"Dieta energetyczna": prawdziwe recenzje lekarzy i klientów\nBycie szczupłym oznacza bycie pięknym? A co z tymi, którzy wykraczają poza kategorię wagi nowoczesnego piękna, ale jednocześnie parametry 90 * 60 * 90 są uważane za idealne?\nDzisiaj większość kobiet zna ogromną liczbę diet, które często oferują osiągnięcie imponującego wyniku w krótkim czasie..\nKtoś myśli, że to jest chwyt marketingowy, ktoś przeciwnie całkowicie ufa obietnicom producentów i kupuje wszystkie leki, które oferują..\nWarto zauważyć, że głównie produkty odchudzające sprzedawane są przez kompleks, a koszt takiego kompleksu jest często zawyżany ze względu na dobrze przeprowadzoną kampanię PR..\nDlatego pojawienie się na rynku “Energy Diet” spowodowało rezonans w społeczeństwie. Wszystkie kobiety, które wcześniej nie mogły sobie pozwolić na wykorzystanie kompleksu do utraty wagi, szybko wykorzystały szansę na “dietę energetyczną”.\nCo to jest “Dieta energetyczna”\n“Dieta energetyczna” to cała kolekcja żywności o różnych smakach. To nie jest lek lub suplement diety. Dzięki stosowaniu produktów oferowanych podczas posiłku możliwe jest stworzenie zrównoważonej diety..\nDzięki innowacyjnej formule producent zapewnia potencjalnych nabywców, że za pomocą ich produktów można pozbyć się co najmniej 1 kilograma w ciągu tygodnia.\nCechą linii środków do utraty wagi jest możliwość zakupu pojedynczego produktu firmy, co zapewni osiągnięcie imponujących wyników. Producent oferuje kilka rodzajów swoich produktów:\nKoktajle “Energia Dieta“. Reprezentują słoik o wadze 0,5 kg ze sproszkowaną mieszanką. Sposób przygotowania koktajlu jest niezwykle prosty: włóż 30 g produktu do wytrząsarki i dodaj 200 g mleka (maksymalna zawartość tłuszczu 1,5%) i wymieszaj. Orientacyjny koszt: od 2200 rubli za bank;\nBiałko “Energy Pro”. Sposób użycia jest mniej więcej taki sam jak w przypadku koktajli. W opakowaniu 20 saszetek po 32 g. Szacunkowy koszt: od 1700 rubli;\nProdukty energooszczędne. Reprezentują serię produktów mających na celu kontrolę apetytu, zaostrzenie sylwetki i aktywację metabolizmu. Przybliżony koszt: od 800 rubli;\nBatony owocowe. Orientacyjny koszt: od 80 rubli za sztukę;\nBary sportowe. Przybliżony koszt: od 100 rubli za sztukę.\nJak każdy produkt “Energy Diet”, ma własną publiczność. W przeciwieństwie do innych programów odchudzających, kompleks ten oferuje pomoc ogromnej populacji:\nSportowcy i osoby prowadzące aktywny tryb życia;\nLudzie szukający zdrowia i długowieczności.\nJakie są zalety i wady tego kompleksu w porównaniu do innych kompleksów do utraty wagi?\nJak każdy środek, dieta energetyczna ma zarówno pozytywne, jak i negatywne strony..\nBrak porzucenia zwykłego jedzenia Kompleks jest uzupełnieniem zwyczajowej diety człowieka;\nPomaga w zmniejszeniu wagi w krótkim czasie;\nDostarcza witaminy i pierwiastki śladowe;\nPromuje tonizację mięśni.\nWszystkie powyższe działania są możliwe ze względu na obecność w kompleksie następujących substancji:\nDokonaj wyboru najlepszych palników tłuszczu dla kobiet, aby schudnąć z naszymi ekspertami!\nSugerujemy sprawdzenie informacji na temat skuteczności zielonej kawy dla utraty wagi w następnym artykule. Powinieneś znać prawdę!\nCzy musisz pilnie schudnąć i masz tylko 3 dni? Oto skuteczne metody. Powodzenia!\nWiększość oferowanych produktów jest bez smaku;\nWraz z wycofaniem środków do utraty wagi jest szybki przyrost wagi.\nFunkcje korzystania z produktów i instrukcje użytkowania\nWynik utraty wagi można odczuć tylko przy właściwym użyciu produktów “Dieta energetyczna”.\nSystem składa się z kilku etapów, po których dana osoba może zmniejszyć swoje parametry:\nEtap I: włączenie koktajli do diety;\nEtap II: zastąpienie wysokokalorycznej żywności niskokalorycznymi posiłkami na pierwsze i drugie posiłki;\nEtap III: powrót do normalnej diety przy koktajlu jako lekki obiad.\nPodczas wszystkich 3 etapów zabrania się spożywania słodyczy. Ilość zużytego płynu powinna wynosić co najmniej 2 litry dziennie..\nRzeczywiście działa: przez tydzień pozbyłem się 4 kg. Używam w ciągu dnia między posiłkami a obiadem zastępuję koktajl. Zjedz z gotowaną pierś kurczaka lub sezonową sałatką warzywną.\nWieczorem, jeśli odwiedzi się uczucie głodu, oszczędza filiżanka zielonej herbaty lub ogórka. Mam śniadanie z owsianką. Bardzo podobały mi się bary owocowe, mogę je zastąpić jednym koktajlem.\nNie jem słodyczy, tylko dlatego, że nie chcę. A co najważniejsze, piję około 2,2 litra. płyn dziennie. Nie zamierzam przestać, w planach wyrzucenia 20 kg.\nPrawdziwe recenzje lekarzy na temat “Energy Diet”\nWiem z własnego doświadczenia i opinii od kolegów, że zachowanie zdrowia i osiągnięcie idealnej wagi jest możliwe tylko przy organizacji zrównoważonej diety. A to jedzenie powinno być normalne, ale nie nowoodporządkowane. Picie koktajli w tej serii jest raczej alternatywą i nie widzę sensu codziennej konsumpcji. Przecież koktajle proteinowe można zastąpić zwykłymi pokarmami białkowymi. Z drugiej strony organizm zaczyna przyzwyczajać się do używania koktajli, co negatywnie wpływa na jego pracę. Dlatego nie polecam ich nadużywania..\nDietetyk Irina Tikhomirova\nUważam, że produkty tego kompleksu można zastąpić dowolnym posiłkiem, jeśli nie ma możliwości przygotowania znanych potraw. Takie fundusze będą odpowiednie i popularne wśród ludzi, których codzienna rutyna nie pozwala ci jeść w normalny sposób. Dlatego ogólnie rzecz biorąc, moja opinia na temat Energy Diet jest całkiem pozytywna..\nTerapeuta Anatolij Maltsev\nSkorzystaj z produktów z tej serii aktywnie promuje teraz producenta. Ale ja, jak każdy lekarz, postanowiłem zapoznać się z kompozycją: na pierwszy rzut oka nie znaleziono substancji niebezpiecznych. Ale po dokładniejszym zbadaniu problemu zwróciłem uwagę na następujące kwestie: w krajach europejskich dodatek gumy guar do produktów jest zabroniony. Gdy zakaz ten wszedł w życie, stało się niemożliwe znalezienie produktów Energy Diet. Dlatego też wyciągam osobisty wniosek: rzeczywista kompozycja produktu różni się od zadeklarowanej. Dlatego nie zalecałbym używania produktów tego producenta.\nWiele osób mówi o możliwych zabronionych substancjach w “Diecie energetycznej”, ale nikt nie może tego udowodnić. Sklepy sprzedają dużą liczbę produktów, które, moim zdaniem, mają również “złe” kompozycje. Ale tylko z tym faktem jest osiągnięcie naprawdę niesamowitych rezultatów po wypiciu koktajli. Dlatego jestem dla nich.\nDietetyk Natalia Ionova\nKilka lat temu ośrodki badawcze przeprowadziły niezależne badanie jakości produktów Energy Diet, które potwierdziły zawartość prawidłowego stosunku substancji w mieszaninach. Wynik po wypiciu jest dobry, jakość jest potwierdzona naukowo – oznacza to, że produkty mogą być stosowane w diecie..\nDietetyk Elena Susłowa\nOdpowiedzi cieńszych czytelników z ilustracyjnymi zdjęciami\nW ciągu miesiąca pili koktajle. W tym samym czasie w diecie pozostały ulubione pierogi, mięso. Wynik po miesiącu użytkowania: -6 kg. Potem wyjechała na wakacje, oczywiście, było tam zarówno wino, jak i kebaby, kto myśli o dietach w takich chwilach? Wróciłem do domu z przerażeniem, że dostaję się na szalę i kolejną miłą niespodziankę: nie wyzdrowiałem. Okazuje się, że dzięki odżywianiu z włączeniem koktajli ustaliłem metabolizm.\nOtrzymano wiele negatywnych opinii na temat systemu “Energy Diet”. Ale chciałem tylko powiedzieć wszystkim niezadowolonym: “Przeczytaj uważnie instrukcje. To nie tylko jedzenie, ale zdrowa żywność “. Chciałem stracić na wadze i poprawić swoje zdrowie. W rezultacie straciłem 8 kg w ciągu 2,5 miesiąca, a co najważniejsze, moje samopoczucie uległo poprawie, a to jest 100 razy ważniejsze.\nNa koniec proponujemy obejrzeć ciekawy film na ten temat:\n1 Co to jest “Dieta energetyczna”\n2 Funkcje korzystania z produktów i instrukcje użytkowania\n3 Moja recenzja\n4 Prawdziwe recenzje lekarzy na temat “Energy Diet”\n5 Odpowiedzi cieńszych czytelników z ilustracyjnymi zdjęciami


Dwa koncerty Jana Garbarka w Polsce już wkrótce - INFOMUZA.PL\n26 września 2011 12:07\nInfomuza Wiadomości muzyczne Dwa koncerty Jana Garbarka w Polsce już wkrótce\nDwa koncerty Jana Garbarka w Polsce już wkrótce\nŚwiatowej sławy norweski saksofonista, okrzyknięty przez krytyków ‘Mistrzem nastroju’ – JAN GARBAREK ponownie w Polsce! Tym razem saksofoniście towarzyszyć będzie kwartet wokalny - The Hilliard Ensemble.\nWe Wrocławiu (12 października) Jan Garbarek wystąpi podczas koncertu organizowanego przez Ethno Jazz Festival w ramach międzynarodowej akcji „Głosy dla Hospicjum”, z którego całkowity dochód przeznaczony będzie na pomoc dla wrocławskich hospicjów.\nNatomiast w Poznaniu (13 października) koncert odbędzie się w ramach JAZZ GREATS GALLERY - elitarnego cyklu muzycznego zainicjowanego w 2009r. przez poznański Blue Note, którego celem jest prezentowanie największych jazzowych sław, niekwestionowanych mistrzów gatunku, o powszechnie uznanej na świecie renomie. Dotychczas, w ramach cyklu wystąpili: BRANFORD MARSALIS, TAKE 6 i RICHARD GALLIANO.\nFascynuje go twórczość ludowa i etniczna, uwielbia muzyczne podróże w czasie i przestrzeni – to ubarwia jego muzykę, ale także prowokuje do spotkań z artystami różnych kultur i stylistyk. Stąd zapoczątkowana wiele lat temu współpraca z The Hilliard Ensemble. Pomysł połączenia brzmienia saksofonu sopranowego z wielogłosową muzyką wokalną rodem ze średniowiecza i renesansu okazał się, komercyjnie i artystycznie, niezwykle trafiony.\nPierwszy wspólny album – wydany w 1993 roku „Officium” - zebrał entuzjastyczne recenzje i znalazł ponad milion nabywców. Brytyjski Evening Standard napisał, że płytę wypełnia „najpiękniejsza muzyka, jaka kiedykolwiek została nagrana”. Herald Tribune nazwał ją „niezwykle kojącą, unoszącą ducha pod niebiosa”, New York Observer pisał o „zniesieniu wszelkich podziałów między jazzem a klasyką, sferą sacrum a profanum, muzyką dawną a współczesną”.\nPodwójny album „Mnemosyne” (wydany w1998r.), był rozwinięciem pierwotnego pomysłu, a obok muzyki średniowiecza znalazł się na nim również repertuar współczesny. „Officium novum” to trzecia wspólna płyta Garbarka i Hilliard Ensemble. Została nagrana na przełomie czerwca i lipca ubiegłego roku w austriackim klasztorze St. Gerold, pod czujnym okiem producenta Manfreda Eichera. Tym razem większość wydawnictwa wypełnia tradycyjna muzyka Armenii, a pomysł na kształt albumu zrodził się w trakcie podróży muzyków The Hilliard Ensemble w rejon Kaukazu, gdzie natknęli się na opracowania tradycyjnych pieśni sakralnych autorstwa etnomuzykologa i kompozytora Komitasa Vardapeta (1869-1935) i tradycyjną świecką muzykę bardów Kaukazu. Poza muzyką ormiańską w repertuarze „Officium Novum” znalazł się wykonany a`capella utwór „Most Holy Mother of God” Arvo Pärta, śpiewy bizantyjskie, dwa utwory Jana Garbarka, w tym nowa wersja „We are the stars”, a także hiszpańska pieśń dworska „Tres morillas”.\n„Officium Novum” jest dowodem tego, jak bardzo muzycy rozwinęli się w trakcie siedemnastu lat współpracy. Saksofon sopranowy Garbarka tworzy piąty, kontrapunktujący względem partii czterech śpiewaków, głos. Jego gra, oparta na harmonice i skalach używanych w muzyce ormiańskiej, jest pełna pasji i inwencji improwizatorskiej. Interpretacje są pełne swobody, a wokaliści, podobnie jak saksofonista śmiało improwizują na bazie gotowych kompozycji.\nGordon Jones –baryton


Jak kotlecik w WARSIE... | Niepoprawni.pl\nDodatkowo, po przyjeździe do Katowic zaczęła mówić o "śląskim narodzie", czym zapewne przypodobała się zwolennikom RAŚ, ale niekoniecznie Ślązakom...\nDziwi, że akurat kolej wybrała sobie pani premier za środek transportu. Jej partyjni koledzy zadbali bowiem, żeby tym środkiem dało się dojechać do możliwie małej ilości miejscowości.\nTego, że przesiadła się z limuzyny na kolej za wiele nawet przychylnym jej dziennikarzom. Monika Olejnik nazwała ją Evą Peron.\nCiekawe jednak, jak chce pani premier dotrzeć do miejsc, w których wcześniej jej partia zlikwidowała kolej?\nA może na tych miejscach jej nie zależy?\nSerię kolejowych gaf pani premier rozpoczęło pewne spotkanie z Kanadyjczykami. Na dworcu w Warszawie spotkała Turystów z Kanady. Gdy ci na pytanie o Polskę odpowiedzieli jej, że jest piękna, premier poprosiła, żeby mówili o tym... Polakom.\nI jeszcze prośba do Pani Premier. Wolniej z tymi gafami, bo nie nadążam rysować!\nkatarzyna.tarnawska - 30 Czerwca, 2015 - 15:44\nmyślała, że z "kotlecikiem" to taki mniej elegancki dowcip na temat "premiery".\nWreszcie odkryłam, że to nie dowcip.\nTylko - gdzie my wobec tego "som z takom kulturom?"\nDla mnie - roz-pacz (nawet nie ko-pacz)!\nProstactwo Ewy Kopacz...\nviki - 30 Czerwca, 2015 - 19:53\njest wizytówką całej tej koalicji! Myślę, że zajeździła się ta pani na samo dno! Ale czy ona to rozumie? Jestem pewna, że nie!\nYagon 12 - 30 Czerwca, 2015 - 21:25\nKoń jaki jest widzi każdy, .znaczy Kopacz-ka, a że zobaczyłas kotleta to po robociarsku zapytała. Oprócz kompromitacji także wstyd dla Polski...\nRoman z USA - 1 Lipca, 2015 - 06:55\nlepsza jest kamieni kupa aniżeli taka ....


Sąd nad Judaszem w Pruchniku. Jest decyzja prokuratury - WP Wiadomości\nSąd nad Judaszem w Pruchniku. Jest decyzja prokuratury\nWróciła sprawa głośnego sądu nad Judaszem w Pruchniku, który odbył się w Wielki Piątek. I jednocześnie została zamknięta. Prokuratura odmówiła bowiem wszczęcia postępowania w sprawie.\nZdaniem prokuratury uczestnicy wydarzenia nie nawoływali do nienawiści na tle narodowościowymŹródło: East News, Fot: Krzysztof Chojnacki\nNie będzie postępowania w sprawie sądu nad Judaszem w Pruchniku - tak zdecydowała Prokuratura Okręgowa w Przemyślu. Uznała, że nawoływanie do nienawiści na tle narodowościowym nie miało miejsca.\nUzasadnienie Beaty Starzeckiej, zastępcy prokuratora okręgowego w Przemyślu, cytuje "Gazeta Wyborcza". - Inscenizacja z 19 kwietnia dotyczyła jedynie zwyczaju ludowego o podłożu religijnym, a nie narodowościowym - powiedziała.\nUstalono, że intencją osób, które brały udział w tym zdarzeniu, było kontynuowanie zwyczaju znanego w Pruchniku od ponad 100 lat i potępienie konkretnego zachowania osoby historycznej: Judasza, a nie nawoływanie do nienawiści na tle narodowościowym całego narodu żydowskiego. Przekaz płynący z nagrania, rejestrującego przebieg zdarzenia, w żaden sposób nie podkreśla wyższości i uprzywilejowania jednego narodu nad innym czy innego nawoływania do nienawiści na tle narodowościowym, co należy do znamion tego przestępstwa. W zdarzeniu było napiętnowane jedynie opisane w Biblii zachowanie Judasza, który za "30 srebrników" zdradził swojego Mistrza. Inscenizacja z 19 kwietnia dotyczyła jedynie określonego zwyczaju ludowego o podłożu religijnym, a nie narodowościowym\nBeata Starzecka, zastępca prokuratora okręgowego w Przemyślu\nPrzypomnijmy, że podczas sądu nad Judaszem w Pruchniku, dorośli okładali kijami kukłę, która przypomina karykaturę Żyda, i zachęcali do tego dzieci. Procesja, która przeszła przez miasto, zakończyła sie odcięciem głowy Judasza, podpaleniem korpusu i wrzuceniem do rzeki.\nPrzyglądano się sprawie\nNiedługo po świętach wielkanocnych Prokuratura Rejonowa w Jarosławiu wszczęła postępowanie ws. nawoływania do nienawiści ze względu na narodowość i wyznanie. Policja z Jarosławia sprawdzała, czy i jak uczestnicy sądu złamali prawo. Postawiła zarzuty z kodeksu wykroczeń - 45-latkowi, który spalił kukłę oraz 17-latkowi, który ciągnął ją podczas widowiska.\nZobacz też: Światowy Kongres Żydów o wydarzeniach w Pruchniku: Niesmak i oburzenie\nWątek dotyczący nawoływania do nienawiści ze względu na narodowość przejęła Prokuratura Okręgowa w Przemyślu.


Normalnie ręce opadają - wiocha.pl absurd 1131484\nJak się tego słucha\nludzie111 14-07-14, 21:33 Zgłoś\nDodano: 2014-07-14, 21:33:57 przez: ludzie111\nLeszek ogarnij kuwetę ...\ntrzeba bylo zamek zbudowac dla siebie i plakac ze nie ma na utrzymanie. teraz nowi zlodzieje kradna nie ma tak dobrze\nWstydził by się wogóle kur*a wypowiadać na ten temat!\nBolek nie przejmuj się żydzi którym tak dzielnie służyłeś nie poskąpią ci grosza.\nzarabia 4 , wydaje 6 na dom .... coś u mnie z matematyką nie tak . Może Danka dorabia ??\nnie słychowajcie go to ment i kłamiec\ncholera juz lece oddać mu swoją kasę ;) hehehe\nMoze ktoś kto się buduje znajdzie robotę dla elektryka....\nAle jak to? Naczelny rozmodlony budowniczy wolnej i niepodległej Polski bieduje? Facet który obalił komunizm i który dał demokrację ledwo ciągnie? Karma jednak każdego dopada :D Ale nie przejmuj się Lechu, durnie które ciebie popierały w 1980 i 1990r. też biedują, bo też uwierzyli w te cuda że w kapitalizmie będą kimś i będą mieli kasy jak lodu :D\nA gdzie masz ten kapitalizm i kiedy go widziałaś? Poza tym nikt nie twierdzi, że w kapitalizmie jest dobrze tylko, że sprawiedliwie przynajmniej nikt do nierobów by nie dopłacał.\nproponuję założyć fundację o nazwie: "pomoc dla Bolka"\nTO niech se znajdzie robotę za 1200 zeta i niech zapier-dala. Liczy kapuś jeden, że może gdzieś jeszcze uda mu się wystękać darmową kaskę? Spie-przaj dziadu!!!\nDramat to czytać taki szit.\nTo SB juz nie placi?\nPonad milion rocznie i on pieniedzy nie ma.Sie pytam NA CO WYDAJE??? jakos ludzie co zarabiaja 15-20 tysiecy rocznie nie narzekaja tyle co ten spasiony mors. Niech jedzie za granice i sie zatrudni na jakims sprzataniu.\nWidzę gazetka i piwko:) Na trzeźwo nie da się tego czytać. Lechu skocz przez płot do noclegowni...\nto weź Lechu linę i się powieś\nleszek to sprzedaj dom i kup kawalerkę jaki tu problem na kawalerkę ci starczy.\n"Wałęsa dawaj moje sto milionów"\nSpoko niebawem sejm przegłosuje ustawę o zasiłkach dla polityków którzy wylecieli z parlamentu, robili już jakieś podchody całkiem niedawno ... Ponoć w dzisiejszych czasach na krwiożerczym rynku pracy ciężko się odnaleźć po eksmisji z ul. Wiejskiej, dlatego chcą sobie przyznać zasiłek około 4 tysiące złociszy. Powinno Wałęsie starczyć na obiad u Sowy\nFakt jedyne "wiarygodne" źródło informacji ...\nNiech sprzeda dom i kupi mueszkanie\nUtrzymanie willi Lecha - 6000zł.. pozdrawiam:D\nOn nie ma na mieszkanie, ma tylko na wakacje do dalekich krajów.\nPrzepraszam? Jakie zarobki? Zostaw gościu pracę dla młodych - nachapałeś się już wystarczająco!\nPomyslec, kiedys najwiekszy Polak i bohater narodowy. Jak to historia koryguje fakty. Raz mentalnosc pomocnika elektryka, zawsze tak bedzie.\nArtykuł z Faktu czy SE? Nie ma jak podniecać się chłamem, który w 90% przypadków jest zmyślony lub zmanipulowany.\nTakich jak ty powinno się zamykać w odizolowanych oddziałach, głównie po to byś nie zarażał głupotą.\nRozumiem, że uważasz wymienione przeze mnie gazety za wiarygodne źródło informacji. W takim razie nie mam pytań. Poza tym z chamami się nie dyskutuje, więc kończę rozmowę.\nAle ja nawet nie zacząłem rozmawiać.\nA... rozumiem, nie rozmawiałeś ze mną... mówiłeś do siebie. W takim razie przepraszam i zwracam honor, bo zgadzam się z każdym twoim słowem.\nPycha , próżność i zachłanność.\nJaka gazeta takie artykuły.\nPod gazetą to chyba kasztelan z biedronki :)\nApetyt rośnie wraz z jedzeniem. Nie może sobie kupić domu w Miami i jachtu to narzeka ze ma za mało emerytury. A po co tam jeździ do USA niech jedzie do kraju gdzie jest tańsze życie. Nawet w Polsce jego emerytura to kupa kasy. A są kraje gdzie mógłby żyć jak król. Np. na Madagaskarze.


. Testy maturalne geografia przydają się nam najlepiej, przede wszystkim do sprawdzania spersonalizowanej edukacji. Dzisiaj w sieci można odkryć takie testy w wersji on line, zatem w tej samej chwili na bieżąco mamy sprawdzone odpowiedzi i wiemy na jak dużo dany materiał umiemy i jak dużo jeszcze mu\nTesty maturalne z biologii to materiały bardzo pomocne, głównie do powtarzania materiału, dzięki kontroli możemy wyłapać rzeczy, które nie do końca rozumiemy albo ich nie pamiętamy. Równie przydatne w nauce są arkusze maturalne biologia, pomagają one nam powtórzyć materiał, można je odnaleźć najszyb\nbecnie liczy się przede wszystkim matura w poziomie rozszerzonym, matura rozszerzona z matematyki to priorytetowy wymaganie na kierunkach ekonomicznych czy technicznych, jak i na kierunkach informatycznych. Tablice matematyczne matura 2012 to coś, co powinniśmy już znać, ażeby odpowiednio z dobrym s\nA najważniejszy z nich to matura, od której zależy czy i na jakie studia uda się nam zdobyć. Informator maturalny to bardzo ważne źródło treści, które pomogą nam określeniu, jakie przedmioty warto zdawać, gdy wybieramy się do konkretnej uczelni, na konkretny kierunek. Przy tym tam możemy odnaleźć ró


Jak wspomóc organizm w czasie miesiączki? Odkryj rozwiązanie, które zmniejszy Twój dyskomfort i doda Ci energii - ELLE.pl\nHemorigen w ELLE\nNa rynku co rusz pojawiają się nowe produkty higieniczne. Idące z duchem czasu firmy wprowadzają dodatkowe dni wolne dla osób menstruujących. Coraz głośniej zachęca się również do regularnych badań ginekologicznych i rozmawia na temat kobiecych chorób. I chociaż chwila oddechu, większa świadomość czy bielizna z chłonnymi wkładkami są jak najbardziej potrzebne, to warto zatroszczyć się o jeszcze jedną kwestię. Nawet jeśli uporamy się z dokuczliwym bólem czy problemem zabrudzonego prześcieradła, okres często wiąże się również z obniżeniem nastroju, czy spadkiem energii. Jedną z przyczyn jest utrata wraz z krwią menstruacyjną cennych składników, jak np. żelazo, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Dobra wiadomość jest taka, że „tych dni” nie musimy spędzać pod kocem z tabliczką czekolady. Warto zatroszczyć się o odpowiednią dietę (w tym podaż żelaza i witaminy C) i czas na odpoczynek oraz rozważyć zastosowanie preparatów wzmacniających, zawierających m.in. ekstrakty roślinne. Spokojnie, jest to zdecydowanie łatwiejsze niż myślisz!\nŻelazo i witamina K1 – jaka jest ich funkcja w organizmie?\nNajbardziej problematycznym pierwiastkiem dla osób doświadczających obfitych miesiączek jest żelazo. Na co dzień odpowiedzialne jest za wspieranie działania układu odpornościowego i nerwowego. Bierze również udział w produkcji czerwonych krwinek i hemoglobiny oraz w dostarczaniu tlenu do narządów i mięśni. Jego niedobory prowadzą do odczuwania przygnębienia i zniechęcenia. Jeśli w czasie okresu nagminnie zdarza Ci się odwoływać plany i rezygnować z lubianych aktywności, powinnaś wykonać badania w kierunku niedoboru żelaza. Inne objawy niedoboru to ogólne osłabienie, blada skóra czy powstawanie zajadów. Do utarty żelaza dochodzi nie tylko w trakcie menstruacji, ale również w przypadku stosowania diety roślinnej czy podczas ciąży1.\nRównie istotna jest witamina K1. Kiedy zabraknie jej w naszym organizmie, dochodzi do osłabienia krzepliwości krwi. Możemy zaobserwować to pod postacią trudno gojących się i, a jakże, przedłużających się krwawień. Poza tym wykazano, że wykazuje działanie przeciwzapalne i ochronne przed stresem oksydacyjnym2.\nObfite miesiączki – jak poradzić sobie z brakiem energii?\nW czasie miesiączki wskazane jest spożywanie zdrowych i zbilansowanych posiłków, szczególnie bogatych w żelazo. Warto więc sięgnąć po mięso, jaja, ciemne pieczywo, orzechy i nasiona (źródło żelaza) oraz zielone warzywa (witamina K, żelazo). W czasie obfitej miesiączki można również wspomóc organizm odpowiednią suplementacją. Do popularnych preparatów należy suplement diety Hemorigen femina. Na czym polega jego działanie i jak łagodzi dolegliwości menstruacyjne? Już wyjaśniamy!\nHemorigen femina to suplement diety uzupełniający codzienną dietę w składniki wspomagające prawidłowe funkcjonowanie układu krwionośnego i prawidłowy proces krzepnięcia krwi. Odpowiednio dobrana kompozycja ekstraktów roślinnych, witamin K1 i C oraz żelaza wspiera organizm kobiet podczas krwawień miesiączkowych, którym często towarzyszą osłabienie, dyskomfort oraz zmęczenie. Sprawdźmy, jak poszczególne składniki pomogą Ci odzyskać uczucie komfortu. W niewielkich tabletkach znalazły się:\nwitamina K1 – przyczynia się do prawidłowego przebiegu krzepnięcia krwi3.\nżelazo – bierze udział w produkcji czerwonych krwinek i hemoglobiny. Ponadto przyczynia się do zmniejszenia uczucia zmęczenia i znużenia oraz wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego4.\nwitamina C – zwiększa przyswajanie żelaza, uczestniczy w prawidłowej produkcji kolagenu dzięki czemu przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania naczyń krwionośnych5.\ntasznik pospolity – wspomaga narządy płciowe i układ krążenia oraz zapewnia komfort podczas miesiączki6.\ngryka zwyczajna – znana nam głównie pod postacią kaszy gryczanej. Surowcem zielarskim jest jednak ziele gryki, które wspiera prawidłową funkcję naczyń krwionośnych7.\nkrwawnik pospolity – wspiera funkcję układu naczyniowego i przyczynia się do utrzymania komfortu podczas miesiączki. Surowiec wykazuje działanie ściągające i rozkurczowe8.\nprzymiotno kanadyjskie – ziele przymiotna jest stosowane tradycyjnie, m.in. w czasie menstruacji. Działa moczopędnie, ściągająco i przeciwkrwotocznie9.\nNie musisz zmieniać swoich planów ze względu na okres. Wypróbuj suplement diety Hemorigen femina, który wspiera organizm i przyczynia się do poprawy komfortu w czasie miesiączki. Korzystny efekt wynikający z deklarowanego działania składników produktu występuje w przypadku spożycia 2 tabletek dziennie. Więcej o działaniu Hermorigen Femina i sposobach na uciążliwe miesiączki przeczytasz na hemorigenfemina.pl.\n1 Milman N., Clausen J., Byg K.E. Iron status in 268 Danish women aged 18-30 years: influence of menstruation, contraceptive method, and iron supplementation, Annals of Hematology 1998, 77(1-2):13-9\n2 K: Jarosz M, Rychlik E, Stoś K, Charzewska J: Normy żywienia dla populacji Polski i ich zastosowanie, Warszawa, PZH 2020, 185-189\n3 EFSA. Scientific Opinion on the substantiation of health claims related to vitamin K. EFSA Journal 2009; 7(9): 1228\n4 EFSA. Scientific Opinion on the substantiation of health claims related to iron. EFSA Journal 2009; 7(9): 1215\n5 EFSA. Scientific Opinion on the substantiation of health claims related to vitamin C. EFSA Journal 2009; 7 (9): 1226\n6 Wichtl M. Herbal Drugs and Phytopharmaceuticals, 4th ed., Medpharm GmbH Scientific Publishers, Stuttgart, 2002, pp. 94-96\n7 Wichtl M. Herbal Drugs and Phytopharmaceuticals, 4th ed., Medpharm GmbH Scientific Publishers, Stuttgart, 2002, pp. 206-207\n8 Wichtl M. Herbal Drugs and Phytopharmaceuticals, 4th ed., Medpharm GmbH Scientific Publishers, Stuttgart, 2002, pp. 399-403\n9 Strzelecka H, Kowalski J: Encyklopedia zielarswta i ziołolecznictwa PWN, Warszawa 2000, 463\nzdrowie suplementy miesiączka okres suplementy diety\nZapomnij o fazach księżyca! Te 4 produkty sprawią, że włosy będą szybciej rosły i staną się mocniejsze\nJeśli chcesz zadbać o swoich bliskich w sposób celowany to koniecznie sprawdź propozycje prezentowe od Sundose!


Nowocześnie i stylowo - Panorama Lubelska\nGrupa WIKANA od ponad dwudziestu lat z powodzeniem działa na polskim rynku deweloperskim. Dotychczas zrealizowała projekty w kilkunastu miastach, m.in. w Lublinie, Zamościu, Rzeszowie, Krynicy Zdroju czy Biłgoraju. A jakie inwestycje są realizowane obecnie?\nOsiedle Marina A i B\nInwestycje realizowane przy ul. Ks. Ludwika Zalewskiego i ul. Słomkowskiego w Lublinie. W ramach „Osiedla Marina” powstają obecnie kolejne dwa trzypiętrowe budynki wielorodzinne (A4-A5). Nowoczesna bryła i jasna elewacja, przełamana akcentami w żywych kolorach, to elementy charakterystyczne projektu, które podkreślają jego elegancję i nowoczesność. „Osiedle Marina B” z kolei to zupełnie nowa odsłona inwestycji realizowanej przez Grupę WIKANA w pobliżu Zalewu Zemborzyckiego. Nowoczesny design w eleganckim wydaniu oraz wysoka estetyka wykonania, to cechy wyróżniające projekt na tle innych inwestycji. W pierwszym etapie „Osiedla Marina B” zostanie zrealizowanych sześć kameralnych, czterokondygnacyjnych budynków wielorodzinnych, z dwoma zamkniętymi garażami wielostanowiskowymi, windami oraz komórkami lokatorskimi. W każdym budynku powstanie 16 lokali, w tym mieszkania o zróżnicowanych układach, w metrażach od 30,73 m2 do 61,62 m2. Elementem wyróżniającym będą przestronne, przeszklone balkony.\nOsiedle Sky House przy ul. Kryształowej\nObecnie realizowany jest kolejny etap inwestycji Sky House (B4), w ramach którego powstaną aż trzy budynki mieszkalne. Został on zaprojektowany tak, aby w pełni komponował się z architekturą i elegancką stylistyką całego osiedla. Osiedle Sky House to idealne miejsce zarówno dla rodzin z dziećmi, jak i singli. Inwestycja usytuowana jest z dala od zgiełku miasta, za to z bardzo dobrym połączeniem komunikacyjnym. W budynkach znajdą się mieszkania jedno-, dwu-, trzy- i czteropokojowe o powierzchni od 31 mkw. do 84 mkw. Jest to ostatnia szansa na mieszkanie w Sky House. Dostępność mieszkań ograniczona!\nMisjonarska 12 w Lublinie\nZespół trzech stylowych, kameralnych budynków mieszkalnych, położonych w samym sercu Lublina. To idealna propozycja dla osób, które cenią wysoką jakość architektury i doskonałą lokalizację. Kompleks składa się z niewysokich, dwupiętrowych budynków mieszkalnych. Elewacja w jasnej kolorystyce nadaje im przytulnego charakteru, a dwuspadowy dach i klasyczna, ale zarazem stylowa bryła, podkreśla ich związek z architekturą Starego Miasta. W każdym budynku powstało siedem mieszkań o powierzchni od blisko 37 do prawie 64 mkw. Wśród nich znajdują się lokale dwu-, trzy-, cztero- i pięciopokojowe. Każde mieszkanie posiada balkon lub stylową loggię.\nMiasteczko Wikana – gotowe segmenty\nMiasteczko WIKANA położone jest na Sławinku, u zbiegu ulic Relaksowej, Kasztelańskiej i Bartniczej. Lokalizacja gwarantuje zatem kameralną, spokojną okolicę z łatwym dostępem do centrum Lublina. W zaledwie kilku minut można dotrzeć do Ogrodu Botanicznego czy też Muzeum Wsi Lubelskiej. Łatwo dojechać również do jednej z głównych arterii komunikacyjnej Lublina: Alei Solidarności oraz drogi krajowej prowadzącej w kierunku Warszawy. „Miasteczko Wikana” to jedno z niewielu osiedli w Lublinie tworzących spójny układ urbanistyczny o zróżnicowanej zabudowie. To, co je wyróżnia, to przede wszystkim nowoczesna architektura i prostota stylu, wzbogacona o designerskie dodatki. Elegancja oraz prestiż inwestycji widoczny jest w starannym wykończeniu budynków. Jasne, stonowane kolory, detale ze szkła i drewna użyte w elewacji są stylowym dopełnieniem tworzącym przemyślaną całość.\nInwestycje w innych miastach:\n- "Osiedle Zielone Tarasy w Rzeszowie"\n- "Klonowy Park" w Janowie Lubelskim\n"Nova Targowa" w Tarnobrzegu\nna zdjęciu głównym: Osiedle Marina B\nzdjęcia: Grupa WIKANA


Kompletując asortyment naszego sklepu internetowego głównym kryterium jest naturalność produktów. Dlatego też u nas można nabyć najwyższej jakości kosmetyki naturalne dla kobiet, mężczyzn i dzieci, a także produkty z zakresu zdrow...\nNasza firma specjalizuje się w organizowaniu imprez okolicznościowych, a także planuje na nich interesujące dekoracje. Wynajmujemy świeczniki, pokrowce na krzesła, oświetlenie i wiele innych zestawów aranżacyjnych. Dodatkowo zapew...\nPrawo spadkowe jest jednym z trudniejszych rodzajów prawa. Sprawy potrafią toczyć się latami, dlatego aby tego uniknąć, warto skontaktować się z doświadczonym i wykwalifikowanym adwokatem. Jednym z nich jest wrocławski prawnik Iwo...\nJesteś tutaj, ponieważ potrzebujesz wysokiej jakości rozwiązań w zakresie akcesoriów do pielęgnacji oraz ozdabiania paznokci? Wobec tego nie mogłaś lepiej trafić, ponieważ jako firma EM Nail Professional zajmujemy się dostarczanie...\nŚwiadczymy profesjonalne usługi sprzątające na Śląsku lub w innych regionach kraju. Bierzemy odpowiedzialność za usuwanie najpoważniejszych zabrudzeń z elewacji, okien, mebli, dywanów, innych tekstyliów. Opiekujemy się grobami Pań...\nWszyscy Klienci są traktowani indywidualnie. W razie potrzeby, możliwa jest też usługa w językach obcych. Działania Kancelarii oparte są na dokładnej analizie i zrozumieniu potrzeb Klienta. Przekłada się to na precyzyjną identyfik...


ďťż SZUKAM DYSKRETNEGO KOCHANKA, Warszawa, Mazowieckie\nSZUKAM DYSKRETNEGO KOCHANKA - 0.00 PLN\ndze przestaĹ CiÄ satysfakcjonowaÄ? Pragniesz tego, aby Twoja kochanka pragnÄĹa CiÄ tak samo, jak Ty pragniesz jej? JuĹź dziĹ moĹźesz zmieÄ swoje Ĺźycie erotyczne!\nZarejestruj siÄ w serwisie www.kraina-seksu24.pl i poznaj kobiety, ktĂłre tak samo jak Ty pragnÄ\nKraina-Seksu24.pl â wszyscy uĹźytkownicy majÄ\nte same cele: - seks bez zobowiÄ\nzaĹ - speĹnianie swoich fantazji erotycznych - seks zawsze wtedy, kiedy majÄ\nna to ochotÄ - spotkania dla przyjemnoĹci, bez sponsoringu\nNa seks z nieznajomÄ\nmoĹźesz siÄ umĂłwiÄ jeszcze dzisiaj!! Nie zwlekaj!\nImiÄ i nazwisko: monika\nSzukasz towarzystwa mĹodej, inteligentnej, a zarazem bardzo piÄknej kobiety? Chcesz spÄdziÄ czas nie tylko na "mechanicznym" seksie, ale potrzebujesz teĹź ciepĹa, czuĹoĹci i rozmowy?...\nSpotkam siÄ prywatnie na s*ks wieczĂłr, upojnÄ\nChÄtna dziewczyna do wspĂłlnej zabawy i imprez! ChÄtna dziewczyna na spotkania! Romantyczna kolacja zakoĹczona czymĹ wiÄcej? Lubisz dzieĹ peĹen wyzwaĹ i nowych znajomoĹci? To sprĂłbuj:...\ngoraca blondi zaprasza pana na goracy masaz erotyczny.tylko dla konkretnych sponsorow.od 9.00-24.00pon-niedz.przyjmuje prywatnie.\n"Samotna, 24 lata, szukam faceta, ktĂłry mnie zerĹźnie i zaspokoi" to jedno z wielu ogĹoszeĹ zamieszczanych przez napalone kobiety na naszym portalu Rozkosz*pl.Â Szukasz takich chÄtnych...


północna polska - Podroze.gazeta.pl\nCudze znamy i chwalimy, ale swoje też podziwiamy. Dlatego przygotowaliśmy kolejną galerię miejsc, które warto zobaczyć w Polsce. Tym razem do naszych propozycji dodaliśmy też Wasze. Zaczynamy od Pomorza.\nTrzy propozycje spacerowe, z których warto skorzystać podczas pobytu w północnej Polsce.\nW każdym zakątku Polski można znaleźć takie miejsca, które z perspektywy szczególnie rowerzysty wydają się niesamowite. Co wynaleźli użytkownicy serwisu Traseo.pl? Trasy rowerowe z metą w rezerwacie żubrów albo na starożytnym cmentarzysku Gotów to...\nPółnocna Polska. Odry - kamienne kręgi Lokalizacja: Odry, woj. pomorskie Stopień trudności: Łatwy Dystans: 17,6 km Czas trwania: 1 h 45 min Przewyższenie: 138,89 m Autor: Arturooo Podczas pobytu nad jeziorem Wdzydze, postanowiliśmy odwiedzić Odry, gdzie znajduje się największe w\nzaskoczyła nas zapowiedź rządowego wsparcia dla samorządów dotkniętych zakazem zimowej turystyki, która miałaby trafić tylko do gmin z południa Polski. Postanowili więc zaapelować do premiera o wsparcie. Sygnatariusze listu zwracają uwagę, że północna Polska także odczuwa skutki wprowadzonych obostrzeń\nroku. Jaka jest najdłuższa trasa narciarska w Czechach? Drugie miejsce dla trasy Rokytnice nad Jizerou - Horní Domky Czechy są nam na tyle bliskie, że wybranie się tam na narty nie powinno nastręczać kłopotów nawet mieszkańcom centralnej czy północnej Polski. Jeśli zastanawiacie się\nPółnoc Polski kojarzy się głównie z leniwym wypoczynkiem nad Bałtykiem. Ale kiedy znudzi nas leżenie plackiem na plaży, warto opuścić kurort i przekonać się, co jeszcze do zaoferowania mają te tereny. Malbork, Sztum, Kwidzyn i Człuchów - szlakiem zamków krzyżackich Podczas odwiedzin na\nuczestniczyć w półkoloniach, organizowanych przez szkoły oraz placówki oświatowe. Ferie zimowe 2021 w kujawsko-pomorskim: atrakcje północnej Polski zimą Ferie zimowe 2021 na Kujawach i Pomorzu będę inne niż te dotychczas. Epidemia koronawirusa spowodowała, ze wiele atrakcji będzie dostępnych tylko częściowo, w\nwsi kobiety zaczęły dekorować swoje domostwa. W Zalipiu znajduje się Dom Malarek. Można w nim dowiedzieć się więcej o tej niezwykłej tradycji, organizowane są tam również warsztaty plastyczne. Wydmy w Czołpinie (ok. 115 km od Gdyni i 37 km od Ustki) Czołpino położone jest w północnej Polsce, na\nUstka: dojazd do kurortu Ustka jest jednym z najczęściej odwiedzanych nadmorskich kurortów w Polsce. Jest ona zlokalizowana w północnej Polsce, w województwie pomorskim. Ustka jest położona na Wybrzeżu Słowińskim. Znajduje się u ujścia rzeki Słupi do Morza Bałtyckiego , co sprawia, że jest\nKrajna. Przeciętny Polak nie zna tego regionu. "To nic dziwnego wpaść do kogoś bez zapowiedzi i zostać na parę godzin"\nwalkach o odzyskanie Nakła, Czarnkowa i Ujścia. LOKALIZACJA: północna Polska, leży między Kaszubami a Wielkopolską. Geograficznie zaliczana do Pomorza, etnograficznie do północnej Wielkopolski ZNAKI SZCZEGÓLNE: Krajnę bez dwóch zdań można nazwać regionem w kratkę, a to za sprawą\n. Odbywają się tam również Dni Morza. Zobacz też: Masz dość leniuchowania na plaży? Poznaj 7 atrakcji, które odmienią twoje myślenie o północnej Polsce\nRe: Północno-polskie teksty gwarowe od Kaszub po M\nPółnocno-polskie teksty gwarowe od Kaszub po Mazury pod redakcją K.Nitscha. Kraków 1955 Towarzystwo Miłośników Języka Polskiego 8 s.74\nSamochodem z północnej Polski nie polecam, ja i znajomi z południa a i tak wszyscy się umęczyli jak dzikie świnie. Znajomy jeszcze dzień po miał problemy z błędnikiem (mimo, że jest kierowcą i nigdy nie miał tzw. choroby lokomocyjnej). Droga na Chorwację jest bardzo nieprzyjemna tj. bardzo kręta. --\nRe: Z północnego Polski krańca-A.Samulowski\nZ północnego Polski krańca, Gdzie tli skra wiecznego znicza, Ślą kłosy na grób wygnańca, dla Adama Mickiewicza. Niech te kłosy świadczą o tem, Ze duch jeden Polskę spoli, Że się nie skupiamy złotem Lecz tem, co nas wszystkich boli. Z ziarna w ziemię wrzuconego Kłosy pełne wyrastają; A pieśni\nA czy znasz ten wiersz ? W 1890 roku kiedy to to sprowadzono prochy Adama Mickiewicza na Wawel utworzono w Olsztynie Komitet Uroczystości Pogrzebowych, który był związany z Poznańskim. Do niego należeli Jan Liszewski (GO) Andrzej Samulowski i Franciszek Szczepański. Oni to jako delegacja warmńska,


Polityka prywatności - Jegla Studio - Strony Internetowe Suwałki\n+48 791 889 584\nNiniejsza polityka dotyczy Serwisu www, funkcjonującego pod adresem url: https://jeglastudio.pl.\nOperatorem serwisu oraz Administratorem danych osobowych jest: E-MARKETING Paweł Mrozowski, Innowacyjna 1, 16-400 Suwałki.\nSerwis jest hostowany (technicznie utrzymywany) na serwera operatora: ultimahost.pl Szeliga sp. j., 90-019 Łódź, Dowborczyków 25, NIP: 9671354758, REGON: 341287109, KRS: 0000423178.\n8. Płatności internetowe\nOperator stosuje system płatności internetowych Przelewy24 obsługiwany przez firmę PAYPRO S.A. ul. Kanclerska 15, 60-327 Poznań NIP 779-236-98-87, REGON 301345068, KRS KRS 0000347935 i przekazuje mu do jednorazowego wykorzystania Twoje dane niezbędne do realizacji płatności. Dane o kanałach płatniczych, w szczególności o numerach kont, numerach kart płatniczych itp., nie są przetwarzane ani przechowywane przez Operatora. Regulamin systemu płatności znajduje się na stronie https://www.przelewy24.pl/regulamin. Skorzystanie z linku do dokonania płatności oznacza akceptację postanowień Regulaminu systemu płatności oraz niniejszej Polityki Prywatności w zakresie wykonania płatności.\nE-MARKETING Paweł Mrozowski ul. Innowacyjna 1, 16-400 Suwałki NIP: 8471615917 REGON: 364875618\n© Jegla Studio Strony internetowe Suwałki | Polityka prywatności\nUżywamy plików cookies do poprawnego działania strony.\nZgłoś uwagi lub zaproponuj temat


Warszawskie Combo Taneczne w kwietniu w Oleśnicy - olesnica24.com - Oleśnica i powiat oleśnicki - aktualne wiadomości\nWarszawskie Combo Taneczne w kwietniu w Oleśnicy\nkoniec 26.04.2019 21:00\nLokalizacja: Oleśnica, Sala widowiskowa BiFK, ul. Kochanowskiego\nBiblioteka i Forum Kultury w Oleśnicy zaprasza 26 kwietnia (piątek) o godz. 19.00 do Sali widowiskowej BiFK na koncert zespołu Warszawskie Combo Taneczne.\nJest to płyta wyjątkowa, bo nagrana specjalnie z myślą o setnej rocznicy urodzin ikony warszawskiej piosenki podwórkowej - Stanisława Grzesiuka. Okrągła rocznica przypadała na dzień 6 maja 2018 roku. Była to najlepsza okazja by przypomnieć i oddać hołd postaci, bez której z pewnością nie byłoby Combo. Grzesiuk w radiowych nagraniach z przełomu lat 50. i 60. uwiecznił fragment zaginionego świata przedwojennego warszawskiego folkloru. Jego nagrania są czymś dużo więcej niż zapisem starych piosenek. To akcent mowy, sposób gry na bandżoli oraz sam repertuar dający szerokie, plastyczne wyobrażenie o tym, czym była warszawska kultura w dzielnicach robotniczych takich jak Czerniaków, Powiśle czy Wola.\nJanek Młynarski w porozumieniu z wnuczką Stanisława - Izą Laszuk (właścicielką instrumentu) zadbał o renowację "drewna" i tak oto po niespełna 60 latach znowu gra i brzmi jak dawniej.\nBilety w cenie 55 zł można będzie rezerwować od 18.03.2019 od godziny 9.00 poprzez stronę www.bifk.info.\nSprzedaż gotówkowa rozpocznie się 20.03.2019 od godziny 16.00 w kasie Sali widowiskowej BiFK. W pozostałe dni wg harmonogramu pracy kasy, który jest dostępny na stronie www.bifk.info.


Kim Lee na plakacie 12. LGBT Film Festival!\nWrocław - Cactus Club\nBy\tgay.info.pl lipiec 26, 2021\t103\t0\nBohaterką tegorocznej edycji plakatu LGBT Film Festival jest Kim Lee – nieżyjąca już polska drag queen i aktywista ruchu LGBTQ+.\nPochodząca z Wietnamu Kim Lee uznawana jest za jedną z najaktywniejszych i najbardziej z znanych polskich drag queen. Wcielała się ikony polskiego i światowego show bussinesu, występując w klubach między innymi jako Violetta Villas, Kora, Hanna Banaszak, Beata Kozidrak, Kayah, Urszula, Liza Minnelli i Marilyn Monroe. W repertuarze miała około 200 piosenek. Okazjonalnie pojawiała się w filmach i teledyskach w tym między innymi do utworów Margaret i grupy Psychocukier. Po Konkursie Piosenki Eurowizja 2014 pojawiła się w teledysku będącym odpowiedzią na występ Donatana i Cleo i ich utwór „My Słowianie”. Jako aktorka występowała między innymi w spektaklach w Teatrze Powszechnym, TR Warszawa i Teatrze Druga Strefa.\nKim udzielała się również w polskim środowisku LGBT, występując charytatywnie na imprezach i wspierając organizacje walczące o prawa osób transpłciowych. Współpracowała z Kampanią Przeciw Homofobii i ze stowarzyszeniem Miłość Nie Wyklucza. Brała udział w Manifach i Paradach Równości. Zorganizowała 11 edycji Kim Lee Drag Queen Festiwal. Współorganizowała też konkurs Miss Trans.\nZmarła w grudniu zeszłego roku w wyniku zarażenia COVID-19.\n- W tym roku na plakacie wspominamy Kim Lee, jedną z najsłynniejszych polskich drag queen. Od pierwszych edycji festiwalu Kim była bardzo mocno zaangażowana w przygotowania naszego święta, w 2017 roku poprowadziła także galę otwarcia 8. edycji w warszawskiej Kinotece – mówi Wiktor Morka, dyrektor LGBT Film Festival. - Jest częścią historii polskiego ruchu LGBT, aktywnie działała na rzecz społeczności, udzielała się charytatywnie, wspierała organizacje walczące o prawa osób transpłciowych. Zawsze gotowa, uśmiechnięta, pełna humoru, dobroci i oddania wszystkiemu, co robiła, była dla nas wzorem do naśladowania. Złotymi zgłoskami zapisała się w historii polskiej społeczności LGBTQ+. Ten plakat jest dla niej!\nAutorką plakatu jest Marta Konarzewska - ilustratorka, graficzka, współpracująca z LGBT Film Festival od kilku lat. Na co dzień projektuje okładki książek w wydawnictwie Filtry, tworzy murale w przestrzeni warszawskiej i zajmuje się składem magazynu "Ferment. Pismo o winie.", dla którego również\nLGBT Film Festival rozpocznie się w tym roku od odsłony warszawskiej, gdańskiej i wrocławskiej, które odbędą się w dniach 17-24 września. Potem organizatorzy zapraszają widzów do Krakowa, Poznania, Łodzi, Bydgoszczy, Katowic i Szczecina.\nFestiwal jest największym w Europie Środkowo-Wschodniej wydarzeniem kulturalnym prezentującym kinematografię z pojemnego, kolorowego parasola LGBT+ (lesbian, gay, bisexual, transgender). Tym razem w ramach blisko stu projekcji pokazane zostaną filmy fabularne, dokumenty i krótkie metraże z najważniejszych międzynarodowych imprez filmowych, takich jak festiwale w Cannes, Berlinie i Wenecji, a więc tytuły najlepiej przyjęte przez krytyków i publiczność z całego świata.\nSzczegóły na stronie https://lgbtfestival.pl/ i na Facebooku: https://www.facebook.com/LGBTfestival.\n« Kapitalny debiut Terminarz 12. LGBT Film Festival »\nSzpicruta, a może kałach?\nKwi 14, 2021 Qltura\nKraków - Ciemnia\nPoznań - Amigo. Sauna Club\nWyrok Trybunału w Strasburgu: "Dosz…\nWrz 16, 2021 Rate: 0.00\nLut 15, 2020 Rate: 0.00


Pokochaj swoją sylwetkę! – SC Beauty Magazine\nW badaniu opublikowanym w International Journal of Obesity, naukowcy przyjrzeli się życiu 14.000 dorosłych osób w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii za pośrednictwem danych zgromadzonych w trzech badaniach: US National Longitudinal Study of Adolescent to Adult Health, UK National Child Development Study i Midlife in the United States.\nPrzeanalizowano dane z okresu, gdy dzieci osiągnęły wiek dojrzały, aby poznać sposób postrzegania przez nich własnej wagi – prawidłowy lub nie – a następnie ich przyrost masy ciała w czasie.\nBadania z Wielkiej Brytanii śledziły uczestników od 23 aż do 45 roku życia, jednak okres obserwacji dwóch pozostałych analiz był krótszy, wynosił 7 lub 9 do 10 lat.\nOkazało się, że osoby identyfikujące się jako posiadające nadwagę były bardziej skłonne przejadania się w odpowiedzi na stres, co jak można przewidzieć skutkowało zwiększeniem ich wagi.\nDr Eric Robinson z Institute of Psychology, Health and Society Uniwersytetu w Liverpoolu: „Zdawanie sobie sprawy z tego, że posiadamy nadwagę jest samo w sobie stresujące, a dokonywanie zdrowych wyborów w swoim życiu staje się przez to trudniejsze”\nMożna by tylko mieć nadzieję, że świadomość swojej nadwagi skutkuje większym prawdopodobieństwem przyjęcia zdrowych nawyków i stracenia trochę na wadze, jednak to badanie temu przeczy. Osoby z cięższą masą ciała mają kompleksy związane z wyglądem swojej sylwetki, co nie jest wcale zaskakujące biorąc pod uwagę to, jak wyrażamy się o wadze jako społeczeństwo. Sposób postrzegania nadwagi i otyłości przez ludzi nie mających z tym problemu, jest czymś nad czym powinni się poważnie się zastanowić. Można zachęcić ludzi dotkniętych nadwagą czy otyłością do zdrowych zmian w ich stylu życia, które nie przedstawiają ich przypadłości jako coś strasznego, jak dodaje dr Robinson.


Uprawiają seks na terenie szkoły | Witkowo.eu\nStrona główna / Aktualności / Uprawiają seks na terenie szkoły\nUprawiają seks na terenie szkoły\nHubert Lisiak 26 października 2018\tAktualności, Gmina Witkowo Zostaw komentarz 2,493 Wyświetlenia\nDo niedawna miejsce zabaw dzieci, dziś źródło problemów w postaci spożywania alkoholu, palenia papierosów, a nawet uprawiania seksu. Akty wandalizmu doprowadziły do zamknięcia placu zabaw.\nOd początku istnienia gminny plac zabaw zlokalizowany na terenie Szkoły Podstawowej numer 2 w Witkowie cieszył się bardzo dużą popularnością wśród dzieci i ich rodziców. Sytuacja uległa zmianie, kiedy w okresie letnim urządzenia zabawowe stały się miejscem ekscesów starszej młodzieży i dorosłych. Nocne sytuacje kończyły się m.in. podpaleniem lin na drabinkach i wyrywaniem płyt stanowiących nawierzchnię. Wandale albo skutecznie unikali policyjnych patroli, albo stawali się nieuchwytni dla kamery monitoringu, która nie obejmuje placu. Uczestnicy nocnych imprez upodobali sobie także ciemny zaułek, który mieści się za placem zabaw – pomiędzy budynkiem szkoły a halą. Kamera monitoringu rejestruje tam regularne palenie papierosów, picie alkoholu, wymiotowanie, załatwianie potrzeb fizjologicznych, a nawet uprawianie seksu. Ustalenie tożsamości jest niemal niemożliwe, ponieważ nagrane osoby mają na sobie kaptury. Co więcej, do weekendowych ekscesów dochodzi nocą, gdzie widoczność jest ograniczona.\n– Panuje także bałagan, który niestety muszą potem sprzątać pracownicy szkoły. Nawet jeśli brama jest zamknięta, to wystarczy przeskoczyć przez płot, co dla młodych osób nie jest problemem – podkreśla Bernadetta Nowak, dyrektor SP 2.\nStan techniczny urządzeń zabawowych został doprowadzony do tak złego stanu, że konieczne było jego zamknięcie.\n– Podjęliśmy taką decyzję po przeprowadzonej ekspertyzie – dodaje dyrekcja.\nW ciągu dnia wejście na plac jest otwarte, ponieważ tą samą drogą dowożone jest jedzenie dla dzieci szkolnych. Mimo pisemnego zakazu wchodzenia, wielu rodziców i tak z niego korzysta. Władze szkoły bezradnie rozkładają ręce, ponieważ nie są w stanie zabronić witkowianom przebywania w tym miejscu. Dyrektor Nowak spotkała się w tej sprawie z burmistrzem Marianem Gadzińskim, który wyraził zgodę na pokrycie kosztów remontu z samorządowego budżetu. Przywrócenie go do stanu używalności wyniesie blisko 12 tysięcy złotych.


Kobiety`44. Prawdziwe historie kobiet w powstańczej Warszawie [Agnieszka Cubała] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00419 018613 20433871 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Agnieszka Cubała Liczba stron: 424\nISBN: 9788380979079 Data wydania: 2020-08-15\nO swoich przeżyciach opowiadają m.in aktorki: Małgorzata Damięcka-Lorentowicz, Alina Janowska, Irena Kwiatkowska, Danuta Szaflarska, Beata Tyszkiewicz, Krystyna Zachwatowicz-Wajda; poetki i pisarki: Maria Dąbrowska, Maria Kownacka, Anna Świrszczyńska; Hanna Brzezińska - 'słowik okupowanej Warszawy', Natalia Sendys - 'królowa kanałów', czy łączniczka-strzelec - Wanda Traczyk-Stawska.\nAgnieszka Cubała - pasjonatka historii Powstania Warszawskiego. Swoją przygodę z tym tematem rozpoczęła od napisania książki 'Ku wolności Międzynarodowe, polityczne i psychologiczno-socjologiczne aspekty Powstania Warszawskiego'. W Muzeum Powstania Warszawskiego koordynowała prace nad realizacją scenariusza ekspozycji stałej. Opracowała hasła autorskie do 'Wielkiej Ilustrowanej Encyklopedii Powstania Warszawskiego'. Konsultowała dwa rozdziały polskiej edycji książki Normana Daviesa 'Powstanie 44'. Wydała publikacje: 'Sten pod pachą, bimber w szklance, dziewczyna i Warszawa. Życie codzienne powstańczej Warszawy', 'Skazani na zagładę? 15 sierpnia 1944. Sen o wolności a dramatyczne realia', 'Igrzyska życia i śmierci. Sportowcy w Powstaniu Warszawskim' oraz 'Miłość '44'. Otrzymała nagrodę Klio i odznakę Zasłużony dla Warszawy.\nCopyright © Agnieszka Cubała, 2020 Projekt okładki Paweł Panczakiewicz Ilustracja na okładce Sanitariuszki 3. kompanii batalionu „Bełt”. Stoją od lewej: Barbara Przygodzka „Żabka”, Alina Kłopotowska „Pantera”, Izabela Sztos-Zachwatowicz „Ryś”, Halina Przybylska „Misia” i Wiera Dudzińska „Angora”, zbiory MPW Redaktor prowadzący Adrian Markowski Redakcja Kinga Szafruga Korekta Katarzyna Kusojć Bożena Hulewicz ISBN 978-83-8097-907-9 Warszawa 2020 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28 www.proszynski.pl\n…ja nie byłam bohaterką, barykady pod ostrzałem budowali wszyscy… Anna Świrszczyńska, Do mojej córki\nWstęp Dnia 1 sierpnia 1944 roku łączniczka Teresa Sułowska-Bojarska, ps. Dzidzia-Klamerka, idąc do powstania, włożyła białą bluzkę. W końcu okazja była ku temu specjalna – ogłoszono godzinę W. Zaczął jednak padać deszcz i strasznie zmokła. W ostatniej chwili zdążyła jeszcze wpaść do domu, by się przebrać. Odświętną, piękną białą bluzkę musiała zamienić na codzienną, taką zupełnie zwyczajną, w kwiatki. Po latach skomentowała to słowami: „Byłam wściekła na te kwiatki!”. Ten z pozoru nieistotny szczegół stanowi niejako symbol tego, co stało się później. Kwintesencję splotu zdarzeń, które okazały się losem całego pokolenia Kolumbów. Wieloletnie przygotowania do wymarzonego powstania, gorączkowe oczekiwanie na to, by godzina zemsty w końcu wybiła, ogromna radość, entuzjazm i pragnienie wolności młodych ludzi przystępujących do walki – zapowiadały się wspaniale. Niestety, wszystko to bardzo szybko zostało skonfrontowane z brutalną rzeczywistością. Na wprost armii powstańczej – bardzo dobrze wyszkolonej i niesłychanie ofiarnej, ale prawie bezbronnej – stanęły: świetnie uzbrojone wojsko niemieckie, bezwzględna polityka Stalina oraz obojętność świata, który wobec walczących Polaków zdobył się tylko na kurtuazyjne gesty. Dlatego powstańcom nie udało się opanować większości celów militarnych, bardzo szybko zaczęło brakować im broni i amunicji, a walka, która miała trwać maksymalnie tydzień, przeciągnęła się do sześćdziesięciu trzech dni i przyniosła kolosalne straty – ludzkie i materialne. Aż chciałoby się powiedzieć: „miało być tak pięknie, a wyszło jak zwykle”. Gdy myślimy o powstaniu warszawskim, najczęściej mamy przed oczami obraz bohaterskich klawych chłopaków, którzy nawet będąc w największych tarapatach, odpowiadają hardo: „Byczo jest!”; dowódców ocenianych co najmniej niejednoznacznie; krwawe walki, w których fatalnie uzbrojeni powstańcy stawali naprzeciw Niemców dysponujących całym arsenałem różnorodnej broni, w tym samolotami i pociągiem pancernym, a dzieci z butelkami z benzyną biegły na czołgi oraz piękne dziewczyny, które z promiennym uśmiechem opatrują rannych, przenoszą meldunki albo gotują zupę zwaną plujką. Dlaczego utrwalił nam się w pamięci taki obraz? Bo tak o wydarzeniach, które rozegrały się w Warszawie między 1 sierpnia a 3 października 1944 roku, opowiadali najczęściej panowie. W końcu wojna to męska rzecz, która na dodatek nie ma w sobie nic z kobiety, jak często słyszymy w mediach i czytamy w książkach. Niestety przez długie lata również same kobiety, mówiąc o powstaniu warszawskim, narzucały sobie niejako męski punkt patrzenia na to wydarzenie. Dlatego także w ich relacjach wielokrotnie odnajdujemy opisy walk, bohaterstwa i śmierci kolegów i koleżanek z oddziału. Panie rzadko wspominały o własnych codziennych zmartwieniach i rozterkach. O strachu, bólu, rozpaczy, poniżeniu i koszmarnych przeżyciach, których nie dało się wymazać z pamięci przez następne dziesięciolecia. I o tym, jaką cenę zapłaciły za to, że sześćdziesiąt trzy dni spędziły w walczącej stolicy. A to właśnie ich perspektywa pozwoliłaby zbudować zupełnie inny obraz tego, co się wówczas działo w Warszawie. Bo kobieta widzi i opowiada inaczej. Koncentruje się na zupełnie innych aspektach i dostrzega mnóstwo szczegółów dla mężczyzn całkowicie nieistotnych, a przez to niezauważalnych. Narracja przedstawicielek płci żeńskiej jest pełna kolorów, zapachów, dźwięków. Ma konkretny kształt, czasami nawet fakturę. A co najważniejsze – pojawiają się tam emocje i uczucia. A te ostatnie są znacznie bardziej wyraziste niż suche statystyki i fakty. Pozwalają wejść w opisywany świat, utożsamić się z opowiadającą, doświadczyć tego, co wówczas czuła. To dlatego wojna widziana oczami kobiet wydaje się straszniejsza, choć równocześnie bardziej zwyczajna, a nawet prozaiczna. Przez dziesiątki lat o niektórych kwestiach kobietom nie wypadało mówić. Nieustanna nagonka władz PRL na powstanie warszawskie nie sprzyjała zajmowaniu się zagadnieniami trudnymi i bolesnymi. Powodowała natomiast konieczność gloryfikowania pewnych wydarzeń i osób. Poza tym były sprawy, o których uczestniczki powstania opowiadać nie potrafiły. Wstydziły się tego, że zostały skrzywdzone. Bały się ostracyzmu społecznego, napiętnowania, ironicznego śmiechu, a przede wszystkim niezrozumienia. Nie wiedziały, czy będą w stanie poradzić sobie z emocjami i niezabliźnionymi ranami. Od bliskich osób nieustannie zresztą słyszały: „Zapomnij!”, „Zamknij za sobą ten rozdział!”, „Zacznij żyć od nowa!”. Niestety, nie potrafiły pomimo najszczerszych chęci. Nieprzepracowane problemy i wspomnienia o traumatycznych przeżyciach wracały przy każdej nadarzającej się okazji, dając początek kolejnym dramatom. Pozwólcie nam krzyczeć! – zdawały się prosić kobiety, które podczas powstania przeszły przez prawdziwe piekło. Dajcie nam prawo do głośnego opowiedzenia o naszej krzywdzie, gniewie i rozpaczy. Poznajcie naszą historię. Ale świat nie chciał słuchać, a ludzie wstydliwie odwracali oczy. Najbardziej spektakularnym przykładem zaniedbań i swoistej zmowy milczenia stał się temat gwałtów dokonywanych na warszawiankach na Ochocie, Woli, Starym Mieście czy Czerniakowie. W niektórych publikacjach, nawet kilkadziesiąt lat po powstaniu, trudno było doszukać się słowa „gwałt” – zastąpiono je określeniem „bestialstwo”. A opis dramatu, którego doświadczyły tysiące kobiet, ograniczał się czasami do jednego ogólnikowego zdania. Ale czy należy się temu tak bardzo dziwić? Przecież w porwanej sukience zgwałconej dziewczyny, w jej łzach, krzywdzie, poniżeniu i cierpieniu nie ma miejsca na patos. Nikt tu nie mówi o bohaterstwie ani męstwie. Nie ma na czym zbudować legendy. Pomnika również nie ma komu postawić. A fakt, że dzięki ogromnej sile psychicznej, odwadze i konsekwencji skrzywdzona kobieta była w stanie rozpocząć nowe życie, nikomu nie wydawał się szczególnie ważny. O czym więc jest ta książka? O trudnych, czasami wręcz niewiarygodnych historiach kobiet, które uczestniczyły w powstaniu warszawskim. O wydarzeniach, doświadczeniach i emocjach, które stały się udziałem tysięcy warszawianek. O sprawach, o których do tej pory nie mówiło się wcale albo wspominało jedynie gdzieś na marginesie innych historii. I o najbardziej prywatnych, czasami wręcz intymnych sferach życia kobiet. Tych, o których one same bardzo długo nie chciały lub nie potrafiły opowiadać, ponieważ uważały, że ten, kto sam nie przeżył podobnego piekła, nie będzie w stanie tego zrozumieć. Rozpoczynając rozmowę z uczestniczkami powstania na takie tematy, można było często usłyszeć: „To bardzo trudne do opowiedzenia”, „Nie chcę do tego wracać”, „Tego nie da się opisać słowami”. Danuta Szaflarska, ps. Młynarzówna, i Teresa Kodelska-Łaszek, ps. Kinga, wielokrotnie podkreślały, że nie lubią, a co za tym idzie, nie chcą opowiadać o powstaniu, bo źle się potem czują. Za powrót wspomnieniami do tamtych chwil płaciły koszmarami sennymi czy też problemami zdrowotnymi. Anna Świrszczyńska szukała ponad trzydzieści lat właściwych słów, by móc opisać tragedie, których była świadkiem. Niechętnie mówiła również w wywiadach o swoich przeżyciach i doświadczeniach. Podobnie jak najlepsza przewodniczka kanałowa, zwana Królową kanałów – Natalia Sendys, ps. Zyta, czy pieśniarka okupowanej Warszawy i królowa polskiego jazzu – Hanka Brzezińska. Również Irena Kwiatkowska, ps. Katarzyna, pytana o powstanie, odpowiadała zawsze bardzo ogólnikowo, wręcz zdawkowo. Uważała, że kolejnym pokoleniom nie ma sensu opowiadać o tych przeżyciach, bo to wszystko nieważne, a w dodatku i tak nikt tego nie zrozumie. Pozostaje mieć nadzieję, że jednak się myliła… W niniejszej książce swoje powstańcze historie opowiadają nie tylko postacie powszechnie znane i lubiane, między innymi aktorki: Małgorzata Damięcka-Lorentowicz, Barbara Fijewska, Maria Homerska, Alina Janowska, Irena Kwiatkowska, Danuta Mancewiczówna, Danuta Szaflarska, Beata Tyszkiewicz, Krystyna Zachwatowicz-Wajda i Mira Zimińska-Sygietyńska, oraz poetki i pisarki: Maria Dąbrowska, Irena Jurgielewiczowa, Maria Kownacka, Maria Rodziewiczówna, Anna Świrszczyńska. Wspomnieniami z tamtych tragicznych dni dzielą się także sanitariuszki i łączniczki powstańczej Warszawy, między innymi: Halina Jędrzejewska, Jadwiga Podrygałło, Natalia Sendys, Anna Swierczewska-Jakubowska, Teresa Sułowska-Bojarska, Wanda Traczyk-Stawska, Teresa Wilska, oraz przedstawicielki ludności cywilnej – Wanda Lurie i Monika Żeromska. Za okazaną pomoc autorka chciałaby szczególnie podziękować uczestniczkom powstania, które wielokrotnie opowiadały jej o swoich losach: Annie Borkiewicz-Celińskiej, Zofii Dillenius, Halinie Donath, Barbarze Grocholskiej-Kurkowiak, Halinie Jędrzejewskiej, Alicji Karlikowskiej, Teresie Kodelskiej-Łaszek, Janinie Kuleszy-Kurowskiej, Jadwidze Podrygałło, Barbarze Scheiner, Annie Swierczewskiej-Jakubowskiej, Danucie Szaflarskiej, Wandzie Traczyk-Stawskiej, Marii Urbaniec-Downarowicz, Teresie Wilskiej i Krystynie Zachwatowicz-Wajdzie oraz wielu, wielu innym – sanitariuszkom, łączniczkom i peżetkom, ale i ich kolegom z oddziałów: Adamowi Bieńkowskiemu, Bohdanowi Celińskiemu, Janowi Ekierowi, Juliuszowi Kuleszy, Stanisławowi Likiernikowi, Aleksandrowi Müllerowi, Stanisławowi Kwiatkowskiemu, Stanisławowi Sieradzkiemu, Tadeuszowi Sumińskiemu, Wojciechowi Świątkowskiemu, Bolesławowi Taborskiemu, a także wszystkim osobom, które w różnorodny sposób przyczyniły się do powstania niniejszej książki: Marzenie Biegale, Małgorzacie Bramie, Joannie Bojarskiej, Filipowi Bojarskiemu, Jackowi Damięckiemu, Beacie Dobkowskiej, Rafałowi Fijałkowskiemu, Janinie Filipeckiej, Jackowi Gnysiowi, Henrykowi Grocholskiemu, Ninie Harbuz, Stanisławowi Hofmanowi, Małgorzacie Kawiak, Krzysztofowi Kopfowi, Krystynie Kwiatkowskiej, Monice Lurie, Tomaszowi Młynarskiemu, Jackowi Mrówczyńskiemu, Mariuszowi Olczakowi, Łucji Orłow, Witoldowi Rawskiemu, Markowi Strokowi, Małgorzacie Szturomskiej, Annie Trzcińskiej, Agnieszce Wende-Wünsche, Marioli i Pawłowi Wieczorkiewiczom, Grażynie i Piotrowi Wysiadeckim, Łukaszowi Zajęckiemu, moim rodzicom – Annie i Januszowi Cubałom, oraz wydawnictwu Prószyński Media.\nSanitariuszka Janina Załęska, ps. Małgorzata, i ppor. Jan Markowski, ps. Krzysztof. Uratowała mu życie, za co odwdzięczył się jej napisaniem piosenki. Dzięki czemu na zawsze przeszła do historii jako „Sanitariuszka Małgorzatka” (zbiory Stanisława Kopfa)\nChwila odpoczynku od służby – jedna z uczestniczek powstania na podwórku kamienicy przy ul. Wielkiej 23, róg Pańskiej (zbiory Roberta Bieleckiego)\nIrena Kwiatkowska, rok 1943 (fot. z prywatnego zbioru Krystyny Kwiatkowskiej, bratanicy Ireny Kwiatkowskiej, prezesa Fundacji im. Ireny Kwiatkowskiej)\nA miało być tak pięknie… Teresa Sułowska-Bojarska, ps. Dzidzia-Klamerka, na wieść o zbliżającym się powstaniu odetchnęła z ulgą. Miała już dość konspiracji, stałego udawania, że tematy, którymi żyła cała Warszawa, w ogóle jej nie obchodziły. Zdawała sobie oczywiście sprawę, że trzeba będzie ponieść pewne ofiary. O tym, że być może zginie i ona sama, po prostu próbowała nie myśleć. Smak strachu poznała krótko po rozpoczęciu walk na Mokotowie. Na pobliskiej ulicy Grażyny rozszalała się strzelanina. Teresa siedziała wtedy wraz z setką innych ludzi w gmachu „Społem”. Żadna z przebywających tam osób nie posiadała broni. To chłopcy mieli walczyć i umierać. Wszystkim innym pozostało czekać na wynik akcji i w zależności od niego podjąć konkretne działania. Bezczynność w centrum śmierci, jak sama określiła to miejsce dziewczyna, była potworna. Nikt nie wiedział, co dzieje się na zewnątrz, skąd dochodziły nieustanne wrzaski Niemców i odgłosy strzałów. Było jeszcze zupełnie jasno, długo przed kolacją, gdy mój żołądek odmówił posłuszeństwa. Zaczęłam wędrować do ubikacji. Nie mogłam opanować gastrycznych sensacji, skulona siedziałam na klozecie, kule strzaskały szyby, rozdarły dyktę kabinek, szyły nad głową. O takich sprawach na ogół powstańcy nie wspominają, nie zwierzają ich nawet w cztery oczy. A ja się bałam. Byłam ogarnięta obłędnym strachem. Przerażała wrzawa potyczki, która toczyła się tuż na ulicy, i beznadziejne czekanie na rozwój wypadków, bierność, bezczynność1. Chwila próby nadeszła, gdy trzeba było przystąpić do akcji. W wyniku strzelaniny pojawili się pierwsi ranni. Dziewczęta przeszkolone na sanitariuszki miały zostać wysłane na linię walki, by udzielić im pomocy. Teresa zgłosiła się do wykonania tego zadania. Gdy stała i czekała na właściwy moment, by przebiec przez ostrzeliwaną ulicę, zastanawiała się, czy we dwie z koleżanką, Izabelą Wiśniewską, ps. Iza, będą w stanie pomóc koledze, który dostał serię z karabinu maszynowego. Przecież w swojej niewielkiej torbie sanitarnej miała tylko dwa opatrunki. Nie była również pewna, czy bez noszy zdołają donieść w bezpieczne miejsce dorosłego mężczyznę. Gdy grad pocisków na moment ustał, komendantka „Dzidzi”, „Ena”, przebiegła przez jezdnię. Kobieta została wprawdzie lekko ranna, ale ostatecznie udało jej się przedrzeć do bramy stojącego nieopodal budynku. Gestem dłoni pokazała podopiecznym, by na razie pozostały na swoim miejscu. Czasami o ważnych sprawach w życiu człowieka decydują drobiazgi. Dla Teresy takim detalem okazał się widok krwi na zmęczonej twarzy podporucznik „Eny”. Nagle przestała się bać. Żołądek uspokoił się, wiedziałam, że jeżeli komendantka każe skakać za sobą, albo przebiegnę, albo trafią z bunkra obok. Nic innego nie może się zdarzyć. Wszystko wydało się lepsze niż dotychczasowa bezczynność2. Po jakimś czasie groza sytuacji minęła. Jeden z rannych, niestety, wykrwawił się na śmierć, drugiemu udało się udzielić pomocy. Wieczór zakończył pierwszą walkę, ustanawiając swoiste status quo. Powstańcy powrócili na swoje kwatery. Dziewczęta zajęły się rannymi. Jedna opatrzyła „Enę”, druga udzieliła pomocy żołnierzowi z postrzałem uda. Kiedy zaczęły działać, nie myślały już o wcześniejszych obawach, czy sobie poradzą. Leżący na ławie powstaniec zachowywał się zresztą dość zabawnie. Z jednej strony wydawał się rozgoryczony tym, że już w pierwszych godzinach walki został z niej wyeliminowany. By dodać sobie animuszu, w dość niewybrednych słowach odgrażał się Niemcom. Z drugiej – nie potrafił ukryć tego, że dziewczęta, które się nim zajmowały, bezsprzecznie wpadły mu w oko i nieustannie prawił im komplementy. Rozmowę, która się wkrótce nawiązała, przerwał porucznik „Ryś”. Wbiegł do pokoju, robiąc zgromadzonym tam osobom karczemną wręcz awanturę. – W jednym pokoju siedzi tyle kobiet, a na dole nie ma komu roznosić kolacji! – krzyczał. – Co to za porządki?! W powstańczej armii nie powinno dochodzić do takich zaniedbań! Sytuację załagodziła komendantka dziewcząt, która obiecała, że zaraz wszystkie zejdą do stołówki, by pomóc koleżankom pełniącym tam dyżur. – Jak tylko mnie opatrzą… – dodała spokojnym głosem. Jej postawa zawstydziła nieco oficera. Nie wiedząc, jak się zachować, zaczął prawić „Enie” nieszczere komplementy. Teresa schodziła na dół przygnębiona. Myślała o nieznanym poległym chłopcu, który umarł, leżąc samotnie na ulicy, nie doczekawszy pomocy. I o tym, że mężczyźni zawsze są gotowi do tego, by uwodzić kobiety i by zasiąść do jedzenia. Hamując gniew, zaczęła roznosić półmiski z gorącym makaronem. Okazało się, że w tym momencie wszystko, co mogła zrobić dla powstania, to przyjęcie roli kelnerki! Nie tak to wszystko miało wyglądać3. Teresa Wilska, ps. Czarna Bożena, po niedawno przeżytej wsypie podchodziła do powstania z większą dozą sceptycyzmu niż jej koleżanki. Nie było w niej ani radości, ani entuzjazmu. Odczuwała natomiast niepokój, pogłębiający się wraz z odgłosami strzałów, które rozlegały się coraz bliżej. Siedząc w pokoju w swoim punkcie mobilizacyjnym, jako jedyna nie podeszła do okna, by obserwować walkę rozpoczętą za wcześnie, jeszcze przed godziną W. Zaszyła się w najdalszym kącie i zatopiła we własnych myślach. Oczywiście zdawała sobie sprawę z faktu, że powstanie to również śmierć i ofiara. Jednak przejmujący głos rannego proszącego o ratunek i fakt, że nie dało się nic zrobić, by przyjść mu z pomocą, uświadomiły jej, jak dalekie od rzeczywistości były jej wyobrażenia o walce. Wcześniej, tak jak cała warszawska młodzież, koncentrowała się przede wszystkim na romantycznych hasłach i ogromnym pragnieniu wolności. Przepełniała ją nieco naiwna, ale jakże charakterystyczna dla nastoletnich żołnierzy wiara w to, że wszystko musi się udać. Dziś rzeczywistość skonfrontowana została z wyobrażeniami. To, co zobaczyła, nie napawało jej optymizmem. Najmniej spodziewała się jednak tego, że godzina W przyniesie jej przede wszystkim wprost obezwładniające uczucie strachu. Boję się. Po prostu okropnie się boję… O siebie, o nich, o wszystkich. Więc to tak wygląda… (...) Pamiętam to wrażenie lęku i przygnębienia, jakie towarzyszyło mi całą noc. Nie, to nie było nic przemyślanego. (…) To po prostu zetknięcie się ze śmiercią, łuny pożarów, ciemna, hucząca strzałami ulica i ten jęk okropny, przeciągły jęk, na który nikt nie odpowiadał. Gdzieś na ulicy ginął człowiek zupełnie sam4. Dzień 1 sierpnia 1944 roku odcisnął również silne piętno na losach czternastoletniej wówczas Eli Lesiak – dziewczynki pochodzenia żydowskiego, dla której czas wojny okazał się wyjątkowo okrutny. Jej matka zmarła podczas okupacji, a ojciec został zamordowany w obozie zagłady w Treblince. Samą Elę udało się przemycić z getta do aryjskiej części miasta, gdzie zaopiekowali się nią znajomi rodziców. Wybuch walk powstańczych zastał dziewczynkę na Mokotowie, przy ulicy Puławskiej. Wybrała się tam wraz z ciężarną kobietą, u której mieszkała, i jej dwiema córeczkami. Poszły po wanienkę dla mającego się niebawem narodzić dziecka. Kiedy wracały, rozpoczęła się strzelanina. Przestraszone schroniły się w budynku na rogu ulic Puławskiej i Dworkowej. Niestety, słabo uzbrojeni powstańcy nie mogli stawić czoła nieprzyjacielowi. Dlatego Niemcy bardzo szybko opanowali teren. Niebawem pierwsi żandarmi pojawili się na podwórku domu, w którym ukryły się kobiety. Kazali wyjść stamtąd wszystkim mieszkańcom. Początkowo zamierzali metodycznie zabrać się do realizacji rozkazu Hitlera, który rozwścieczony wiadomością o wybuchu walk w stolicy, kazał zgładzić wszystkich warszawiaków, a samo miasto zrównać z ziemią, tak by stało się zastraszającym przykładem dla całej Europy. Szybko okazało się jednak, że nie można wykonać tego polecenia ze względu na ograniczoną ilość amunicji. Niemcy przegonili wszystkich w stronę pobliskich ogródków działkowych. Znajdowały się tam schody, po których grupa miała zejść na dół. Nagle rozległy się strzały. Ludzie zaczęli biec, chcąc uciec przed ogniem karabinów maszynowych ustawionych na samym szczycie wzniesienia. Powstało ogólne zamieszanie. Popchniętej dziewczynce spadł z nogi drewniak. Był dla niej cenny, ponieważ nie miała innych butów. Szybko zawróciła, by go zabrać. W tym momencie Niemcy otworzyli ogień do ostatniej grupy schodzących ludzi, którzy upadając, przykryli dziecko. Przerażona leżała w bezruchu przez kilka godzin pod stertą martwych ciał. Pomiędzy trupami co jakiś czas przechadzał się niemiecki oficer i dobijał każdego, kto dawał jakiekolwiek oznaki życia. Po pewnym czasie od strony ogródków działkowych nadszedł patrol Polskiego Czerwonego Krzyża. Dysponował niestety tylko jednymi noszami. Niosące je dziewczęta zapytały Niemców, czy mogą zabrać rannych. Wyrazili zgodę. Wezwano więc wszystkich, którzy ocaleli, do powstania. Przyznanie się do tego, że się przetrwało, było z jednej strony dość ryzykowne, ale z drugiej stanowiło jedyną szansę na to, by wyrwać się z tego piekła. Ela postanowiła spróbować. Rozprostowała najpierw obolałą rękę, po której żandarm przeszedł kilkakrotnie. Wówczas, sparaliżowana strachem, nawet nie drgnęła. Okazało się, że tym razem Niemcy wykazali odrobinę dobrej woli. Pozwolili odejść wraz z sanitariuszkami tym, którzy byli w stanie poruszać się o własnych siłach. Ela również dołączyła do grupy. Wyglądała koszmarnie – miała na sobie krew i fragmenty czyjegoś mózgu. Kiedy doszła w końcu do zakonnic, które zaopiekowały się poszkodowanymi, nikt, łącznie z nią samą, nie mógł uwierzyć, że nie jest ranna. Kobiety rozebrały dziewczynkę, aby ją umyć. Wówczas okazało się, że poza obolałą ręką nie odniosła żadnych obrażeń. Wspominając tamten dzień, powiedziała: Jak leżałam pod stertą ludzi, to byłam sparaliżowana strachem, który odbierał jasność myślenia (...). Tak (…) nie czułam bólu, nie czułam niczego – posikałam się. (…) Strach odbiera wszelkie czucie. To był straszny strach. Mało tego, że chodził Niemiec, mało tego, że cały czas były strzały – [jeszcze] cały czas latały samoloty, które było słychać. Jeśli się nawet ich nie widziało, to się słyszało. Nie wiadomo było, czy to są samoloty, które chcą pomóc, czy samoloty, z których będą strzelać albo coś zrzucą. Wszystko razem było tak paraliżujące, że odbierało świadomość5. Danuta Szaflarska, ps. Młynarzówna, zapamiętała 1 sierpnia jako dzień pełen grozy. Przebywała wtedy wraz z mężem Janem Ekierem i roczną córeczką w domu znajomych przy ulicy Polnej 36. Wraz z nimi rodzina aktorki w chwili wybuchu powstania schroniła się w piwnicy. Niestety, właśnie przed tym budynkiem zatrzymał się niemiecki czołg. Wystrzelony z niego pocisk trafił w sąsiednią piwnicę, gdzie zginęło osiem osób. Uszkodził też pomieszczenie, w którym znajdowała się Danuta Szaflarska – jeden z rannych mężczyzn osunął się na jej nogi. Gdy minął pierwszy moment grozy, wszyscy zerwali się do ucieczki. Ale ponieważ jedna z sanitariuszek doznała szoku, mąż Danuty zajął jej miejsce przy noszach, pomagając ewakuować rannego. Biegnąc ulicą, początkowo nawet nie zauważyli, że nad ich głowami pojawił się niemiecki samolot. Z karabinu maszynowego na jego pokładzie posypała się seria pocisków. Na szczęście wszyscy zdołali się ukryć w pobliskiej kamienicy. Po latach, ilekroć aktorka opowiadała o zrywie powstańczym, zawsze podkreślała, że nie ma pojęcia, jakim cudem i jej, i jej bliskim udało się przetrwać gehennę tych sześćdziesięciu trzech dni. W zupełnie nieoczekiwany sposób o godzinie W dowiedziała się Hanka Brzezińska – aktorka, pieśniarka, tancerka, nazywana podczas okupacji słowikiem Warszawy i królową polskiego jazzu. Nie była bezpośrednio związana z konspiracją, więc nie wiedziała, którego dnia i o której godzinie zacznie się walka. Wybuch powstania zastał ją… u fryzjera przy ulicy Mazowieckiej. Kiedy opuszczała zakład, podszedł do niej jakiś nieznajomy młody człowiek. – Pani Hanko, proszę wracać do domu, bo się zaczęło powstanie – powiedział. Na szczęście mieszkała niedaleko, w budynku znajdującym się na rogu placu Teatralnego, przy ulicy Focha 8. Kiedy wbiegła do mieszkania, rozległy się pierwsze strzały. Stojąc przy oknie, widziała ludzi idących z podniesionymi rękami przez plac. Po kilku godzinach przeprowadzono tam egzekucję. W mieszkaniu kobiety schroniło się kilku zaprzyjaźnionych z nią aktorów, których wybuch walk zastał w pracy – w Teatrze Jar. Byli wśród nich między innymi Józef Kempa i Józef Orwid. W pewnej chwili z placu Teatralnego ruszyły stojące tam czołgi. Podjechały pod magistrat, skąd zaczęły ostrzeliwać okoliczne budynki. Jeden z pocisków trafił w kamienicę, w której mieszkała Hanka Brzezińska. Dom zaczął płonąć. Niestety, pod jego bramę podeszli już Niemcy, trzeba więc było ratować się ucieczką piwnicami. Na zabranie z mieszkania kilku najpotrzebniejszych rzeczy kobieta miała zaledwie parę sekund. Odruchowo sięgnęła po te, które w tamtej chwili wydały się jej najpotrzebniejsze. Wzięła koc, futro, rulon nut z piosenkami, które śpiewała podczas okupacji, i… flakon perfum Chanel No. 56. Barbara Matys-Wysiadecka – minerka nosząca dość niezwykły pseudonim Baśka-Bomba, idąc 1 sierpnia do swojego punktu koncentracji, czuła wielki niepokój. Dysproporcja, jaką dostrzegła między uzbrojeniem żołnierzy niemieckich a własnym ekwipunkiem, była kolosalna. Dlatego choć odczuwała ekscytację, nie potrafiła patrzeć w przyszłość optymistycznie. Wspominając tamte chwile, powiedziała: Straszne było moje wrażenie, jak przechodziłam koło bunkrów domu akademickiego – stali tam żołdacy uzbrojeni po zęby, a ja szłam z malutkim, skromniutkim plecaczkiem i nie wiedziałam, jak nas uzbroją na punkcie zbornym. Muszę powiedzieć, że byłam przerażona7. Dotarła jednak szczęśliwie na ulicę Ordynacką, gdzie wyznaczono miejsce zbiórki jej oddziału. Pierwsze kilka godzin walki upłynęło minerkom zebranym w mieszkaniu bezczynnie. Dopiero następnego dnia rano przybyła do nich łączniczka z informacją, że zostały przydzielone do Oddziału Osłonowego Wojskowych Zakładów Wydawniczych. Jednostka ta podlegała bezpośrednio dowódcy powstania – pułkownikowi Antoniemu Chruścielowi, ps. Monter. Od tego momentu dziewczęta nie mogły narzekać na brak zajęć. Nie tak wyobrażała sobie rozpoczęcie walk również Danuta Mancewiczówna, ps. Danusia – łączniczka i sanitariuszka Oddziału Dyspozycyjnego „A” (zwanego również „Kolegium A”), a następnie batalionu „Zośka”. Nie spodziewała się, że zostanie oddzielona od kolegów ze swojej jednostki i w ciągu niespełna godziny stanie się świadkiem tak wielu dramatów ludzkich, a na koniec, aby móc dołączyć do macierzystego oddziału, sprzeciwi się dowódcy i… zdezerteruje wraz z przyjaciółką z przydzielonej placówki. Cały oddział dziewczyny walczył na Woli. Świetnie wyszkoleni żołnierze mieli pomóc w zdobyciu kilku strategicznych punktów, a następnie przejść do Śródmieścia. Niestety, ze względu na wielką wartość bojową jednostki zostali zatrzymani przez podpułkownika „Radosława” na Woli. W Śródmieściu przebywały natomiast sanitariuszki i łączniczki należące do „Kolegium A”. Dziewczęta swój chrzest bojowy przeszły w rejonie ulic Jasnej, Świętokrzyskiej i placu Dąbrowskiego. To tam „Danusia” przeżyła bardzo silne bombardowanie i ostrzeliwanie z broni pokładowej nadlatujących samolotów. Nieopodal znajdowała się kwatera dowódcy powstania, pułkownika „Montera”, o czym Niemcy najprawdopodobniej wiedzieli. Dlatego w tym rejonie rozpętało się prawdziwe piekło. Wynosiłyśmy stamtąd po nalocie zmasakrowanych rannych i kiedy opatrywałam pewną bardzo szczupłą niewiastę, usłyszałam od niej dość pogodne stwierdzenie, że śmierć nie musi być straszna: po prostu coś mnie uderzyło w głowę i straciłam przytomność. I te słowa jako wiatyk wzięłam na dalszą powstańczą wędrówkę, nie bojąc się śmierci. (…) Kiedy patrzę wstecz i wspominam, to właściwie często się dziwię, że żyję8. Po kilku dniach dziewczyna wraz z paroma koleżankami postanowiła przedrzeć się do swojego oddziału. Ponieważ jej przełożona nie chciała się zgodzić na to, by z jednostki odeszło kilku tak dobrze wyszkolonych i przygotowanych do walki żołnierzy, „Danusia” i jej przyjaciółka po prostu uciekły. Po wielu trudach dotarły w końcu do swoich chłopaków. Okazało się, że były jednymi z ostatnich, którym się to udało. Niebawem przejście ze Śródmieścia na Wolę było już niemożliwe. Alinę Janowską, ps. Alina lub Setka, godzina W zastała w sklepie przy ulicy Marszałkowskiej – w papeterii należącej do jej ciotki Ilse Glinickiej. Dziewczyna nie spodziewała się, że akurat tego dnia rozpoczną się walki. Ze względu na niedawne aresztowanie i pobyt na Pawiaku nie utrzymywała wówczas kontaktów konspiracyjnych ze swoim oddziałem. Sądziła, że jak zwykle o godzinie szesnastej czy siedemnastej zamknie sklep, pójdzie na lekcję tańca artystycznego do pani Mieczyńskiej, a potem wróci do domu i rodziców – do Tworek. Sprawy jednak potoczyły się zupełnie inaczej. W pewnej chwili usłyszała strzał z czołgu stojącego przed Cafe Otto przy ulicy Marszałkowskiej. Domyśliła się, co to oznacza. Szybko policzyła dzienny utarg, zamknęła drzwi na kłódkę i pobiegła do domu przy ulicy Złotej 7, do mieszkania swojej ciotki. Krewną odnalazła w schronie – jak zwykle niosła komuś pomoc. Dziewczyna zapytała, czy może się przyłączyć. Lubiła czuć się potrzebna. Tam spotkała swojego przyszłego dowódcę – Wojtka Karpińskiego z batalionu „Kiliński”. Zabrał ją do kina Stylowy i mianował swoją łączniczką. Od razu rzuciła się w wir pracy. Trzeba było pomyśleć o przygotowaniu posiłku dla żołnierzy, zorganizowaniu kwater i innych sprawach gospodarczych. Alina była w swoim żywiole. Kiedy pomiędzy jedną a drugą aktywnością usiadła na chwilę, by zaczerpnąć tchu, przechodził akurat jeden z powstańczych fotoreporterów. Piękna roześmiana dziewczyna od razu wpadła mu w oko. Wspominając tamten dzień, powiedziała: Jest taka moja fotografia z tego dnia, że siedzę na ławce, w cywilnym ubraniu, a tam obok już jest Powstanie9. Wanda Traczyk-Stawska, ps. Pączek, zawsze podkreśla, że 1 sierpnia był najpiękniejszym dniem w jej życiu. Tak jak reszta jej rówieśników, marzyła o tym, by pokonać Niemców i wyrzucić ich z miasta. Wszyscy z niecierpliwością i młodzieńczym entuzjazmem czekali na nadejście upragnionej wolności. Nie byli straceńcami, którzy chcieli zginąć w walce. Ale nie wyobrażali sobie również życia bez godności i prawa do stanowienia o sobie. Jednak pomimo ogólnej radości i euforii godzina W przyniosła młodym żołnierzom również chwile smutku, a nawet momenty rozczarowania czy wręcz upokorzenia. Dla osoby tak pełnej energii jak Wanda Traczyk-Stawska bezczynne siedzenie i przyglądanie się walce było trudne do zniesienia. Myślałam, że oknem wyskoczę, tak mnie nosiło! (…) A ja zamiast walczyć, czekam, nic nie robię i jeszcze słyszę polecenie, by parzyć kawę. Wiele rzeczy potrafiłam robić, ale akurat kawy nie parzyłam nigdy. Po prostu życie nie dało mi takiej okazji, miałam dwanaście lat, jak wybuchła wojna, a w czasie okupacji w domu była taka bieda, że nie było nas stać na kawę. Czułam się niezwykle upokorzona tym, że czegoś nie umiem. Stałam więc bezczynnie i patrzyłam przez okno, na chłopaków, którzy biegną do ataku na Pocztę Główną. Mój kochany dowódca „Hubert” [Aleksander Kamiński – przypis autorki] wyczuł, że coś jest nie tak, że jestem bliska płaczu. Wysłał mnie więc na ulicę z odezwą do ludności cywilnej. Miałam biec przez wyzwolone fragmenty miasta i rozdawać ludziom ulotki z informacją o wybuchu Powstania! I to właśnie wtedy przeżyłam najpiękniejsze chwile w swoim życiu10. Po powrocie na kwaterę „Pączek” została wysłana z meldunkiem na plac Dąbrowskiego, gdzie stacjonował Oddział Osłony Wojskowych Zakładów Wydawniczych. Okazało się, że potrzebują łączniczki. Dziewczyna natychmiast zgłosiła się na ochotnika. Postawiła jednak warunek – zostanie przyjęta do oddziału jako łączniczka-strzelec. Początkowo ten pomysł spotkał się z dezaprobatą jej przyszłych dowódców. W końcu jednak się na to zgodzili, ale Wanda często musiała udawać mężczyznę. Chłopcy z innych oddziałów, dla których nie wystarczyło broni, nie znieśliby myśli, że pistolet maszynowy został oddany w ręce kobiety! Anna Jakubowska, ps. Paulinka, 1 sierpnia pojechała rykszą wraz z koleżankami i całym wyposażeniem sanitarnym oddziału na Wolę. Tam przypadkowo spotkała znajomego lekarza – Zygmunta Kujawskiego, ps. Brom. Gdy tylko ją zobaczył, powiedział: – O, „Paulinka”, jak się cieszę, że jesteś. Organizuję punkt sanitarny, to mi pomożesz. Nie była zachwycona – chciała dołączyć do chłopców z oddziału. Ale rozkaz to rozkaz! Na dodatek pierwszy ranny, którym musiała się zająć, był… Niemcem. Miał zwichniętą rękę. Trzeba ją było nastawić. Lekarz, wiedząc, że to bolesny zabieg, chciał go znieczulić. Kiedy zaczął nakładać mu na twarz maseczkę z chlorkiem etylu, ranny zaczął się bronić i krzyczeć: – Nein! Nein! Nein! Zaskoczona całą sytuacją dziewczyna zapytała doktora o dziwną reakcję rannego. Okazało się, że Niemiec był jednym z katów Gęsiówki (obozu, w którym przetrzymywani byli Żydzi). Miał wiele na sumieniu, dlatego sądził, że powstańcy postanowili go zabić. Wspominając tamte chwile, „Paulinka” powiedziała: I to było moje pierwsze doświadczenie w czasie Powstania, zupełnie dla mnie niezrozumiałe. Jak ranny może przypuszczać, że lekarz i sanitariuszka chcą go zabić. Niezależnie od tego, czy to jest Niemiec, czy zbrodniarz (…). Natomiast tego samego dnia, (…) w pierwszym natarciu zginęła moja przyjaciółka Dorota Łempicka. I przyznam się szczerze, że może wtedy jeszcze sobie nie zdawałam z tego sprawy. Bo tego pierwszego dnia była taka euforia, niezwykłe zjednoczenie wszystkich ludzi wokół myśli, że jesteśmy wreszcie wolni, (…) i możemy o sobie decydować, coś od nas zależy. W pierwszych dniach Powstania myśmy naprawdę nie zdawali sobie sprawy, że ci ludzie od nas odchodzą, że ci ranni już nie żyją. Jak małe dziecko, któremu się wydaje, że jak jest jakiś pogrzeb, to jednak, mimo wszystko, ta osoba wróci za chwilę, [zwłaszcza] jeżeli to dotyczy kogoś bliskiego11. Maria Stypułkowska-Chojecka, ps. Kama, z batalionu „Parasol”, 1 sierpnia przewoziła wraz z koleżanką z oddziału, „Tiną”, granaty z Koła na ulicę Gibalskiego, nieopodal Żytniej. Tam znajdowała się pierwsza kwatera jej oddziału. Wkrótce po dotarciu dziewcząt do punktu odbyła się zbiórka, po której niektórzy chłopcy wyruszyli na swoją pierwszą akcję bojową. Inni, z pomocą ludności cywilnej, zaczęli budować barykady. Zapanował ogromny entuzjazm i radość. „Kama” również chciała się przyłączyć do akcji. Kiedy zgłosiła się do „Mirskiego” z prośbą o przydzielenie jej jakiegoś konkretnego zadania, usłyszała, że wyznaczono jej rolę łączniczki-intendenta. Pomimo wielkiego rozczarowania udała się wraz z koleżanką do szpitala dziecięcego Karola i Marii, gdzie w wielkiej kuchni musiała zająć się przygotowywaniem kanapek z marmoladą i kawy. To wszystko trzeba było później zanieść chłopakom na barykady. Zdawała sobie sprawę, że w czasie walki posiłek jest dla żołnierza bardzo ważny, a kawa – nawet ta zbożowa – z pewnością postawi zmęczonych chłopców na nogi. Jednak po latach ze śmiechem przyznała, że kanapki, które wówczas przygotowywała, mogły być nieco słone. Gdy nikt nie patrzył, pozwoliła sobie na łzy. Musiała jakoś rozładować swoją złość, bezsilność i upokorzenie. Czuła się rozczarowana i niedoceniona. Przecież od lat jako doświadczona łączniczka Oddziału Specjalnego („Agat”, „Pegaz”, „Parasol”) uczestniczyła w najważniejszych akcjach, takich jak choćby zamach na Kutscherę, Koppego i Stamma. A teraz, w najważniejszym momencie, przydzielono jej tak mało znaczącą rolę. Jako niezwykle rezolutna osoba „Kama” nie wytrzymała w kuchni polowej oddziału zbyt długo. Niebawem zameldowała się u „Mirskiego”, prosząc o jakieś poważniejsze zadanie. Ku swojej wielkiej radości została łączniczką – miała zapewnić „Parasolowi” kontakt z dowódcą całego zgrupowania – podpułkownikiem Janem Mazurkiewiczem, ps. Radosław12. Także dla piętnastoletniej wówczas harcerki, Aleksandry Diermajer-Sękowskiej, ps. Oleńka, 1 sierpnia wcale nie wyglądał tak, jak to sobie wymarzyła. Informacja na temat przydziału jej drużyny była dość mglista, dlatego pierwszy dzień walki spędziła wraz z koleżankami, czekając w mieszkaniu jednej z dziewcząt na dalsze rozkazy. Nikt jednak do nich nie dotarł z żadną informacją. Dlatego nazajutrz rozczarowane nastolatki same wyruszyły na poszukiwanie swojego przydziału. Nieoczekiwanie znalazły go w kuchni prowadzonej przez peżetki, które akurat bardzo potrzebowały kogoś do pomocy. W taki sposób „Oleńka” trafiła do byłej restauracji Yacht Klubu przy ulicy Sienkiewicza. Czy była zachwycona swoim przydziałem? Sądząc po słowach, które napisała, wspominając tamte chwile, można mieć pewne wątpliwości: Pierwsze, najpiękniejsze godziny [Powstania] spędziłyśmy na… tarciu starych kartofli, przyniesionych z piwnicy. Gdy inni zatykali polskie sztandary na (…) budynkach, myśmy smażyły placki… Żołnierze wychodzili (…) pomagać sąsiednim oddziałom, a myśmy soliły setki kilogramów mięsa z rozbitego sklepu dla Niemców. Potem [w punkcie opieki nad dzieckiem] zamieniłam garnki na… pieluchy13. Jadwiga Podrygałło, ps. Isia, Przybłęda, Szczeniak, podczas okupacji należała do grona najbardziej doświadczonych łączniczek „Dysku”. Pierwszego sierpnia dowiedziała się, że koncentracja jej oddziału ma miejsce o godzinie szesnastej w fabryce Telefunken przy ulicy Mireckiego na Woli. Miała tam dotrzeć ze Śródmieścia po wydaniu z magazynu ostatniej paczki z bronią. Niestety, trwało to dłużej, niż przewidywała, i przedarcie się do punktu okazało się już niemożliwe. Ulica Marszałkowska, przez którą musiałaby przebiec, była nieustannie ostrzeliwana. Kiedy zmartwiona szła ulicą Kruczą, zauważyła, że w kamienicy pod numerem siedem zaczynają gromadzić się chłopcy. Zgłosiła się tam jako ochotniczka. Poinformowała przyjmującą ją do oddziału kobietę, że ukończyła podchorążówkę. Niestety była drobna i niewysoka, dlatego absolutnie nie wyglądała na swoje dwadzieścia pięć lat. Komendantka spojrzała na nią z wyraźną dezaprobatą i, w ramach kary za zuchwałe kłamstwa, skierowała ją do mycia podłóg w mieszkaniu szykowanym na szpital polowy. Jadzia nie protestowała, przyjmując z pokorą to, co przyniósł jej los. Być może właśnie dlatego już niebawem miała okazję, by udowodnić swoją faktyczną wartość bojową. W pobliskiej kaplicy wybuchł pożar. Bez chwili wahania włączyła się do akcji. Dzięki swojej odwadze i pomysłowości uratowała większość naczyń liturgicznych. Po tym wyczynie zyskała uznanie w oczach nowych kolegów i dowódcy. O tym, że początkowo nie patrzono na nią zbyt przychylnie, świadczył przydomek, pod którym ją zarejestrowano – „Przybłęda”. Teraz jednak wszyscy zaczęli się interesować tym, jaki ma pseudonim i skąd do nich trafiła. Ale młoda kobieta nie chciała nic o sobie opowiedzieć. Pomyślała, że jeśli ma być o niej głośno, to ze względu na jej obecne dokonania, a nie okupacyjną przeszłość w „Dysku” i wcześniejsze zasługi. Jako swój pseudonim podała przezwisko, które już do niej przylgnęło w nowym oddziale: „Szczeniak”. Tym razem dowódcy poważnie potraktowali informację o tym, że ma ukończoną podchorążówkę. Niebawem zrobiono jej egzamin sprawdzający wiedzę i umiejętności. Jego pomyślny wynik sprawił, że porucznik Mieczysław Falęcki, ps. Kwiatkowski, przyjął Jadzię do 24 kompanii „Narew” zgrupowania „Kryska”. Została jego łączniczką do zadań specjalnych14. Zupełnie inaczej wyglądał dzień 1 sierpnia dla Aliny Woźniak-Hofman, ps. Halka – łączniczki i sanitariuszki piaseczyńskiego 1704 plutonu V Rejonu „Gątyń”. W godzinach przedpołudniowych pojechała kolejką wraz z kilkoma innymi żołnierzami z oddziału do Warszawy. Wieźli żywność dla chłopców z Piaseczna należących do plutonu Iwo Rydla, ps. Bogusław, zgrupowanych na Ochocie w domu przy ulicy Niemcewicza 7. Stamtąd dziewczyna wróciła do Piaseczna. Informacja o godzinie W dotarła do miasta około południa. Po godzinie trzynastej „Halka” była już w drodze do Jeziorny, by przekazać rozkazy jednemu z oficerów. Dotarcie tam i powrót zajęły jej kolejne dwie godziny. Sama miała stawić się przed godziną siedemnastą w Lesie Kabackim, gdzie zbierało się dowództwo rejonu. Podjęte w Piasecznie walki zakończyły się, tak jak w stolicy, niepowodzeniem. Nie zdobyto również większości innych lokalnych celów. Dlatego rozbite oddziały wycofały się do okolicznych lasów, gdzie łatwiej było znaleźć schronienie. Z przytoczonych historii wynika, że 1 sierpnia wiele dziewcząt zmuszonych było do szukania sobie nowej służby. Tego dnia zdarzały się jednak również humorystyczne sytuacje. Śmiech pozwalał rozładować stres i napięcie towarzyszące pierwszym chwilom walki. A także nabrać dystansu do tego, co się dzieje. Dotyczyło to zwłaszcza młodych dziewcząt przepełnionych chęcią dokonania wielkich czynów. O tym, że los bywa przewrotny, przekonała się wówczas Barbara Chrzanowska, ps. Małgosia Dębińska, sanitariuszka punktu sanitarnego numer 104 na Żoliborzu znajdującego się przy ulicy Czarnieckiego 49. Dziewczyna została tam przydzielona wraz z koleżankami ze szkoły ogrodniczej. Wszystkie były młode, skore do śmiechu i psot. Dlatego czuwała nad nimi nieco starsza, doświadczona pielęgniarka – Ziuta Zambrowicz. Nastolatki z przejęciem czekały na rannych, którym mogłyby udzielić pomocy. Jednak pierwszy pacjent do szpitalika przyszedł sam. Na dodatek nie był wcale młodym pięknym chłopcem z Armii Krajowej, w zakrwawionym mundurze poszarpanym od kul. Nie nosił nawet biało-czerwonej opaski. Brudnawy mężczyzna, sądząc po ubiorze, prawdopodobnie pochodzący ze wsi, ewidentnie nie miał zaufania do kobiet pełniących służbę medyczną. Z miejsca zażądał widzenia się z „dochtorem”, jak mawiano wówczas w gwarze mazowieckiej. Ziuta, będąca doświadczoną pielęgniarką, próbowała się dowiedzieć, co mu dolega. – Doktor zaraz przyjdzie, chcę pana przygotować do wizyty lekarskiej – powiedziała ze stoickim spokojem. Siedzące obok nastolatki przyglądały się całej sytuacji z dużym zaciekawieniem, choć pomału zaczęła je ogarniać tak charakterystyczna dla ich wieku wesołość. Szczególnie trudno było Basi ukryć rozbawienie. Zastanawiała się, dlaczego przybysz zachowuje się dziwnie, a jej starsza koleżanka mimo to jest tak grzeczna i przykładna, że mogłaby uchodzić za wzór idealnej pielęgniarki. Mężczyzna patrzył na Ziutę jeszcze chwilę w milczeniu, wreszcie na ponowne jej pytanie, co mu dolega, wycedził: – Mam wrzód na d… Gdyby pocisk wpadł do sali, nie sprawiłby chyba większego wrażenia niż słowa wystrzały, które trzepnęły w bohaterską ciszę. Skuliłyśmy się na ławce, by nie huknąć głośnym śmiechem. W tym momencie, jak zwalone bombą gruzy domu, sypały się nasze marzenia o bohaterstwie! Jakże żałosna okazała się rzeczywistość. Jak z oddalenia dotarły do mnie wypowiedziane spokojnym tonem słowa Ziuty: – Zaraz pana przygotuję do opatrunku, a wy – zwróciła się do nas – nie macie tu co robić, idźcie do swego pokoju15. 1 Teresa Sułowska-Bojarska, Codzienność. Sierpień-wrzesień 1944, Wydawnictwo Trio, Warszawa 1993, s. 10–12. 2 Tamże, s. 11. 3 Tamże, s. 10–12, a także Teresa Bojarska w: www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/teresa-bojarska,404.html (dostęp 14.04.2020), relacje rodziny Teresy Bojarskiej. 4 Teresa Wilska, Oszczędzajcie filipinki, w: Pełnić służbę… Z pamiętników i wspomnień harcerek Warszawy 1939–1945, pod redakcją Anny Zawadzkiej i Zofii Zawadzkiej, PIW, Warszawa 1983, s. 277–278. 5 Elżbieta Lesiak w: www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/elzbieta-lesiak,1905.html (dostęp 3.03.2020). 6 Hanka Brzezińska w: www.polskieradio24.pl/80/4198/Artykul/1325753, Piosenka-z-barykad (dostęp 30.03.2020). 7 Barbara Matys-Wysiadecka w: www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/barbara-matys-wysiadecka,1476.html (dostęp 10.02.2020). 8 Ludzie teatru w Powstaniu Warszawskim, „Teatr” 1994, nr 10, s. 39–40. 9 Patrycja Bukalska, Sierpniowe dziewczęta ’44, Wydawnictwo Trio, Warszawa 2013, s. 23. 10 Wanda Traczyk-Stawska w: ciekawostkihistoryczne.pl/2019/07/08/siedemnastolatka-ktora-chciala-zabijac-niemcow-niezwykla-historia--z-powstania-warszawskiego (dostęp 16.01.2020), także Magda Łucyan, Powstańcy. Ostatni świadkowie walczącej Warszawy, Wydawnictwo Znak Horyzont, Kraków 2019, s. 199. 11 Anna Jakubowska w: www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/anna-jakubowska,277.html (dostęp 3.03.2020). 12 Maria Stypułkowska-Chojecka w: www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/maria-stypulkowska-chojecka,468.html (dostęp 6.03.2020). 13 A. Diermajer-Sękowska w: Harcerki 1939–1945, PWN, Warszawa 1983, s. 325. 14 Jadwiga Tomaszewska-Podrygałło w: www.1944.pl/powstancze-biogramy/jadwiga-tomaszewska,46038.html (dostęp 16.01.2020), relacja ustna Jadwigi Tomaszewskiej-Podrygałło. 15 Barbara Chrzanowska, ps. Małgosia Dębińska, Sanitariuszka punktu sanitarnego 104, Pamiętnik Małgosi (fragmenty), w: „Służba Sanitarna Żoliborza”, Zeszyt nr 4, ZBoWiD, Zarząd Dzielnicowy Warszawa Żoliborz, s. 27–28.\n„Biuletyn Informacyjny” z 1 sierpnia 1944 roku (zbiory prywatne)\nPlakat powstańczy „Do broni w szeregach AK” autorstwa Mieczysława Jurgielewicza i Edmunda Burkego (zbiory Stanisława Kopfa)\nMiejsce, w którym 1 sierpnia 1944 roku odbyła się egzekucja ludności cywilnej z Mokotowa, Park Morskie Oko, okolice ul. Dworkowej (fot. Jacek Gnyś)\nHanka Brzezińska, właściwie Anna Żakowska – aktorka, piosenkarka, tancerka, podczas powstania uczestniczyła w koncertach dla żołnierzy i pracowała w szpitalu przy ul. Długiej 7 (zbiory NAC)\nBarbara Matys-Wysiadecka, ps. Baśka-Bomba – podczas powstania minerka należąca do Oddziału Osłony Wojskowych Zakładów Wydawniczych. Zdjęcie z okresu okupacji – Barbara Matys jako absolwentka Szkoły Pielęgniarstwa PCK (z archiwum rodzinnego państwa Wysiadeckich)\nOpaska powstańcza Barbary Matys-Wysiadeckiej, ps. Baśka-Bomba, (z archiwum rodzinnego państwa Wysiadeckich)\nGrupa powstańców z batalionu „Zośka” – trzecia z lewej sanitariuszka Danuta Mancewicz, ps. Danusia, czwarty z lewej por. Bolesław Górecki, ps. Śnica, drugi z prawej kpr. pchor. Jan Myszkowski-Bagiński, ps. Bajan. U dołu kadru plut. pchor. Czesław Kraśniewski, ps. Kryst, Stare Miasto – sierpień 1944 roku (fot. Edward Tomiak, zbiory MPW)\nŁączniczka batalionu „Kiliński” Alina Janowska, ps. Alina, Setka, wraz z kolegami z oddziału – od lewej: Andrzej Smoleński, ps. Andrzej; NN; Alina Janowska i Włodzimierz Horbaczewski, ps. Węgliński, zaplecze kina Stylowy przy ul. Marszałkowskiej, autor zdjęcia nieznany – prawdopodobnie Antoni Czermiński „Anton” (zbiory Stanisława Kopfa)\nWanda Traczyk-Stawska, ps. Pączek, Atma – łączniczka i strzelec Oddziału Osłony Wojskowych Zakładów Wydawniczych (ze zbiorów Wandy Traczyk-Stawskiej)\nUlotka powstańcza informująca ludność cywilną o rozpoczęciu walk powstańczych w Warszawie (zbiory Biblioteki Narodowej)\nSanitariuszka Dorota Łempicka, ps. Dorota, zginęła 1 sierpnia 1944 roku (ze zbiorów Anny Jakubowskiej-Swierczewskiej)\nKpr. Elżbieta Tatarkiewicz, ps. Żabska, częstuje kanapkami z marmoladą kan. Janusza Preyssa, ps. Kowalski, kwatera 2 Harcerskiej Baterii Artylerii Przeciwlotniczej „Żbik”, ul. Chmielna 61 (fot. Joachim Joachimczyk „Joachim”, zbiory MPW)\nŁączniczka i sanitariuszka V Rejonu „Gątyń”, a następnie batalionu „Krawiec”, działającego na terenie Piaseczna, Lasów Chojnowskich i okolic – Alina Woźniak-Hofman, ps. Halka (zbiory AAN i Stanisława Hofmana)\nKolumna sanitarna AK, teren tzw. Rzeczpospolitej Chojnowskiej, w środku stoi sanitariuszka i łączniczka Alina Woźniak-Hofman, ps. Halka (zbiory Archiwum Centrum Kultury w Piasecznie)\nCIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI PEŁNY SPIS TREŚCI: Wstęp A miało być tak pięknie… Dziewczyna żołnierz Zabiłam człowieka Boję się Sceny jak z koszmarnego snu Porwana sukienka To nie czas na łzy Dłużej już tego nie wytrzymam Jaka jest śmierć? Ale pani ma szczęście! Czy szczur może skoczyć na twarz? Nie byłam gotowa na odniesienie ran Nosiłam baseny w szpitalu Jak przygotować dziecko na śmierć? Jestem w ciąży Czy zdołam ocalić moje dziecko? Kiedy przeżycie każdego dnia było problemem Pozostałam kobietą To nie do wiary! Zapomniałam na chwilę o wojnie Ratował nas humor To już jest koniec Jak mam dalej żyć? Zakończenie Bibliografia\nSpis treści Wstęp A miało być tak pięknie…\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Kobiety_44__Prawdziwe_historie_kobiet_w_powstanczej_Warszawie-ebookRO/p00651242i006" target="_blank" title="Kobiety`44. Prawdziwe historie kobiet w powstańczej Warszawie [Agnieszka Cubała] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Kobiety`44. Prawdziwe historie kobiet w powstańczej Warszawie [Agnieszka Cubała] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Podwyżki prądu. Są już pierwsze kwoty. - Warszawskie Plotki Biznesowe\nStart/Energetyka/Podwyżki prądu. Są już pierwsze kwoty.\nPodwyżki prądu. Są już pierwsze kwoty.\nKlienci Tauronu już wiedzą o ile więcej zapłacą w przyszłym roku.\nTB 17 grudnia 2019\n0 148 Mniej niż minutę\nUrząd Regulacji Energetyki podjął decyzję w sprawie taryf za energię elektryczną. Na razie tylko dla Tauronu. Klienci tej firmy mogą być pewni, że od nowego roku zapłacą za prąd średnio o 7 złotych i maksymalnie o 9 złotych więcej miesięcznie.\nOznacza to wzrost rachunków o 12%, a samej energii o 20% i kłóci się z zapewnieniami minister Emilewicz, która przekonywała, że nie spodziewa się podwyżek większych niż 10%, oraz przewidywaniami premiera Mateusza Morawieckiego, który zapowiedział, że być może uda się wypracować mechanizm pozwalający na brak podwyżek cen prądu dla gospodarstw domowych.\nCzytaj więcej: Emilewicz: Wzrost cen energii może sięgnąć 10%\nCzytaj więcej: Nie będzie podwyżek cen prądu? Morawiecki odpowiada.\nPrezes URE, Rafał Gawin nie zatwierdził jednocześnie wniosków o podwyżki od pozostałych dostawców – spółki Enea, Energa i PGE. Oznacza to, że będą oni musieli stosować starą taryfę z 2018 roku. A przynajmniej na razie, bo jak poinformował prezes URE na konferencji prasowej, bardzo prawdopodobne, że zmieni się to w ciągu najbliższego roku, szczególnie, że spółki mają prawo odwołać się od decyzji Urzędu.\nŹródło: Polsat News, Business Insider\nceny prądu energia podwyżki prąd Tauron URE\nKGHM ucina spekulacje na temat przejęcia Tauronu\nRząd wydał pieniądze na czarną godzinę!