodził się w rodzinie kupieckiej na greckiej wyspie Samos. W młodości wiele podróżował, a w wieku ok. 40 osiadł w greckiej kolonii na południu Italii w mieście Krotona. Był filozofem, etykiem, politykiem i matematykiem. Założył w Krotonie szkołę zwaną Związkiem Pitagorejskim, która dała podwaliny nurtowi filozofii zwanemu dziś pitagoreizmem. Była to dominująca doktryna intelektualna przez cały okres starożytności. Pitagorejczycy zajmowali się głównie geometrią i teorią liczb. Tu narodziły się i zostały skutecznie rozwiązane trzy wielkie problemy matematyki starożytnej: podwojenie sześcianu, trysekcja kąta (czyli jego podział na trzy równe części) oraz kwadratura koła - warunek, aby konstrukcje te wykonać za pomocą samego cyrkla i linijki (co jest niemożliwe), pojawił się dopiero w czasach Platona. Po wygnaniu z Krotony pod koniec życia Pitagoras zamieszkał w Metaponcie, gdzie przebywał aż do śmierci.\nŻycie i działalność:\nPitagoras nie zostawił po sobie żadnych pism. O jego dokonaniach dowiadujemy się z dzieł filozofów greckich żyjących ponad 200 lat później (m. in. Diogenesa, Porfiriosa czy Jamblichosa). Nie jest nawet możliwe dokładne ustalenie lat jego życia.\nWiadomo, że w młodości odwiedził m.in. Indie, Egipt, Syrię i Mezopotamię, gdzie zetknął się z tamtejszymi systemami filozoficzno-religijnymi. W Jonii był uczniem Talesa.\nPoza filozofią (w tym głównie etyką i matematyką) interesował się astronomią (twierdził, że Ziemia jest kulista i istnieje w "kosmosie") i medycyną (uważa się go za twórcę medycyny holistycznej, czyli leczenia polegającego na przywróceniu choremu równowagi psychofizycznej na podstawie analizy jego otoczenia, relacji z ludźmi, zachowań, nawyków, a nawet snów). Po rozpadzie Związku Pitagorejskiego spowodowanego odkryciem liczb niewymiernych Pitagoras został wypędzony z Krotony, jego szkoła została spalona, a on sam do końca życia przebywał na wygnaniu w Metaponcie. Jednak idee pitagoreizmu przetrwały jeszcze kilka stuleci i wywarły trwałe piętno na rozwoju nauki.\nGłówną ideą tego poglądu filozoficznego było przekonanie o istnieniu harmonii - siły, która utrzymuje cały świat, nie wyłączając bogów. Najwyraźniej można ją było zaobserwować w muzyce, astronomii, arytmetyce i geometrii (te dyscypliny jeszcze przez całe Średniowiecze wykładane były na wyższych uczelniach, jako drugi stopień wiedzy naukowej, tzw. quadrivium, pierwszy stopień, tzw. trivium: stanowiły gramatyka, retoryka i dialektyka). W okresie początkowego rozkwitu pitagoreizmu zajmowano się głównie arytmetyką. Hasło tego okresu brzmiało: "Wszystko jest liczbą". Kiedy jednak odkryto odcinki o długości niewymiernej, czyli takie, których nie dało wyrazić się liczbą (Grecy znali wówczas tylko dodatnie liczby wymierne), podważyło to podstawy doktryny.\nNastąpił czas załamania i rozpadu pitagoreizmu. Powstały dwa zwalczające się ugrupowania: akuzmatyków (tzn. słuchaczy), którzy wybrali drogę mityczno-religijną, uznali, że tajemnica harmonii jest dla człowieka nie do zgłębienia i należy jedynie nasłuchiwać podszeptów niebios na jej temat, oraz matematyków (tzn. badaczy), którzy postanowili odwrócić się od zdradliwych liczb i badać harmonię figur geometrycznych (ich hasło brzmiało: "Liczby zostawmy kupczykom", a symbolem stał się pentagram, czyli pięciokąt gwiaździsty - do dziś 1/3 państw ma go w swoim godle). Ruch akuzmatyków przetrwał kilkaset lat, ale nie wniósł nic istotnego do rozwoju nauki. Doktryna matematyków całkowicie zdominowała naukę starożytną. Poglądy te powróciły w Średniowieczu pod nazwą panteizmu.\nZałożony przez Pitagorasa związek miał (jak wszystkie instytucje naukowe tamtego okresu) przede wszystkim charakter etyczno-religijny (obok - fragment obrazu Rafaela Santi Szkoła ateńska). Należeć mogli do niego tylko wtajemniczeni. Podstawą przyjęcia był pięcioletni okres próbny. Co ciekawe, nie istniały ograniczenia ze względu na płeć. Przynależność do Związku wymagała pełnego utożsamienia się z jego regułami (co zapewniało realizację głównego celu - oczyszczenia duszy i zbliżenia do bogów), wśród których były m.in. takie:\nśluby milczenia o nauczanych teoriach,\nposłuszeństwo wobec przełożonych,\nśluby milczenia o zdobywanej wiedzy,\nuznanie wspólnoty dóbr członków ruchu (każdy automatycznie oddawał swe dobra do użytku wspólnego i mógł korzystać ze wspólnych środków, a gdy odchodził ze wspólnoty, otrzymywał dwa razy tyle dóbr, ile wniósł),\nzakaz jedzenia fasoli, znęcania się nad zwierzętami i poprawiania mieczem ognia,\nobowiązek uczestnictwa w misteriach,\npoświęcenie się zgłębianiu wiedzy i pracy naukowej.\nDokonania pitagorejczyków znane są z jedynego zachowanego dzieła pt. Elementy napisanego przez Hipokratesa z Chios (księgi nie należy mylić z późniejszymi Elementami Euklidesa, a autora - z Hipokratesem z Kos - patronem lekarzy). Hipokratesa z Chios wyrzucono ze Związku Pitagorejskiego za nauczania geometrii za opłatą. Jemu też przypisuje się wyjawienie (w odwecie) tajemnicy istnienia odcinków bez długości (czyli o długości niewymiernej), która doprowadziła do rozłamu wśród pitagorejczyków.\nTwierdzenia i odkrycia:\nDla uczczenia swojego nauczyciela wiele własnych odkryć pitagorejczycy nazywali jego imieniem. Trudno dziś jednoznacznie określić, kto jest autorem jakiego wyniku. W pierwszym okresie działalności (na pewno więc pod okiem mistrza) Pitagorejczycy uporządkowali terminologię geometryczną (wprowadzając pojęcia, które w niezmienionym kształcie przetrwały do dziś, m.in. punktu, prostej, równoległości, prostopadłości, płaszczyzny, odcinka, kąta w tym wpisanego, dopisanego i środkowego, figur przystających i podobnych), uporządkowali też i dowiedli wiele faktów z zakresu arytmetyki i geometrii.\nBadali własności liczb:\nwystępujących w muzyce (Pitagoras zbudował jednostrunowy instrument, za pomocą którego badał zależności pomiędzy dźwiękami) i odkryli, że skrócenie struny w stosunku 1:2, 2:3 i 3:4 daje przyjemne współbrzmienie (te interwały muzyczne nazywamy dziś oktawą, kwintą i kwartą),\nparzystych i nieparzystych,\ndoskonałych (są równe sumie swoich dzielników mniejszych od samej liczby, np. 6, 28, 496),\nzaprzyjaźnionych (pary liczb, w których suma dzielników jednej daje drugą i na odwrót, np. 220 i 284, 1184 i 1210, 6232 i 6368, 9363584 i 9437056),\nwystępujących w geometrii, np. liczb trójkątnych, kwadratowych i innych wielokątnych oraz liczb gnomicznych (tzn. dających równoramienną literę L - są to wszystkie liczby nieparzyste), o tych ostatnich udowodnili, że są różnicami kolejnych liczb kwadratowych,\nzłotej i figur, w których występuje, ? trójek pitagorejskich (odkryli wzór opisujący wszystkie takie liczby).\nWśród zagadnień geometrycznych badali własności:\nwielokątów foremnych (wykazali, że płaszczyznę można wyparkietować tylko kwadratami i trójkątami lub sześciokątami foremnymi, określali sumę kątów dowolnego wielokąta, znali konstrukcję n-kątów foremnych dla n = 3, 4, 5, 15 i ich iloczynów przez dowolne potęgi dwójki),\nwielościanów foremnych (każdemu przypisali jeden żywioł: czworościanowi foremnemu - ogień, sześcianowi - ziemię, ośmiościanowi - powietrze, dwudziestościanowi - wodę, dwunastościan, który został odkryty dużo później, symbolizował wszechświat),\nkoła i kuli,\nfigur i brył podobnych.\nDo historii przeszły badane (i z powodzeniem rozwiązane przez pitagorejczyków), tzw. problemy delijskie. Ich nazwa wzięła się stąd, że gdy na wyspie Delos wybuchła zaraza, wysłani do Pytii Delfijskiej posłowie przywieźli proroctwo, że aby położyć jej kres, należy powiększyć dwukrotnie ołtarz Apollina, który miał kształt sześcianu. Powstało więc pytanie, jaką krawędź powinien mieć nowy sześcian, aby jego objętość była dwukrotnie większa. Zagadnienie to znane jest pod nazwą podwojenia sześcianu. Później dołączyły do niego jeszcze dwa: trysekcji kąta (czyli podziału danego kąta na trzy równe części) i kwadratury koła (czyli skonstruowaniu kwadratu o polu równym polu danego koła). Zadania te nazwano trzema wielkimi problemami starożytności, gdyż w czasach Platona do warunków zadania dodano ograniczenie, że konstrukcje te należy wykonać cyrklem i linijką. Dwa tysiące lat zajęło matematykom wykazanie, że w takiej wersji problemy delijskie nie mają rozwiązania.\nPitagorejczycy na stałe wprowadzili do matematyki konieczność przeprowadzania systematycznych dowodów twierdzeń. Udowodnili m.in. twierdzenie zwane dziś twierdzeniem Pitagorasa: jeżeli trójkąt jest prostokątny, to suma pól kwadratów zbudowanych na przyprostokątnych jest równa polu kwadratu zbudowanego na przeciwprostokątnej. Prawdziwe jest też twierdzenie odwrotne, które znane było już dużo wcześniej Egipcjanom i Babilończykom, i stosowane bez dowodu jako reguła wyznaczania kąta prostego: jeżeli w trójkącie suma pól kwadratów zbudowanych dwóch krótszych bokach jest równa polu kwadratu zbudowanego na najdłuższym boku, to trójkąt jest prostokątny, jeśli suma ta jest mniejsza, to trójkąt jest rozwartokątny, a jeśli większa - to ostrokątny. Dziś znane są różne uogólnienia twierdzenia Pitagorasa (np. wersja przestrzenna, figuralna, twierdzenie kosinusów i inne).\nPodczas prac nad dowodem twierdzenia Pitagorasa odkryto istnienie odcinków niewspółmiernych, czyli takich, których nie da się zmierzyć, używając tej samej jednostki (tzn. nie da się jej odłożyć całkowitą liczbę razy w każdym z nich). Dziś wiemy, że stosunek długości takich odcinków jest liczbą niewymierną, ale w czasach Pitagorasa takich liczb nie znano. Te dziwne wielkości nazwano alogoj tzn. niewyrażalne.\nUwaga (dla nauczycieli)\nPitagorejską ideę poszukiwania wspólnej miary odcinków można było odnaleźć jeszcze kilkanaście lat temu w szkolnych podręcznikach do matematyki, w karkołomnych dowodach twierdzenia Talesa. W przypadku obrania na jednym z ramion kąta odcinków współmiernych sytuacja była stosunkowo prosta, ale gdy były one niewspółmierne, zaczynały się schody. Widać autorów szkolnych podręczników z tamtego kresu nie przekonał jednolinijkowy dowód tego faktu podany w Elementach Euklidesa.\nCiekawostki i anegdoty:\nW młodości Pitagoras był utalentowanym pięściarzem i zapaśnikiem. Zdobywał laury olimpijskie, wygrywając wszystkie walki.\nPitagoras miał zalecać swoim uczniom zadawanie sobie codziennie wieczorem pytań: Jaki błąd popełniłem? Co zdziałałem? Jakiego obowiązku zaniedbałem?\nW przypadku wyrzucenia kogoś ze wspólnoty pitagorejczyków kopano odrzuconemu grób. Pozostawał on pusty i był symbolem śmierci tej osoby dla wspólnoty.\nZ wdzięczności dla bogów za udowodnienie twierdzenia nazywanego jego imieniem Pitagoras miał złożyć hekatombę, czyli ofiarę ze stu byków.\nPitagoras wprowadził termin "filozofia" (tzn. umiłowanie mądrości) dla zaznaczenia, że mądrość jest rzeczą boską, a człowiekowi dostępne jest jedynie jej umiłowanie.\nPitagorejczycy pierwsi używali terminów: "filozofia" (na oznaczenie wszelkiej działalności naukowej) i "matematyka" (na oznaczenie tych dziedzin, które uprawiane były w sposób dedukcyjny - Tales. To, co dziś zaliczamy do matematyki, nazywane było wtedy (i później, aż do XIX w.) "geometrią".\nPitagoras był prawdopodobnie wegetarianinem.\nPitagorejczycy wierzyli w reinkarnację.\nLegenda głosi, że Pitagoras miał dar rozmawiania ze zwierzętami. Podobno przekonał niedźwiedzia, który nękał okoliczną ludność, aby przestał atakować ludzi. Innym razem przekonał wołu, aby nie jadł bobu, bo po nim choruje.\nPitagorejczycy, badając figury podobne, umożliwili wykonywanie rysunków w skali, planów i map (nie istniały one w kulturach narodów pozaeuropejskich), czemu zawdzięczamy późniejsze wielkie odkrycia geograficzne, rewolucję przemysłową i wiele innych osiągnięć.\nPodobieństwo jest jednym z najbardziej intuicyjnych pojęć matematycznych. Nawet w przedszkolu, gdy pani rysuje kółko na tablicy i każe dzieciom w zeszytach zrobić to samo, to rysują one kółko w dużym pomniejszeniu i są przekonane (podobnie jak i pani), że rzeczywiście narysowały to samo.\nWszystko jest liczbą.\nLiczby zostawmy kupczykom.\nNaprawdę poznajemy człowieka dopiero po jego śmierci.\nMilcz albo powiedz coś takiego, co jest lepsze od milczenia.\nU przyjaciół wszystko jest wspólne.\nPrzyjaciel to ten, który jest drugim ja. Tak jak 220 i 284.\nWszechświat jest kosmosem, uporządkowaną całością i każdy z nas jest częścią kosmosu.\nTak długo, jak człowiek będzie zabijał zwierzęta, ludzie będą zabijali się nawzajem. W istocie ten, kto zabija i zadaje ból, nie zazna radości i miłości.\nNajkrótsze wyrazy - "tak" i "nie" - wymagają najdłuższego zastanowienia.\nTrudno jest iść przez życie wieloma drogami jednocześnie.


Propozycje doskonale przygotowanych kosmetyków i perfum znanych producentów • LinuxMarket\nKosmetyki i perfumy najekskluzywniejszych firm zdaniem klientów oraz klientek na rynku to wiele atrakcyjnych propozycji. Firma taka jak Hugo Boss jest bardzo ceniona przez odbiorców, także u nas. Ekskluzywne drogerie proponują pełną gamę produktów do wyboru, by trafiać w jeszcze większe wymogi odbiorców. Twórczynią tej marki kosmetycznej była nasza rodaczka żydowskiego pochodzenia, która wyemigrowała do Australii. Firmowe kosmetyki mają moc i to nie tylko przekonywania konsumentów do zakupu.\nFirmowe kosmetyki zazwyczaj nie wymagają reklamy, ponieważ potrzeba posiadania oraz stosowania rewelacyjnej jakości innowacji kosmetycznych leży wręcz w naszej naturze. Wybierając markę Lacoste, możemy być pewni spełnienia całości najistotniejszych dla nas kryteriów. Oferowanie klientom kwintesencji perfum oraz wielopokoleniowa praca nad nieustannym udoskonalaniem propozycji – to można dostrzec u producenta na pierwszy rzut oka.\nSprawdź ten link – to naprawdę świetna propozycja (https://adwokat-konysz.pl/zakres-uslug/prawo-wlasnosci-intelektualnej/), która z całą pewnością bardzo Cię zaintryguje. Nie wahaj się zatem i sprawdź już teraz!\nDoskonałość w atrakcyjnej cenie to coś, czego pragną klienci.\nHugo Boss twórcą wyjątkowych kosmetyków\nCo oferuje marka kosmetyczna taka jak Hugo Boss klientom i klientkom w Polsce? Duże możliwości nierozerwalnie wykazujące doskonałą jakość i luksus sam w sobie to cecha typowa dla marki. Dorastająca na krakowskim Kazimierzu bizneswoman Rubinstein od samego początku założenia swej firmy starała się szukać jedynie przetestowanych rozwiązań, które okazałyby się dla odbiorców najlepsze.\nKosmetyczna oferta firmy Guerlain na polskim rynku\nPerfumy Guerlain są dla wielu klientek ekwiwalentem ekskluzywności, która jest przez dzisiejszych konsumentów tak bardzo pożądana. Dążenie w kreowaniu zapachów do perfekcji to atut producenta zapachów. Nasi specjaliści nie kierują się bowiem tylko panującą na rynku modą, tylko sięgają po uniwersalne, a więc ponadczasowe rozwiązania. Dzięki temu są w stanie dawać osobom spragnionym luksusowych propozycji wyjątkowość w rewelacyjnym wydaniu.\n« W jaki sposób wymodelować swoją sylwetkę ubraniami?\nSzukanie perfekcyjnej sukni na studniówkę »


Krzysztof Bosak w debacie Polsat News - Wykop.pl\nKrzysztof Bosak w debacie Polsat News\n@WartoWiedziec youtube.com #polityka #bekazpisu #4konserwy #konfederacja #bekazlewactwa #lewackalogika\nTo wystąpienie Krzysztof Bosak w debacie Polsat News pokazuje dlaczego zyskuje on największy wzrost zaufania ze wszystkich polityków w Polsce a w ostatnim badaniu Polacy wskazują go jako lidera opozycji parlamentarnej - to jest wzór przygotowania, nie tylko pod względem znajomości tematu, ale równi.\nOpinia Eksperta dodał: birobijan z youtube.com\nwięcej o nowym liderze opozycji :) dodał: musztym z youtu.be\nNiszczyć biznes i to jeszcze w czasie kryzysu to chyba tylko PiS umie...\n@Plutonium: polaki mają robić za miskę ryżu dla niemieckich montowni, żeby helmut miał taniego passata a polak go po 5 latach odkupił jako auto premium, tak jak morawiecki powiedział\nfujiyama 4 tyg. temu\n@Plutonium: PiS? A PO i Lewica to za czym głosowały?\nBanda debili inaczej tego określić się nie da.\nPerke 4 tyg. temu via Android\n@fujiyama dokładnie, żadnej alternatywy oprócz konfy nie ma\nLubieKocyki 4 tyg. temu\n@Perke: no Bosak, na którego ślubie był lobbysta z biznesu futrzarskiego to faktycznie niezależny kandydat ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@LubieKocyki i co ? To był jakiś przestępca ? A lobbyści za likwidacją futer to już go git tak ?\n@Perke: stwierdzam tylko że jest w ch$% niezależny ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@LubieKocyki oczywiście, że tak\n@Plutonium: Nic z tej ustawy nie zostanie. To tylko gra wewnętrzna w obozie PIS.\n@Plutonium: jak to jest celowe działanie pis i po ramie w ramie niszczą polską gospodarkę\n@LubieKocyki: kiedy się nauczycie, że w polityce nie ma niezależnych ludzi, zawsze ktoś za nimi stoi, ktoś im funduje kampanie polityczną\n@leglion: ale ja nie twierdzę, że tak nei jest. mówię tylko że za nim stoją futrzarze\nwruci 4 tyg. temu via Wykop Mobilny (Android)\n@Plutonium: Kaczyński to szmaciarz\n@Plutonium: w czasie poprzedniego kryzysu Tusk podniósł VAT tymczasowo\npolak go po 5 latach odkupił jako auto premium,\nNie tak szybko! Już jakaś rządowa menda pieprzyła o akcyzie na używane auta z zagranicy.\nsuluf 4 tyg. temu\nw ostatnim badaniu Polacy wskazują go jako lidera opozycji parlamentarnej\nChyba w badaniu wyborców konfederacji\n@suluf: no wlaśnie nie iwem skąd oni to wytrzasneli. Konfa to 4 miejsce i to dość odległe za PO przede wszysktim\n@suluf: Konfederacja uratuje Polskę.\nwAr1948 4 tyg. temu\n@suluf: @LubieKocyki: Sondaż IBRIS dla WP "Kto Pana/Pani zdaniem jest najlepszym liderem polskiej opozycji?"\nJak widać, przebijają go tylko byli kandydaci na prezydenta, z parlamentu jest najbardziej doceniony.\n1. Trzaskowski 24,6%\n2. Hołownia 21,9%\n3. Bosak 15,7%\n4. Biedroń 3,5%\n5. Zandberg 3%\n6. WKK 2,8%\n7. Budka 2,4%\n8. Czarzasty 0,9%\n9. Nie wiem 25,2%\n@wAr1948: tylko, że to pytanie ala: Wybierz jednego. Więc osoby głosujące na Trzaska czy Hołownię już drugi raz nie zagłosowały na Budkę czy WKK, aA wątpliwym jest aby to był elektorat Bosaka (chociaż akjurat WKK możliwe). Więc to raczej słaby prognostyk\nczynastolatek 4 tyg. temu\nWięc osoby głosujące na Trzaska czy Hołownię już drugi raz nie zagłosowały na Budkę czy WKK\n@LubieKocyki: W wyborach też się tak głosuje. xD\nwzor_fizyczny 4 tyg. temu\n@wAr1948: Przecież on też był kandydatem na prezydenta, stąd ten wynik.\n@wzor_fizyczny: Biedroń i WKK też byli ;)\n@wzor_fizyczny: no tak, ale Hołownia i Trzaskowski nie są w parlamencie a od pozostałych Bosaka dzieli sporo, szczególnie od Budki. Co by nie myśleć o Bosaku to na prawdę wyśmienity wynik przebić Biedronia, Zandberga i Budkę, że o PSL nie wspomnę i to wielokrotnie.\njezinzbezin 4 tyg. temu via Android\n@xp17 zawsze wiedziałem, że to idiota, ale nie wiedziałem, że aż taki\ndonjon 4 tyg. temu\nCo to za debilny pomysł z tym kolorowaniem niektórych fragmentów? Chcecie by na was głosować a macie ludzi za kompletnych kretynów?\n@donjon: To są wyborcy Konfy, muszą mieć krzykliwy tytuł, najlepiej clickbaitowy, pokolorowane fragmenty, strzałki itd.\nWnioski trzeba samemu wyciągnąć czemu tak jest. ( ͡°( ͡° ͜ʖ( ͡° ͜ʖ ͡°)ʖ ͡°) ͡°)\nTheBedThatEats 4 tyg. temu\n@donjon: @no_49: sam o tym niedawno wspominałem (╭☞σ ͜ʖσ)╭☞. Tak, góra konfederacji ma swoich wyborców za skończonych debili.\n@TheBedThatEats: no ale wiadomix, oni są najbardziej świadomi i merytoryczni ze wszystkich wyborców\n@TheBedThatEats: raczej liczą, że to może trafić do wyborców PiS\nprintf 4 tyg. temu\n@no_49: a czemu patrzysz w sklepie tylko na ceny czerwone na żółtym tle ( ͡° ͜ʖ ͡°) To myślę taki sam zabieg i co jeśli skierowany jest do wyborców PiS którzy aby cokolwiek zrozumieć potrzebują jak ktoś to wytłumaczy ( ͡° ͜ʖ ͡°)\niooq 4 tyg. temu\n@no_49: jak chcesz się wypromować to rozumiem, że siedzisz w piwnicy i swoje hasła piszesz szarym pisakiem po szarej tablicy i prezentujesz je sobie przy zgaszonym świetle geniuszu ?¯\__(ツ)_/¯\ne_m_p 4 tyg. temu\nJak już mówimy o zarzynaniu gospodarki, to zapytajcie Krzysia o niedziele niehandlowe przy okazji może?\nMożna by jednym prostym przepisem zwiększyć o jakieś 10% możliwość obrotu w detalu, a przy okazji pewnie pomóc branżom najbardziej dotkniętym kryzysem jak kina i gastro (vide galerie handlowe) - to rynki rzędy wielkości większe od futerkowców, a i pomysł ma poparcie większości społeczeństwa.\nCo wam Krzysiu odpowie? - nie bo ✝ krzywo popatrzy.\n@e_m_p: Biskup mu zakazał.\n"Polacy wskazują go jako lidera opozycji parlamentarnej" - (ʘ‿ʘ) wrzucajacy sam się podklada. Zakop informacja nieprawdziwa.\n@Equalizer: Przecież to prawda.\nPrzecież to prawda\n@wAr1948: 6,75% to Polacy? Wyciagniety z dupy hołownia mial dwa razy więcej ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@Equalizer: Sondaż IBRIS dla WP "Kto Pana/Pani zdaniem jest najlepszym liderem polskiej opozycji?"\nanallizator 4 tyg. temu\n@Equalizer: Również skisłem z tej publicznej masturbacji do Bosaka w opisie :D OPie miej ty litość. Co z wami konfederaci, że wy zawsze widzicie rzeczy i zjawiska, których nie ma xD\nWartoWiedziec dołączył 1 rok 2 mies. temu\n420\twykopali 243\tzakopali 6.1 tys. wyświetleń\nDariusz Gnatowski, słynny Boczek z Kiepskich nie żyje 9635\nKraje zmniejszają podatki, by ulżyć firmom po kryzysie, ale Polska dokręca śrubę 4156\nZadłużenie Skarbu Państwa przekroczyło 1,1 bln zł 3959\nZagadka ponownego zamknięcia siłowni rozwiązana 3446\nREKORD! 10 040 nowych przypadków zakażenia koronawirusem, 130 osób zmarło 3564\nGórnik zarabia więcej, niż wart jest wydobywany przez niego węgiel 3376\nPolicja wynosi księdza prosto z prowadzonej mszy 3010\nObowiązuje zakaz prowadzenia działalności związanej z poprawą kondycji fizycznej 2834\nStanisław Dziwisz nic nie wie i nic nie pamięta 2768\nPapież Franciszek poparł związki partnerskie dla par jednopłciowych 2734


Anabasis (Ἀνάβασις): Rudy Raciborskie czyli piwko na Brantołce.\nPogoda niespecjalna, wypada tylko mieć nadzieję że nie będzie padać. Trasa oklepana, w końcu to jeden z wielu wyjazdów do Rud Raciborskich. Większość wariantów juz przerobiona. Tym razem jedziemy przez Smolnicę, Trachy i dalej asfaltem przez Bargłówkę i Przerycie. Powrót lasami, przez Magdalenkę do Tworoga Małego i dalej przez Sośnicowice do Gliwic.\nW Brantołce spadł deszcz, niezbyt moze ulewny ale jednak zimny i nieprzyjemny. Ale co tam... Przesiedzielismy ten niesprzyjający czas w barze "Pod Lipami" w Brantołce. Piwko w "Unter den Linden"... fajna rzecz. Cała trasa wycieczki to 57 kilometrów.\nPS: Fotki zostały zrobione na negatywie Ilford Pan 400 - to moje pierwsze próby z tym materiałem po zniknięciu z rynku agfowskich apx-ów. No cóż... pierwsze koty za płoty... narazie uczymy się.\nAutor: Rafał o 17:12


frytki z batata - Olga Pawlikowska\nTag: frytki z batata\nFrytki z batata to jedna z pozycji obowiązkowych w naszym domowym menu. Zastępują tradycyjne frytki, czasem są szybką przekąską albo dodatkiem do dania głównego. Uwielbia je trzylatek, uwielbiamy i my. Zwłaszcza za szybkość przygotowania i fakt, że można je modyfikować na milion sposobów. W najprostszej postaci to oczywiście bataty z […]


Czego nie słyszał Arne Hilmen [Iwo Zaniewski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00619 011129 20691611 na godz. na dobę w sumie\nCzego nie słyszał Arne Hilmen - ebook/epub\nAutor: Iwo Zaniewski Liczba stron: 351\nISBN: 978-83-7747-477-8 Data wydania: 2012-10-17\nCzego nie słyszał Arne Hilmen to thriller o nietypowej konstrukcji, ponieważ zasadnicze pytanie nie brzmi: „kto zabił?', ale: „czy w ogóle jakaś zbrodnia została popełniona?'. Powieść utrzymuje czytelnika w napięciu wywołanym przez narastające nieznane zagrożenie i nie rozczarowuje rozwiązaniem. Narracja jest jednowątkowa, wiemy dokładnie tyle co główny bohater.\nIwo Zaniewski CZEGO NIE SŁYSZAŁ ARNE HILMEN\nCopyright © by Iwo Zaniewski, 2012 Wydanie I Warszawa 2012\nSpis rzeczy Ciemnoszare chmury... Arne Hilmen od kilkunastu lat... Firanka w oknie na parterze... W chromowanym kloszu... Przed bramą otynkowanej willi... Ze stanu bezmyślnego zagapienia... Śnieg stopniowo przestawał prószyć... Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nCiemnoszare chmury połączyły się z mgłą. Po kilku wysokich biurowcach pozostały tylko rozsypane w nieładzie nieliczne okna. O tej porze roku właśnie ilość tych świecących kwadracików wskazywała, czy panorama tego sporego jak na Norwegię miasta jest widokiem dziennym, czy nocnym. Dni, kiedy mgła i deszcz mieszający się z topniejącym śniegiem przesłaniały szare budynki, niewiele różniły się od nocy, rozjaśnianej łuną świateł nieustannie pracującego portu. Centrum miasta leżało nad fiordem. Nieliczne wieżowce nadawały mu pozór nowoczesnej biznesowej metropolii. Jednak dalej od centrum miasto traciło ten charakter. Gęsta zabudowa klasycyzujących kamienic przechodziła stopniowo w mieszaninę nijakich współczesnych budynków. Pejzaż zmieniał się wyraźniej w położonej na porośniętych lasem wzgórzach rozległej dzielnicy willowej. Wąskie, krzyżujące się pod różnymi kątami ulice wznosiły się, przecinając bezlistną o tej porze roku gęstwinę. Świecące nocą i dniem latarnie oświetlały z rzadka małe skrawki mokrego asfaltu. Czasami tylko w prześwitach niektórych uliczek pojawiał się widok na blado podświetlone brzuchy nisko sunących chmur, w których kryły się szczyty wież rektyfikacyjnych położonej na płaskowyżu rafinerii. Dzielnica opadała ku miastu. Spomiędzy świerków i gęsto posadzonych buków wystawały już nie tylko spadziste dachy willi, ale też płaskie, kryjące kilkupiętrowe budynki. Świecące tu i ówdzie okna wydawały się unosić w ciemnoszarej mgle nad morzem czarnych, mokrych gałęzi. Za jednym z takich okien w trzypiętrowym budynku z szarej cegły, rozjaśnionej poblaskiem neonu POLITIE, toczyła się rozmowa trzech mężczyzn. Niewielki pokój z dużym planem miasta na ścianie oświetlała stojąca na biurku lampa z chromowanym kloszem. Tyłem do okna siedział pięćdziesięcioparoletni blondyn z nieco przerzedzonymi włosami. Od pewnego czasu próbował za plecami odnaleźć dłonią rękaw skórzanej kurtki lotniczej z futrzanym kołnierzem. Nie szło mu to zbyt sprawnie, bo starał się robić wrażenie, że słucha z uwagą relacji sierżanta Gerda Lunde, krótko ostrzyżonego okularnika siedzącego pośrodku pokoju na obrotowym fotelu. Relacji przysłuchiwał się również potężny, bardziej przez nadwagę niż atletyczną budowę, mężczyzna o rumianej, nieco naiwnej twarzy. Nazywał się Ole Nilsen i również był sierżantem. Z wypchanym dokumentami segregatorem zatrzymał się w pół kroku między drzwiami a biurkiem i spytał: – Jak oni to zrobili, że nikt się nie kapnął przez tyle czasu, że to są zwłoki? Gerd kontynuował spokojnym głosem: – Zrobili to tak: zwłoki brali z ich własnego krematorium. Jak trumna wjeżdżała do pieca, dno się otwierało, zwłoki wpadały do chłodni. Przewozili je w specjalnych kontenerach do budynku intensywnej terapii. W piwnicy była sala operacyjna, tam w ciała wprowadzano układy sterowania i elektrody pobudzające mięśnie. Zwłoki leżały podłączone do aparatury, oddychały i poruszały się. – No nieźle. I co dalej? – spytał Ole, robiąc pół kroku w stronę biurka. – No i tyle. – Gerd odepchnął się nogami i odjechał fotelem kawałek do tyłu. – Po filmie poszliśmy z dzieciakami do tej nowej kręgielni. Mają tam takie małe tory i kule dla dzieci. Segregator z dokumentami dotarł wreszcie do biurka. Ole położył go z przepraszającą miną. – Ja swoją część odwaliłem. Zrób to, błagam, bo ona codziennie mnie o to dręczy. Blondyn wstał, uporawszy się z kurtką. Przeciągnął się i nie patrząc na segregator, spytał: – Nie wiem, dlaczego mamy to robić najpierw na formularzach, a nie od razu w tym całym nowym systemie komputerowym? – Ja też nie wiem – odparł bezradnie Ole. – I nie wiem, co mamy zrobić z tymi skargami o parkowanie. – Jakimi? – Blondyn manipulował teraz przy zaklinowanym zamku kurtki. – No tymi, po której stronie na wąskich ulicach. – Nie wiem. To chyba zależy od mieszkańców. Nie ma na to przepisów. – Zakończył zmagania z zamkiem i wyszedł na korytarz, machnąwszy ręką na pożegnanie. – Przesyłajmy to do zarządu miasta – krzyknął już z klatki schodowej. – No to do jutra! – odkrzyknął Gerd i odepchnąwszy się silnie nogami, wyjechał tyłem do drugiego pokoju. Ole otworzył segregator i ustawił go na środku biurka. Miał zamiar westchnąć głęboko, ale spostrzegł małą kałużę pod kaloryferem. Pochylił się i podstawił rękę pod zawór. – Znowu tutaj kapie! – zawołał. – Teraz to już kubek od kawy przez noc się przeleje. Co ja mam tu podstawić? – Nie wiem. Podstaw kubek od kawy – usłyszał z sąsiedniego pokoju. *\nArne Hilmen od kilkunastu lat był szefem komisariatu przy Nissens gate. Oddalając się od niego jak zwykle długim, szybkim krokiem, patrzył mniej więcej trzy metry przed siebie na chodnik i zwinnie omijał kałuże. Omijał je może raczej nie tyle zwinnie, co dziwnie. Zbliżając się do kałuży, wyginał lekko całe ciało, w lewo lub w prawo, w zależności od tego, po której stronie pozostawała kałuża. Jeśli następowały po sobie wystarczająco często, przypominało to przejazd narciarza omijającego tyczki slalomu. Arne zdawał sobie sprawę, że taki nawyk w jego wieku może sprawiać dość niepokojące wrażenie, toteż przestał natychmiast, gdy tylko z mglistej ciemności wyłoniła się w oddali jakaś postać. Teraz omijał kałuże jak każdy świadomy celu swego marszu i pełen jeszcze energii pięćdziesięcioparolatek. Gdy jednak przybliżająca się postać z nieokreślonej płciowo sylwetki zaczęła przeistaczać się najpierw w jakąś panią, potem w raczej młodszą kobietę, by ostatnie metry pokonać jako zdecydowanie ładna dziewczyna, krok Arne skrócił się i nabrał nieco niedbałego charakteru. Ciemnowłosa dziewczyna na wysokich obcasach, wtulona w przytrzymywany obiema dłońmi tuż przy szyi futrzany kołnierz, minęła go drobnym, zdecydowanym krokiem. Arne zawsze oglądał się za ładnymi kobietami, więc uczynił tak i teraz. Zdał sobie jednak sprawę, że coś się zmieniło. Właściwie to już od pewnego czasu patrzeniu na mijane atrakcyjne dziewczyny towarzyszyły jakieś niezbyt przyjemne odczucia. Jakie? Odpowiedź wydawała się okropna i prosta: był już dla nich za stary. Ale czy to cała odpowiedź i czy w pełni prawdziwa, nie wiedział. Kobiety przecież ciągle patrzyły na niego z zainteresowaniem. Ich spojrzenia nadal zatrzymywały się na jego twarzy na ten odrobinę za długi moment. Tu musiało wchodzić w grę coś innego, coś głębszego, co niełatwo mu było nazwać. Jakby żal, może nawet pretensja. Tylko o co? Smutna myśl, że kobiety grały zbyt ważną rolę w jego życiu, przychodziła mu do głowy coraz częściej i coraz częściej też zdawał sobie sprawę, że jest ona dużo gorsza niż ta, że jest dla nich za stary. Był po prostu starym durniem, który poczucie własnej wartości zbudował wyłącznie na tych dłuższych o niezauważalny moment spojrzeniach. Poczucie, że jest atrakcyjny i w jakiś nieokreślony sposób szczególny, uśpiło go i pozwoliło dryfować przez życie w beztroskiej wierze, że w końcu nastąpi coś, na co zasługuje ta jego szczególność. Przestał omijać kałuże, przynajmniej te płytsze, a jego krok stał się zupełnie nijaki. Między nagimi gałęziami drzewa przesuwała się nad nim brzęcząca lampa sodowa, dając na te pozornie zawiłe i głębokie rozważania prostą odpowiedź: chodziło o zwykłą rzeczywistość, w której nie wydarzy się już nigdy nic ciekawego. Mżawka ustała i Arne ruszył lekkim truchtem. Biegał często. Do pracy i z pracy chodził lub biegł. Nie dla kondycji. Nie znosił siedzieć. Nienawidził siedzenia za biurkiem i wypełniania formularzy. Formularze, dokumenty i raporty biurowe osaczały go i dusiły. Bieganie pomagało. Opłukiwało z drobnych, ledwo widocznych bez okularów i nic nieznaczących literek. Dobiegł do rogu swojej ulicy. Rozpiął kurtkę i podszedł do samochodu. Stary szarozielony mercedes pagoda stał zaparkowany przy krawężniku, czyniąc wyraźny wyłom w rzędzie statecznie pękatych i nieróżniących się od siebie współczesnych samochodów. Stał i udzielał właścicielowi swojej podejrzanej reputacji. Reputacji kogoś, kto mimo swojego wieku bezczelnie dobrze wygląda, jest nierodzinny i wiedzie niefrasobliwie hulaszcze życie, które niewątpliwie doprowadzi go do upadku, co sugerowały chociażby mocno podrdzewiałe progi. Wyjmowanie, a właściwie wyszarpywanie kluczyków z bocznej kieszeni kurtki zawsze doprowadzało Arne do furii, na szczęście zwykle dość krótkiej. Kieszeń umieszczona była idiotycznie za wysoko. Czy załogi amerykańskich bombowców podczas drugiej wojny światowej nie potrzebowały mieć w tych kieszeniach żadnych niezbędnych i łatwo dostępnych rzeczy? Jeśli nie, to po co w ogóle były, szczególnie wobec braku kieszeni wewnętrznej, którą z trudem wszyła mu znajoma krawcowa. Kluczyki w końcu dały się wyszarpnąć i Arne wsiadł do samochodu. Siedział przez chwilę, starając się o niczym nie myśleć. Nie było to łatwe, westchnął więc nad swoim nie wiadomo czy już do końca nieszczęśliwym życiem i sięgnął do schowka po iPoda. Podłączył go do radia i uruchomił silnik. Z głośników zabrzmiał saksofon Paula Desmonda i Arne ruszył ciemną ulicą. Dochodziła dziesiąta. O tej porze na chodnikach nie było już nikogo. Z rzadka przejeżdżał jakiś samochód. Dzielnica, w której z racji pełnionej funkcji strzegł bezpieczeństwa i porządku, po ósmej zapadała w komę. Nie działo się tu zupełnie nic. Było bezpiecznie i bardzo porządnie. Nikt nikogo nie mordował i nikt nie handlował narkotykami. Nierządu i stręczycielstwa też nikt tu nie uprawiał. Samochody kradziono dwa do trzech razy na tydzień, a sprawcy tych kradzieży podlegali komisariatom zupełnie innych dzielnic. Podobnie rzecz się miała z włamaniami do domów, garaży i ogrodów zimowych. Jeśli mieszkali tu w ogóle jacyś przestępcy, to kradli grube miliony w takich miejscach i takimi sposobami, o których on nie miał najmniejszego pojęcia. Zjechał z obwodnicy i zapuścił się w ciemne i ponure ulice starej dzielnicy fabrycznej. Kiedyś produkowano tu wyposażenie statków. Dzisiaj znajdowały się w niej głównie opuszczone hale i magazyny hurtowni. Skręcił w otwartą bramę i wjechał na oświetlony sodową lampą betonowy plac. Otaczały go niskie zabudowania po jakiejś fabryce. Pod długą ceglaną ścianą hali stały dwa samochody, land rover i coś nieokreślonego. Zatrzymał się na środku placu. Zgasił silnik i ściszył muzykę. Siedział przez chwilę, starając się dojrzeć, czy dzieje się coś za wysokimi, zasłoniętymi oknami hali. Były ciemne i gdyby nie pojawiające się od czasu do czasu białe błyski w wąskich szparach między zasłonami, hala robiłaby wrażenie opuszczonej. Wyjął telefon z wewnętrznej kieszeni i wybrał numer do Liv. – Cześć. Już jestem. – Zaraz kończymy. Poczekaj – odpowiedziała zmęczonym i nieco rozdrażnionym głosem. Siedział więc i wpatrywał się w błyski. Wreszcie wyłączył iPoda i wysiadł z samochodu. Zanosiło się na dłuższe czekanie. Podszedł powoli do okien, rozglądając się po placu. W samochodach nie było nikogo. Spróbował dojrzeć przez błyskające szpary, co dzieje się w środku. Przechodził od jednego okna do drugiego, ale niczego nie dało się zobaczyć. Wiedział, że za oknami odbywała się sesja fotograficzna do jakiegoś pisma, a Liv zajmowała się przy niej make-upem. Czyli, jak sama to określała, była pudernicą. Odwiedził ją kilka razy przy takiej robocie, ale nie czuł się tam dobrze. Niektóre modelki nie przepadały za wizytami niezwiązanych z sesją osób i wcale tego nie ukrywały, a i Liv popatrywała kontrolnie, czy wzrok Arne nie za długo pozostaje na obnażonych fragmentach zgrabnych ciał. Fotograficy i ich asystenci byli w porządku. Rozmawiało się z nimi całkiem swobodnie. Trochę o samochodach, trochę o regatach. Stawali się tylko jakby nieco obcy, gdy wziąwszy do ręki aparat, zaczynali wyrzucać z siebie fontanny komplementów i zachwytów dla fotografowanych modelek. Wiedział, że tak właśnie zachowują się profesjonaliści, ale mimo wszystko widział w tym przesadę i sztuczność. Dziewczyny czuły się z tym jednak świetnie. Dawało mu to powód do rozważań, jak bardzo kobiety różnią się od mężczyzn i jak wiele mógłby osiągnąć, stosując na co dzień ten mechanizm. Podobno, twierdził jeden z asystentów, południowcy tak właśnie robią. Arne był jednak typem północnym i komplementy wydobywały się z niego z trudem i tylko pod wpływem wyraźnego bodźca, co czyniło go absolutnie niezdolnym do użycia tej niezwykle skutecznej metody. Nagły pisk opon i odbijający się od murów ryk potężnego silnika oderwał go od ostatniego okna. Na plac wpadło wściekle czerwone ferrari i zatrzymało się kilka metrów od jego mercedesa. Za przyciemnionymi szybami nie dało się dojrzeć nikogo. Arne wyprostował się i ruszył niedbałym krokiem w stronę swojego samochodu. Silnik ferrari ciągle pracował, nieregularne trzaski turbiny wywoływały pozór nerwowości, jakby coś jeszcze się miało wydarzyć. Arne otworzył drzwi mercedesa i sięgnął po paczkę papierosów. Oparł się łokciem o dach i zapalił. Jakoś nie mógł pozbyć się wrażenia, że ktoś go obserwuje. Rozglądał się od niechcenia po placu, popatrywał na zamknięte drzwi hali. W końcu zaczęło go złościć, że odgrywa coś nie wiadomo przed kim. Liv nie wychodziła. Papieros się skończył. Wolno obszedł samochód i zajął się poprawianiem bocznego lusterka. Ferrari wreszcie zamilkło. Po chwili otworzyły się drzwi od strony kierowcy, ale nikt nie wysiadł. Słychać było tylko energiczny męski głos mówiący do telefonu: – ...zrobimy inaczej! Ja się tym zajmę, a ty jutro lecisz do Singapuru. Ale musisz się z nimi zobaczyć, zanim spotkają się z tymi od Hunta. Z samochodu wysiadł przystojniak około trzydziestki. Nie spojrzawszy nawet w stronę Arne, kontynuował rozmowę, zdejmując przy tym marynarkę: – Wiem, że ich szef będzie dopiero pojutrze, więc zdążysz... Wiem na pewno!... Nieważne, wiem na pewno! Pokazujesz im naszą propozycję wyższą o jakieś dwa do trzech procent... Tak, nie więcej. Daj mi Erika. Po marynarce przyszła kolej na koszulę. W sodowym świetle lampy ukazał się idealnie umięśniony tors. Przystojniak wrzucił koszulę do samochodu i wciąż nie przerywając rozmowy, włożył luźną bluzę. – Erik, słuchaj! Musicie przekalkulować propozycję w wiarygodny sposób. Nie więcej niż trzy procent... Tak... Sprawdzaj cały czas notowania Hunta... Tak... Daj mi Paula! Drzwi studia otworzyły się i pojawiły się w nich sylwetki kilku osób. Dziewczyny pożegnały się z fotografem i ruszyły w stronę samochodów. Fotograf i jego asystent wsiedli do land rovera. Wysoka, niezwykle zgrabna blondynka z długimi prostymi włosami podeszła do przystojniaka. Nie przerywając rozmowy, pocałował ją w policzek i wsiadł do auta, po czym otworzył jej drzwi od środka. Liv była niższa, miała na sobie puchową kurtkę i trzymała w ręku srebrną walizkę do make-upu. Stanęła przy mercedesie. – Może mi otworzysz? – powiedziała. – Jasne! Obserwowała, jak obchodzi samochód, odbiera jej walizkę i otwiera drzwi. Zanim wsiadła, spojrzała porozumiewawczo na blondynkę, która skomentowała zachowanie swojego partnera, demonstracyjnie przewracając oczami. Liv odpowiedziała jej niezbyt szczerym gestem wyrażającym zrozumienie i z westchnieniem opadła na fotel. Arne zamknął za nią drzwi i przechodząc na swoją stronę, zerknął na dziewczynę w ferrari. Słychać było, jak przystojniak nadal wydaje dyrektywy: – Pilnuj go, żeby sprawdzał notowania Hunta. Powinni myśleć, że dogadujemy się z Conoco, a my ich tylko sprawdzamy... Drzwi zatrzasnęły się, silnik ryknął i ferrari ruszyło, sypiąc kamykami spod szerokich opon. Arne zamknął drzwi, ale zamek nie zaskoczył, więc zrobił to jeszcze raz, mocniej. Przekręcił kluczyk w stacyjce. Silnik odezwał się swojsko, nostalgiczna ballada popłynęła cicho z iPoda. – Co to za koleś? – spytał. – Wyglądało, że bardziej interesuje cię Else – powiedziała Liv, patrząc przed siebie. – Naprawdę tak wyglądało? – zdziwił się, ale Liv tylko wzruszyła ramionami. – To co to za koleś? – Ten koleś... to Stig Holm – powiedziała tak, jakby mówiła o kimś, o kim nie wypada nie wiedzieć. – Aaa! Czyli? – Czyli Stig Holm – odpowiedziała, uśmiechając się lekko i unosząc brwi. – Czyli koleś, który wszystko ma. – Nie wiem, czy wszystko, ale na pewno to, co trzeba. – Nie chciałem urazić twoich uczuć do Stiga Holma. Liv pokręciła głową z niedowierzaniem i odwróciła się do okna. – Stig Holm ma nawet dziewczynę, która uśmiecha się do niego i całuje go na przywitanie – powiedział. – Może dlatego, że Stig Holm o nią dba. Na przykład zabiera do Singapuru, żeby odpoczęła na słońcu. – Liw, mówiąc to, spojrzała na niego, otwarcie już wkurzona. – Nie zabiera. – Skąd wiesz, że nie zabiera? – spytała zdumiona. – Po prostu wiem. To dokąd jedziemy? – Jestem wykończona. Zawieź mnie do domu. Chcę się położyć. – Okej. – Westchnął i zerknął w prawe lusterko, przekręcone tak, że odbijał się w nim bok samochodu. *\nFiranka w oknie na parterze lekko się poruszyła, gdy zbliżał się do drzwi, wydłubując klucze z drugiej bocznej kieszeni. Miał nadzieję, że uniknie tego spotkania, ale wchodząc po schodach, usłyszał za sobą: – Dobry wieczór, panie Hilmen! Czekałem na pana. – Dobry wieczór. – Spojrzał z półpiętra na przygarbioną sylwetkę gospodarza domu. – Lokatorzy prosili mnie, żebym pana upomniał. Chodzi o te worki ze śmieciami i przedmioty, które pan wyniósł od siebie. Przeszkadzają mieszkańcom w dostępie do śmietników. Śmieciarze zabierają śmieci w czwartki. Przecież pan wie. – Jutro to przestawię. Dobranoc – odpowiedział pokornie i ruszył dalej schodami. – Dobranoc. Śmieciarze zabierają w czwartki – usłyszał jeszcze za sobą. Dopiero kiedy dotarł na swoje trzecie piętro, usłyszał odgłos zamykanych na dole drzwi. Otworzył zamek i uchylił drzwi, odsuwając się na bok. Z ciemnej szczeliny wypadł, ocierając się o jego nogę, czarny, potężnie zbudowany kot i wywrócił się na grzbiet na środku klatki schodowej. Przez chwilę niemrawo tarzał się po kamiennej podłodze, po czym wrócił do mieszkania. Arne wszedł za kotem do ciemnego przedpokoju, zdjął buty i powiesił kurtkę. Uważając, aby go nie nadepnąć, przeszedł do salonu i zapalił światło. Wisząca u sufitu goła żarówka oświetlała dziesiątki porozkładanych na podłodze gazet. Pokój był prawie pusty. Pod oknem stało stare biurko z ekranem komputera, obok fotel klubowy obity przetartym zielonym aksamitem, a na środku jednej z dłuższych ścian przykryta gazetami ciężka antyczna komoda. Na gazetach stała ogromna metalowa puszka jasnożółtej farby. Pomalowana była dopiero jedna ściana. Kot siedział już w łazience przed pralką i wpatrywał się w niego z wyczekującym skupieniem. Arne przeszedł po szeleszczących gazetach i otworzył szafkę wiszącą nad pralką. Spomiędzy proszków do prania i rolek papieru toaletowego wydobył fioletową torbę z suchą karmą. Wsypał resztkę do miski i poszedł do kuchni, pozostawiając za sobą mruczenie przemieszane z chrupaniem. Otworzył lodówkę i zagapił się, nie wiedząc, na co ma właściwie ochotę. Wreszcie wyjął jakiś jogurt, który okazał się przeterminowany, więc wylał go do zlewu. Ustawił cieknący kran tak, aby krople spadały na ściankę dzielącą obie komory i nie hałasowały. Wrócił do łazienki. W drzwiach minął się z kotem, który szedł do sypialni. Wypełniały ją pod sufit meble i przedmioty z całego mieszkania. Przeniesione z salonu półki z książkami otaczały łóżko ze skotłowaną pościelą. Widok na okno zasłaniał stół i ustawione na nim krzesła, zawalone stertami pism żeglarskich i elementami takielunku jachtowego. Otwarte drzwi blokowały przed upadkiem zwinięty ogromny dywan. Tuż przy łóżku stała wysoka lampa z czerwonym abażurem, a roześmiany młody Arne patrzył na to wszystko z dzioba prującego spienioną wodę jachtu. To duże czarno-białe zdjęcie stało na kredensie, zasłaniając wypełnione płytami kompaktowymi i starymi kasetami magnetofonowymi półki. Obok nich z ogromnej donicy wyrastała palma, której postrzępione liście rozchodziły się na wszystkie strony pod samym sufitem. Kot wskoczył na stół i ułożył się w zwoju lin pod baldachimem z krzeseł. Arne, po długim gorącym prysznicu przebrany w bawełniane szorty i powyciąganą koszulkę z krótkimi rękawami, wpełzł na łóżko, odkładając telefon na podłogę. Zgasił lampę i położył głowę na wygniecionej poduszce. Westchnął głęboko i zamknął oczy. Zapadła zupełna cisza. Leżał tak pięć, może dziesięć minut, ale czuł, że nie zaśnie. Otworzył oczy. Nie cierpiał bezsenności. Niestety, zdarzała mu się coraz częściej. Znał na pamięć sylwetki ustawionych na sobie mebli. Przeplecione palmowymi liśćmi stwarzały ramę dla prostokątnego prześwitu, w którym na tle niebieskawej zasłony sterczały dwa czarne trójkąty będące uszami kota. Gdzieś daleko włączył się alarm samochodowy. Leżał tak jeszcze przez chwilę, po czym uniósł się na łokciu, próbując odszukać na podłodze telefon. Zapalił lampę. Znalazł go i ustawił alarm budzenia. Chwilę zajęło mu szukanie wyłącznika, który zdążył gdzieś się zaplątać, wreszcie znalazł go i zgasił lampę. *\nW chromowanym kloszu kreślarskiej lampy zniekształcona twarz Arne wyglądała jak blada plamka na wielkim szarym cielsku rozciągniętego swetra. Wypił łyk gorącej kawy i pomyślał, że to najprawdopodobniej jedyna chwila tego dnia, w której odczuł coś w rodzaju przyjemności. Przez parę wydobywającą się z kubka patrzył na zaścielające biurko formularze. W drzwiach pojawił się Gerd. – Cieknie coraz bardziej z kaloryfera – powiedział. Arne obrócił się na fotelu i patrzył teraz na niego przez opary kawy. – Jak zadzwonię, to będą chcieli cały kaloryfer wymieniać. Będzie tak jak tam. – Gerd machnął plikiem swoich formularzy w stronę drzwi sekretariatu. – Chrzanili się z tym trzy dni. Będzie lodowato. Już chyba lepiej, żeby ciekło. Ale cieknie coraz bardziej. – Popatrzył na Arne bez specjalnej nadziei i wyszedł. Po chwili znów stanął w drzwiach. – W nocy dzwoniła jakaś baba, że jej służąca nie wróciła na noc. – No i co? – spytał Arne w głąb kubka. – Nic. Powiedziałem, żeby zadzwoniła po południu, jeśli służąca nie wróci. – Mówiąc to, Gerd podszedł do wiszącego na ścianie planu miasta i zaczął mu się przyglądać ze szpilką w ręku. – I mamy jeszcze zgłoszenie od firmy ochroniarskiej. – Wbił szpilkę. – Była próba włamania na Flaenveien. – To pojedźcie tam. Ja muszę przynajmniej to zacząć. – Arne odstawił kubek i oparł ręce na formularzach. – Przyjdę, zanim skończycie. To nie jest daleko – dodał, zdając sobie świetnie sprawę, że nikt nie uwierzy w jego nagły napad pilności urzędniczej. *\nPrzed bramą otynkowanej willi w stylu Bauhausu stał umundurowany policjant z komisariatu; miał dziecinną twarz i sądząc po minie, wymieniał jakieś zabawne spostrzeżenia z przypominającym rugbystę pracownikiem firmy ochroniarskiej. Obaj przypatrywali się scenie, która rozgrywała się po drugiej stronie ulicy. Przed otwartymi drzwiami taksówki stała około sześćdziesięcioletnia kobieta w kraciastej pelerynie i czapce Sherlocka Holmesa. Pochylona, prawie kucając, namawiała dużego białego pudla, żeby usiadł na plastikowej folii przykrywającej tylne siedzenie. Pudel oczywiście nie miał na to najmniejszej ochoty. Wysiłkom kobiety przyglądał się ze sceptyczną miną turecki taksówkarz. – Heidi! Hop! No, Heidi! Hop! Wiem, że nie znosisz folii, ale musisz. No hop! – przemawiała do pudla. – Ona za nic nie usiądzie na folii. Nie ma pan jakichś gazet? – zwróciła się do taksówkarza. – Nie mam. Koca też nie mam – odpowiedział, nie zmieniając wyrazu twarzy. – A tu ma pan jakieś gazety! Niech pan da te gazety. – Machnęła ręką w stronę otwartego bagażnika. – Ale to nie... To niedobre. To za małe. – Powiedziawszy to, odsunął się trochę od bagażnika. – Niech pan podrze. Będzie dobre. Ona na folii nie siądzie. Niech pan da te gazety. – Wydawała polecenia, nie zwracając uwagi na jego wyraźnie narastające skonsternowanie. Wreszcie, widząc, że taksówkarz za długo już się ociąga, sama sięgnęła do bagażnika i wyjęła jakieś kolorowe pisma. – Nie mogę! – jęknął zachwycony ochroniarz. – On ma tam świńskie pisma. Ale numer! Właścicielka pudla, nie zwracając najmniejszej uwagi na zawartość magazynów, wydzierała jedna po drugiej kartki i układała je na folii. Taksówkarz przyglądał się temu bezradnie. – Niech pan da jeszcze. Niech pan drze gazety – rozkazała. Taksówkarz niechętnie wyciągnął jeszcze jedno pismo i zamknął bagażnik. Oddarł jedną stronę i zastygł z miną winowajcy. Wyjęła mu je z ręki i ułożyła na siedzeniu. – Heidi! No chodź! Teraz będzie wygodnie. Tak jak lubisz, kochanie. Hop! Pudel w końcu zdecydował się na skok. Gazety jednak rozjechały mu się pod łapami na folii, co natychmiast go zniechęciło. Kobieta zapobiegła jednak próbie ucieczki psa, poprzedzonej obrotem na ślizgających się papierach, zatrzaskując mu błyskawicznie drzwi przed nosem. Nie patrząc na oniemiałą ze zdziwienia mordę Heidi, usiadła na przednim siedzeniu. Taksówkarz niemrawo wgramolił się za kierownicę. – Ona nie widziała, co to było? – zastanawiał się Młody, patrząc za odjeżdżającą taksówką. – A cholera ją wie – rzucił nieco rozczarowany ochroniarz. Scenka pewnie rozbawiłaby i Arne, ale dopiero teraz wyszedł zza rogu. Kiedy zbliżał się do bramy, z ogrodu wyłonił się Gerd. – Ktoś próbował dostać się od strony tarasu. Szyba jest pęknięta – powiedział, niezbyt podekscytowany. – Właściciele gdzieś wyjechali, ale już ich powiadomiono. – Nie ma tam żadnych zwierząt? – spytał Arne, ruszając ścieżką prowadzącą na tyły domu. Pozostali szli gęsiego za nim. – Nie, to ten czujnik przy szybie uruchomił alarm – odpowiedział idący na końcu ochroniarz. – Kręcą się jacyś degeneraci. Odwala im na zimę. Sam taki nie wie, czy chce się włamać, czy nie – zrzędził Gerd za plecami Arne. – Albo alarm sam zadziałał – podjął ochroniarz. – Teraz robią takie to wszystko pokomplikowane, że coraz gorsze jest. Te różne centralki popierdolone. Trzeba być jakimś informatykiem, żeby to obsługiwać, kurwa! Albo zwykły pilot od telewizora. Najebane ma tam tych guzików. Ja mówię: to wszystko debile robią. To wszystko robią jacyś popierdoleni debile. Stanęli na trawniku i w milczeniu przyglądali się pękniętej szybie w dużym oknie tarasowym. Arne wszedł na mokry taras. Podciągnął spodnie na kolanach i kucnął przed szybą. Długie skośne pęknięcie biegło po przekątnej prawie całego okna. Zasłony nie pozwalały zobaczyć, co jest w środku. Poskrobał paznokciem w poprzek srebrnego śladu, ale paznokieć ślizgał się, o nic nie zahaczając. Postukał w szybę, która wydała głuchy odgłos, i wstał. – Oglądaliśmy. Nie ma żadnych śladów rąk ani narzędzi. Taras mokry. Śladów nie ma – powiedział Gerd. Arne zszedł powoli z tarasu i stanął obok pozostałej trójki. – Takie pęknięcie to też nie wiadomo, stare czy nowe. W milczeniu patrzyli na zarośniętą bluszczem ciemnoszarą ścianę. Zaczął padać drobny deszcz. Słychać go było na zeschłych liściach pokrywających trawnik. Gerd postawił kołnierz kurtki i rozejrzał się po okolicy. Zza drobnej siatki cienkich gałązek wysokiego żywopłotu ledwo przezierał fragment sąsiedniego domu. Zapaliło się światło w zasłoniętym firanką okienku. – Wygląda, jakby ktoś napierał całym ciałem na szybę, aż pękła – powiedział i dopiął kołnierz pod szyją. – To jest gruba szyba zespolona. Musiał ktoś nieźle napierać. Ochroniarz wszedł na taras i robiąc groźną minę, przybrał pozycję rugbysty atakującego szybę. Rozległ się krótki chichot młodego policjanta, któremu żart wyraźnie się spodobał. Po chwili wszyscy szli ścieżką w stronę bramy. Na ulicy Arne rozejrzał się za radiowozem. Stał zaparkowany kawałek dalej, za innym samochodem. Młody usłużnie otworzył drzwi. Arne usiadł na środku tylnego siedzenia, oparł głowę między zagłówkami i przez tylną szybę zagapił się w prawie zupełnie ciemne już niebo. Gerd usiadł obok Młodego, który uruchomił silnik. Ruszyli w milczeniu. Już na pierwszym zakręcie Arne zrobiło się lekko niedobrze, więc uniósł głowę i przez zamontowaną za fotelami kratę patrzył na przednią szybę. Wycieraczka ledwo zdążała zbierać krople migoczące w świetle mijanych latarni. – A co to, mało jest porąbańców? Ja sam mam czasami ochotę jakąś szybę rozwalić. Urodziłem się w Lierne, ale tu, kurde, nie jest wiele lepiej – odezwał się nagle Gerd, wpatrując się w ciemność przez boczną szybę. – U nas, w Somna, to od października zawsze się zaczynało. Piekarz się powiesił. Widziałem przez okno, jak wisiał – wypalił Młody, ośmielony wyznaniem Gerda. Ponieważ nikt nie podjął tematu, zamilkł na kilka przecznic. Dopiero kiedy zatrzymali się przed komisariatem, dokończył: – Bez powodu się powiesił. Kręcił się tak na tym sznurze. – Znów zamilkł na chwilę, po czym dodał: – Nawet zwierzętom odwala. Kiedyś owca sąsiadów sama na bronę się nabiła. Zwierzęta też wariują od tej ciemności. To nawet można zobaczyć po oczach u niektórych. Wysiedli z radiowozu. Arne nie miał wyboru. Musiał zabrać się do formularzy. *\nZe stanu bezmyślnego zagapienia wyrwało Arne krótkie, znaczące miauknięcie. Ocknął się. Odłożył zaschnięty wałek na gazetę i wstał z fotela. Żółte oczy śledziły każdy jego ruch. Zdjął kurtkę z wieszaka, zabrał klucze z komody i wyszedł z mieszkania. Prószył śnieg. Drobne płatki migotały w stożkach światła pod latarniami. Topniały jednak na ziemi, pozostawiając lśniącą czerń chodnika i jezdni. Założył wełnianą czapkę i szczelniej otulił się rozpiętą kurtką. Walka z zamkiem nie miała większego sensu. Mały sklep spożywczy znajdował się w odległości dwóch przecznic. Po kilku minutach wpatrywania się w chodnik pod nogami otworzył szklane drzwi i wszedł między półki wypełnione pstrokatą mozaiką opakowań. Tam, gdzie z paczek i puszek patrzyły oblizujące się psy i koty, czegoś jednak brakowało. Przeszukał bez rezultatu dwa dolne rzędy opakowań i wyjrzał zza półek w stronę lady. Czarnowłosa dziewczyna o wyrazistych oczach pomagała ułożyć w torbie zakupy jakiejś klientce. Jej głowa pojawiała się co chwilę zza pleców kobiety. Czarne oczy, wyraźnie zarysowane kości policzkowe i mocno czerwone usta czyniły jej urodę wyzywającą, a nawet nieco wulgarną. I chyba to właśnie spowodowało, że wyszedł zza półek i stanął za starszą panią. Cierpliwie czekał, aż zapłaci, powkłada, każdą z osobna, monety wydanej reszty do portmonetki, odbędzie kurtuazyjną wymianę zdań na pożegnanie i rzuciwszy na niego krótkie, chłodne spojrzenie, wyjdzie wreszcie. Dziewczyna odwróciła szczerze roześmianą twarz i zmieniła uśmiech na oficjalny. Spojrzała na długą bułkę, paczkę małych pomidorów i słoik oliwek, które to produkty uzbierał Arne, żeby przedłużyć rozmowę o karmie dla kotów. – To wszystko? – spytała grzecznie. – Ma pani może takie żarcie dla kotów w fioletowej torbie? – zapytał i oparł się jedną ręką o ladę. – Fioletowej? – Zmarszczyła ciemne brwi. – Znaczy takiej... liliowej – doprecyzował z uśmiechem mającym wyrazić zakłopotanie. Sądząc po minie, dziewczyna nadal nie wiedziała, o jaką torbę chodzi. – Z takim brązowym kotem. – No to tam są kitekaty z rudymi kotami. – Wskazała na półki. – Nie, to nie kitekat. Nie pamiętam nazwy. Z takim pomarańczowym kotem z głupim wyrazem na mordzie – powiedział, robiąc minę mającą przybliżyć rodzaj wyrazu na mordzie kota. Dziewczyna wreszcie się roześmiała. Miał zamiar kontynuować rozmowę w tym duchu, uradowany, że w kwestii uśmiechu uzyskał chociaż to, co poprzedzająca go starsza pani, gdy nagle odezwał się jego telefon. Wydobył go z trudem i przeprosił gestem dziewczynę, odstępując dwa kroki od lady. – Szefie, dzwoniła jakaś kobieta, że jej służąca okradła ją i zniknęła – zabrzmiał w słuchawce głos Ole. – To pojedźcie do niej – odpowiedział i odsunął się od drzwi, wpuszczając jakiegoś klienta. – Tak, ale jestem sam, bo Gerd pojechał do jakiegoś alarmu. Ta kobieta już w nocy dzwoniła, bardzo zdenerwowana, a to jest tam, gdzie biegasz. Na Erlends vei. Nazywa się Sigrid Ronstad. Erlends vei dziewiętnaście. Dziewczyna wychyliła się zza pleców klienta, pytając spojrzeniem, czy ma zapakować to, co Arne zgromadził na ladzie. Kiwnął jej głową i przewrócił oczami, dając do zrozumienia, że wolałby porozmawiać z nią. – Dobra, przejdę się tam – powiedział zrezygnowany. Sięgnął po torbę, położył na ladzie pieniądze i doczekawszy, aż dziewczyna odwróci na chwilę wzrok od pytającego ją o coś faceta, uśmiechnął się na pożegnanie. Uzyskał jej całkiem miły i chyba szczery uśmiech. *\nŚnieg stopniowo przestawał prószyć i jakimś cudem nie zamieniał się w deszcz. Arne szedł całkiem normalnym krokiem. Nie omijał kałuż w żaden szczególny sposób mimo lepszego nastroju, w jaki wprawiła go wizyta w sklepie. Ulica wznosiła się lekko. Przez tworzącą niemal tunel plątaninę nagich gałęzi migotały czerwone światełka rafinerii nad zalesionym zboczem płaskowyżu. Mijane wąskie przecznice stawały się bardziej asfaltowymi duktami leśnymi niż ulicami miasta. Pachniało zimną mgłą. W oddali rozdarło ciszę wycie motocykla i Arne przypomniał sobie, że jednak jest stary. Szybkiej jazdy motocyklem odechciało mu się już tak dawno, że nie pamiętał, kiedy to było. Zdarzało mu się jechać naprawdę szybko, mimo to nie miał nigdy wypadku. Właściwie przestał jeździć dlatego, że nie znosił ubierać się w skórzaną zbroję, w której musiał potem tkwić, zanim z ulgą nie wrócił do domu. Lęk przed prędkością i wypadkiem przyszedł o wiele później, sam, bez żadnej przyczyny. Dopiero po latach zdał sobie sprawę, jakim szaleństwem jest przeistaczać się w tak łatwy do wytrącenia ze swej trajektorii pocisk. Ale i dziś widok kolesia wymijającego samochody na jednym kole z prędkością stu kilkudziesięciu kilometrów na godzinę wywoływał czasami bolesne ukłucie zazdrości. Motocykl odjechał i Arne znowu usłyszał własne kroki. Doszedł do Erlends vei. Numery rosły w dół przecznicy, skręcił więc w lewo. Domy na tych ulicach stały daleko od siebie, ukryte w gęstwinie wysokich krzewów i drzew, które na tyłach rozległych ogrodów przechodziły w dość gęsty las. Doszedł do posesji numer 19 i stanął przed furtką. Nacisnął dzwonek. Stojąca jakieś trzydzieści metrów za płotem klasycystyczna willa wyglądała na opuszczoną. Dach porastał mech, tynk na kolumienkach ganku odpadał płatami. Już miał dzwonić jeszcze raz, kiedy zamek w furtce skrzekliwie zabzyczał; pchnął furtkę i wszedł na kamienną ścieżkę. W jednym z niewielkich okien obok wejścia zapaliło się słabe światło. Stanął na ganku przed ciężkimi brązowymi drzwiami. Po dłuższej chwili usłyszał za nimi jakieś szmery, ale nikt nie otwierał. Pochylił się i głośno powiedział: – Nazywam się Arne Hilmen. Jestem z komisariatu przy Nissens gate. Usłyszał brzęk zdejmowanego łańcucha i szczęk dwóch zamków. Drzwi się uchyliły. Przełożył torbę do lewej ręki, otworzył drzwi szerzej i wszedł do małego, mrocznego przedpokoju. Na tle otwartej szafy z płaszczami stała niewysoka kobieta około siedemdziesiątki i przyglądała mu się podejrzliwie. – Przyszedł pan z policji? – spytała niepewnie. – Nazywam się Hilmen. Jestem oficerem policji z komisariatu dzielnicowego. Postawił pod ścianą głośno szeleszczącą torbę z wystającą bułką i sięgnął do wewnętrznej kieszeni po legitymację. Długa bułka przeważyła i torba przewróciła się na podłogę. Widząc, że torba sama nie ustoi, wcisnął ją między ścianę a stojak na parasole. Podał legitymację kobiecie. Nawet na nią nie spojrzała. Wpatrywała się w niego z wyraźnym napięciem. – Niczego nie ruszałam – powiedziała. – Czekałam, aż przyjdzie policja. – To dobrze, a co się stało? – spytał, zerkając w stronę salonu, gdzie paliło się światło, które nieco rozjaśniało mrok przedpokoju. – Moja służąca Greta Jensen zniknęła. Wydaje mi się, że coś ukradła. Nie ma jej już dwa dni. – Nie jest pani pewna, że coś ukradła? – Nie wiem, ale szukała czegoś w moich szufladach w sypialni. Nie chciałam nic ruszać. – Zdarzało się już coś takiego? – Nie, nigdy. – Zamyśliła się, ale wyglądało to dość sztucznie. – Właśnie to jest dziwne. Greta pracuje u mnie już bardzo długo. Kilkanaście lat. – A zdarzało jej się znikać? – spytał, robiąc mały krok w stronę salonu. – Nigdy. Ona ma ponad siedemdziesiąt lat i wychodzi tylko do sklepu. – Machnęła ręką w kierunku ulicy. – Proszę – powiedziała sztywno i weszła do salonu. Urządzony w drobnomieszczańskim stylu, zastawiony był mieszaniną antyków i współczesnych mebli. Pod wiszącą na ścianie kopią renesansowego gobelinu z orszakiem królewskim stała jasnobrązowa kanapa na chromowanych nóżkach. Błyszczący stół z czterema krzesłami w pokrowcach zajmował centralne miejsce na wielkim perskim dywanie, który sięgał do przeciwległej ściany, w całości niemal zabudowanej ogromną biblioteką. Spora część książek wydawała się tylko dekoracją, sądząc po tłoczonych skórzanych grzbietach i równej, pasującej do półek wysokości. Na środku regału królował wielki plazmowy ekran, jak ołtarz udekorowany stojącymi z dwóch stron świecznikami. Największy dysonans w tym wnętrzu stanowiły zajmujące trzy czwarte ściany nowoczesne drzwi tarasowe, z trzema przesuwanymi szybami w aluminiowej ramie. Odbijał się w nich kryształowy żyrandol wypełniający salon brudnożółtym światłem. – Nie wie pani, dokąd pani Jensen mogłaby pójść? Może jest u swojej rodziny? – spytał, wynajdując wzrokiem coraz mniej przyjemne zestawienia form i faktur. – Ona tu nie ma rodziny. Jej syn mieszka od lat w Ameryce. – Pani Ronstad niespokojnie zerknęła na schody prowadzące z salonu na piętro. – Mogę pokazać panu te szuflady w sypialni? – Nie czekając na odpowiedź, ruszyła na górę. Na piętrze zatrzymała się przed obrazem olejnym wiszącym w korytarzu. Przyjrzała mu się, cofając brodę, i wyprostowała go trochę. Weszła do sypialni. Zapaliła wysoką lampę z seledynowym abażurem i stanęła na wprost sporej, stylizowanej na antyk komody na nóżkach. Ponieważ komoda znajdowała się przy drzwiach, Arne został w korytarzu. Sylwetki pani Ronstad i komody stawały się coraz wyraźniejsze na tle ściany, którą stopniowo rozjaśniała energooszczędna żarówka. Dolna szuflada komody była prawie do połowy wysunięta. Pani Ronstad stała, niemal opierając się o łóżko równo przykryte pikowaną narzutą, i wpatrywała się w komodę, raz po raz zerkając na niego nerwowo. Wreszcie rozłożyła ręce w geście bezradności i spytała, wykrzywiając usta, jakby mebel wywoływał u niej jakieś niedobre skojarzenia: – Może pan sprawdzić tę komodę? – Ja nie jestem w stanie stwierdzić, co mogło zginąć. Pani musi to zrobić – powiedział, starając się utrzymać na twarzy łagodny uśmiech. – A nie zatrę śladów? – spytała z zaniepokojeniem. Podszedł do drzwi i oparł się o framugę. – Podejrzewa pani, że ktoś inny niż pani służąca mógł coś stąd zabrać? O jakich śladach pani myśli? Pokręciła głową z zakłopotaniem. – Nie wiem. Mieszkam tu tylko z Gretą. Mój mąż zmarł pięć lat temu. Przyglądał się jej z uwagą. Popatrywała to na niego, to na wysuniętą szufladę. Robiło to wrażenie, jakby z jakiegoś powodu bała się podejść do komody. – Szuflada jest otwarta. Proszę sprawdzić, czy czegoś nie brakuje – powiedział łagodnie. Zrobiła dwa niepewne kroki i uklękła na jednym kolanie przed wysuniętą szufladą. Zajrzała do niej, namyślając się nad czymś, po czym mechanicznymi ruchami przełożyła kilka apaszek i chustek z miejsca na miejsce. Odwróciła głowę w stronę Arne. Ponieważ milczał, uważnie zasunęła szufladę i wstała. Spojrzała jeszcze raz na komodę, a potem rozejrzała się, jakby jeszcze o czymś chciała powiedzieć. Wreszcie przygładziła idealnie ułożoną narzutę na łóżku i minąwszy go, wyszła z sypialni. – Możemy chyba zejść – powiedziała, zerknąwszy z ukosa na obraz z górskim pejzażem, który przed chwilą poprawiała.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Czego_nie_slyszal_Arne_Hilmen-ebookRO/p0206275i020" target="_blank" title="Czego nie słyszał Arne Hilmen [Iwo Zaniewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Czego nie słyszał Arne Hilmen [Iwo Zaniewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Jastrzębie-Zdrój: Złodziej przemalował rower. Właścicielka zmyła farbę zmywaczem... | Jastrzębie-Zdrój Nasze Miasto\nJastrzębie-Zdrój: Złodziej przemalował rower. Właścicielka zmyła farbę zmywaczem...\nAleksander Król 29.11.2019 Zaktualizowano 29.11.2019\nNa osiedlu Tysiąclecia w Jastrzębiu-Zdroju skradziono rower BMX w kolorze zielonym. Aby rower nie został rozpoznany, złodziej przemalował go farbą w sprayu na kolor szary. Właścicielka rozpoznała jednak swój skradziony sprzęt - przy użyciu zmywacza spray zszedł i było widać oryginalny kolor oraz naklejki. Teraz o losie 15-latka, który skradł jednoślad zdecyduje sąd rodzinny.\nPolicjanci 10 listopada zostali powiadomieni o kradzieży roweru BMX w kolorze zielonym na osiedlu Tysiąclecia w Jastrzębiu-Zdroju.\nInformację przekazano dzielnicowemu, który codziennie pełni służbę w tym rejonie. Stróż prawa natychmiast włączył się w poszukiwania złodzieja.\nZebrane informacje, intuicja i doskonała znajomość rejonu, umożliwiły dzielnicowemu oraz policjantce prowadzącej sprawę kradzieży wytypować złodziejaszka. Szybko okazało się, że podejrzenia są trafne.\nW ręce mundurowych wpadł 15-letni jastrzębianin. Złodziej wykorzystał fakt, że rower stał przy budynku wielorodzinnym niezabezpieczony i go ukradł.\nAby rower nie został rozpoznany, został przemalowany farbą w sprayu na kolor szary. Właścicielka rozpoznała swój skradziony rower, przy użyciu zmywacza spray zszedł i było widać oryginalny kolor oraz naklejki.\nTeraz o losie 15-latka zdecyduje sąd rodzinny.\nkradzież roweru Jast...\nPobił jastrzębianina, zabrał telefon oraz dokumenty\nnarkotyki w jastrzęb...\nMężczyźni z narkotyk...\nDwóch mężczyzn posiadających przy sobie substancje zabronione w postaci marihuany zatrzymała jastrzębska policja. Obaj mieli przy sobie ponad gram zielonego suszu. 39-latkowi grożą nawet 3 lata więzienia.\nkradzież jastrzębie ...\nJastrzębie: ukradł alkohol i papierosy. Poszukuje go policja. Rozpoznajesz złodzieja? [WIZERUNEK SPRAWCY]\nKryminalni z Jastrzębia-Zdroju poszukują mężczyzny, który w minionym tygodniu dopuścił się kradzieży w jednym ze sklepów w mieście. Złodziej zniszczył drzwi i wybił szybę, a następnie ukradł alkohol i papierosy. Osoby posiadające wiedzę w tej sprawie proszone są o kontakt z Komen...\nPolicjanci z Jastrzębia zatrzymali 30-letniego mężczyznę, który jest podejrzany o rozbój. Napastnik zaatakował jastrzębianina. Dotkliwie go pobił i skradł telefon oraz dokumenty. Za rozbój grozi mu do 12 lat za kratami.


» Mati | Radio TimeOut\nJestem muzykiem i mieszkam w Poznaniu. Tworzę muzykę elektroniczną, głównie dance, house, trance. Swoje utwory wydawałem w niezależnych, polskich i zagranicznych wytwórniach muzycznych jak: D.Max Recordings, Maraphobia Records, Afterworld Recordings i kilku innych. Moje produkcje były również grane w audycjach radiowych m.in. “Trance My Life with Martin Soundriver” czy “Soundtraffic” w warszawskim Radiu Hobby oraz w poznańskim Radiu Merkury.\nDziałam solo, ale współpracowałem z innymi artystami jak wokalistki Angel Falls, Iga Martin, Alba Kras, Rita Raga oraz z DJ’em Angelo Abresso. Współtworzyłem kameralny projekt sceniczny z Izą Kaczmarek i Tomaszem Mazurem z zespołu Maleo Reggae Rockers. Moje kawałki otrzymały support od takich artystów i DJ’ów jak JES, Martin Soundriver czy DJ W!SS\nWystępowałem także przed publicznością w klubach i na festiwalach m.in:\n– Festiwal Kolorów w Poznaniu\n– Trance Your Life, Klub Metronom\n– We Love Trance, Fort Colomb Poznań\n– Stara Przepompownia w Ostrowie Wielkopolskim,\n– Zion Wrocław w ramach kolektywu League of Trance,\n– Festiwalu Detrix w Zawonii k. Wrocławia\n– DobroFest w Chodzieży.\nNie jestem jednak dj’em. Na scenie odnalazłem się w formie koncertu/live actu grając na żywo własne utwory i remixy. W czasie występu korzystam z elektronicznych instrumentów klawiszowych i kontrolerów MIDI. Jest to na polskiej scenie muzyki elektronicznej rzadko spotykana forma. Jako artysta działam pod aliasem Mati.\nOUR ARTISTS DJE\nDj Baxter Stockman\nJohny Ki (Dj Hanuk)\nHouse / Minimal / Progressive / Techno\n♫SVnagel♫ Flash Sound\nLogic Presents Top 10 Trance Tracks Of The Week (July 2018 4th Week)\nChristopher Maison – Exposure Podcast #006\nBrokenBeat – Simon Simon (Original Mix)\nPaulo De Rox – Alone In 193 Somerset Road Album\nCHR!S P & Simon Moon – From Behind the Horizon\nDASQ – Pandemonium Original Mix\nRicc Albright Syntouch & Alternate High – Hidden Loneliness (Ricc Albright Bootleg)\nLifted Trance Music Records\nNasze Kanały Radia\nO Naszym Radiu\nPlay lista Radia Time out\nREGULAMIN/ REGULATIONS Radio Time Out\nRoman Messer Live\nVideo Live Grande Piano\nWho’s playing now\nRadio Time-out House Techno Deep House


Aby wygrać walkę z przeciwnikiem, jakim jest niepokój czy lęk, należy znaleźć jego przyczynę. Pomocna w tym miejscu może być psychoterapia. Spotkania z doświadczanym psychoterapeutą z całą pewnością nakierują nas na możliwą przyczynę tych objawów. Możliwymi przyczynami mogą być:\n- traumy z przeszłości;\n- niestabilność życiowa;\n- zachwianie gospodarki hormonalnej;\n- choroby somatyczne i wiele innych;\nPo rozpoznaniu przyczyny należy skupić się na jak najszybszym opanowaniu tych dolegliwości. Nie zawsze jest to możliwe od razu. Z pomocą przychodzi wtedy psychoterapia w połączeniu z kuracją farmakologiczną może okazać się koniecznością.\nSprawdź, jak pokonać lęk!\nBy pokonać lęk, trzeba zdać sobie sprawę z istniejącego problemu. Obniżony nastrój i katastroficzne wizje przyszłości nie wróżą nam niczego dobrego. Rozpoczęta w odpowiednim czasie kuracja jest niezbędna do odnalezienia radości życia. Nie zawsze leczenie farmakologiczne okazuje się najlepszym rozwiązaniem. Posiada ono bardzo dużo niepowołanych skutków ubocznych. Coraz powszechniej znane i polecane okazują się naturalne metody wspomagania psychoterapii. Pomocne okazują się niekonwencjonalne suplementacje produktami CBD.\nCzym są suplementy CBD?\nZwiązki CBD pozyskiwane są z konopi przeznaczonych do użytku leczniczego. Są one legalne i bezpieczne. Główną cechą kannabinoidów CBD jest nieodurzające działanie. Nie powodują one również uzależnień. Są rekomendowane do stosowania dla wszystkich domowników. Działanie CBD opiera się m.in. na aktywizacji receptorów układu nerwowego. Wspomaga to produkcję serotoniny i dopaminy w mózgu. Niweluje jednocześnie szkodliwe działanie kortyzolu i adrenaliny. W stanach lękowych działa regenerująco na komórki nerwowe oraz przyspiesza proces ich odnawiania. Suplementy CBD posiadają szereg właściwości leczniczych i są coraz szerzej opisywane, rekomendowane i polecane. W zależności od indywidualnych preferencji produkty CBD dostępne są w różnego rodzaju formach. Należą do nich: susz, olejek, liquidy czy tabletki.


Misje Jezuici: Egzaminujemy kandydatów.\n- w przyszłym roku będę miała 13.\nDo Mumbwa ludzie przyjeżdżają na ten egzamin z wielu stacji misyjnych. Dlatego terminy trzeba ogłosić znacznie wcześniej. Niestety nasz główny katechista musiał nagle wyjechać i już nie dało się zawiadomić ludzi z buszu o zmianie terminów. Ludzie czekali na niego przez dwa dni z anielską cierpliwością, aż w końcu przyjechał. Przez telefon podawał informacje, że już jest bardzo blisko z powrotem, żeby czekający się nie rozchodzili. Jedynym człowiekiem zirytowanym tą sytuacją byłem ja. Kiedy w końcu przyjechał, zaczął egzaminować z lekkim uśmiechem, ale bardzo poważnie. Taki ciepły dystans z uczniami. Spokojnie - bez pośpiechu.\nGdy ktoś wychodzi z egzaminu, tłumek uczniów pyta go: "czego cię pytał?". I wszyscy uczą się odpowiedzi.\nZe stacji misyjnej, gdzie katechista jest dobry, prawie wszyscy dobrze zdają.\nAle z niektórych stacji prawie wszyscy oblewają. Na szczęście jest możliwość poprawki.\nPrzesyłam wam kilka zdjęć z tego egzaminu.\nAutor: Biuro Misyjne Jezuitów Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej o 08:47


Ubezpieczenie nowo zakupionego samochodu jest obowiązkiem jego właściciela. Jeżeli kierowca porusza się po drogach bez ważnej polisy ubezpieczenia OC, wtedy podlega on karze finansowej. Z kolei ubezpieczenie Autocasco, w skrócie AC, jest już dobrowolne. Przeczytaj ten artykuł i zobacz, na co musisz zwrócić uwagę wybierając ubezpieczenie auta.\nUbezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej, w skrócie OC, jest obowiązkiem każdego kierowcy. Bez tej polisy nie powinno się w ogóle wyjeżdżać na drogę. Za co jest odpowiedzialne te ubezpieczenie? Pokrywa ono przede wszystkim szkody wyrządzone przez kierującego pojazdem mechanicznym. Jeśli następstwem owej kolizji lub wypadku są śmierć, bądź też uszczerbek na zdrowiu lub zniszczenie mienia, to poszkodowanemu należy się odszkodowanie, które na obecną chwilę jest wypłacane przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny. Jeśli zaś chodzi o warunki polisy OC, to jej zakres podstawowy jest uwarunkowany ustawą o ubezpieczeniach obowiązkowych, a w każdej firmie będzie taki sam. Nie oznacza to, że sama oferty ubezpieczenia OC nie będą się różnić wśród towarzystw ubezpieczeniowych. Każde z nich chce przyciągnąć klienta, dlatego też starają się one przyciągnąć kierowcę dodatkowymi profitami ubezpieczeniowymi, które są spełniane w ramach ceny za samą polisę. Dlatego też przy wybieraniu ubezpieczenia samochodu zwrócić uwagę na dodatkowe usługi, oferowane przez towarzystwa ubezpieczeniowe.Dowiedz się, czy przysługują Ci zniżki.\nAC – dobrowolny wybór kierowcy\nUbezpieczenie Autocasco, nazywane także AC, jest dobrowolną polisą, która jest jedynie dodatkowym zabezpieczeniem finansowym, na przykład w razie uszkodzeń powstałych z winy kierowcy pojazdu lub także nieznanego sprawcy. Bardzo wielu kierowców rezygnuje z tego ubezpieczenia auta, ponieważ nie chcą oni ponosić dodatkowych kosztów. Nie jest to jednak dobre rozwiązanie, gdyż bardzo często zdarza się tak, że koszty ewentualnych napraw znacznie przewyższają koszty samej polisy. A na jakie parametry powinniśmy zwrócić uwagę, gdy wybieramy te ubezpieczenie auta? Przede wszystkim nie powinny nami kierować jedynie pieniądze. Tanie ubezpieczenie AC niekoniecznie jest równoznaczne z tym, że jest to najlepsza opcja na rynku. Powinniśmy zwrócić uwagę na to, czy AC zapewnia nam takie rzeczy jak: możliwość skorzystania z samochodu zastępczego, dodatkowe ubezpieczenie szyb lub opon, czy sposób ustalania wysokości szkody.\nTags: ac, ac ubezpieczenie, oc, oc ubezpieczenie, ubezpieczenie auta


Tysiące kontroli inspekcji pracy - Puls Biznesu - pb.pl\nPaństwowa Inspekcja Pracy (PIP) zamierza w tym roku przeprowadzić 72 tys. kontroli. Nie odbiega to znacząco od planu na 2019 r., w którym zakładała wstępnie, że będzie ich 70 tys. Dane o wykonaniu ubiegłorocznych zadań nie są na razie znane, pełne sprawozdanie z działalności poznamy zapewne jak zwykle za kilka miesięcy. Podobnie inspekcja szacowała w programie na 2018 r., kiedy przewidywała 72 tys. kontroli. Ostatecznie przeprowadziła ich ponad 80 tys. Na stopień przekroczenia planu kontrolnego ma wpływ m.in. skala skarg wymagających dodatkowych wizyt u pracodawców, niezależnie od zaplanowanych działań.\nPPK POD LUPĄ INSPEKTORÓW:\nW tym roku zostaje istotnie rozszerzony krąg podmiotów objętych PPK. Wiesław Łyszczek, główny inspektor pracy, zapowiada, że w związku z tym jego organ planuje znacznie większą aktywność kontrolną w celu sprawdzenia prawidłowości działań pracodawców, nałożonych na nich ustawą o pracowniczych planach kapitałowych. Fot. GK\n— Każda skarga jest wnikliwie sprawdzana, co często wiąże się z koniecznością przeprowadzenia kontroli — mówił przed rokiem Wiesław Łyszczek, główny inspektor pracy (GIP).\nTeraz szef inspekcji pracy znów przypomina o realizacji zadań długofalowych, które też mają charakter działań kontrolnych. Poinformował Radę Ochrony Pracy (ROP), że takim programem na lata 2019-21 jest szczególny nadzór zakładów, w których wystąpiły wypadki przy pracy. Kontrole mają prowadzić do ograniczania zagrożeń poprzez wdrażanie określonych procedur zarządzania bezpieczeństwem pracy. W tym programie PIP weryfikuje: poprawność ustalania przyczyn wypadków przy pracy, uwzględnianie wniosków prewencyjnych w ocenie ryzyka zawodowego oraz skuteczność zastosowanych środków prewencyjnych zmniejszających ryzyko wypadkowe. Inspektorzy zwracają też uwagę na ocenę ryzyka zawodowego przy pracach, podczas których doszło do wypadków, i na spójność rozwiązań profilaktycznych wynikających z tej oceny z tymi, które ustalono w postępowaniu powypadkowym. Ponadto mają oni motywować pracodawców do większego zaangażowania na rzecz bezpieczeństwa pracy. W powtarzających się przypadkach rażących naruszeń przepisów bhp inspekcja kieruje do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) wnioski o podwyższenie składki na ubezpieczenie wypadkowe.\nW 2020 r. przedmiotem podobnych długofalowych działań inspektorów będą także zakłady, w których występuje narażenie na czynniki o działaniu rakotwórczym lub mutagennym. PIP będzie też kontynuować rozpoczętą w ubiegłym roku kampanię prewencyjno-kontrolną w zakładach zajmujących się obróbką mięsa. Sprawdzi pracodawców, którzy mieli dostosować swoje firmy do standardów prawa, i skontroluje tych, którzy nie przystąpili do tego programu lub odstąpili od jego realizacji. Jednak nie tylko długofalowe akcje służą kontrolowaniu miejsc, w których występuje najwięcej zagrożeń. Niezależnie od takich programów pod lupą inspekcji było i nadal pozostanie budownictwo. Dotychczasowy zakres kontroli zostanie poszerzony o ocenę przestrzegania przez pracodawców przepisów bhp podczas prac wykonywanych za pomocą żurawi wieżowych i szybkomontujących. Inspektorzy sprawdzą przede wszystkim prawidłowość ich wyposażenia, czas pracy operatorów, zapisy w książkach dyżurów. Przedsiębiorcy powinni też spodziewać się tzw. krótkich kontroli na placach budów. Celem jest szybkie eliminowanie zagrożeń dotyczących tysięcy osób tam pracujących — wyjaśnia PIP w programie tegorocznej działalności.\nPrzybywa nowych zadań\nInspekcja wciąż będzie weryfikować poprawność zawierania z zatrudnionymi umów cywilnoprawnych, a także przestrzeganie przepisów o czasie pracy, w tym w korporacjach. Inspektorzy pojawili się tam już w 2019 r. PIP postanowiła przyjrzeć się, czy w takich firmach jest zapewniony odpoczynek dobowy i tygodniowy. Zwraca też uwagę na pracę ponadwymiarową i wykonywaną nocą, w niedziele i święta. Kontrole obejmą też wypłacanie pensji i innych należności pracownikom.\nInspektorzy sprawdzą, czy firmy właściwie wynagradzają osoby na zleceniach i tzw. samozatrudnionych, czyli z zastosowaniem minimalnej stawki godzinowej. W 2018 r. inspekcja nie miała większych zastrzeżeń do wywiązywania się z tego obowiązku. Większość z ponad 14 tys. firm skontrolowanych pod tym kątem prawidłowo stosowała przepisy. Danych za ubiegły rok na razie brak. Nieznany jest też jeszcze wynik pierwszych kontroli wynikających m.in. z realizacji obowiązku zawierania przez pracodawców umów o prowadzenie pracowniczych planów kapitałowych (PPK) dla ich pracowników, umów o zarządzanie PPK i obowiązku dokonywania wpłat do nich. Jest to nowe zadanie inspekcji — przypomniał na posiedzeniu rady główny inspektor pracy.\nZgodnie z ustawą z 4 października 2018 r. w ubiegłym roku rozpoczęto pierwszy etap wdrażania PPK. Dotyczy on dużych firm, zatrudniających co najmniej 250 osób. W tym roku ten obowiązek obejmie podmioty liczące od 50 do 249 pracowników oraz poniżej 50 — i one również mogą spodziewać się wizyt inspektorów. PIP przewiduje 400 takich kontroli.\nKariera / Tysiące kontroli inspekcji pracy


„Książka - mój świat na wyciągnięcie ręki”. Zrealizowano projekt w SP nr 3 - Portal Gostynin\n„Książka - mój świat na wyciągnięcie ręki”. Zrealizowano projekt w SP nr 3\nOpublikowano: pt, 28 wrz 2018 12:18 2018-09-28T10:18:00.000Z\nKultura Projekt „Książka - mój świat na wyciągnięcie ręki” zrealizowany w SP 3 w Gostyninie dzięki finansowemu wsparciu Fundacji KGHM Polska Miedź.\n- W kwietniu otrzymaliśmy wiadomość, że Zarząd Fundacji KGHM Polska Miedź podjął decyzję o przyznaniu nam kwoty w wysokości 14.500,00 PLN na zakup wyposażenia do nowej biblioteki szkolnej w ramach w/w projektu. Mogliśmy zacząć już myśleć o realizacji naszego przedsięwzięcia. Dodatkowo budżet powiększył się o darowiznę od Rady Rodziców SP 3 w kwocie 500 zł i wyniósł łącznie 15 000 zł - informuje Dorota Augustyniak.


Python History — Python: From None to Machine Learning\nBDFL - Guido van Rossum\nPSF - Python Software Foundation\nBDFL - Guido van Rossum¶\nPythona stworzył we wczesnych latach 90. Guido van Rossum - jako następcę języka ABC, stworzonego w Centrum voor Wiskunde en Informatica (CWI – Centrum Matematyki i Informatyki w Amsterdamie). Van Rossum jest głównym twórcą Pythona, choć spory wkład w jego rozwój pochodzi od innych osób. Z racji kluczowej roli, jaką van Rossum pełni przy podejmowaniu ważnych decyzji projektowych, często określa się go przydomkiem "Benevolent Dictator for Life" (BDFL).\nNazwa języka nie pochodzi od zwierzęcia, jak można przypuszczać. Python pochodzi od serialu komediowego emitowanego w latach siedemdziesiątych przez BBC. Ten serial nosi nazwę "Monty Python's Flying Circus" (Latający Cyrk Monty Pythona). Projektant potrzebował nazwy, która była krótka, unikalna i nieco tajemnicza. Na dodatek był fanem serialu, więc uważał, że taka nazwa dla języka była świetna.\nPSF - Python Software Foundation¶\nWersja 1.2 była ostatnią wydaną przez CWI. Od 1995 roku Van Rossum kontynuował pracę nad Pythonem w Corporation for National Research Initiatives (CNRI) w Reston w Wirginii, gdzie wydał kilka wersji Pythona, do 1.6 włącznie. W 2000 roku van Rossum i zespół pracujący nad rozwojem jądra Pythona przenieśli się do BeOpen.com by założyć zespół BeOpen PythonLabs. Pierwszą i jedyną wersją wydaną przez BeOpen.com był Python 2.0.\nPo wydaniu wersji 1.6 i opuszczeniu CNRI przez Guido, który zajął się programowaniem komercyjnym, uznano za wysoce pożądane, by Pythona można było używać z oprogramowaniem dostępnym na licencji GPL. CNRI i Free Software Foundation (FSF) podjęły wspólny wysiłek w celu odpowiedniej modyfikacji licencji Pythona. Wersja 1.6.1 była zasadniczo identyczna z wersją 1.6, z wyjątkiem kilku drobnych poprawek oraz licencji, dzięki której późniejsze wersje mogły być zgodne z licencją GPL. Python 2.1 pochodzi zarówno od wersji 1.6.1, jak i 2.0.\nPo wydaniu Pythona 2.0 przez BeOpen.com Guido van Rossum i inni programiści z PythonLabs przeszli do Digital Creations. Cała własność intelektualna dodana od tego momentu, począwszy od Pythona 2.1 (wraz z wersjami alpha i beta), jest własnością Python Software Foundation (PSF), niedochodowej organizacji wzorowanej na Apache Software Foundation.


10. Czy uważasz, że masz problem z którąś z używek? - PDF\nDownload "10. Czy uważasz, że masz problem z którąś z używek?"\nWiktoria Helena Staniszewska\n1 1. Czy uważasz, że masz problem z którąś z używek? Nie Powiedzmy, że nie Tak, ale to mi nie przeszkadza Tak, ale walczę z tym\n2 11. Czy Twoi rodzice są świadomi Twojego zachowania? Tak Raczej tak Nie Raczej nie\n3 12. Czy zdajesz sobie sprawę ze szkodliwości używek? Tak Nie\n4 Z uzyskanych danych wynika, że młodzież jest świadoma o szkodliwości zażywania używek 84%.\n5 13. Czy systematycznie uprawiasz sport? (co najmniej 2 razy w tygodniu przez minimum 3minut nie zaliczamy do tego lekcji wf w szkole) Tak Nie\n6 14. Ile czasu dziennie poświęcasz na aktywny wypoczynek? Mniej niż 1 godzinę Od 1 3 godzin Powyżej 3 godzin\n7 15. Czy korzystasz ze znajdujących się w obiekcie szkolnym urządzeń sportowych po zajęciach lekcyjnych Tak Nie\n8 Dowóz uczniów do szkół jest powodem, że rzadko korzystają z urządzeń sportowych po zajęciach lekcyjnych 67%.\n9 Jeżeli tak to: codziennie 2 x w tygodniu 2 x w miesiącu 1 x w miesiącu wcale\n10 16. Ile czasu poświęcasz na oglądanie TV w ciągu dnia? Mniej niż 1 godzinę Od 1 3 godzin Powyżej 3 godzin\n11 17. Ile czasu dziennie spędzasz przed komputerem? Mniej niż 1 godzinę Od 1 3 godzin Powyżej 3 godzin\n12 18. Czy czas spędzony przed komputerem wykorzystałeś na: Poszerzeniu swojej wiedzy Grach komputerowych Przeglądaniu stron internetowych\n13 19. Wybierz maksymalnie 3 formy aktywności ruchowej, które najczęściej i najchętniej uprawiasz?\n14 Dużym atutem w zakresie aktywności fizycznej wśród dzieci i młodzieży jest uprawianie sportu. 53% osób ankietowanych deklaruje aktywność w zakresie jazdy na rowerze, piłka nożna, bieganie.\n15 2. Z kim uczestniczysz w wybranych formach aktywności ruchowej?\n16 21. Gdy planujesz wolny czas, to co bierzesz pod uwagę? Własne zainteresowania Zdanie rodziców Rady kolegów i koleżanek\n17 22. Dlaczego nie bierzesz udziału w formach aktywnego wypoczynku w czasie wolnym (wybierz maksymalnie 2 odpowiedzi) Lenistwo Niechęć do wysiłku Stan zdrowia Brak towarzystwa Brak wolnego czasu Zła sytuacja finansowa Preferuję bierny wypoczynek\n18 Dzieci i młodzież planuje swój czas biorąc pod uwagę swoje zainteresowania. Jednak brak jakichkolwiek planów lub brak zainteresowania w czynnym udziale zagospodarowania czasu lenistwo 37%, brak wolnego czasu 31%, brak towarzystwa 31%.\n19 23. Czy uważasz, że odżywiasz się zdrowo? Zdecydowanie tak Tak Zdecydowanie nie Nie Trudno powiedzieć\n20 W zakresie prawidłowego odżywiania się ok. 43% uczniów szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych uważa, że się dobrze odżywia.\n21 24. Czy otyłość może być przyczyną wielu groźnych chorób takich jak nowotworowym cukrzyca, czy choroby układu krążenia? Tak Nie\n22 25. Czy walka z otyłością jest ważnym problemem z punktu widzenia zdrowia społeczeństwa? Tak Nie\n23 26. Czy Twoi bliscy uczestniczą aktywnie w programach profilaktycznych? Tak Nie\n24 Młodzież odpowiedziała, że bliscy rodzina, tylko w 42% uczestniczy w badaniach profilaktycznych.\n25 27. Wskaż programy profilaktyczne o których kiedykolwiek słyszałeś Program wczesnego wykrywania raka piersi Program wykrywania raka szyjki macicy Program wczesnego wykrywania raka jelita grubego Profilaktyka jaskry Profilaktyka chorób płuc Profilaktyka chorób układu krążenia Program opieki nad rodzinami wysokiego, dziedzicznie uwarunkowanego ryzyka zachorowania na nowotwory złośliwe\n26 Najbardziej rozpoznawalne programy profilaktyczne to: program wczesnego wykrywania raka 55%, program wykrywania raka macicy 46%, profilaktyka chorób układy krążenia 25%.\n27 28. Czy rozmawiasz z rodzicami na temat badań profilaktycznych z zakresu: Tak Nie\n28 Zastanawiające jest, że młodzież nie rozmawia z rodzicami na temat profilaktyki 83%.\n29 29. Czy byłbyś zainteresowany uczestniczeniem w wykładach dotyczących profilaktyki zdrowotnej? Tak Nie\n30 Dużym problemem dla społeczeństwa, a szczególnie młodzieży jest niewystarczające zainteresowanie czynnym uczestnictwem w badaniach profilaktycznych, tj. 54%.\n31 3. Z jakim specjalistą chciałbyś porozmawiać? Ginekolog Onkolog Psycholog Seksuolog Terapeuta z poradni uzależnień Dietetyk\n32 Zaskakująca jest odpowiedź, że największym zainteresowaniem w zakresie spotkań ze specjalistą młodzież widzi potrzebę wysłuchania wykładów ze specjalistą w zakresie dietetyki 34%, psycholog, seksuolog 26%, ginekolog 25%. Młodzież uważa, że walka z otyłością to ważny problem sportowy.\n33 Programy edukacyjno profilaktyczne, pokazują wagę i rolę prawidłowych postaw i zachowań w stosunku do własnego zdrowia i życia, jednocześnie rozwiązują wiele lokalnych i środowiskowych problemów zdrowotnych i społecznych.\n34 Niektóre wyniki przedłożonej ankiety są zaskakujące, dlatego też będą prowadzona rozmowy z rodzicami, nauczycielami w celu uświadomienia jakie zagrożenia niesie nam cywilizacja, jak powinnyśmy się bronić oraz jakie podjąć kierunki w działaniu ochrony zdrowia.\n35 Najwspanialszą i najlepszą formą leczenia jest profilaktyka. Bezbolesna Bezpłatna Poprawia komfort i radość życia.\n36 Społeczeństwo zdrowe to szczęśliwe, chore odczuwające ból to nieszczęśliwe i niezadowolone.\n37 Na zakończenie odniosę się do słów Janusza Korczaka. Są błędy, które popełniać będziesz zawsze bo jesteś człowiekiem, a nie maszyną.\n38 Dziękuje Życzę Państwu konstruktywnych obrad.\nZałacznik Nr 1 do Uchwały PROGRAM PROMOCJI ZDROWIA MIASTA BUKOWNO PROBLEM DZIAŁANIA MIEJSCE REALIZACJI ODPOWIEDZIALNI Zapobieganie chorobom układu krążenia Utworzenie grup ryzyka i prowadzenie terapii


Współczesność ludobójstwa | Film | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nEtyczny imperatyw Clauda Lanzmanna, głoszącego, iż zagłada jest czymś, czego nie można przedstawić w porządku filmowej reprezentacji, nigdy nie został powszechnie przyjęty. Przy czym inaczej problem ten wygląda w dokumencie, inaczej w filmowej fikcji. Sprawcy ludobójstw rzadko dokumentowali swoje działania, świadectwa fotograficzne czy filmowe wielkich masakr są na ogół skromne. Z całej historii XX wieku w naszym regionie to zagłada europejskich Żydów pozostaje najsłabiej sfilmowanym wydarzeniem. Co robić jednak z tymi świadectwami, którymi dysponujemy? Pokazywać je ku przestrodze? Udostępniać wyłącznie historykom? Odłożyć do archiwum przez szacunek dla ofiar? Filmowa fikcja nie zwalnia od tych dylematów. Czy w jej porządku można zainscenizować masową zagładę, nie popadając w kicz i etyczną perwersję?\nTwórcy filmu „Ptaki śpiewają w Kigali” wydają się nieustannie mierzyć z imperatywem Lanzmanna, przeniesionym w afrykański kontekst. Rezygnują z rekonstrukcji masakry na Tutsi. Nie zobaczymy tu ani jednej sceny rzezi. Jej grozę sugerują tylko otwierające obrazy. Zanim jednak zdążymy zobaczyć krew, sprawców i ich ofiary, montażowe cięcie zabiera nas w przyszłość. Ludobójstwo obecne jest u Krauzów w traumie ofiar. W depresji, stuporze, milczeniu, mechanizmach indywidualnego i społecznego wyparcia i zapomnienia.\nPodstawowymi środkami formalnymi są tu elipsa, niedopowiedzenie, dedramatyzacja. Duża część filmu rozgrywa się w Polsce, gdzie po masakrze z 1994 roku trafia młoda kobieta z Tutsi – Claudine. Z masakry ratuje ją polska ornitolożka, Anna, współpracująca wcześniej z ojcem kobiety. Anna i Claudine zamieszkują wspólnie, Afrykanka próbuje tu sobie ułożyć życie. Krauzowie obserwują pełne napięcia relacje między kobietami: milczenie, chłód, nagłe wybuchy gniewu. Nie boją się scen pozbawionych w zasadzie akcji, pozornie pustych przebiegów. Odrzucają oczywiste mechanizmy pozwalające na łatwą identyfikację z bohaterkami, stawiają na naturalistyczną obserwację, bliższą kinu Sasnali niż temu, co widzieliśmy w „Placu zbawiciela”.\n„Ptaki” stoją na przeciwstawnym biegunie do „Wołynia”. Smarzowski uruchomił w swoim dziele całą filmową maszynerię, by jak najbardziej przekonująco zainscenizować masakrę. Rzucał widza w sam środek rzezi, której gwałtowność i okrucieństwo rozsadzały narracyjną strukturę, zostawiając odbiorców z poczuciem traumatycznego oszołomienia. Krauzowie świadomie rezygnują z pokazania tego wszystkiego, na czym skupia się Smarzowski. Interesuje ich to, co przed masakrą i po niej. Mechanizmy społeczne, jakie do niej doprowadziły, i te, które pozwalają poskładać się po niej społeczeństwu.\nTe mechanizmy eksterminacyjnej mobilizacji wszędzie są do siebie podobne: w Rwandzie, w Jedwabnem, na Wołyniu. „Ptaki”, podobnie jak „Wołyń”, „Pokłosie” czy „Z daleka widok jest piękny”, zadają pytanie: jak to możliwe, że sąsiedzi nagle zwracają się przeciw swoim sąsiadom? Palą ich domy, mordują starców, kobiety i dzieci. Masakrują maczetami, nabijają na widły, żywcem palą w stodole.\n„Ptaki”, podobnie jak „Wołyń”, „Pokłosie” czy „Z daleka widok jest piękny”, zadają pytanie: jak to jest możliwe, że sąsiedzi nagle zwracają się przeciw swoim sąsiadom?\nZa tym pytaniem idą kolejne: co robić po masakrze? czy możliwe jest, by dawni sprawcy i ofiary żyli znów obok siebie? Ten problem organizuje ostatnią część „Ptaków”, w której Anna i Claudine wracają do Rwandy, by odnaleźć miejsce pochówku ojca Afrykanki. Na miejscu napotykają na sytuacje, które polskiemu widzowi wydają się niepokojąco znajome.\nW jednej ze scen kobiety odwiedzają dom, który kiedyś należał do ofiar masakry. Zamieszkująca go teraz kobieta zaprzecza, by kiedykolwiek należał do kogo innego, by coś wiedziała o jego przeszłości, by miał coś wspólnego z Tutsi. „To pomyłka” – powtarza w kółko. Podobna scena mogłaby rozgrywać się we wsi na Podlasiu, gdzie Polacy zamordowali swoich żydowskich sąsiadów i przejęli ich domy i gospodarstwa. Różne jej warianty widzieliśmy zresztą w polskim kinie ostatnich lat: w „Idzie”, „Pokłosiu” czy debiucie Sasnali.\nKrauzowie pokazują, że podstawowym mechanizmem spajającym wspólnotę po masakrze jest wyparcie i zapomnienie. Milczenie, jakie pojawia się, gdy próbuje się poruszyć pewne tematy. Kłamstwo pozwalające zatrzymać machinę ciągłych rozliczeń. A jednocześnie rozliczenie jest w końcu konieczne, jego żądania nie da się powstrzymać. Ofiary, nawet z narażeniem życia, będą domagać się zadośćuczynienia – jak bohater drugiego indonezyjskiego dokumentu Oppenheimera, „Sceny ciszy”. Prosty optyk, Adi Rakun, potomek rodziny, która pół wieku temu padła ofiarą ludobójstwa, odnajduje dawnych katów i sporo ryzykując, domaga się od nich jeśli nie skruchy, to przynajmniej prawdy. Prawda jest bowiem czymś, co być może trzeba poświęcić, by po zbrodni sąsiedzi mogli żyć obok siebie – ale też bez niej w dłuższej perspektywie żadne głębsze społeczne pojednanie, nie mówiąc o spokoju bliskich ofiar, nie jest możliwe.\nDlatego Polska potrzebowała „Sąsiadów” Grossa i inspirującego książkę dokumentu Agnieszki Arnold oraz całej dyskusji, jaka się po nich wywiązała. Z tego powodu polskie kino musiało przerobić tematy obecne w „Pokłosiu”, „Sekrecie” Wojcieszka czy „Idzie”. Dlatego Claudine wraca do Rwandy i robi wszystko, by dojść prawdy o swoim ojcu.\nFakt, że „Ptaki” są filmem o Rwandzie, który jednocześnie przywołuje tak wiele znajomych polskim widzom scen i motywów, globalizuje naszą historyczną świadomość, pozwala umieścić polskie myślenie o takich zjawiskach jak ludobójstwo, sąsiedzi mordujący sąsiadów, poza naszym własnym, znanym wschodnioeuropejskim kontekstem.\nWpisując afrykańskie doświadczenie w uniwersalny kontekst, Krauzowie dokonują także dekolonizacji naszego spojrzenia na Afrykę. Ich film bardzo świadomie stara się uniknąć różnych możliwych pułapek kolonialnej perspektywy. Widać to wyraźnie w kontraście do zajmującego się tym samym tematem amerykańsko-brytyjskiego „Hotelu Rwanda”. Tam masakrę z 1994 roku oglądaliśmy z punktu widzenia białej enklawy w Afryce: tytułowego luksusowego hotelu. W filmie Krauzów nie ma też żadnych prób kolonialnej egzotyzacji Afryki, jej krajobrazów, kultury, mieszkańców. Wyklucza to już wizualna forma filmu. Obraz pozostaje ostentacyjnie antyspektakularny. Celowo nie ma uwodzić pięknem.\n„Ptaki” globalizują naszą historyczną świadomość, pozwalają umieścić polskie myślenie o takich zjawiskach jak ludobójstwo poza naszym własnym wschodnioeuropejskim kontekstem\nNajważniejszy antykolonialny ruch filmu zasadza się jednak na tym, że rwandyjską masakrę pokazuje nie jako eksplozję pierwotnego barbarzyństwa czy efekt niedostatków zachodniej nowoczesności, ale jako jej produkt. Reżyserski duet wprost mówi o tym, że w masakrze lat 90. przejawia się dziedzictwo europejskiego kolonializmu, który posługiwał się podziałem na Hutu i Tutsi w swoim systemie sprawowania władzy w regionie afrykańskich Wielkich Jezior. W „Ptakach” widać, że Afryka z jej ciągłymi konfliktami zbrojnymi i kryzysami humanitarnymi jest takim samym produktem nowoczesności, co zamożny „kryształowy pałac” Unii Europejskiej.\n„Ptaki śpiewają w Kigali”,\nreż. J. Kos-Krauze i K. Krauze.\nPolska 2017, w kinach od 22 września 2017\nMasakra w Rwandzie byłaby też przedsięwzięciem niemożliwym bez takich wynalazków jak środki masowego przekazu (z radiem na czele) i biurokratyczna machina państwa. Jak pisze badający socjologię ludobójstwa socjolog Lech Nijakowski: „Za tym, że ludobójstwo 1994 roku nie było wybuchem «odwiecznych waśni plemiennych», lecz nowoczesnym genocydem, przemawia szereg argumentów. Rwanda była – jak na standardy regionu - państwem stosunkowo nowoczesnym i stabilnym (…). Niemało Tutsi zginęło z rąk sąsiadów, z którymi wcześniej zgodnie żyli. (…). Dopiero zmasowana propaganda prowadzona za pomocą radia cztery miesiące przed masakrą doprowadziła do nakręcającej się spirali przemocy. Napędzana przez inteligencję i polityków mowa nienawiści jest klasycznym elementem nowoczesnej eskalacji ludobójczej. (…) Ludobójstwo zaplanowano z administracyjną precyzją”.\nPokazanie historii afrykańskiej masakry nie jako egzotycznego obrazka z odległej części świata, ale jako części uniwersalnej historii nowoczesności – naszej historii – jest największą siłą filmu Krauzów.\nCzy fakt, że kino ciągle wraca do tematu dwudziestowiecznych ludobójstw, nie świadczy o jakimś podskórnym poczuciu, że nie są one zamkniętym tematem? Że pod tym względem wiek XX nigdy się nie skończył i jego koszmary mogą powrócić? Opowiadając o tym, co napotkał w trakcie swojej pracy w Indonezji, Oppenheimer często przywołuje cytat z Faulnkera: „Przeszłość nie tylko nie jest martwa, ona jeszcze nie zdążyła stać się przeszłością”\nCzy ten sam cytat nie mógłby posłużyć jako motto do „Idy”, „Pokłosia”, „Sekretu” i „Ptaków”? Filmu nie da się – niestety – oglądać jako dzieła wyłącznie historycznego. Wątek Claudine wprost odsyła do dzisiejszego sporu o uchodźców, jaki toczy się w Polsce. Gdzie nasi politycy i inteligencja sięgają po język, którego nie da się nazwać inaczej niż mową nienawiści. Na razie jej efektem są tylko pobicia i rozbite szyby w kebabach, ale nie wiemy, gdzie doprowadzić nas może eskalacja takiego dyskursu.\nFilm Krauzów będzie z pewnością odczytywany w tym kontekście, pochłonięty przez bieżący polityczny spór. Być może w porównywaniu tematu, jaki przedstawia, z sytuacją w Polsce faktycznie jest niemała przesada. Ale jak pewien niemiecki filozof powiedział o psychoanalizie: w jej przesadach tkwi jej prawda.\nfilm, film polski, Rwanda, Joanna Kos Krauze, Krzysztof Krauze


Kolejne przesłuchania przed malborskim sądem ws. prezydenta\nPrzed malborskim Sądem Rejonowym w piątek (15.02) ruszyły kolejne przesłuchania ws. prezydenta Tczewa, który został oskarżony o przekroczenie uprawnień w związku z przekazaniem materiału z miejskiego monitoringu na cele procesowe. Zeznania składali kolejni świadkowie - a także sam Mirosław Pobłocki\nPrezydent Komorowski przed sądem - Relacja TV Republika 20 komentarze\nApel studentów z całego świata o postawienie przed sądem prezydenta USA 3 komentarze\nŚwiadek Komorowski zeznaje przed sądem. A w prorządowych mediach – cisza... 60 komentarze