Książki Marty Kisiel - Polish with John dla zaawansowanych! Episode #3 - Ioannes Oculus\nKsiążki Marty Kisiel – Polish with John dla zaawansowanych! Episode #3\nBooks! I love them, reading is my addiction! However, there are books and Books. Some are just a one-time read, others are those which make you really addicted. There are some that become classics, gems of the literature. One of my private gems of this kind is Dożywocie, a book written by Marta Kisiel. I read the book years ago (about 2010 or 2011) and since that moment I have been her devoted fan. I have even named a crater on Mars with her name in Mars One programme! She has written a few books so far and I find all of them marvellous! Be aware – they are a challenge for a reader as the language is so, so good, beautiful and witty. If you want to know more – listen to the podcast and then find out for yourself. At the end of the post, you’ll find the beginning of Dożywocie, a long fragment for advanced readers. Good luck!\nP.S. I adress Marta in the podcast without the form “pani”. We know each other and therefore we use the more familiar form “ty” (mówimy sobie przez “ty”). Normally, if I didn’t know her I’d use other forms, using her full name and surname instead of just using the name.\nYou can buy the books on Amazon!\nAmazon UK: https://amzn.to/2Rmm5I4\nAmazon DE: https://amzn.to/2OcsjbG\n1. Answer the question (Odpowiedz na pytania):\na. Co to jest powieść debiutancka?\nb. Po ilu latach od wydania Dożywocia ukazała się kontynacja Siła Niższa?\nc. Kim jest Licho?\nd. Akcja której książki (których książek) rozgrywa się we Wrocławiu?\n2. Complete the tekst with the given words (Uzupełnij tekst podanymi słowami) – it’s a fragment of Nomen Omen:\nzaparzę, zielonego, interwencja, osiemdziesiąt, laty, brudną, był, tylko\nSalka Przygoda, lat dwadzieścia pięć, metr (a) … trzy wzrostu, siedemdziesiąt sześć kilo wagi, niczym gołębica przeleciała nad barierką i runęła prosto w ciemny, lodowaty nurt Odry, o włos mijając betonowe nabrzeże i krasnoludka z brązu, który przycupnął tam, by wyprać sobie portki.\nOpadając bezwładnie w stronę dna, sparaliżowana zimnem i przerażeniem, dziewczyna myślała (b) … o jednym.\nMoże nie byli sobie szczególnie bliscy. W końcu Salka nie miała (c) … pojęcia, co od dwóch lat z takim uporem studiuje Niedaś. Może też nie dogadywali się najlepiej, choć tak na dobrą sprawę nigdy nie próbowali. Może różnili się od siebie jak dzień i noc, jak ogień i woda, ale to przecież nie tłumaczyło tego, co Niedaś właśnie zrobił.\nDlaczego, na litość boską, rodzony brat postanowił ją ni stąd, ni zowąd utopić?\nRozdział 1, w którym na scenę wpada z rozpędu główna bohaterka, celując mniej więcej w Madagaskar\nBabcia Przygodowa wiedziała, co to ból istnienia. Ochrzczona przed siedemdziesięcioma trzema (d) … mało wdzięcznym imieniem Izydora i pieszczotliwie – bądź litościwie, nigdy nie była tego pewna – zwana przez najbliższych Isią, od lat pluła sobie w brodę, że nie ocaliła przed podobnymi cierpieniami własnej wnuczki – Salomei Klementyny. Zdążyła jedynie uratować młodsze z dwojga dzieci swego rodzonego, acz chwilami wyrodnego syna. Jej stanowcza (e) … z elementami gróźb karalnych oszczędziła chłopcu smutnego losu Euzebiusza Joachima, wobec którego los Adama Joachima (f) … już nieco bardziej godny pozazdroszczenia. Z naciskiem na „nieco”.\nNiestety, nawet babcia Przygodowa, choć wprawiona w bojach natury życiowej, nie mogła nic poradzić na pecha, który wyraźnie upodobał sobie jej wnuczkę, co rusz wypróbowując na niej nowe metody prześladowań. Ujrzawszy stojącą w progu Salkę, (g) …, obdartą i zasmarkaną, odłożyła krzyżówkę i westchnęła ciężko. Sądząc po długości gila wiszącego z perkatego nosa dziewczyny, tym razem pech dał z siebie wszystko.\n– (h) … ci, dziecko, herbaty.\nParę minut później siedziały przy kuchennym stole, kontemplując najnowszy rekord pecha.\nWitam w trzecim odcinku podcastu Polish with John dla zaawansowanych. Podcasty “Polish with John” to program dla uczących się polskiego. Pierwsza seria jest skierowana do początkujących, uczniów na poziomie A2 i B1. Ta natomiast jest dla tych, którzy osiągnęli już wyższy poziom w języku polskim – średniozaawansowany i zaawansowany. Do każdego odcinka będzie załączony zapis całego tekstu na moim blogu ioannesoculus.com albo pod łatwiejszym do zapamiętania adresem polishwithjohn.com. Linki znajdziecie w opisie każdego odcinka.\nOsoby, które mnie znają, wiedzą, że bardzo lubię czytać książki. Nie tylko czytać! Lubię też mieć książki – mam to chyba po moim przodku Franciszku Reichardzie de Reicharspergu, o którym mówiłem w pierwszym odcinku tej serii podcastów. Mam już prawie trzy tysiące książek, a wśród nich kilka wyjątkowych. Wśród tych wyjątkowych są książki jednej z moich ulubionych autorek – Marty Kisiel.\nMoja przygoda z jej książkami zaczęła się od Dożywocia, jej pierwszej, czyli debiutanckiej, powieści. Jest to urocza historia o Konradzie Romańczuku, który w spadku dostaje Lichotkę, czyli niezwykły dom poza miastem. Ma w planie napisać tam swoje dzieło życia, ale… Cóż, Lichotka to nie jest takie po prostu zwykłe miejsce. Jej mieszkańcy są też niezwykli. Anioł Licho w bamboszach (czyli ciepłych kapciach), potwór z piekła rodem piekący pyszne ciasta o imieniu Krakers i wielu innych domowników zapewnia rozrywkę na każdej stronie. Język powieści jest z pewnością wyzwaniem, bo autorka używa pięknej i bogatej polszczyzny. Na stronie znajdziecie początek książki, abyście mogli sami spróbować jak pisze Marta Kisiel.\nNa następną jej książkę czekałem bardzo długo. Zresztą, nie tylko ja! Dożywocie spodobało się wielu innym osobom, które w dopingowały autorkę do dalszego pisania. Czekać trzeba było długo, bo cztery lata. Nowa książka ukazała się pod tytułem Nomen omen i była równie wciągająca, co pierwsza. Nie była to już jednak historia Konrada, Licha i innych mieszkańców Lichotki. Tym razem akcja osadzona została we Wrocławiu, a fabuła jest bardziej poważna, choć nie pozbawiona humoru. Główna bohaterka, Salka, musi rozwiązać kryminalną zagadkę, w którą wpisane są elementy grozy.\nPotem znów trzeba było czekać, choć tym razem tylko dwa lata, aż ukazała się Siła Niższa, czyli kontynuacja, dalszy ciąg historii rozpoczętej w Dożywociu. Książka znów pełna humoru i napisana pięknym stylem.\nPo kolejnych dwóch latach natomiast, czyli w 2018 roku, nastąpił wysyp nowych tytułów. Najpierw ukazała się Toń, dalszy ciąg Nomen Omen, a ostatnio ukazały się Pierwsze Słowo i Małe Licho i tajemnica Niebożątka. Pierwsza to zbiór opowiadań, a druga to książka dla dzieci, choć czytana przez wielu dorosłych.\nDlaczego mówię o tych książkach? Bo są wspaniałe! Dożywocie czytałem kilka razy, a inne tytuły przynajmniej po dwa razy. Przygody Konrada, Licha i cała historia Lichotki jest dla mnie świetnym lekiem na gorszy nastrój. Jednocześnie podoba mi się styl, to jak pisze Marta i z jaką zręcznością włada słowem. Dlatego chciałem polecić jej książki każdemu, kto chce wspiąć się na wyżyny języka polskiego. Nie będzie to łatwa lektura. Autorka wiele razy nawiązuje do historii polskiej literatury. Będzie za to zabawna, a satysfakcja z przeczytania całości jest bezcenna. Jeżeli szukacie trochę prostszej lektury, to sięgnijcie po Małe Licho i tajemnica Niebożątka. Jest to książka dla dzieci, więc język nie jest aż taki trudny (choć trudniejszy niż wielu innych współczesnych bajek).\nKsiążki można kupić na Amazonie, więc zostawię Wam link w opisie odcinka. Można też kupić ebooki. Jeżeli ktoś z Was przeczyta którą z nich, podzielcie się wrażeniami! Na koniec zostawię jedno ostrzeżenie. Bardzo dużo osób zauważyło skutki uboczne czytania tych książek. Czasem po przeczytaniu nawet jednej książki, pojawia się uzależnienie. Wtedy sięga się po kolejną i kolejną. Kiedy przeczyta się już wszystkie, to zaczyna się dręczyć autorkę. Ludzie piszą jej na Facebooku, żeby pisała więcej. Pytają się bez końca, kiedy będzie następna książka? To prawdziwe uzależnienie i medycyna nie zna na nie lekarstwa. Wiem, bo sam jestem uzależniony, więc… Marto! Pisz! Ja chcę więcej Twoich książek!\nTo tyle na dzisiaj. Mam nadzieję, że się podobało, a temat był interesujący. Na blogu ioannesoculus.com albo polishwithjohn.com znajdziecie zapis całego odcinka, mały słowniczek z trudniejszymi wyrazami oraz ćwiczenia. Także fragment powieści Dożywocie Marty Kisiel. Na stronie możecie także zapisać się na mój newsletter, w którym od czasu do czasu dzielę się poradami jak uczyć się języków obcych. Będę wdzięczny także za wsparcie przez serwis Patreon, gdzie można wspierać swoich ulubionych twórców. A następny odcinek Polish with John dla zaawansowanych już wkrótce!\nZapis podcastu można też pobrać w formacie PDF: Polish with John dla zaawansowanych #3 – Książki Marty Kisiel\ndopingować – to support, to give somebody a kick or boost\nbambosze – (warm) slippers\nz piekła rodem – (descending) from hell\nwciągająca książka – addictive, gripping book\nskutki uboczne – side effects\nKey to exercises (klucz do ćwiczeń):\n1. a. Powieść debiutancka (debiut) to pierwsza opublikowana powieść autora/autorki., b. Po sześciu,, c. Aniołem (w bamboszkach), d. Nomen Omen oraz Toń.\n2. a. osiemdziesiąt; b. tylko; c. zielonego, d. laty; e. interwencja; f. był; g. brudną; h. Zaparzę\nFragment książki Dożywocie – Marta Kisiel\nwyd. Uroboros 2015\nSiła wyższa, bez uprawnień kierująca światem, postanowiła udowodnić, że dysponuje niekończącymi się pokładami czystej, małpiej złośliwości. Najpierw w cudowny sposób rozmnożyła bagaże, zaopatrując ich właściciela w ubrania na dowolną porę roku i okazję, łącznie z balem debiutantów i kolejną powodzią stulecia. Tak na wszelki wypadek. Nie zapomniała też o zestawie naczyń stołowych, karbidówce, środkach higieny mniej lub bardziej osobistej, dmuchanym materacu i wielu, naprawdę wielu absolutnie niezbędnych rzeczach. Bez wątpienia siła była kobietą, i to nad wyraz zaradną.\nRozochocona pierwszym sukcesem, w jakiś sposób unieruchomiła na amen blokadę skrzyni biegów w tico. Dopiero wezwany na pomoc syn sąsiada zdołał przerzucić dźwignię ze wstecznego na luz, a w tym czasie etui z okularami przeciwsłonecznymi, nieodzownymi w upalny, sierpniowy poranek, za sprawą siły zawędrowało pod siedzenie kierowcy. Także korek na trasie wylotowej z miasta, którą w końcu ruszył załadowany aż po dach samochodzik, był jej zasługą, podobnie jak atrakcje uprzyjemniające dalszą jazdę. Ot, kilka kontroli radarowych, peletony półgłuchych rowerzystów i bezstresowo hodowane, hasające po szosie krowy. I wreszcie we wczesnych godzinach popołudniowych, na pustej, leśnej drodze siła zebrała się w sobie, wytężyła i popsuła coś. Nieważne co, ważne, że skutecznie. Tico jęknęło, stęknęło i umarło.\nCedząc pod elegancko przystrzyżonym wąsem równie eleganckie przekleństwa, Konrad włączył awaryjne i wygrzebał się z enklawy wolnej przestrzeni między kierownicą, oparciem fotela i wszechobecnymi bagażami. Znał się na samochodowych bebechach gorzej niż kura na pieprzu, dlatego nie zajrzał nawet pod maskę, tylko od razu przepchnął tico na pobocze. Komórkę mógł spokojnie wyłączyć albo zakopać w malinowym chruśniaku, bo na tym odludziu zasięgu, rzecz jasna, nie było.\nRozejrzał się z rezygnacją. Ani żywej duszy. Wedle znaku, który stał przy drodze, do celu zostały mu jeszcze marne dwa kilometry. Mapa, jedna z tych niemożliwych do złożenia, twierdziła, że najbliższa miejscowość znajduje się o szerokość kciuka na północny wschód. Nic to Konradowi nie mówiło, bo o kartografii miał pojęcie równie słabe co o mechanice, ale musiał podjąć jakąś decyzję. Wydobył więc plecak spod sterty pakunków, zamknął samochód i ruszył przed siebie, gotów przejść zabójczą odległość na własnych, osobistych nogach.\nW zaistniałych okolicznościach kontemplacja krajobrazu wydawała się jedyną w miarę rozsądną, energooszczędną rozrywką. Na lewo – las. Na prawo – też las, liściasty, sądząc po liściach. Pośrodku – rozgrzany asfalt, piąty żywioł współczesnego świata. Wreszcie coś znajomego i przyjaznego cywilizowanemu człowiekowi. A Konrad był wszak rdzennym mieszczuchem, wychowanym w kulturze betonu, plastiku i ruchomych schodów. Zwykle obcował z przyrodą za pośrednictwem kanałów Animal Planet i National Geographic. Mógł godzinami rozprawiać o zwyczajach godowych surykatek albo jeziorach kraterowych, ale jedynym gatunkiem drzewa, który rozpoznawał, była wierzba, koniecznie płacząca, a za naturalne środowisko podgrzybków uważał słoiczek. Miał za to komórkę z aparatem fotograficznym, odtwarzacz mp3, laptopa i elektryczną szczoteczkę do zębów, czyli wszystko, czego potrzebował prawdziwy mężczyzna w prawdziwej dziczy.\nPo półgodzinie marszu dotarł do rozstajów. Rozmiękła szosa skręcała szerokim łukiem w lewo, z prawej zaś, nieco ukryta między nad wyraz bujnymi chabaziami, zaczynała się piaszczysta ścieżka przez las. Spomiędzy zarastających rów chaszczy sterczało coś na kształt rozsypującego się drogowskazu. Po napisie zostało już tylko wyblakłe na słońcu wspomnienie, lecz poniżej jakaś litościwa ręka wydłubała strzałkę w prawo.\nSpocony wędrowiec westchnął zatem i zniknął w cieniu nieznanych drzew. Piasek i kamyczki natychmiast przylepiły mu się do usmarowanych asfaltem podeszew.\nWszystko było nie tak, a nawet gorzej. Gdyby ktokolwiek mógł usłyszeć chichot siły wyższej, uznałby z pewnością, że jest to chichot nad wyraz złośliwy.\nNa końcu ścieżki, między drzewami stał dom. Jego dom. Dom, który jeszcze minutę temu Konrad Romańczuk, niczym jaśnie panna dziedziczka ruszająca, by objąć włości, wyobrażał sobie jako bez mała perłę w koronie, godną co najmniej Kinga – ha! gdzie tam Kinga! Hemingwaya! – pisarską pustelnię w wersji deluxe, najlepiej tak bardzo deluxe, żeby na sam jej widok Majce mina sczezła, żeby ją zazdrość zeżarła na surowo… Dom. Ceglany, ani za duży, ani za mały, ot, w sam raz dla jednej rodziny, z werandą, koślawą przybudówką i… wieżyczką. Upiorną, gotycką wieżyczką rodem z kiepskich filmów grozy. Do kompletu brakowało tylko pełni, stada nietoperzy i zasnutego mgłą cmentarzyska. Siła wyższa tryumfowała, a Konrad usiłował wyjść z osłupienia. Bezskutecznie.\n– Panie! – ryknęło mu naraz do ucha.\nAż podskoczył, jakby go kto dźgnął w pośladek rozpalonym do czerwoności szydłem.\n– No, bo już myślałem, żeś pan udaru dostał czy coś. Upał na dupał, co nie?\n– Przepraszam, na co…?\n– Na dupał. A pan co żeś myślał?\nDzikie stado wątpliwości rzuciło się z pazurami na duszę Konrada. Uśmiechający się do niego z wielką życzliwością mężczyzna wyglądał jak pełnotłusta parodia miss mokrego podkoszulka.\n– Turysta, co? – Pokręcił głową. – Że też się ludziom w taki upał chce drałować…\n– Nie, nie turysta, samochód mi się zepsuł – wyjaśnił pośpiesznie Konrad. – Przepraszam bardzo – sięgnął do kieszonki na piersi – czy to coś… znaczy, ta maszkara… znaczy, ten dom – zerknął na pomiętą karteczkę – to może Lichotka?\n– A pewnie, że Lichotka. Drugiej takiej ze świecą pan szukaj, a nie znajdziesz.\n– Nie śmiem wątpić…\n– Aaa, no jasne! – zakrzyknął wyraźnie rozpromieniony mężczyzna. – Pan pewnie z dożywociem?\n– Eee… A tak, z dożywociem, tak. Konrad Romańczuk, nowy właściciel tego… budynku.\n– Szymon Kusy, powitać, powitać. – Pan z podkoszulkiem chwycił pana z dożywociem za dłoń i zatelepał nim, aż miło. – No, nareszcie! Już się baliśmy, że te adwokaty nigdy spod papierków nie wylezą i nam dożywotnika nie znajdą. Tyle czasu po sądach się włóczyć, kto to widział? A pan bez bagaży? Nie zostajesz pan?\n– Ależ skąd, bagaży mam całe mnóstwo. W samochodzie.\n– Ach, jasne, w tym zepsutym! No sam pan widzi, jak człowiek ma za wiele na głowie, to mu się myśli szybko gubią. Pan poczeka, podjedziemy, zobaczymy, co się stało. Opona może…?\n– Nie, opony całe. Coś w środku, nie znam się na tym.\n– Nie szkodzi, damy radę, panie Romańczuk, co mamy nie dać?\nChwilę później trzęśli się nagrzanym jak piekarnik, wiekowym polonezem w stronę szosy. Szymon tryskał potem, optymizmem oraz przemyśleniami.\n– …szczęście, że pan jeden do spadku został, urzędasy kombinować długo nie musiały, komu się Lichotka należy. Bo jak nic by to ciągli i ciągli, aż by się wszystko w diabły zawaliło. A Lichotka swoje lata już ma, dbać o nią trzeba, tu gwóźdź wbić, tam deskę wymienić… Nie żeby zaraz rudera, o nie! Charakterny domek, z klasą. A teraz! Teraz to się inaczej buduje. Siedzi gryzipiórek, nabazgrze coś i nie ma zmiłuj, niczego zmienić nie pozwoli. A Lichotkę to jeszcze sam świętej pamięci pan Wincenty stawiał, pański praprapra… dziad chyba jakiś albo co, sam nie wiem, jak to tam u was z pokrewieństwem. No, w każdym razie on to budował własnymi rękami, cegła po cegle, i nikt nawet nie pomyślał, żeby choć słówko wtrącić. Ale to dawno temu było, co prawda, to prawda. Wiesz pan, ile ona ma już lat? Dwieście! Głaz by się duszy przez ten czas zdążył dorobić, tradycją jak mchem porosnąć, a co dopiero dom! O, to pewnie pański?\nWykręcił i zatrzymał się tuż przed umarłym tico. Po krótkiej burzy mózgów, uznawszy, że nie ma się co bawić w przydrożny autoserwis, wzięli go na hol i zawlekli przed dom.\nDrugie, znacznie już bliższe spotkanie z cudem architektury gotyckiej przysporzyło Konradowi wielu nowych wrażeń. Taszczył bagaże do holu, rozglądając się wokoło z dziwną mieszanką ciekawości, paniki i obrzydzenia. Nie mieściło mu się w światopoglądzie, że praprapra… daleki przodek mógł z własnej i nieprzymuszonej woli postawić coś równie kuriozalnego i jeszcze nazwać to Lichotką. Niemal widział watahy zżerających ją korników. Podłogi, boazeria, framugi, ramy okienne, kręte schody, meble o wartości już chyba tylko muzealnej – wszystko drewniane, wiekowe i bardzo stylowe. Rzeźbione w drewnie detale, kwiatki, listki, łodyżki, rozety i łuki występowały w ilościach hurtowych. Całość wyglądała jak gotycki szał ciał i uprzęży, spełniony sen szalonego stolarza, a na domiar złego cierpiała niedostatki nie tylko szeroko pojmowanej urody, ale również kondycji, mocno nadgryzionej spróchniałym zębem czasu, gdyż chodnik w holu składał się przeważnie z dziur, kinkiety na ścianach trzymały się na słowo honoru, zaś w drzwiach wejściowych zamiast zamka był zwykły skobel.\nPodczas gdy Szymon szukał czegoś w przybudówce, Konrad krążył od samochodu do domu i z powrotem, taszcząc kolejne bagaże i licząc w myślach, ile wyniesie chociaż podstawowy remont parteru. Ciągle mu wychodziły straszne sumy, dlatego coraz bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że nic gorszego niż ten spadek nie mogło go spotkać… Chociaż nie, mogło – uznał pośpiesznie, gdy nagle, z prędkością błyskawicy przemknęła mu przed oczyma wizja Majki stawiającej czoła rozpasanemu gotykowi. Majki marszczącej starannie wyskubane brwi, wyrażającej niezadowolenie w elegancko cedzonych słowach, Majki Świeckiej Słusznej Jedynej, Majki Boleściwej Potępienia Pełnej, Majki Myślącej o Przyszłości, Majki po Ziemi Twardo Stąpającej, Majki, o której pamiętać wcale nie chciał i więcej nie zamierzał, Majki, którą przecież zostawił daleko za sobą, w mieście… I za którą tęsknił jak wariat – wbrew sobie, zdrowemu rozsądkowi i koniunkcji planet.\nZaklął pod nosem, odpędzając natrętne i nieprzyjemnie swędzące wspomnienia. Tak czy siak, musiał z tą ruderą coś zrobić, tylko nie wiedział jeszcze co – wyremontować i zatrzymać, wyremontować i sprzedać czy może jednak od razu podpalić i na wszelki wypadek zrównać z ziemią…\nSiła wyższa była z siebie bardzo zadowolona, widząc jego markotniejącą minę, postanowiła jednak postawić jeszcze wielką kropkę nad i.\nZe stosu usypanego pośrodku holu sturlały się trzy rolki papieru toaletowego i wpadły prosto pod głęboką komodę, powiewając na pożegnanie nadrukiem w stokrotki.\n– Ręce opadają… – westchnął Konrad. – Jakby mi gimnastyki brakowało.\nKlęknął ostrożnie, by sięgnąć pod mebel, i dopiero, niemal dotykając nosem podłogi, zauważył, że nigdzie nie ma ani grama kurzu. Żadnych kotów, żadnych pajęczyn. Nie tego się spodziewał po starym, dziwacznym domu na odludziu. Majka i jej pedanteria byłyby wniebowzięte…\nZanim zdążył się sam ochrzanić za tę ostatnią myśl, za plecami usłyszał ciche kichnięcie.\n– Na zdrowie. – Wreszcie złapał niesforne rolki i podniósł się z klęczek. – Czyścioch z pana, panie Ku…\n– Apsik – kichnął ponownie stojący na schodach anioł.\nKonrad nie miał już żadnych złych przeczuć ani wątpliwości. To one miały jego.\nPociągająca nosem istota bezsprzecznie była aniołem. W obszernym, długim za kolano T-shircie z Garfieldem, bamboszach i z najprawdziwszymi, porośniętymi jasnym, miękkim puchem skrzydłami. Jego długie włosy, przypominające pocięty na cieniutkie paski celofan, migotały w świetle dnia, otaczając postać delikatną aurą.\nAnioł jak w mordę strzelił, przemknęło osłupiałemu Konradowi przez myśl. Ale aniołów nie ma. Anioły są tylko na obrazkach z podpisem „Pamiątka Chrztu Świętego”, pocztówkach i nagrobkach albo w książkach dla dzieci, a nie w dziwacznych, gotyckich domach z wieżyczką. Bo w dziwacznych, gotyckich domach z wieżyczką – myśli galopowały dalej – mieszkają wampiry, duchy, wielkie pająki i nietoperze, nietoperze w straszliwych ilościach.\nAle nie anioły.\nAniołów nie ma.\n– Apsik. Dzień dobry – przywitał się anioł, którego nie było. Odrobina puchu wzbiła się nad nim w powietrze.\nCzłowiek z papierem toaletowym w objęciach nie mógł oderwać wzroku od zasmarkanego wysłannika niebios, podczas gdy w jego duszy hordy sprzecznych emocji toczyły zażarty bój. Na domiar złego z zakamarków pamięci przypałętało się widmo wieszcza i spiżowym głosem zaczęło powtarzać: „Szkiełko i oko! Szkiełko i oko!”. Wobec tego zdrowy rozsądek złożył rezygnację, uznawszy, że dwie wizje naraz przerastają jego skromne możliwości, a Konrad został sam na sam z wewnętrznym chaosem.\nWielki, stary zegar w kącie wybił czwartą po południu. Równo z ostatnim „bom” w drzwiach wejściowych pojawił się usmarowany brudnawą mazią Kusy.\n– Będzie żył ten pański samochodzik! Ot, zerwany pasek rozrządu, a tyle zamieszania narobił. Trzeba zamówić nowy i założyć, szczęście, że głowica i zawory wytrzymały, bo wtedy nie obyłoby się bez mechanika… A co was tak wryło? Licho – zwrócił się do anioła – poznaj pana Romańczuka, nowego właściciela. Panie Romańczuk, to jest Licho. Anioł stróż świętej pamięci pana Wincentego, znaczy się, budowniczego i pierwszego właściciela domu, lokator z najdłuższym stażem – wyjaśnił. – Pan Wincenty specjalnie dla niego zbudował wieżyczkę, bo Licho chciało z wysoka widoczki oglądać. Prawda, Licho, że chciałoś?\nLicho przytaknęło grzecznie i wytarło cieknący nos w haftowaną chusteczkę.\n– Znaczy… – wykrztusił Konrad – t-to jest lokator? Ten, o którym mowa w t-testamencie?\n– No… w zasadzie tak.\n– Myślałem, że chodziło o pana!\n– Ależ skąd – roześmiał się Szymon. – Ja dojeżdżający jestem, tylko doglądam. Wie pan, taka złota rączka, co to naprawi, przyklei, gwoździa wbije. Dwadzieścia prawie lat już tu pracuję. A jak się pańskiemu poprzednikowi zmarło na wiosnę, to się i niebożątkami zająłem, soczki im przywoziłem, gazety, bo się tak sami nudzili.\n– Chusteczki wyszły – pisnęło Licho. – I odkamieniacz też, a gąbka się podarła. Alleluja.\n– Się, się… To się dzisiaj podartą umyjecie, a jutro wam nową przywiozę, dobrze? Idź, sprawdź w spiżarce, czy jeszcze słonecznik macie. I niech Krakers odda butelki po mleku! – krzyknął za człapiącym w stronę kuchni Lichem. – Zawsze zapomina, a ja się potem muszę w sklepie tłumaczyć.\n– Tłumaczyć? – Konrad odzyskał wreszcie pełną kontrolę nad krtanią. – Tłumaczyć?! Teraz mi się pan będzie tłumaczyć! W testamencie nie było ani słowa o jakichś… jakichś Lichach i Krakersach! Co, u licha… tfu, do diabła, ma to wszystko znaczyć?!\n– Jak nie było, jak było? – Kusy z pobłażaniem pokręcił głową. – Pisało przecież, że dom z dożywociem, prawda?\n– Ale nie pisało, znaczy, nie było napisane, że z aniołami!\n– A co panu jeden anioł szkodzi? Grzeczny, spokojny, pomocny, czyściutki, tylko by prał i pucował. Czyścioch, że hej! Zużywa sporo chusteczek higienicznych, bo ciągle ma katar, ale za to wszystkiego upilnuje. Żeby się panu krzywda nie stała, żeby żadne nieszczęście na dom nie spadło, żeby się myszy nie zalęgły. Bez Licha nie byłoby Lichotki, panie Romańczuk. – Poklepał go uspokajająco po ramieniu. – Wziąłeś pan spadek z dożywociem? No to masz. Anioł stróż to prawdziwe dobrodziejstwo. A i reszta nie gorsza, możesz mi pan wierzyć na słowo. Przyzwyczaisz się pan w try-mi-ga! No!\nLicho wróciło z kuchni z siatką pustych butelek i patrzyło z pewnym niepokojem, jak osłupiały Konrad na przemian to blednie, to czerwienieje, niebezpiecznie balansując na granicy pierwszego zawału w wieku trzydziestu dwóch lat. Wreszcie się odezwało.\n– Krakers mówi, że słonecznika zostało dużo, ale mógłby pan kupić biszkopty, bo będzie w sobotę robił tiramisu.\n– Okrągłe czy podłużne?\n– Podłużne, alleluja. Tak ze cztery paczki. I przydałoby się gorzkie kakao, bo do tego pudełka, co leżało w szafce, wczoraj dostała się Zmora.\n– Jaka. Znowu. Zmora…? – wydusił przez zaciśnięte zęby Romańczuk.\n– Kotka – odrzekł anioł. – Bardzo miła, tylko czasem gryzie. Ale niezbyt mocno.\n– A ten, jak mu tam… Krakers?\n– Krakersem się proszę nie przejmować, on w ogóle nie wychodzi… no, z piwnicy. – Znów kichnął, wzniecając wokół siebie nową chmurkę pierza. – Robi pyszne faworki, palce lizać – dodał trochę jakby na usprawiedliwienie.\n– No i sam pan widzi – rzekł Kusy. Wziął od anioła siatkę i karteczkę z listą zakupów. – Nikt tak nie zna domu jak Licho. Oprowadzi pana, wszystko pokaże, opowie, wyjaśni. A na mnie już czas. Pojadę jeszcze do spożywczego, potem zamówię pasek, może gdzieś po niedzieli samochodzik naprawimy. No i do własnego domu też trzeba, do szanownej małżonki zajrzeć chociaż.\n– Jak… jak to? Nie wróci pan z zakupami? – spłoszył się Konrad. Co prawda był w zasadzie pewien, że anioły w bamboszkach raczej nie gryzą, kręgosłupów gardłem też nie wyrywają, ale to „w zasadzie” i „raczej” trochę go jednak niepokoiło. Bo w końcu co on znowu takiego wiedział o aniołach? Oprócz tego, że nie istnieją, rzecz jasna. – Przecież jeszcze wcześnie, chyba pan zdąży…\nPucułowata, spocona twarz Kusego stężała i zbladła w okamgnieniu, jakby ktoś odessał z niej rumieńce.\n– O nie, co to, to nie – pokręcił stanowczo głową – dziś już nie, dopiero rano. Zanim dojadę do miasteczka, zanim wszystko załatwię, będzie wieczór. A ja, wie pan… – zniżył głos do nerwowego szeptu – …ja tu po zmroku nigdy nie zostaję, nie z tym… tym… Nigdy! Choćby się waliło i paliło. No, to dobrej nocy i do jutra, panie Romańczuk! – zakrzyknął i popędził świńskim truchtem do poloneza, jakby go sam czort gonił.\nJeszcze nigdy w życiu Konrad nie czuł się równie bezradny. Gotycka rozpusta, zasmarkany anioł stróż i tajemniczy Krakers z tiramisuna dokładkę to było dla niego zdecydowanie zbyt wiele jak na jeden dzień, a już na pewno po nieustającym trzęsieniu ziemi ostatnich paru miesięcy. Przytulił papier toaletowy do piersi niczym magiczny artefakt, który ochroni go przed złem wszelkiej proweniencji – zwłaszcza „tym… tym” wypełzającym po zmroku.\nDoprawdy, najbliższe miesiące w Lichotce zapowiadały się ciekawie. Aż nazbyt, gdyby kto pytał.\nWniesienie bagaży na piętro zajęło im dobre dwa kwadranse. Kilka pakunków stoczyło się po stopniach, chrzęszcząc i pobrzękując, ale obyło się bez większych strat. Na dole zostały pudła z podstawowymi naczyniami, prowiantem na najbliższe dni i niesfornym papierem toaletowym.\nKręte schody prowadziły dalej w górę aż do wieżyczki Licha. Piętro, zgodnie z przyjętą przez lokatorów tradycją, pozostawało do wyłącznej dyspozycji właściciela domu. W powietrzu unosił się natrętny zapach cytrynowego płynu do mycia podłóg. Promienie słońca, które wpadały przez świetliki w dachu, rozpraszały panujący tu mrok i na końcu niewielkiego, acz ponurego korytarza Konrad zobaczył drzwi. Oczywiście skrzypnęły przy otwieraniu – cicho, lecz znacząco.\nPokój miał kształt wąskiego prostokąta. Niemal całą ścianę naprzeciw wejścia, od wysokiego sufitu aż po przykrytą dywanem podłogę, zajmowało dwuskrzydłowe okno, pod którym stał biedermeierowski sekretarzyk i takież krzesło. Wszędzie wisiały obrazy, co do jednego oprawione w masywne, złocone ramy, na komódce tłoczyły się zegary i figurynki, obok zaś zalegał chybotliwy stos książek. Na ten widok Konrada ogarnęło uczucie wręcz klaustrofobicznego dyskomfortu. Bał się, że jeśli zrobi choć krok, cała kolekcja dzieł sztuki runie i pogrzebie go na wieki.\n– A tu, alleluja, jest pańska sypialnia – wyjaśniło grzecznie Licho i kichnąwszy trzykrotnie, pchnęło kolejne drzwi, jakimś cudem wciśnięte między landszaft z jeleniem na rykowisku a od dawna martwą naturę.\nCoraz szczęśliwszy właściciel domu zajrzał z wahaniem do środka.\nJego oczom ukazało się nawet nie tyle łóżko czy łoże, ile potężne łożyszcze. Składało się w głównej mierze z baldachimu, ciężkich kotar i sterty haftowanych poduszek, a wchodziło się na nie po schodkach. Już samo w sobie przyprawiało o chroniczną bezsenność. Wielka szafa, kominek, w którym paru chłopa z powodzeniem zatańczyłoby zbójnickiego, żeliwny żyrandol i przepastny fotel pod oknem dopełniały koszmarogennego wystroju.\n– Styl terror gothic, jak mniemam? – zapytał kąśliwie Konrad, zwolennik nowoczesnego minimalizmu, wodząc wzrokiem po tapecie rodem z domu pogrzebowego. Pocieszał się w duchu, że mogło być znacznie gorzej. Przynajmniej nie musiał spać w trumnie na katafalku, wśród gromnic i przy akompaniamencie posępnej muzyki organowej. No i miał całe to łożyszcze tylko dla siebie… Nie, akurat ta myśl wcale nie była zbyt pocieszająca.\n– Ładnie, prawda? – przytaknął całkowicie odporny na ironię anioł. – Bardzo przytulnie, apsik. Meble od paru dekad te same, a poszewki na poduszki panicz ciągle nowe haftuje.\n– Eee… Panicz…?\n– Uhm, panicz. Kiedy walczy z jesienno-zimowo-wiosenną chandrą. Latem robi sobie przerwę.\n– Na dobry humor?\n– Na konfitury. Z malin, borówek, czasami z wiśni… – Licho westchnęło z rozmarzeniem. – Oj, z wiśni są najlepsze. I gotuje kompot z mirabelek. A jak Szymon pigwówkę pędzi, to zawsze trochę owoców zostawia i wtedy panicz robi konfiturę do herbaty. Ale to dopiero w październiku, alleluja… – pociągnęło smętnie nosem, nie wiadomo, czy ze smutku, czy z kataru.\nKonrad spojrzał na nie i przez chwilę zrobiło mu się jakoś tak cieplej na duszy. Zdjął plecak i rzucił na fotel, wciąż bezużyteczny telefon położył na parapecie. Nie miał innego wyjścia, musiał się na razie rozgościć w gotyckim dziwolągu.\n– Jest tu gdzieś w pobliżu łazienka? – zapytał.\n– Tam są drzwi, szafa je trochę zasłania. – Licho hałaśliwie wydmuchało nos w chusteczkę. – Przynieść panu ręcznik i mydło?\n– Nie, dziękuję, wszystko zabrałem – rzucił przez ramię Konrad i nacisnął klamkę. Był ciekaw, jak też wygląda gotycka łazien…\n– Ze wsi jesteś? Puka się!\n– Nie widzisz, że zajęte?\n– Ratunku, zboczeniec!\n– Spadaj, koleś, pókim dobry!\n…ka. Nieduża, wyłożona kaflami, dość jasna i zajęta.\nZarumienione i bardzo przejęte Licho delikatnie posadziło zdębiałego Romańczuka na skraju łóżka, po czym wpadło do łazienki. Nie minęła minuta, kiedy ze środka wyszły potulnie cztery zielone, ociekające wodą i wyjątkowo pokraczne stwory o wyłupiastych oczach i usianej kurzajkami skórze. Wymamrotawszy przeprosiny, jeden za drugim brzydale powędrowały na swych patyczkowatych nóżkach na parter.\n– Strasznie przepraszam! – zawołał anioł. Wydobył nie wiadomo skąd szczotkę i proszek, padł na kolana i wziął się do szorowania ufajdanej glonami wanny. – Naprawdę, to się więcej nie powtórzy. Apsik! Proszę mi wierzyć, nie w każdym wychodku siedzi demon, po prostu długo nikt z nami nie mieszkał. Z łazienki na dole korzystają wszyscy lokatorzy, w dodatku trochę w niej ciasno, więc utopce zagnieździły się tutaj. Już nie będą panu przeszkadzać, obiecuję. – Migiem starł kałuże z podłogi, psiknął odświeżaczem powietrza, a po krótkim wahaniu poprawił jeszcze krzywo zawieszony papier toaletowy. – No, alleluja, jakby pan czegoś potrzebował, proszę śmiało wołać. Pościel już przebrana, nic tylko się kłaść. Miłych snów, karaluchy pod poduchy! – Pomachał na do widzenia i wyszedł. Po chwili zajrzał z powrotem. – Znaczy, karaluchów tu nie ma – sprostował – mrówek też nie, no, czasem na werandzie, ale wie pan, tak się tylko mówi. Alleluja i dobranoc.\nZegary w pokoju obok zaczęły chóralnie wybijać szóstą. Cała komódka zatrzęsła się, wprawione niespodziewanie w ruch figurynki zabrzęczały.\nKonrad kiwał się w przód i w tył i pluł sobie w przystrzyżoną à la trzej muszkieterowie bródkę, że w ogóle dał się wciągnąć w tę całą hecę ze spadkiem. Nadesłane pocztą powiadomienie o śmierci dalekiego krewnego, którego nazwisko nic mu nie mówiło, przeczytał z obojętnością. By formalnościom stało się zadość, w wyznaczonym terminie przyszedł do sądu na ogłoszenie testamentu – wyszedł już jako osłupiały spadkobierca. Do spłacenia został niewielki dług, dom nie miał żadnych obciążeń hipotecznych, a zapis o dożywociu nie budził zastrzeżeń, niewiele zatem myśląc, Konrad załatwił, co trzeba, pozbył się, kogo trzeba, własne mieszkanie wynajął do końca roku koledze, zapakował się do tico i ruszył, zostawiając w mieście demony przeszłości, by objąć włości na następnych parę miesięcy, a kto wie, może nawet nieco dłużej. Uwierzył w zrządzenie losu, w cudowne spełnienie marzeń o miejscu, w którym mógłby zapomnieć o Majce, jej pięknych oczach obserwujących świat z niezmiennym potępieniem i zestawie 365 praktycznych rad, wymagań i pretensji na każdy dzień roku, zastanowić się nad ciągiem dalszym własnych dziejów i w spokoju oddać się pracy nad Dziełem Życia – bez uciążliwych sąsiadów, bez tramwajów zatrzymujących się tuż pod oknami o każdej porze dnia i nocy, bez setek zaparkowanych byle jak i byle gdzie samochodów, bez codziennej dawki marudzenia, że niczym się nie interesuje i nigdy nie można na niego liczyć.\nZwłaszcza bez marudzenia.\nTak na dobrą sprawę dostał wszystko, czego chciał, nie przewidział tylko dodatku w postaci istot nadprzyrodzonych. I co miał teraz zrobić? Pójść do sądu i powiedzieć, że został zrobiony w konia, bo jeden z dożywotnich lokatorów gotyckiego maszkarona okazał się zasmarkanym aniołem, a w łazience mieszkają te, no, jak im tam było… o, utopce? Aż się roześmiał gorzko, wyobraziwszy sobie minę prokuratora czy sędziego słuchających takiej skargi. Sam by w ani jedno słowo nie uwierzył, przecież anioły i utopce nie istnieją…\n– W co ja się najlepszego wpakowałem… – jęknął, łapiąc się za głowę.\nKomórka od paru godzin nadaremnie szukała zasięgu, aż w końcu zaczęła sygnalizować, że ma słabą baterię. Przeraźliwe brzęczenie mogło z powodzeniem kruszyć plomby w zębach i natychmiast wyrwało Konrada ze szponów czarnych myśli. Na wszelki wypadek uważnie rozejrzał się po kątach, czy gdzieś nie rozgościł się jeszcze jakiś tajemniczy stworek, i rozpoczął walkę z bagażami. Laptopa, drukarkę i ryzę papieru położył na sekretarzyku, markowe ciuchy i buty, udające byle co kupione byle gdzie, wcisnął do przepastnej szafy. Z braku stosownego mebla ustawił kilka ulubionych książek na parapecie. Przy okazji znalazł ładowarkę i podłączył piszczący telefon do kontaktu. Zanim zapadł zmrok, Konrad, wykąpany i zbyt zmęczony, by się dłużej czymkolwiek martwić albo pamiętać o straszliwym „tym… tym”, wcisnął się między poduszki i po prostu stracił przytomność.\nŁoże nie zawiodło – koszmar był pierwszorzędny.\nZzieleniały, szczodrze obsypany kurzajkami Szymon Kusy z wielkimi anielskimi skrzydłami siedział mu na piersiach i łyżeczka za łyżeczką wyżerał ze słoiczka wiśniowe konfitury, przegryzając słonymi krakersami. Z każdym kęsem stawał się coraz cięższy i cięższy. Konrad próbował zaczerpnąć powietrza, ale ucisk na mostek i żebra był zbyt mocny, dusił bezlitośnie. Zewsząd sypały się na niego mokre poduszki oraz pierze, a na zewnątrz co rusz rozlegało się kichanie. I wtedy Szymon sięgnął gdzieś za siebie, po czym z całej siły wbił mu w policzek przerdzewiałą igłę do haftowania.\nKonrad drgnął gwałtownie i obudził się. Ale ból wcale nie ustąpił.\nSzara, miękka łapa pulsowała na jego policzku, to wysuwając, to znów chowając pazurki, drobne i ostre niczym brzytwa. Ich właścicielka, zwinięta na piersi mężczyzny w wielki, wibrujący kłębek, mruczała z upodobaniem. Jakby czując, że nowe legowisko już nie śpi, otworzyła żółte oczyska i przeciągnęła się leniwie.\nOdetchnąwszy z ulgą, ale i lekkim trudem, Konrad pozwolił, by obwąchała jego dłoń, a potem łagodnie pogłaskał kocicę po głowie. Zamruczała głośniej, majtnęła ogonem raz i drugi. Pieszczoszka, ciężka jak diabli, lecz ujmująca. Koty mogły bezkarnie włazić Konradowi choćby i na głowę, bardzo je lubił i wszystko, co wyczyniały, znosił z godną podziwu cierpliwością. A Zmora, gdyż to właśnie z nią miał do czynienia, najwyraźniej to wyczuła, bo nie zamierzała z niego zejść.\nPotężne kichnięcie zatrzęsło szybami.\n– Wygląda na to, że Licho już nie śpi – syknął Konrad. Pazury uciekającej kocicy zostawiły mu na piersi krwawe bruzdy, może niezbyt głębokie, za to diabelnie piekące.\nŚcielenie łóżka zawsze uważał za czynność zupełnie pozbawioną sensu – a teraz, gdy na powrót stał się jednostką życiowo niezależną, mógł ów pogląd do woli wcielać w życie – zatem nie zaprzątał sobie nią głowy. Odruchowo chwycił naładowany telefon i zbiegł na dół. Wydawało mu się, że słyszy jakieś szmery w kuchni, lecz gdy tam zajrzał, nikogo nie zobaczył.\nZ werandy dobiegło kolejne kichnięcie.\n– Na litość boską, Licho, co ty wyprawiasz?!\nPrawie upuściło pincetę. Siedziało w kucki na werandzie, otoczone ze wszystkich stron lustrami, i jedno za drugim wyrywało sobie pióra ze skrzydeł.\n– Zwariowałeś? Łoś? Zwariowałoś? – poprawił się szybko. – Aż tak się nudzisz?\n– …piluję, alleluja.\n– Depiluję – powtórzył anioł. – Wyrywam raz na miesiąc lub dwa, ale i tak w końcu odrastają, więc muszę wyrywać na nowo… To strasznie męczące, wie pan?\nAni chybi masochista, stwierdził skonsternowany Konrad. Ale co, jeśli zacznie łazić i prosić „zbij mnie, zbij mnie, wyrwij mi pierze”? Przecież w łeb mu nie dam, aniołów się nie bije… I co on ma dziś na tej koszulce, Fistaszki?!\n– Dobrze, wyrywasz, ale dlaczego? – Wcale nie był pewien, czy chce to wiedzieć, brnął jednak dalej. – Wyglądasz jak oskubany kurczak.\n– Mam uczulenie na pierze, proszę pana – chlipnęło żałośnie Licho. – Wciąż tylko kicham i kicham, a te pigułki dla ludzi to mi nic a nic nie pomagają. – I na potwierdzenie swych słów pociągnęło opuchniętym od kataru nosem.\nNo cóż, to miało sens. Niewielki, ale jednak, przyznał z oporem Konrad. Kątem oka dostrzegł skradającą się w stronę kupki pierza Zmorę. Westchnął z rezygnacją. Nie tak wyobrażał sobie integrację z dożywotnikiem, zupełnie nie tak. Ale cóż, panie Romańczuk, skoro wpadłeś między anioły…\n– A sio, paskudo – przepędził kocicę i usiadł obok anioła. – Dobra, dawaj tę pincetę, z tyłu i tak nie sięgniesz. Mam tylko nadzieję, że to się nie kwalifikuje jako przemoc domowa…\nWyskubywanie piór i odganianie upartej jak osioł Zmory pochłonęło ich bez reszty. Właśnie zbierali ostatnie strzępy puchu do wora na śmieci, gdy przed dom zajechał Kusy.\n– Jak tam pierwsza noc w Lichotce? – krzyknął, gramoląc się z poloneza.\n– W gruncie rzeczy nie taka znowu najgorsza – przyznał Konrad, odkładając narzędzie bezwzględnej walki z alergenem. – Aczkolwiek nie obyło się bez pewnych… niespodzianek. Bliskich spotkań, że tak powiem.\nKusy przystanął na schodkach.\n– Ano widzę, że Zmora się z panem pieściła. – Wskazał zadrapanie na jego policzku. – Ostre ma pazurki, zołza jedna. Masz – wetknął Lichu siatki z zakupami – szykujcie z Krakersem śniadanie, a my tu skończymy te twoje pierze sprzątać. I co, podoba się panu w Lichotce?\n– Jeszcze wszystkiego nie obejrzałem. No, ale bez gruntownego remontu na pewno się nie obejdzie. Dezynsekcja i deratyzacja na dobry początek, bo dom ma już swoje lata, a w dodatku pomieszkują w nim utopce, które do higienistów chyba nie należą. Okna nieszczelne, podłogi i ściany do zrobienia, schody zresztą też… Instalacje kiedy były wymieniane?\n– Jak to nigdy? – Włos mu się na głowie zjeżył. – Rany jeża, przecież wystarczy byle zwarcie i cały dom idzie z dymem! Nawet straż pożarna nie zdąży dojechać na to odludzie!\n– Nie były wymieniane, bo ich nigdy nie było – wyjaśnił spokojnie Kusy. Zawiązał worek z anielskim pierzem, który teraz przypominał wielką piłkę plażową, po czym wziął się do składania luster. – Ani kabli, ani rur. W kilku ścianach są przewody kominowe, ale to sam czyszczę.\n– Co pan mi tu wygaduje? – Konrad zaczynał tracić cierpliwość. Wyszarpnął komórkę z kieszeni spodni. – Skoro nie ma instalacji, to jak niby naładowałem telefon?\n– Pewnie prądem, inaczej się chyba nie da, co nie? Ale widzę, że pan sobie nie podzwonisz z tego maleństwa. Licho! Chodź no tu, złap panu zasięg!\nZ nożem do masła w dłoni Licho przytruchtało na werandę. Wzięło komórkę od Konrada, kichnęło i zaraz ją oddało.\nZerknął na wyświetlacz. Pełen zasięg. Jedna nieodebrana rozmowa i trzy SMS-y.\n– Naszemu aniołkowi żadne instalacje nie są potrzebne, panie Romańczuk. Zresztą i tak nie rozumie, jak działają. Wystarczy, że Licho wie, co się powinno stać, gdy się odkręci kran, wsadzi wtyczkę do kontaktu, zapali gaz na kuchence czy wodę w kiblu spuści. Interneta też panu raz-dwa załatwi, jak mu pan powiesz co i jak. Ja to nazywam prawdziwym dobrodziejstwem, bo i awarii nigdy nie ma, i rachunków nie trzeba opłacać. A zasięg nauczyło się łapać w zeszłym roku, jak sobie komórkę sprawiłem i miałem ten sam problem co pan. Tylko z kornikami sobie nie radzi, nie wiedzieć czemu. No – klepnął Konrada po ramieniu – to teraz chodźmy na śniadanie.\nLicho było wniebowzięte. Podśpiewując pod nosem Pieski małe dwa, biegało po domu i polowało na firanki. Aż się prosiły o pranie i krochmalenie stulecia – od paru dni zwisały już zbyt smętnie, zbyt swobodnie, zamiast porządnie stać na baczność, a ich biel stanowczo powinna być bielsza. Co najmniej olśniewająca.\nPralkę anioł dostał przed ponad dwudziestoma laty i używał jej z bliskim manii upodobaniem. Wciąż sprawny superautomat PS 663S BIO z wielkim, zgrzytającym pokrętłem zajmował w wieżyczce poczesne miejsce, otoczony świtą proszków, płynów oraz past, ale od paru miesięcy niewiele miał do roboty. Dom, w którym mieszkali tylko lokatorzy, wydawał się Lichu domem połowicznym, zatem równie połowicznie w nim sprzątało. W praktyce oznaczało to mycie wszystkich okien zaledwie raz na kwartał. Ale teraz… Teraz, gdy do Lichotki zawitał nowy właściciel, anioł wpadł w porządkową euforię, a nieszczęsne firany poszły na pierwszy ogień.\nRównież zalegająca na komodzie w holu Zmora wzięła się do skrzętnego pucowania futerka. Ani trochę nie dziwiła się szaleństwu Licha. Już w nocy uznała Konrada za swoją ulubioną poduszkę. Teraz należało zatem pokazać się z jak najlepszej strony, by szybko poczuł się w Lichotce jak w domu. Może i wpadał łatwo w osłupienie, ale też dość szybko z niego wypadał, co wszystkim kolejnym spadkobiercom zawsze liczono za niewątpliwą i bardzo przydatną zaletę. Tężyzną fizyczną zbytnio nie imponował, było to jednak całkiem zrozumiałe. Nikt się chyba jeszcze nie dorobił muskułów od całodziennego wertowania książek i stukania w klawiaturę. Ot, wysoki, nieco niedożywiony intelektualista o fizjonomii zatroskanego muszkietera. Drewna na opał pewnie by nie narąbał, co najwyżej zrobił sobie krzywdę siekierą, lecz bez wątpienia pasował do Lichotki jak ulał.\nNo i wiedział, w jakiej pozycji spać, żeby kotu było wygodnie. Tak. Konrad musiał zostać.\nSiedząc na wirującej z zapałem pralce, bez reszty pochłonięte cerowaniem skarpet Licho nie słyszało, jak rozklekotany polonez zatrzymuje się na chwilę przed domem. Kroki w holu też mu jakoś umknęły. Brzęk tłuczonego szkła i przeraźliwy wrzask – już niekoniecznie.\nTak zwane załatwianie spraw w miasteczku zajęło im chyba mniej czasu niż jazda w tę i z powrotem. Słońce nie dawało za wygraną, dlatego Konrad z ulgą pożegnał się z Szymonem i uciekł z nagrzanego jak piekarnik poloneza. Od dobrych paru godzin marzył o mleku, które chłodziło się w mroźnym zaciszu lodówki, i zamierzał wreszcie się do niego dobrać.\nButelka była ciężka, mokra i bardzo śliska, w zasadzie nic dziwnego, że ją upuścił. Lecz odłamki szkła w kałuży mleka to jeszcze żaden powód, by wrzeszczeć. Co innego wielkie, ciemnofioletowe macki jak u ośmiornicy giganta, wyłaniające się nie wiadomo skąd.\n– No i o co tyle krzyku, alleluja? – Licho, które bez wahania przybyło z odsieczą, odłożyło miotłę, chwilowo przystosowaną do celów bojowych. Celofanowe włosy zamigotały, gdy z dezaprobatą pokręciło głową. – Tylko go pan wystraszył.\nŚmiertelnie blademu Konradowi odebrało głos. Nawet nie zauważył, że siedzi na podłodze, a markowe, upiornie drogie spodnie właśnie nasiąkają mu mlekiem. Tymczasem anioł klęknął przed zabitymi mnóstwem gwoździ drzwiami spiżarni, uchylił klapkę dla kota i bez zbędnych certacji wsadził głowę do środka. Coś zabulgotało groźnie.\n– No, Krakersik, nie bój się, daj mackę – zaświergotał uspokajająco anioł. Odpowiedział mu krew w żyłach mrożący pomruk. – Cicho, cicho, już przyszło Licho. Zaśpiewam ci coś, chcesz?\nJedna macka wypełzła nieśmiało ze spiżarni i owinęła się wokół anioła. Przytulił ją, poklepał czule. Bulgot nieco złagodniał.\n– Z pooopielniiika naaa Krakeeersa iiiskiereeeczka mruuu-gaaa…\nLicho śpiewało falsetem, kołysząc się do taktu, zaś właściciel macki robił w tle złowróżbne mruczando.\n– …cyt, iskierka zgaaasłaaa. I jak – kichnęło – Krakersik? Lepiej? Pan cię nie chciał wystraszyć, już więcej nie będzie tak krzyczał, prawda? – Uśmiechnęło się zachęcająco do Konrada.\n– Co… to… – więcej nie zdołał z siebie wydusić, ale Licho było domyślne.\n– Krakers, proszę pana. Pradawny stwór z głębin odwiecznego zła, którego w 1836 przywołał bratanek pana Wincentego, alleluja – wyrecytowało. – Panicz Zygmunt bawił się w takie tam różne… dziwne… jakieś składanie ofiar, jakieś mroczne rytuały, dzikie origami… Pewnej nocy miejscowi zrobili takie wielkie ognisko i spalili go pod drzewem. Szybko poszło, apsik, nawet nie zdążył wymyślić i rzucić porządnej klątwy. A Krakers został w spiżarce i zajął się gotowaniem. To mu wychodzi znacznie lepiej niż sianie zagłady.\nPradawny stwór kiwnął potakująco macką.\n– No, to podajcie sobie kończyny na zgodę. Śmiało!\nKrakers wysunął drugą mackę i potrząsnął pobladłym Konradem. Przyssawki mlasnęły przy tym cicho. Wbrew pozorom stwór nie był ani trochę oślizgły, a w dodatku pachniał wanilią i goździkami.\n– Licho… – odezwał się słabym głosem Romańczuk.\n– Tak, alleluja?\n– Powiedz mi, zanim padnę na zawał, kto tu jeszcze mieszka? Krasnoludki? Bazyliszek? Wróżki, w które trzeba wierzyć, żeby nie kopnęły w kalendarz? Bo ja miałem dość już przy utopcach, więc wolałbym wiedzieć…\n– No… apsik, jest panicz. Ale nim się proszę nic a nic nie przejmować – dodało zaraz. – Panicz nie będzie się narzucał, ostatnio postanowił zostać odludziem.\n– Przepraszam, czym?\n– Odludziem. To taki ktoś, kto lubi być sam.\n– Ach, tak … Odludź z inklinacją do ręcznych robótek. Brzmi… intrygująco. To ten od poduszek i konfitur? – upewnił się.\n– Właśnie ten. Ostatnio niewiele robił, bo skończyły mu się palce, ale za jakiś miesiąc…\nW skołowaciałym umyśle Konrada natychmiast rozkwitła pełnowymiarowa wizja bezpalcego odludzia z szydełkiem i słoikiem konfitur z nieprzewidzianym w przepisie wkładem własnym. Zrobiło mu się cokolwiek mdło.\n– Skończyły? – wszedł aniołowi w kolejne „alleluja”, usiłując nie jąkać się z nerwów. – Znaczy… znaczy, że co? Że odpadły…?\n– Znaczy, że wyblakły – odrzekło Licho i kichnąwszy dwukrotnie, wdało się w szczegóły przy akompaniamencie potakujących pomrukiwań Krakersa, który zabrał się do sprzątania wielkiej kałuży mleka. – I to nie tylko palce. Cały wyblakł, calusieńki, od lakierków po pukle. W świetle dnia to go już teraz w ogóle nie widać, alleluja. A nocą to tak tylko ociupinkę. Biedaczek, tyle czasu czekał, że prawie całkiem się uduchowił… Raz to się nawet zgubił we mgle, ledwo go znaleźliśmy…\n– Czekaj, czekaj, bo nie nadążam. To czym… kim jest ten panicz?\n– No jak to kim, alleluja? Widmem. Widmem panicza, który się zastrzelił. Między grządkami kapusty, tu, zaraz za domem. Bodajże w 1807, ale musiałobym sprawdzić. Trochę się gubię…\nKupka nieszczęścia zwana Konradem Romańczukiem westchnęła.\n– Ja też, Licho. Ja też.\nSierpień mijał burzowo. Droga przez las rozmiękła doszczętnie i zmieniła się w błotnistą pułapkę, Szymon Kusy nie miał więc jak dojechać do Lichotki. Szczęśliwie chwilowo nie był tam potrzebny.\nUziemiony w Lichotce na amen przez niekończące się ulewy, a przede wszystkim przez chwilowy brak innego lokum, Konrad nie próżnował. Po krótkim, lecz intensywnym namyśle podjął wreszcie decyzję i ustalił plan działania, w zasadzie dość prosty. Wydusić z tego architektonicznego koszmaru, ile tylko się da, wyprzedając jak leci wszystko, co zbędne, począwszy od landszaftów w straszliwych ilościach – to raz. Dwa – za tak szczwanie zarobione pieniądze doprowadzić ruderę do użyteczności tudzież usunąć szkodliwy dla życia lub zdrowia nadmiar gotycyzmu. A potem trzy, cudowne, wytęsknione trzy, czyli sprzedać ją w cholerę i zaraz po Nowym Roku wrócić na własne, miejskie śmieci. By więc nie tracić czasu, zarządził wielki remanent. Jako pierwszy na śmietnik trafił telewizor marki Beryl, obiekt westchnień poprzedniego dożywotnika, od dawna zepsuty i obrastający kurzem. Obrazy, zegary, poduszki i przeróżne bibeloty z całego domu trafiały po kolei do saloniku na parterze, gdzie były metodycznie fotografowane i owijane w gruby, szary papier, a potem czekały, aż jakiś wielbiciel staroci zlicytuje je na aukcji internetowej. Zeżarte przez czas i mole dywany leżały na werandzie zwinięte niczym wielkie naleśniki. W kuchni Krakers sortował zapasy i sprzęt gospodarstwa domowego, wyrzucając wszystko, co nie nadawało się już do użytku. Zapłakane, zrozpaczone Licho nie chciało pożegnać się ze starym automatem. W końcu zniecierpliwiony ciągłym chlipaniem i siąkaniem Konrad ściągnął mu z sieci i wydrukował na odczepnego katalog sprzętu AGD, by mogło wybrać nową pralkę i jeszcze żelazko na otarcie łez. Zamiast spać, siedziało po nocach podekscytowane jak dziecko w wigilijny wieczór i zastanawiało się, który model ma najwięcej absolutnie niezbędnych do życia funkcji i bajerów.\nWraz z nadejściem ostatnich letnich dni deszcz w końcu przestał lać, droga wyschła i Konrad wraz z Szymonem mogli spokojnie wywieźć śmieci przed przybyciem ekipy remontowej. Ku radości Romańczuka i jego urzędu skarbowego wystawione na sprzedaż przedmioty szły jak woda, ratując stan konta przed sięgnięciem saldowego dna. Kurier niemal każdego ranka zabierał kolejne paczki i dom powoli przestawał przypominać zagracony antykwariat.\nJak się okazało, Krakers rzeczywiście robił pyszne faworki, a w przyrządzaniu fettuccine all’Alfredo niebezpiecznie zbliżał się do mistrzostwa. Im lepiej mu to szło, tym szybciej i chętniej Konrad, przez ostatnie lata żywiony przez Majkę głównie sojowymi substytutami wszystkiego, co tylko mogłoby mieć smak i choć odrobinę pustych kalorii, tracił wiotkość i bladość mieszczucha. Zważywszy jednak, że dzień za dniem uprawiał intensywną gimnastykę porządkową, nadwagą na razie martwić się zbytnio nie musiał. Nieco gorzej miało się jego Dzieło Życia, które od blisko miesiąca leżało nietknięte. By zagłuszyć głos sumienia oraz zniecierpliwionej i bardzo namolnej agentki, Konrad postanowił, że weźmie się do pisania, jak tylko uporządkuje ostatnie pomieszczenie Lichotki – bibliotekę.\nDo tej pory była zamknięta na głucho, a klucz gdzieś przepadł, postanowili zatem wyważyć drzwi.\n– Ożeż ty – wystękał Szymon, z całych sił napierając na łom. Zamek zazgrzytał, ale wciąż skutecznie odmawiał współpracy. – Uparta sztuka. Stara, porządna robota, nie ma co. Pan się tu z łaski swojej uwiesi. I rrraz…!\nCoś trzasnęło, huknęło i łom brzdęknął o podłogę, wygięty pod kątem prostym, a obok niego padli dzielni włamywacze. Pancerne drzwi ani myślały skapitulować.\n– Dosyć tego – rozeźlił się poobijany Romańczuk. – Nie będą jakieś drzwi stawiać biernego oporu w moim własnym domu. No złaź pan ze mnie wreszcie… Krakers!\nUzbrojona w chochlę macka wychynęła z kuchni.\n– Bierz je!\nNie musiał powtarzać. Macka ochoczo zwinęła się w wielką figę i puknęła raz, a dobrze. Posypały się drzazgi. Droga do czytelniczego raju stanęła otworem.\nKsiążki były dosłownie wszędzie. Dziesiątki, setki, tysiące tomów pachnących starym kurzem i jeszcze starszym papierem. Ciasno upchnięte na regałach, w dawno nieużywanym kominku, na masywnym, dębowym stole, pod nim i wokół niego, ułożone na parapecie pod zamkniętymi na cztery spusty oknami. Na podłodze walały się przeróżne kartki, jedne pieczołowicie zapisane, inne czyste, niektóre zmięte albo przerobione na confetti. Kłębki kurzu, kolorowe ścinki muliny do haftowania oraz resztki połamanych piór zalegały po kątach. Całość sprawiała wrażenie ostatniej fortecy szalonego czytelnika, który raczej wolałby umrzeć od zaduchu niż wyjść na zewnątrz, a na widok promieni słonecznych dramatycznym gestem owijał się peleryną i pędził na poszukiwanie najbliższego grobowca.\nSzymon gwizdnął przeciągle.\n– No, czeka nas trochę roboty. Dobrze, że Licho tego nie widzi, boby się chyba zapłakało. Takiego chlewu narobić…\nLedwie powiedział te słowa, rozległ się rumor, po czym spomiędzy regałów wyskoczył lekko przejrzysty, lecz bardzo wzburzony młodzieniec w niebieskim fraczku i wściekle żółtej kamizelce.\n– Wypraszam sobie! – zawołał, wymachując umaczanym w atramencie najprawdziwszym piórem. – Cóż znaczy pospolity nieład wobec ogromu poetyckiej wizji? Mamże myśli porządkami zaprzątać, gdy dusza nad martwym wzlatuje światem w rajską dziedzinę ułudy? Ach, doloż moja, ciężka doloż…! Bez serc, bez ducha, to szkie…\n– Szczęsny, przymknij się, bo skorzystam z okazji i cię strzelę w tę niewyraźną gębę, jak mamunię świętej pamięci nieboszczkę kocham – przerwał mu Kusy, najwyraźniej przyzwyczajony i niezbyt przyjacielsko nastawiony do podobnych ataków weny. – I oddaj klucz, bo drugi raz się włamywać nie będę. A… – przybrawszy cierpiętniczy wyraz twarzy, zwrócił się do Konrada grobowym głosem. – Panie Romańczuk, przedstawiam panu ostatniego z lokatorów, nieszczęsnego panicza Szczęsnego, widmo o zmiennym stanie skupienia. Wyrazy współczucia – dodał zgryźliwie, po czym wydobył z głębin swego obfitego jestestwa przepojone tragizmem westchnienie. – Widzisz pan, Szczęsny się para poezją, nic tylko by plótł wierszem te swoje androny. I nie ma zmiłuj, nikomu nie przepuści. No, mnie się ostatnio nawet poszczęściło, przez pewien czas miałem z nim spokój.\n– Cud mniemany?\n– Żaden cud, tylko ta jego popaprana fizjono… fizjoto… no, ta, natura. Po śmierci poprzedniego dożywotnika zaczął blednąć, że tak powiem, tracić osobistą cielesność, jakby usychał z tęsknoty, rozumiesz pan? Po miesiącu to go w dziennym świetle już w ogóle widać nie było, więc nosa z tej swojej dziupli nie wyściubiał, a ja nie musiałem go słuchać. Wyłaził dopiero po zmroku, jak na porządne widmo przystało… gdy już dawno byłem u siebie w domu, daleko, daleko stąd… – Spojrzał na lekko przezroczystego panicza i ze smutkiem pokiwał głową. – A teraz, gdy pan mieszkasz w Lichotce, z porządnego, nocnego widma znowu się robi całodobowy, pełnokrwisty wierszokleta. Ech, no i czort bombki strzelił…\nPanicz zatrząsł blond puklami.\n– Nieuczona twa postać, niewymyślne słowa… – prychnął. – Grubianinie! Śmiesz kpić z tortur okrutnego losu, srogiego bólu ducha mego?\n– Ja ci ten ból bardzo chętnie pogłębię, powiedz jeszcze słowo…\nDusząc w sobie szatański chichot, Konrad słuchał, jak panicz, mistrz całorocznej depresji i haftu krzyżykowego, oraz grubianin w bawełnianym podkoszulku kłócą się zajadle i z widoczną wprawą. I doszedł do wniosku, że w Lichotce będzie mu może nie dobrze, ale całkiem wesoło.\nPrzynajmniej na razie. A potem… potem to się zobaczy.\nKup książkę na Amazonie!\nlearning Polish Marta Kisiel podcast podcast dla uczących się polskiego podcast po polsku Polish Language Polish with John\nIdziemy do kina – Polish with John #14 [A2]\nWybory – Polish with John #13 [B1]\nBudujemy miasto – Polish with John dla...\nŚwięto Niepodległości – Polish with John #15 [B1]\nSamowolka budowlana – Polish with John dla...\nDrzewa w mieście – Polish with John dla...\nPolish with John… dla zaawansowanych! Episode #1...\nKościół w Polsce – Polish with John #12\nPassionate book lover addicted to fantasy, interested in astronomy, family history, technology, social media and foreign languages. Currently working in IT company.\nSubscribe to my newsletter (in Polish)\nBóg Deutsch lernen Edukacja English English Vocabulary Fantasy film Futbol amerykański Genealogia German Word of the Week historia internet J.R.R. Tolkien język polski Komputer komputery Kościół katolicki ksiązki language learning learning Polish Lech Kaczyński Lingua latina liturgia Lwów Microsoft Nasza Klasa nauka języka polskiego nuda o tym blogu podcast podcast dla uczących się polskiego podcast po polsku Polish Language Polish with John polska "zielona wyspa" Polska i patriotyzm recenzja recenzje filmów Silesia Miners social media szkoła Word of the Week Wort der Woche łacina łacina współcześnie


W środkowej części Portugalii płonie ponad 8 tys. ha lasów. Na razie wiadomo o 30 rannych.\nCo najmniej 30 osób zostało rannych w wyniku ogromnych pożarów, które szaleją w Portugalii. Spłonęło 8,5 tys. ha lasów.\nPożar wybuchł w sobotę, 20 lipca, w gminie Vila de Rei w dystrykcie Castelo Branco, w regionie Centrum. Ogień rozprzestrzenił się na sąsiednią gminę Mação,w dystrykcie Santarém.\nMiejscowe władze poinformowały, ze sytuacja jest bardzo trudna. Obecnie trwa akcja gaśnicza, w której uczestniczą 1700 strażaków. Warunki pogodowe utrudniają prowadzenie działań.\nPolicja nie wyklucza, że pożar wybuch z winy człowieka.\nZobacz też: Wideo: pożar na festiwalu muzycznym w Chorwacji\nPoprzednia wiadomość Kalendarz księżycowy ogrodnika 2019: czwarty tydzień lipca 22 Lipca 2019 15:57\nNastępna wiadomość Prognoza pogody na tydzień, 23 – 28 lipca 22 Lipca 2019 12:20


Camomille Flavor: Rozpoczęcie\nW tym momencie chciałabym opisać moje doświadczenia. Wiem, że w tych czasach coraz więcej kobiet choruje na zaburzenia odżywiania. Mimo, że się o tym nie mówi wiele kobiet choć raz myślało "schudnę, będę ładniejsza". Często podłoże tej choroby jest bardziej złożone niż tylko chęć bycia akceptowanym i pożądanym. Tak było też w moim przypadku. Teraz z zadowoleniem mogę przyznać, że jest coraz lepiej. Tym samym stałam się ekspertem od jedzenia, chociaż znam każdą dietę to jednak nie oszukujmy się Jedzenie sprawia nam radość, warto czasem zaszaleć a przez parę dni jeść równie pysznie lecz lżej.\nObudziłam się w szpitalu, spuchnięta, z rozrywającym brzuch i jelita bólem. Przypominam sobie jak przez mgłę co się stało. Kręci mi się w głowie, wspomnienia wręcz bolą. Wiem jedno nie chcę tam wracać! Pamiętam, że kiedy objadałam się jak zawsze wieczorem po raz 8 bodajże, wpychając ogórka wraz płatkami z dodatkiem mleka, przyszedł mój ojciec. Jak zwykle pełen złości krzycząc na mnie:\n-Jesteś gruba, nic tylko się obżerasz! Dzwonili do mnie ze szkoły, nie było Cię na 2 lekcjach! Do tego koleżanka pisała mi co Ty tam wypisujesz na tym fejsbuku, tylko faceci i tatuaże Ci w głowie! Pewnie pierdolisz się gdzie popadnie!\nTak obluzgana, zmieszana z błotem pozostawiona zostałam sama sobie w kuchni. Obżerałam się dalej, bo niby co mam robić? Nagle pod wpływem impulsu sięgnęłam do szafki z lekami. Zaczęłam się po prostu opychać wszystkimi tabletkami jakie były. Myślałam tylko, że nie mam już sił i chcę stąd zniknąć. Wróciłam umierać do łóżka z nadzieją, że zobaczę mamę.\nObudziło mnie pogotowie, mój młodszy brat zdruzgotany zadzwonił po pomoc. Ojciec jechał autem za karetką. Przerażało mnie to, nie chciałam go widzieć. Po bardzo bolesnym płukaniu żołądka przyjęli mnie na izbę. Była 3 w nocy, 6 grudnia, mikołajki... cudownie.\nI nastąpił ranek w szpitalu. Praktycznie nic nie pamiętam, przez mgłę przechodzą mi obrazy lekarzy, pielęgniarek, odgłos maszyn. Obudziłam się dopiero wieczorem, jak ze swojego szpitala przyjechała moja mama. Specjalnie dla mnie wypisała się po operacji, nie widziałyśmy się 3 miesiące. Stanęła przerażona w drzwiach, nie wiedziała co powiedzieć. Po chwili nakrzyczała na mnie za to wszystko ale już pod koniec była przy mnie tuląc w ramionach jak małe dziecko. Byłam tak bardzo wdzięczna za to, że jest przy mnie. Głaskała mnie po głowie a ja dalej spałam...\nAutor: Katarzyna Kania o 4/06/2012 10:24:00 PM


Akryle, silikony – jaką farbę wybrać? - 32m2.pl\nObecnie na rynku znajduje się wiele rodzajów farb – nic więc dziwnego, że czasem można mieć problem z dokonaniem wyboru. Najczęściej mówi się jednak o farbach akrylowych i silikonowych, zwłaszcza w kontekście malowania elewacji domu. Ale która z farb jest lepsza? Czym najlepiej kierować się podczas zakupu farby i na co należy zwracać uwagę?\nJakie są różnice pomiędzy farbą silikonową, a akrylową?\nJaki jest stosunek jakości do ceny farb akrylowych?\nJakie właściwości posiada farba silikonowa?\nA może farba akrylowo-silikonowa?\nFarba akrylowa jest pozbawiona przykrego zapachu, a więc jest przyjazna dla zdrowia. Do tego jest też wodorozcieńczalna i łatwo się ją rozprowadza. Ma bardzo wysokie krycie, można ją stosować do malowania zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz domu. Na rynku możemy znaleźć ogromną paletę kolorów farb akrylowych, a wśród nich znajdziemy odcienie matowe, satynowe oraz połyskliwe.\nFarba silikonowa służy przede wszystkim do malowania elewacji i chroni ściany domu przed szkodliwym działaniem czynników atmosferycznych. Jest przy tym odporna na szorowanie i mycie, nie porasta mchem ani grzybem. Do ściany pomalowanej farbą silikonową kurz przywiera znacznie słabiej, ponieważ po pomalowaniu podłoże staje się elektrostatycznie obojętne. Farby te mają również żywe i trwałe kolory.\nPrzy wyborze odpowiedniej farby często dużą rolę odgrywa cena. W przypadku farby akrylowej, stosunek jakości do ceny jest bardzo dobry. Poza podstawowym spoiwem, czyli żywicą akrylową, w tej farbie znajdują się także różnego rodzaju wypełniacze, konserwanty i pigmenty, które dobrze wpływają na poziom krycia i trwałość koloru.\nFarba akrylowa jest bardzo wydajna i wśród palety kolorów można znaleźć wszystkie najmodniejsze odcienie. Można ją zastosować wewnątrz pomieszczeń oraz na zewnątrz, na podłożu organicznym i mineralnym.\nUważa się, że nowe farby silikonowe to duży postęp technologiczny w przemyśle chemii budowlanej. Użyte na zewnątrz domu nie tylko doskonale pokrywają podłoże, ale również chronią je przed wilgocią – na ścianie nie pojawi się więc pleśń i grzyb. Silikonowe spoiwo farby gwarantuje także odporność ścian na szkodliwe działanie deszczu, mrozu oraz innych czynników atmosferycznych, tworzy na powierzchni bardzo trwałą, a jednocześnie elastyczną powłokę. Farbę silikonową można stosować na systemie ocieplenia domu, opierającego się na wełnie mineralnej lub styropianie.\nNa rynku można znaleźć także farby akrylowo-silikonowe, które łączą w sobie cechy obu rodzajów farb. Są nieco bardziej paroprzepuszczalne niż standardowe farby akrylowe – a więc pozwalają oddychać murom domu. Takie farby są również nieco mniej chłonne. Można też znaleźć farby rozpuszczalnikowe akrylowo-silikonowe, które są bardzo odporne na szorowanie.\nWybór farby do pomalowania elewacji domu jest często bardzo trudny, zwłaszcza przy nowym budownictwie. Kupując farbę wraz z tynkiem, najlepiej kierować się zasadą – jaki rodzaj tynku, taką wybieramy farbę. Jeżeli więc tynk jest silikonowy, powinno się sięgnąć również po taki sam rodzaj farby.\n← Jak uzyskać spójność estetyki wnętrza w łazience\nABC malowania – przełam monotonię wzorem →


Maryla i Debora (6141007) - Magdalena Mosiężna - Książka, streszczenie\nMaryla i Debora to opowieść o kobietach w trudnym męskim świecie. Dwie kobiety, dwie osobowości, dwa sposoby na życie. Połączyła je rzeczywistość, która zmuszała ludzi do dramatycznych wyborów. Rodzice Maryli Nikolskiej uciekli z Rosji bolszewickiej do Polski. Znaleźli bezpieczny dom w Bydgoszczy, ale nie znaleźli spokoju. Doświadczenia związane z dramatyczną podróżą do ojczyzny sprawiły, że oboje stali się nieufni, powściągliwi w okazywaniu uczuć, zachowawczy. Zmęczona nadmiarem rodzinnej kontroli Maryla postanawia uciec spod rodzicielskiej kurateli do Warszawy, do brata Andrzeja, lekarza i człowieka niezwykle tajemniczego. W Warszawie, studiując, rzuca się w wir zabawy i korzysta z wszelkich dobrodziejstw, jakie daje międzywojenna stolica Polski. Maryla to stosy halek, koronek, sukienek i pantofelków, które wędrują za dziewczyną, stając się elementami jej codziennego życia. Debora Leman to pochodząca z niezamożnej żydowskiej rodziny dziewczyna, która nieostrożny romans z zamożnym Aleksandrem Gregorowiczem przypłaca utratą rodzicielskiego domu i przyjaciół. Niewykształcona, trafia pod skrzydła ciotki, która posyła Deborę do szkoły pielęgniarskiej. Ambitna i pracowita kobieta zyskuje wolność i swoistą niezależność. Może też się realizować, pomagając ludziom. Nieprzypadkowo wspomina powieści Żeromskiego – Dzieje grzechu, Ludzi bezdomnych, Przedwiośnie. Debora przechodzi ...\nOpinie o książce - Maryla i Debora\nPrzeczytane:2020-08-26, Ocena: 5, Przeczytałam, Insta challenge. Wyzwanie dla bookstagramerów 2020, czytam z Legimi 2020, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu - edycja 2020, 52 książki 2020,\nPo raz kolejny okładkowy opis zdradza ponad połowę fabuły! Nie czytajcie go przed czytaniem książki! Drogi Wydawco – nie rób tego czytelnikom, nie zdradzaj fabuły, nie streszczaj…\nA teraz do rzeczy: „Maryla i Debora” to, według mnie, bardzo udany debiut. To powieść obyczajowa, z dość wyraźnym rysem historycznym. Akcja zaczyna się w 1918 roku, a kończy tuż przed zakończeniem II wojny światowej. Autorka opowiada losy dwóch kobiet, zupełnie od siebie różnych, które spotkają się w nieoczekiwanym i trudnym dla nich obu momencie. Choć nie jest to, jak się spodziewałam, literatura z najwyższej półki, spełniła moje oczekiwania.\nLubię powieści z historią w tle, tutaj tej historii mamy naprawdę sporo, ale pokazanej oczami zwykłego człowieka, co może czynić ją nieco łatwiejszą w odbiorze. „Maryla i Debora” to powieść o kobietach i trochę brakowało mi tu mężczyzn, ich spojrzenia na świat. To powieść, która wzrusza, skłania do refleksji i którą przeczytałam błyskawicznie, ciekawa, co przytrafi się bohaterkom. Zakończenie daje nadzieję na kolejną część, czekam więc z niecierpliwością 😊\nPolecam fan(k)om powieści obyczajowej z historią w tle!\nPrzeczytane:2020-05-15, Ocena: 4, Przeczytałem,\nMaryla pochodzi z dobrego domu, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości jej rodzina wraca z Rosji, by osiedlić się w okolicach Bydgoszczy i odbudowywać ojczyznę. Marylę poznajemy tuż przed maturą w kwietniu 1937 r., kiedy w ogólnym harmidrze dziewczęcych przygotowań próbuje dobrać właściwe fatałaszki przed sobotnim wyjściem na miasto, czyli szaleństwa weekendu czas zacząć.


Komunikaty: Przed Sądem Rejonowym Lublin-Zachód I Wydział Cywilny toczy się sprawa dotycząca zasiedzenia zdziałki położonej w Lublinie przy ul. Przeskok 19 - komunikaty.pl\nPrzed Sądem Rejonowym Lublin-Zachód I Wydział Cywilny toczy się sprawa dotycząca zasiedzenia zdziałki położonej w Lublinie przy ul. Przeskok 19\nPrzed Sądem Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie toczy się sprawa I Ns 647/19, dotycząca zasiedzenia działki o numerze ewidencyjnym 112 położonej w Lublinie przy ul. Przeskok 19, którą mieli zbyć spadkobiercy Jana Kucharskiego. W związku z czym Sąd wzywa wszystkich zainteresowanych, aby w terminie 3 miesięcy od daty ukazania się ogłoszenia zgłosili się do tej sprawy i wykazali swoje prawo, gdyż w przeciwnym razie Sąd stwierdzi zasiedzenie, jeżeli zostanie ono wykazane.


Najnowsze wiadomości - Archiwum z 2018-01-19 - Polskie Radio PiK\n2018-01-19, godz. 22:26 ME piłkarzy ręcznych 2018 - wygrane Niemców i Duńczyków Obrońcy tytułu Niemcy wygrali w Varazdinie z Czechami 22:19, a Dania pokonała Słowenię 31:28 w piątkowych meczach grupy II drugiej rundy mistrzostw Europy… » więcej 2018-01-19, godz. 21:25 Senat nie zgodził się na uchylenie immunitetów senatorom: Rulewskiemu i Staroń Senat nie zgodził się w piątek na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej senator Lidii Staroń (niezrzeszona) oraz na pociągnięcie do odpowiedzialności… » więcej 2018-01-19, godz. 21:24 To już 11. konkurs "Śladami Leona Wyczółkowskiego" Ludzie byli motywem przewodnim 11. edycji ogólnopolskiego konkursu fotograficznego 'Śladami Leona Wyczółkowskiego'. » więcej 2018-01-19, godz. 21:18 25. MŚ w lotach – Kamil Stoch: mam dobrą pozycję wyjściową Kamil Stoch był bardzo zadowolony po pierwszym dniu mistrzostw świata w lotach narciarskich. Skocznia w niemieckim Oberstdorfie mu leży, ma odpowiednie czucie… » więcej 2018-01-19, godz. 19:13 Ponad pół miliona razy interweniowali strażacy w 2017 r. Ponad pół miliona razy interweniowali strażacy w 2017 r., każdego dnia na pomoc potrzebującym wyruszało ponad 5 tys. strażaków - podało MSWiA. Ponad 60… » więcej 2018-01-19, godz. 19:12 Puchar Polski koszykarek 2018 - drużyna Artego Bydgoszcz w półfinale! Koszykarki Artego Bydgoszcz pokonały mistrza Polski Ślęzę Wrocław 93:80 i zapewniły sobie awans do półfinału turnieju o Puchar Polski rozgrywanego w Gdyni… » więcej 2018-01-19, godz. 19:11 Gowin dla PAP: przewidujemy korektę liczby wiceministrów w rządzie Są ministerstwa - takie jak Ministerstwo Cyfryzacji - w których w tej kadencji doszło do wyraźnego wzrostu liczby wiceministrów w porównaniu z poprzednimi… » więcej 2018-01-19, godz. 19:08 Senat nie zgodził się na zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie senatora Koguta Senat nie zgodził się w piątek na zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie senatora Stanisława Koguta, o co wnioskowała do izby prokuratura. Za wyrażeniem zgody… » więcej 2018-01-19, godz. 19:05 25. MŚ w lotach - Kamil Stoch trzeci po dwóch próbach! Kamil Stoch zajmuje trzecie miejsce po dwóch z czterech serii mistrzostw świata w lotach narciarskich w Oberstdorfie. Prowadzi Norweg Daniel Andre Tande, a drugi… » więcej 2018-01-19, godz. 18:45 Szefowa Nowoczesnej w Bydgoszczy Nazwiska kandydatów na prezydentów dużych miast zaczniemy podawać pod koniec marca - zapowiada w Bydgoszczy przewodnicząca Nowoczesnej Katarzyna Lubnauer. » więcej


Fabryka tlenu w Gościeszowicach - #TrenujBycieDobrym - TRENUJ Z NAMI BYCIE DOBRYM\nFabryka tlenu w Gościeszowicach\nWolontariusze Fair Play Drużyny z Gościeszowic, 25 września 2020 roku , wzięli udział w sadzeniu drzewek, w ramach realizacji zadania drugiego, akcji „Zróbmy coś dobrego” Fair Play Programu, którym jest organizacja akcji dobroczynnych.\nDrużyna z Gościeszowic, przyłączyła się tym samym do inicjatywy ogólnopolskiej Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej i Pierwszej Damy. Akcja miała na celu pokazanie, że drzewa są „fabryką tlenu” , z którego wszyscy korzystamy. Drzewa są domem dla wielu roślin i zwierząt. Drewno jest surowcem ekologicznym i służy również ludziom jako materiał budowlany. Dlatego tak ważna jest świadomość, że drzewa są niezbędne w naszym ekosystemie.\nW akcję sadzenia drzew w Gościeszowicach włączyło się 15 młodych wolontariuszy – 10 dziewcząt i 5 chłopców. Ich zadaniem był wybór miejsca działania oraz samodzielne posadzenie drzew.\nPartnerem akcji dobroczynnej realizowanej przez wolontariuszy z Gościeszowic była Szkoła Podstawowa w Gościeszowicach. Placówka udostępniła miejsce do posadzenia drzewek oraz zapewniła uczestnikom sadzonki, które zostały podarowane przez zaprzyjaźnione Nadleśnictwo w Szprotawie.\nLiderem drużyny Fair Play z Gościeszowic i inicjatorem działań wolontariuszy jest Łukasz Chmielewski.\nAkcja dobroczynna sadzenia drzewek , zrealizowana przez wolontariuszy z Gościeszowic promowała 13-sty Cel Żrównoważonego Rozwoju : Działania w dziedzinie klimatu.\nMateriał zrealizowany w ramach projektu „Fair Play Program = Akademia + Drużyny + Grywalizacja + Forum + Badania” realizowanego w ramach Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich na lata 2014-2020 r. koordynowanego przez Narodowy Instytut Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego i wsparciu FIFA Foundation


Regulamin Serwisu Internetowego - Fundacja Bliżej Siebie.\nRegulamin serwisu internetowego Fundacji Małgorzaty Dziury-Sztejnberg „Bliżej Siebie” www.fanimani.org.pl\nNiniejszy Regulamin określa zasady korzystania ze Serwisu internetowego Fundacji Małgorzaty Dziury-Sztejnberg „Bliżej Siebie” (zwanej dalej „Serwisem”), dostępnym pod adresem: fanimani.org.pl.\nPodmiotem prowadzącym Serwis i świadczącym usługi drogą elektroniczną jest Fundacja Małgorzaty Dziury-Sztejnberg „Bliżej Siebie”, wpisana do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz publicznych zakładów opieki zdrowotnej pod nr KRS 0000650616, której akta rejestrowe przechowywane są przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, Wydział IX Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, NIP:8842771587, REGON: (zwanej dalej jako „Fundacja”).\nOperatorem płatności online jest Dotpay Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Krakowie, przy ulicy Wielickiej 28 B, zarejestrowana przez Sąd Rejonowy Kraków-Śródmieście w Krakowie, XI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem 0000700791; nr NIP: 6342661860; numer REGON 240770255. Adres strony internetowej dotpay.pl\nUżytkownikiem Serwisu jest każda osoba, która z niego korzysta.\nSerwis internetowy działa w oparciu o technologię plików “cookies”. Informacje zawarte w cookies wykorzystywane są m.in. w celach statystycznych i funkcjonalnych. Zasady wykorzystywania plików „cookies” przez Fundację są zawarte w Polityce prywatności dostępnej pod adresem:fanimani.org.pl/polityka-prywatnosci/.\nWszelkie prawa do Serwisu, w tym prawa własności intelektualnej do jego nazwy, domeny internetowej, a także do wzorców, formularzy, logotypów, banerów i zdjęć zamieszczanych w Serwisie należą, bądź przysługują Fundacji. Jakiekolwiek materiały, udostępnione za pośrednictwem Serwisu nie mogą być powielane ani rozpowszechniane w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób na jakichkolwiek polach eksploatacji, włącznie z kopiowaniem, fotokopiowaniem i digitalizacją, w tym także zamieszczaniem w Internecie, bez pisemnej zgody Fundacji, za wyjątkiem materiałów oznaczonych frazą „Do pobrania”, które mogą być pobrane i wykorzystane zgodnie z prawem.\nKażdy użytkownik Serwisu może kontaktować się z Fundacją kierując korespondencję elektroniczną na adres poczty elektronicznej : fundacja.blizejsiebie.swidnica@gmail.com lub pocztą tradycyjną na adres siedziby Fundacji, lub telefonicznie pod numerem: +48 785 279 409.\nUżytkownik korzystający ze Serwisu jest zobowiązany do zapoznania się z niniejszym Regulaminem i do przestrzegania jego postanowień.\nUżytkownik ponosi koszty połączenia ze Serwisem, zgodnie z cennikiem obsługującego go operatora telekomunikacyjnego.\nFundacja poprzez Serwis umożliwia użytkownikowi korzystanie z następujących usług:\nzapoznawania się z treściami udostępnianymi przez Fundację, dotyczącymi jej działań statutowych i aktualnych akcji pomocy Podopiecznym i potrzebującym oraz o bieżących projektach i przedsięwzięciach, które Fundacja realizuje,\ndokonywania wpłat (darowizn) za pośrednictwem płatności online .\nSzczegóły dokonywanych transakcji zawiera Regulamin dokonywania wpłat w serwisie Dotpay dostępny pod adresem https://www.dotpay.pl/dla-kupujacych/regulaminy/\ninternetowy przelew bankowy; karta kredytowa lub debetowa.\nW celu prawidłowego korzystania przez Użytkowników z usług dostępnych w Serwisie, niezbędne jest łącznie:\n14. Fundacja wskazuje, że korzystanie z Serwisu jest uzależnione od właściwości sieci Internet i sprzętu komputerowego użytkownika, na które Fundacja nie ma wpływu.\n15. Zabronione jest umieszczanie w Serwisie treści o charakterze bezprawnym, w szczególności treści wzywających do nienawiści rasowej, etnicznej, wyznaniowej czy na tle orientacji seksualnej, zawierających treści pornograficzne, pochwalających faszyzm, nazizm, komunizm, propagujących przemoc, obrażających uczucia religijne, naruszających prawa innych osób, w tym w szczególności ich dobra osobiste.\n16. Fundacja w przypadku powzięcia wiedzy o umieszczeniu w Serwisie treści o charakterze bezprawnym niezwłocznie uniemożliwi do nich dostęp. W przypadku niesłusznego zablokowania dostępu do opublikowanej treści, prosimy o kontakt na adres: fundacja.blizejsiebie.swidnica@gmail.com w ciągu 7 dni od dnia blokady. Po upływie tego okresu, opublikowana treść może zostać bezpowrotnie usunięta przez Fundację.\n17. Wszelkie treści i komentarze Użytkownik Serwisu zamieszcza we własnym imieniu i wyłącznie na własną odpowiedzialność.\nadministratorem Pani/Pana danych osobowych jest Fundacja Małgorzaty Dziury-Sztejnberg „Bliżej Siebie”;\nkontakt z Fundacją jest możliwy jest pod numerem telefonu Tel. 785-279-409 i pod adresem e-mail fundacja.blizejsiebie.swidnica@gmail.com;\nDane osób, które decydują się przekazać darowiznę za pośrednictwem formularza wpłaty przekazywane są na podstawie umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych właścicielowi serwisu Dotpay.pl. W celu realizacji płatności konieczne jest wyrażenie przez użytkownika zgody na przekazanie danych właścicielowi serwisu Dotpay.pl – Dotpay Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Krakowie, przy ulicy Wielickiej 28 B, zarejestrowaną przez Sąd Rejonowy Kraków-Śródmieście w Krakowie, XI Wydział Gospodarczy KRS pod numerem 0000700791; nr NIP: 6342661860; numer REGON 240770255.\nW przypadku zmian w usługach, wprowadzania nowych funkcjonalności w Serwisie lub zakończenia świadczenia usług, Fundacja zastrzega sobie prawo zmiany niniejszego Regulaminu.\nWszelkie spory pomiędzy Fundacją a użytkownikiem, powstałe w związku z korzystaniem przez użytkownika z Serwisu, Strony zobowiązują się załatwić w pierwszej kolejności polubownie. W przypadku braku porozumienia Stron sądem właściwym do rozstrzygania sporów jest sąd właściwy dla siedziby Fundacji.\nRegulamin jest dostępny dla użytkowników na Stronie internetowej pod adresem: https://fanimani.org.pl/regulamin-serwisu-internetowego/\nReklamacje dotyczące funkcjonowania form wyżej wymienionych należy kierować pod adres e-mail: fundacja.blizejsiebie.swidnica @gmail.com . Rozpatrywane będą one w terminie 21 dni od dostarczenia.\n.Regulamin obowiązuje od dnia 01.04.2020r.


Olej NISSAN Micra 1.3 - Oleje silnikowe dla każdego samochodu\nDlaczego jest to ważne dla właściwego oleju NISSAN Micra 1.3?\nPonadto olej utrzymuje silnik pojazdu NISSAN Micra 1.3 z brudem i utleniania. Po prostu zależy od ropy naftowej. Oliwę otrzymuje się w różnych viskozitách. Lepkość jest miarą tarcia wewnętrznego. Co to jest ciepła oleju, to jest tarcie wewnętrzne wyższe stawki. Dla porównania takich jak miód ma o wyższej lepkości niż woda. Lepkość bezpośrednio zależy od temperatury otoczenia i kryty i musi odpowiadać do silnika. Lepkość oleju aby dowiedzieć się bezpośrednio z wyznaczenia. Oleje są określane jako 5W-30. Pierwszy numer oznacza lepkość zimno, co oznacza poniższy list(W=WINTER).Pierwszy numer jest mniejsza, mniej lepkości oleju. Niższej lepkości zimno pomaga silniki lepiej zacząć w zimnej środowisk, ponieważ tworzy mniejszy opór. Druga liczba oznacza lepkość w wysokich temperaturach. To znowu, musi spełniać wymagania silnika.\nOleje mineralne i syntetyczne nadają się do NISSAN Micra 1.3?\nOlej silnikowy do NISSAN Micra 1.3\nWybierz wariant NISSAN Micra 1.3:\nOlej Premium Helix Ultra 5W-30 To jest dla tych, którzy chcą maksymalnie o silnika Twojego samochodu. Zalecane jest dla Micra 1.3 16V, -N CVT (K11) (P) (1993-2002) To jest najlepsze, co może rzucać w samochodzie NISSAN.\nOlej silnikowy Helix HX7 10W-40 w pełni zgodny ze specyfikacją dla Micra 1.3 16V, -N CVT (K11) (P) (1993-2002) i jest idealny środek smarny do tego samochodu NISSAN.


Informacje i porady na temat: Tawułka Uprawa\n... wonna tawułki krwawnica pospolita pierwiosnki i wiele wiele innych. Większość roślin jednorocznych preferuje stanowiska słoneczne. Przykładem rośliny jednorocznej doskonale , ... pozwoli na uprawę roślin w obrębie korony drzewa. Zaniedbane krzewy charakteryzują się mniej obfitym kwitnieniem plątaniną pędów „łysieniem” aby powróciły do ...\n... Tawułka Arendsa Astilbe x arendsii Bergenia sercowata , ... możemy uprawiać w ogrodzie pamiętając tylko o wykopaniu części podziemnej danej rośliny i przechowanie jej w zabezpieczonym przed mrozem pomieszczeniu. Do roślin uprawianych w ten ...\n... tawułki kosaciec syberyjski. - Rośliny strefy przybrzeżnej- m.in. rodgersja liliowce hosty paprocie trawy ozdobne irysy wierzby tojeść kropkowana bergenia , ... wstępne Uprawa roślin wodnych to sposób na wprowadzenie do ogrodu odmiennych gatunków roślin z których powstaną ciekawe kompozycje. Przy trafnie dobranej ...\n... ogrodowe tawułki ostróżki ogrodowe liczne goździki floks wiechowaty pysznogłówka. Jesienią dominują chryzantemy astry rozchodniki okazałe trawy dalie zimowity. , ... uprawiać ją na rabacie na stanowisku słonecznym. Kwitnie od czerwca do sierpnia (września). Suchołuska różowa- osiąga nawet do ponad 50 cm wysokości charakteryzuje ...


Wakacje? Jak sfinansować Twój urlop dzięki spłacie ratalnej\nNie zaplanowałeś jeszcze swoich wakacji? Nie możesz znaleźć pieniędzy na wycieczkę? Sprawdź, jak można sfinansować urlop dzięki spłacie ratalnej.\nWycieczka w wakacje przez wielu uznawana jest za konieczność. Podróżowanie jest popularne, szczególnie w okresie letnim. Niektórzy jednak nie mogą sobie na to pozwolić. Niedostatek pieniędzy może być spowodowany wieloma czynnikami; bezrobocie, niewysokie zarobki, zależność od wsparcia od rządu czy posiadanie dużej rodziny. Niezależnie od tego, na co potrzebujesz pieniędzy (nawet na urlop), możesz na korzystnych warunkach wziąć pożyczkę.\nOstatnimi laty stało się to wyjątkowo popularne, by pożyczać pieniądze przez Internet. Konsekwencją tego jest wzrost konkurencji między firmami dostarczającymi kredyty, a co za tym idzie, oferty są bardzo korzystne dla potencjalnych klientów. Na tej stronie zebraliśmy najlepszych dostawców pożyczek, dzięki czemu z łatwością porównasz wady i zalety każdej z tych firm.\nMożesz przeczytać więcej na temat różnych opcji pożyczek w menu po lewej. Najprawdopodobniej kredytem, który najbardziej będzie Ci odpowiadał, będzie kredyt konsumencki lub szybka pożyczka, jeśli pragniesz pożyczyć pieniądze na wakacje. Kredyt konsumencki jest dla osób, które potrzebują pieniędzy na podróż oraz inne wydatki, podczas gdy szybka pożyczka jest przydatna, gdy potrzebujesz pieniędzy natychmiast, bo inaczej rezerwacja wycieczki przepadnie.\nJeśli wybierzesz szybką pożyczkę, otrzymasz pieniądze już jutro.\nGdy pożyczasz pieniądze online, wyznaczany jest okres spłaty. Zaletą pożyczek online jest wolność wyboru wysokości rat spłaty. Możesz określić, ile pieniędzy jesteś w stanie miesięcznie oddawać.\nRealistyczne podejście do tego, jak dużo jesteś w stanie spłacać miesięcznie to klucz do sukcesu. Często dobrym pomysłem jest ustalenie długiego okresu spłaty. Dzięki temu miesięczne raty będą bardzo niskie. Im mniej musisz spłacać miesięcznie, tym większe prawdopodobieństwo, że nie będziesz mieć problemów ze spłatą tych rat.\nJeśli pożyczysz 2.500 zł, możesz ustalić miesięczne raty na wysokości 40 – 50 zł. W ten sposób otrzymujesz 2.500 zł na swoje konto następnego dnia, dzięki czemu nie musisz się martwić o swoje finanse.\nPodzielenie pożyczki na wiele rat jest dobrym sposobem na ustalenie sposobu spłaty w sposób, który nie nadszarpnie zbyt mocno Twojej codziennej sytuacji finansowej.\nMożliwe, że nie wszyscy dostawcy kredytów spełniają Twoje oczekiwania i potrzeby. Dlatego też warto rozważyć aplikowanie do różnych firm. Jeśli zostałeś zaaprobowany do pożyczki w wielu firmach, będziesz mógł wybrać tę, która wydaje Ci się najlepsza, lub też możesz wybrać dostawcę, który oferuje najtańszy kredyt.\nPowodem, dla którego wybierzesz jednego dostawcę zamiast innego jest również to, że nie wszystkie firmy zaakceptują Twoją aplikację. Dzieje się tak, ponieważ kredytodawcy dokonują oceny potencjalnych klientów przez pryzmat różnych kryteriów. Niektórzy dostawcy wymagają ukończonych 25 lat, podczas gdy inni nie akceptują osób zarejestrowanych w KRD.


Apartamenty w Lubok Antu - Oferty apartamentów w Lubok Antu - eSky.pl\nApartamenty w Lubok Antu\nApartamenty - Lubok Antu\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty w Lubok Antu są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w Lubok Antu zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w nacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nLubok Antu - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Lubok Antu charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty w Lubok Antu z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów w Lubok Antu znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty w Lubok Antu?\nDostępne apartamenty w Lubok Antu w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Lubok Antu posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę w apartamentach w Lubok Antu?\nUdogodnienia w apartamentach w Lubok Antu są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w Lubok Antu przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty w Lubok Antu?\nRezerwacja apartamentów w Lubok Antu jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w Lubok Antu wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w Lubok Antu?\nCena apartamentu w Lubok Antu jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w Lubok Antu są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.\nApartamenty w Lawas\nApartamenty w Long Sukang\nApartamenty w Sounio\nApartamenty w Zegrzu\nApartamenty w Conway (SC)\nApartamenty w Amherst (MA)


DACH-POL to mała firma rodzinna która zajmuje się wykonywaniem prac ciesielskich i dekarskich. Od wielu lat świadczymy usługi na terenie całego kraju. Przez ten okres zdążyliśmy zdobyć wiedzę i doświadczenie które pozwala sprostać Państwa wymaganiom.\nSpecjalizujemy się w pokryciach dachów dachówką cementową i ceramiczną, blachodachówką oraz blachą trapezową. Posiadamy profesjonalny sprzęt który umożliwia nam wykonywanie prac w wysokiej jakości zgodnie z państwa oczekiwaniami.


W czwartek, 18 października, o godz. 19.30 Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Katowicach zainauguruje XV Śląskie Dni Muzyki Współczesnej. W programie znalazły się cztery kompozycje: Ripetizioni (1967) na orkiestrę symfoniczną Piotra Warzechy, I Symfonia (1975) Aleksandra Lasonia, Sonety (2008) na kontratenor i orkiestrę Marca-André Dalbaviego oraz San Francisco Polyphony (1974) György’ego Ligetiego. NOSPR poprowadzi José Maria Florêncio, a w roli solisty wystąpi kontratenor Jan Jakub Monowid.\n23 października o godz. 18:00 w sali koncertowej Akademii Muzycznej w Katowicach zabrzmią utwory Piotra Mossa (Sonata na wiolonczelę i fortepian), Alfreda Schnittke (I Sonata na wiolonczelę i fortepian) oraz Jacka Domagały (Flashback na wiolonczelę solo). Utwory wykonają Łukasz Frant (wiolonczela) i Joanna Galon-Frant (fortepian).\n„Śląskie sacrum” to tytuł koncertu Zespołu Śpiewaków Miasta Katowice „Camerata Silesia”, który odbędzie się 15 listopada o godz. 19:00 w Kościele Ewangelicko-Augsburskim w Katowicach. W ramach koncertu usłyszeć będzie można m.in. „Salve Regina” Andrzeja Krzanowskiego.\nOstatni koncert cyklu to „Śląskie impro-wizje” (26 listopada, godz. 18:00, Teatr Korez). Zabrzmi na nim „Musica Concertante per violbasso e orchestra” Witolda Szalonka w wersji na kontrabas i elektronikę.\nSzczegółowe informacje dotyczące koncertów, utworów i wykonawców pod tym linkiem.


Nicorette Fresh Mint 2mg guma do żucia 105 sztuk - cena, opinie - Wapteka.pl\nNicorette Fresh Mint...\nNicorette Fresh Mint 2mg guma do żucia 105 sztuk\nValused (420 mg + 336 mg + 42 mg)/ml płyn doustny 90 g\nDoppelherz System Kollagen Beauty, kolagen ampułki 30 sztuk\nJedna guma zawiera jako substancję czynną 2 mg nikotyny, w postaci nikotyny z kationitem.\nWstępna dawka powinna zostać ustalona indywidualnie w zależności od stopnia uzależnienia pacjenta od nikotyny. Zazwyczaj stosuje się 8-12 gum o odpowiedniej zawartości nikotyny na dobę. Osoby palące o niskim stopniu uzależnienia (Test Fagerstroma uzależnienia nikotynowego (FTND) < 6 lub palenie < 20 papierosów/dobę) powinny rozpocząć leczenie od dawki 2 mg. Osoby palące o wysokim stopniu uzależnienia powinny rozpocząć leczenie od dawki 4 mg. Nie należy stosować więcej niż 24 gumy na dobę.\nLecznicza guma do żucia Nicorette FreshMint gum ułatwia rzucenie palenia osobom zdecydowanym na wyjście z nałogu. Gumę należy stosować przynajmniej przez 3 miesiące.\nNastępnie należy rozpocząć stopniowe odstawianie gumy. Leczenie powinno zostać zakończone, gdy dawka zostanie zmniejszona do 1-2 gum na dobę.\nLecznicza guma do żucia Nicorette FreshMint gum ułatwia ograniczenie palenia osobom nie chcącym lub nie będącym w stanie rzucić nałogu. Aby wydłużyć odstępy pomiędzy paleniem oraz w celu maksymalnego zmniejszenia ilości wypalanych papierosów, gumę należy stosować w okresach pomiędzy wypalanymi papierosami w momencie pojawienia się chęci zapalenia papierosa. Jeśli po 6 tygodniach nie osiągnie się zmniejszenia ilości wypalanych papierosów w ciągu doby, należy skonsultować się z lekarzem. Należy rozważyć próbę zaprzestania palenia tak szybko, jak będzie to możliwe, ale nie później niż 6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Jeżeli w ciągu 9 miesięcy od rozpoczęcia leczenia nie jest możliwa poważna próba zaprzestania palenia, należy skonsultować się z lekarzem. Na ogół nie jest zalecane regularne stosowanie gum przez okres dłuższy niż 12 miesięcy. Niektórzy byli palacze mogą wymagać dłuższego leczenia, aby uniknąć powrotu do palenia. Niewykorzystane gumy należy zachować na wypadek nagłego pojawienia się głodu nikotynowego.\nLecznicza guma do żucia Nicorette FreshMint Gum wskazana jest w leczeniu uzależnienia od wyrobów tytoniowych poprzez zmniejszenie głodu nikotynowego i objawów odstawiennych\nwystępujących po zaprzestaniu palenia.\nDzięki kuracji Nicorette mogłem zdecydowanie szybciej rzucić palenie. Stosuję te gumy teraz profilaktycznie.\nNiquitin pastylki do ssania 2mg 72 sztuk\nNiQuitin System transdermalny 21mg stopień 1 21mg/24h plastry przezroczyste 7 sztuk


Atolka - Mariola Fajak-Słomińska - eBook - Tania Księgarnia Lideria.pl\nMariola Fajak – Słomińska – aktorka teatru „Pleciuga” w Szczecinie, debiutowała w „Baju Pomorskim” w Toruniu, gdzie dla „ Radia Gra” stworzyła ok.200 audycji na dobranoc i 8 słuchowisk dla dzieci. Dubbinguje głosy w grach komputerowych „Pluszaki rozrabiaki”, jest autorką baśni „Król Naszego Lasu”. Jej sztuka „Afrykańska przygoda” zdobyła „Bursztynowy Pierścień” jako najlepszy spektakl sezonu 2010/2011. …Autorka zręcznie skraca dystans, zniża się do poziomu myślenia dziecka… ...Co nowego znalazłam? To, że z niezwykłą umiejętnością i lekkością, w sposób metaforyczny porusza tematy trudne i niewygodne. Zdarzenia, które spotykają syrenkę i konika morskiego wzbudzają w dzieciach zdziwienie. Elementy te mają charakter bajek terapeutycznych, dają rodzicom okazję do porozmawiania z dziećmi o sprawach niełatwych i niezrozumiałych… Agata Śniegula Psycholog – Biedna syrenka – użalały się nad nią neonki. – Była taka piękna… – Ale zbrzydła! – stwierdził żółw Kleofas. – I co z tego? – oburzył się Srebrnogrzywek. – I tak ją kochamy! Może nie mieć włosów ani łusek, ani głosu, ale to wciąż nasza kochana syrenka! – Tak! Kochana syrenka, która wszystkim pomaga! – zawołały rybki. – A ja zawsze byłam brzydka i nigdy nie umiałam śpiewać – pożaliła się Petronela. – Oj, przesadzasz. Mnie się podobasz – powiedział Horacy, a mątwa zarumieniła się na niebiesko i z radości wypuściła chmurę atramentu.\nISBN druku: 978-83-7722-804-3


Nieruchomości na sprzedaż: gmina Choroszcz Ogrodniki Barszczewskie | Morizon.pl\nmorizon.pl nieruchomości podlaskie Choroszcz Ogrodniki Barszczewskie\nNieruchomości gmina Choroszcz, Ogrodniki Barszczewskie - oferty sprzedaży\nZnaleziono 2 ogłoszenia, średnia cena 523 000 zł (1654 zł/m²)\nOFERTA NA WYŁĄCZNOŚĆ Dom w trakcie wykańczania. Proponujemy Państwu wykończenie wg przedstawionej wizualizacji. Parter: salon ok.30m2 z możliwością zrobienia kominka, z wyjściem na taras 17m2, oddzielna kuchnia 12,14m2, łazienka 3,59m2, kotłownia 7,44m2, hall 7,58m, wiatrołap 5,77m2. Na parterze domu jest ogrzewanie podłogowe, gresy na podłogach, ściany pomalowane na biało. Poddasze: korytarz 7,53m2, łazienka ok.5m2 ( wanna,umywalka, sedes ) 4


Google usunął z Marketu aż 21 podejrzanych aplikacji | Komórkomania.pl\nGoogle zaczyna dbać o porządek na swojej platformie z aplikacjami dla smartfonów. Ostatnio pojawiły się informacje o wirusach grasujących w Markecie, dziś w Sieci mówi się o tym, że Google usunął aż 21 aplikacji, które były zainfekowane.\nUżytkownik reddita zorientował się, że nie pasuje mu wydawca aplikacji (Super Guitar Solo), którą chciał pobrać, jednak mimo wszystko zainstalował ją. Okazało się, że miała ona zaimplementowany exploit roota rageagainstthecage. Do Marketu udostępnił ją niejaki Myournet, który poza podróbką oryginalnej aplikacji Guitar: Solo lite rozprzestrzenił również 20 innych różnych aplikacji, zainfekowanym tym samym exploitem.\nWszystkie produkty Myournet zawierały nazwy bardzo podobne do oryginalnych tytułów aplikacji. Najgorsze jest to, że zainfekowaną podróbkę Guitar: Solo lite pobrało od 50 do 200 tysięcy użytkowników. Trudno powiedzieć, jaki haker miał cel, zamieszczając wspomniany exploit w aplikacjach.\nOto pełna lista aplikacji Myournet, które są zainfekowane:\nJeśli masz zainstalowaną którąkolwiek z wyżej wymienionych pozycji, niezwłocznie się jej pozbądź.\nEvi - zamiennik Siri czy kolejna nieudana podróbka? [krótki test] iOS 5 lepszy niż WP7 Mango pod względem renderowania stron HTML 5 System antypiracki w Android Market to porażka [wideo] Premiera Hearthstone Heroes of Warcraft w Google Play DevTeam wydaje PwnageTool 4.1.2 dla iOS 4.3b1 Specjalna wersja Monkey Island 2 w rekordowo niskiej cenie! Simplify Media - niech muzyka będzie z Tobą ThuckButtons: zbawienie dla posiadaczy Androida Doodle Jump na Androida w promocji Jeśli masz smartfona z Windows Phone, to zainteresuj się tymi aplikacjami i grami Własna nazwa operatora w N900 Najlepsze aplikacje roku 2009


Triumph: Fałszywi astronauci chodzą po sztucznym Marsie! - wydarzenia - 2019\nGłówny - wydarzenia - Triumph: Fałszywi astronauci chodzą po sztucznym Marsie!\nTriumph: Fałszywi astronauci chodzą po sztucznym Marsie!\nSymulowany orzeł w końcu wylądował, a dziś dwóch mężczyzn weszło na czerwone piaski fałszywego Marsa. Ta podróż po piaskownicy w Moskwie, najnowszy odcinek projektu Mars500, mającego na celu sprawdzenie ludzkiej wytrzymałości, daje kosmonautom wytchnienie od minionych ośmiu miesięcy pozbawienia bez okien.\nJak donosi BBC:\n"Dokonaliśmy dziś wielkiego postępu" - skomentował Vitaly Davydov, zastępca szefa rosyjskiej Federalnej Agencji Kosmicznej, który oglądał materiał wideo z dwóch mężczyzn. "Wszystkie systemy działają normalnie."\nOrganizowany przez Rosyjski Instytut Problemów Biomedycznych i Europejską Agencję Kosmiczną projekt Mars500 ma na celu lepsze zrozumienie, w jaki sposób ludzie zniosą psychiczne i fizyczne skutki izolacji i zamknięcia niezbędne do prawdziwej misji na Marsa. "500" w Mars500 wskazuje ramy czasowe misji - organizatorzy oszacowali, że podróż na Marsa zajmie 250 dni, a następnie przez 30 dni na eksplorację powierzchni przed 240-dniową podróżą powrotną. (Technicznie, nazwa projektu powinna być Mars520.)\nSześciu członków załogi przeprowadzało eksperymenty podczas misji, która rozpoczęła się w czerwcu ubiegłego roku i chociaż komunikują się ze światem zewnętrznym przez Internet, 20-minutowe opóźnienie symuluje rzeczywistą komunikację kosmos-Ziemia.\nW sobotę "statek kosmiczny" wylądował na Marsie. Dzisiejszy marsz Marsa składał się właściwie z dwóch astronautów idących do innego przedziału w stalowej kapsule, ale to nie powstrzymało członków załogi od rozkoszowania się pompą i okolicznością: z powagą, włoski Diego Urbina i rosyjski Aleksander Smolejewski zasadził różne flagi na fałszywej marsjańskiej ziemi. Cały spacer trwał trochę ponad godzinę i, podobnie jak jazda, obejmował wirtualne eksperymenty.\nDwa kolejne spacery po Marsie planowane są w niedalekiej przyszłości, zanim kosmonauci spędzą kolejne kilkaset dni bezokiennych izolacji. Ale wszyscy to robią, mając nadzieję, że ich uwięzienie dostarczy użytecznych danych do prawdziwej misji - jakkolwiek daleko może być w przyszłości.\nulfsciences.com - wydarzenia