"Chudnij głową" - czyli metamorfoza ośmiu kobiet\nczwartek, 16 czerwca 2016 07:50\n„CHUDNIJ GŁOWĄ”, czyli osiem pięknych kobiet i ich metamorfoza\nOd czego zależy świetny wygląd? Wszystko rodzi się w głowie! Wie o tym doskonale psychodietetyk Sylwia Prawdzik, która postawiła sobie za cel odmienienie życia 8 kobiet w 8 tygodni. Metamorfoza już trwa. Na czym polega i jak radzą sobie uczestniczki programu „Chudnij głową”?\nMetamorfoza jest już na półmetku, a jej uczestniczki chudną w oczach, stają się coraz bardziej pewne siebie i zadowolone z życia. Dzięki pracy nad zmianą nawyków, zdrowej diecie i ćwiczeniom czują się znacznie lepiej, mają fantastyczny nastrój i więcej energii.\nZajęcia pod okiem Sylwii Prawdzik nie są zwyczajnymi warsztatami odchudzającymi. Tu utrata kilogramów jest niejako skutkiem ubocznym. Zasadnicza zmiana polega na nauce nowych umiejętności, które pomagają radzić sobie z podjadaniem czy przejadaniem się. Tego właśnie uczy psychodietetyk. Wiedza, którą Sylwia dzieli się z uczestniczkami programu pozwala im między innymi uczyć się jak radzić sobie w trudnych sytuacjach takich jak np. spotkania rodzinne, wesela, imieniny czy wyjścia do restauracji ze znajomymi, gdzie zwykle stół ugina się od pokus. Pomaga też zrozumieć jak zdrowo i aktywnie spędzać czas nie odmawiając sobie przyjemności - nie muszą rezygnować z pysznych posiłków, a czasem mogą nawet pozwolić sobie na drobne kulinarne grzeszki.\nWedług Sylwii Prawdzik wszystko zaczyna się w głowie. Żebyśmy mogli cokolwiek zmienić, wystarczy zmienić myślenie i nauczyć się odpowiednich umiejętności, które pomogą nam wyeliminować złe nawyki. Choć nie jest to łatwe i bardzo trudno zrobić to samodzielnie, to jest to klucz do sukcesu w odchudzaniu. Dieta i treningi to za mało. Wszyscy którzy osiągnęli sukces wiedzą, że wszystko zależy od naszego sposobu myślenia. Bardzo ważna jest nauka radzenia sobie z trudnościami, jakie pojawiają się w trakcie odchudzania. Na przykład z takimi nawykami jak zajadanie stresów czy jedzenie zbyt dużych porcji podczas spotkań towarzyskich. Sama zmiana nawyków jednak nie sprawi, że znikną zbędne kilogramy, ale w połączeniu z dietą i ćwiczeniami, pozwoli utrzymać trwale szczupłą sylwetkę, bez tak częstego po wielu dietach efektu jo-jo.\nZ doświadczenia Sylwii Prawdzik wynika, że osoby, które gotują samodzielnie osiągają znacznie lepsze efekty w odchudzaniu. Dlatego uczestniczki programu „Chudnij głową” uczą się zdrowo i smacznie gotować z Polish Your Cooking. Swój wygląd i kondycję poprawiają także dzięki regularnym ćwiczeniom z trenerką fitness Kamilą Nowowiejską w siłowni Holmes Place Hotel Regent. Oprócz tego trenują samodzielnie korzystając z aplikacji Fitnoteq, za pomocą której dowiadują się jakie ćwiczenia są dla nich najwłaściwsze i jak poprawnie je wykonać. Z kolei tajniki wydobywania atutów urody i ukrywania niedoskonałości odkrywa przez nimi makijażystka Anna Dobrowolska, a stylizację przygotowuje Alina Winiarska z Everystyle.pl. Marka GYM HERO zadbała zaś o to, by uczestniczki metamorfozy wyglądały pięknie w profesjonalnej odzieży sportowej.\nCo tydzień, podczas spotkań, Sylwia Prawdzik sprawdza postępy swoich podopiecznych i prowadzi warsztaty stanowiące najistotniejszy element programu. Ich celem jest bowiem utrwalenie osiągniętych przez uczestniczki efektów. – Udowadniam im, że kluczem do sukcesu jest zmiana myślenia i nawyków, a co pocieszające - nie jest to wcale tak trudne, jak mogłoby się wydawać. Wszystko jest kwestią świadomego podejścia i odrobiny silnej woli – podkreśla psychodietetyczka.\n– Sylwia bardzo nas wspiera. Dużo z nami rozmawia o tym, co blokuje nasze postępy, radzi nam jak nie tracić głowy podczas spotkań czy imprez, na których kuszą apetyczne potrawy i napoje – opowiada jedna z uczestniczek programu. I dodaje: – Czuwa nad nami nawet gdy jesteśmy w domu. Potrafi zadzwonić i upomnieć, że jemy za mało warzyw, bo stale śledzi nasze poczynania przez internet.\nZ najważniejszymi aspektami kompleksowego programu „Chudnij głową” autorstwa Sylwii Prawdzik, obejmującego m.in. warsztatowe zajęcia racjonalnego odżywiania, praktyczną naukę gotowania, oraz treningi fitness można zapoznać się na:\nAbsolwentka psychologii Wyższej Szkoły Psychologii Społecznej w Warszawie, absolwentka wydziału ekonomicznego na Akademii Rolniczej w Szczecinie oraz Uniwersytetu Szczecińskiego, gdzie ukończyła studia podyplomowe z zarządzania zasobami ludzkimi. Akredytowany Coach ACC ICF. Swoją karierę zawodową związaną ze zdrowym stylem życia rozpoczęła kilkanaście lat temu zaczynając od pracy jako instruktor fitness. Pracując przez wiele lat w środowisku lekarskim, codziennie miała okazję obserwować pacjentów, którzy często chorowali tylko z powodu złych nawyków żywieniowych i „kanapowego” stylu życia. Postanowiła to zmienić i pomóc innym wprowadzać w życie zdrowe nawyki. Jej program to nie tylko konkretne wskazówki, co jeść i jak trenować.\nProgram “Chudnij Głową” to przede wszystkim nauka nowych umiejętności, które są niezbędne, aby skutecznie schudnąć, wprowadzić zdrowe nawyki, a następnie utrzymać wagę przez długi czas! Metody pracy opiera na najnowszych badaniach z obszaru psychologii, neurobiologii oraz dietetyki i sportu. Z wykształcenia, ale również z pasji jest psychologiem, specjalistką ds. żywienia oraz terapeutą poznawczo-behawioralnym.\nNajwiększą satysfakcją w procesie Diet Coachingu jest dla niej moment, kiedy kobiety z którymi pracuje, zaczynają z łatwością stosować zdrowe nawyki i czerpać przyjemność z prowadzenia zdrowego stylu życia. A przede wszystkim gdy nowy styl życia przestają traktować jako pasmo wyrzeczeń, cierpienia i męczarni.\n/źródło - Face it/


4t wolne obroty : Inne\nDzisiaj jest 26 kwie 2018, 8:52\n4t wolne obroty\nTytuł: 4t wolne obroty\n: 11 kwie 2012, 15:53\nRejestracja: 23 kwie 2011, 11:16\nPojazd: Swap P/G\nWitam. Mam problem, nie mogę wyregulować gaźnika za boga , nie ma znaczenia na ile wykręcę mieszankę i i tak gaśnie albo sam wejdzie na obroty , jak jakimś cudem trzyma wolne obroty to jak dam gazu to nie wróci na wolne tylko na wysokich się trzyma i to samo w trakcie jazdy nie ma wolnych obrotów ;/ I na zimnym gaśnie.\n72cc ,gaźnik 16mm, dysza 85, stożek gąbka , wszystko uszczelnione.\n: 11 kwie 2012, 18:36\nRejestracja: 25 mar 2012, 22:19\nA próbowałeś regulować napięcie tej linki od gazu? Możliwe że jest zbyt napięta...\n: 12 kwie 2012, 7:59\nRejestracja: 24 kwie 2011, 14:31\nsprawdzałeś może dysze ?, przeczyść calutki gaźnik od nowa, tylko wolno i starannie, potem próbuj go regulować . mój kumpel miał tak samo, dopiero zmiana gaźnika na nowy pomogła, obyś ty tego nie musiał robić ... ja bym sprawdził jeszcze lewe powietrze\nCyl: Tec HQ\nWario: Hebo NG\nSprzęgło: Tec Evo R\n-Docisk: Hebo +60\n-Sprężynki: Tec czerwone\nGaźnik: Dell'orto 17,5 mm\nSportowy moduł C.D.I


Strona główna Dyskusyjne Kluby Książki Literacki Woodstock 2016\nOgólnopolski Zlot DKK, Wrocław 2016\nZobacz materiał wideo: https://www.youtube.com/watch?v=sJAYrFYg8go\nOstatnie dni lipca Dyskusyjne Kluby Książki z całej Polski spędziły we Wrocławiu, Europejskiej Stolicy Kultury 2016, na Literackim Woodstocku. My też tam byliśmy - Kluby z województwa świętokrzyskiego, z naszą niezastąpioną Małgorzatą Grodzicką z WBP.\nKoordynatorzy, moderatorzy i członkowie klubów spotkali się aby uczcić dziesięciolecie powstania DKK. Imprezę zorganizował m.in. Instytut Książki. Na uroczystej gali były podsumowania i podziękowania dla koordynatorów wojewódzkich. Przede wszystkim należały się one Elżbiecie Kalinowskiej z IK, inicjatorce powstania Dyskusyjnych Klubów Książki w Polsce.\nOkazało się, że najchętniej czytanymi książkami w ciągu dziesięciu lat były te napisane przez Jacka Dehnela, Jacka Hugo-Badera i Barbarę Kosmowską.\nBogaty program Woodstocku wypełniał nam każdą chwilę. Żal było stracić cokolwiek. Biegaliśmy z jednego spotkania na drugie. Uczestniczyliśmy w interesujących dyskusjach literackich, fascynujących rozmowach z autorami. Świetnie bawiliśmy się na koncercie Pablopavo i Ludzików. Spotkaliśmy się z Ildefonso Falconesem, Rosą Montero, Olgą Tokarczuk i wielu innymi autorami. Ogromną frajdę sprawiły nam zajęcia wokalne. Przygotowywaliśmy się na nich do odśpiewania Światowego Hymnu Książki UNESCO. W przedsięwzięciu tym wzięło udział około tysiąca osób zebranych na wrocławskim rynku. Tekst Różewicza do muzyki Jana Kantego Pawluśkiewicza na tysiąc głosów zabrzmiał imponująco. Wrocławskie krasnale zastygły w zachwycie. Gościem tego wydarzenia była Danuta Wałęsa.\nDKK w Starachowicach\nPrzeżycia związane z Literackim Woodstockiem i rocznicowym zlotem Dyskusyjnych Klubów Książki we Wrocławiu były dla mnie wyjątkowe pod każdym względem. Miejsca, ludzie, książki, rozmowy, emocje, wrażenia... Myślę o tym jak o pięknym śnie, z którego nie chciałam się obudzić albo jak o swoim prywatnym święcie, na które (głupia) nie miałam odwagi dać sobie zgody. Zdecydowałam się jednak jechać na zlot i uważam, że to jedna z najlepszych decyzji, jakie kiedykolwiek podjęłam.\nUdało mi się zobaczyć urokliwy lipcowy Wrocław; Wrocław pełen zieleni, pełen zabytków i pełen ludzi sztuki, głównie literatury, choć nie tylko, bo oprócz pisarek i pisarzy spotkaliśmy muzyków; Hymnu Książki UNESCO czyli różewiczowskiego „Włoska poety” uczyła nas przesympatyczna, obdarzona pięknym głosem, cierpliwością i wielkim poczuciem humoru, Izabela Polakowska - kierownik artystyczny Chóru Filharmonii Opolskiej, a w sobotni poranek na wrocławskim rynku na własne oczy zobaczyliśmy wybitnego kompozytora(to on skomponował muzykę do wiersza-hymnu) Jana Kantego Pawluśkiewicza.\nLiteraci, praktycznie największe sławy literatury polskiej, pozwolili się słuchać i podziwiać wśród zieleni łąk, upstrzonych z lekka stokrotkami, czerwonymi koniczynami i poduchami różnorodnego ziela, poprzecinanych niewielkimi brzozowo-sosnowymi zagajnikami, mini sadami z owocującymi papierówkami. Łąki sąsiadowały z nadzwyczaj „wystrzałową” strzelnicą wojskową oraz z uroczym stawem, w którego połyskujących wodach podziwialiśmy późnym popołudniem nurkujące w ciemno-zielonych szuwarach zachodzące słońce. We wszystkie te atrakcje obfituje, bowiem, teren wrocławskiej Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. Tadeusza Kościuszki, na którym odbył się nasz jubileuszowy zlot.\nNa łąkach stanęło osiem zaskakująco pojemnych mleczno-białych namiotów, w których spełniały się czytelnicze marzenia. Przynajmniej moje się spełniły. W jednym z nich na własne oczy zobaczyłam Jacka Dehnela, usłyszałam jego głos (ma piękną barwę), dostałam autograf, wpis w mojej ulubionej - jego - książce czyli „Saturnie”. Udało mi się nawet wydusić ze swego ściśniętego wzruszeniem gardła kilka słów (prawdopodobnie - „dziękuję bardzo”, ale to i tak dużo jak na mnie, zważywszy na to, co potrafi ze mną zrobić onieśmielenie). Czytając książki Jacka Dehnela czuje się, że to absolutnie wyjątkowy, nadzwyczaj utalentowany pisarz. Poza tym to jeden z moich ulubionych, a więc spotkanie z nim, twarzą w twarz, było spełnieniem marzenia. Istnieje tylko jeden, za to wielki minus takiego stanu rzeczy - byłam pod tak wielkim wrażeniem spotkania ze swoim ulubieńcem, że kompletnie nic z niego nie pamiętam...\nObok Jacka Dehnela „stanęli” inni przewspaniali ludzie pióra. Bardzo silnie przeżyłam spotkanie z genialną Anną Janko, która jest cudowna, mądra, niepowtarzalna. Zobaczyłam, mogłam nawet dotknąć - Sylwi Chutnik, która dla naszego DKK w Chęcinach jest autorką symboliczną. Jej „Kieszonkowym atlasem kobiet” zaczynałyśmy pięć lat temu naszą przygodę ze wspólnym czytaniem i gadaniem o literaturze. Zobaczyłam i usłyszałam (nie mam pojęcia dlaczego, ale doświadczenie na żywo głosu pisarzy było dla mnie szalenie ważne) Magdalenę Tulli, Grażynę Jagielską, Mariusza Szczygła, ukochaną Basię Kosmowską, Wita Szostaka, Łukasza Orbitowskiego, Michała Rusinka, Mariusza Urbanka, Olgę Tokarczuk, nieprawdopodobnego Jacka Hugo-Badera, Wojciecha Jagielskiego, Ziemowita Szczerka, Małgorzatę Gutowską-Adamczyk, Grzegorza Kasdepke, Joannę Jodełkę, wspaniałą, przemiłą Justynę Czechowską i cenioną blogerkę, Bernadettę Darską. I gości z Hiszpanii – genialną Rosę Montero (zakochałam się w jej opowiadaniu „Ślepa miłość”, polecam je gorąco) i czarującego Ildefonso Falconesa, który obrazowo porównał pisanie powieści do rysowania mapy. A to naprawdę nie wszystko, bo przy okazji wyjazdu na zlot poznałam fantastyczne osoby; dziewczyny z DKK w Jędrzejowie, Kasię Kunowską z DKK w Osieku, Państwa Ostrowskich spod Włoszczowy - pani Teresa Ostrowska okazała się autorką rymowanych książek dla dzieci.\nMiałam zaszczyt i ogromną przyjemność dzielić pokój w DS Arka z najmilszymi i najcieplejszymi dziewczynami pod słońcem, Anią i Gosią, z naszego klubu książki. Tyle co myśmy się nagadały o książkach przez te niezapomniane cztery dni, nie sposób oddać, policzyć, ani przecenić. Maleńki pokój w domu studenckim, bez czajnika, za to z dużą lodówką i szeroko otwartym oknem, przez które wieczorem wpadał szum kolejki miejskiej, wieczorno-nocne bieganie pod prysznic do wspólnej łazienki, zaplątane w kroplach deszczu pierwsze spojrzenie na urokliwy wrocławski rynek, długie kojące rozmowy o książkach, o życiu, często prowadzone w obłokach szarego papierosowego dymku, smak piwa pszenicznego i slalom po pobliskich toaletach, historia Polski przypadkiem zarejestrowana w okiennym teatrze cieni, zaczarowane tęczowe fontanny, bąble po komarzych ukąszeniach, setki pamiątkowych uśmiechniętych fot, biało-rudy kot, Dante, śpiący na książkach za witryną jednego z wrocławskich antykwariatów, krasnale, obrazy Chagalla podpatrzone obiektywem koleżanki ze zlotu ...to niezapomniane chwile, obrazki i wspomnienia, dzięki którym nasze, moje, przeżycia były krańcowo intensywnie i magicznie. Cała ta cudowna wyprawa taka była...\nWszystko o czym piszę, jest najpiękniejszym prezentem urodzinowym jaki mogłam sobie wymarzyć, (urodziny obchodziłam tuż po powrocie z Literackiego Woodstocku). Dziękuję za to Małgosi Grodzickiej, Basi Woś i wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się do tego, że świat na chwilę się dla mnie zatrzymał, a życie uśmiechnęło.\nNa koniec dzielę się wierszem, którym skończyła swój panel opowiadająca o literaturze skandynawskiej, Justyna Czechowska, a który to wiersz jest piękną liryczną klamrą naszego zlotu i wyrazem wszystkich duchowych przeżyć, w których było dane mi uczestniczyć podczas Literackiego Woodstocku we Wrocławiu:\nNigdy nie będziesz gotowy i tak jest słusznie."\nA we wnętrzu ich wszystkich otwierało się\nSklepienie za sklepieniem bez końca.\nJola Domagała, DKK w Chęcinach\n„Literacki Woodstock”, już sama nazwa prowokuje i budzi skojarzenia. Wydawałoby się dwa nieprzystające do siebie słowa. Literacki to jakaś forma wyrafinowania i dyscypliny twórczej, a Woodstock niczym nieograniczona swoboda. A jednak... Jeden i drugi festiwal trwał trzy dni... Osiem scen - namiotów, osiem wizji świata i wrażliwości na otaczającą rzeczywistość, z jej różnorodnością i złożonością. Literatura w pigułce: od literatury pięknej, literatury dla dzieci i młodzieży, poprzez publicystykę do teorii literatury. Ciekawe, tematyczne prelekcje o literaturze polskiej i obcej, niezwykle przydatne nam bibliotekarzom w codziennej pracy.\nNiezwykła okazja do spotkania i posłuchania wielu wybitnych pisarzy w jednym miejscu i w jednym czasie. Do rozmów, spostrzeżeń, wymiany zdań i nawiązania kontaktów. W scenerii lekko surrealistycznej, bo na terenie jednostki wojskowej, ale w niezwykle pięknych okolicznościach przyrody, wokół zieleń i słońce, i jak na prawdziwy Woodstock przystało deszcz, który jednak nie odstraszył miłośników książek. Intensywność spotkań nie męczy, bo przeczież przyjechali tu ludzie ciekawi świata, otwarci, widzący wokół pokrewne dusze. Przypadkowe spotkania i rozmowy koncentrują się na przeczytanych lekturach i wymianie opinii. Nie wzbudzając przy tym niezdrowego zainteresowania... Wspólnota myśli i pasji. Kolorowi, ciekawi ludzie z różnych zakątków Polski. Z książkami wędrujący do ulubionych pisarzy po autografy i wymianę choćby kilku zdań.\nNie wiem, czy będzie mi dane zobaczyć jeszcze w swoim życiu tylu pisarzy - przedstawicieli różnych nurtów literackich. Tylko się cieszyć i korzystać ze spotkań. Każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Ja bardzo ucieszyłam się na spotkanie z Magdaleną Tulli. Byłam pod wrażeniem jej książki „Szum”. Chciałam ją poznać i skonfrontować swoje odczucia z lektury z tym co sama autorka ma do powiedzenia. Nie zawiodłam się. Oszczędna w słowach, z głebokim spojrzeniem i celną ripostą. Zapamiętam ją również, jak drobna, skupiona i zamyślona, lekko pochylona z dużą torbą przewieszoną przez ramię (wyobrażam sobie, że z książkami) szła na spotkanie z czytelnikami przechodząc obok mnie.\nTo ekscytujące zobaczyć pisarzy z bliska, a nie poprzez ekran telewizora. Tryskającego dowcipem, energicznego, rozedrganego Jacka Hugo-Badera. Niezwykle skupionego, można by sądzić, że wyniosłego, ale to tylko pozory Jacka Dehnela. Z wielką cierpliwością, uśmiechem i miłym słowem dla każdego, kto chciał otrzymać autograf lub zrobić sobie zdjęcie. Bezpośredniego i pogodnego Łukasza Orbitowskiego. Olgę Tokarczuk, która podczas gali ze sceny z tak wielkim szacunkiem, z pokłonem, dziękowała wszystkim uczestnikom za ich działalność. I jeszcze goście z zagranicy, hiszpańscy literaci: Rosa Montero i Ildefonso Falcones. Fragmenty ich prozy czytane w oryginale, ze sceny popłynął pięknie brzmiący język hiszpański. Uwieńczeniem uroczystej gali był koncert zespołu Pablopavo i Ludziki, rytmy niemal rockowe, z moją ulubioną „Dancingową piosenką miłosną” (oczywiście nagrałam!).\nWarto wspomnieć, że również organizacyjnie impreza była udana. Było przecież ponad 800 osób, każdy został zaopatrzony w „zestaw klubowicza” (firmową DKK-owską torbę z wsadem). My jeszcze w Kielcach otrzymaliśmy czarne koszulki z wizreunkiem Gombrowicza, które we Wrocławiu zrobiły furorę. Tak wyposażeni przez trzy dni wyruszaliśmy na teren zlotu. Na miejsce spotkań sunął tłum ludzi, tak jak i do kilkudziesięciometrowych kolejek na stołówkę. Ale to nie przeszkadzało, wspólne oczekiwanie na posiłek sprzyjało rozmowom i poznaniu się. I jeszcze Wrocław, przepiękny Rynek i kościół pw. św. Elżbiety Węgierskiej. Wraz z koleżanką nie mogłyśmy się oprzeć i wolną chwilę poświęciłyśmy na obejrzenie wystaw „Marc Chagall i artyści europejskiej awangardy” w Muzeum Miejskim oraz wystawę stałą polskiej sztuki współczesnej w Pawilonie Czterech Kopuł przy Hali Stulecia. Niesamowite wrażenie, po raz pierwszy widziałam instalacje i rzeźby Władysława Hasiora, Józefa Szajny, Jerzego Kaliny czy Magdaleny Abakanowicz. Nie mówiąc o wielu innych artystach... Nie sposób opisać wszystkich wrażeń, które towarzyszyły mi podczas pobytu na zlocie. Był to dla mnie niezwykle wartościowy czas. Pozostaną mi piękne wspomnienia i nadzieja, że może odbędzie się za rok...\nRadkowscy czytelnicy na Literackim Woodstocku\nW Gminnej Bibliotece Publicznej w Radkowie od kilku lat funkcjonuje Dyskusyjny Klub Książki. Dzięki wsparciu Instytutu Książki czytelnicy spotykają się w Bibliotece w każdy ostatni poniedziałek miesiąca o godz. 15, aby rozmawiać o swojej pasji. W dniach 27-31 lipca 2016 r. radkowscy klubowicze wzięli udział w Literackim Woodstocku we Wrocławiu, czyli Ogólnopolskim Zlocie Członków Dyskusyjnych Klubów Książki zorganizowanym z okazji 10-lecia istnienia w/w programu.\nByło to wyjątkowe wydarzenie artystyczne, które zaowocowało niezapomnianymi spotkaniami z literaturą i jej twórcami. Miłośnicy książek uczestniczyli w prelekcjach i dyskusjach oraz spotkaniach z pisarzami (m.in. Olga Tokarczuk, Jacek Dehnel, Grzegorz Kadepke, Ildefonso Falcones, Danuta Wałęsa, Rosa Montero, Marek Krajewski, Jacek Hugo-Bader, Wojciech Jagielski). Na wrocławskim rynku klubowicze znaleźli się w grupie ok. 1000 osób, które odśpiewały Światowy Hymn Książki UNESCO, czyli wiersz Tadeusza Różewicza „Włosek poety” z muzyką Jana Kantego Pawluśkiewicza. Literacki Woodstock był także okazją do zwiedzania Wrocławia oraz integracji klubowiczów z całej Polski.\nPobyt w stolicy Dolnego Śląska zainspirował panią Teresę Ostrowską - pisarkę i poetkę z gminy Radków, która część młodości spędziła we Wrocławiu - do stworzenia wiersza pt. „Spacer po Wrocławiu”. Zachęcamy do przeczytania tej poetyckiej refleksji nad urokami miasta oraz przemijającym czasem. Miłośnikom słowa drukowanego życzymy wiele radości z czytania, a Pani Teresie literackich sukcesów.\nCzar młodości dni\nZnowu ja i ty\nPotem stary rynek\nSwoim czarem wabi\nKażdy tu posiedzi\nI gdzieś się zabawi\nZ podziwu o mało\nSerce nam nie pęknie\nChociaż tu tak pięknie\nTeż czasy minione\nKiedyś człowiek młody\nTeraz bagaż czasu\nNa plecach już mamy\nTeraz już nie frunę\nLecz powoli człapię\nA kiedy przyspieszam\nTo dech ledwo łapię\nW imieniu klubowiczów z Radkowa


Ostatnia broń Hitlera | Przegląd\nAutor: Janusz Roszkowski\t| Lipiec 10, 2005\nMorale III Rzeszy pod koniec wojny miał uratować film propagandowy o obronie Kołobrzegu\nHitler, z reguły twardo stąpający po ziemi, w jednym sam sobie przeczył: był nierealistycznie przekonany o tym, że silną wolą i zdecydowaniem można osiągać cele zdawałoby się nierealne, gdy ich szanse mierzy się wyłącznie wskaźnikami materialnymi. Działał  czym zawsze wprawiał swoją generalicję w zakłopotanie  kierując się hasłem: chcieć to móc. Do samego końca wierzył, że gdy tylko jest się gotowym na wszystko, można pokonać największe trudności, nawet wbrew naturze. Gdy raportowano mu, że nie sposób wykonać jego rozkazu ściągnięcia z Sycylii potrzebnej na froncie wschodnim elitarnej dywizji Hermann Göring, brakuje bowiem środków przeprawowych przez Cieśninę Messyńską, führer wpadł we wściekłość: co tam promy, potrzebna jest wola sukcesu! Notabene środki przeprawy się znalazły i dywizję wraz z innymi jednostkami niemieckimi i włoskimi przetransportowano w ramach operacji Lehrgang na stały ląd.\nNic więc dziwnego, że w sytuacji, gdy początkowe triumfy, te z lat 1939-1940, przestały wyznaczać standardy działań frontowych, a widmo klęski stawało się coraz groźniejsze, mimo wprowadzania do walki nowych systemów broni, łącznie z potężnymi czołgami Tygrys i wyrzutniami rakietowymi  rachuby na hart ducha, wolę zwycięstwa, gotowość do ofiar i gotowość do przetrwania jeszcze bardziej zaczęły określać zachowania Hitlera.\nTo wtedy wspierany przez swego mistrza propagandy, Josepha Goebbelsa, wpadł na pomysł, by do arsenału środków zdolnych wycisnąć z jego narodu maksimum wysiłku wojennego włączyć tak\nmasowy instrument kształtowania postaw,\njakim jest film. Rezultatem była decyzja o zrealizowaniu monumentalnego filmu o bohaterskiej obronie Kolbergu (Kołobrzegu) przez wojsko pruskie i mieszkańców przed potężną armią Napoleona w 1807 r. Bohaterem dzieła mieli być mieszczanie i okoliczni chłopi (ich pola zatopiono, by utrudnić atak Francuzów), zespoleni ponad podziałami i różnicami majątkowymi w oporze przeciwko najeźdźcy. Ten zbiorowy bohater miał symbolizować Niemców III Rzeszy, którzy znaleźli się w podobnej opresji jak ich antenaci w Kolbergu. Teraz wrogiem byli członkowie aliansu antyhitlerowskiego, a zwłaszcza zbliżająca się od wschodu Armia Czerwona.\nFilm o Kolbergu ma uczynić Niemców gotowymi do najwyższych ofiar  taką dyrektywę Hitlera przyjął Goebbels.\nIdeowe podwaliny pod takie zamierzenie stworzono na początku 1943 r., kiedy to pod wrażeniem klęski pod Stalingradem, kresu sił Afrika Korps, w sytuacji zagrożeń militarnych i kłopotów materiałowych Hitler zdecydował się na proklamowanie wojny totalnej. To wtedy, 18 lutego 1943 r., w berlińskim Sportpalast wobec kilku tysięcy cywilów i wojskowych, przybyszów z frontu i inwalidów, starych i młodych, kobiet i mężczyzn Goebbels wykrzyczał sławetne pytanie: Czy chcecie wojny totalnej?. I aby nie było już żadnej wątpliwości co do jej charakteru, szef propagandy III Rzeszy precyzował: Chcecie jej, gdy trzeba, jeszcze bardziej totalnej i radykalniejszej, niż potrafimy ją dziś sobie wyobrazić?. I znów z tysięcy gardeł rozległo się entuzjastyczne, jednogłośne: Tak!.\nRealizacja monumentalnego filmu porywającego naród nie wydawała się zbyt trudna. Goebbels miał bowiem pod ręką\nmistrza nad mistrzami w propagandowym manipulowaniu\nza pomocą środków filmowych, osławionego reżysera Veita Harlana, którego film Jud Süss (Żyd Süss) stał się ideową podstawą zmasowanych akcji antyżydowskich.\nI tym razem Harlan otrzymał na te cele czek in blanco. Gdy brakowało dosłownie wszystkiego, gdy zaciskano pasa, przekazano z kasy państwowej miliony marek (ogółem blisko 10 mln!). Ba, gdy na front zaczęto wysyłać wyrostków i starców, wcześniej niebranych pod uwagę ze względu na ułomności czy schorzenia  Harlanowi pozwolono sięgać po oficerów i żołnierzy Wehrmachtu, by zapewnić filmowi jak najbardziej wiarygodnych wizualnie żołnierzy.\nLista aktorów objęła elitę filmu III Rzeszy. Rolę bohaterskiego burmistrza obleganego Kolbergu, Nettelbecka, otrzymał wielki aktor Heinrich George (Niemcy zobaczyli go w kronikach Wochenschau, jak siedział w pierwszym rzędzie nazistów zgromadzonych na mityngu\nGoebbelsa w Sportpalast  zmarł tuż po wojnie w obozie dla hitlerowców w radzieckiej strefie okupacyjnej!). Główną rolę kobiecą, bohaterskiej wieśniaczki, której ojciec zatapia ojcowiznę, by zagrodzić drogę Francuzom, powierzono gwieździe numer jeden III Rzeszy, Kristinie Söderbaum, prywatnie żonie Veita Harlana. Bohatera narodowego, gen. Gneisenau (w filmie był jeszcze młodym pułkownikiem), odtwarzał czołowy amant koncernu Defa, Horst Caspar. Ekranowym komendantem twierdzy Kolberg został sławny Paul Wegener, a dzielnym oficerem pruskiej kawalerii popularny wśród dorastających panien Gustaw Diessl. Na twórcę oprawy muzycznej, pełnej patosu i motywów patriotycznych, wybrano uwielbianego Norberta Schultzego, kompozytora sławnej Lili Marleen…\nFilm realizowano z rozmachem równym amerykańskiemu Przeminęło z wiatrem. Ale korzyści polityczne i militarne, jakie obiecuje sobie Hitler po tym gigancie kinowym, czynią opłacalnymi wszelkie koszty. Cóż znaczy wobec tych korzyści  miał powiedzieć o Kolbergu Goebbels  jakaś przegrana bitwa… Liczyć się miał tylko cel!\nAle coraz bardziej i czas. Przecież film miał wzmocnić ducha oporu narodu,\nuczynić Niemców olbrzymami wojowniczości,\nhartu i poświęcenia. Takimi, jakimi byli wyidealizowani w filmie ich przodkowie z Kolbergu. Nieprzerwanie ujmowani na taśmie filmowej ramię w ramię żołnierze pruscy i uzbrojeni cywile, obywatele Kolbergu, w sposób wręcz natrętny podkreślali ważną rolę właśnie niedawno powołanego do życia decyzją Hitlera Volkssturmu…\nJednak jak każdy monumentalny film z tysiącami statystów i Kolberg wymaga pieczołowitości, staranności, a także specjalnej obróbki, bo to obraz na taśmie kolorowej. Harlan nie może sobie pozwolić na fuchę. Marzy o arcydziele. A to zobowiązuje i krępuje ruchy. Każe mnożyć wątpliwości, a więc i powtórki, poprawianie, zmiany… A czas biegnie. Wprawdzie oficjalnie jest nadzieja, że dzielne dywizje pancerne führera jeśli nie powstrzymają marszu Rosjan na zachód, to przynajmniej go przyhamują, dając Harlanowi dodatkowy czas. Ale nadzieje te okazują się płonne.\nKręcenie filmu zajęło cały rok. Najpierw znacznie się przeciągnęły prace nad scenariuszem. Zmienna sytuacja na frontach, pogarszająca się pozycja Niemiec skłaniały Goebbelsa do ciągłych interwencji, których rezultatem były nieustanne modyfikacje scenariusza w celu zwiększania mobilizującej wymowy filmu. Sam Goebbels chwytał za pióro, by wprowadzać nowe uzupełnienia. Całe frazy wyjęte ze swoich przemówień mistrz kłamliwej propagandy wkładał w usta bohaterów. Ba, to, co miało się dziać na ekranie, było jak gdyby parafrazą rzeczywistości anno 1944-1945: wróg u progów domów, walące się w gruzy i płonące miasta nie osłabiały woli walki.\nVeit Harlan zamienił się w stratega. Nie wydawał poleceń, ale rozkazywał. Miał zresztą komu  przecież pod jego komendę delegowano tysiące żołnierzy, w tym cały rocznik szkoły oficerów Kriegsmarine. Dla wielotysięcznych statystów (samych mundurów uszyto ok. 10 tys.  a gdy ich nie starczało, grających w większym oddaleniu przystrajano papierowymi przybraniami). Dla filmowej kawalerii\ndostarczono 6 tysięcy koni.\nJak potem wyliczono, przy kręceniu tego giganta zaangażowano więcej ludzi, aniżeli w 1807 r. było ich łącznie w obronie Kolbergu i we francuskich oddziałach nacierających.\nPod Berlinem zbudowano niemalże pół miasta, by nakręcić, jak się pali od pocisków artylerii francuskiej. Sceny plenerowe realizowano w okolicach Kolbergu  robiono to sześcioma kamerami z różnych stron, nawet od morza, a i z góry, z kosza balonu na uwięzi.\nHarlan dostawał wszystko, czego sobie zażyczył. Gdy kręcił w lecie sceny zimowe, dostarczono mu 100 wagonów z solą zastępującą śnieg  i choć transport Niemiec przeżywał kłopoty, śnieg był na czas. Bo śpieszono się coraz bardziej, a dyktowały to postępujące coraz szybciej na zachód armie radzieckie, a potem nowo powstały drugi front. Bez przerwy Goebbels poganiał Harlana telefonicznie i przez swoich wysłanników.\nKiedy Harlan ze sztabem specjalistów wykańczał wreszcie film, z którym łączono tak wielkie nadzieje, dobiegał końca styczeń 1945 r.\nW istocie filmu nie było już gdzie ani komu pokazywać. Na wschodnich obszarach, tych za moment mających wpaść w ręce Rosjan, kina już nie funkcjonowały  wszyscy byli zajęci czymś innym. Młodzi i starzy, a i kobiety, pośpiesznie uczeni byli posługiwania się panzerfaustami. Wszyscy kopali rowy przeciwczołgowe. Władze węszyły za defetystami, którzy już przestali wierzyć w zwycięstwo Niemiec. Stawiano im szubienice, a najżarliwsi naziści zaopatrywali się w cyjankali, bo nie wyobrażali sobie życia bez führera.\nAle premiera Kolbergu odbyła się mimo wszystko. Stało się to 30 stycznia 1945 r. (12. rocznica przejęcia władzy przez Hitlera) w oblężonym przez wojska alianckie porcie-twierdzy La Rochelle. Zrzucone na spadochronie kasety z taśmami filmowymi trafiły w ręce wehrmachtowców (zapasowe taśmy, tak na wszelki wypadek, wysłano dodatkowo na pokładzie U-Boota). Przy wtórze eksplozji pocisków i bomb alianckich film Harlana został tam\nwyświetlony po raz pierwszy przed publicznością,\nktórą stanowili żołnierze, myślący już jedynie o jak najrychlejszym pokoju i wyrwaniu się z potrzasku.\nI co? Czy pokaz ich zmobilizował do straceńczej walki, godnej bohaterów filmu? Nic podobnego. Oglądając dzieło Harlana, żołnierze Wehrmachtu myśleli już zupełnie o czymś innym. Co najwyżej najbardziej przedsiębiorczy z nich, mający już dosyć wojaczki, podejmowali zwykle nieudane próby przedarcia się przez straże w kierunku na wschód, do stron ojczystych.\nW samym Berlinie, już ogarnianym gorączką przygotowań obronnych, w tym samym dniu, 30 stycznia, obejrzało Kolberg w jednym z ocalałych po bombardowaniach kin dobrane grono nazistowskie, ale tych nie trzeba było agitować i zagrzewać do czynu. Żelazna dyscyplina i strach przed wrogiem wzmacniały determinację obrony z góry skazanej na niepowodzenie. A ludność stolicy Rzeszy, zmęczona wojną, u kresu sił, po cichu przygotowywała białe flagi, którymi witano już na wschodzie wkraczające jednostki Rosjan.\nFilm Kolberg powędrował do archiwów-filmotek. Najpierw był zakazany przez władze okupacyjne, a później wykorzystywano go do prezentowania metod propagandy nazistowskiej.\nA co się stało z Kolbergiem w 1945 r.? Miasto zdobyli 18 marca, po ciężkich walkach, żołnierze polscy z 1. Armii WP, przywracając grodowi starą polską nazwę: Kołobrzeg. I stało się to, choć Hitler ogłosił miasto twierdzą, rozkazując walczyć do ostatniego żołnierza. Bój o miasto-twierdzę, bronioną nie tylko przez liczny garnizon, ale i liczne inne jednostki Wehrmachtu i SS (w rejonie Kołobrzegu walczyły też niedobitki z dywizji SS francuskich kolaborantów Charlemagne), wspomagane desantem od morza, trwał 11 dni. Kolberg w 1807 r. utrzymywał się niepokonany od marca do lipca, do momentu zawieszenia broni.


Zapiski z prowincjonalnej galerii: grudnia 2014\nRozsadzająca konieczność pisania czegokolowiek\nPod koniec roku wszystkich ogarnia nieodparta konieczność pisania. Mnie też zresztą, choć za cholerę nie rozumiem, czemu akurat teraz. Jasne, każdy średnio nauczony socjolog mi objaśni, że zbiorowość, poczucie wspólnoty, zachowania społeczne itd. Słuchałem sobie ostatnio rozmowy z Eustachym Rylskim, w której kwestia pisania, przymusu albo niemożności, odgrywała istotną rolę. Nie da się pisać ze Zdzisiem w parterze, rzucającym piłeczkę do zabawy, Rigolettem z głośnika i Zbychem, który przyjechał, choć on akurat przeszkadza najmniej. Pisanie więc jest w moim wypadku raczej tylko niezbyt dramatyczną kompulsją, teraz już nie mająca nawet właściwości terapeutycznych. Piszę, żeby nie wyjść z wprawy, żeby w ten sposób pogadać trochę z tymi, którzy mnie czytają, żeby czasem odnieść się do spraw zawodowych. Może nawet częściej, niż czasem. W przyszłym roku wchodzimy bowiem w obchody pięćdziesięciolecia istnienia galerii. Spędziłem tu ponad połowę tego czasu, co jakoś zabawne, jakoś wstydliwe, jakoś jest asumptem do strachu przed rutyną i odpuszczeniem. Jak napisał Karol Sienkiewicz, Monika Szewczyk i ja jesteśmy "zrośnięci ze swymi galeriami jak drzewo ze swoim podłożem...", co trochę zabawne a trochę jednak każe pytać o nawóz, ogrodnika i las, żeby trzymać się arborealnej metafory.\nNie chcę tu jednak pisać podsumowań, to zadanie dla innych, ja sobie tylko publicznoprywatnie piszę o swoich, niezbyt istotnych en masse sprawach. Czytam (dopiero teraz, wiem) "Wielką trwogę" Marcina Zaremby. Co zabawne, jak ja urodził się 25 sierpnia, wprawdzie 5 lat później, dopiero przed chwila w Wiki znalazłem. Co oczywiście jest zupełnie nieważne. Książka jest, jak "Prześniona rewolucja" Andrzeja Ledera, absolutnie niezbędna do zrozumienia, kim jesteśmy, skąd się wzięliśmy i czemu tak wyglądamy, jak wyglądamy. Zaremba posługuje się danymi oczywiście znanymi, przywołuje fakty odkryte, ale w całości, w kontekście idei wszechobecnego strachu, czy właśnie trwogi, pokazuje, co dziedziczymy, skąd się wzięliśmy jako społeczeństwo, skąd tyle ksenofobii, a jednocześnie ciekawości świata, stacjonarności przy wielkiej dynamice, morza głupoty i wspaniałych olśniewających myśli. To jeszcze długo będzie, nawet nie będziemy wiedzieć, że to ciągle jest w kolejnych pokoleniach. Czytam to przerażony i zafascynowany jednak.\nPodróże mi już wywietrzały. Właśnie dostałem z BWA Awangarda z Wrocławia nowy numer ich "Biura",\no podróżach. Obiecuję sobie przeczytać w całości. Jeszcze książkę o Luxusie też muszę. Dużo jest do przeczytania. W jakimś sensie pocieszające, że jest co robić. No może bym pojechał gdzieś, gdzie nie byłem. A może nie. Jeszcze dużo miałem przed końcem roku, ale właściwie nie mam chyba nic, ani ciekawego, ani nieciekawego do powiedzenia. Nie wyjaśnię Wam świata, nie wprowadzę weń nowej wartości, jest jak jest.\nWczoraj w nocy na śniegu\nNo i jeszcze bezbrody bonus z dawnych czasów:\nAutor: Zwykły dyrektor galerii o 15:27 Brak komentarzy:\nW jakimś sensie ciąg dalszy\nNastąpić tu miał dalszy ciąg wczorajszego tekstu - jak go dziś czytam, wydaje mi się tak nieporadny i koślawy. Jakbym chciał kilka rzeczy na raz, więc wyszło trochę niezbyt konkretnie. Nie będę teraz ciągnął wątku niezrozumienia sztuki, powszechnej ignorancji i nieumiejętności rozmowy. Mam niepokojące wrażenie, że jesteśmy znów na początku drogi, na której wydawałoby się, zaszliśmy daleko. I nie polega to na trudnościach percepcyjnych sztuki tylko na ich stwarzaniu. Jeśli zastanowić się nad wybranym przypadkowo (i nieprzypadkowo) zdaniem "Wieczór performatywny to wyprawa do strefy tymczasowej, na wyspę behind the green doors – w przestrzeń mentalną zawiązaną przez pewną wspólnotę", to dla kogo właściwie ono jest napisane? Wiem, że wyrwane z kontekstu, ale że nie dla potencjalnego odbiorcy, to jestem pewien. Sam tu nie jestem bez winy, różne teksty przepuszczałem jako kuratorskie...\nBędzie więc kilka miast na literę m i n, zobaczmy sobie, jak tam u nich z Żydami. Przy okazji dziękuję za wszystkie uwagi dotyczące tego wątku na blogu i proszę o jeszcze.\nMaków Mazowiecki (w '39 ok. 50 %) - na starej wersji strony miejskiej trochę jest, w nowej dział historia (może na razie) nie istnieje. W Wiki niestarannie, ale trochę informacji jest. Trzeba pogłówkować, żeby pojąć. Mielec - na miejskiej właściwie nie ma nic, na Wiki pojawiają się w płonącej synagodze w '39, kiedy stanowili ponad połowę mieszkańców miasta. Międzyrzec Podlaski (w '31 prawie 80 %). Tu coś takiego na miejskiej "W początkach XX w. Międzyrzec liczył 15,5 tys. mieszkańców, w tym wielu pochodzenia żydowskiego." W Wiki trochę więcej, trzeba wyławiać spomiędzy, nie ma nawet odnośnika do WSz.\nMińsk Mazowiecki - na stronie praktycznie nie ma (kilka zdań, które toną wśród innych faktów), w Wiki podobnie, nie ma odnośnika do WSz. linki do cmentarzy, to jak wszędzie. Mszana Dolna - na miejskiej Żydzi pojawiają się już rozstrzelani, trochę nie wiadomo, skąd. Podobnie jest w Wikipedii. Mława - mógłbym powiedzieć, tak myślałem, gdyby nie to, że to głupie. W kalendarium na miejskiej nawet w czasie wojny właściwie niewiele się stało. Dobra - jest Sara Lipska na podstronie "Wybitni mławianie". Na Wiki odrobinkę, trochę osób z pochodzeniem...\nNie mam już sił na N. Czasem się mówi, że w tych miastach historie obu społeczności były rozdzielne, że one same się nie kontaktowały, ale to przecież nieprawda. Wystarczy fakt, że w okresie międzywojennym w radach miejskich zawsze byli Żydzi (niekiedy 30-40 %). Nie mówiąc już o zakładach przemysłowych, sklepach, klubach sportowych, bibliotekach, szkołach etc. To wszystko współtworzyło te miasta. Niełatwo to jakoś wpasować w historię, Piastów, kościoły i obowiązkowy wszędzie Plac JP2.\nDziś tylko jedno - w maminym kapeluszu.\nAutor: Zwykły dyrektor galerii o 21:37 Brak komentarzy:\nFilozofia, sztuka i moja wina\nOpuściłem się w pisaniu i nie tyle Was tu przepraszam, że nie było co czytać, to raczej siebie powinienem, za niećwiczenie, wychodzenie z wprawy, oczadziałość i półrozum. Może bym i nawet dziś nie pisał, gdyby nie tekst pewnego filozofa, na łamach GW dzisiejszej. Nie będę tu wywodził głupich żartów typu: - nie filozuj, albo - filozof chłopski, albo - te filozof! (jak pokrzykiwał do mnie pewien starszy i silniejszy chłopak, generalnie w związku z okularami, które już wtedy nosiłem). Marcin Fabjański stara się, jak może, choć tytułowanie artykułu "Sensu życia nie zalajkujesz na Fejsie" nie świadczy najlepiej ani o redaktorze prowadzącym numer ani o autorze, bo żałość tej próby docierania (do właściwie jakiej grupy docelowej, bo nie wiem), jest przesmutna. Nie zwróciłbym pewnie uwagi na ten tekst, gdyby nie jedno w nim zdanie. Autor snuje dywagacje na temat autorytetów, problemów etycznych, pomieszania rzeczywistego z wirtualnym (tu stosowne przykłady zabijania matek w szale, klasyk demagogii), zniósłbym to, choć banał goni banał. I właściwie nie ma się co czepiać, gdy pada zdanie: "Estetyka: sztuka nowoczesna to głównie sztuka lansowania się.". Próbowałem to analizować w kontekście, czy to żart jakiś albo paradoks, albo jakaś filozoficzna figura. Ale nie - autor tak sądzi. W całym wielkim na rozkładówkę tekście to jest konkluzja o możliwościach znalezienia sensu poprzez sztukę. Tak myśli pan filozof, który upatruje ratunku przed strasznym światem w refleksji filozoficznej. Jego rady dla wymyślonego przez siebie korpoludka są oczywiście starą dobrą kolonialna narracją, tu wzmocnioną jeszcze o potwierdzenie tego, co wiadomo wszystkim - filozofom i pracownikom korpo wklepującym dane do bazy - sztuka jest niepotrzebna, niezrozumiała, nie niesie, nie ma sensu. Jest lansiarstwem.\nOK, filozof może sobie być głupi i po prostu nie mieć pojęcia, ale tak sobie myślę - a może to my coś robimy źle? Czy ktokolwiek po tym tekście zaprotestuje z sensem? Pokaże, ze może jednak jest inaczej? Że są obszary w sztuce, w których jednak o coś chodzi? Nie sądzę, jak zawsze będziemy sobie cicho siedzieć, zadowoleni w swoich niszach, z poczuciem wyższości. Przekonaniem o własnej racji. Sam tak mam. Kiedy mnie i innych obrażają na FB, najpierw się ciskam, grożę sądem a potem odpuszczam w powodzi nowych zdarzeń, mimo, że ludzie ci obrażają innych wulgarnie, anonimowo i ciągle bezkarnie. Nikt się jak dotychczas nie zdecydował na zerwanie tej maski i trudno mi powiedzieć, czemu. Piszę my, ale zastanawiam się bardzo, kto to właściwie jest ci MY a kto to są ONI. No i to nie jest takie proste. Może jednak chodzi o dość prostą kwestię - jestem po stronie tych, którzy wierzą, że artysta szczerze i bez reszty angażuje się w relację ze światem, odnosząc się do niego, krytycznie lub afirmując, ale aktywnie. Pozostając wobec niego w bezustannej relacji. Z czystą intencją. Nie po drodze mi z tymi, którzy bez przerwy wietrzą spisek, uniemożliwiający im prawdziwe kariery, którzy nie wiedzą, albo nie chcą wiedzieć, co się w ciągu ostatnich 100 lat zdarzyło i dlaczego artystą trzeba być z pełną świadomością tych zdarzeń. Jeśli wiem, jak mocno rynek wpływa dziś na bieg zdarzeń to wiem też, że można dzięki tej świadomości poradzić sobie z tym ciśnieniem. To nie jest jakieś specjalne credo - to są oczywistości.\nCzytałem sobie fantastyczny wywiad Ewy Toniak i Adama Mazura z Wiesławem Borowskim. Zjadłem to w dwa wieczory i polecam każdemu. Przy całym podziwie wobec sposobu funkcjonowania twórców Foksal mam jednak wrażenie, że postawa niemaskowanej wyższości wobec otoczenia, pełnego przekonania o niedyskutowalności własnej racji jest dziś ciągle obecna. Może to jest warunek sine qua non sukcesu a może ja to źle odczytuję. Nie wiem. Chciałbym jednak więcej prostej rozmowy, tłumaczenia nierozumiejącym, klarowności wypowiedzi. Rozmowy a nie pokrzykiwań. Uczciwości w zarzutach i takiejż samej w odpowiadaniu na nie.\nDopóki będziemy rozmawiać w gronie osób mówiących to samo, zawsze przyjdzie jakiś filozof i powie bzdurę, którą wszyscy inni świetnie pojmą i jej przyklasną. Może nie będzie to nawet filozof, tylko popularny dziennikarz, pisarz, ktokolwiek. Publiczna nieobecność porządnej rozmowy o sztuce doskwiera mi, bo nie licząc okresów wzmożonej aktywności jej wrogów, krótkich, przed wyborami najczęściej, trwa przez ponad 30 lat mojej pracy dla sztuki. To też moja wina, Wasza wina, niemoc i słabość.\nByliśmy z Misią na Hobbicie i tak - jesteśmy zachwyceni. Są dziś baśnie, pięknie opowiedziane, z jasnym przesłaniem. I cieszmy się, że są.\nZe spacerów - budynek KW w prześwicie, tak go zobaczyłem dziś\nWie, że mu nie wolno, ale robi to notorycznie\nCiekawe, czy Yinka wie...\nLubię to miejsce, jest najbardziej pomiędzy, jak tylko można...\nAutor: Zwykły dyrektor galerii o 02:26 Brak komentarzy:\nChciałbym zupełnie o czymś innym napisać, ale nie będę. Już nigdy nie napiszę. Zamykanie pamięci, rugowanie wspomnień wychodzi mi już całkiem dobrze. I tak się będę starał - nie dać się ponosić, nie zwracać uwagi, przechodzić do porządku dziennego. Milczeć. Nie dworować sobie, nie wracać. Tam już nic nie ma, w przeszłości. Przeszłość nie jest przyszłością. To taki mit usprawiedliwiający złe zachowania.\nJednak wiele nie dam rady, mogę sobie podywagować tak jeszcze chwilę, ale już wyłazi złe i łapie mnie za gardło.\nJeszcze może skończmy Ł. Mam nadzieję, że wiecie, ze to tylko wyborek niewielki z tych wszystkich miejscowości, które można znaleźć na WSz. Łęczyca - nas stronie miejskiej troszkę, na Wiki odrobinkę.\nŁomża - tu nie ma zaskoczenia - na stronie miejskiej nic ("II wojna światowa przyniosła ze sobą zniszczenia. Miasto legło w gruzach aż w 70%. W wyniku deportacji i mordów liczba ludności zmalała o 60%."), w Wiki prawie nic. Czemu miasto ma swoją nazwę w jidisz, nie wyjaśniono.\nŁuków (50 %) - na stronie miejskiej 0. W Wiki odrobinkę (we wojne, jak to mówią).\nNo to na dzisiaj dość, za dużo mnie to wszystko nerwów kosztuje, wszystko powiadam.\nOd lat szukałem potwierdzenia w ikonografii, że byłem na otwarciu Konstrukcji w Procesie w 1981. I w końcu znalazłem w katalogu wydanym przez Muzeum Sztuki w Łodzi w 2012 (Kw P 1981 - Wspólnota, która nadeszła?"). To zdjęcie jest na okładce nawet, jesteśmy całym rokiem na projekcji filmów Józefa Robakowskiego. Ja po prawej w środku kadru, obok Bożena. Jak już 100 razy pisałem, zabrał nas tam Grzegorz Dziamski i to była nasza inicjacja do sztuki współczesnej a przynajmniej moja na zawsze.\nJak Basia chciała, ptak służy także randkom, czego dowodem te małe papierki obok:\nAutor: Zwykły dyrektor galerii o 01:00 2 komentarze:\nTa pompatyczna opera huczy teraz w moim Spotifaju, trąby i chóry. Jakoś konweniuje z kompletnym brakiem chęci do czegokolwiek. W środę Wrocław, wczoraj Łódź z książką o Złotym Gronie i Biennale. Marta dzielnie prowadziła i spotkania, i samochód, Piotr opowiadał pięknie. Było rodzinnie generalnie, 3 koty we Wschodniej, kochane to jest miejsce, ciągle jak opoka niepoddające się powszechnemu urynkowieniu naszego świata. Jest coś tak dobrego zwykłym i prawdziwym dobrem, w gościnności Eweliny, Adama i Jurka. A dziś trzecia promocja, tym razem o Parku 1000, już na miejscu, wszyscy zmęczeni chyba też szczęśliwi, że powoli zamykamy sprawy.\nA ja sobie wieczornie pokontynuuję moje risercze, które tu dla Was robię na bieżąco. Skończyliśmy na k.\nWitamy w Lesku - na stronie miejskiej jak zwykle pojawiają się do zabicia w czasie wojny. Wcześniej jakby nie było. Lepiej jest w Wiki choć i tu raczej skrótowo. Limanowa. W Wiki nie ma, co ciekawe, Żydów wcale w Limanowej. Na stronie miejskiej też wyparowali (choć przed wojną jeden z burmistrzów miał tu pochodzenie - coś mnie zmusza, gdy przebywam w Limanowej, by używać tego szmalcowniczego slangu). O okupacji jest tak: "Okupacja hitlerowska pozostawiła krwawe ślady, tylko jednego dnia gestapo rozstrzelało 968 Polaków pochodzenia żydowskiego". To jest naprawdę fascynujące, do jakiego stopnia można przeszłość wyprzeć. Lubartów jest niezwykły, bo tu na stronie miejskiej nie ma nawet getta. Wprawdzie jacyś Żydzi byli (są 3 zdania o 16 wieku), ale potem już nawet getta nie ma. W Wiki jest, że gmina była i cmentarze, Zagłady już nie. Łańcut - tu nagroda po tym wszystkim. Profesjonalne opracowanie o historii Żydów w mieście, szlak turystyczny z dokładnymi opisami. Można. I nie boli. Co dziwne,w Wiki w Łańcucie byli tylko arystokraci, żadnego tam getta. No więc, niby dobrze, ale na pół.\nSelfie zbiorowe z wykładu\nPrzy Sławnym Stole po pracy:\nAutor: Zwykły dyrektor galerii o 01:45 Brak komentarzy:\nJeszcze trochę na poważnie\nChoć właściwie nie wiem, czy chcę dziś tak bardzo na poważnie. Wyprztykałem się w dyskusji pod artykułem Piotra Foreckiego na "KP". Oczywiście znów się dałem ponieść, w ogóle sam fakt, że dyskutuję o roszczeniach "międzynarodowych organizacji żydowskich" i takich tam odwiecznych kocopołach już o moim stanie nie najlepiej świadczy. Ja tego nie generalizuję na swoich 3 adwersarzach, ale to po prostu jest poważny problem. Nie poważny w sensie jakichś konkretnych wydarzeń, które będą miały miejsce, nie.\nMówię tylko o letargicznym zapominaniu o przeszłości. Zwłaszcza jej niewygodnych fragmentach.\nJa się przy tym bardzo cieszę, że mieszkam w mieście, w którym synagogę swoim niemieckim Żydom spalili sami Niemcy. Że nie było tu getta, zabijania na ulicy albo w podmiejskim lasku. Że tu mieszkamy po Niemcach, bo ich państwową i społeczną winą była wojna, entuzjazm dla niej, ochocze uczestnictwo. Dobra, uogólniać nieładnie, ale to jest jednak coś innego, niż sytuacja wszędzie tam, gdzie znika nagle połowa mieszkańców Twojego miasta, sąsiedzi, znajomi, ludzie których znałeś. W dodatku często ktoś ich zabija na Twoich oczach albo przynajmniej widzisz jak go wywożą, potem słyszysz strzały a jego dom stoi pusty i już nikt do niego nie przyjdzie. Albo znajdujesz kilkuletnie dziecko na poboczu drogi i wiesz czyje jest i boisz się, że jak cię z nim zobaczą to umrzesz ty i twoje dzieci i twój dom pójdzie z dymem. I potem wszyscy ten strach pamiętają, dzieci i ich dzieci nawet, jeśli nikt im o tym nie powiedział. Do teraz pamiętają i nikt im nie pomaga, żeby zrozumieć, dlaczego. Bo jest w śladzie po cmentarzu, albo gdzieś w lesie za miastem blisko, albo po prostu w niedopowiedzeniu. Sam nie wiem, jakbym sobie z tym radził. Pamiętam swoje wizyty młodzieńcze w Parczewie, Wąwolnicy, Lubartowie, nie mówiąc już o Lublinie. Byłem wtedy młodocianym głupkiem a jednak było wiadomo, że ten brak, nieobecność, zniknięcie najsilniej odczuwalne są w niemówieniu, w jakimś ukradkowym niedopowiedzeniu, w języku, w którym słowo Żyd było tak straszne jak potrójna kurwa.\nNiczego tu nie odkrywam. Po prostu dociera to do mnie czasem z jakąś nieopanowaną siłą, że to zapomnienie jest złe już nawet nie dla tych zabitych, ale dla nas. Dlatego z taką siłą przemówiło do mnie "Pokłosie". Bo śmieszny chłop ze wsi, co zaczyna mówić w jidisz może być tylko dla tych, którzy nie wiedzą, co się naprawdę wtedy stało.\nNo i już mi się dziś nie chce badać tych stron miejskich, bo pewnie znajdę tam to, co wszędzie. No dobra. losowo coś sobie wybiorę. Zambrów. 50 %. Na Wiki rzetelnie. na stronie miejskiej właściwie nic. W czasie wojny było getto. W dziale zabytki nie ma nawet cmentarza. No i tak to, losowo, wyszło.\nPortretowe zdjęcie dziś.\nAutor: Zwykły dyrektor galerii o 00:43 2 komentarze:\nLekkiego dziś w pracy ataku śmiechu dostałem w trakcie sprawdzania budżetów innych miejskich galerii, ale oczywiście to temat na inne opowiadanie. Dzień raczej z tych trudnych do objęcia w przelewaniu się czasu, senny i żaden nieco, choć przecież nie wolno tak mówić. Każdy powinien być jakiś. Jest bowiem nieodwracalnie tracony. Kolejny. Zapominam o tym bez ustanku a potem się martwię, że czasu tak mało. To niemądre, ale też może czasem trzeba coś stracić bezpowrotnie, żeby zrozumieć, jak było ważne. Byle tylko nie powtarzać błędów, potem.\nLecimy dalej z miastami, choć to niełatwa praca. Kalwaria Zebrzydowska - w '39 - 32,4 %. Na stronie miejskiej dwa zdania, oczywiście przy Zagładzie. W Wiki prawie nic, jak na to, co mogłoby być. Nawet odnośnika do WSz. Mógłbym napisać o Końskowoli, choć takich miejsc pełno, teraz sobie myślę, co pomijam i czemu, trzeba by albo wszystko, albo nic. Dobra, w Końskowoli będzie charakterystycznie - było 44 w '39. na stronie mnóstwo o Lubomirskich i Czartoryskich, Żydzi pojawiają się jako ofiary wojny dopiero, choć w 1787 stanowili tu ponad połowę ludności. W Wiki jest trochę, zdanie zaczyna się od "Osobnym rozdziałem są dzieje ludności żydowskiej..." To się prawie wszędzie pojawia - osobnym.\nPrzy Kozienicach (blisko 50%)już się tylko śmieję może nie głośno, ale jakiś głupawym śmiechem, że tak jednak można. Nawet mi się z obrzydzenia nie chce o tym pisać, jest w tym bowiem być może i głupota, i zła wola, i coś, czego nie chce mi się ze strachu nazywać. Na stronie gminy pojawia się Magid z Kozienic (nazywany tu bez sensu Wielkim Magiem) no i potem oczywiście już "likwidacja getta". Pewnie się nie sprawdziło administracyjnie. Wiki nawet uwzględnia Magida, a żeby nie wprowadzać niepotrzebnej martyrologii, o wojnie pisze tak: "Podczas II wojny światowej działały w okolicach oddziały partyzanckie (gł. Bataliony Chłopskie), a w mieście znajdowało się getto." Tak to.\nKraśnik (40 %) - tu jest dziwnie. Na Wiki pojawiają się synagogi, Singera nie ma. Za to na miejskiej stronie duże hasło o nim, w kalendarium pojawiają się w XVI wieku i potem już nawet nie ma getta.\nKrosno (mniej więcej 20 %) - na stronie miejskiej nie ma nawet Zagłady. Jest wzmianka, że byli kupcy w XVII, choć miasto było non tolerandis Judeis. Ale też jak pamiętać o tym w mieście, gdzie w ulicznej egzekucji rozstrzelano 7 dzieci. Publicznie. Ktoś to widział. Wiki daje link do synagogi i trochę jest bibliografii. Poza tym nie było.\nKrasnystaw (zaledwie 20%). O Zagładzie trochę w Wiki. Na stronie miejskiej nawet tego nie było. Brzmi to tak: " Przegrana we wrześniu 1939 roku przygnębiła społeczeństwo Krasnegostawu jednak nie stracili oni wiary w odzyskanie niepodległości. Wszyscy wyrażali wolę walki z okupantem." Nie ma nic literalnie. Czasem w poszukiwaniach wychodzimy poza standard i próbujemy na innych stronach. Ale nie łudźcie się - oto /http://www.krasnystaw-rys.info.pl/ bardzo bogata w fakty strona o historii miasta. W kalendarium nawet nie ma o likwidacji, getcie, czy czym tam jakimś eufemizmie. Nie ma nic.\nKutno - na miejskiej małe wzmianki, poprawka, nawet jest Szolom Asz. W Wiki dużo o Zagładzie. Żydzi pojawiają się czasem ni z tego ni z owego, jak diabełki z pudełka.\nChciałem coś aktualnego, ale jakoś mi ta przeszłość zaciemnia obraz. Tylko Zdziś, posapujący teraz przez sen, przywraca mi wiarę w świat. Tak było dziś - z małpką i piłką golfową.\nAutor: Zwykły dyrektor galerii o 23:11 3 komentarze:\nPoważne sprawy 3\nKontynuujemy wirtualną podróż przez wiry stron miejskich i porohy Wikipedii w poszukiwaniu relacji o światach zaginionych. Miało nie być dużych miast, ale trochę mnie kusi, bo rzeczy arcyciekawe jednak.\nBiałystok, w 1911 - 82 %, w 1939 - 42.\nNa stronie miejskiej w kalendarium mniej więcej tak;\n1939-1944 – II wojna światowa - represje wobec ludności i zniszczenie 75 proc. białostockiej zabudowy\nW zakładce o Zamenhofie staranne omijanie słowa Żyd jest bardzo ekwilibrystycznie zabawne. Na Wiki lepiej, wprawdzie zakładka króciutka o żydowskim Białymstoku, ale są oddzielne hasła o getcie i powstaniu w tymże. Wyraźnie jest oddzielona historia obu narodów, przy podkreślaniu co jakiś czas wielokulturowości miasta.\nCzęstochowa, w '39 ok 20 %. Na stronie miejskiej w zakładce Historia, Żydzi pojawiają się w '42, przy okazji likwidacji getta. W Wikipedii znienacka w latach 30-tych za to przy okazji pogromów, oraz oczywiście w '41. A, wcześniej jeszcze Berek Kohn.\nGóra Kalwaria, przed wojną ok. 48 %. Na stronie miejskiej wyczerpująca informacja. Podobnie w Wikipedii.\nHrubieszów - w /39 - 68,2 %. Tu pewne novum na stronie miasta. Zagłady nie ma wcale. Brzmi to tak:\nW październiku powrócili Niemcy i wprowadzili w mieście terror dokonując licznych egzekucji. Z Niemcami współpracowali nacjonaliści ukraińscy, wykazujący się szczególną aktywnością. Walki nasiliły się w 1943 r., a rezultatem było spalenie niemal wszystkich wsi polskich i ukraińskich między Bugiem a Huczwą. Tragedię okupacyjną ludności Hrubieszowa upamiętniają pomniki i tablice pamiątkowe.\nNie było. W Wikipedii jest trochę więcej, choć oczywiście zachowany podział na historię polską i żydowską.\nW Jaśle (25 % w '39) w zakładce historia długi artykuł o okupacji. Nie ma w nim nic o Żydach i ich zagładzie. Ani słowa. W Wiki poza wzmiankami o synagodze właściwie nic.\nA za to w Kaliszu na stronie miasta bardzo dużo informacji. Wiki dużo gorzej.\nKazimierz Dolny - 64 %. na stronie miejskiej tyle co nic, choć wzmianki są. W Wikipedii nie ma nawet Zagłady.\nJuż trochę spać. Nie zdążyłem nawet za bardzo pożyć w teraźniejszości. Zdziś za to jadł dziś dużo oraz pięknie balansował i leżał w tęczy.\nAutor: Zwykły dyrektor galerii o 00:02 2 komentarze:\nWłaściwie dziś znów trochę bezsilnie, może to mgła, może konieczności, może film o Wolfgangu Beltracchim, fałszerzu, który dał niezłego pstryczka w nos rynkowi antykwarycznemu. Swoją drogą, widać na tym przykładzie, jak w wielu aspektach nierynkowe albo przynajmniej trudnosprzedawalne prace mają przewagę nad sztuką-lokatą. Nie, żebym był przeciw kolekcjonowaniu, wręcz przeciwnie może nawet, ale też chichotałem z cicha, myśląc sobie, ze jednak Francis Alys nie da się sfałszować, a przynajmniej nie przez 2 dni, jak Max Ernst (ok, ok, wiem wiem co chcecie powiedzieć).\nNie o tym jednak chciałem. Już od dawna próbowałem zająć się systematycznym oglądem wiedzy o historii współbycia Polaków i Żydów. To naprawdę nie ma nic wspólnego z otwarciem Polin ani z lekturą Tokarczuk, to stary dość pomysł, który więcej ma łączności z pojawieniem się Internetu, niż z innymi kwestiami. Od momentu, kiedy strony www miast zaczęły funkcjonować jako główna o nich wiedza, a potem pojawiła się jeszcze Wikipedia, zauważyłem, że w wielu przypadkach żydowska historia miast jest pomijana całkowicie, albo omawiana bardzo pobieżnie, żeby nie rzec - zdawkowo. Szczególnie zabawnie (choć może nie jest to najwłaściwsze słowo) wygląda to w wypadku miejscowości, gdzie przed II WŚ Żydzi stanowili od 40 do 60 % populacji. Gdzie historia miasta jest historią jego Polaków i jego Żydów, choć często też, jak to przed wojną w naszym dziś homogenicznym kraju, innych narodów.\nNie analizuję powodów. Nie wnikam za bardzo, no może czasami, kiedy kwestia już ewidentna. Punktem odniesienia do wiedzy o polskiej żydowskiej historii był dla mnie portal wirualny sztetł zupełnie niezwykle źródło informacji o. Nie generalizuję, są strony z wieloma informacjami, odnoszące się do wiedzy historycznej, choć do Wirtualnego Sztetł chyba odnośnika nie spotkałem, jestem jednak na początku tej perygrynacji. jasne, to nie jest "Niewinne oko nie istnieje" Wojtka Wilczyka, ale o ile on zajmował się w tym projekcie materialnością a w każdym razie taki był jego punkt wyjścia, mnie interesuje bardziej realność wirtualności. Wiem oczywiście, że w wielu z tych miast są pomniki, działają społecznicy, organizowane są wystawy i działania edukacyjne, ale wiem też, jak wiele pozornie obiektywnej wiedzy czerpie się z podstawowych źródeł, tych najszybszych i najbardziej oczywistych. To one powinny zawierać podstawy. Brałem pod uwagę miejscowości, które przed II WŚ należały do Polski.\nZacznijmy od Łomży. w 1939 roku ok. 39,3 % Na oficjalnej stronie miasta w zakładce historia miasta słowo Żydzi nie pada ani razu. Akapit o wojnie jest taki: II wojna światowa przyniosła ze sobą zniszczenia. Miasto legło w gruzach aż w 70%. W wyniku deportacji i mordów liczba ludności zmalała o 60%.\nW Wikipedii pojawia się kilka zdawkowych informacji. W kalendarium spotykamy coś takiego:\nJest nieco odnośników.\nBiała Podlaska. Tu w 1850 było 63,2 % w 1938 - 32,4. Na stronie miasta w zakładce Historia miasta słowo Żydzi nie pada ani razu. O wojnie jest tak: II Wojna Światowa zatrzymała rozwój miasta, ale po jej zakończeniu Biała poszerzyła swój zasięg terytorialny, rozwinął się przemysł włókienniczy i meblarski.\nWikipedia również milczy o historii żydowskiej BP, choć na końcu jest link do WSZ.\nBełchatów - do 1939 ok. 50 % Na oficjalnej stronie miasta w zakładce Historia ukrytej w dziale Turystyka jest zdanie o współistnieniu 3 narodowości i 2 zdania o likwidacji społeczności w czasie IIWŚ. W Wikipedii dobrze opracowane hasło Historia Żydów w Bełchatowie.\nBiłgoraj, ok. 60 % w 1939. Na stronie miasta dokładnie i rzetelnie o współbyciu. W Wikipedii ciekawie - w dziale historia miasta nic, ale oddzielny rozdział Żydzi biłgorajscy, amatorski, ale jest.\nCiechanów - na stronie miasta w dziale historia raczej nic - pojawiają się w kalendarium informacje demograficzne, z których wynika, ze wielu okresach ludność żydowska stanowiła ponad 60 % mieszkańców. O Zagładzie jest tak:\nNiszczenie pomników kultury narodowej i polskich pamiątek historycznych. Szerzy się terror.\nMają miejsce łapanki, aresztowania i egzekucje, ludzi wysyła się do obozów zagłady.\nDziałalność konspiracyjna prowadzona jest na wszystkich frontach walki.W Wiki właściwie nic, jest link do WSz.\nNo to tyle na dziś, Zdziś nie rozumie niuansów współczesności, ewidentnie chce wyjść, bo najadł się przed chwilą.\nNa porannej przechadzce:\nPark i mgła:\nDziki Królik - bonus na dziś\ni niech ktoś powie, że Pythoni to sobie wymyślili :) Raz jeszcze x. B.C.\nAutor: Zwykły dyrektor galerii o 21:29 Brak komentarzy:\nDziś parę niezbyt długich spacerów. Zawadziłem o od dawna nieodwiedzany antykwariat przy Chrobrego, którego właścicieli znam od dawna i kiedyś dość często tam bywałem. Kupili czyjś cały księgozbiór gromadzony tak na oko przez 60 lat, klasyczny zestaw powojennego inteligenta, Czechow, seria "ceramowska", seria "Nike", 13totomówka, Literatura na Świecie i co tam jeszcze chcecie a wiecie. Jakbym się znalazł w domu, zapach te książki mają podobny wszędzie. Trochę kurzu, trochę starzenie się papieru, trochę czegoś nieuchwytnego. Najchętniej bym tam został, ale Zdziś oczywiście chciał iść dalej a że i tak wytrzymał długo, to już go nie dręczyłem. Poszliśmy sobie trochę dookoła, zobaczyć co się zmienia w mieście, było niezimno, lekko sennie i bez słów. Trochę remontów, trochę śmieci, wszystko utopione w melancholii wczesnego grudniowego popołudnia.\nPo południu z jakiegoś tajemniczego powodu chciałem iść do centrum handlowego, ale w porę się opamiętałem i użaliłem nad światem i miastem, w którym owo się nazywa "Nowe Centrum Miasta". i nad sobą, że tak łatwo mi poszła ta myśl w sobotę. Skręciłem więc jednak już z drogi, przytrzymałem na wodzy żądzę konsumpcji, zawstydziłem się sam sobą i moim Innym, tak głupim (to oczywiście reminiscencja lektury porannego wywiadu Andrzeja Ledera).\nDalsza lektura książki Olgi Tokarczuk. i glut w gardle i tłumione łzy w scenie, kiedy Szor przywozi książki, by je schronić przed spaleniem, do ks. Benedykta Chmielowskiego. Cóż za piękny pomysł, uczynić go jedną z głównych postaci "Ksiąg Jakubowych"...Pamiętam, jak w szkole "Nowe Ateny" były wzorcowym przykładem "obskurantyzmu" czasów saskich. Jasne, mniej więcej w tym samym czasie wyszła "Wielka Encyklopedia Francuska". Ale to było w Paryżu, Diderot, Wolter, Monteskiusz, Rousseau i z 9 innych jeszcze. A tu ksiądz w Firlejowie. Wbrew wszystkiemu, czasom, sensowi. Czymkolwiek nie była ta księga, była książka, kompilacją różnych elementów ówczesnej wiedzy/niewiedzy, a jednak jak się to dziś czyta (choć niełatwo) jasne jest, że to pisał człowiek w języku wyćwiczony a i dowcipny, choć to może tylko po prostu dziś tak brzmi:\n"ARCHOPITECUS, zwierz Amerykański, nazwany leniwym, albo pigritia; a to dla bardzo leniwego chodu swego. Jest miętkim pokryty włosem, na dwie stopy długi. Za dni piętnaście ledwo na rzucenie kamienia zajdzie. Na drzewo wysokie aby wyczołgał się, dwóch albo trzech dni potrzebuje; do czego mu długie pomagają pazury, właśnie jak trzy palce. Nóg ma 4; gdy się po ziemi czołga, głowę podnosi do góry. Gdy co w swoje porwie łapy, pazury póty trzyma, aż zdechnie owa rzecz. Jedni powiadają, iż żyje liściem z drzewa; drudzy, iż mrówkami, albo muchami; inni, iż samym posila się powietrzem, jako doświadczono podczas chowania go w domu, iż nic nie jedząc, głowę tylko w tę obraca i podnosi stronę, skąd wiatr wieje. Xiądz Torus, Jezuita, gdy temu kijem pogroził zwierzęciu, tak się kija uchwycił pazurami, iż od owej laski na dwóch balkach położonej wisiał dni 40, z podziwieniem Spektatorów. W nocy tylko zwykł śpiewać: ha ha ha &c. owym koncentcm i harmonią, jak idą noty muzyczne la sol fa mi re; P. Kircher libr. 1 Musurg. cap. 14; P. Schottus in Physic. Curios. lib. 7. cap. 2; P. Masenius in speculo Imaginum Ventatis, lib. 7. cap. 49."\nOlga Tokarczuk jest moją nagrodą wieczorem za cały dzień.\nPrzypominam sobie też "Błony umysłu" Jolanty Brach-Czaina, prawdziwą książkę filozoficzną, o której nie będę tu mówił, bo jak ktoś nie zna, to zaraz biegiem do czytania.\n"Opieranie się, to czynność powszechna i nie budząca uwagi a sądzę, że warta jest zainteresowania. Chodzimy, leżymy, kładziemy rękę na czyichś plecach, popychamy drzwi - wszystko to wymaga oparcia się a nawet polega na nim. Niby prosta czynność, ale osadza nas w sieci związków i zależności wymagających zarazem zaufania i stawiania oporu. te srzreczne elementy odnajdujemy w wielu naszych działaniach. Wydaje się, że ufność i sprzeciw trudno pogodzić, a tymczasem są nierozerwalną parę. I być może głęboko w nas zapisaną postawą."\nChciałem dziś znów o sprawach poważnych, ale coś mi sił nie wystarcza, może jutro...A dziś trochę zdjęć ze spacerów:\nZdziś na balkonie raz jeszcze, bardzo pilnie patrzy, gdzie idę\nNa spacerze w parku, opadłe igły z pięknych cypryśników\nDeska z ławki, tak wisi już któryś tydzień\nBardzo stary szablon pewnej znanej zielonogórskiej artystki\nJeden z licznych w okolicy czarnych\nDom blisko parku, na sprzedaż, może ktoś ma ochotę, piękny...\nŚrodek miasta, zaraz przy pewnym urzędzie, syf nieziemski rzekłbym\nZdziś w Studio BWA Wrocław, po spotkaniu na temat Parku 1000, z Martą Genderą, dzięki Joannie Stembalskiej i Sławkowi Czajkowskiemu i miejsce wspaniałe. Jak to często bywa, w skrzynce,\nfot. Karolina Spiak\nAutor: Zwykły dyrektor galerii o 20:55 Brak komentarzy:\nMiało być dziś na poważnie, ale nie będzie właściwie wcale. Może powinienem zostawić to zdanie tylko, choć jakiś przymus mnie goni jednak, żeby pisać, no kompulsja jak wiele innych, tyle, że stosunkowo niegroźna. No chyba, że jakaś "Moja walka" wyjdzie, wtedy jest problem. Trochę miało być właśnie z tych okolic. Sprawa zdecydowanie istotna, ale żeby pisać takie rzeczy, trzeba być wypoczętym, odpowiedzialnym, nie pominąć, ale i nie nadinterpretować. Muszę się przyjrzeć jeszcze raz dokładnie i dopiero potem zacząć. Zebrać materiał. A teraz jestem tylko śpiący i słucham sobie, jakby to śmiesznie nie brzmiało "Cosi fan tutte".\nAutor: Zwykły dyrektor galerii o 23:56 Brak komentarzy:\nSny i uzależnienia.\nCzasem z wielką trwogą zaglądam na początek tego bloga, gdzie jęki, rozpacze i rozdzierające wynurzenia. Trochę mi głupio, ale przecież nie będę kasował. Takim mnie znacie i takiego mnie macie. Jest to miejscami trochę śmieszne, trochę też testuję możliwości medium, trochę go nie rozumiem (co nie znaczy, że teraz już tak). Każdy post był wtedy znaczący, aluzyjny i bolesny. Niby mówiłem nie a jednak tak. Nigdy w takich sytuacjach mądrze nie jest. Ustanie złych a symbiotycznych związków zawsze mocno przypomina pożegnanie z czynnikiem uzależniającym. Jest bardzo podobnie, szczególnie w obszarze konieczności bezwzględnego końca. Więc już ani kieliszka? Nawet wina czerwonego lampki? Papieroska mentolowego choć, pół? Jedno rozdanie i do domu, nikomu jeszcze nie zaszkodziło poproszę jeszcze jedną, itd, itp...Więc już nigdy się nie spotkasz, nie pogadasz nawet, nie mówiąc o czymkolwiek jeszcze... To identyczne i dość dotkliwe, choć poza chemią jest to wszystko taką samą chorobą woli. Co jakiś czas jakoś się to odzywa, będzie przeważnie się odzywać, poradzić na to nic nie można. Zapomina się, potem wraca przebłyskiem, potem znów znika. Pewnie te okresy zapominania są coraz dłuższe. Czas, jak mawiał nieco zapomniany a wciąż wielki poeta "płynie i zabija rany".\nCzasem są sny. Zawodowe są niekiedy a czasem nie. Zdziś obudził mnie dzisiaj o 4.45 z racji gastrycznych (nowy suchy pokarm dedykowany dla piesków Shi-Tzu, więc ryzyko było), przeszliśmy się zimnymi ulicami, wciąż jeszcze w świetle latarń, pusto i jak z innego czasu odrobinę. Poszedłem potem spać i przyśniło mi się. Byliśmy u mamy, jakiś może obiad albo po prostu tak sobie. Meble w domu nieco inne, starsze, jakby z lat 60. Dawne, podobne do tych, co były, teraz już wyrzucone albo oddane, ale wszystko też jakby teraz.Telewizor też stary, kineskopowy, czarno-biały, taki jaki pamiętam z dzieciństwa. Mama ogląda program, dżungla, jakieś zabudowania, trochę Indiana Jones, ale dokument. Mówi, że jej się podoba, że Boliwia taka ciekawa. Niespodziewanie się odzywa - doszliśmy tam, byliśmy właśnie tam, w tym dziwnym mieście, którego już nie ma. Ma krótkie włosy. Potem siada przy mnie, głaskam ją po nich, są jasne. Mama zdziwiona, nie mówi nic, cisza, w telewizorze ciągle dżungla. Wiem, że zaraz i tak trzeba iść, nie będzie dalszego ciągu. Koniec.\nDrugi sen zawodowy. Siedzimy ze Zbigniewem Liberą, który opowiada o swoim uwielbieniu dla polskiego hip-hopu, mówi o jego mocy emancypacyjnej, jakości przekazu, wyzwalającym potencjale krytycznym, na co ja zaczynam się zachowywać zupełnie niedorzecznie - wstaję (fotele jakby znów takie stare z domu), krzyczę o seksistowskim ładunku, o komercjalizacji, o agresji a następnie wyzywam Zbigniewa na freestyle battle i zaczynam rapować, ale słabo, czuję jak mi to nędznie idzie, powtarzam się cały czas, nie umiem sklecić porządnego rymu, na szczęście zapada ciemność i budzi mnie dzień z niezasłoniętego okna, na szczęście, bo by mnie pewnie we śnie Libera załatwił na cacy.\nZdziś zaanektował łóżko, śpi w różnych miejscach i różnych pozach. Trochę dowodów:\nAutor: Zwykły dyrektor galerii o 17:44 Brak komentarzy:


Reputation from Madziaa<3 - Pochylnia.pl - Sieć serwerów\nMadziaa<3 reacted to Mroźny in 663# Pytanie Dnia! 18 hours ago\nMadziaa<3 got a reaction from Black Wolf in Podanie o admina 20 hours ago\nZgłoś się Panie Niemiły do mnie na steam.\nMadziaa<3 reacted to GandalfBialy in Podanie o admina July 5\nPrzykre, ale byłem świadkiem, jak namawiasz innych graczy do napisania komentarza w twoim podaniu. Jak dla mnie jest to po prostu niesmaczne i takie parcie do władzy na serwerze powinno się spotkać z potępieniem, co właśnie czynię i z tego tytułu z miejsca odrzucam twoje podanie.\nMadziaa<3 reacted to .:TPS:. in Pokażcie swoje mordki! July 3\nMadziaa<3 got a reaction from Szczwany Lis in Pokażcie swoje mordki! July 2\nA takiego bez ryja żem nie dodał jeszcze\nMadziaa<3 got a reaction from Emaus in Chłop "lekko" zdenerwowany July 2\nMadziaa<3 got a reaction from Rey in Skarga na cremuwka July 1\nBrak wypowiedzi. Admin odebrany.\nMadziaa<3 got a reaction from PrOsTy in Skarga na SLASH June 18\nWeź Ty się lepiej ogarnij bo sam nie byłeś lepszym adminem i sam banowałeś za nic. Bardzo się cieszymy, że Ty się "nadawałeś" i odwaliłeś manianę otrzymując przy tym degradację. Poczekaj jak człowiek aż admin wrzuci swoją rozpiskę.\nMadziaa<3 got a reaction from ArmTig3r in Propozycja VIP'a June 25\nMam kilka propozycji VIP'a:\n1. Usunięcie modeli VIP'ów, dlaczego? Po prostu, trudniej jest w nie trafić.\n2. Zmniejszenie dodatkowego HP za zabicie. 25hp za killa (chyba za HS, ale nigdy na to uwagi nie zwracałam) to nie jest za dużo? Oczywiście, że jest. Niektórych VIP'ów nie da się zabić przez to bo ciągle mają full życia, a na serwerze jest dużo początkujących lub słabszych graczy.\n3. Poprawienie opisów VIP'a i SVIP'a bo podają złe informacje. Na przykład svip nie ma tak naprawdę 200 kamizelki z kaskiem tylko 100. Svip ma dwa HE, 2 FB i 2 SG (podane jest 1 HE, 2 FB i 1 SG). Pełen magazynek po zabiciu również jest błędny i nawet tego lepiej nie dodawajcie bo to już za mocne by było xD Oby dwa vipy mają podwójny skok. Jeszcze kilka błędów w opisach na pewno jest, ale nie chce mi się sprawdzać.\n4. Proponuję też zwiększyć dla vipów euro co rundę, za zabicie i podłożenie/rozplantowanie paki. 0.01 lub 0.02 to jest dosłownie nic. Chociaż o jedno w górę lub dwukrotność tego byłaby bardziej zadowalająca. Za pakę aktualnie nie dostaje się nic.\nNa razie tyle. Najwyżej będę dopisywać lub edytować.\nMadziaa<3 reacted to Rey in Publiczne wyznania June 18\nNigdy nie miałem dziewczyny\ni całkowicie szczerze:\nCzuję się z tym dobrze\nMadziaa<3 got a reaction from LUKI965 in podanie na admina June 16\nNie dostaniesz tutaj admina. Napisz jeszcze jedno podanie to Ci zablokuję możliwość dodawania postów.\nP.S. Deldiks to Ty czy Twój brat? <myśli>\nMadziaa<3 reacted to SpeedziK in Czego słuchacie w tym momencie. June 16\nMadziaa<3 got a reaction from Ab3L in Pokażcie swoje mordki! May 29\nMadziaa<3 got a reaction from Black Wolf in Reprezentacja Pochylni June 15\nTylko siary naszej sieci narobicie takim timem >.<\nMadziaa<3 got a reaction from Nimmrod in 659# Pytanie Dnia! June 13\nGęsia Skórka, Świat Według Kiepskch\nMadziaa<3 got a reaction from Rey in Znowu admin? June 11\nTym razem prawdziwy wiek widzę podałeś :v Zgłoś się na steam do mnie.\nMadziaa<3 reacted to Tiger31 in Tiger Art June 1\nMadziaa<3 reacted to GandalfBialy in Pokażcie swoje mordki! May 27\nZ deczka nieaktualne, bo mam obecnie trochę krótszy zarost :v\nMadziaa<3 got a reaction from Fnatic in Obraza gracza May 26\nNie musiałeś pisać skargi bo i tak by został zbanowany.\nMadziaa<3 got a reaction from LUKI965 in Pokażcie swoje mordki! May 26\nBez ryja, ale żeby temat odświeżyć xD


Wysłany: Pią Maj 14, 2021 3:48 pm Temat postu:\nJeśli chcesz mieć nowoczesny dom to stawiaj na nowoczesny design i dlatego skorzystaj z możliwości jakie daje szkło. Firma https://szklarzokuniew.pl/ wykona ci z nich balustrady, schody czy meble wysokiej jakości i w atrakcyjnej cenie. Przekonaj się oglądając ich wcześniejsze realizacje.\nWysłany: Pon Maj 17, 2021 10:52 am Temat postu:\nW każdym, nowoczesnym domu powinien zawitać stosowny system alarmowy. Nigdy mało bezpieczeństwa! Ja sam zadecydowałem o postawieniu na rozwiązania dostępne w ofercie https://www.lvs-tech.pl/oferta/systemy-alarmowe . Kradzieży jest coraz więcej, a tylko właściwe systemy alarmowe w odpowiednim momencie nas poinformują i odstrasza potencjalnego złodziejaszka.\nWysłany: Wto Maj 18, 2021 5:05 am Temat postu:\nWykańczając dom warto zastosować krawężnik kamienny Sprawdza się przy wykańczaniu domu, schodow a też przy budowie podjazdu do garażu. Jego zaletą jest odporność na zmienne warunki atmosferycze, estetyczny wygląd i to że nie wymaga konserwacji.\nWysłany: Wto Maj 18, 2021 6:46 am Temat postu:\nFajne jest automatyczne włączanie świateł.\nWysłany: Sro Maj 19, 2021 7:10 pm Temat postu:\nPolecam zainteresować się również pompą ciepła od https://kociolcenowy.pl/188-pompy-ciepla , maja tam dobre ceny na tego typu rozwiązania. Pompy ciepła stają się coraz bardziej powszechne, dzięki temu również ich cena staje się bardziej atrakcyjna.\nWysłany: Wto Maj 25, 2021 2:58 pm Temat postu:\nJestem w trakcie projektowania domu i tak zastanawiam sie nad jego zautomatyzowaniem. Mam na oku firmę która oferuje mi\ninteligentny dom Radom. Wiem ze mają kilka pakietów i cenowo wygląda to bardzo dobrze. Jednak czy ktoś z was ma takie rozwiązania w domu. Mnie interesują rolety aromatyczne, sterowanie bramą ze smartfona oczywiście klimą i ogrzewaniem. Elektryczne włączanie światła.\nWysłany: Nie Maj 30, 2021 4:21 pm Temat postu:\nKażdy nowoczesny dom musi mieć pasujące do domu oraz otoczenia ogrodzenie oraz dobrą, niezawodną i designerską bramę. Na stronie https://okna-bramy.com/oferta-dla-domu/ogrodzenia/ znajdziemy duży wybór ogrodzeń posesyjnych, bramy, furtki oraz elektronikę. Wszystkie produkty są najwyższej jakości, mają odpowiedni wygląd oraz są trwałe i bezpieczne.\nWysłany: Pon Maj 31, 2021 11:37 am Temat postu:\nA przykładowo drzwi do swojego domu, gdzie planujecie kupić? Ja właśnie przeglądam stronę https://vrata.pl/k/drzwi-wewnetrzne/ i nie spodziewałam się tak wielkiego wyboru... Nie wiem na co się zdecydować... Każdy model ma coś w sobie- ciekawy kolor, wzór...\nWysłany: Pon Maj 31, 2021 4:16 pm Temat postu:\nMożna samemu trochę majsterkować w domu i montować różne rzeczy. jednak wydaje mi sie, że warto zakupić do tego takie https://eldor24.pl/gniazda-teleinformatyczne/impresja-gniazdo-komputerowe-podwojne-rj45-kat5e-mmc-biale-gpk-2y-k-m-00 odpowiednie kable czy gniazda. Bez tego niestety ani rusz.\nWysłany: Pon Maj 31, 2021 6:30 pm Temat postu:\nPrzy budowie domu zaleciłbym zastanowienie się nad montażem porządnej klimatyzacji. Wszyscy dobrze wiemy, że z roku na rok robi się latem coraz goręcej. Ostatnio skorzystałem z usług https://veramix.pl/ i jestem bardzo zadowolony z otrzymanego sprzętu oraz rozwiązania montażu.\nWysłany: Sro Cze 02, 2021 2:56 pm Temat postu:\nPosiadając dom warto zainwestować w panele solarne. Na początku nie chciało mi się wierzyć, że faktycznie płaci się o wiele niższe rachunki, ale znajomi na spotkaniu pokazali porównanie i od razu zdecydowałam się na montaż. U mnie w Krakowie firma https://eeef.pl/ zajmuje się montażem i w korzystnych warunkach zdecydowałam się na ich ofertę. Teraz płacę o ponad 30% niższe rachunki i mam gwarancję, że inwestycja zwróci się po kilku latach i potem będę już tylko oszczędzać.\nWysłany: Czw Cze 03, 2021 7:53 am Temat postu:\nNajrozsądniej kupować dom prosto od dewelopera - wtedy możemy liczyć na całkowicie nowoczesny vibe. Zdecydowałem się na wybór domu w Osiedlu Pod Dębami https://grabara.com.pl/osiedle-pod-debami/ . Usytuowane tuż przy lesie, 3 km od centrum Rybika. Dom 4 pokojowy, z dużym tarasem!\nWysłany: Nie Cze 06, 2021 9:34 am Temat postu: nowoczesny dom\nPrzy okazji warto kupić odpowiedni piec i rozpocząć ogrzewanie pelletem. Moim zdaniem pellet od http://www.maximer.pl/ jest najlepszym rozwiązaniem, dodatkowo jest to bardzo ekonomiczne\nWysłany: Sro Cze 16, 2021 1:55 pm Temat postu:\nW tym roku wspólnie z partnerką robimy generalny remont domu i o ile wewnątrz ona ma więcej pomysłów tak mi tutaj w oko wpadła oferta https://decorsystem.pl/gzymsy-styropianowe-gzyms,c206.html na te gzymsy styropianowe. Wydaje mi się, że to fajne rozwiązanie jak myślicie?\nWysłany: Czw Cze 17, 2021 7:40 am Temat postu:\nCiekawe rozwiązania. Sam zastanawiam się nad roletami, garażem oraz automatycznie podświetlanymi schodami.


Ośrodek Hipoterapii jak marzenie - Gdynia\n8 listopada 2010 r. w Gdyni przy ul. Spółdzielczej 4 (w Orłowie) oddany został do użytku wspaniale zlokalizowany - tuż u podnóża zalesionych wzgórz morenowych - nowy Ośrodek Hipoterapii. Najmłodsi od razu mogli skorzystać z zajęć w ujeżdżalni i rehabilitacyjno-rekreacyjnych w sali gimnastycznej. Lista dzieci skierowanych tu na terapię przez lekarzy przekracza już 250 osób. Właścicielem Ośrodka jest Miasto Gdynia, a jego operatorem - GOSiR.\nKompleks budynków ośrodka to stajnia z 20 boksami dla koni, kryta ujeżdżalnia o powierzchni ok. 800 m², część biurowo-sanitarna (ok. 400 m²) z punktem medycznym, salą rehabilitacyjną i konferencyjną, z wszelkimi udogodnieniami dla osób niepełnosprawnych i zapleczem socjalnym załogi. W ośrodku pracuje dziewięć osób - siedmiu instruktorów rekreacji ruchowej i dwóch stajennych. W terapii uczestniczy siedem koni.\nKompleks zaprojektował zespół architektów pod kierownictwem gdyńskiego architekta Jacka Droszcza. Inwestycja kosztowała ok. 5 mln zł.\nW Gdyni hipoterapia jest realizowana przez Miasto już od kilkunastu lat. Dotychczas - w zabytkowym zespole parkowo-pałacowym Kolibki, gdzie warunki były nieporównywalnie skromniejsze - pod każdym względem.\nZdjęcia z otwarcia dostępne są na stronie internetowej: www.gdynia.pl/foto.\nHipoterapia to rehabilitacja przy pomocy koni i jazdy konnej. Stosuje się ją u osób: po przebytych chorobach zostawiających trwałe ślady w sprawności fizycznej i w życiu psychicznym, upośledzonych umysłowo, z deficytami rozwojowymi, z uszkodzeniami wzroku i słuchu, niedostosowanych społecznie. Dzięki zajęciom z końmi łatwiej odzyskują sprawność fizyczną i psychiczną.\nUjeżdżalnia w nowym Ośrodku Hipoterapii w Gdyni Kolibkach Fot. Dorota Nelke


Możliwości techniczne Oral B Professional Care 500\nZ Braun Oral-B Professional Care 500 będziesz uśmiechać się częściej\nOral B Professional Care 500 szczoteczką zapewniającą idealną czystość zębów.\nNie zwlekaj i dołącz do szczęśliwych posiadaczy Oral B Professional Care 500\nKażdemu człowiekowi powinno zależeć na tym, żeby jego zęby były zdrowe oraz doskonale się prezentowały. Jest to możliwe jedynie pod warunkiem systematycznego dbania o ich stan. Niezbędne są regularne wizyty kontrolne u stomatologa, jak również codzienna pielęgnacja, w której najważniejszą rolę odgrywa mycie zębów. Skuteczne usunięcie wszystkich resztek jedzenia oraz bakterii wymaga właściwej szczoteczki. Aktualnie coraz większa liczba osób decyduje się wymienić tradycyjną szczoteczkę na elektryczną, ponieważ zapewnia ona znacznie większą skuteczność. Człowiek jest w stanie wykonać w ciągu minuty tylko sto ruchów, podczas gdy szczoteczka elektryczna wykonuje ich kilka tysięcy. Oczywiście, wśród takich szczoteczek znajdują się zarówno lepsze, jak i gorsze modele. Do tych pierwszych zaliczyć można szczoteczkę elektryczną Oral B Professional Care 500.\nOral B to seria akcesoriów przeznaczonych do czyszczenia oraz pielęgnacji zębów, stworzona przez firmę Braun. Są to zatem urządzenia znanej niemieckiej marki, która swoją pozycję na rynku zawdzięcza wysokiej jakości produktów. Braun zapewnia szeroki wybór małych urządzeń elektrycznych. Wśród nich nie mogło zabraknąć cieszących się coraz większą popularnością szczoteczek elektrycznych. Seria produktów Oral B opracowana została we współpracy z naukowcami i doświadczonymi stomatologami. Ich wiedza oraz zastosowanie nowoczesnych technologii pozwoliły na stworzenie urządzeń, które zyskały wielu zwolenników na całym świecie. W ofercie znalazła się spora ilość szczoteczek elektrycznych, które są dostosowane do potrzeb różnych użytkowników. Na stronie internetowej Braun można nawet znaleźć tabelę, która ułatwia wybór odpowiedniego dla siebie modelu. Omawiana w tym artykule Oral B Professional Care 500 to urządzenie proste w użyciu, które wykorzystuje innowacyjną technologię czyszczenia 3D. Szczoteczka ta wykonuje aż 20000 ruchów pulsacyjnych na minutę, co pozwala nie tylko na dokładne usunięcie nagromadzonych resztek pokarmowych, lecz także na rozbicie płytki nazębnej. Usunięcie płytki nazębnej umożliwia natomiast 8800 ruchów rotacyjnych, które szczoteczka jest w stanie wykonać w ciągu jednej minuty czyszczenia zębów. Wspomniana już technologia 3D stanowi jedną spośród najważniejszych zalet tej szczoteczki. To właśnie ona umożliwia rozbicie oraz usunięcie płytki nazębnej, a tym samym zwalcza ją do 100% skuteczniej od szczoteczki manualnej. Sprawia, że końcówka szczoteczki bez problemów dociera w trudno dostępne miejsca, takie jak przestrzenie między zębowe. Urządzenie posiada jeden tryb czyszczenia, który zapewnia dużą łatwość obsługi. Braun Oral-B Professional Care 500 wyposażona została w Profesjonalny timer, który daje gwarancję tego, że szczotkowanie będzie trwało tyle, ile zalecają dentyści, a zatem przez 2 minuty. Wyłącznie taki czas szczotkowania pozwala bowiem na osiągnięcie właściwych rezultatów. Ma to szczególne znaczenie w przypadku dzieci, ponieważ ułatwia rodzicom kontrolowanie tego, czy dziecko właściwie myje zęby. Oczywiście, timer ten przydaje się również dorosłym, którzy także często skracają czas mycia zębów. Co więcej, w trakcie czyszczenia Oral B 500 emitowane są krótkie, przerywane wibracje, które można usłyszeć i poczuć co trzydzieści sekund. Ich celem jest przypominanie użytkownikowi o równomiernym szczotkowaniu każdej części jamy ustnej. Można mieć zatem pewność, że wszystkie zęby zostaną dokładnie wyczyszczone. Ma to duże znaczenie, ponieważ wiele osób nie poświęca poszczególnym partiom jamy ustnej takiej samej uwagi. O tym, że zalecany czas szczotkowania dobiegł końca informuje długa, przerywana wibracja. Urządzenie zasilane jest baterią. W przypadku standardowego użytkowania, a zatem mycia zębów dwa razy dziennie przez dwie minuty, akumulator można ładować raz na tydzień, co zapewnia właścicielowi dużą wygodę. W zestawie znalazły się końcówki do szczoteczki, co sprawia, że po zużyciu jednej nie trzeba ponosić kolejnych kosztów na zakup nowych końcówek. Do tego modelu Oral B 500 dołączona została między innymi końcówka Oral-B Precision Clean, która pozwala na łatwe usunięcie zanieczyszczeń nagromadzonych pomiędzy zębami. Osoba kupująca szczoteczkę Braun Oral-B Professional Care 500 otrzymuje również szczegółową instrukcję obsługi tego urządzenia, która zapewnia jeszcze łatwiejszą obsługę, przede wszystkim na początku korzystania ze szczoteczki.\nPowyższe informacje podawane są przez producenta szczoteczki. Warto jednak zwrócić uwagę także na opinie osób, które już przetestowały Braun Oral-B Professional Care 500, ponieważ to właśnie z nich można dowiedzieć się, jak urządzenie sprawdza się w praktyce. Większość użytkowników ocenia tę szczoteczkę bardzo pozytywnie. Szczególne znaczenie ma dla nich fakt, że pozwala ona na dokładne oczyszczenie zębów i skutecznie usuwa płytkę nazębną, dzięki czemu następuje poprawa koloru zębów. Jednocześnie jest ona uznawana za delikatną nawet w przypadku osób, które mają wrażliwe dziąsła. Za zaletę Oral B 500 uznane zostało także wolne rozładowywanie baterii oraz wyraźne sygnalizowanie konieczności jej naładowania. Nie bez znaczenie jest również to, że urządzenie dobrze się prezentuje i jest bardzo wytrzymałe. Stosunek jakości do ceny został oceniony jako korzystny dla kupującego. Według kupujących szczoteczka sprawdza się także w przypadku dzieci, między innymi ze względu na kontrolowanie czasu i poprawności mycia zębów. Nie pojawiły się natomiast informacje o żadnych wadach, które w znaczny sposób wpływałyby na komfort użytkowania. Niektóre osoby zwróciły jedynie uwagę na to, że bateria w szczoteczce Oral B 500 wolno się ładuje.\nNiewątpliwie jedną spośród najważniejszych zalet tego urządzenia jest jego przystępna cena. W celu dokonania właściwej oceny szczoteczki Oral B 500 należy zwrócić uwagę na to, jakie propozycje w podobnej cenie przygotowały konkurencyjne firmy. Za ten model trzeba zapłacić mniej więcej tyle samo co za takie szczoteczki jak za Smilene z funkcją wybielania marki Novama oraz za Panasonic EW-DS90. Pierwsza z nich jest wprawdzie propozycją mniej znanej firmy, jednak opinie użytkowników na jej temat są bardzo dobre. Wynika to przede wszystkim z zastosowanych w niej technologii, które zapewniają bardzo dużą dokładność czyszczenia. Co więcej, jest to szczoteczka, która podobnie jak Braun Oral-B Professional Care 500 kontroluje czas mycia zębów, a dodatkowo co 30 sekund przypomina o konieczności zmiany czyszczonego obszaru. Jest to urządzenie łatwe w użyciu, a przy tym bardzo wytrzymałe. Stanowi zatem dość dużą konkurencję dla propozycji firmy Braun.\nTrochę inaczej wygląda sytuacja w przypadku szczoteczki marki Panasonic. Chociaż firma ta jest w Polsce bardzo dobrze znana, to brak opinii użytkowników na temat tego modelu może świadczyć o tym, że nie zdobył on zbyt dużej popularności. Jest to szczoteczka o małych rozmiarach, co zapewnia łatwość transportu, na przykład podczas podróży. Technologia soniczna umożliwia wykonywanie 16 000 ruchów na minutę, co wprawdzie pozwala na skuteczne wyczyszczenie zębów, jednak nie zapewnia aż tak idealnej czystości jak szczoteczka Braun Oral-B Professional Care 500, w przypadku której liczba obrotów na minutę jest znacznie większa. Szczoteczkę marki Panasonic można zatem uznać za dobrą propozycję, jednak nie aż tak, jak omawiany tutaj model firmy Braun.\nSzczoteczka elektryczna Oral B Professional Care 500 to urządzenie, z którego korzysta już duża ilość osób. Jest to szczoteczka zapewniająca łatwe oraz bardzo dokładne czyszczenie zębów i dziąseł, którą można nabyć w przystępnej cenie. Biorąc pod uwagę dane techniczne, a przede wszystkim opinie dotychczasowych użytkowników można stwierdzić, że jest to jedno spośród najlepszych urządzeń, które można nabyć w tej cenie. W ofercie firmy znajdują się wprawdzie jeszcze lepsze, a zarazem droższe modele, jednak należy stwierdzić, że ta szczoteczka w pełni spełnia oczekiwania przeciętnego użytkownika. Możne zatem uznać, że jest to kolejny dobry produkt marki Braun.


Ekologiczna metoda na bezobsługowe rabaty - część I - Podmiejski ogródek\nEkologiczna metoda na bezobsługowe rabaty – część I\nOstatnio kilka razy pisałam o pracochłonności ogrodów: jakie prace „zżerają” nam najwięcej czasu w ogrodzie i co robić, żeby ilość tego czasu zmniejszyć. Uważni czytelnicy pamiętają może jednak, że po raz pierwszy wspomniałam ten temat w jednym z instapiątków. Natknęłam się wtedy na post Jamesa Hitchmounta, w którym pokazywał wykres dotyczący pracochłonności różnych nasadzeń. Obiecałam wtedy, że pogrzebię w temacie trochę głębiej i dzisiaj – zaledwie pół roku później – spełniam tą obietnicę :).\nZnalazłam w sieci prezentację, z której pochodził tamten wykres. Opracował ją prof. Cassian Schmidt, jeden z prekursorów New Perennial Wave. Poniżej możecie zobaczyć jego wykład, a tutaj są udostępnione slajdy w formie pdf.\nTematem wykładu są techniki dobierania i pielęgnacji roślin oparte na populacjach roślin występujących w różnych środowiskach naturalnych, które są jednocześnie piękne i praktyczne.\nJeden z habitatów w Hermannshof\nTeraz, kiedy ten pomysł przebił się pod strzechy, wydaje się dość oczywisty, ale kiedyś wcale taki nie był. Wcześniej twórcy ogrodów dopasowywali warunki w ogrodzie do wymagań roślin, które chcieli w nich posadzić. Pomysł, żeby przy wybieraniu roślin kierować się środowiskiem, z którego się one wywodzą, pojawił się dopiero na przełomie lat 70-tych i 80-tych. Wtedy właśnie w Hermannshof powstał ogród pokazowo-edukacyjny. Testowano w nim nowatorski pomysł wykorzystywania naturalnych habitatów jako wzorców dla „samopodtrzymywalnych” kombinacji roślin. [„Sustainable” tłumaczy się zwykle jako „zrównoważony”. W tym przypadku jednak chodzi o stworzenie w ogrodzie takiej mieszanki roślin, która nie potrzebuje intensywnej opieki ogrodnika żeby przetrwać dłuższy okres czasu – podobnie jak to robią kwiaty na łąkach, preriach czy nad strumieniami. Stąd inne tłumaczenie.]\nSzczegółowy opis roślin posadzonych na danym stanowisku\nW ogrodzie w Hermannshof stworzono 12 habitatów, czyli środowisk o odmiennych warunkach życia. Czasami są to tak odległe od siebie środowiska jak preria i górskie łąki. Innym razem środowiska te mogą ze sobą wręcz sąsiadować, np. brzeg lasu i wilgotna łąka. Jednym z najważniejszych odkryć było to, że w zależności od habitatu, rośliny wypracowują różne strategie przetrwania. Na tej podstawie określono następujące typy roślin:\nCompetitors- rośliny konkurencyjne\nW środowisku bogatym w niezbędne składniki (takim jak amerykańska preria czy wilgotna łąka, gdzie jest obfitość wody, słońca i składników pokarmowych) rośliny przyzwyczajone są do ostrej konkurencji: rosną szybko i wysoko, dobrze znoszą tłok. Czasem do tego stopnia, że mogą zdominować całą okolicę. Przykładem mogą być: sadźce, astry, dzielżany.\nStress tolerators - rośliny tolerujące stres\nRośliny ze środowisk, w których występuje jakiś czynnik „stresogenny” typu uboga ziemia (jak na stepach euroazjatyckich) albo brak słońca (w lasach). Rośliny te rosną wolniej niż poprzednie i wykształcają mechanizmy obronne odpowiednie do rodzaju stresu: głębokie korzenie na ubogich glebach lub kutner na liściach w bardzo suchych klimatach. Należą do nich lawendy, rozchodniki, czyśćce, przegorzany itp.\nRośliny zaadaptowane do wykorzystywania ekstremalnie trudnych miejsc, np.: tam, gdzie prawie wcale nie ma gleby. Najczęściej są bardzo krótkowieczne. Korzystając z okazji np.: wiosennych deszczy szybko kiełkują, czym prędzej wytwarzają dużą ilość nasion i obumierają, a nasiona czekają na kolejną okazję. Można powiedzieć, że to typ: „żyj szybko, umrzyj młodo”. Przykładem może być werbena patagońska, orliki, naparstnice.\nRzecz jasna, to tylko ogólne wytyczne, a nie nie ścisły podział. Większość roślin kwalifikuje się do kategorii „gdzieś pomiędzy”. Np.: jeżówka łączy w sobie cechy roślin konkurencyjnych i ruderalnych, a baptysja – cechy roślin konkurencyjnych i znoszących stres. Ale mniejsza o to. Najważniejsze jest to, że bazując na tej wiedzy, można dobrać rośliny potrzebujące podobnych warunków. W efekcie utworzą one stabilną populację, która nie potrzebuje intensywnych ingerencji ogrodnika, żeby przetrwać kolejne sezony i dobrze wyglądać. Nie muszą pochodzić z tych samych regionów świata (choć na ten temat puryści ciągle dyskutują). Można np.: łączyć byliny pochodzące z lasów Azji płd-wsch z bylinami lasów europejskich – ważne jest, żeby miały te same upodobania.\nJeśli źle dobierzemy mieszankę roślin, to może się okazać, że wcale nie zaoszczędziliśmy sobie pracy , bo „stress tolerators”, ktore posadziliśmy w dobrej ziemi razem z „competitors” zbyt szybko się starzeją i trzeba je często dzielić w celu odmłodzenia. Albo rośliny o proweniencji „ruderalnej”, które nie lubią tłoku, zostały wyparte przez bardziej agresywnych sąsiadów i trzeba jedną roślinę ograniczyć a drugą dosadzić, żeby zachować proporcje nasadzeń.\nTak więc, widać wyraźnie, że podejście ekologiczne (i styl naturalistyczny), jeśli faktycznie ma nam zoszczędzić pracy, wymaga dużej znajomości roślin. Jeśli do tego chcemy, żeby nasadzenia były ładne, to okazuje się, że dobranie właściwych roślin do danych warunków to skomplikowana sprawa. Dlatego warto korzystać z doświadczeń ogrodów eksperymentalnych takich jak Hermannshof i stosować wypróbowane przez nich mieszanki.\nWracając do danych o pracochłonności...\nWykres, który James Hitchmount zamieścił na swoim instagramie, to nie jest jakaś abstrakcyjna średnia z mało wiarygodnych badań. To są twarde dane zebrane przez wiele lat w ogrodzie w Hermannshof. Z porównania tych danych wynika taka ciekawostka, że habitaty „stresogenne” są mniej pracochłonne niż te o idealnych warunkach. To dla nas dobra wiadomość, bo w Polsce niewiele mamy terenów, które by przypominały żyzną i wilgotną prerię. Zawdzięczamy to lądolodowi, który zdarł całą próchnicę wytworzoną przez miliony lat i zostawił nas z samym piachem i gliną. Zatem, nawet jeśli nie możemy mieć u siebie bujnych rabat preriowych (a przynajmniej – nie możemy ich mieć zgodnie z zasadami ekologii;)), to przynajmniej możemy się pocieszać, że przy naszych stepowych nasadzeniach mniej się napracujemy:D.


KRAKÓW, WROCŁAWSKA - MIESZKANIE - Mały szary salon z kuchnią z jadalnią, styl eklektyczny - zdjęcie od MIRAI STUDIO - Homebook\nWięcej zdjęć z projektu KRAKÓW, WROCŁAWSKA - MIESZKANIE\nAndrzej Jackowski 2 dni temu\nAneta Wilk 15 2 dni temu\nAsia240603 3 dni temu\nJanina Kowal miesiąc temu\nJaki jest kolor sofy ?\nJulita Sroczyńska 7 miesiący temu\nWitam, Czy mogę prosić o wskazanie nazwy/modelu stolika kawowego? Z góry dziękuję, J.\naniaszumska1990@gmail.com 8 miesiący temu\nwitam, ile salon ma m2?\nsylvia40 10 miesiący temu\nproszę o informację odnośnie koloru drewna.\nproszę o informację odnośnie firmy i koloru paneli. dziekuje\nAnna Bzduła-Borek rok temu\njaka firma i nazwa farby którą pomalowane są sciany...dziękuje\nlarunia rok temu\nCzy mogłabym się dowiedzieć jaki jest kolor blatu oraz frontów?\nsafarigawarecka rok temu\ndzień dobry gdzie można kupić takie płytki pomiędzy meblami w kuchni ?\nJulia Czaja 3 rok temu\nDzień dobry, chciałam zapytać, gdzie została zakupiona sofa?\nmarta-malgorzata-czyzewska rok temu\njaki jest metraż salonu z aneksem?\nMIRAI STUDIO rok temu\nmagda.zieba187@gmail.com rok temu\nwitam poproszę o wymiary jakie posiada ten salon z kuchnią. pozdrawiam\nweronika-cybulska 2 2 lata temu\nWitam. Mam pytanie z jakiego materiału są panele na podłodze w salonie? Pozdrawiam.


Zaczynamy głosowanie w plebiscycie na 10 Najpopularniejszych Sportowców Bartoszyc w 2017 roku. LISTA KANDYDATÓW + ZDJĘCIA - Bartoszyce\n2017-12-22 06:00:00 (ost. akt: 2017-12-22 09:24:44)\nSportowcy nagrodzeni w poprzednim plebiscycie\nJakże szybko minął kolejny rok. Sporo się w nim w lokalnym sporcie wydarzyło. Nadchodzi więc czas, by wszystko podsumować. Dlatego wspólnie z Urzędem Miasta Bartoszyce zaczynamy 19. już plebiscyt na najpopularniejszych sportowców w mieście.\nGłosowanie będzie odbywało się w tradycyjny dla naszego konkursu sposób. Po pierwsze, swoje typy można wpisywać na kuponie, który drukowany będzie w kolejnych wydaniach "Gońca Bartoszyckiego". Nazwiskami kandydatów należy wypełnić wszystkie dziesięć pozycji. Bez tego oraz bez podania swoich danych kupon nie będzie ważny.\nDruga opcja to bramki sms. Wzorem lat ubiegłych, do wyboru są trzy możliwości:\nNa koniec jeszcze kilka słów o terminach. Głosowanie zaczyna się dzisiaj, czyli 22 grudnia i potrwa do 12 lutego przyszłego roku. W tym dniu skończymy przyjmować kupony (o g. 15) oraz sms-y (g. 23.59).\nNastępnie wszystkie głosy zostaną skrupulatnie policzone, a wyniki poznamy w piątek 23 lutego podczas gali w Bartoszyckim Domu Kultury. Pełny regulamin plebiscytu znajduje się na stronie gazetaolsztynska.pl/plebiscyty.\nFot. Fot. Archiwum zawodnika\n14. Wiktor Kwiatkowski (piłka ręczna, MDK) — bramkarz i kapitan drużyny młodzików, która w 2017 roku została sklasyfikowana w Polsce na miejscach 13-16. Wybierany do najlepszych "7" międzynarodowych i ogólnopolskich turniejów w Bartoszycach, Olsztynie, Ciechanowie, Ulan-Majorat oraz Gdańsku. gb.nsb.14\n16. Marek Makarewicz (sporty siłowe, MLKS Siła) — mistrz świata federacji WPA w trójboju siłowym i wyciskaniu sztangi leżąc, 4. miejsce w MŚ GPC, mistrz Europy WPA, wicemistrz Europy GPC, 4. miejsce w Pucharze Europy WRPF, międzynarodowy mistrz Polski GPC, wicemistrz Polski WPC, 2. miejsce podczas mistrzostw "Strefa Mocy" (wszystko w wyciskaniu sztangi). gb.nsb.16\n26. Jakub Tokarz (piłka ręczna, MDK) — kapitan drużyny w kategorii dzieci, która w 2017 r. zdobyła mistrzostwo województwa. Najlepszy strzelec drużyny. Bardzo szybko zaaklimatyzował się od września w zespole młodzików. Był wybierany do najlepszej "7" podczas międzynarodowych i ogólnopolskich turniejów m.in. w Ciechanowie. Wybierany także jako zawodnik swojej drużyny podczas zawodów w Łodzi czy Olsztynie. gb.nsb.26\nTagi: Bartoszyce sport plebiscyt 2017 kandydaci głosowanie lista


Wraca spór o Falklandy. Chiny popierają Argentynę. Brytyjczycy są wściekli | Północna.TV\nWraca spór o Falklandy. Chiny popierają Argentynę. Brytyjczycy są wściekli\nWielka Brytania zdecydowanie odrzuciła oświadczenie prezydenta Chin, który poparł prawo Argentyny do Falklandów (Malwinów) – archipelagu, będącego przedmiotem sporu terytorialnego między Londynem a Buenos Aires.\nSzefowa brytyjskiego MSZ, Elizabeth Truss napisała na Twitterze, że Wielka Brytania „całkowicie” odrzuca „wszystkie wątpliwości dotyczące suwerenności Falklandów”.\n„Falklandy są częścią brytyjskiej rodziny i będziemy bronić prawa ich mieszkańców do samostanowienia. Chiny muszą uszanować suwerenność Falklandów” – dodała.\nW niedzielę prezydent Chin, Xi Jinping i prezydent Argentyny, Alberto Fernandez wydali wspólne oświadczenie, w którym Chiny wyraziły „wsparcie dla żądań Argentyny, w kwestii uzyskania suwerenności nad Malwinami (tak Argentyńczycy określają Falklandy – red.)”.\nArgentyna uważa, że Falklandy zostały nielegalnie zajęte przez Wielką Brytanię w 1833 roku. W 1982 roku doszło do wojny między Wielką Brytanią a Argentyną o archipelag – konflikt zakończył się porażką Argentyny, w wyniku działań zbrojnych zginęło 649 Argentyńczyków i 255 Brytyjczyków.\nChiny wyprzedziły w ostatnim czasie Brazylię jako główny partner handlowy Argentyny. Buenos Aires negocjuje obecnie z Pekinem dołączenie przez Argentynę do chińskiej inicjatywy „Pasa i szlaku” (nowego „Jedwabnego szlaku”).