grudnia 2013 ~ Moja Pasieka\nKatarzyna Sawicka wtorek, 31 grudnia 2013 86 comments Edit\nRok 2013 był dla mnie pod znakiem literatury polskiej. Moje czytelnicze dojrzewanie coraz bardziej idzie właśnie w tym kierunku. Jakby nagle zmieniła się perspektywa i oko i ducha cieszy najbardziej to, co zostało stworzone w języku polskim. Nawet nie dlatego, że z nagła stałam się wyznawczynią odważnej tezy "dobre, bo polskie", ale dlatego, że jest to przekaz bezpośredni, ten prosto z serca i umysłu autora do czytelnika. Nie ma tłumaczeń, które nawet w najlepszej wersji, nadal są tylko tłumaczeniami, są kontaktem pośrednim. Nie ma oczekiwania na owo tłumaczenie. Jest prosty przekaz autor - czytelnik.\nRzecz jasna cenię jednak dobrą literaturę tak w ogólności i jeśli o czymś chciałam pisać w tym roku to właśnie o niej. Podstawowa zmiana jaka nastąpiła w moim podejściu do blogowania to właśnie ta by pisać o tym co inspiruje, przemilczając słabizny i płycizny literackie.\nW tym roku królowali (kolejność przypadkowa, nie mam na celu żadnego rankingu):\nMyślę, że nikogo, kto mnie tu odwiedza, to nazwisko w ogóle nie dziwi. Dla mnie to największa literacka miłość, pełna pasji i ciągłych poszukiwań nowego. Jak rok 2012 był dla mnie rokiem Krzysztonia, tak już w 2013 takiego literackiego objawienia nie znalazłam. W tym roku udało mi się przeczytać jego mini reportaże z pobytu w Stanach Zjednoczonych pod znamiennym tytułem Skok do Eldorado, zapis audycji z prowadzonego dla Radia Polskiego cyklu Poczta literacka, gdzie co prawda mniej Krzysztonia a więcej poetów amatorów, ale i tak między wierszami można wyczytać jego ciepłe i mądre uwagi, oraz znalezioną zupełnie przypadkiem sztukę Ten nieznajomy. Mimo, że wiem jak już niewiele mi zostało do odkrycia ciągle jeszcze się łudzę, że spotka mnie przyjemna niespodzianka w tej kwestii.\nTylko udowadnia mi za każdym razem że jest genialny. Wszystko co czytam jest bezapelacyjnie świetne, nawet gdy dotyka bolesnych przeżyć, jak w Szpitalu przemienienia, czy bawi słowotwórstwem, jak w Cyberiadzie, albo daje do myślenia w Edenie. Jestem też zachwycona jego postacią tak barwnie przedstawioną przez syna tego niezwykłego człowieka, Tomasza Lema, w Awanturach na tle powszechnego ciążenia.\nMożna by rzec, że mnie kupił i to na całego Saturnem, rozkochał Lalą, ale już zupełnie bezczelnie sprowokował Młodszym księgowym. Cenię, uwielbiam, dałam wysoki kredyt zaufania i kupuję każdy tytuł w ciemno.\nW zeszłym roku Czarnym młynem mnie jeszcze specjalnie nie zachwycił, choć już zainteresował, ale w tym roku książką Czarownica piętro niżej udowodnił, że pisze fajnie. Później wystarczyło, że Beznadziejnie Zacofany w Lekturze zachęcił do Omegi ,namówił na Arkę czasu i stało się - uzależniłam się nieco od prozy Marcina Szczygielskiego. Teraz to już wiem, że będę czytać wszystko..\nNie da się ukryć, że uwielbiam za Ferdydurke, ale z coraz większą przyjemnością odkrywam tego niezwykłego człowieka. W Opętanych mnie rozbawił, Dzienników tom pierwszy co prawda czytałam z niejakim zgrzytem, ale już Pornografię ze zdziwioną przyjemnością. Dramaty zaś to już była wisienka na torcie. Poznanie Gombrowicza niejako zza kulis dzięki Jaśnie Paniczowi Joanny Siedleckiej dopełniło czytelniczej przyjemności.\nZnajomość z najsłynniejszym polskim reportażystą tak naprawdę zawdzięczam wydawnictwu Agora, któremu pozwolę sobie przy okazji ponownie podziękować. Przede wszystkim za to, że mnie zauważyli i zaufali, choć jak widać, kapryśny ze mnie bloger. Jednak wdzięczny i sumienny, co mam nadzieję, również jest widoczne.\nZ Kapuścińskim tak naprawdę dopiero zaczęłam znajomość i wiem, że będę ją rozwijać. Spodobała mi się jego postawa w Czarnych gwiazdach, doceniłam wykłady w To nie jest zawód dla cyników, jak również umiejętność sprawnego operowania językiem polskim, czym się wykazał w Cesarzu.\nOd razu dementuję - to nie ma nic wspólnego z tegoroczną Nike bowiem Joannę Bator zaczęłam czytać jeszcze przed nagrodą. Jest ona niesamowitą pisarką co ujawnia się zarówno w Ciemno, prawie noc, jak i w Piaskowej górze. Mogę tylko gorąco zachęcać do lektury.\nTutaj nazwę rzecz po imieniu - uwielbiam Wasielewskiego bez mała bezkrytycznie, absolutnie ignorując wpadki i potwórzenia. Zarówno Jutro przypłynie królowa, jak i 81:1. Opowieści z wysp owczych to kawał świetnej literacko - reporterskiej pracy! Z niecierpliwością czekam na zapowiadany reportaż w 2014. Z całą mocą mogę powiedzieć, że nie mogę się doczekać.\nMogłabym takich nazwisk wymienić jeszcze trochę, ale chyba znużyłabym Was już doszczętnie. Dodać jednak muszę, że..\nUważnie będę również dalej czytać książki Sabiny Czupryńskiej, bo widzę w jej twórczości potencjał na dobrą literaturę, czekam na kolejne powieści Joanny Łańcuckiej, która zachwyciła mnie Starą Słaboniową i spiekładuchami, nadal będę wiernie czytać Elżbietę Cherezińską, której tegoroczny Legion powalił na kolana.\nRok 2013 przyniósł niespodziewanie sporo zmian w moim życiu, szczególnie zawodowym. Dwukrotna zmiana stanowiska przyniosła sporo wyzwań, ale też mniej czasu na blogowanie. Dojrzałam też do zmian związanych z moją nadwagą (co przyspieszyła operacja i krótki pobyt w szpitalu) i tak pozbyłam się jej w sporej ilości dzięki bieganiu, ćwiczeniom i świadomemu odżywaniu. Również tu w blogosferze pojawiła się mała zmiana, bowiem najpierw odezwało się do mnie wydawnictwo Agora, a potem ja odważyłam się odezwać do Wydawnictwa Literackiego, więc niejako przeskoczyłam w rewir blogów recenzenckich. Jednakże nie oznacza to, że teraz będę tylko pisać dla tych wydawnictw, czy też zgłaszać się do kolejnych. Cenię sobie możliwość doboru lektur podług własnego widzimisię dlatego nie widzę siebie jako stałego recenzenta tak w ogóle. Jednakże na pewno będę nadal chętnie współpracować zarówno z Agorą jak i Wydawnictwem Literackim. Oprócz tego współpraca z serwisem Wiadomosci24.pl była bardzo pomocna w kwestii wizyt w teatrze, do którego bilety jak wiadomo są drogie. Dzięki uprzejmości portalu mogłam obejrzeć niemalże cały repertuar Teatru Współczesnego, a potem to już tylko się uzależnić od teatru w ogóle, w efekcie czego i tak wszystkie wolne środki finansowe lokuję w bilety teatralne.. Co daje mi naprawdę ogromną radość! I spowodowało jeszcze większą nieznajomość tegorocznych produkcji kinowych, bo na te ostatnie zabrakło już czasu...\nNa 2014 planów nie robię. Oprócz tego, że prawdopodobnie będzie jeszcze więcej polskich nazwisk. Ale może coś zmienię na blogu? Myślałam o jakimś fajnym banerze, może logo.. Zobaczymy.\nrys. A. Bielecka\nDziękuję Wam drodzy czytelnicy, że tu zaglądacie by mi towarzyszyć w tej podróży po kolejnych stronach literackich odkryć i mogę się z Wami dzielić tym, co właśnie przeczytałam i zrobiło na mnie tak duże wrażenie. Życzę Wam, nam, kolejnego udanego roku. A nawet jeszcze lepszego! Przede wszystkim zaś inspirującego czytelniczo. Bawcie się dobrze podczas Sylwestrowej nocy i pamiętajcie o biednych zwierzakach podczas strzelania z petard. Korzystając po prostu z minimum :-)\nKatarzyna Sawicka sobota, 21 grudnia 2013 18 comments Edit\nA przede wszystkim - pamiętajcie! - nigdy nie pukajcie do drzwi zbyt długo! Bo nawet jeśli się okaże, że nie ma za nimi nikogo, to jednak ktoś może wam otworzyć. A wtedy to, co za zwykłymi drzwiami znajdziecie, na pewno zwykłe nie będzie i może wcale nie przypaść wam do gustu. *\nZainfekowana prozą Marcina Szczygielskiego (nie będę wytykać palcami winnego) zaczytuję się w jego kolejnych tytułach z niebywałą przyjemnością i radością. W zasadzie im więcej czytam tym więcej mam podziwu zarówno dla jego stylu pisania, pomysłowości, a także wykorzystywania zdawałoby się naprawdę oklepanych motywów literatury dziecięcej w sposób bardzo oryginalny. Odpoczywam czytając książki dla dzieci, a czytając książki dla dzieci autorstwa Marcina Szczygielskiego odpoczywam podwójnie. I daję się nabrać jak czytelnik w odpowiedniej kategorii wiekowej, który powinien jego książki czytać. Znaczy, albo ze mną jest kiepsko, albo Marcin Szczygielski jest naprawdę świetnym pisarzem. Mam podwójny powód by głosować za tą drugą opcją.\nW powieści Za niebieskimi drzwiami autor wykorzystuje właśnie dość banalny wątek pojawiający się bez mała w większości klasycznych powieści dla dzieci - przejścia do równoległego/innego świata, w którym rozgrywają się kluczowe wydarzenia. Nie należy się jednak spodziewać, że całość również będzie równie banalna. Wprost przeciwnie; Szczygielski nosi w sobie chyba niezmierzone kopalnie pomysłów, z których czerpie pełnymi garściami. Jak sam pomysł jest wtórny tak już całą reszta jest dość oryginalna i na swój sposób zaskakująca. Głównym bohaterem jest chłopiec o imieniu Łukasz, któremu przyjdzie zmierzyć się z bardzo trudną sytuacją losową - w drodze na upragnione, wyczekiwane wakacje z mamą ulegnie wypadkowi. Kraksa, która gdyby nie parę sekund, gdyby nie prędkość jaką jechała mama, gdyby ten facet z naprzeciwka tak gwałtownie nie wyskoczył, ba, gdyby tamto drzewo nie stało właśnie tam, gdzie stało, zapewne nigdy by nie miał miejsca. Jednakże wszystkie niezbędne zmienne się pojawiły. Łukasz będzie po wszystkim musiał na nowo nauczyć się chodzić, po tym gdy jego nogi już się zrosną po dramatycznym złamaniu, a także pogodzić się z ogromną zmianą w jego życiu, jaką wywoła długa śpiączka jego mamy. Pobyt u ciotki Agaty, o której nic nie wiedział bowiem mama przemilczała jej istnienie, podobnie jak nigdy nie powiedziała nic o tacie Łukasza, okaże się owocującym w przygody, choć zapewne nie do końca takie, jakie chciałby przeżyć Łukasz. Pensjonat prowadzony przez ciotkę Agatę w nadmorskiej miejscowości Brzeg, o malowniczej nazwie "Wysoki Klif"okaże się miejscem pełnym drzwi do.. Do innego świata? Do świata w przyszłości? Do równoległego wymiaru? Jest wiele możliwości i Łukasz będzie próbował znaleźć odpowiedź na to ważne pytanie. Oprócz tego pozna ciekawą trójkę przesympatycznych dzieciaków, która w odpowiedniej chwili przybędzie mu na odsiecz, choć początkowo zapowiadało się, że raczej nie zapałają do siebie sympatią.\nJeśli jednak wszystko wskazuje na kolejną historyjkę o przygodach małego chłopca w innym świecie, taką, która pewnie jest całkiem niebanalna, ale nadal, podobna do innych, to jest to bardzo mylące wrażenie. Jeśli znacie Zwierzoczłekoupiora Konwickiego to zapewniam, że spotkacie się z równie oryginalną historią, choć ze zdecydowanie optymistyczniejszym zakończeniem, takim, jakiego się oczekuje przy lekturze książek dla dzieci. Mam nadzieję, że Marcin Szczygielski nadal będzie pisać dla dzieci, a ja będę mogła się zaczytywać w kolejnych tytułach. Polecam, polecam książki Szczygielskiego z całego serca.\nZa niebieskimi drzwiami, Marcin Szczygielski, Instytut Wydawniczy Latarnik, Warszawa 2013\n* str. 14\nKategorie: literatura polska, Marcin Szczygielski, ze zbiorów własnych\n"Życie jest naprawdę dziwne." Sławomira Mrożka i Gunnara Brandella listy z lat 1959-1994\nKatarzyna Sawicka sobota, 14 grudnia 2013 30 comments Edit\nLatem 1959 roku Sławomir Mrożek brał udział w międzynarodowym letnim seminarium Henry'ego Kissingera zorganizowanym na Uniwersytecie Harvarda. W drodze na miejsce, podczas wspólnej podróży statkiem poznał innych uczestników seminarium, w tym Gunnara Brandella. Mrożek w tamtym momencie był wciąż młodym, ledwie dwudziestodziewięcioletnim pisarzem, ze skromnym dorobkiem literackim (parę książek i jedna sztuka), ale już docenianym - współpracował z "Dziennikiem Polskim" i "Przekrojem". Brandell był zaś czterdziestotrzyletnim i już cenionym w rodzinnej Szwecji literaturoznawcą, dziennikarzem, oraz szefem działu kulturalnego "Svenska Dagbladet". Spotkanie, jedno z tych przypadkowych, a jakże znamiennych w życiu człowieka, zaowocowało długoletnią, serdeczną przyjaźnią, której dowodami była prowadzona korespondencja. Jej ciągłości nie przerywały liczne przeprowadzki, zmiany życiowe, zawodowe, ani zawirowania historyczne, co najwyżej powodowały przerwy, które jednak obaj korespondenci starali się nadrabiać. Trwała przez trzydzieści pięć lat, do śmierci Brandella. I pełniła w życiu Mrożka ogromną rolę. Kto mógł przewidzieć wiele lat temu na pokładzie USS "United States" z Southampton do Nowego Jorku, że to będzie początek tak trwałej przyjaźni? Życie jest naprawdę dziwne. Ta przyjaźń jest jednym z bardzo niewielu, jakże niewielu trwałych i solidnych wątków w moim raczej bezwątkowym życiu.*\nGunnara Brandella od początku zachwyciła twórczość Mrożka. Będzie jej najwytrwalszym wielbicielem, konstruktywnym krytykiem, najwierniejszym czytelnikiem, a wreszcie, propagatorem całokształtu zarówno poprzez własne dzieła krytycznoliterackie, jak i liczne zachęty, jakie będzie kierować do swoich kolegów po fachu, reżyserów teatralnych, czy poprzez wiele zgłoszeń kandydatury Mrożka do Nagrody Nobla. Nie będzie w tym jednak bezrefleksyjny, czy ślepo ufny w talent swojego polskiego przyjaciela. Gdy uzna, że czegoś w danym utworze brakuje, że dobrze by było coś zmienić, podkreślić, bądż wykreślić, nie waha się dzielić swoimi spostrzeżeniami z autorem. W duńskim przeglądzie "Perspektiv" przeczytałem Twoje opowiadanie o psie. Bardzo dobre. Pod względem warsztatu nie mogło być lepsze. Mam jednak wrażenie, że w tym Twoim paranoicznym świecie czegoś brakuje. ** I takie słowa mają dla Mrożka niebywałe znaczenie. Ufa Gunnarowi i stara się ewoluować w swoim pisarstwie, bo intuicyjnie rozumie czego brakuje w jego utworach, choć Brandell nie zawsze potrafi to doprecyzować. W listach Mrożka zaś jest bardzo dużo szczerości i pokazanie własnych słabości, tęsknot, czy ubolewania nad tym, co się dzieje w kraju. W ocenie sytuacji w Polsce jest skończonym pesymistą, a ten pesymizm niesie ze sobą bardzo wiele trafnych, choć przejmujących diagnoz. To samo w dziedzinie sztuki, a przede wszystkim literatury. Mrożek prognozuje brak głosu jednostki, miałkość i bylejakość już w liście z 1963 roku. (..) stwierdzam natomiast, że w naszych czasach, a jeszcze bardziej czasach, które nadchodzą, usłyszany będzie tylko głos instytucji, tylko on znajdzie posłuch społeczny, podczas gdy głos jednostki cichnie, staje się coraz słabszy. Bez względu na to, jaka to będzie instytucja - państwo, ideologia, religia, wydawnictwo, agencja reklamowa, mass media - jedynie jej głos zostanie wysłuchany z należytą uwagą. Nasze czasy to czasy średniej jakości w coraz większym natężeniu (..).*** Własne pisarstwo będzie długo widział jako wtrącone w ten charakterystyczny rys satyry politycznej, w jakiej na początku dobrze się czuł, a którą jednak chciał przenieść na inny poziom. Będzie więc czuł niejakie zniewolenie w tej formie w jakiej go poznał polski czytelnik i z której nie chciał go uwolnić. Z tego też powodu nie widział siebie jako pisarza emigracyjnego, nie przewidując, że właśnie taki scenariusz się wkrótce ziści. Jednak o paradoksie, to właśnie emigracja wyzwoliła w nim pokłady talentu pisarskiego i reżyserskiego, dzięki czemu rozwinął skrzydła i wypróbował sam siebie w różnych zawodowych konfiguracjach.\nGdy niedawno czytałam biografię Magdaleny I. Niemczyńskiej Mrożek. Striptiz neurotyka poznałam nieco innego Mrożka. Przede wszystkim często milczącego, dość skąpego człowieka. Zarówno w kwestii finansowej, jak i emocjonalnej. Dziś cenię tę książkę dużo bardziej niż podczas pierwszej lektury, bo pokazała w jaki sposób Mrożek był postrzegany, co zapewne było jego sposobem radzenia sobie z rzeczywistością. Czytając zaś tak osobiste zapiski, jak listy, można odkryć w Mrożku pokłady ciepła i serdeczności, nie tylko wobec korespondenta i jego rodziny, ale także w stosunku do pierwszej żony (czemu zdawała się przeczyć biografia Niemczyńskiej), nawet jeśli pierwszy okres małżeństwa jest dla Mrożka dziwnym doświadczeniem; w relacjach z innymi ludźmi, a także w kontekście do przeżywanych wydarzeń. To właśnie tutaj ujawniają się skrywane przez pisarza cechy charakteru. Był nie tylko intrygującym autorem wielu ciekawych tytułów, ale i bardzo przenikliwym, inteligentnym człowiekiem, bystrym obserwatorem codzienności, oczytanym erudytą. Prowadzona w języku angielskim, z próbkami francuskiego, korespondencja Mrożka i Brandella obfituje w liczne, nieustające czasami przez miesiące dyskusje dające tego dowód. Dyskusje te dotyczą nie tylko twórczości Mrożka i jej percepcji w Szwecji, czy innych krajach, ale także sytuacji politycznej w Europie, burzliwych przemian jakich świadkami byli obaj panowie, nowin ze świata literatury i sztuki, oraz własnych spraw rodzinnych. Jest to niebywała, wspaniała, niezwykła lektura, która nie pozostawia czytelnika obojętnym wobec pozostałych tytułów Mrożka. Listy te tylko podsycają ciekawość, rozbudzają fascynację, bo nareszcie przybliżają nieco Mrożka zwykłemu czytelnikowi.\nMam niebywałe wprost wrażenie, że to jedna z moich ważniejszych lektur tego roku. Trochę jak olśnienie, bowiem przypomniała mi szkolną fascynację opowiadaniami Sławomira Mrożka, czytaniem bez mała w kółko Wesela w Atomicach, czy Tanga. Teraz moja ciekawość wobec listów z Lemem osiągnęła swoje apogeum i już wiem, że niedługo znajdą się na mojej półce. Polecam lekturę listów polsko - szwedzkiej przyjaźni, bo nie tylko pokazuje nowe oblicze Mrożka, czy wspaniałe relacje między obydwoma literatami i moc zaufania jakim się nawzajem obdarzyli, ale jest przede wszystkim pięknym przykładem literatury epistolograficznej.\nListy 1959-1994, Sławomir Mrożek, Gunnar Brandell, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2013\n* str. 229 z listu Mrożka do Brandella\n** str. 54 z listu Brandella do Mrożka\n*** str. 73 z listu Mrożka do Brandella\nKategorie: Gunnar Brandell, listy, recenzyjne - Wydawnictwo Literackie, Sławomir Mrożek, ze zbiorów własnych\nMakabreska, czyli kolejna prowokacja. "Pornografia" Witolda Gombrowicza\nKatarzyna Sawicka sobota, 7 grudnia 2013 6 comments Edit\nJest to – trudno o bardziej entuzjastyczne zdanie – książka najbardziej skandaliczna, jaka kiedykolwiek została napisana w języku polskim. Skandaliczna po prostu dlatego, że odsłania pewne pokłady prawdy i rzeczywistości, które wymykają się najodważniejszym, najbardziej obiektywnym i najgłębszym podejściom „psychologicznym”. Jest to książka metafizyczna a nie psychologiczna. W najlepszych partiach „Pornografia” jest poezją: ma „wizję” poetycką – eksploracji spraw ukrytych za pomocą słów.\nList K. Jeleńskiego do Witolda Gombrowicza z 4 sierpnia 1959 r. (źródło)\nWywołała falę zarzutów, szczególnie, że w ojczyźnie uznano Trans - Atlantyk za bluźnierczy, toteż Pornografię przyjmowano już z niechęcią. Rok powstania utworu to 1958, w związku z czym czytanie jej zaraz po pierwszym tomie Dziennika dało mi odczucie swoistej kontynuacji, w pewien sposób też spinającej w całość z Jaśnie Paniczem. Główny, dość brutalny wątek wprowadzenia młodej pary w erotykę oraz powód posłużenia się przez Gombrowicza nieznanym mu z autopsji okresem okupacji* (wykorzystanie postaci partyzanta i nieroztropnej młodości w celu dokonania morderstwa), w którego opisie jak zaznacza sam zainteresowany mogą (i pojawiają się rzecz jasna) być błędy merytoryczne były w stanie wywołać falę niechęci. Nie chodziło jednak o pokazanie walki z wrogiem, ani o sceny patriotyzmu, a jedynie o wykorzystanie okresu historycznego jako swego rodzaju tła dla fabuły. Największy prowokator w polskiej literaturze powojennej miał talent w znajdywaniu sobie tego rodzaju drugiego planu, jednakże nawet najbardziej zaciekły przeciwnik jego prozy nie znajdzie tu burzenia mitów ojczyźnianych (choć jak słusznie zauważa w posłowiu wydawca, prostoduszny czytelnik może Pornografię odebrać w ten sposób). To, w co uderza tu Gombrowicz to zdecydowanie stare obyczaje, kościelne tradycje i demaskacja podwójnej moralności z tym związanej (ukazanie skostnienia zwyczajów; łączenie młodej dziewczyny ze starym dziedzicem w myśl powszechnie kultywowanego zwyczaju; skazanie na śmierć partyzanta, który przeżywa załamanie nerwowe). Innymi słowy kolejna prowokacja w wykonaniu mistrza w tej materii. Jednakże cóż tam fabuła! Istotniejsze jest to, jak Gombrowicz świetnie Pornografię napisał!\nJednakże wiedziałem (i był to jeden z kanonów mojej literackiej wiedzy o ludziach), że istnieją czyny ludzkie, na pozór zgoła bezsensowne, które jednak są człowiekowi potrzebne dlatego, że go w pewien sposób określają - tak aby dać najprostszy przykład, ktoś gotów popełnić zupełnie niepotrzebnie szaleństwo po to tylko, aby nie odczuwać siebie jako tchórza.**\nGęstą atmosferę fabuły oddają już pierwsze zdania, które opisują zadymioną scenę pewnego mieszkania, gdzie spotykali się znajomi głównego bohatera, Witolda, skąd również rozpoczną wraz z Fryderykiem swoją dziwną przygodę. Najbardziej fatalną, jak zaczyna opowiadać Witold. Wyjeżdżają bowiem na wieś, do pewnego wiejskiego dworku niejakiego Hipolita, Hipo, gdzie rozpoczynają niezwykłą, pełną erotyki i śmierci grę.\nPrzebywając w dworku dostosowują się do zasad w nim panujących i razem z gospodarzami udają się na mszę kościelną, pomimo ewidentnego ateizmu Fryderyka. W nudę kościelnej mszy wkrada się dwuznaczne zachowanie Fryderyka, które natychmiast odmienia obrzęd w coś bluźnierczego. Już to sygnalizuje dalszy przebieg gry, którą od początku reżyseruje na swój sposób Fryderyk, a czemu poddaje się niewolniczo również Witold, wspólnie z nim obmyślając kolejne sceny. Celem jest połączenie dwójki młodych ludzi Karola i Heni, choć obydwoje nie łączy nic poza tym, że się znają. Co więcej Henia jest już zaręczona ze starszym mężczyzną, sąsiadem z drugiego dworku, bogatym dziedzicem, Wacławem, który jest tradycjonalistą, prawdziwym Polakiem - katolikiem. Jednakże Witold i Fryderyk w gestach, spojrzeniach, zwykłych zwrotach grzecznościowych widzą dwoje młodych ludzi splecionych w zmysłowej scenie, do której próbują przez swoje matactwa i kombinacje doprowadzić wszelkimi sposobami. Nie traktują jako przeszkody niespodziewanej śmierci przyszłej teściowej Heni, a nawet odnajdują w niej znudzenie. Podsycanie do erotyzmu doprowadza ich do coraz grubszych deprawacji, coraz kąśliwszych idei, a wreszcie do pomysłu splecenia tej dwójki przez akt wspólnego morderstwa.\nSam Gombrowicz widział w Witoldzie swego rodzaju alchemika, który próbuje stworzyć niezwykłą miksturę z młodości i wyzwolenia w niej cielesności, seksualności. Zmysłowość wprowadza stany niemalże deliryczne w utworze - Witold z Fryderykiem upajają się własnymi wizjami tego, co dzieje się między Karolem a Henią, bagatelizują brak jawnego zainteresowania między chłopakiem a dziewczyną, prowokują między nimi dwuznaczne sceny, w które wprowadzają jako ważny element również postać narzeczonego. Wszystko to doprowadza do absurdu, szaleństwa, choć według Fryderyka we dwóch nie ma wariacji*** działania obydwu bohaterów są jak ziszczony sen chorego umysłu. A jego sceną finalną podwójne morderstwo. Śmierć jest tutaj ważnym elementom całej układanki, dopełnia tę makabryczną grę, gdy młodość unicestwia starość, a starość zadaje młodości ostateczny cios. Ogółem makabreska**** wprost fantasmagoryczna, brutalna i pozostawiająca niesmak. A jednak styl Gombrowicza, narracja pełna wieloznaczności, wreszcie sama poetyka utworu powodują, że mimo wszystko genialnie się czyta Pornografię. Niejako wbrew sobie, szczególnie, gdy już wiadomo dokąd zmierza fabuła i jak bardzo krwawy będzie finał. Czy zatem mogę polecać Pornografię? Ha, trudne pytanie. Nie chciałabym popaść w tonację, która samemu autorowi była obrzydliwa, w stylu "Gombrowicz wielkim pisarzem był". Na pewno był pisarzem intrygującym, irytującym oraz fenomenalnie posługującym się językiem polskim. I za to go cenię. I dlatego uważam, że warto czytać jego prozę.\nPornografia, Witold Gombrowicz, Wydawnictwo Literackie, Kraków - Wrocław 1986\n* str. 5 Tej Polski wojennej nie znam. Nie byłem przy tym. W ogóle Polski od 1939 r. nie oglądałem. Opisałem to tak, jak sobie wyobrażam. To więc jest Polska imaginacyjna— i nie przejmujcie się, że czasem pomylone, czasem może fantastyczne, bo nie o to chodzi i to zupełnie bez znaczenia dla spraw tutaj się odbywających.\n** str. 48\n*** str. 95\n**** oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że Pornografia nie do końca pasuje do definicji utworu zwanego makabreską, ale reprezentuje sobą jej najważniejsze cechy: groteskę i czarny humor\nŚcigając opowieści. "Zaćmienie" Agnieszki Wolny - Hamkało\nKatarzyna Sawicka piątek, 6 grudnia 2013 8 comments Edit\nCzas się przyznać: przemówiło zdjęcie z okładki. Dotąd twierdziłam, że okładka nie ma dla mnie znaczenia, a tu proszę, zdjęcie na okładce sprawiło, że zainteresowałam się treścią. Oczywiście, zdjęcie na okładce sygnowanej przez Wydawnictwo Czarne, toteż mogłam pozwolić sobie na fantazję, że zawartość będzie równie intrygująca. Była. Choć za krótka, miejscami zabrakło rozwinięcia, ale sumarycznie powieść okazała się taką, z którą warto spędzić interesujące popołudnie.\nfot. Paolo Castronovo, źródło zdjęcia\nZdjęcie przywiodło mi na myśl filmy Lyncha i długie dyskusje związane z interpretowaniem ich treści, co wywoływało w konsekwencji dalsze gorączkowe, całonocne rozmowy, gdy byłam dużo młodsza. Lynch mnie porwał swoimi krętymi ścieżkami, które wiodły donikąd, brakowało rozwiązań, a fabuła doprowadzała do gorączki dyskusyjnej, trwającej nierzadko godzinami, by powtórnie przejść do oglądania z komentowaniem fabuły na bieżąco. Najwięcej czasu zajęła nam chyba Zagubiona autostrada, wówczas najnowszy film i jak zwykle pełen pułapek. Pomimo wielu dni rozmów nie znaleźliśmy satysfakcjonującej interpretacji. Za to jaką przyjemność sprawiało nam prowadzenie owych dysput! I pewnie dlatego odezwał się sentyment, fotografia pobudziła wyobraźnię, a książka powiodła podobnymi labiryntami i scenami rodem z filmów najbardziej zagadkowego reżysera, jakiego znam.\nZaćmienie Agnieszki Wolny - Hamkało to kawał dobrej lektury z popkulturowymi kliszami. Poprzetykane świetnymi zdaniami zdania karły. Ciekawe wątki, którym jednak zabrakło większego sensu. Całość zaś jest zgrabnie opakowana w interesujący twór fabularny, po którym również można zasiąść z przyjaciółmi do dłuższej debaty. Główna bohaterka, która niegdyś pracowała jako policjantka, co jak się okazało, było w jej życiu splotem przypadków, równie przypadkowo zostaje swego rodzaju łowczynią opowieści. Jej zadanie polega w skrócie na odnajdywaniu intrygujących historii, które potem jej wydawca będzie mógł zlecić swoim pisarzom do spisania. Dość nietypowy zawód prowadzi do nietypowych sytuacji w jej życiu. Ewa, bo tak ma na imię łowczyni, nie ma zatem stałego zatrudnienia, bo jej praca wymaga częstego łapania okazji. Kto jej opowie jakąś ciekawą historię tym razem? Czy będzie na tyle dobra, że warta odnotowania? Nigdy nie ma gwarancji, że podróż w jaką wyrusza zakończy się sukcesem, a zatem wypłatą, możliwością zasilenia domowego budżetu. Jest w tym coś niezwykle podniecającego, ale też brakuje stabilizacji. Jednak Ewa jest typowym tworem współczesnych czasów. Samotna, po trudnym związku, gdzie partner okazał się mocno zaburzonym człowiekiem, z pełnym przekonaniem, że macierzyństwo absolutnie nie jest dla niej, zaś podróżowanie pociągami zwalnia ją z wszelkiej odpowiedzialności. Ewa zatem podejmuje ryzyko z jakim wiąże się jej praca z lekkim znudzeniem, a czasami nawet zniechęceniem. Historie, które początkowo wydają się godne zainteresowania muszą być przemilczane, bo opowiadający poprosi o podpisanie zobowiązania do milczenia. Albo ostatecznie okazują się po prostu słabe, tylko początek zapowiadał się całkiem nieźle. Zatem Ewa żyje tak od historii do historii, jest obserwatorem, choć niektórzy z opowiadających na siłę wtłaczają ją w rolę uczestnika, jednak tak naprawdę to, co w życiu Ewy najcenniejsze to odwiedziny u siostry i jej dzieci. Spędzanie czasu z cudzą rodziną, gdy na własną nie ma się dość siły, energii, motywacji.\nJest w tej powieści cała masa scen pełnych absurdu, groteski, które wprowadzają w powieść elementy czegoś paranormalnego. Ożywają martwe piosenkarki, ludzie tworzą całe światy z bursztynu, bawią się w wampiry, bądź ni z tego ni z owego Arnold Schwarzenegger okazuje się poetą lirycznym zakochanym w Polsce, a tytułowe zaćmienie, na które wszyscy czekają, ma prowadzić do końca świata. Kręte ścieżki jakimi podąży Ewa prowadzą czytelnika w ciekawe rejony, by po chwili jednak rozczarować pewnymi mankamentami, brakiem rozwinięcia. Ewa operuje stylistyką policyjną, czasami brak jej lotności języka, chwilami przemawia rodem z podręczników psychologicznych i nie żałuje sobie przekleństw. W swojej seksualności jest zadziwiająco trywialna. Jest w tej nietypowości typowa do bólu, razem z trudną przeszłością, wizytami u psychoterapeuty i samotnością z psem. A jednak, jednak, jest coś świeżego w tej powieści, choć czasami śmierdzi jak w starej kamienicy. Jest coś nowego, choć drąży utarte ścieżki. Agnieszka Wolny - Hamkało sprawnie operuje polszczyzną zarówno tą literacką, jak i tą, której bliżej do rynsztokowej. Bawi się słowem i zdaniami, tworzy truistyczne kalki, a jednocześnie głosi gdzieś między zdaniami całkiem ciekawe i nowe rzeczy. Bardzo mi się podoba ta udziwniona proza i szczerze mówiąc mam żal do autorki, że powieść jest taka krótka.\nZaćmienie, Agnieszka Wolny - Hamkało, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2013\nKategorie: Agnieszka Wolny-Hamkało, literatura polska, recenzyjne - W24, ze zbiorów własnych\nO Gombrowiczu przez pryzmat wspomnień. "Jaśnie Panicz" Joanny Siedleckiej\nKatarzyna Sawicka wtorek, 3 grudnia 2013 18 comments Edit\nTeraz wystarczy, że ktoś siedział z nim chwilkę przy jednym stoliku w "Ziemiańskiej", "Zodiaku" czy też "Querandi" lub "Rexie" w Buenos Aires, a już pisze wspomnienia i rozprawy.*\nLubię czytając książki jakiegoś pisarza/pisarki poznać również kontekst biograficzny, wspomnieniowy. Oczywiście, to nic odkrywczego, ale zdecydowanie łatwiej wtedy zrozumieć pewne postawy, opisywane sytuacje, ba, można też inaczej zrozumieć niektóre szczegóły, jakie pojawiają się w danej powieści autora, bowiem jej związek z jego aktualną wówczas sytuacją życiową mógł być zasadniczy. Ot chociażby historia powstania Opętanych, która jak się okazuje, miała szerszy kontekst połączony z pracą zarobkową, pisaniem w częściach, żartami kolegów z towarzystwa (nazwisko trenera), pozwoliła mi teraz nieco inaczej spojrzeć na książkę. Ponieważ zaś maniakalnie nadrabiam zaległości w zakresie wiedzy o literaturze jaką parał się Gombrowicz to i książkę Siedleckiej odkurzyłam, autorkę przeprosiłam za tak wieloletnie opóźnienie i lekturę z przyjemnością ukończyłam. Z przyjemnością, choć początki były dziwne, zalew nazwisk, regionalizmów, wspomnień osób, zdawałoby się postronnych, które na początku niewiele mi mówiły, był może zbyt duży. Z czasem, gdy już wgryzłam się w nietypowość tej pozycji, w dialektykę wspomnieniową zwykłych i niezwykłych ludzi z otoczenia Gombrowicza, zmuszona byłam przyznać, że to naprawdę ciekawy sposób prezentowania sylwetki znanego pisarza. Szczególnie, że mimo wspomnień tak wielu osób ten obraz z czasem staje się dość spójny, choć nie pozbawiony rys.\nKsiążka podzielona jest na dwie części, w związku z emigracją w 1939 roku Gombrowicza do Argentyny. W części pierwszej mamy zatem wspomnienia z Polski, z okresu gdy Gombrowicz był swego rodzaju jaśnie paniczem, bowiem rodzice, dość zamożni ziemianie, wywodzili się w tak zwanych wyższych sfer, choć nie szlacheckich, co byłoby spełnieniem życzenia samego pisarza. Część druga z przyczyn oczywistych dotyczy życia na emigracji, najpierw w Argentynie, a później we Francji. W pierwszej części spotykamy się z osobami, które pełniły służbę w wiejskiej rezydencji Gombrowiczów w Małoszycach, dokąd rodzina się udawała głównie na okres wakacyjny. Na początku mogą dziwić wspomnienia takich osób, jak kucharka, czy pokojówka, osób, które jako dzieci bawiły się z młodymi Gombrowiczami, osób, które odszukane przez Siedlecką były już w sędziwym wieku, pamięć więc mogła ich zawodzić, do tego pryzmat uznanej już wielkości pisarza mógł znacząco wpłynąć na ich jakość. Jak się jednak okazuje, nie każdy kojarzył co w ogóle Witold Gombrowicz stworzył, czy został pisarzem czy poetą, wreszcie, nie każdy w ogóle wiedział, co on robił, tyle, że musiał być znany, bo co i rusz ktoś przyjeżdża i wypytuje. Dlatego wszystkie one brzmią bardzo wiarygodnie i odczytuje się je ze strony na stronę coraz przyjemniej.\nWe wspomnieniach służby młody Gombrowicz już się na swój sposób wyróżniał. Nigdy nie zaczepiał pokojówek, nie próbował wykorzystać swojej pozycji jaśnie panicza, by którąś z nich uwieść (choć to akurat nie musiało wynikać z jego taktu, a upodobań). Raczej był skory do psot, zabawy, traktowania najpierw swoich dziecięcych rówieśników w zasadzie na równi ze sobą, dopiero z czasem zaczął poważniej dziwaczeć, chętniej uwypuklać swoją osobę, jako ważniejszą, lepszą, bo przecież bardziej utalentowaną, choć to robił już bardziej wśród rodziny i znajomych z innych ziemiańskich rodzin. Uwielbiał robić innym żarty, odgrywać role, pozować. Zaczęło się już gdy miał lat kilkanaście i chciał bardzo, ale to bardzo zwracać na siebie uwagę całego otoczenia. Gdy tylko zauważał na przykład, że kuzyni mają dużo nauki i wyraźnie im przeszkadza swoją wizytką - za nic nie można było go wyrzucić. Siedział do późnych godzin, zabawiał nowinkami i ploteczkami, odrywając ich naturalnie od nauki.** Gdy rodzina bardziej podziwiała kuzyna Miecia, Wicio robił wszystko by ich oderwać od chwalenia zdolnego kuzyna i udawał bodaj silny atak bólu zębów, byle tylko rodzina natychmiast przeniosła uwagę na niego. To samo, gdy już jako dorosły młodzieniec zaczął bywać w towarzystwie innych artystów, literatów, czy to początkujących, czy już uznanych, przy którym to towarzystwie zawsze musiał grać pierwsze skrzypce. Zwali go wówczas Gombrem i mimo, że dominował, grał, udawał, wspominają go o dziwo z nostalgią i szacunkiem. Pozę kpiarza przyjmował świadomie, w celach niejako poznawczych. Tworzył nie tylko książki, ale i życie. Robił teatr - celowo rzucał prowokujące wypowiedzi, reżyserował dyskusje, starcia, sytuacje, nawet małe dramaty. A potem patrzył z triumfem na swoje dzieło. Niewątpliwie sprawdzał również siebie, przede wszystkim demaskował jednak słabości i prawdziwe oblicza swoich rozmówców.*** Był absolutnie zafascynowany pozami, mimiką i grą, zmuszał towarzystwo do zwracania się do siebie per pan/pani, traktując to jako formę bardziej wyszukaną, udawał wymowę arystokratyczną zamieniając dźwięczną głoskę "r" na bezdźwięczne "h", co dawało czasami niezwykły efekt. To co podkreślają wszyscy to niezwykła inteligencja, wiedza, którą potrafił zaskoczyć każdego interlokutora. Nie znosił porażek na żadnym polu. Nieraz mieli oczywiście ochotę zatryumfować nad nim, rzadko im się to jednak udawało. Może nawet i czuł się niekiedy dotknięty, lecz nigdy nie dał im tego po sobie poznać. Musieli więc zadowalać się najwyżej drobiazgami.****\nWitold Gombrowicz, lata 40-te, źródło zdjęcia\nCieplejszy obraz pisarza wyłania się dopiero z okresu emigracji. A i to też mocno zastrzeżony, bowiem tak naprawdę wie o nim tylko jego najbliższe otoczenie, oraz rodzina, do której wysyła zmartwione w treści listy. Przez większość okresu emigracji Gombrowicz cierpi biedę. Dorabia jak tylko może wszelkimi sposobami. Kreowana w Dzienniku rzeczywistość zatem nie do końca oddawała prawdę, bowiem opisywane wille nie były prawdziwe, a Gomber nie raz i nie dwa cierpiał z powodu braku środków na utrzymanie. Tymczasem gdy już zaczęły napływać jakiekolwiek pieniądze związane z wydawaniem jego książek Gombrowicz, dużą część swoich zarobków posyłał rodzinie, która po wojnie również musiała borykać się z biedą, oraz genetyczną chorobą Gombrowiczów - astmą, pochłaniającą wysokie wydatki. Astmą, która stanie się wkrótce również przekleństwem Witolda, a ostatecznie przyczyną śmierci.\nTo było niezwykłe przeżycie, poznać Gombrowicza od strony wspomnieniowej. Oczywiście, niektóre wspomnienia dają sprzeczny obraz. Są wśród rozmówców Joanny Siedleckiej osoby, które ewidentnie pod wpływem jego talentu były nim zachwycone, ale również są osoby, które do siebie zniechęcił, zraził i które już nie dawały mu drugiej szansy na lepsze poznanie. Widać było we wspomnieniach jednak pewien wspólny mianownik, który pojawił się w obydwu tych grupach - Gombrowicz znał swoją wartość, wiedział, że jest utalentowany i starał się, by każdy to dostrzegł. Grał, pozował, bawił się ludzkimi reakcjami. To mogło powodować skrajne odczucia, mogło wywoływać albo zachwyt, albo antypatię. Nie zmienia to faktu, że był on naprawdę interesującą postacią, a wspomnienia zebrane w tym tomie rewelacyjną lekturą.\nJaśnie Panicz. O Witoldzie Gombrowiczu, Joanna Siedlecka, Prószyński i S-ka, Warszawa 2003\n** str. 93\n*** str. 140\n**** str. 147\nKategorie: Joanna Siedlecka, literatura polska, wyzwanie 'Z półki', ze zbiorów własnych\nKatarzyna Sawicka niedziela, 1 grudnia 2013 8 comments Edit\nCztery akty dość przykrego koszmaru\nWybuchy, rewolucja, uwięzienie artystów, walka, choć nie do końca klasowa, i dużo artystycznego, a przynajmniej na takiego się kreującego, bełkotu. Czyli witajcie w świecie Witkacego, w interpretacji Teatru Narodowego.\nRzecz się rozpoczyna na pustym polu, na styku nocy i dnia, podczas kopania tajemniczego grobu. Dwóch grabarzy dość leniwie kopie grób, nad którym stoi starzec. Rozmowa związana z pytaniami odnośnie grobu prowadzi donikąd, bowiem starzec odmawia odpowiedzi, wymawia się swoim wiekiem. Starcem jest niejaki Giers, którego refleksje związane z wiekiem są jedynie parafrazowaniem słynnej hamletowskiej sceny, zresztą, również z czaszką w dłoni. Tu jednak nie ma sentymentów, Giers jest ponury i dość grubiański. Na miejsce zaczyna przyciągać coraz więcej osób, mimo wszelkich prób odosobnienia i utrzymania go w tajemnicy. Najpierw pojawia się książę Padoval de Grifuellhes, który odkrywa w jednym z grabarzy swojego ojca, następnie malarz, Plazmonik, którego jak się okazuje Giers właśnie aresztował oskarżając o szpiegostwo wraz z podejrzaną o to samo kompozytorką, Różą van der Blaast. Wszystko to jednak blaga i nic nie warte słowa. Sztuka, sztuka, której co prawda uwięziony, nie może wykonywać, okazuje się bowiem w pewien sposób wyzwoleniem dla Plazmonika, dzięki rozmowie z kolejną pojawiającą się na scenie osobą: młodziutką i śliczną malarką, Klaudestyną de Montreuil.\nKlaudestyna de Montreuil (Dominika Kluźniak) oraz Plazmonik Blödestaug (Marcin Hycnar), fot. Andrzej Wencel, źródło zdjęcia\n(..) chodzi o wyrażenie metafizycznej dziwności Istnienia w konstrukcjach czysto formalnych bezpośrednio przez samą harmonię barw, ujętych w pewne kompozycje...(..) Dziwnym jest, że nic o pani nie słyszałem. Mówmy dalej. Zapominam, choć na chwilę, o okropności mego położenia. Ból fizyczny i teoretyczna rozmowa są moimi jedynymi przyjemnościami – wtedy nie myślę o rzeczywistości mego życia...\nPlazmonik jest zakochany bez wzajemności w Róży van der Blaast. Ta ostatnia, niezwykle utalentowana kompozytorka, ma jedną, wielką słabość, którą jest miłość do Buffandera, znanego w szpiegowskim światku jako Cynga. Śledztwo w związku z tym doprowadziło do niej, choć sama o szpiegostwie kochanka do ostatniej chwili nic nie wiedziała. Ostatecznie jednak, gdy Plazmonik decyduje się na przyznanie do winy, ona również poświęca się dla ukochanego. Warunek Plazmonika, by zostać osadzonym w jednej celi z ukochaną, zostaje przez władze uznany. Kolejne absurdalne sceny zatem wiodą do więzienia.\nPlazmonik Blödestaug (Marcin Hycnar) i Róża van der Blaast (Patrycja Soliman), fot. Andrzej Wencel, źródło zdjęcia\nJakże wstrętnie cyniczną jesteś. Różo! Nie rozumiesz zupełnie, w jakim wymiarze jest moje przywiązanie do ciebie...\nOboje, Róża i Plazmonik, zamknięci w celi nie mają świadomości rozpoczynającej się właśnie rewolucji. Lud pod przywództwem drugiego z grabarzy, którego nazwisko zostaje w końcu obnażone (Girtak) rozpoczyna rewoltę. Pod hasłami w stylu: Na latarnię cały rząd! Precz z kapłanami! widzowie są świadkami prawdziwej rewolucji na scenie. Bicie, kopanie, wleczenie przez scenę, wybuchy, strzały są oddane tak realistycznie, że trudno się oderwać od tych obrazów, jednocześnie nie odczuwając wstrząsu na widok tak realny. Wszystko to jest widowiskowe, pięknie rozegrane, oddaje ducha prawdziwej walki, w której zadawane są prawdziwe rany. Tylko tak naprawdę o co ta walka? Świat, w którym grabarz jest ojcem następcy tronu, w którym zwykły prosty człowiek może zbratać się z księciem, nie wydaje się w niczym podobny do świata rewolucji w Rosji w 1917, która odcisnęła niesłychane piętno na twórczości Witkacego. A jednak rewolucja trwa w dziele na całego. W końcu rząd zostaje obalony, zwycięża szara, jednolita masa, więźniowie zaś zostają wyzwoleni. A co się dzieje z jednostką? Co z artystą? Co z Plazmonikiem?\nscena zbiorowa, fot. Andrzej Wencel, źródło zdjęcia\n(..), ja w tym społeczeństwie, którym rządzi pan Girtak i tłum z przedmieścia, żyć nie mogę. Ja bardzo polubiłem mój pokój w tym gmachu. (wskazuje na więzienie) Sztuka się skończyła, a sztucznej religii nie wytworzy nikt – nawet sam nieboszczyk Cynga razem z Mieduwałem, a nawet z samym Girtakiem. Ja wracam do więzienia. A żeby nie mieć już pokusy wyjścia, muszę popełnić coś odpowiednio potwornego. Przypuszczam, że nawet w państwie Girtakowego motłochu i mitu o bydlęcej bezpracy pewne zbrodnie będą karane.\nJednostka artystyczna może dla siebie znaleźć miejsce tylko w więzieniu, albo w szpitalu psychiatrycznym. W odosobnieniu, bowiem w tłumie, szarej, jednolitej masie, nie ma dla niej miejsca. Ostatecznie, choć lud wygrywa, jednostka, indywidualność przegrywa z kretesem.\nZanim wybrałam się do teatru przeczytałam jedną recenzję sztuki. Nie była przesadnie optymistyczna, zarzucała zespołowi Teatru Narodowego spłycenie sztuki Witkacego, choć w bardzo ładnej i efektownej oprawie. Być może brakuje mi jeszcze konstruktywnego oceniania sztuk teatralnych, bo dla mnie nie tylko oprawa była świetna, ale również wykonanie. Na Dominikę Kluźniak patrzę zawsze z zachwytem, Patrycja Suliman jest niezwykła, Marcin Hycnar idealnie oddaje artystyczne rozterki i żale, a wątek główny, związany z rewolucją jest uwypuklony i wyraźnie podkreślony. Widownia jest wciągnięta w grę nie tylko przez ulotki jakie są rozrzucane podczas spektaklu, ale także bezpośrednim zwracaniem się do niej. Muzyka dobrana do atmosfery sztuki podkreśla emocje, jakie mają wywołać poszczególne sceny, a strzały i huk jaki można usłyszeć powoduje, że widz naprawdę odczuwa niepokój. Być może brakuje mi wprawy wytrawnego krytyka, a być może ta sztuka jest dobrze zagrana. Polecam przekonać się o tym każdemu osobiście.\nBezimienne dzieło, Teatr Narodowy, reżyseria Jan Englert, scenografia Andrzej Witkowski, opracowanie muzyczne Rafał Kowalczyk\nDr Plazmodeusz Blödestaug: Włodzimierz Press gościnnie\nPlazmonik Blödestaug: Marcin Hycnar\nRóża van der Blaast: Patrycja Soliman\nKlaudestyna de Montreuil: Dominika Kluźniak\nBuffadera (Cynga): Grzegorz Małecki\nPułkownik Manfred hr. Giers: Jerzy Radziwiłowicz\nGrabarz: Tomasz Sapryk\nJózef Leon Girtak: Mateusz RusinKsiążę Padoval de Grifuellhes: Przemysław Stippa\nKsiężna Barbara: Beata Ścibakówna\nWszystkie cytaty pochodzą ze sztuki Bezimienne dzieło\nKategorie: Stanisław Ignacy Witkiewicz, teatr, Teatr Narodowy


Po raz pierwszy w nowym roku miałam okazje osobiście zobaczyć się z klubowiczkami oraz sympatykami klubu w NOSPR w Katowicach. Wspólnie wybraliśmy się na koncert kolęd w wykonaniu zespołu śpiewaków miasta Katowice Camerata Silesia.\nMuszę przyznać, że kolędy w dużej sali koncertowej brzmią doskonale. Mają coś z magii ponieważ otulają dźwiękiem każdego z osobna. Pani dyrygent Anna Szostak zachęcała widownie do wspólnego śpiewania. To było ciekawe doznanie, gdyż ze sceny płynęła muzyka i piękne głosy poszczególnych wykonawców. Z widowni natomiast docierał cichutki wielogłos widzów, miło dla ucha komponując się w całość.\nTen czas wspólnego kolędowania i zasłuchania się w piękne aranżacje kolęd szybko minął. Po koncercie był jeszcze czas na wspólne rozmowy, życzenia noworoczne i ustalenia co do dalszych spotkań. Wniosek był jeden jeszcze więcej takich spotkań na koncertach, w teatrze, w różnych innych miejscach no i oczywiście w ramach co miesięcznych spotkań klubowych. Do zobaczenia.


Serwis samochodowy - Forum AGH: GiG: Budownictwo\nPią Cze 19, 2020 04:25\nA kto z Was prowadzi własny serwis samochodowy? Gdzie zaopatrzyliście się w wyposażenie do takiego serwisu? Ja widziałam ostatnio, że na przykład niedrogie wyciągarki samochodowe można kupić w sklepie internetowym https://terenowiec.pl/pl/97-wyciagarki. Czy ktoś z Was miał wcześniej do czynienia z tym właśnie sklepem?\nWto Cze 30, 2020 09:27\nJakby ktoś szukał autoryzowanego serwisu maszyn rolniczych John Deere to polecam https://g.page/contractus\nSro Lip 01, 2020 09:14\nJa mam swojego zaufanego mechanika z małym zakładem, który jeszcze nigdy mi nie wyciął żadnego numeru tak jak to zrobili w ASO.\nWto Lip 07, 2020 09:46\nJa też mam zaufanego mechanika, zwykle jeżdżę do tego http://eurocar-zarow.pl/ warsztatu, bo tam zawsze zajmują się naprawami jak należy i nie zdzierają z klienta, nawet wymianę opon i serwis klimy tak robię sezonowo\nPon Lip 13, 2020 09:08\nPoleci ktoś z Podkarpacia firmę, która zwiezie mi uszkodzone autko z Niemiec?\nPon Lip 13, 2020 12:04\nNie wiem jak zza granicy ale mnie do Rzeszowa aż z pod Lublina holowali, to może warto zadzwonić i zapytać http://www.pomoc-drogowa-rzeszow.pl/ spoko chłopy tak w ogóle\nWto Lip 21, 2020 12:17\nW Trójmieście jest też bardzo dobry serwis - http://amserwis.pl/, który zajmuje się turbosprężarkami w samochodach. Znają się na rzeczy, więc jeśli szukacie profesjonalnej pomocy to polecam się z nimi skontaktować.\nCzw Sie 20, 2020 10:30


SAMOCHODEM JEŹDZI - najnowsze wiadomości gospodarcze i finansowe - Gospodarka.gazeta.pl\nW rządowej ewidencji CEPiK są zarejestrowane takie auta jak VW Polonez Caro czy Audi Polski Fiat 126 650. Faktycznie w Polsce może być co najmniej 6 mln samochodów mniej niż w oficjalnej statystyce.\nOświadczenia majątkowe europosłów. Sprawdź, kto posiada największy majątek, a kto jeździ najlepszym samochodem.\nPSR: 18% Polaków rozważa zakup roweru w najbliższym czasie\nwakacyjnego urlopu, a co piąty rowerzysta jeździ obecnie więcej niż przed rokiem. "Fakt, że Polacy wybierają rower potwierdzają najnowsze badania. Wynika z nich, że 4% respondentów kupiło rower w czasie pandemii, a 18% rozważa zakup w najbliższym czasie" - czytamy w komunikacie poświęconym badaniu\n- krajowe produkty zyskują dzięki temu snobizmowi wielki, stabilny rynek zbytu i wiernych konsumentów u siebie w domu. Nawet jeśli raptem pojawi się tańsza konkurencja ze strony importu, krajowym firmom łatwiej z nią się zmagać (Francuzi nie przerzucą się gremialnie na samochody importowane tylko dlatego\nInPost testuje elektrycznego Craftera w Warszawie\nWarszawa, 05.06.2019 (ISBnews) - InPost we współpracy z marką Volkswagen Samochody Użytkowe rozpoczyna testy elektrycznego Craftera. Samochód jeździ w warszawskiej flocie InPost, podała spółka. Firma używa już samochodów elektrycznych w Krakowie, a do 2020 roku 30% floty InPost będą stanowić\nNFOŚiGW: Jutro rusza nabór wniosków o dofinans. zakupu pojazdów elektrycznych\nWarszawa, 25.06.2020 (ISBnews) - Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW) uruchamia w piątek 25 czerwca nabór wniosków do trzech programów dofinansowania zakupu pojazdów elektrycznych: "zielony samochód" dla osób fizycznych, "eVAN" dla przedsiębiorców\n. "Najwięcej samochodów elektrycznych zarejestrowanych jest w Warszawie. W 2019 r. stołeczny park stanowił niemal jedną trzecią wszystkich samochodów z napędem elektrycznym zarejestrowanych w Polsce. Niemal tyle samo samochodów elektrycznych co w Warszawie (32%), jeździ po ulicach wszystkich polskich\nKurtyka z ME: W Polsce jest ok. 480 punktów ładowania pojazdów elektrycznych\nWarszawa, 27.04.2018 (ISBnews) - W Polsce jest ok. 480 punktów ładowania pojazdów elektrycznych, licząc osobno każde gniazdo ładowania, a w miastach jeździ 87 autobusów o takim napędzie, poinformował wiceminister energii Michał Kurtyka. "Uprzejmie informuję, że obecnie w Polsce jest ok\n10 dziennikarzy w dwuosobowych ekipach sprawdziło w ostatni weekend, czy infrastruktura do ładowania samochodów elektrycznych pozwala bez stresu przemieszczać się takimi pojazdami na dłuższych dystansach. Nie ukrywajmy: był to jednocześnie wyścig, w którym pokonaliśmy ponad 800 km! Trasa I etapu\nPSR: 63% Polaków chce rozbudowy infrastruktury rowerowej\nWarszawa, 11.08.2020 (ISBnews) - Blisko dwie trzecie Polaków (63% badanych) uważa, że konieczna jest rozbudowa infrastruktury rowerowej, aby poprawić bezpieczeństwo użytkowników. Co piąty ankietowany przyznaje, że jeździ więcej niż przed rokiem, a 41% wybiera jednoślad zamiast innych środków\njakikolwiek sposób zobowiąże konsumenta do zakupu leasingowanego pojazdu – zwraca uwagę Wojciech Drzewiecki. Pozornie wydaje się, że lepiej być właścicielem samochodu, którym się jeździ, i zapewne tak podchodzi do tego większość kierowców. Ale jeśli się temu przyjrzeć bliżej, to wcale nie jest takie\nUber Black, usługa w wersji premium, została uruchomiona w Warszawie\nŚrodkowej i Wschodniej Ilona Grzywińska-Lartigue, cytowana w komunikacie. "Ekskluzywne auta ze skórzaną tapicerką i najwyżej oceniani kierowcy za kółkiem, to dwa główne filary Black. Po stołecznych ulicach jeździ aktualnie około 40 takich samochodów, ale docelowo będzie ich zdecydowanie więcej\nZamiast auta zastępczego pieniądze na wynajem auta na minuty. Nowy pomysł Ergo Hestii\n; mniejsze koszty eksploatacji własnego samochodu (paliwo, parkowanie). Minusy? Może się okazać, że przy słabej pogodzie do najbliższego auta Panka będzie trzeba się przebiec lub dojechać tramwajem. Można też sobie wyobrazić, że klient sporo jeździ i wykorzystuje limit 100 zł jeszcze przed końcem dnia\nładowności w UE wzrośnie o 307 tys., do 2,76 miliona. 480 tys. z nich (17%) ma być napędzane LNG, co zastąpi tym paliwem 11,5 mld litrów oleju napędowego. Obecnie po drogach Unii Europejskiej jeździ około 4 tys. samochodów ciężarowych na LNG. "W komercyjnym\n, dokupienia ubezpieczenia UNIQA na czas przejazdu lub parkowania. Polisa ta jednak była na tyle niszowym produktem, że stanowiła ciekawostkę na rynku i pokazała, że można tak ubezpieczać. Aviva próbuje z polisami AC na godziny i dni dotrzeć do szerokiej rzeszy kierowców, która na co dzień jeździ samochodem\n, prezentując wstępne dane. Nextbike Polska uruchomił system rowerów miejskich IV generacji w fińskim mieście Oulu, poinformowała spółka. W Oulu uruchomionych zostało 60 stacji, a po mieście będzie jeździ 600 rowerów typu smartbike 4G z komputerem pokładowym oraz GPS, podano także. Bowim miał 716,9\nJuż teraz dodatkowe ubezpieczenie AC kupują nieliczni kierowcy. W sumie towarzystwa ubezpieczeniowe sprzedały w minionym roku zaledwie 6,2 mln takich polis. Ubezpieczenie AC ma zatem zaledwie co czwarty samochód, który jeździ po polskich drogach. Autocasco kupują przede wszystkim kierowcy, którzy są\n4Mobility i Penta Investments otworzyły bazę car sharing w biurowcu D48\nsię z zainteresowaniem kierowców i da impuls branży do rozwoju elektromobilności. Z pewnością liczba samochodów elektrycznych w ofercie 4Mobility będzie systematycznie rosnąć. Dziś w Polsce jest zarejestrowanych ok. 1 000 aut z tego typu napędem, mamy więc sporo do nadrobienia, bo na świecie jeździ\nUrsus stworzył nowy samochód na prąd\nbudowy wykorzystano materiały kompozytowe. Na razie w ofercie Ursusa jest samochód z napędem na tyle koła, ale w planach jest też wprowadzenie modelu z napędem 4x4. Samochód będzie mógł zabrać dwie osoby. - Może być wykorzystywany przez służby komunalne w miastach czy gminach oraz firmy do przewozu\nWratislavia Biodiesel zwiększa produkcję praktycznie bezemisyjnego paliwa UCOME\nsąsiedzi. "Co miesiąc z Polski wyjeżdża osiem pociągów z UCOME, które zagraniczne koncerny naftowe w swoich rafineriach dodają do normalnego, kopalnianego paliwa, by znacznie ograniczyć emisję CO2. Można śmiało powiedzieć, że na polskim UCOME jeździ w tej chwili w Europie kilkaset tysięcy pojazdów\npublicznych Marek Gawroński. Wyniki ankiety pokazują wciąż silne przywiązanie Polaków do samochodów. Jedynie 16% badanych najczęściej korzysta z autobusu, a niemalże dwie trzecie zazwyczaj jeździ samochodem, z czego w grupie osób powyżej 55 roku życia jest to 55%, a w grupie 25-34-latków aż 69%. Jak\n- Chodzi o volvo S80 T5. Nie wierzycie? Ja sprawdziłem. Sprawdźcie sobie sami, a zobaczycie. To skandal, że prezydent co pięć lat wymienia samochody, a przecież jeździ już jednym volvo - mówi pan Waldemar, mieszkaniec Przemyśla. Wymagania co do nowego auta można znaleźć na przemyskim Biuletynie\nExact Systems: Polacy 77% aut kupili na rynku wtórnym, 23% w salonie\nwięcej niż 10 lat jeździ 52% zapytanych. Najczęściej najstarszymi pojazdami poruszają się osoby z wykształcenie podstawowym - niemal połowa z nich posiada 16-letnie lub starsze modele. Im wyższe wykształcenie, tym więcej osób, które posiadają samochody nowsze, im większe miasto, tym więcej\n; Słowenia. Skrócony tranzyt Jednak prawie każdy jeździ do Chorwacji samochodem. Tu ważna uwaga - lepiej w czasie podróży nie zabawić za długo w Słowenii. Czas tranzytu właśnie mocno się bowiem skrócił. Jak podała Ambasada RP w Lublanie w piątek, na terenie tego kraju bez przechodzenia przez kwarantanny\nwszystkich wypłaconych świadczeń sięgających niejednokrotnie setek tysięcy złotych - radzi Hubert Stoklas, wiceprezes UFG. Jeżeli kierowca jeździ samochodem osobowym bez ważnej polisy OC ponad dwa tygodnie, zapłaci 3,7 tys. zł kary. Jeżeli nie ma ubezpieczenia od czterech do 14 dni, kara wynosi 1850 zł\nOd Nowego Roku 4 tys. zł kary dla kierowcy za brak polisy OC\njeśli nie spowoduje wypadku, musi się liczyć z zapłatą kary za brak ubezpieczenia. A te rosną od 2017 r. Stawki zależą od tego, jak długo jeździ się bez polisy. W przypadku samochodów osobowych za brak OC poniżej 3 dni grozi 800 zł kary (w ubiegłym roku było to 740 zł). Za jazdę bez polisy od 3 do 14\nNowa funkcja w serwisie BlaBlaCar. Firma lepiej niż państwo rozwiązuje problem wykluczenia transportowego\nBlaBlaCar to francuska aplikacja internetowa, który umożliwia komunikowanie się kierowców i pasażerów jadących w to samo miejsce. Dzięki niej mogą się umawiać na wspólne przejazdy samochodem, dzieląc się kosztami paliwa. Oprócz opłat za przejazd dla kierowcy trzeba też płacić prowizję\nPo co marszałkowi podkarpackiemu karta z limitem 60 tys. złotych?\nwiemy o innych benefitach, z których korzysta jako urzędnik państwowy, na pewno jednak jeździ na co dzień skodą superb. Nieco wyżej, bo na 64. miejscu, jest Tadeusz Ferenc, prezydent Rzeszowa. Jego miesięczne zarobki brutto to 12 365 zł. Za to w samochodach może przebierać jak w ulęgałkach, bo do\nWasiak zarobiła w PKP 812 tys. zł, Biernat ma najdroższy samochód, a Kopacz... Prześwietlamy majątki ministrów\nNowy minister sprawiedliwości zadeklarował oszczędności w wysokości ok. 35 tys. zł. Nie ma domu, ani mieszkania i nie posiada żadnych zobowiązań powyżej 10 tys. zł. Jeździ samochodem Audi A4 z 2006 r. i jest współwłaścicielem łodzi żaglowej Mak 747. Cezary Grabarczyk na stanowisku ministra\nna chodnikach. Jak pokazały badania, codziennie z 500-metrowej Bergmannstrasse w większości korzystają piesi (ok. 10,5 tys. przechodniów i biegaczy w godz. 7-19), motocykliści (6,5 tys.) i rowerzyści (5,8 tys.). Najmniej jeździ tam samochodów, ale to pojazdy zaparkowane wzdłuż chodników zajmują\nTakiej odpowiedzi Porsche na popularność Tesli nikt się nie spodziewał. Mission E wgniata w fotel\ndosłownie wgniata w fotel Jak się jeździ elektryczną Teslą w Polsce? "To iPhone na kółkach. Nie ma żadnych wad. No, może cena i czas ładowania" [TEST] Najnowsza propozycja marki należącej do Volksvagena zachwyca świat nie tylko obłędną linią nadwozia, ale również możliwościami. Model\n. CZYM JEŹDZI CBA - ZOBACZ» Jak wynika z danych zawartych w ofercie przetargu CBA ma w sumie 270 samochodów. Ich wartość w tym roku była wyceniania na prawie 12 milionów złotych. Rzecznik CBA Jacek Dobrzyński przekonuje, że publikując listę w internecie biuro nie zdradziło żadnych tajemnic, bo\nFlota na minuty. Czy firmom może opłacać się korzystanie z car sharingu?\nCar sharing to usługa nowa – ma dopiero rok z hakiem i dostępna jest w kilku miastach (Kraków, Warszawa, Wrocław, Poznań, Trójmiasto). Opiera się na idei współdzielenia, racjonalnego wykorzystania zasobów. To możliwość użytkowania samochodu za opłatą, ale bez potrzeby kupowania go na własność\nUber zablokowany na Węgrzech. Rząd Orbana ratuje taksówkarzy nowymi przepisami\nWęgier nie powinni być pozbawieni tej możliwości - mówi Robbie Khazzam, dyrektor regionalny na Europę Środkowo-Wschodnią w Uberze. Węgierskie przepisy wejdą w życie 24 lipca. W tym kraju z Uberem jeździ ok. 1200 kierowców. Będą oni musieli skończyć swoją współpracę z amerykańską firmą. W przeciwnym\nJednym z tych trendów wyznaczających erę cyfrową jest rosnące zainteresowanie usługami typu "płać tylko wtedy, gdy korzystasz". Kilka dni temu w dwóch polskich miastach - Warszawie i Krakowie - pojawiła się np. usługa wynajmu samochodów na minuty. Wcześniej w wielu miastach sprawdził się\nkunsztem wykonania. Tak też było z phantomem I. Data debiutu – 1925 r. – czyni z niego najdłużej produkowany model na świecie. Ale najnowszy phantom VIII jest niezwykły z wielu innych powodów. Za chwilę sprawdzę, jak jeździ. Czytaj także: Po co kupować używany samochód? Stać Cię na nówkę\nz tego tytułu to w zasadzie jedyna niewiadoma umowy. Mogą sięgać kilku tysięcy złotych. Bywają wygórowane, lecz nie tak, by zrazić klienta. Jak widać, plusy przeważają nad minusami. Widać to też na ulicach. To, że jeździ po nich coraz więcej drogich samochodów, wynika nie tyle z naszej rosnącej\nDiners Club Polska: Niemal połowa MŚP wysyła pracowników w podróże służbowe\nkonkretnego pracownika, którego zarządzanie podróżami jest jednym z obowiązków" - czytamy dalej. Prawie 70% delegatów w podróży służbowej korzysta z firmowego samochodu. Prywatnym autem jeździ się tylko w co piątym przedsiębiorstwie. "Reprezentanci MŚP coraz rzadziej podróżują służbowo pociągiem\n"Dziennik Gazeta Prawna": Dwóch Polaków, jeden samochód\nłącznie po naszych drogach jeździ już ponad 18 milionów aut, i to nie licząc ciężarówek, autobusów, maszyn i innych pojazdów mechanicznych. Oznacza to, że na każdy tysiąc mieszkańców przypada dokładnie 471 samochodów. Czyli tyle, ile wynosiła średnia dla całej Unii Europejskiej w 2010 roku - czytamy w\nDziurawe kontrole techniczne aut\nlat alarmuje, że po polskich drogach jeździ około 250 tys. samochodów, których właściciele nie wykupili obowiązkowej polisy OC. A dane MSW sugerują, że jeszcze więcej Polaków może unikać obowiązkowej wizyt w stacji kontroli pojazdów. Zgodnie z naszymi przepisami pierwszy raz z samochodem osobowym na\nsię 25 proc. badanych. W efekcie ponad 1/8 wszystkich kierowców jeździ prawdopodobnie na oponach starych, wadliwych, niskiej jakości, czasem źle przechowywanych, ale tanich. Opony używane mogą posiadać uszkodzenia wewnętrzne, które nie ujawnią się na początku eksploatacji, ale mogą spowodować nagłą\n. wzrosną też stawki opłaty paliwowej waloryzowane o wskaźnik inflacji w 2018 r. Stawki tej opłaty wzrosną o ok. 2 zł za 1000 litrów benzyny i 1000 kg autogazu oraz ok. 4,5 zł za 1000 litrów oleju napędowego. To może podbić ceny detaliczne litra paliwa o mniej więcej 1 grosz. Samochody\nUOKiK wszczął postępowanie w sprawie spalinowych manipulacji Volkswagena\nWe wtorek Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów poinformował, że 14 października wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie manipulowania wskaźnikami emisji spalin w samochodach koncernu Volkswagen. Urząd wezwał niemiecki koncern do przekazania informacji niezbędnych do ustalenia, czy istnieją\nsamochodom ciężarowym przejechać 500 km ważyłby ok. 8 ton. 40-tonowe kolosy przewoziłyby więc w dużej mierze nie towary, ale superdrogie baterie. Pozostaje elektryfikacja dróg. Oczywiście nie wszystkich, ale tylko autostrad - na początek tych, które zbierają największy ruch ciężarowy. - Na początku też\ntaksówek, według TLC od 2011 r. liczba ich klientów spadła o 20 proc. Agencja zaznacza także, że brak ograniczeń liczby samochodów Ubera nie jest sprawiedliwe wobec regularnych taksówkarzy, których liczba jest ograniczona. Według danych TLC obecnie w Nowym Jorku jeździ 13,5 tys. taksówek i ponad 63 tys\nAutobusy Sancity to autobusy miejskie, które fabryka w Sanoku produkowała od kilku lat w wersji 12-metrowej z silnikami Diesla. Fabryka miała w planach produkcję samochodów zasilanych gazem ziemnym, ale prace zostały wstrzymane, gdy zakład upadł. W kwietniu br. spółka powołana przez Polską Grupę\nTargi motoryzacyjne w Genewie: przyszłość zapiera dech\nDo czego to wszystko zmierza? – myślę, patrząc na i-Tril Concept. Ma 2,9 m długości, 590 kg masy i 200 km zasięgu na jednym ładowaniu. Dziwny, to raczej pojazd niż samochód. Efekt niebotycznych sum – ponad 8 mld dol. rocznie – jakie Toyota wydaje na badania. Miejski helikopter\nMyjnia urwała mu spojler. Kto zapłaci za szkody?\nPan Krzysztof jeździ oplem insignia. Pod koniec marca pojechał umyć auto na stację Orlenu przy ul. św. Teresy w Łodzi. Wjechał do automatycznej myjni, złożył lusterka, włączył program. Było zimno, więc poszedł na kawę. Gdy wrócił, samochód był czysty. Ale oprócz brudu automatyczne szczotki\n: Pelion SA, Dębica SA oraz Inter Groclin Auto. Jako udziałowiec zarobił 3249 zł. Jeździ saabem z 2002 roku, którego wartość nie przekracza 10 tysięcy złotych. Andrzej Adamczyk Minister budownictwa i infrastruktury jest właścicielem domu o powierzchni 187 metrów kw. Na koncie ma 103 tysiące złotych - o 17\n, bo nie jestem bogaty. Ja nawet dobrze nie wiem, ile mam pieniędzy. Jakim samochodem pan jeździ? – Mercedesem i maybachem. Nieźle. – Ale jeden ma 16 lat, a drugi 15. Kiedy kupowałem maybacha, od razu założyłem, że będę nim jeździł co najmniej 20 lat. A gdzie pan spędza wakacje? – W\nMorawiecki jak Elon Musk\nwspieranie elektrycznych samochodów i autobusów. Ktoś wreszcie pochyla się nad bękartem i mówi: "Pójdź dziecię, ja cię uczyć każę". Jestem pod wrażeniem. Od dwóch dekad żaden minister nie miał tyle odwagi. Wygodniej było pozostawiać motoryzację samej sobie, by dziczejąc, obrastała w patologie i\nW ostatni piątek Volkswagen ogłosił, że wkrótce zacznie naprawy samochodów Golf z silnikiem Diesla 2.0 TDI Blue Motion Technology, w których zamontowano urządzenia do fałszowania testów emisji spalin. Po Europie jeździ ok. 15 tys. takich aut i to dopiero początek gigantycznej akcji naprawy w Unii\nUwaga! Na drogach młodzi mężczyźni bez OC\nRyzyko, że mężczyzna poniżej 25 roku życia będący właścicielem samochodu jeździ bez ważnej polisy OC, jest czterokrotnie wyższe niż u przeciętnego kierowcy - wynika z najnowszych danych Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, który zajmuje się wypłatą odszkodowań za nieubezpieczonych lub\n. Grozi nam globalny korek Jakie są perspektywy? Złe. Już dziś na drogach świata jeździ miliard aut. Przy obecnych trendach do 2030 r. w wyniku wzrostu zaludnienia i zamożności ta liczba się podwoi. A w 2050 r. liczba samochodów przekroczy 4 mld. To – zdaniem m.in. prof. Jonasa Eliassona, dyr\nJak zarobić na samochodzie?\ndobrze wie, kto jeździ (a przynajmniej - kto powinien) samochodem, i twoje dane przekaże policji. Zaleta 4. Łatwiej jest o wakacje od rat Klient może zawiesić ich spłatę na kilka miesięcy. Na przykład: klienci firmy EFL mogą w ciągu roku sześć razy zmienić wysokość miesięcznych rat leasingowych\n13 000 zł Krzysztof Żuk ma 13 tys. zł oszczędności. Jest właścicielem 253-metrowego domu o wartości 800 tys. zł i współwłaścicielem gruntów ornych i łąk o wartości 30 tys. zł. Ma ponadto dwa samochody: Honda Accord z 2008 r. i Citroen C4 z 2009 r. Jest członkiem rady nadzorczej w\nGliwice pozbyły się tramwaju. Teraz chcą szybkiej kolei. Za 200 mln zł\nKilka lat temu miasto postanowiło, że tramwaje nie są mu już potrzebne. Zerwano część torowisk, w miejscu zajezdni tramwajowej wybudowano dyskont, a po Gliwicach jeździ teraz jeszcze więcej autobusów. Takie rozwiązanie odpowiada przede wszystkim urzędnikom, którzy po "rozwodzie" z\nZielonogórska straż miejska będzie jeździła SUV-ami\nżycie każdemu kierowcy - recenzuje samochód serwis motoryzacyjny Super AUTO 24. A co z samochodem dla prezydenta? - Pewnie wrócimy do pomysłu kupienia nowego, gdy ten, którym jeździ dziś prezydent, rozleci się kompletnie. Janusz Kubicki zdecydował, że na razie są ważniejsze wydatki, jak chociażby\nWedług raportu Sector Speaks, przygotowanego przez firmę Skanska i JLJ, rowerem jeździ do pracy 16 proc. Polaków. Byłoby więcej, ale jak pokazują wyniki badań Systemu Ewidencji Wypadków i Kolizji z tego roku, na drogach nie czujemy się bezpiecznie. Z powodu braku dróg rowerowych i nieostrożnych\nTurlejski nadal spłaca raty za samochód, którym jeździ ktoś, kogo nawet nie zna. Zostało mu jeszcze ponad 20 tys. zł. Raty będzie płacił do 2018 roku. Musi również płacić ubezpieczenie, bo takie są zapisy umowy kredytowej. W Getin Banku, jak mówi, jest spalony. Mimo że raty płaci regularnie, na jego koncie\ndziała i napływ pacjentów jest duży, zarabiamy dobrze. Chociaż jestem zaprzeczeniem powszechnie przyjętego w Polsce wizerunku stomatologa, który jeździ luksusowym samochodem, a wakacje spędza na Malediwach. Jeżdżę 15-letnim subaru, a podróżuję w większości po to, aby się uczyć albo uczyć innych, choć\nprzyjemna. Przybywało protestujących i aut w coraz dłuższym korku. Był upał. Według relacji dziennikarki po godzinie któryś ze stojących w ogonku kierowców rzucił, by zacząć przepuszczać samochody z dziećmi. Kozak: - Wokół było strasznie ciasno, dlatego mąż, chcąc dać drogę tym autom, ruszył i zatrzymał się\ndyskryminują ich, bo spełnia je tylko Skoda Octawia. - Jak tak dalej pójdzie radiowozy zobaczymy za rok, może półtora - mówi Zbigniew Nycz, dyrektor finansowy KGP. A ponad połowa radiowozów, którymi jeździ teraz policja, powinna trafić na złom. To ponad siedem tysięcy samochodów - mówi Tomasz Kowalczyk\nUbezpieczeniowe archiwum X: W PZU wypadek, którego... nie było?\nBohaterem tej historii jest czytelnik "Gazety" pan Urban, który wykupił polisę komunikacyjną w PZU. Czytelnik czasem jeździ służbowo po kraju, a kilka miesięcy temu jechał z Warszawy w stronę Modlina. Była noc, lał deszcz, pod koła wpadła mu niewielka sarna. Uszkodzenia na pierwszy rzut\n;Wyborczej” wiceprezes AXA Ubezpieczenia Henry de Courtois. W podobnym tonie wypowiadają się przedstawiciele pozostałych ubezpieczalni. Również zdaniem ekspertów w 2017 r. zakończył się trwający od dwóch lat czas gwałtownych podwyżek obowiązkowych polis OC dla właścicieli samochodów. – Pomimo\nNawet z polisą OC możesz zostać bankrutem\nObowiązkowe ubezpieczenie OC musi mieć każdy kierowca. Taka polisa chroni, kiedy to my spowodujemy wypadek. Wtedy odszkodowanie za zniszczony samochód, ewentualne zadośćuczynienie za szkody osobowe i renty wypłaci towarzystwo ubezpieczeniowe, w którym mamy wykupioną polisę OC. Nieubezpieczony płaci\nSpaliny diesli - śmierdzący temat tabu\nZachodzie. Bo raz - przeciętny diesel w Polsce jest stary i wyeksploatowany, dwa - po polskich drogach jeździ - ostrożnie licząc - kilkaset tysięcy aut z wyciętym filtrem DPF mającym unicestwiać rakotwórczą sadzę. Choć usuwanie filtra jest nielegalne, w praktyce nie grożą za to żadne sankcje. Dlaczego? Bo\ntych odszkodowań – mówi „Wyborczej” ekspert ubezpieczeniowy Marcin Broda. CZYTAJ TEŻ: Nawet 100 tys. kierowców jeździ bez obowiązkowego OC. Rachunek dla pozostałych: 170 mln zł Podwyżki polis OC 10 proc. rocznie albo 70 proc. za pięć lat Orzekanie zadośćuczynień za zerwanie więzi z\nKara za brak obowiązkowego OC w górę. Nie masz - zapłacisz 3360 zł\n1 stycznia 2014 roku pełna kara za brak OC, dla auta osobowego, wzrosła o 5 proc. - do 3360 zł. To kara, jaką zapłaci kierowca samochodu osobowego za jazdę bez obowiązkowej polisy OC dłużej niż 14 dni. Połowę tej kwoty - 1680 zł - zapłacą ci, którzy nie będą mieli polisy od 4 do 14 dni. Jeśli\nOto jeden z najpiękniejszych widoków z okna. Ten dom to marzenie każdego. Możesz go mieć za 85 mln dol. [ZDJĘCIA]\nDom znajduje się na szczycie wzgórza, z którego rozciąga się przepiękny widok na przedmieścia Los Angeles. Wypoczywając na tarasie lub pływając w basenie można obserwować zachód słońca nad miastem. Od frontu cały dom pokryty jest szkłem. W jego podziemiach znajduje się garaż na cztery samochody\nKiedy skończy się gehenna pasażerów kolei? "Tracimy nadzieję"\nJak się dojeżdża pociągiem do Warszawy? Marzena Gawrych z Brwinowa, codziennie jeździ do Dworca Śródmieście: Od kilku miesięcy jest strasznie. Rozumiem, że muszą być remonty, tylko dlaczego zostały tak fatalnie zorganizowane? W poniedziałek po raz kolejny zmienił się rozkład jazdy i znowu mamy\nPrawda trzecia: Połowa emerytów korzysta z internetu i jeździ własnym samochodem W roku 2016 w stosunku do 2015 r. nastąpiła niewielka poprawa wyposażenia gospodarstw emerytów i rencistów. Emeryci mieli coraz więcej zmywarek do naczyń (były w 10 proc. gospodarstw najuboższych emerytów i w 28 proc\nregularnie robi zakup w sklepach dziecięcych, płacąc kartą, może być posądzony o mówienie nieprawdy. Podobnie może być, jeśli zatai przed bankiem fakt opłacania alimentów, które przelewa co miesiąc ze swojego rachunku. Analizując rachunek klienta, bank może też ustalić, że jeździ on samochodem, co traktowane\nNie ma nogi, ale dla urzędników nie jest niepełnosprawny. "Przecież noga mi nie odrosła"\nmoże złożyć wniosku o wydanie karty parkingowej. A ta jest mu potrzebna, bo jeździ samochodem do pracy czy na zakupy. Pan Zdzisław nie chce się odwoływać od kuriozalnej decyzji. - Sprawa jest oczywista. Nie mam nogi. Jestem niepełnosprawny. Mam nadzieję, że urzędnicy sami to odkręcą i tak zrobią, że od\n- Spójrz, tym też kiedyś jeździł młody kierowca - mówi agent ubezpieczeniowy w reklamie towarzystwa ubezpieczeniowego Generali, oglądając leciwe auto ze śladem na tylnej szybie po zielonym listku. - Tablica nie była zmieniana i choć tak trudno się teraz jeździ, nie wylał ani kropli - ocenia\nzastępczy. Gdy leasing wygasa, auta do nas wracają. My je sprzedajemy albo w salonie jak te, albo na aukcji. W salonie - ponad 1000 aut rocznie, na aukcjach - 6000. W sumie po Polsce jeździ już 25 tys. samochodów LeasePlanu. Na świecie - 1,5 mln. Firma istnieje od pół wieku i działa w 32 krajach. W Polsce\nOświadczenia majątkowe posłów. Sprawdź, kto jeździ najnowszym Land Roverem, a kto tonie w kredytach. Na pierwszy ogień Cezary Grabarczyk z PO , były Minister Sprawiedliwości. - Środki pieniężne w polskiej walucie: 70 tys. zł - Dochód: uposażenie posła - 153 735 zł, dieta poselska\nkrok połączenia telematyki z ubezpieczeniem – ogłosiła wczoraj Katarzyna Wojdyła z zarządu ubezpieczyciela Link4. Jeśli kierowca pozwoli monitorować swoją jazdę i okaże się, że nie przekracza dozwolonej prędkości i jeździ płynnie, to dostanie zwrot 30 proc. ceny, jaką zapłacił za obowiązkowe\nCeny ubezpieczeń rosną. Podatek bankowy to tylko jedna z wielu przyczyn\nsiedmiu lat, na koncie nie ma ani jednej stłuczki i jest właścicielem 5-letniego opla astry oraz 37-latka z prawem jazdy od 15 lat, od 10 lat wykupującego OC, który jeździ 4-letnim volkswagenem golfem. Co się okazało? Ceny polis OC wzrosły niezależnie od miejsca zamieszkania kierowców. W Warszawie 33\nCzy ekologiczne taksówki podbiją Warszawę? Klientów kuszą luksusami\nZ danych warszawskich korporacji wynika, że po Warszawie jeździ blisko 9 tys. taksówek w prawie 40 korporacjach! Już wkrótce dołączy do nich EcoCar - firma, która ma zamiar zdobyć wkrótce dominującą pozycję na taksówkarskim rynku w Warszawie, a jeśli powiedzie jej się w stolicy - wkroczyć także do\nDoły w ulicy są i będą, bo tak było w planach\nKierowców, którzy jadą wzdłuż Wisły w kierunku zoo, czeka niemiła niespodzianka między mostem Poniatowskiego a mostem średnicowym PKP. Samochód kilkakrotnie podskakuje i opada na pofalowanej jezdni. Nierówności można dostrzec nawet gołym okiem. Jeśli przejeżdża tamtędy ciężarówka z dużą przyczepą\nTramwaje Śląskie zaoszczędziły 110 mln zł. Inwestycje w kilku miastach\nrozpocznie się tu remont, konieczne będą ograniczenia w ruchu samochodowym. - To krótki, ale bardzo skomplikowany odcinek. Jeździ tędy bardzo dużo samochodów, bo jest tu zjazd z Drogowej Trasy Średnicowej, a wiele aut dojeżdża tędy do autostrady A4 - przypomina dyrektor Bywalec. W Chorzowie tory tramwajowe\nPo stłuczce do warsztatu z polisą ubezpieczeniową\nTen dylemat zna każdy kierowca, który miał drobną stłuczkę i uszkodził samochód: naprawiać auto z własnej kieszeni czy za pieniądze z ubezpieczenia, ryzykując utratę zniżek? Okazuje się, że w zdecydowanej większości przypadków decydujemy się na skorzystanie z ubezpieczenia. Takie wyniki przynoszą


Romowie z Ostrowa skazani za pobicie ze skutkiem śmiertelnym - OSTROW24.tv - Ostrów Wielkopolski\nOjciec z synem zostali skazani za pobicie ze skutkiem śmiertelnym, a także ograbienie znajomego. Skazani to Romowie z Ostrowa Wlkp. 50-latka skazano na rok i 8 miesięcy, jego 23-letni syn słyszał wyrok 10 lat więzienia – poinformowała rzecznik prasowy Sądu Okręgowego w Kaliszu Edyta Janiszewska.\nSąd Okręgowy w Kaliszu dodatkowo skazał oskarżonych na zapłatę zadośćuczynienia na rzecz oskarżyciela posiłkowego w wysokości 50 tys. zł.\nProkuratura Rejonowa w Ostrowie Wielkopolskim w 2018 r. oskarżyła Romów – ojca i syna – w wieku 50 i 23 lat o pobicie 49-letniego kolegi ze skutkiem śmiertelnym, którego też okradli z kosztowności.\nDo zdarzenia doszło w nocy z 10 na 11 lutego 2018 roku w Ostrowie Wlkp. Oskarżeni Romowie Majkel i Sławomir A. spotkali się u nich w mieszkaniu z pokrzywdzonym znajomym w celu spożywania alkoholu.\n„Działając wspólnie i w porozumieniu pobili 49-latka, w wyniku czego ten zmarł; zabrali mu sygnet, bransoletkę oraz portfel z zawartością pieniędzy w kwocie 1 tys. zł”\n– mówił rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Ostrowie Wlkp. Maciej Meler.\nPowołani w sprawie biegli z zakresu medycyny sądowej Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu stwierdzili, że obrażenia u pokrzywdzonego powstały w wyniku licznych urazów “zadanych narzędziem obłym, twardym, tępokrawędzistym, jakim mogła być pięść zaopatrzona w biżuterię np. sygnet” – mówił Maciej Meler.\nMłodszy z oskarżonych zeznał przed sądem, że kiedy ojciec zasnął, on i pokrzywdzony pili dalej alkohol. Na tym jego świadomość się kończy. Obudził go krzyk ojca, który stwierdził, że mężczyzna nie żyje i wezwał pogotowie.\nPamiętał jedynie fragmenty zdarzeń – szarpanie, zdejmowanie bransoletki i upadek pokrzywdzonego na 23-latka.\nBrak pamięci ze zdarzenia obaj tłumaczyli upojeniem alkoholowym. Twierdzili, że alkohol pili przez trzy dni przed zdarzeniem. W sądzie 23-latek przeprosił za to, co się stało.\nMężczyznom za pobicie ze skutkiem śmiertelnym groziło do 12 lat więzienia. Wyrok jest nieprawomocny.


Branża: Deweloper - strona 3\nDeweloper PCG to nasza firma. W 2007 roku ją założyliśmy i solidnie ją prowadzimy. Budujemy mieszkania we Wrocławiu. I pozwalamy cieszyć się nimi wielu osobom. ...\nK&L INVESTMENT to prężnie rozwijająca się firma deweloperska działająca na terenie województwa dolnośląskiego. Specjalnością firmy K&L INVESTMENT są dom...


Koraliki do wyrobu biżuterii – Najlepsze ceny i opinie! Sklep eKorale.pl\nOzdoby z koralików są w ostatnich latach niezwykle modne jako bardzo gustowne ozdoby. To samo tyczy się ich tworzenia, które dla wielu osób stało się ukochanym hobby. Koraliki są niepozornym półfabrykatem, który pozwala na tworzenie ozdób w bardzo różnorodnych estetykach, a jego właściwe wykorzystywanie jest kwestią ogromnego kunsztu. Ozdoby z koralików są chętnie noszone przez kobiety w każdym wieku i można je z łatwością dopasować do bardzo różnorodnych stylizacji. Jesteśmy więc niezwykle dumni, mogąc zaprezentować Państwu szeroką ofertę przepięknych koralików. Doskonale posłużą one zarówno osobom, które dopiero wkraczają w świat tworzenia pięknej biżuterii, jak i tym bardziej doświadczonym. Zapraszamy serdecznie do zapoznania się z nimi!\nTo koraliki o różnorodnych kształtach, rozmiarach i barwach, dzięki czemu pozwalają na stworzenie ozdób, jakich Państwo pragną! W naszej ofercie znajdą Państwo koraliki akrylowe, drewniane, metalowe, modułowe i inne, a także kamienie ozdobne. Znajdują się wśród nich między innymi metalowe koraliki w kształcie zwierząt, drewniane koraliki kokos, koraliki porcelanowe zdobione malunkami w różnych kolorach oraz kamienie ozdobne takie jak naturalny agat i jadeit. To tylko wierzchołek góry lodowej - naprawdę jest w czym przebierać! Oferujemy te produkty w niezwykle atrakcyjnych cenach, przez co będą mogli Państwo tworzyć cudowną biżuterię bez wydawania zawrotnych sum pieniędzy. Jesteśmy pewni, że posłużą Państwu do wyczarowania ozdób, które wzbudzą zachwyt wszędzie, gdzie tylko się pojawią!


Nowości | THT Nordmann\nPrzygotowywanie choinek bożonarodzeniowych\nSprzedaż choinek bożonarodzeniowych zaczyna się już latem. Po podpisaniu wstępnych umów, gdy wiadomo już, jakiego rodzaju choinki mają być dostarczone do odbiorcy, na naszą plantację choinek wyrusza ekipa wyszkolonych pracowników, która fachowo ocenia i wyznacza drzewka spełniające kryteria określone w umowie. Wyznaczone drzewka – jodły kaukaskie i świerki kłujące – podlegają specjalnej opiece (przycinanie, dodatkowe nawożenie), dzięki czemu mają zapewnione optymalne warunki wegetacji.\nRadzimy, aby z zakupem drzewek bożonarodzeniowych nie zwlekać do listopada lub grudnia. Dzięki letniej akcji wyznaczania choinek, odbiorca ma pewność, że otrzyma dokładnie takie drzewka, jakie zamówił.


Podkategoria: Fundusze - strona 1 - nGlobal.pl - katalog stron\nBPH Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. Od 1998 roku aktywnie działa na polskim rynku kapitałowym. Misją BPH TFI jest osiąganie dla swoich klientów stabilnych, satysfakcjonujących wyników inwestycyjnych w długim horyzoncie cz...\nW jaki sposób można wybrać najlepiej działające ofe, które przyniesie nam najwyższą emeryturę? Sposobów jest kilka, możemy zaufać znajomym, reklamom lub skorzystać w zaawansowanych rankingów oraz usług doradców emerytalnych. Na na...\nRozsądna inwestycja zgromadzonych finansów opiera się na porządnych planach, które faktycznie są mądrze opracowane. Jeżeli chcemy ulokować mądrze nasze pieniądze, ale mamy ich nie wiele, doskonałą pesrpektywą jawią się fundusze in...\nPoszukujesz polisy, która spełni wszystkie twoje wymagania? W Radomiu masz szansę skorzystać z usług firmy Ubezpieczenia Online (z oddziałami w centrum miasta, a także w Szydłowcu, Kozienicach, Skarżysku-Kamiennej czy Zwoleniu). W...\nfundusze inwestycyjne zamknięte (1), ubezpieczenia (32), doradztwo finansowe (3), rodzina 500 zł (1), ofe (10), warta (8), generali (7), efect (3), ubezpieczenia turystyczne (11), fundusz inwestycyjny (2), oszczędzanie (13), pięćset złotych plus (1), tfi (1), otwarty fundusz emerytalny (8), ranking ofe (9), księgowość (38), finanse osobiste (2), Forum TFI (1), 500+ (1), kredyty (11), doradztwo efect (2), ing (8), finanse (21), zarządzanie aktywami (1), biuro rachunkowe Brwinów (1), otwarte fundusze emerytalne (7), ubezpieczenia mieszkaniowe (3), inwestowanie (10), knf (7)


eBook Językowy obraz starości i starzenia się w reklamie telewizyjnej pdf w sklepie TaniaKsiazka.pl\neBook Językowy obraz starości i starzenia się w reklamie telewizyjnej pdf\nAutorka nakreśliła w tekście pracy niezwykle bogaty obraz nieodłącznego od współczesnej kultury zjawiska, jakim jest reklama. Jest ona światem alternatywnym współczesnego człowieka, w którym poszukuje on tego, co mu niezbędne do życia i funkcjonowania w społeczeństwie. Ona także staje się jego przewodniczką w świecie chaosu konsumpcyjnego - tak, aby mógł dokonywać właściwych wyborów wśród otaczających go dóbr.\nISBN wersji papierowej: 9788378651697\neBook Marketing międzynarodowy - wyzwania dla przedsiębiorstw pdf\nPrezentowany zbiór studiów przypadku oraz zadań, przygotowany przez pracowników Katedry Marketingu Międzynarodowego Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu, ma na celu próbę wykształcenia w odbiorcach umiejętności podejmowania trafnych decyzji w działalności międzynarodowej przedsiębiorstwa. Celem...\neBook Jak obliczać wynagrodzenie nauczycieli samorządowych pdf\nNa wynagrodzenie nauczycieli samorządowych składają się wy nagrodzenie zasadnicze, dodatki (za wysługę lat, funkcyjny, mo tywacyjny, za warunki pracy), wynagrodzenie za godziny ponad wymiarowe i doraźne zastępstwa, nagrody i inne świadczenia wynikające ze stosunku pracy, z wyjątkiem świadczeń z...\neBook Fall Weiss. Najazd na Polskę 1939 mobi epub\nDoskonałe podsumowanie polskiej kampanii 1939 – Russ Lockwood, hmgs.org. Robert Forczyk, wykorzystując bogate doświadczenie historyka i oficera US Army, demaskuje mity narosłe wokół najazdu Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 roku, któremu niemieccy sztabowcy nadali kryptonim Fall Weiss (Wariant...\n45,34 zł 51,00 zł Do koszyka dodaj do schowka\neBook Zarządzanie marką pdf\nWiele firm może szybko skopiować niemal każdą innowację pojawiającą sią na rynku, O ile jednak łatwo jest naśladować cechy produktu, o tyle trudno imitować siłę marki, dlatego może się ona przyczynić do utrzymania trwałej przewagi konkurencyjnej. Poza tym cechy produktów zmieniają się, na przykład...


Synurbizacja | Didaskalia 160 | Didaskalia. Gazeta Teatralna\nscenariusz: Weronika Szczawińska, Piotr Wawer jr, reżyseria: Weronika Szczawińska, dramaturgia i opracowanie muzyczne: Piotr Wawer jr, scenografia i kostiumy: Marta Szypulska, ruch sceniczny i współpraca koncepcyjna: Agata Maszkiewicz, reżyseria światła: Jan Sławkowski\nZdjęcie ze spektaklu Miejski ptasiarz: Miłosz Pietruski; fot. Bartek Warzecha/Wrocławski Teatr Współczesny\nWe foyer Wrocławskiego Teatru Współczesnego wiszą zdjęcia twórców spektaklu Miejski ptasiarz opatrzone komentarzami na temat ich osobistych relacji do ptaków. Można się np. dowiedzieć, że choreografka Agata Maszkiewicz ma dwie kury, a reżyserka Weronika Szczawińska lubi obserwować wrony w warszawskim parku Skaryszewskim1. Ten prosty zabieg może także w widzach zrodzić potrzebę opowiedzenia o swoich przygodach związanych z ptakami. Zaraz po spektaklu dowiedziałam się, że znajoma przywołała ostatnio za pomocą gwizdka pójdźkę, nazywaną tak od charakterystycznego wysokiego głosu samca: „puuijć”, komuś innemu papuga zjadła pieprzyk z policzka, a zaprzyjaźniona para uratowała ostatnio pisklęta. I chociaż oparłam się pokusie podzielenia się publicznie wspomnieniem o tym, jak skoczył mi na plecy kogut i mocno dziobnął, to spektakl skłonił mnie do poczytania o birdwatchingu, czyli amatorskim obserwowaniem ptaków, i o życiu tych stworzeń. Zaciekawiona sprawdziłam na stronie internetowej Xeno-canto nagrania wrocławskich ptaków – w centrum miasta są pierwiostki i bogatki zwyczajne, muchołówki żałobne, wrony siwe czy mewy śmieszki. Miejski ptasiarz według scenariusza Weroniki Szczawińskiej i Piotra Wawra juniora – pozbawiony linearnej narracji, zbudowany na mistrzowskich aktorskich etiudach o obserwacji i zachowaniu ptaków – ma na celu uruchomić w widzach szczególny rodzaj otwartości na osobistą relację. Nie tylko z ptakami; zachęca także do wspólnego doświadczania – jeśli nie do birdwatchingu, to do uważnego słuchania i bycia razem i w teatrze, i w naturze.\nPrzedstawienie powstało z inspiracji autobiograficzną książką The Urban Birder Davida Lindo, brytyjskiego obserwatora ptaków, autora książek i artykułów o naturze, ornitologii i birdwatchingu. Jeden z aktorów cytuje fragment autobiografii: mimo że jako dziecko Lindo, po obejrzeniu w telewizji filmu Alfreda Hitchcocka, bał się ptaków, to uwielbiał oglądać je przez kupioną na raty lornetkę. Robił z tych obserwacji notatki. Na okładce brytyjskiego wydania Miejskiego ptasiarza jest zdjęcie autora uzbrojonego właśnie w lornetkę i notes. Za Lindo twórcy spektaklu proponują mały eksperyment: zmieńmy optykę patrzenia. Na Scenie na Strychu krzesła ustawione są z czterech stron pomieszczenia, tak że widzowie mogą oglądać nie tylko aktorów, ale i siebie nawzajem. Ta obserwacja jest zwielokrotniona: widzowie oglądają ptasiarzy podpatrujących – pojedynczo i stadnie – ptaki, w które sami się w końcu wcielają (by jako ptaki także przyglądać się i otoczeniu, i sobie nawzajem). Pod siedzeniami znajdują się lornetki – zachęcona przez aktorów publiczność sięga po sprzęt, aby przekonać się, że przez okular wszystko widoczne jest w innej skali, co wpływa na jakość obserwacji. Zanim jednak nauczymy się patrzeć („Jak zaczynasz widzieć, to widzisz”), to musimy nauczyć się słuchać. Spektakl rozpoczyna się długą sekwencją ciszy, w której aktorzy – Mariusz Bąkowski, Anna Błaut, Krzysztof Boczkowski, Anna Kieca, Miłosz Pietruski, Jerzy Senator, Paulina Wosik – pojawiają się jeden po drugim na scenie. Ubrani w szare, luźne, wygodne kostiumy (zaprojektowane przez Martę Szypulską), wtopieni w miejskie tło, nasłuchują ptaków i wypatrują ich w atmosferze niestrudzonego wyczekiwania. Ze sposobu poruszania się aktorów – pełnego napięcia skradania się, czujności gestów, skupienia – można wywnioskować, że głównymi narzędziami ptasiego obserwatora są uważność i cierpliwość.\nZmieniona optyka, którą za Lando proponuje Szczawińska, opiera się nie tylko na zmianie sposobu patrzenia, ale także na zmianie perspektywy – z antropocentrycznej na ptasią. Twórcy zwracają uwagę, że życie tych stworzeń jest bardzo podobne do ludzkiego: im lepiej poznaje się ptaki, tym łatwiej dostrzega się, jak dużo mamy z nimi wspólnego. Odczuwanie emocji, komunikacja oparta na kodach dźwiękowych, umiejętność przystosowania do zmiennych warunków środowiska, wynikających np. ze zmian klimatu, globalna migracja – rozróżnienie na osobniki osiadłe i wędrowne, ekspansja terytorialna, wykształcone relacje społeczne i rytuały godowe (u ptaków także są relacje homoseksualne i adopcja potomstwa) – to tylko kilka wspólnych obszarów, na które uwrażliwia spektakl. Obserwowanie ptaków pozwala słuchać i patrzeć bardziej świadomie, uczy kontemplacji i mindfullness, dzięki którym człowiek staje się ściślej połączony ze światem i naturą. Z kolei kulturowy punkt widzenia proponuje postać Krzysztofa Boczkowskiego, pojawiającego się na scenie w strojach Birdmana, Wielkiego Ptaka z Ulicy Sezamkowej, czarnego łabędzia czy kruka. Boczkowski (reprezentujący podobnie jak cały zespół najwyższy poziom gry) swoimi nieoczekiwanymi, groteskowymi wejściami rozbija powagę – podanej jednak w dowcipny sposób – ekokrytycznej narracji.\nJerzy Grotowski w tekście Hipoteza robocza. Teatr Laboratorium po dwudziestu latach (1979) mówił o „ekologii międzyludzkiego” – tworzonej w okresie parateatralnym, gdzie „substancją [działań teatralnych] jest kontakt, obcowanie między ludźmi” – oraz o „ekologii pozaludzkiego”, łączonej z projektem Teatr Źródeł, który miał być „odpowiednikiem świadomości ekologicznej w dziedzinie technik dramatycznych”. W obu przypadkach „siłą rzeczy – człowiek jest podmiotem” (Grotowski, 2012, s. 681, 685). W okresie pareateatralnym Grotowski uznał, że doświadczenie Święta, oparte na spontanicznym współbyciu i współdziałaniu w odświętnych warunkach twórczego działania – czynnego uczestnictwa, służy uwrażliwieniu percepcji, pracy nad sobą. Szerzej niż w intencji Grotowskiego definiowana „ekologia międzyludzkiego”, przez pryzmat której można spojrzeć na wrocławskie przedstawienie, stwarza warunki do spotkania człowieka z drugim człowiekiem i naturą, co przekłada się na odnowienie więzi międzyludzkich, stworzenie rodzaju symbiozy czy harmonii prowadzących do odnowienia całości życia społecznego. Sama Szczawińska mówi o swoich ostatnich realizacjach, Miejskim ptasiarzu czy Rozmowach o drzewach (por. Skrzypek, 2019), jako o „geście ekologicznym” w teatrze rozumianym jako sztuka wspólnotowa, której celem było odzyskanie utraconych więzi z przyrodą. Podobnie jak każdy człowiek ma relację z przyrodą, istnieje także w relacji do ptaków – tylko czasami o tym nie wie. Kontakt z tymi stworzeniami może – jak pokazują swoim zachowaniem sceniczni birdwatcherzy – uruchomić w człowieku rodzaj wdzięczności, uwrażliwić percepcję ludzką i na naturę, i miasto.\nPrzeważnie ptaki i ich śpiew budzą poczucie bezpieczeństwa. Julian Treasure, ekspert z dziedziny dźwięków i komunikacji, potwierdza, że: „Śpiew ptaków jest dźwiękiem, który większość ludzi uważa za uspokajający. Jest tego przyczyna – przez setki tysięcy lat nauczyliśmy się, że kiedy ptaki śpiewają, sprawy mają się dobrze. To wtedy, kiedy milkną, powinniśmy się martwić” (Treasure). Ile ptaków słyszysz w parku, gdzie one są, skąd rozchodzi się ich śpiew? – to niektóre z ćwiczeń na uważne słuchanie. Aktorzy kilkakrotnie w trakcie spektaklu imitują różne sposoby wydawania dźwięków, śpiewu i porozumiewania się ptaków. Oprócz charakterystycznego „kuku kuku” kukułki, wszystkie inne, nawet głosy najpospolitszych polskich ptaków – mimo powtarzania ich sobie po cichu – szybko wyleciały mi z pamięci. „Wit tak tak”, „tur tun tul”, „syt tak tak” – zanotowałam po spektaklu zapamiętane dźwięki, ale żadnego z nich nie przyporządkowałam do konkretnego ptaka, chociaż w spektaklu padały nazwy: kopciuszek zwyczajny, świergotek drzewny, drozd śpiewak, pleszka, rokitniczka czy muchołówka szara. Olbrzymią satysfakcję dało mi nauczenie się jakichkolwiek ptasich odgłosów zidentyfikowanych w miejskim szumie, który otacza nas na co dzień: wróbla: „cilp szelp errr tetet”, mewy: „ke ke pieeee”, jerzyka: „ssrriirr ssrriirr”. Zespół teatru nie tylko zanurzył widzów w ptasiej fonosferze (opracowanie muzyczne, scenariusz i dramaturgia: Piotr Wawer junior), ale wpisał te głosy w pejzaż dźwiękowy miasta. Tworzą go materiały najczęściej widoczne na ulicach: beton, plastik, poliester, szkło. To z nich wykonane są przedmioty, które z koszy na śmieci czy chodników i trawników porywają ptaki. Aktorzy – w świetnych etiudach ruchowych, pełnych energii i dopracowanych w najmniejszych gestach – przedstawiają charakterystyczne cechy, ułatwiające identyfikację poszczególnych gatunków ptaków: puchówki, wrony, gołębia czy sroki. Miłosz Pietruski bawi się ceramicznymi figurkami ptaszków, a na palcach ma ceramiczne rogi, przypominające szpony ptaków drapieżnych, którymi szura po betonowych płytkach lub metalowych elementach, Jerzy Senator szeleści, ocierając rękawy puchowej kurtki, Anna Kieca w czarnej, obcisłej sukni z trenem wyciąga ustami z betonowego kosza na śmieci opakowania chrupek, które żarłocznie zjada, Mariusz Bąkowski – w szaro-pomarańczowym garniturze – mlaskając, żuje żelki-dżdżownice z hałasem wyjmowane z plastikowego opakowania, Anna Błaut i Paulina Wosik zdobią się w długie sznury błyszczących sztucznych korali – wprawione w ruch paciorki wydają głośny dźwięk (nad ruchem scenicznym pracowała z aktorami Agata Maszkiewicz).\nMarta Szypulska zbudowała scenografię miasta w skali mikro, jakby widzianego z lotu ptaka. W centrum znajduje się metalowo-betonowa przebieralnia z zamontowanymi kolcami przeciw gołębiom. Na betonowych płytach chodnikowych rosną miniaturowe drzewa, a pojedyncze płyty wyłożone są sztuczną trawą. Brak wody pitnej (co uzmysławiają metalowe kratki kanalizacyjne i studzienka, w której ptasiarze chowają martwego ptaka) i zieleni (z betonu wyrastają tylko pojedyncze sztuczne kwiaty) to tylko dwa najważniejsze z licznych problemów miejskiej awifauny. I chociaż obserwacja ptaków w parkach i w ulicznych zaroślach – na przykładzie opisanej wyżej sceny „miejskiej kakofonii” – pokazuje synurbizację ptaków, czyli proces ich szybkiej adaptacji do specyficznych i zmieniających się warunków panujących w mieście, to by przedstawiciele najpopularniejszych gatunków, takich jak wróble, nie wymarły, musimy ograniczyć ilość betonozy, plastiku, w który zawinięte są źródła pokarmu, i zanieczyszczenie powietrza. Spektakl nie podejmuje szerszej dyskusji o zagrożeniach i ochronie ptaków w skali lokalnej i globalnej (temat kłusownictwa wprowadza Boczkowski, który z furią roztrzaskuje szklane figurki ptaków kolbą strzelby) ani o mechanizmach wpływu zmian klimatu na ptaki i środowisko ich życia. W zakończeniu przywołana jest historia ostatniego kulika eskimoskiego. Gatunek ten zamieszkiwał tereny arktycznej Kanady i Alaski, prawdopodobnie wyginął, m.in. w wyniku kłusownictwa, w 1963 roku. „Ostatni z kulików” niestrudzenie poszukuje partnerki, a kiedy mu się to udaje, samiczka postrzelona umiera2. Szczawińska stroni jednak od moralnej demagogii, pokazuje jedynie na przykładzie obserwacji życia ptaków inne, chociaż zaskakująco bliskie ludziom, spojrzenie na rolę natury. Kiedy w zakończeniu przestawienia psuje się stojące w parku urządzenie informacji dźwiękowej, z którego wydobywały się ptasie trele, widzowie ponownie zostają w ciszy.\n„Uważność w obcowaniu z naturą może się stać podstawą nowego porozumienia z widzami. Sama uwielbiam obserwować wrony w parku Skaryszewskim, są bardzo inteligentne, rozwiązują worki ze śmieciami i żywią się kebabami z ulicy Francuskiej”; Teatr da więcej, z Weroniką Szczawińską rozmawia Aneta Kyzioł, Polityka.pl, 11 lutego 2020, https://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/kultura/1941514,1,teatr-da-wie… [dostęp: 16 XII 2020].\nTo odwołanie do książki The Last of the Curlews Freda Bodswortha (1955) i inspirowanego nim telewizyjnego filmu animowanego o tym samym tytule wyprodukowanego przez Hanna-Barbera Productions (1972).


Podstawy konstrukcji maszyn Dietrich Tom 1 Wydanie III, Autor: Marek Dietrich, Wydawnictwo Naukowe PWN\nPodstawy konstrukcji maszyn Dietrich Tom 1 Wydanie III 99.00zł\nTytuł: Podstawy konstrukcji maszyn Dietrich Tom 1 Wydanie III\n1. Wprowadzenie do problematyki konstruowania - Marek Dietrich (p. 1.1, 1.2), Włodzimierz Ozimowski (p. 1.3 -i-1.7), Jacek Stupnicki (p. l .8)\n1.1. Proces konstruowania\n1.2. Kryteria oceny konstrukcji\n1.3. Zasady wytwarzania maszyn\n1.4. Dokładność elementów maszyn\n1.5. Normalizacja w budowie maszyn\n1.7. Wybrane problemy ochrony patentowej\n1.8. Materiały konstrukcyjne\n2. Modelowanie i optymalizacja - Marek Dietrich (p.2.l ÷ 2.3), Włodzimierz Ozimowski (p. 2.4, 2.5)\n2.1. Ogólne problemy modelowania\n2.2. Metody badania modeli matematycznych\n2.3. Optymalizacja w budowie maszyn\n2.4. Mieszane metody optymalizacji\n2.5. Programowanie dynamiczne\n3. Wspomaganie komputerowe w budowie maszyn - Bohdan Korytkowski\n3.2. Systemy komputerowego wspomagania projektowania, konstruowania i kreślenia CAD 2D\n3.3. Zintegrowane systemy CAD/CAM/CAE\n3.4. CAD w zintegrowanym systemie CAD/CAM/CAE\n3.5. Języki programowania związane z programami CAD\n4. Niezawodność i bezpieczeństwo - Tadeusz Szopa\n4.1. Wprowadzenie w problematykę niezawodności i bezpieczeństwa\n4.2. Pojęcia i miary niezawodności\n4.3. Zagadnienia wyboru poziomu niezawodności\n4.4. Struktura niezawodnościowa\n4.5. Modelowanie i analiza niezawodności\n4.6. Projektowanie odnowy profilaktycznej\n4.7. Eksperymentalne badania niezawodności\n4.8. Bezpieczeństwo człowieka w systemach człowiek-technika-środowisko\n5. Wytrzymałość elementów konstrukcyjnych na pękanie - Stanisław Kocańda\n5.2. Elementy liniowej mechaniki pękania. Pękanie kruche i quasi-kruche\n5.3. Współczynnik bezpieczeństwa\n5.4. Elementy nieliniowej mechaniki pękania\n5.5. Pękanie plastyczne. Ujęcie ogólne\n5.6. Kryteria porównawcze pękania plastycznego i kruchego\n5.7. Wykres oceny pękania\n6. Wytrzymałość zmęczeniowa i podstawy obliczeń zmęczeniowych - Stanisław Kocańda\n6.1. Naprężenia zmienne i przebieg zmęczenia - wiadomości wstępne i podstawowe pojęcia\n6.2. Czynniki wpływające na wytrzymałość zmęczeniową\n6.3. Współczynniki bezpieczeństwa i dopuszczalne naprężenia. Schemat obliczeń\n6.4. Obliczenia zmęczeniowe przy obciążeniach złożonych\n6.5. Probabilistyczne metody obliczeń zmęczeniowych\n6.6. Obliczenia w zakresie ograniczonej wytrzymałości zmęczeniowej\n6.7. Zakres małej liczby cykli obciążenia\n6.8. Obliczenia na podstawie prędkości zmęczeniowego pękania\n7. Badania eksperymentalne w budowie maszyn - Jacek Stupnicki\n7.1. Rola i cel badań eksperymentalnych\n7.2. Przygotowanie badań, opracowanie wyników, wnioskowanie\n7.3. Metody pomiarów stosowane w badaniach konstrukcji i w budowie maszyn\nPodstawy konstrukcji maszyn Dietrich Tom 1 Wydanie III\nKlienci, którzy kupili „Podstawy konstrukcji maszyn Dietrich Tom 1 Wydanie III”, kupili także:\nSystemy elektroniczne w transporcie drogowym, Jarosław Sosnowski, Łukasz Nowakowski, Wydawnictwo Difin


Półbuty męskie JOHN DOUBARE 57A-02D-X/P24 - brooman.pl\nPółbuty JOHN DOUBARE - 57A-02D-X/P24 czarny\nWizytowe półbuty męskie z kolekcji John Doubare by Brooman. Wykonane z wysokiej jakości skóry licowej połączonej ze skórą zamszową. Obuwie w uniwersalnym, klasycznym, ponadczasowym czarnym kolorze. Subtelna, srebrna ozboda przy sznurowaniu nadaje eleganckiego charakteru. Fason bardzo smukly i subtelny. Obuwie wykonane ręcznie.