Z badań Voegelina wyłania się obraz człowieka współczesnego, który jest bardziej niż kiedykolwiek sceptyczny wobec metafizyki, a jednak (a może tym bardziej?) nadal poszukuje sensu dziejów i dąży do poznania sił kierujących światem – pisze Maciej Jesionkiewicz w 99 numerze „Teologii Politycznej Co Tydzień”: „Voegelin. O (nie)porządku XX wieku”\nPodczas swoich badań nad kryzysem nowoczesności, Eric Voegelin stawia zaskakujące pytanie: co jeśli nie spojrzymy na obecne ideologie jak na odkrywcze koncepcje zrodzone zgodnie z duchem epoki przez awangardowych myślicieli, ale spróbujemy opisać je w klasycznych kategoriach religijnych? Nie chodzi tu wyłącznie o wartościowanie współczesnych postaw z punktu widzenia nauki kościoła, ale przede wszystkim o zrozumienie, co leży u ich podstaw myślenia nowożytnego człowieka. Voegelin szuka analogii bardzo wnikliwie i znajduje w nieoczywistym miejscu: w dawnych nurtach gnostyckich.\nMyśl polityczna nie jest autonomicznym składnikiem intelektualnej rzeczywistości, lecz, przeciwnie, stanowi jedną z form w jakich wyraża się ludzka świadomość\nJako filozof, historyk idei i platonik, Voegelin wśród przyczyn narodzin systemów totalitarnych nie szukał źródeł ekonomicznych czy politycznych. Zarówno sytuacja międzynarodowa, jak i poważne problemy wewnętrzne europejskich państw, z pewnością przyczyniały się do rewolucji i dochodzenia do władzy ugrupowań radykalnych, to jednak nie może w pełni tłumaczyć, jak wolne narody mogły posłusznie zaakceptować, a nawet brać aktywny udział w takich zdarzeniach, jak państwowy terror, masowy kult wodza czy eksterminacja mniejszości narodowych. Nawet skrajna desperacja społeczeństwa w oczach zwykłego człowieka nie powinna być usprawiedliwieniem dla tak niemoralnych czynów. Wierząc Platonowi, Voegelin był przekonany że upadek do ustroju totalitarnego może nastąpić dopiero wtedy, gdy obywatele osiągną stan ducha odpowiedni despotyzmowi. Myśl polityczna nie jest autonomicznym składnikiem intelektualnej rzeczywistości, lecz, przeciwnie, stanowi jedną z form w jakich wyraża się ludzka świadomość. Ludzie patrzą na świat przez pryzmat pewnej mentalności i zgodnie z jej stanem tworzą sferę wyobrażeń politycznych, społecznych, filozoficznych i religijnych.Innymi słowy, tak zbrodnicze systemy nie mogły by się narodzić, gdyby nie było to zbieżne z ładem duchowym ówczesnych Europejczyków. Dość popularnemu poglądowi, jakoby tragiczne wydarzenia XX wieku były zaprzeczeniem i niespodziewanym zachwianiem dotychczasowego nowożytnego ładu, Voegelin przeciwstawił przekonanie, że były one raczej jego konieczną konsekwencją. Narodzenie się totalitaryzmów oznaczało upadek cywilizacji nie dlatego, że z nią walczyły, lecz właśnie dlatego, że ujawniły, do czego prowadził ówczesny porządek świata. W książce Od Oświecenia do rewolucji czytamy:\nZjawisko nazywane niekiedy kryzysem cywilizacji zachodniej nie jest wydarzeniem występującym w określonym punkcie czasowym. To proces, który trwa już od ponad półtora wieku i który, według naszej obecnej wiedzy, może przeciągnąć się do następnego stulecia. Kryzys nie należy do przeszłości – to żywa teraźniejszość. Każdy dzień przynosi kolejne dowody jego zasięgu i powagi, aby go zrozumieć, musimy w świetle tych dowodów dokonać ponownej oceny jego minionych etapów.\nAby móc w sposób uczciwy i sensowny głosić destrukcyjność i zgniliznę panującego ładu, Voegelin musiał jednak przeprowadzić krytyczną analizę nowożytności i wskazać dowody popierające jego diagnozę. Jeżeli źródła totalitaryzmu tkwią bezpośrednio w samym kręgosłupie nowoczesnego świata, konieczne jest cofnięcie się, aż do poznania zasad, które określiły tę epokę.\nHistorii idei Voegelin poświęcił między innymi takie prace, jak Od Oświecenia do rewolucji (From Enlightenment to Revolution, 1975), czy monumentalne i w zasadzie nigdy nie ukończone Porządek i historia (Order and History, 1956-1987). Jego wizja dziejów, a w szczególności ostatnich stuleci, jest opowieścią o degradującej się stopniowo cywilizacji. W odróżnieniu od starożytności i średniowiecza, które tworzyły cywilizację w sposób naturalny, nadbudowując osiągnięcia kolejnych pokoleń na dorobku swoich poprzedników, w nowożytności na pierwszy plan zaczynają wybijać się głosy krytyczne, mówiące o konieczności zerwania z tradycją. Zjawiska takie, jak racjonalizm, sekularyzacja, oświecenie, nominalizm czy pozytywizm dość powszechnie uważane są za kluczowe dla ostatnich stuleci zarówno przez ich zwolenników, jak i sceptyków. Autor Nowej nauki polityki oceniał je wszystkie z równym krytycyzmem. Jak podsumował Ryszard Legutko:\nGłównym wrogiem Voegelina i, jak twierdzi on sam, największym przekleństwem ostatnich stuleci jest pozytywizm. Pojęcia tego używa on szeroko i opisuje nim nie tylko to, co zwykle w tradycji filozoficznej określano tym słowem (…), ale większość doktryn powstałych od okresu Oświecenia aż po czasy współczesne: m. in. utylitaryzm, liberalizm, pragmatyzm i marksizm.\nUtożsamianie współczesności z pozytywizmem, choć wypada je uznać za spore uproszczenie, oddaje dość wiernie swoistego ducha epoki. Jednym z podstawowych zadań, jakie narzucili sobie przedstawiciele tego nurtu, było przekreślenie w tradycyjnym obrazie świata wszystkiego tego, co odwoływało się do transcendencji. Do podobnego celu zmierzało zresztą także Oświecenie, jak również niektórzy poprzedzający je myśliciele. Podejście naukowe miało więc zastąpić wymiar pozaświatowy, który uznano za iluzoryczny i niewiarygodny, a wiarę w niego – za prymitywną i nie godną wykształconego człowieka. Postęp utożsamiono z zastępowaniem religii przez naukę, tradycji przez pragmatyzm, a duszy przez rozum. Kolejni filozofowie coraz bardziej powątpiewali w korzyści płynące ze zgłębiania boskich tajemnic, a coraz śmielej wierzyli w możliwości ludzkiego rozumu.\nOśrodek uniwersalności zostaje przeniesiony ze sfery sacrum na poziom profanum i zmiana ta niesie za sobą całkowite odwrócenie ról: proces tworzenia historii nie będzie już w przyszłości podporządkowany duchowemu dramatowi ludzkości, ale to chrześcijaństwo będzie postrzegane jako wydarzenie historyczne.\nTo odczarowywanie świata prowadziło do postępującej immanentyzacji postrzeganej rzeczywistości. Co ciekawe, zjawisku temu towarzyszył proces niejako odwrotny. Jednocześnie do wycinania transcendencji z horyzontu ludzkich doświadczeń rozrastały się koncepcje alternatywne do tradycyjnej religii, takie jak religia ludzkości i Grand-Être Comte'a, czy chociażby oświeceniowy kult rozumu. Atrybuty nadprzyrodzonego Boga były już w tych koncepcjach przypisane podmiotom wewnątrzświatowym. To co pozytywiści uważają za sukces i wspaniałe osiągnięcie ludzkości, dla Voegelina jest jednak powodem do zmartwienia, bowiem ceną postępu jest śmierć ducha\nW walce z transcendencją, której przeciwnicy odnosili w ostatnich wiekach szereg sukcesów, dostrzega Voegelin dwa oblicza immanentyzmu: sekularyzację i przebóstwienie. Nie może być mowy o sprzeczności tych pojęć bowiem odnoszą się one do różnych podmiotów.\nSekularyzacją nazywa Voegelin zastępowanie transcendentnych koncepcji historii i wiedzy przez wewnątrzświatową naukę. Ukształtowanie idei postępu pozwoliło uwierzyć w koncepcję historii wolnej od jakichkolwiek nadprzyrodzonych interwencji. Szczególną uwagę należy zwrócić na to, iż jest to właśnie zastępowanie,nie zaś sensu stricto obalanie panującego ładu. W świadomości człowieka nowożytnego zachowało się wiele tych samych przekonań, którymi żyli ludzie średniowiecza, jednak znajdywano dla nich inne uzasadnienia, niż odwołanie do religii. Zdaniem Erica Voegelina, postęp głoszony przez zwolenników laicyzmu polegać ma nie tyle na podważeniu dotychczasowego stanu wiedzy o świecie, co raczej na przekonaniu, że wszystkie zachodzące w nim zjawiska można wytłumaczyć w sposób racjonalny i materialistyczny. Dopiero to wykluczenie idei Boga z dyskursu i świadomości ludzi ma otworzyć drzwi do oświecenia i progresu całej ludzkości.\nZwłaszcza w pracach z zakresu filozofii polityki daje się zauważyć pewne podobieństwo myśli Voegelina do koncepcji sekularyzacji, głoszonych w podobnym czasie przez dwóch niemieckich myślicieli – Carla Schmitta i Karla Löwitha. Autor Teologii politycznej przedstawił ją w swojej słynnej tezie:\nWszystkie istotne pojęcia z zakresu współczesnej nauki o państwie to zsekularyzowane pojęcia teologiczne. (...) Dopiero kiedy uświadomimy sobie takie analogie, możemy w pełni zrozumieć rozwój różnych idei z zakresu filozofii państwa, który dokonał się w ostatnich stuleciach.\nJeszcze dobitniej wyrażał się Löwith, który całą ideę postępu określał mianem nieślubnego dziecka chrześcijańskiej nadziei. Głosił on, że nowożytność nie jest niczym innym jak po prostu zeświecczonym chrześcijaństwem. To porzucenie idei Boga przy zachowaniu mentalności i wizji świata odziedziczonej po średniowieczu. Linearna koncepcja czasu, wiara w sens dziejów czy nadzieja na pozytywną zmianę ludzkiej kondycji od dawna były elementami chrześcijańskiej mentalności. Teraz wypowiadane są jedynie przy użyciu nowych pojęć. Schmitt dodaje do tej transfiguracji konkretne przykłady z języka polityczno-prawnego. Bóg został zastąpiony przez wszechmocnego prawodawcę, prawo boskie przez prawo państwowe i naturalne, a wspólnota przez państwo. Nawet cud znalazł swój państwowy odpowiednik w postaci stanu wyjątkowego (zawieszenie obowiązującego prawa wolą suwerena).\nW pracach zarówno Voegelina, jak i dwóch cytowanych powyżej myślicieli, przebija się zatem przekonanie, że sekularyzacja towarzyszyła lub była wręcz kołem zamachowym wszystkich istotnych procesów nowożytności. Wbrew entuzjastycznym i górnolotnym deklaracjom oświeceniowych filozofów, głównymi ich osiągnięciami było sprowadzenie filozofii na ziemię, do wymiaru materialnego, i zastąpienie zacofanego aparatu pojęciowego nowym. Warto jednak zwrócić tu uwagę na pewne różnice między Voegelinem, a Löwithem. Według Voegelina, nawet jeżeli chcielibyśmy postrzegać nowoczesność jako zsekularyzowane chrześcijaństwo, to z pewnością nie możemy mieć na myśli jego ortodoksyjnej formuły. Jak już mówiliśmy, Voegelin dostrzega szereg analogii pomiędzy teocentryczną wizją świata a jej nowoczesnym, humanistycznym (czy raczej homocentrycznym) odpowiednikiem, jednak twórcy nowożytności poważnie zniekształcili i wypaczyli sens chrześcijaństwa. Określeniem, którego wolałby użyć twórca Order and History było by raczej nazwanie naszych czasów zsekularyzowaną herezją.\nZanim zajmiemy się kwestią, jakiego rodzaju herezji odpowiadają główne nurty nowożytności, konieczne jest przeanalizowanie zjawiska określanego przez Voegelina mianem przebóstwienia. Tak jak sekularyzacja jest tematem omawianym szeroko przez wielu twórców zajmujących się filozofią współczesną, tak przebóstwienie jest terminem zaskakującym i niezwykle oryginalnym. To cień i dopełnienie powyżej opisywanych procesów, które często nie jest dostrzegane, a którego zrozumienie, zdaniem Voegelina, jest niezbędne do zrozumienia współczesności. W perspektywie dziejowej przebóstwienie okazuje się przezwyciężeniem osiągnięć chrześcijaństwa.\nPrzez odbóstwienie rozumieć będziemy historyczny proces, który doprowadził do śmierci kultury politeistycznej na skutek jej uwiądu i do opisania ludzkiej egzystencji w społeczeństwie w kategoriach przeznaczenia, które mocą łaski ponadświatowego Boga prowadzi ludzi ku wiecznemu życiu w nieograniczonej szczęśliwości. Z kolei przebóstwienie nie oznacza odrodzenia kultury politeistycznej w jej grecko-rzymskim wydaniu. (…) Współczesne przebóstwienie ma swe źródła w samym chrześcijaństwie i korzysta z tych idei, które jako heretyckie zostały przez kościół stłumione.\nZdobycie przez chrześcijaństwo pozycji religii dominującej oznaczało zatem odbóstwienie ziemskiej sfery działania. To przełamanie politeistycznego, pogańskiego światopoglądu i przeniesienie ciężaru czynnika dziejowego na pozaświatowe przeznaczenie i pozaświatowego Boga, który prowadzi do wiecznej szczęśliwości w innym życiu. W przeciwieństwie do starożytnych mitologii najeżonych bożkami, duchami i nadprzyrodzonymi, magicznymi istotami, chrześcijaństwo głosiło, że istnieje jeden Bóg, a jego królestwo jest nie z tego świata. Chyba najlepiej przedstawił tę różnicę św. Augustyn, który w Państwie Bożym nie raz naśmiewał się z zawrotnej wręcz liczby rzymskich bóstw. Wraz z nadejściem chrześcijaństwa również cezar przestał był postrzegany jako boski. Wyartykułowała się podwójna reprezentacja społeczeństwa – na czele porządku czasowego stanął cesarz, zaś na czele duchowego – papież.\nOstatecznym momentem tego procesu staje się immanentyzacja eschatonu, uznanie że człowiek może się nie tylko samodoskonalić, ale także wprowadzić w świecie doczesnym rzeczywistość ostateczną\nW jaki sposób nowożytność mogła zatem połączyć swą programową laickość z ponownym przebóstwieniem? Nie mogło ono polegać na powrocie do starożytnego sposobu postrzegania świata, zresztą jak zostało powiedziane wcześniej, nie wszystkie elementy chrześcijańskiego porządku zostały w nowoczesności porzucone. Sekularyzacja dotyczyła sfery zarezerwowanej do tej pory dla religii i przyczyniła się do maksymalnego ograniczania wymiaru transcendentnego. Po pozbyciu się bóstwa, przebóstwienie nie musi już odwoływać się do sfery sacrum. Bóg został zastąpiony przez nowe absoluty, które rządzą światem niejako od środka, są jego integralną częścią. Racjonalny rozum, postęp, nauka okazały się o wiele dostępniejsze niż Najwyższy Stwórca. Bóg był tajemniczy, niedostępny i wszechmocny (a zatem nie podlegający racjonalnemu zrozumieniu), zaś nowożytne ideały są dla człowieka dostępne do zgłębiania. Dzięki nauce i rozwojowi człowiek może uczestniczyć w nowych bóstwach, stawać się ich częścią. Wspominane przez Voegelina idee, które jako heretyckie zostały przez kościół stłumione mogą na nowo drążyć ludzką wyobraźnię i odzyskiwać utraconą pozycję. Odżywa przekonanie, że absolut może być przedmiotem poznania, a zdobycie tej wiedzy umożliwi zjednoczenie się z nim. Powstaje w ten sposób specyficzna odmiana nowego mistycyzmu, który odrzucając Boga poszukuje nowego absolutu, aby ostatecznie wywyższyć do tej pozycji samego człowieka. Ostatecznym momentem tego procesu staje się immanentyzacja eschatonu, uznanie że człowiek może się nie tylko samodoskonalić, ale także wprowadzić w świecie doczesnym rzeczywistość ostateczną. Chrześcijańskie zbawienie i Królestwo Boże zostają w immanentystycznym świecie zinterpretowane jako doskonały porządek społeczny, a osiągnięcie go ma być właśnie pełnią przebóstwienia człowieka. Tutaj odsłania się nareszcie kulminacyjny moment analizy Voegelina. To heretycka gnoza, a nie chrześcijaństwo jest istotą nowożytności, a gnostycka koncepcja przebóstwienia człowieka i społeczeństwa na ziemi, tak tępiona przez św. Augustyna, zyskuje drugie życie w swej sekularystycznej formie. Dopiero po uznaniu, że walka z transcendencją doprowadziła do immanentyzacji eschatonu, Voegelin dochodzi do wniosku, że wszystkie podstawowe elementy myślenia gnostycznego, takie jak dążenie do przebóstwienia, kult wiedzy, oczekiwanie Królestwa Bożego na ziemi, przeświadczenie o złu otaczającego nas świata i dobrej naturze człowieka czy dążenie do samozbawienia, można faktycznie odnaleźć w tej filozofii nowożytnej, dla której jedyną perspektywą jest wymiar doczesny. Materialistyczna brzytwa, która tak poważnie odróżnia obecnych gnostyków od ich starożytnych i średniowiecznych pierwowzorów, nie jest jednak niczym innym, jak konieczną konsekwencją procesu sekularyzacji. Zresztą sama natura gnostyckiego Boga, wynikająca z radykalnie dualistycznych przekonań, zakładała, że nie jest on – jak zauważa Hans Jonas – w żadnym pozytywnym związku ze światem zmysłowym. Do określeń odmienny, inny, nieznany i tajemniczy nowożytni gnostycy dodali idące zaledwie o krok dalej nieobecny. Ich pokrewieństwo nie jest zatem aż tak odległe.\nCiąg stopniowych przekształceń łączy średniowieczny gnostycyzm z jego współczesnymi odmianami. Przekształcenia te są stopniowe i trudno jest rozstrzygnąć, czy współczesne formy gnostyckie uznać należy za przynależne do chrześcijaństwa, ponieważ są one zrozumiałe jako następstwo chrześcijańskich herezji wieków średnich, czy też należałoby powiedzieć, że średniowieczna gnoza jest antychrześcijańska, bowiem w niej tkwi źródło współczesnego antychrześcijaństwa. Najlepiej jest odrzucić tego rodzaju pytania, pozostając przy stwierdzeniu, że o istocie nowożytności stanowi rozwój gnostycyzmu.\nPodobnie jak Löwith, który przekonywał, że nowożytność nie tworzyła nowych, oryginalnych idei, a jedynie przekształcała koncepcje chrześcijańskie, tak Voegelin udowadnia, że zalążki tych idei znaleźć można w dawnym myśleniu gnostyckim. Badając ten wątek odnajduje w historii cały szereg poszukiwaczy gnosis, którzy jego zdaniem są faktycznymi praojcami współczesności. Wśród koncepcji, które święcą obecnie największe triumfy wymieniał, poza samym przebóstwieniem, wiarę w nadejście ziemskiego królestwa szczęśliwości, przekonanie o dobrej naturze człowieka i oczywiście pochwałę wiedzy. W przypadku nowożytnej gnozy zsekularyzowanej na szczególną uwagę zasługują koncepcje osiągnięcia raju na ziemi. Podważając transcendencję i nieśmiertelność duszy, filozofowie pozytywistyczni sprowadzali eschatologię do wymiaru materialnego. Nie możemy liczyć na zmartwychwstanie i inne życie niż to, które mamy na ziemi. Z pomocą przyszedł im kult wiedzy, który pozwolił na sprowadzenie na ziemię również samego raju. Dzięki pozyskanej mądrości i kreowaniu świata na swój obraz, człowiek może maksymalnie poprawić świat materialny, zyskując już za życia pewną formę doczesnego zbawienia. Koncepcja ta jest zupełnie sprzeczną z uznawaną przez chrześcijan augustiańską wizją dziejów, która utrzymuje, że pełnię szczęścia możemy osiągnąć dopiero na tamtym świecie, nie jest ona jednak zjawiskiem nowym.\nRuch ten ma swoją długą społeczną i intelektualną prehistorię, ale pragnienie przebóstwienia społeczeństwa zrodziło już w końcu VII wieku wyraźną symbolikę. Analizę zaczniemy od dzieła Joachima z Fiore, który jako pierwszy przedstawił te idee w sposób jasny i wszechstronny. (...) W jego spekulacji historia ludzkości dzieliła się na trzy epoki odpowiadające trzem postaciom Trójcy Świętej.\nTrynitarna eschatologia Joachima z Fiore utożsamiała epokę Ojca z czasami od Abrahama do narodzin Chrystusa. Po niej nastąpiła epoka Syna, w której rozkwitło życie kontemplacyjne. Trzecią epokę, czas panowania Ducha Świętego zwiastować ma pojawienie się na ziemi Dux de Babylone, który zapoczątkuje czas duchowego spełnienia. To okres prawdziwej szczęśliwości i wolności, kiedy ludzie faktycznie zaczną kierować się wskazówkami ducha, zamiast namiętnościami i własnymi mniemaniami, zaś Wieczna Ewangelia będzie (inaczej niż spisana Biblia) zapisywana wprost w dusze wierzących. Mimo wielu wątpliwości i krytyk Kościoła, skierowanych wobec konkretnych poglądów, sam de Fiore nigdy nie został potępiony, a oryginalność jego interpretacji dziejów zbawienia przysporzyła mu wielu zwolenników. Pomimo że historia nie potwierdziła tych przepowiedni, jego historiozofia miała wpływ na wielu późnośredniowiecznych twórców oraz XVI-wiecznych reformatorów, zwłaszcza Marcina Lutra. Mimo takiego rozkwitu zainteresowania wątkami gnostyckimi, silna i niepodzielna pozycja, jaką cieszył się w średniowieczu oficjalny kościół, starała się zahamować ich rozwój wewnątrz chrześcijaństwa – o czym dotkliwie przekonali się między innymi katarzy.\nOkres od Joachima z Fiore do Lutra możemy nazwać czasem społecznej inkubacji. Właściwa erozja średniowiecznych instytucji, która nastąpiła wraz z reformacją, doprowadziła do powstania wielości kościołów, jak również wielości suwerennych państw.”\nJak zauważa Voegelin, było to podważenie podwójnej artykulacji społeczeństwa, opartej na władzy monarchów i papieża, i otwarcie drzwi do herezji przebóstwienia. Wątki z twórczości Joachima i wcześniejszych gnostyków zaczęły być twórczo rozwijane, a trójdzielny podział dziejów zostać miał w przyszłości jedną z najbardziej inspirujących koncepcji historiozoficznych. W średniowieczu, gdy nadal żywa była zapowiedź paruzji, Joachim z Fiore był wzorem dla wielu naśladowców, w tym również millenarystycznych sekt zapowiadających przyjście kolejnych proroków i wodzów, którzy zaprowadzą tysiącletnie panowanie Chrystusa na ziemi. Sytuacja zaczęła się nieco zmieniać w XVII wieku, kiedy coraz bardziej przebijała się świadomość, że pewna epoka w dziejach właśnie dobiega końca. Kolejni głosiciele trzeciej ery coraz rzadziej przepowiadali przyszłość, a coraz częściej dochodzili do wniosku, że nowa epoka w dziejach świata rozpoczyna się właśnie na ich oczach.\nTurgot i Comte dostrzegli w dziejach kolejne następstwo faz: teologicznej, metafizycznej i naukowej. W heglowskiej dialektyce mamy do czynienia z trzema stopniami duchowego spełnienia wolności. W dialektyce marksistowskiej występują formacje pierwotnego komunizmu, społeczeństwo klasowe oraz komunizm ostateczny.\nDo gnostyckiej symboliki chętnie odwoływało się oświecenie. Francuscy rewolucjoniści ogłosili koniec Ery Chrystusa i stworzyli nowy kalendarz, który odmierzać miała lata Ery Rewolucji. Joachimowski motyw Wiecznej Ewangelii przypominali także Lessing i Schelling, zaś samo określenie oświecenia, zwanego też wiekiem rozumu, może kojarzyć się z gnostycką iluminacją, z tą jednak różnicą, że źródłem światła mądrości nie był już Bóg, a Rozum. Podobne motywy, jak również symbolikę odwołującą się bardziej bezpośrednio do dawnych gnostyków, odnaleźć można w środowiskach masońskich i wśród iluminatów, którzy w tym okresie przechodzili dynamiczny rozwój.\nBy idea ostatecznego Trzeciego Królestwa nabrać mogła wiarygodności i mocy przekonywania, historia jako sensowna i zrozumiała całość musiała stać się dostępna ludzkiej wiedzy, a do tego niezbędne było albo objawienie, albo spekulatywna gnoza. Dlatego gnostycki prorok lub, na dalszych etapach sekularyzacji, gnostycki intelektualista stał się składnikiem nowej cywilizacji.\nRozróżnienie pomiędzy rzeczywistym intelektualistą a intelektualistą gnostyckim, wprowadzane tu przez Voegelina, polegać ma na tym, że ten drugi zajmuje się przede wszystkim tworzeniem teorii i racjonalistycznych utopii. Tworząc często niezwykle rozbudowane filozoficzne modele teoretyczne, nie jest on w stanie odwołać się do wymiaru duchowego i transcendencji, które są, zdaniem Voegelina, podstawą porządku w człowieku i w społeczeństwie. Zdominowanie kultury przez myślenie immanentystyczne sprawiło, że duchowi eunuchowie stali się skutecznymi twórcami idei dla mas. To, jego zdaniem, cecha szczególna większości myślicieli nowożytności. Postać takiego gnostyckiego intelektualisty, który dzięki zgłębieniu wiedzy i dzięki swej filozofii przynosić ma ludziom wyzwolenie, wysuwa się w nowej rzeczywistości na pierwszy plan. Voegelin wskazuje, że archetyp gnostyckiego intelektualisty najlepiej przedstawił bezpośredni spadkobierca oświecenia, August Comte, [który] doprowadził do skrajności, wręcz karykatury, koncepcję samorzutnego postępu wiedzy, tworząc bardzo szczegółowy projekt przyszłego braterstwa, w którym uczeni mieli przejąć funkcję kapłanów, a wiedza odegrać rolę religii.\nWiara w osiągane dzięki wiedzy zbawienie została transfigurowana w cudowną działalność człowieka na ziemi\nWizja Trzeciej Ery okazała się dla nich bardziej atrakcyjna od samej religii i mimo odrzucenia teizmu, nie chciano zrezygnować z jakiejś formy Bożego Królestwa. Starożytne dążenie do zbawienia zastąpione zostało przez spełnienie doczesne, a gnosis miała odtąd służyć takim celom, jak postęp, emancypacja, wyzwolenie, czy nawet dobrobyt. Sama spekulacja i poznanie to jednak dopiero pierwszy krok do upragninego celu. Żeby wykonać resztę dzieła zmiany złego świata i doprowadzić do samozbawienia ludzi, najłatwiej jest sięgnąć po narzędzia polityczne, a mówiąc ściślej – rewolucję. Voegelin wskazuje, że ideologiami, które poszły w tej drodze najdalej są właśnie totalitaryzmy – najradykalniejsze nurty nowożytności. To właśnie w doktrynach politycznych gnostycki charakter nowożytności miał uwidocznić się najbardziej.\nW tym momencie możemy już pokusić się o podsumowanie charakterystyki współczesnej gnozy, tak jak widział ją Eric Voegelin. Zgodnie z duchem epoki uległa ona sekularyzacji stając się postawą quasi-religijną. Brak wymiaru transcendentnego doprowadził do immanentyzacji eschatonu, wszystkie punkty odniesienia i cele powinny zatem znajdować się w perspektywie doczesnej. Wiara w osiągane dzięki wiedzy zbawienie została transfigurowana w cudowną działalność człowieka na ziemi (który to stan możemy osiągnąć za pomocą oświeconej wiedzy). Boskie tajemnice, których zgłębianiem zajmowali się dawni gnostycy, zostały utożsamione z postępem i rozwojem nauki. Gnostycy wierzą, że możliwe jest pełne poznanie ostatecznego kresu historii. Realizacja tego kresu ma pozwolić ludzkości osiągnąć szczęście i prowadzi do przebóstwienia człowieka i społeczeństwa. Jest to rola gnostyckiego intelektualisty, który poczuwa się do pełnienia przewodniej roli w społeczeństwie. W przeciwieństwie do tradycji platońsko-augustiańskiej, kiedy uważano, że zadaniem filozofa jest odkrywanie zapisanej w świecie prawdy, intelektualista gnostycki zajmuje się raczej tworzeniem idei. Wynika to z przekonania, że świat jest zły i zakłamany. Zamiast poświęcać się poznawaniu go takim, jaki jest, lepiej jest go naprawiać. Trafnie podsumował to Adam Wielomski pisząc, że gnostyk stwierdza, że jego dusza nie została stworzona, a jedynie jest częścią Boga [w przypadku gnozy zsekularyzowanej – rozum indywidualny jest częścią racjonalności absolutnej – przyp. M.J.]. Będąc częścią Największego Dobra, także jest dobrem, które z całą jaskrawością widoczne jest w konfrontacji z absolutnym złem świata materialnego. Gnoza jest tedy postawą rewolucyjną wobec zastanej rzeczywistości, bowiem człowiek wierzy, że to, co pozytywne tkwi w nim, a istniejący od pokoleń świat należy zburzyć i zbudować na nowo.\nJedną z przyczyn, dla których gnostycy nie byli w stanie stworzyć organizacji tak wielkiej i tak uniwersalnej, jak Kościół, był problem sprzeczności źródeł gnozy\nArystotelesowską definicję postrzegającą prawdę jako tożsamość z rzeczywistością coraz częściej zastępować zaczęło utożsamianie jej ze zgodnością z modelem teoretycznym. Pozytywistyczne podejście do rozumu doprowadziło do tworzenia – często sprzecznych – systemów przekonań o tym, jak powinien wyglądać lepszy świat, czego przejawami stały się racjonalistyczne utopie i ideologie. Zasięg oddziaływania tych ideologii sprawił, że gnostycy, którzy w starożytności tworzyli przeważnie niewielkie, egzotyczne i z dzisiejszej perspektywy często dość groteskowe sekty, obecnie stali się niezwykle szerokim zjawiskiem. Jedną z przyczyn, dla których gnostycy nie byli w stanie stworzyć organizacji tak wielkiej i tak uniwersalnej, jak Kościół, był problem sprzeczności źródeł gnozy. Doświadczenia gnostyków mistycznych zawsze były bardzo indywidualne, a przez to często sprzeczne ze sobą. Szybko okazało się, że doświadczenia teoretyczne gnostyckich intelektualistów natrafiają na podobny problem, a dążenia do stworzenia jedynie słusznego, racjonalnego modelu są weryfikowane przez rzeczywistość. Tak jak reformacja rozbiła jednomyślność religijną, tak pojawienie się szeregu ideologiistało się przyczyną wielu starć. Już walka z zacofaniem i mrokami średniowiecza, prowadzona za pomocą oświeconego, racjonalnego rozumu, posiadała pewną namiastkę dualistycznego postrzegania świata. Teraz na arenę weszły też spory pomiędzy poszczególnymi gnozami, które różnią się przecież od siebie nieraz niezwykle znacząco (dość przypomnieć, że Voegelin do współczesnych postaw gnostycznych zaliczał zarówno pozytywizm, socjalizm, faszyzm, jak i liberalizm).\nMożemy mówić o gnozie intelektualnej, która przyjmuje postać spekulatywnych rozważań nad tajemnicą stworzenia i istnienia, jak to ma na przykład miejsce w kontemplacyjnych gnozach Hegla i Schellinga. Istnieje gnoza emocjonalna, w której następuje wchłonięcie przez ludzką duszę boskiej substancji. Przykładem tu być mogą parakletyczni przywódcy sekt. Wreszcie gnoza wolicjonalna, przyjmująca postać aktywnego zbawienia społeczeństwa i człowieka, jak to się dzieje u Comte'a, Marksa i Hitlera.\nPostawa gnostycka przejawiała się zatem w wielu różnych dziedzinach życia. Charakterystyczne dla Voegelina było to, że zaliczał do niej nie tylko radykalnych rewolucjonistów, ale wszystkich myślicieli, którzy wpisywali się w pewną, szeroką tradycję filozoficzną. Na jego listę trafili nie tylko Comte, Marks i Hegel, ale też chociażby Sorel czy Heidegger. Wśród licznych przykładów, które miały potwierdzać tezę utożsamiającą istotę nowożytności z gnozą, warto zwrócić szczególną uwagę na cztery przypadki: purytanizm, narodowy socjalizm, komunizm i oświecony liberalizm.\nPrzypadek purytanów swoją atrakcyjność zawdzięcza temu, że pojawili się oni na stosunkowo wczesnym etapie gnostyckiej rewolucji, przez co dobrze widoczne są w nim opisywane przez Voegelina procesy. Purytanie, uważając się za chrześcijan, wprowadzili odgórnie własną interpretację Biblii, która miała całkowicie wystarczać wierzącym jako źródło wiedzy duchowej i intelektualnej. Ponadto wszelkie wrogie interpretacje (w tym oczywiście tradycja Kościoła rzymskokatolickiego) obłożone zostały tabu, a wszelka krytyka purytan była przez nich po prostu bojkotowana, co uniemożliwiało wejście w merytoryczną dyskusję. Stosowana przez nich symbolika ma charakter czysto gnostycki: głoszą bliski upadek Babilonu i nadejście Nowego Jeruzalem. Zadaniem wiernych jest wesprzeć boży plan odnowy świata, a podjęcie przez nich działań militarnych jest konieczne do utworzenia Królestwa Bożego. W rewolucji purytańskiej gnostycy biorą na siebie funkcję anioła (…) który przybywa z nieba by strącić szatana w bezdenną przepaść na tysiąc lat.Iluminacji doznać miał podobno nawet sam Oliver Cromwell.Wszystko to, jak zauważa Voegelin, niewiele ma wspólnego z chrześcijaństwem i ma na celu przede wszystkim przeprowadzenie społecznej i politycznej rewolucji. Najradykalniejsi purytanie czując się wykonawcami bożej misji, uznali się za ludzi świętych. Postulat wprowadzenie rządów ładu, który jest nie z tego świata,zakładał przeciwstawienie się rządom panującym obecnie. Ponieważ nie dopuszczali oni żadnych innych wykładni Pisma, ich walka o reprezentację miała charakter powszechny i zmuszała ich do uznania, że wszyscy, którzy ich nie popierają, reprezentować muszą siły antychrysta. Rewolucja purytańska, zachwianie porządkiem publicznym Anglii, wydarzenia wojny domowej i szereg sporów religijnych są przykładem, do czego prowadzić może postawa gnostycka na tym etapie ewolucji.\nSami naziści nie kryli się zresztą z fascynacją mistycyzmem i okultyzmem – pozostałościami po gnozie duchowej\nTo, czego próbę pokazali purytanie, w pełnej krasie zaprezentowały XX-wieczne totalitaryzmy. W Nowej nauce polityki Voegelin uznaje, że totalitaryzm, definiowany jako egzystencjalne rządy gnostyckich aktywistów, jest końcową formą progresywistycznej cywilizacji. Jego zdaniem ideologie totalitarne odwoływały się w rzeczywistości do podobnych, co purytanie celów, jednak przyjęły zsekularyzowaną wizję świata. Podobieństwa dostrzega Voegelin już w sferze symbolicznej. Naziści ogłosili nadejście III Rzeczy, która miała trwać tysiąc lat (wątek millenarystyczny to jeden z popularniejszych wątków gnostyckich od pierwszych wieków po narodzeniu Chrystusa). Korzenie ich ideologii były bardzo synkretyczne, sięgały między innymi wielu wątków quasi-religijnych. Swoje symbole czerpali z chrześcijaństwa, neopogaństwa czy filozofii Wschodu. Twórcą koncepcji rasy aryjskiej był Guido von List, austriacki okultysta, założyciel Zakonu Armanów. Przynależność do rasy aryjskiej miała być swego rodzaju nobilitacją i zapewnić miejsce panów pośród przedstawicieli innych, niższych ras. Rzesza szczęśliwości miała uzyskać charakter ogólnoświatowy. Radykalna krytyka zastanej rzeczywistości i obietnica nowego świata początkowo zapewniła faszystom dojście do władzy, jednak w dalszych krokach zepsuty świat miał być odmieniany już na drodze wojny i rewolucji. To bardzo wyraźny przykład postrzegania świata przez pryzmat manichejskiego dualizmu, typowego dla większości gnostyków – wrogowie rasy utożsamiani są ze skażonym światem i siłami zła. Sami naziści nie kryli się zresztą z fascynacją mistycyzmem i okultyzmem – pozostałościami po gnozie duchowej. Również kult wodza i postrzeganie go w charakterze proroka i pośrednika między Absolutem a narodem to wzorcowy wręcz przykład joachimizmu.\nChyba jeszcze ciekawszy i z pewnością bardziej wyrafinowany jest przypadek gnozy komunistycznej. U jego podstaw leżało gnostyckie stanowisko Marksa, które przejął od Hegla. Mówiąc konkretnie – tłumaczy Voegelin – Marksowska gnoza wyraża się w przekonaniu, że ruch intelektu w świadomości empirycznej jaźni jest ostatecznym źródłem wiedzy pozwalającej na rozumienie wszechświata. Wiara i życie duchowe jako niezależne źródła porządku duszy zostają jednoznacznie wykluczone. Jest to zatem przykład skrajnie immanentystycznej wizji świata, a zatem ostatecznej i konsekwentnej kontynuacji wątków pozytywistycznych. W marksizmie-leninizmie, podobnie jak w większości przytaczanych wcześniej postaw gnostycznych, znów pojawia się trójdzielny podział dziejów. Po epoce pierwotnego komunizmu i społeczeństwa klasowego nastąpić miał w myśl zasady dialektyki komunizm ostateczny. Świadomość historyczna, którą na drodze robotniczej rewolucji miał uzyskać proletariat, była odpowiednikiem zbawczej wiedzy, dzięki której możliwe będzie zbudowanie społeczeństwa doskonałego. U Hegla historia traktowana była jako wędrówka logosu, który urzeczywistniał się w świecie wykorzystując do tego działania człowieka. Socjaliści, podobnie jak dawniej purytanie, postanawiają jednak wziąć sprawy opatrzności w swoje ręce. Heglowska gnoza miała charakter kontemplatywny. Zamiast porzucić gnozę i przywrócić prawdziwą kontemplację, Marks odrzucił kontemplację i przełożył gnozę na działanie.Materializm historyczny miał być sposobem na racjonalne i postępowe zaprowadzenie doskonałego ładu społecznego, który ma całkowicie i ostatecznie wyzwolić ludzkość. Fakt, że rzeczywistość pokazała, że komunizm naukowy jest pojęciem podwójnie nieprawdziwym (ani nie jest tak naukowy, ani tak sprawiedliwy, jak chcieliby to widzieć marksiści), nie zmienia faktu, że twórcy tego pojęcia prawdziwie wierzyli, że jest to droga do przebóstwienia i samozbawienia ludzkości.\nAntyreligijność Marksa nie może przysłonić faktu, że Marks był Parakletem w najlepszym mediewalnym, sekciarskim stylu, człowiekiem, w którym logos inkarnuje się i poprzez działanie którego w świecie ludzkość jako taka stanie się nosicielem logosu.\nPodobnie jak w innych przypadkach, również w marksizmie proces zbawienia świata wymagał rewolucji i starcia ze złym światem otaczającym ludzi wybranych. Walka klas jest motorem napędzającym dzieje, a zatem rewolucja ogólnoświatowa będzie ostatecznym starciem, które doprowadzi bieg historii do jej końca. Stary ład zostanie zburzony i zastąpiony przez nowy, komunistyczny. Warto też wspomnieć, że Związek Radziecki uzupełnił filozofię Marksa o dodatkową symbolikę w postaci kultu wodza i pochwały zasłużonych dla socjalizmu. Piętnował wrogów ludu i eskalował walkę pomiędzy światem socjalistycznym a burżuazyjnym. Moskwa znów postrzegana była jako Trzeci Rzym.\nW obu tych przypadkach – nazizmu i komunizmu – okazało się, że gnostycy nie są w stanie ani stworzyć nowego człowieka, ani ziemskiego raju. Rewolucje okazały się niezwykle destrukcyjne, a radykalne ideologie pozwoliły im zdobyć szerokie poparcie i przejąć władzę polityczną. Jednak podobnie, jak wcześniej gnostycy starożytni i średniowieczni, którzy niejednokrotnie ogłaszali nawet dokładne daty nadejścia Trzeciej Ery, również ich XX-wieczni następcy nigdy nie doczekali spełnienia swoich proroctw.\nTo, co rzeczywiście mogą zrobić, to zbudować wszechwładne państwo, które z całym okrucieństwem usunie wszystkie źródła niepokojów – pisze Voegelin. – Cechą charakterystyczną totalitarnych imperiów jest zakazanie prowadzenia wszelkiej dyskusji nad gnostycką prawdą, którą – jak głoszą – reprezentują. Narodowi socjaliści po dojściu do władzy zakazali sporów wokół kwestii rasowej. Rząd sowiecki zabrania dyskusji i rozwoju marksizmu.\nW polityce państw totalnych w sposób najbardziej rozwinięty realizuje się, zdaniem Voegelina, gnostycki dualizm. Niezachwiane przeświadczenie o pełnieniu historycznej roli, nieomylności swych ideologii i przywódców dają obywatelom poczucie, że w sporze z resztą świata to oni stoją po właściwej stronie. Dziejowy moment zmusza ich do opowiedzenia się za świętą walką o spełnienie obietnic nowego, wspaniałego świata. Oczywiście przemiana świata musi mieć charakter uniwersalny i dotyczyć wszystkich ludzi, dlatego każdy, kto nie wyznaje totalitarystycznej gnozy musi zostać albo przekonany, albo pokonany.\nŚwięci muszą zjednoczyć się przeciw „siłom antychrysta” wiedząc, że z kolei moce antychrysta również się przeciw nim zespolą. Te dwa światy, jakie chronologicznie mają po sobie nastąpić w historycznej rzeczywistości są dwoma wojennymi obozami, które toczą ze sobą śmiertelne zapasy. Gnostycki mistycyzm dwóch światów zrodził model wojen światowych, które przetoczyły się przez wiek dwudziesty.\nLiberalizm nie jest alternatywą dla totalitaryzmu. Jawi się raczej jako jego faza przygotowawcza, sympatyczniejszy krewny\nDziwić może, że w sąsiedztwie tak jaskrawych i skrajnych przykładów, jak systemy totalitarne, Voegelin wymienia także łagodny i tolerancyjny liberalizm. Stało się to zresztą obiektem wielu krytyk jego koncepcji, jednakże chyba nic nie przyczynia się jej poznaniu lepiej, niż zrozumienie, na czym polega zalążek gnozy, którą Voegelin dostrzegł u liberałów. Ich sposób patrzenia na życie wydaje się być zaprzeczeniem wszystkiego tego, co reprezentują wojujące totalitaryzmy. Trudno też byłoby doszukiwać się wśród współczesnych liberałów głoszenia zbawczości tej ideologii, jednak to nie przekonuje Erica Voegelina. Wskazuje, że sama wizja liberalnego świata poniekąd dąży do stworzenia raju na ziemi, gdyż doczesność uznawana jest za jedyną perspektywę czasową. Szczęśliwość i spełnianie potrzeb człowieka jest podstawowym zadaniem nowego świata. Gnostycznym zalążkiem doktryny liberalnej jest jeden z niewielu wspólnych punktów liberałów i komunistów, a mianowicie porzucenie duchowego wymiaru życia wspólnoty i podjęcie próby określenia eidosu historii. Zdaniem Voegelina, próby zrozumienia całościowego sensu i celu dziejów – zwłaszcza przy ich immanentystycznym postrzeganiu – są w gruncie rzeczy bezzasadne, gdyż tok dziejów jako całość nie jest przedmiotem doświadczenia. Myślenie takie musiało prowadzić w ślepy zaułek i tą właśnie drogą pójść mieli także liberałowie.\nJeżeli nie zrozumiemy, na czym polegają owe doświadczenia stanowiące żywy rdzeń immanentystycznych eschatologii, nie będziemy w stanie uchwycić wewnętrznej logiki rozwoju zachodniej myśli politycznej, od średniowiecznego immanentyzmu poprzez humanizm, oświecenie, progresywizm, liberalizm, pozytywizm do marksizmu. (...) Łatwo sobie wyobrazić jak będzie oburzony humanistyczny liberał, gdy się dowie, że jego immanentystyczna teoria znajduje się tylko o krok od marksizmu.\nLiberalizm nie jest alternatywą dla totalitaryzmu. Jawi się raczej jako jego faza przygotowawcza, sympatyczniejszy krewny. Wobec tak szerokiej krytyki wszystkich niemal najpopularniejszych XX-wiecznych nurtów myślowych i politycznych, musi narodzić się pytanie, gdzie szukać rozwiązania problemów nowożytności? Łatwo się domyśleć, jakiej odpowiedzi udziela autor Order and History. Kryzys cywilizacji postrzegał jako kryzys duchowy, który swoimi korzeniami sięga bardzo głęboko. Jedynie odrodzenie duchowe i powrót do tradycji platońskiej i chrześcijańskiej, na podstawie których powstawała cywilizacja europejska, pozwoliłyby naprawić błędy ostatnich stuleci. W tym celu konieczne jest odrodzenie transcendentnego wymiaru ludzkiego doświadczenia. Napięcie między transcendencją a rzeczywistością, wiara w istnienie porządku nadrzędnego i jednoczesne przywiązanie do otaczającego nas świata były podstawami do stworzenia zdrowej społeczności, która wyznawała wspólne idee i była w stanie je kultywować. Konieczny jest także powrót myślenia noetycznego, które zamiast intelektualnej, indywidualnej spekulacji zwróci się w stronę doświadczania prawdy zapisanej w świecie.\nKoncepcje Voegelina spotkały się z uwagami i dość poważną krytyką, której nie sposób rekonstruować tutaj w szczegółach. Istotnie, tak obszernie stosowane pojęcie gnozy budzić może pytania o to, czy stosowanie takiego pojęcia ma jeszcze jakąkolwiek wartość dodaną. Również pytania o faktyczną bliskość duchową dawnych gnostyków ze współczesnymi ideologami mogą wskazywać na słabsze strony myśli Voegelina. Mimo tych wszystkich zarzutów, nie sposób nie dostrzec, że w Nowej nauce polityki jest jednak zawarty pewien bardzo ważny i konkretny przekaz. Jeżeli skoncentrujemy się na kwestii badań nad totalitaryzmami, to możemy uznać, że pewien cel został osiągnięty. Voegelin słusznie wskazuje na ich quasi-religijny charakter i bardzo trafnie wylicza kolejne punkty, w których ideologia stara się zastępować religię. Można też przyznać mu sporo racji, gdy wśród źródeł państw totalitarystycznych wymienia filozofię materialistyczną czy, mówiąc ogólniej, nurt immanentystyczny. Choć teza, że totalitarystyczne zapędy są wpisane w naturę pozytywistycznego postrzegania świata może wydawać się zbyt daleko idąca, pozwala jednak wyartykułować uzasadnione obawy przed tym, do czego prowadzi radykalne wprowadzanie tej filozofii w życie. Opisywane przez Voegelina sytuacje gnostyckie znakomicie prezentują mechanizmy zastępowania sfery duchowej przez ideologie i pokazują, jak pod ich wpływem zmienia się nasz sposób patrzenia na człowieka i społeczeństwo. Z badań Voegelina wyłania się obraz człowieka współczesnego, który jest bardziej niż kiedykolwiek sceptyczny wobec metafizyki, a jednak (a może tym bardziej?) nadal poszukuje sensu dziejów i dąży do poznania sił kierujących światem. To człowiek, który o wiele łatwiej niż w dogmaty religijne skłonny jest uwierzyć w ideologie i doktryny polityczne. To wreszcie człowiek, który pomimo swego krytycznego racjonalizmu i indywidualizmu, stworzył najbardziej absolutystyczne i irracjonalne formy funkcjonowania społecznego w historii, jakimi są państwa totalne. Wielu krytyków Veogelina wskazuje na to, że pokrewieństwo duchowe nowożytnego gnostyka w ujęciu voegelinowskim z wyznawcą gnozy w klasycznym, historycznym znaczeniu tego pojęcia jest bardzo odległe, jednak zarzut ten nie jest w stanie poważnie zachwiać jego koncepcją. Pojęcie gnozy jest tu wszakże skutecznym wytrychem. Faktycznym celem Voegelina nie jest bowiem wyszukiwanie historycznych przykładów i doszukiwanie się podobieństw pomiędzy III Rzeszą a bogomiłami czy walentynianami, ale raczej próba zrozumienia i wskazania przyczyn kryzysu nowoczesności. Voegelin uznaje, że ani totalitaryzmy, ani kulturalno-polityczny liberalizm nie są satysfakcjonującymi rozwiązaniami. Świadome stosowanie tak szerokiej definicji gnozy pozwala na sprowadzenie dominujących współcześnie postaw filozoficznych, ideologicznych i politycznych do pewnych cech wspólnych i wykazanie, że w istocie wybór pomiędzy nimi jest pozorny. Wskazanie gnozy jako duchowej podstawy współczesności w jasny sposób nawiązuje do istniejącego od czasów Marcjona i Tertuliana sporu kościoła z gnostyckimi herezjami i jest próbą przeniesienia dyskursu w zupełnie inną przestrzeń. Zadaniem, jakie postawił sobie Voegelin jest zatem pokazanie, że faktycznej alternatywy dla kryzysu współczesnego świata należy szukać poza wypalonymi i oderwanymi od korzeni koncepcjami, które przyniósł nam wiek XX.\n(autor grafiki: Michał Strachowski)\n- Augustyn św, Państwo Boże, Kęty 2002.\n- Bartyzel Jacek, Korytkowska Marzena (redakcja), Encyklopedia „Białych Plam”, Radom, 2000.\n- Hegel Georg Wilhelm Friedrich, Zasady filozofii prawa, Warszawa, 1969.\n- Jańczuk Leszek, Joachim de Fiore – jego dzieło i wpływ na potomnych [w:] „Chrześcijanin”, nr 564-565/1999.\n- Jonas Hans, Religia gnozy, Kraków 1994.\n- Löwith Karl, Historia powszechna i dzieje zbawienia. Teologiczne przesłanki filozofii dziejów, Kęty 2002.\n- Legutko Ryszard, Eric Voegelin: Polityka i transcendencja, Kraków, 1985.\n- Legutko Ryszard, Gnoza polityczna: Besançon i Voegelin, [w:] Gnoza polityczna, red. Jan Skoczyński, Kraków 1998.\n- Rudolph Kurt, Gnoza i historia późnoantycznej formacji religijnej, Kraków 1995.\n- Skoczyński Jan (redakcja), Gnoza polityczna, Kraków, 1998.\n- Schmitt Carl, Teologia polityczna i inne pisma, Kraków, 2000.\n- Voegelin Eric, Gnostycka polityka, [w:] Człowiek w kulturze, t. 16, 2004.\n- Voegelin Eric, Izrael i objawienie, Warszawa, 2014.\n- Voegelin Eric, Lud Boży, Kraków, 1994.\n- Voegelin Eric, Nowa Nauka polityki, Warszawa, 1992.\n- Voegelin Eric, Od Oświecenia do rewolucji, Warszawa, 2011.\n- Voegelin Eric, Świat polis, Warszawa, 2013.\n- Wielomski Adam, Filozofia polityczna Erica Voegelina, [w:] „Arcana”, nr 4/1999.\n- Zimniak-Hałajko Marta, Przygody Gnozy według Erika Voegelina, [w:] Przegląd filozoficzny nr 2/2003, s. 89-100.\nAdam Wielomski, Filozofia polityczna Erica Voegelina, „Arcana”, nr 4/1999, s. 136.\n Eric Voegelin, Od Oświecenia do rewolucji, Warszawa 2011, s. 109.\n Ryszard Legutko, Eric Voegelin: Polityka i transcendencja, Znak, 1985, nr 9, s. 129.\n Eric Voegelin, Od Oświecenia do rewolucji, s. 18.\n Eric Voegelin, Nowa Nauka polityki, Warszawa 1992, s. 123.\n Carl Schmitt, Teologia polityczna i inne pisma, Kraków 2000, s. 60.\n Karl Löwith, Historia powszechna i dzieje zbawienia. Teologiczne przesłanki filozofii dziejów, Kęty 2002,s. 108.\n Szczegółowe przedstawienie tych analogii przedstawił w Teologia polityczna [w] Teologia polityczna i inne pisma, C. Schmitt, dz. cyt.\n Co ciekawe, na ten ostatni proces zwrócił uwagę już Goethe, który zauważył, że Bóg, cnota i nieśmiertelność znaczą już tylko tyle, co pieniądz, zdrowie i długie życie.\n E. Voegelin, Nowa Nauka polityki, s. 103.\n W Państwie bożym czytamy: Poganie nie uznawali za stosowne powierzyć zarządzania okolicami wiejskimi jakiemuś jednemu bóstwu, lecz równinę oddali bogini Rusinie, grzbiety gór Jugatynowi, nad pagórkami ustanowili Kollatynę, a nad dolinami Wallonię. Nie mogli nawet znaleźć takiej jednej Segecji, by raz na zawsze oddać jej w opiekę zasiewy, lecz nad ziarnem dopiero posianym, póki znajduje się na ziemi, woleli ustanowić boginię Seję, stan rzeczy, gdy źdźbła wychodzą z ziemi i stają się zbożem, podporządkowali bogini Segecji... Wschodzącą ruń oddali pod zwierzchnictwo Prozerpiny, źdźbła mające już kolanka i węzełki – bogu Nadutusowi, osłony zawiązujących się kłosów – bogini Wolutynie, osłony otwierające się już nowymi kłosami – bogini Hostylinie, zboże kwitnące – bogini Florze, bielejące – bogu Lukturnowi, dojrzewające – bogini Matucie, koszone, to jest usuwane z roli – bogini Rucynie(por. św. Augustyn, Państwo Boże, ks. IV, rozdział VIII). Litania magicznych istot, które zdaniem starożytnych przepełniały otaczający świat wydawała się nie mieć końca!\n Trzeba jednak uczciwie przyznać, że przedstawienie historii filozofii nowożytnej jako plejady zagorzałych ateistów było by niedopuszczalnym uproszczeniem. Filozofie czysto materialistyczne to raczej końcowy etap tego zjawiska, a poprzedzał je cały szereg postaw deistycznych. Od czasów Spinozy i Kartezjusza Bóg stopniowo zatraca jednak swoją pozycję, a Wszechmocny Stwórca zastąpiony zostaje stopniowo przez bezosobowy koncept filozoficzny, który musi uznać wyższość odwiecznych, rządzących światem prawideł.\n H. Jonas, Religia gnozy, Kraków 1994, s. 349.\n E. Voegelin, Nowa Nauka polityki, s. 119.\n E. Voegelin, Nowa nauka polityki, s. 106.\n Joachim z Fiore wyliczył, że trzecia epoka powinna rozpocząć się blisko 1260 roku. Wiele osób dostrzegło proroka Trzeciej Ery w postaci Franciszka z Asyżu. Joachimitów dodatkowo utwierdziło w ich apokaliptycznych przeświadczeniach pojawienie się we Włoszech w 1259 roku plagi głodu – jednej z zapowiedzi biblijnej apokalipsy.\n E. Voegelin, Od Oświecenia do rewolucji s. 14.\n E. Voegelin, Nowa nauka polityki, s. 107.\n Wspomina o tym Leszek Jańczuk w artykule Joachim de Fiore – jego dzieło i wpływ na potomnych [w:] „Chrześcijanin”, nr 564-565/1999.\n Voegelin był przekonany, że rdzeniem cywilizacji jest jej kondycja duchowa. Bez silnych podstaw duchowych i transcendentnych, zaczyna chylić się ku upadkowi, a intelektualistów i reformatorów, którzy odcinają się od duchowości wspólnoty określał właśnie obrazowym mianem duchowych eunuchów. Ich idee, choćby najpiękniej pomyślane, nie są w stanie tchnąć ducha w staczającą się cywilizację łacińską.\n Ryszard Legutko, Ryszard Legutko, Eric Voegelin: Polityka i transcendencja, s. 133.\n Adam Wielomski, Filozofia polityczna Erica Voegelina, „Arcana”, nr 4/1999, 134-145.\n Rozpoznanie ideologii jako gnozy popularyzowane było następnie w pracach Alaina Besançona. Obszerniej opisuje to Ryszard Legutko w artykule Gnoza polityczna: Besançon i Voegelin: Ideologia marksistowsko-leninowska nie jest ani nauką, ani filozofią, ani religią, aczkolwiek rości sobie pretensje do naukowości, do bycia filozofią i do organizowania społecznej świadomości w taki sposób, jak religia. A czym jest to, co nie będąc ani nauką, ani filozofią, ani religią, przypomina każde z nich? Właśnie gnozą. Stąd ideologia marksistowsko-leninowska jest współczesną gnozą polityczną. (Ryszard Legutko, Gnoza polityczna: Besançon i Voegelin, [w:] Gnoza polityczna, red. J. Skoczyński, s. 20).\n E. Voegelin, Nowa nauka polityki, s. 117.\n E. Voegelin, Nowa nauka polityki, s. 134; Voegelin obszernie cytuje tam purytański utwór A glimpse of Sion's Glory, przypisywany Hanserdowi Knollysowi.\n E. Voegelin, Nowa nauka polityki, s. 123.\n E. Voegelin, Od Oświecenia do rewolucji, s. 368.\n Nie można powiedzieć tego samego o narodowych socjalistach. Mimo swej totalności, III Rzesza zachowała w szczątkowej formie wiarę w transcendencję i duchowość, która przejawiała się właśnie praktykami okultystycznymi i mistycznymi. Pod tym względem komunizm o wiele lepiej wpisuje się w nowożytne tradycje filozoficzne.\n E. Voegelin, Od Oświecenia do rewolucji, s. 371.\n E. Voegelin, Od Oświecenia do rewolucji, s. 371-372.\n E. Voegelin, Nowa nauka polityki, s. 168.\n E. Voegelin, Nowa nauka polityki, s. 139.\n E. Voegelin, Nowa nauka polityki, s. 118.\n Tematykę gnozy Voegelin w największym stopniu poruszał właśnie w Nowej nauce polityki, napisanej w 1952 r.Termin ten pojawia się rzadziej w późniejszych pismach, a w Order and History, a więc najważniejszym jego dziele, temat gnostycyzmu schodzi wyraźnie na dalszy plan. W pewien sposób podważa to zarzut, że Voegelin postrzegał wszystkich jako nowożytnych gnostyków i skłania do postrzegania tej koncepcji w sposób bardziej instrumentalny, jako próbę nazwania i zaklasyfikowania pewnych współczesnych zjawisk.\nKs. Tomasz Nawracała: Pokuta. Między grzechem a przebaczeniem


Lotnisko Dire Dawa Aba Tenna Dejazmach Yilma - Tickets.pl\nDire Dawa Aba Tenna Dejazmach Yilma (Etiopia) - Port Lotniczy\nBilety lotnicze / Etiopia / Dire Dawa / Port lotniczy Aba Tenna Dejazmach Yilma\nBilety na samolot na Aba Tenna Dejazmach Yilma\nZarezerwuj tanie loty na Aba Tenna Dejazmach Yilma. Za pomocą usługi wyszukiwarki lotów Tickets.pl możesz łatwo znaleźć najlepszą ofertę przelotu do Dire Dawa. Musisz tylko wskazać kierunek lotu, datę, liczbę dorosłych pasażerów i dzieci. Wygodna forma wyników wyszukiwania oferuje harmonogram lotów z/do Aba Tenna Dejazmach Yilma i wszystkie możliwe opcje przelotu. Pozostaje wybrać najbardziej odpowiednią opcję i kupić bilet na żądany lot. Bardzo łatwo jest zamówić bilety online samodzielnie i bez pomocy postronnych osób!\nInformacja o lotnisku Aba Tenna Dejazmach Yilma\nKod IATA -DIR. Aba Tenna Dejazmach Yilma obsługuje zarówno loty krajowe, jak i międzynarodowe. Przyjazny personel pomoże pasażerom w procesie kontroli celnej i paszportowej, odprawie bagażu i bagażu podręcznego. Poczekalnie z wygodnymi fotelami, bary, restauracje, sklepy wolnocłowe, bezpłatny Wi-Fi pomogą Ci wygodnie czekać na swój lot. Większość głównych lotnisk posiada salon biznesowy, w którym można skorzystać z telefonu, przesłać faks lub zorganizować spotkanie biznesowe. A dla pasażerów z małymi dziećmi - pokój dziecięcy.\nDostać się na/z lotniska Aba Tenna Dejazmach Yilma, Etiopia najwygodniej jest taksówką lub można skorzystać ze specjalnego autobusu lub pociągu.\nDire Dawa → Nowy Jork (NY) Kupić bilet Kupić bilet\nUnikalny identyfikator Twojej sesji. Wykorzystaj go w wyniku jakichkolwiek trudności podczas korzystania z portalu: 2601613368


Wzbogacona biblioteka materiałów CAD/BIM - ARCHISPACE\nArchispace « Informacje\t« Informacje dnia\t« Wzbogacona biblioteka materiałów CAD/BIM\nWzbogacona biblioteka materiałów CAD/BIM\nDo tej pory firma Chapel Parket Polska udostępniała tekstury najpopularniejszych podłóg ze swojej oferty, niedawno baza ta została poszerzona. - Otrzymywaliśmy same pozytywne informacje zwrotne dot. jakości tych plików.\nZa nami bardzo czasochłonny proces poszerzania biblioteki materiałów CAD/BIM o kolejne, możemy je wreszcie udostępnić wszystkim zainteresowanym - mówi Paweł Bekas, ekspert marki Chapel Parket.\nKażda dębowa podłoga z jej asortymentu powstaje ręcznie i na zamówienie, w obrębie każdej serii dostępnych jest kilkaset możliwości - inwestor wybiera selekcję jakościową drewna, jego kolor, rozmiar, sposób wykończenia, czy rodzaj elementów.\nPodstawowych (ujętych w cenniku) kombinacji heblowanych podłóg jest niemal 30 tysięcy. Do tej ogromnej liczby należy dodać jeszcze bogaty wybór podłóg szlifowanych marki Avance Floors oraz ponadstandardowe (wyceniane indywidualnie) realizacje, takie jak dwubarwne podłogi kasetonowe.\nPliki można już teraz pobrać bezpłatnie także ze strony www.chapelparket.pl, z platformy „Business Zone” (zakładka „Informacje praktyczne”). Przedstawiciele marki Chapel Parket zapowiadają, że biblioteka zostanie jeszcze uzupełniona o kolejne materiały.\n2017-09-25 BIM Akademia\n2017-09-18 Farba MAGNAT redukująca formaldehyd!\n2017-09-12 CUBE by Stolbud\n2017-08-29 TEKA Inspiruje: Kuchnia spełnionych życzeń\n2017-07-27 Faneco COSMO


Luksusowy katamaran motorowy Lagoon Sixty7 - wyjątkowy jacht\nNowy model katamaranu motorowego Lagoon Sixty7 zaprojektowano z myślą o poczuciu swobody i wolności. Jednostkę tę wyróżnia przede wszystkim wspaniała przestrzeń – zarówno wewnątrz jachtu, jak i na zewnątrz (kokpit, górny pokład, pokład dziobowy). Design wnętrz utrzymany jest w nowoczesnym, minimalistycznym stylu gwarantującym rejs w luksusowych warunkach.\nOtwarta przestrzeń Lagoon Sixty7 to niezaprzeczalny atut tego ponad 20-metrowego jachtu – warto zwrócić uwagę na duży pokład dziobowy oraz góry pokład z wygodnymi kanapami i leżakami do wypoczynku na słońcu. W kokpicie znajduje się duży stół jadalniany z kanapami, a przestronny salon to wspaniałe miejsce do wspólnego spędzania czasu. Duża kabina armatorska w salonem kąpielowym i garderobą została zaprojektowana z myślą o jak największej wygodzie i komforcie.\n4x 1375 l


„Sokrates i państwo” Richarda Krauta to jedna z najważniejszych pozycji we współczesnej literaturze naukowej poświęconej dialogom sokratycznym Platona\n„Sokrates i państwo” Richarda Krauta to jedna z najważniejszych pozycji we współczesnej literaturze naukowej poświęconej dialogom sokratycznym Platona. Teologia Polityczna jest pierwszym wydawcą, który pragnie udostępnić je polskiemu Czytelnikowi. Bez Państwa pomocy będzie to jednak niemożliwe. Dlatego bardzo prosimy o finansowe wsparcie tej inicjatywy. Już teraz dziękujemy za każdą złotówkę przekazaną na ten cel\nRichard Kraut, profesor filozofii na Northwestern University, stawia sobie w książce „Sokrates i państwo” dwa cele:\n1) „uchwycenie teorii politycznej, na gruncie której Sokrates odrzuca w platońskim Kritonie sugestię ucieczki z więzienia”;\n2) „umieszczenie tego dialogu w kontekście analizy ogólnej orientacji politycznej przypisywanej Sokratesowi (…) we wszystkich wczesnych dialogach Platona”.\nW przedmowie do książki znajdziemy opinię Autora na temat politycznej wymowy Kritona, którą potem Richard Kraut uzasadnia i rozwija w dalszej części swojego dzieła:\n– Podczas lektury Kritona trudno oprzeć się wrażeniu, że przedstawiona w tekście filozofia polityczna jest agresywnie autorytarna. Przesadny, jak się zdaje, nacisk kładzie się w niej na potrzebę prawa i porządku, zaś zbyt mało miejsca nie przeznacza się w jej ramach na prawo do sprzeciwu i nieposłuszeństwa (czy wręcz zupełnie się je wyklucza). Obywatele stają się niewolnikami państwa i muszą przestrzegać nakazów państwa niczym dzieci słuchające rodziców. Podobnie jak Sokrates musi zaakceptować czekającą go karę pomimo całej jej niesprawiedliwości, tak wszyscy obywatele muszą podporządkować się nakazom państwa, niezależnie od ich arbitralności. A jeśli komuś nie podoba się to, jak Ateny uchwalają i egzekwują swoje prawa, to ktoś taki powinien opuścić miasto-państwo.\n– W niniejszej książce twierdzę, że takie wrażenie z lektury Kritona jest z gruntu fałszywe. Jeśli wczytamy się w przemowę Praw, przekonamy się, że nie dokonuje się w niej radykalnego ograniczenia prawa do sprzeciwu czy nieposłuszeństwa wobec państwa. Jak niebawem zobaczymy, tekst Kritona nie jest jednostronnym manifestem autorytaryzmu, społecznej niezmienności i supremacji państwa. Bardziej uzasadnione byłoby odczytanie go jako próby znalezienia stabilnej równowagi pomiędzy potrzebami obywateli oraz potrzebami państwa. Ateńskie Prawa próbują ze sobą pogodzić dwie antagonistyczne idee: a) obywatele winni są państwu lojalność w takiej czy innej formie, bez której państwo nie może przetrwać; b) istnieje moralne kryterium osądu państwa, które musi zostać przez obywateli zakwestionowane, jeśli kryteriów tych nie spełni. Ponieważ tekst Kritona stanowi próbę wzajemnego uzgodnienia tych dwóch idei, zawartej w nim filozofii politycznej nie sposób podsumować przy użyciu prostych formuł. Obywatel nie staje się tutaj tak naprawdę niewolnikiem państwa; nie wymaga się również od niego ślepego posłuszeństwa; podobnie jak nie mówi się obywatelowi: „kochaj albo rzuć”. Wbrew powstającemu na początku lektury wrażeniu, a także wbrew zgodnym w tym punkcie uczonym, przesadą jest uznanie tego dialogu za jeden z najbardziej surowych w swej wymowie tekstów w historii myśli prawniczej. Jego przekaz jest znacznie bardziej wyważony niż byliby skłonni przyznać jego czytelnicy.


Dopłaty bezpośrednie 2015 - Strona 202 - Dotacje - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nStrona 202 z 299\nno co tak bez życia\nniech wszyscy dostaną jednako 30 czerwca będzie sprawiedliwie\ntak tylko jeszcze może jakaś kontrola a co może się uda urwać urzędasy się wykażą\nA co to są wakacje? Czy to ten czas, w którym pot po rowku spływa i noc jest za krótka? :wacko:\n20 ha bez EFA bydło , zaliczka w ostatni dzień ONW brak, a duże hmm ani kasy ani decyzji -||- nawozu.\nJednakże narzekanie zostawmy nieudacznikom, bo im zawsze będzie źle i znajdą powód do narzekania - my bierzmy się do nowych pomysłów i nowych dróg pozyskiwania pieniędzy. Jesteś gotowy? Jesteś?! Wstań i zacznij myśleć pozytywnie\nŁoooi , jak Mie się we łbie zakręciło od tego wstawania :unsure: .\ndopłaty to są za nasze straty\nDawniej tylko z tym mi się kojarzyło lato, zresztą teraz też tak jest, ale te parę dni w roku można poleżeć. Przynajmniej teraz będą pieniądze o odpowiedniej porze, nie będzie trzeba odkładać\npewnie będzie jeszcze gorzej niż z dopłatami,oczywiście ceny u nas ,,może,,wrócą do normalności,mam na myśli środki do produkcji.natomiast bogaty zachód zacznie dotować rolnictwo ze swoich budżetów i powoli wytnie nas w pień konkurencja bo naszego miłosiernie nam panującego rządu nie będzie stać na takie bonusy\ntemat zamarł a od dziś miały zostać wznowione wypłaty ciekaw jestem czy coś sie ruszy a wy jak myslicie ? dostał ktoś dziś jaki kolwiek przelew ?\nod dzis moze dopiero zaczynaja przelewac wiec na kontach jeszcze nie bedzie. Najpredzej jutro, pojutrze\nhttp://www.arimr.gov.pl/ - i zobaczcie tenbaner co się wyświetla;). Pisowska żenada sięgnęła dna. Ciężkie to będą lata pod rządami tych nieudaczników.\nNo po 8 latach PO przedników to nie ma się co dziwić że jest taki chaos to cud że wgl wypłacają po tym co zastali\nStary , co się martwisz kiedy je dostaniesz , przecież jak pisałeś w innym temacie , doskonale dajesz rade i bez dopłat .\nA nawet jak by co , sprzedasz lub wynajmiesz mieszkania . Dasz sobie rade , głowa do góry.\nEDIT @osterley "No niby mogę. A rolnikiem z krwi i kosci to raczej nie jestem. Prowadzę gospodarstwo tylko dlatego że daje mi przyzwoite dochody. Jakby nie dawało to bym tego nie robił tylko dał komus w dierżawę albo sprzedał."\n"Ja akurat mieszkam na wsi ale mam 2 mieszkania w miastach i jestem w mieście zameldowany."\nMój wniosek o bezpośrednie podobno został przekazany do biura powiatowego i oni będą go analizować. Podobno już bliżej jak dalej a co z nim zrobią to nie wiem. Błędów nie było ale doszła nowa działka. Ubiegałem się o jpo, dodatkowa, zazielenienie, młode bydło, krowy i mr.


Tagi: zdrowy styl życia, profilaktyka, śmierć\nKtórych urodzin masz nadzieję doczekać? Przeciętna długość życia to ok. 79 lat u mężczyzn i 83 u kobiet, choć co szczęśliwsi z nas mogą dożyć nawet 115 lat. W kwietniu ubiegłego roku niejaka Emma Morano zmarła w sędziwym wieku 117 lat, zaś w 1997 r. odeszła Francuzka Jeanne Calment, doczekawszy aż 122 lata.\nNajnowsze badania sugerują jednak, że górna granica wieku nie istnieje. Innymi słowy, możemy żyć wiecznie - przynajmniej w teorii. Badacze z McGill University corocznie od 1968 r. analizują długość życia najstarszych obywateli Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Francji oraz Japonii. Jak sami podsumowują swoje obserwacje, nie wiadomo, ile lat może przeżyć człowiek1.\nJeżeli górna granica ludzkiego wieku faktycznie istnieje, to jeszcze nikt do niej nie dotarł.\n- Nie wiemy po prostu, gdzie miałaby się ona znajdować - komentuje Siegfried Hekimi, jeden z badaczy. - Biorąc pod uwagę światowe trendy, przewidujemy, że w przyszłości średnia długość życia będzie wciąż rosła.\n3 najistotniejsze czynniki wpływające na oczekiwaną długość życia to śmiertelność wśród noworodków, poziom infrastruktury sanitarnej oraz żywienie. Naukowcy z McGill University przekonują, że w momencie, gdy rozwój cywilizacyjny pozwoli nam w pełni opanować te 3 kwestie, nasze życie będzie praktycznie nieograniczone.\nNature, 2017; 546 (7660): E8; doi: 10.1038/nature22786


Sałatka z chińskim akcentem\nDomyślam się, że są wśród Was osoby, które spróbowały kiedyś chińskiej zupki z paczki i bardzo im smakowała, a także Ci, których podniebieniom zupełnie ona nie odpowiada, a może są i tacy, którzy sami do końca nie wiedzą „z czym to się je”...\nWszystkim zwolennikom, niezdecydowanym, a także tym, którzy raz się skusili i stwierdzili, że więcej tego nie zrobią, proponuję sałatkę z zupki chińskiej.\nŁatwa w przygotowaniu, odpowiednia na każdą okazję – możesz nią podjąć przyjaciół lub zaserwować na rodzinnym przyjęciu.\n·\t2 paczki zupek chińskich\n·\ttrzy duże ogórki kiszone lub konserwowe (w zależności od upodobań)\n·\tpapryka czerwona surowa (mogą być dwie, w tym żółta)\n·\tkukurydza konserwowa\nSposób przygotowania (banalnie prosty):\nOgórki, paprykę i pomidora pokroić w kostkę. Przełożyć do miski, dodać odsączoną kukurydzę i chińskie zupki, krusząc makaron. Wsypać przyprawy, które znajdują się w malutkich saszetkach, jako dodatek do zupek. Dodać majonez i wymieszać wszystkie składniki. Sałatkę odstawić na jakiś czas, aby makaron napęczniał i zrobił się miękki. Potem można już delektować się jej smakiem.\nSałatkę można przygotować wieczorem, a następnie przechować do rana w lodówce. Będzie idealna na śniadanie. Jeśli raz Ci zasmakuje, będziesz ją przyrządzać często – choćby ze względu na niskie koszty składników :-)\n~Agnieszka - 2007-08-19 22:36:02\nSuper. Tyle, ze ja nie czekalam az makaron spęcznieje. Zalałam go wrzątkiem (odstał chwilkę), odlałam wodę i poczekałam az wystygnie :)\n~justynka - 2007-02-15 16:09:55\ntylko jedno - niebo w gębie ;] - polecam na 100% wychodzi ( zawsze wieczorem zrobic - bo tego samego dna to makaron jeszcze twardy ale rano palce lizac ;) mniam\n~alina - 2006-03-31 13:32:47\nwiecie co,spróbowała..tak z ciekawości i powiem wam..sztbko..i fajnie...i smaczne.Najlepiej zjeśc na drugo dzień ;)


SamochodyElektryczne.org - Forum :: Zobacz temat - Ładowarka w Krakowie w Prokocimiu\nSamochodyElektryczne.org - Forum Strona Główna » Pojazdy Elektryczne » Ładowanie i Infrastruktura » Ładowarka w Krakowie w Prokocimiu Poprzedni temat «» Następny temat\nŁadowarka w Krakowie w Prokocimiu\nWysłany: 2015-10-29, 09:38 Ładowarka w Krakowie w Prokocimiu\nNoszę się z zamiarem zainstalowania ładowarki 32A/230V na Bieżanowskiej 71 u nas w firmie (V-Tech Tuning). Służyć będzie dla naszego Leafa, natomiast mogłaby być ogólnodostępna w godzinach pracy firmy.\nCzy ktokolwiek będzie zainteresowany taką lokalizacją?\nBTW na pewno zrobimy stację w nowej siedzibie, obok węzła A4 Wielicka, ale to już taką bardziej profesjonalną, 22 kW\nDajcie proszę jakiś odzew, ew. porady jaki to standard ma być (myślałem o Keba P20 z max prądem jaki możemy podać ( 7,6 kW) w tej lokacji, bez kabla (każdy wpina własny).\nMyślę też czy nie zrobić jej na kluczyk czy RFID, żeby można jej używać jak firma jest zamknięta. Na razie - burza mózgów.\nWysłany: 2015-10-31, 13:29\nNajlepiej się nie spieszyć i dobrze zastanowić - być może zacząć od poinformowania o udostępnieniu w obu miejscach generalnie możliwości ładowania ze zwykłych gniazd 1- i 3-fazowych oraz dodania się od jakichś map. Może przyjedzie ktoś raz na 3 miesiące.\nJeżeli terminal (bo nie jest to ładowarka) nie jest niezbędny, to też trochę szkoda na niego pieniędzy. Są też pewne problemy, bo albo będzie kablowy (z wyjściem Typ 1), wygodny dla Leafa (bezużyteczny dla aut z gniazdami Typ 2), albo z gniazdem (Typ 2) ale wtedy trzeba będzie ciągle wyciągać kabel z bagażnika, a inni niekoniecznie będą mogli skorzystać jeśli nie mają swojego Typ 1 - Typ 2 (też kosztuje swoje). Nie jest kolorowo. Do tego dochodzą poziomy mocy - z 22 kW korzystać będzie tylko Tesla, bo ZOE w PL się nie sprzedaje jakoś.\nStacja jak już, powinna być dostępna non-stop, bez kart. Najtańsze stacje na rynku na 7 kW pewnie będą kosztowały z 3 kzł\nBTW, proszę zajrzeć do prywatnych wiadomości forum, pytałem o coś w innej sprawie.\nWysłany: 2015-12-09, 11:12 Ogólnodostępna stacja ładowania przy firmie, KRK. Poradźcie\nOstatecznie postanowiliśmy przy "starym" budynku Vtech na Bieżanowskiej w Krakowie zrobić ogólnodostępną stację ładowania 22kW (w oparciu o KEBA). W nowej siedzibie przy autostradzie przy Wieliczce też pewnie będzie. Ale do rzeczy:\nŁadowarka będzie darmowa. I teraz jako "nowy ruski " aut elektrycznych mam pytania:\n1. KEBA ma gniazdo. Czy zeby ładować popularne gniazda elektryczne potrzebuję 2 kabli (do type 1 i type 2) czy też każdy ma taki kabel? Czy należy to zrobić jeszcze inaczej?\n2. Czy ktokolwiek będzie z tego korzystał przy szybkości 22kW? Czy szukać jeszcze jakiejś większej "ładowary"? Ogólnie to ta KEBA jest tania, a to trochę doświadczenie będzie i nie wiem czy nie skończy to się tak, że będzie stała i mokła sobie.\n3. Jakiekolwiek jeszcze porady, uwagi, pomysły? Żebym nie wtopił rozkopując całe podwórko firmy i robiąc stanowisko które bedzie bez sensu?\nThx za każdą pomoc i uwagi i ew. deklaracje że się będzie korzystać.\nPS: Jest jeszcze taka opcja (na razie mgliście rozpatrywana, wysłałem zapytanie do dealerów o ich przyłącza mocy elektrycznej i czy by byli chętni) żeby zbudować taką "sieć" takich ładowarek (albo jakichś innych nie za drogich i możliwie uniwersalnych) w naszych oddziałach (oddziały to są wszędzie w Polsce, jakieś 60, ale na 100% część ludzi sie nie zgodzi albo nie będzie miała możliwości technicznych). Czy taki plan ma sens? Nie ukrywam, że wiążę przyszłość z EV i ich tuningiem i modyfikacjami i chcę "wgryźć" się w rynek, czy może troche go wykreować.\nWysłany: 2015-12-09, 12:54\n1. Zazwyczaj każdy użytkownik EV chcący ładować się "publicznie" ma swój kabel pasujący jedną stroną do auta a drugą do stacji z gniazdem Typ 2, wystarczy więc że KEBA będzie w dostępnym miejscu, nie zastawiona nie ładującymi się samochodami (to dotyczy również EV...)\n2. 22kW jest najrozsządniejsze - pozwoli skorzystać z 1f 6,6 kW w fabrycznych EV, Zoe i Tesla wykorzystają całą dostępną moc.\nAutomat z kawą czynny 24h mile widziany, wi-fi również byłoby do rzeczy\nedit: oczywiście kawa nie za darmo, nie przesadzajmy!\nWysłany: 2015-12-09, 12:57\nBardzo fajny pomysł 😀może warto zastanowić się nad konwersja aut na elektryczne\nWysłany: 2015-12-09, 13:24\n@zpower - kawa jest, wifi jest.\nParking - przewidziałem jedno stanowisko (półtora normalnego) na taką stację, Keba na końcu/boku - tak żeby jej przypadkowo nie rozjechać.\nZ góry to tak wygląda - pierwsze stanowisko przy ogrodzeniu (widoczne są między drzewami pierwsze dwa).\nCo do tego gniazda w Kebie - czy dodatkowo powinniśmy mieć zwykłe gniazdo 230 V albo dać tam gdzieś te przejściowe kable z Keby do type 1 i type 2?\nGeneralnie dobrze myślę, że typowy EV będzie ładował się pełnym 22kW? Bo chyba tylko wtedy ma to jakiś sens (rozumiem ze taki Leaf za godzinę te 80% baterii naładuje?)\nJakie gniazdo ma Tesla?\nNa razie widziałem całą jedną w Krakowie (ponoć są dwie) - przejeżdża dość często przez Bieżanowską.\nCzy jak auto jest naładowane to np. inny użytkownik może wypiąć to auto a wpiąć się? (zgaduje że z Keby go wypnie i sam sie wepnie to tak, ale z samego auta?)\nPLZ poprowadźcie mnie za rękę. MOże pytania zadaję głupie ale chcę się za to zabrać, mają kabel ciągnąć, musze wiedzieć ostatecznie co tam ma być przy miejscu do ładowania. Poza tym jak marzy mi się, żeby przedstawiciele mieli też, to sam muszę im pokazać czytelną drogę jak to zrobić.\nOstatnio zmieniony przez Vtech 2015-12-09, 13:40, w całości zmieniany 5 razy\nWysłany: 2015-12-09, 13:26\n@zinho - bardziej interesuje mnie tuning aut już produkowanych: rozblokowywanie rezerw baterii, limitów prądów (całkowitej mocy silnika i progresji mocy), korekty Vmax, poziomu regeneracji etc.\nMyślę, że za 5-10 lat to będzie spory rynek.\nWysłany: 2015-12-09, 13:40\nTylko czy warto kupować tą Kebe? Przecież wystaarczy Ci samo gniazdo - zabezpieczenie zrobi Ci każdy elektryk.\nOprócz standardowego type2 daj zwykłe trójfazowe oraz koniecznie "schuko" czyli zwykłe jednofazowe (dla posiadaczy starszych autek i skuterów/rowerów)\ntype1 jako standard na słupku to raczej rzadkość , każdy właściciel pojazdu z takim złączem ma przejściówkę na type2 a pozostałe to dla posiadaczy staroci czy zapaleńców\nWysłany: 2015-12-10, 00:43\nDo tego dochodzą poziomy mocy - z 22 kW korzystać będzie tylko Tesla, bo ZOE w PL się nie sprzedaje jakoś.\nZ mocy 22kW też chyba nie każda Tesla będzie korzystać bo przecież standardowo mają ładowarkę pokładową na 11kW a 22kW jest za dopłatą.\nMyślę, że najlepszym pomysłem będzie to co doradza jas_pik i można nawet zrezygnować\nz wyjścia na Type2 bo każdy posiadacz Tesli ma własny kabel na 3 fazy.\nMoim zdaniem wystarczą 3 gniazdka: schuko ,3 fazowe na 32A i 3 fazowe na 16A żeby dało\nsię podpiąć każdy kabel EVSE.\nNa moc 11kW nie powinno być problemu żadnego z zakładem energetycznym i taka moc wystarczy na większość EV.\nZamiast kupować terminal może lepiej kupić kabel EVSE na type 2 i wypożyczać go w godzinach pracy w punktach które będą najczęściej wybierane przez kierowców.\nFajny pomysł ,oby się powiódł:)\nWysłany: 2015-12-10, 01:02\nJa bym jednak zostawił gniazdo type2 bo teraz stał się standardem punktów ładowania.\nNiestety nie mam już żadnego gniazda type2 (sprzedałem wszystkie).\nKabla nie musisz kupować bo każdy go ma w samochodzie . Ale może rzeczywiście warto dołożyć jeszcze jedno standardowe gniazdo 3 fazowe oraz może gniazdo tzw kempingowe.\nMyślę że najlepiej zrobisz jak połączysz przyjemne z pożytecznym dla siebie instalując zestaw gniazd na słupie oświetleniowym - to również będzie posył dla Twoich partnerów - oświetlenie placu - w sumie nie musisz uzyskiwać żadnych zgód typu pozwolenie na budowę ani zgłoszenie budowlane - wystarczy że instalacja będzie zrobiona przez elektryka z uprawnieniami.\nMusisz tylko znaleźć ciekawy projekt słupa oraz nakładki z zestawem gniazd.\nNa początek zrób zwykłe przyłącze 11kW to raczej jest minimalny standard zasilania dla obiektów takich jak Twój.\nJęsli chcesz pomocy w opracowaniu projektu służę pomocą.\nWysłany: 2015-12-10, 23:21 Re: Ogólnodostępna stacja ładowania przy firmie, KRK.\nJeśli oddziały są średnio co 50km to wystarczy żeby na każde 100km była dostępna moc 22kW .Przykładowo Nissan z ładowarką pokładową 6,6kW czy BMWi3 skorzystają wtedy z pełnej możliwości swoich ładowarek.\nW każdym oddziale można by poprowadzić kable na 22kW czyli o przekroju 6mm^2\nale podłączyć na razie na 11kW.\nPo pewnym czasie będzie można ocenić gdzie jest duże wykorzystanie punktów ładowania\ni podjąć decyzje o zwiększeniu mocy na 22kW tam gdzie to ma sens.\nWysłany: 2015-12-10, 23:42 Re: Ogólnodostępna stacja ładowania przy firmie, KRK.\nJeśli oddziały są średnio co 50km ....\nDobrze by było (Syn by dojechał nad morze zaglądając na kawę do oddziałów Vtech )\nMożesz to zrobić łącząc przyjemne z pożytecznym - czyli z reklama firmy/partnera oraz oświetlenia placu. Dla bajeru oczywiście nad wszystkim panel fotowoltaiczny coby jeszcze uszczknąć coś z finansowania UE\nNie pamiętam do jakiej wysokości ( chyba poniżej 11 m) ale bez problemu na terenie posesji możesz instalować własne maszty oświetleniowe, a że będzie na nich wisiała reklama - to nie ma w tym momencie znaczenia. I to jednocześnie będzie punkt ładowania.\nCoś w ty stylu co tak na szybko naszkicowałem\nWysłany: 2015-12-11, 00:00 Re: Ogólnodostępna stacja ładowania przy firmie, KRK.\nTak mi się coś pomyliło z tymi 50km hihi:)\nAle chodziło mi ,że dobrze by było gdyby chociaż większość oddziałów miała gniazda do 11kW.\nLepsze 11kW niż nic:)\nWysłany: 2015-12-11, 22:47\n3 fazowe 16A gniazdo 11kW to ma każdy rolnik w Polsce. Tesle na tym naładuje w 8 godzin. Nie do zaakceptowania jak dla mnie. Gniazdo 3 fazowe 32A (22kW) nic w Tesli nie da, bo jest zabezpieczenie i wyciśnie z tego gniazda tylko 16A/11kW. Aby Tesla czy Renault Zoe wycisnął 32A musi byc złącze Type2. Wtedy Tesle naładuje od zera do pełna w 4 godziny, a Renault Zoe w godzine. Złącze type 2 to niezbędne minimum!\nFajnie jakbyś pociągnął kable na przyszłość pod 3fazy 400V*63A=43kW. Wtedy mozna by postawić (niestety drogą) ładiwarkę ChaDeMo/Combo2. Wszystkie auta naładowały by sie do pełna w pól godziny, a tesla poprzez przejściówkę w 2 godziny\nWysłany: 2015-12-13, 20:47\nja mam u siebie keba z type2 22kW oraz normalna puszkę budowlaną z 3 fazami 16 i 32 oraz dwia zwykłe gniazdka 1 fazowe, sprawdza się ok\ndo chademo 50kW prądu stałego, jak dobrze pamiętam, wystarczy 3 fazy 32A\nale stacja chademo jest po prostu kosztowna\naha ostatni news - mamy na Słowacji pierwszy Supercharger Tesli\nWysłany: 2015-12-13, 22:08\ndo chademo 50kW prądu stałego, jak dobrze pamiętam, wystarczy 3 fazy 32Aale stacja chademo jest po prostu kosztowna....\nProponuje wybrać tańszą wersję 40 kW\nTo tylko 6555$\nI do tego całkiem małe\nWysłany: 2015-12-20, 23:30 v-tech w krakowie rewelacyjny punkt\ntyle że dla mnie chademo jest rozwiązaniem sensownym, puki co ładuję się w Krakowie na starowiślnej i na jasnogórskiej, więcej nie ma, próbowałem przeforsować budowę takiej stacji w nowym Sączu (tu mieszkam) z budżetu obywatelskiego, ale jest grupa urzędników którym się to niepodoba że mocno promuję samochody elektryczne u nas no cóż\nco do tej ładowarki za 3k+USD podaj link gdzie to kupić\nSamochodyElektryczne.org - Forum Strona Główna » Pojazdy Elektryczne » Ładowanie i Infrastruktura » Ładowarka w Krakowie w Prokocimiu


Mortal Kombat - kiedy zwiastun nowego filmu aktorskiego? Wpis aktora sugeruje datę - naEKRANIE.pl\nMortal Kombat - kiedy zwiastun nowego filmu aktorskiego? Wpis aktora sugeruje datę\nAktor z nowego filmu Mortal Kombat zasugerował, kiedy pojawi się pierwszy zwiastun produkcji. Ponadto zapowiedziano film animowany z uniwersum.\nNorbert Zaskórski 15 stycznia o 13:06\nJak wiadomo Warner Bros szykuje Mortal Kombat, nowy film aktorski oparty na kultowej serii gier wideo. Projekt ma zadebiutować już w kwietniu, jednak do tej pory poza logiem i datą premiery nie otrzymaliśmy żadnych materiałów promujących widowisko. Być może to się zmieni. Lewis Tan, aktor, który gra w projekcie, zamieścił na swoim Twitterze wpis, który sugeruje, że coś związanego z tym filmem zadebiutuje już 15 stycznia. Być może zatem już za kilka godzin doczekamy się pierwszej zapowiedzi produkcji. Pozostaje czekać na jakąś oficjalną informację w tej sprawie.\nW obsadzie filmu oprócz wspomnianego Tana znajdują się Ludi Lin, Joe Taslim, Tadanobu Asano, Jessica McNamee, Mehcad Brooks, Josh Lawson, Chin Han i Hiroyuki Sanada. Premiera w kinach i na HBO Max 16 kwietnia.\nPonadto w sieci pojawiła się informacja o tym, że najprawdopodobniej Warner Bros pracuje również nad innym projektem z uniwersum Mortal Kombat oprócz filmu aktorskiego. Ma to być pełnometrażowa animacja, która roboczo została zatytułowana Mortal Kombat 3. Ogłoszenia castingowe informują, że w projekcie pojawią się takie postacie jak Kobra, Kira, Tremor, Kuai Liang oraz Kamal. Co ciekawe to ostatnie jest prawdziwym imieniem kultowej postaci, Sub-Zero.\nMortal Kombat - jest nowa data hybrydowej premiery filmu. Oto pierwszy oficjalny plakat\nNorbert Zaskórski wczoraj o 16:29


Szczęśliwi młodzi podolanie wrócili z Warszawy – Platforma Dobrych Praktyk\nSzczęśliwi młodzi podolanie wrócili z Warszawy\nsie 02, 2015 / Aktualności / 0 Comment\n1 sierpnia b.r. z Warszawy na ojczyste Podole powróciła grupa dzieciaków polskiego pochodzenia z obwodu chmielnickiego oraz winnickiego. Młodzież z Ukrainy uczestniczyła w projekcie Fundacji Wolność i Demokracja „Warszawskie lato z Polską”.\nPonad 45 dzieci wraz z trzema opiekunami spędzili niezapomniane chwile podczas wyjazdu edukacyjnego dla dzieci i młodzieży polskiego pochodzenia ze wschodu do Polski który odbył się w Warszawie.\nZwłaszcza, w pamięci zostało Muzeum Kopernika, Muzeum Powstania Warszawskiego, pałac polskich króli w Wilanowie, Pałac Królewski na starówce, a także zwiedzanie Sejmu RP.\nOrganizator wyjazdu, Fundacja Wolność i Demokracja, postarał się, by goście z Kresów dobrze wypoczęli i wzbogacili swoją wiedzę o kraju przodków i walce zbrojnej Polaków o wolność i niepodległość.\nMłodzi podolanie serdecznie dziękują organizatorom oraz polskiemu Ministerstwu Edukacji Narodowej za zapewnienie wspaniałych warunków pobytu, smaczne jedzenie, bogaty program oraz ułatwienia w otrzymaniu wiz!\nProjekt Wyjazd Edukacyjny Dzieci i Młodzieży Polskiego Pochodzenia ze Wschodu do Polski – Warszawskie Lato z Polską”, finansowany ze środków Ministerstwa Edukacji Narodowej RP w ramach konkursu „Wspieranie oświaty polonijnej z z zakresu doskonalenia zawodowego nauczycieli oraz organizowania kolonii i innych form wypoczynku dzieci i młodzieży”.\nFundacja Wolność i Demokracja MEN młodzież Ukraina Warszawskie lato z Polską wyjazd edukacyjny


Walentynki: pocałunki smakują lepiej bez papierosa. Co wielokrotnie zwiększa szansę na… zawarcie małżeństwa i jego przetrwanie | Gazeta Wrocławska\nŚwiadomość tego, jak silnie papierosowy dym wpływa nie tylko na zdrowie palacza, ale i jego urodę oraz doznania estetyczne i smakowe najbliższej mu osoby, jest wciąż niska. Oskar Nowak/ Polska Press\nGrono ekspertów zajmujących się kojarzeniem par – choćby poprzez popularne serwisy randkowe – sugeruje wręcz, by - oprócz znanych ostrzeżeń (typu „Palenie zabija” czy „Palenie powoduje raka”) – umieszczać na paczkach papierosów: „Palenie papierosów odstręcza ukochane/ukochanych”. Wprawdzie już dziś na etykietach możemy znaleźć przestrogę o fatalnym wpływie palenia na płodność, ale to jednak nie to samo.\nŚwiadomość tego, jak silnie papierosowy dym wpływa nie tylko na zdrowie palacza, ale i jego urodę oraz doznania estetyczne i smakowe (tak!) najbliższej mu osoby, jest wciąż niska. Jeszcze mniej osób wie, że owe – generalnie negatywne – doznania mogą być przyczyną zerwania związków, w tym rozwodów.\nPapierosy kontra miłość: co na to nauka i… serwisy randkowe\n72 proc. małżeństw zawieranych jest przez osoby całkowicie niepalące. Małżeństwa tworzone przez palaczy stanowią jedynie 10 proc. ogółu – wynika z badań przeprowadzonych przez zespół naukowców (Pierre-André Chiappori, Sonia Oreffice, Climent Quintana-Domeque; Matching with a Handicap: The Case of Smoking in the Marriage Market) na zlecenie niemieckiego Instytutu Ekonomii Pracy (IZA). W przypadku par mieszanych małżeństwem kończy się statystycznie 12 proc. związków, w których stroną palącą jest mężczyzna i tylko 6 proc. par, w których pali kobieta.\nZabójczy wpływ nałogu papierosowego na związki widać także w statystykach rozstań. Wedle Rebeki Kippen, Bruce’a Chapmana i Peng Yu z prestiżowego Centrum Badań nad Polityką Gospodarczą Australijskiego Uniwersytetu Narodowego (ANU; „What’s Love Got To Do With It. Homogamy and dyadic approaches to understanding marital instability”), palenie papierosów może prowadzić do rozpadu związków tak samo jak alkoholizm. Jak wynika z wielu badań (m.in. Butterworth i inni) w przypadku par „mieszanych”, czyli takich, gdzie jedna osoba nałogowo pali papierosy, a druga nie, ryzyko rozstania jest zdecydowanie większe niż u niepalących.\nTe dane i analizy są aż nadto mocnym dowodem na to, że palenie papierosów ma generalnie niszczący wpływ nie tylko na ludzkie zdrowie, ale i – ludzkie związki. Już sam fakt, że odsetek palaczy papierosów jest w społeczeństwie wyraźnie wyższy od odsetka tworzonych przez nich sformalizowanych związków, powinien dawać do myślenia.\nA jak to wygląda w przypadku związków niesformalizowanych oraz tych, które mają szansę dopiero powstać. Popularny serwis eDarling zapytał o to swych użytkowników. Okazało się , że aż 41 proc. szukających miłości singli i singielek nie chce umawiać się z palaczami. Co więcej: 23 proc. badanych stwierdziło kategorycznie, że nigdy i za żadne skarby nie umówiłoby się na randkę z amatorem/amatorką papierosów.\nCo odstręcza (od) kochanków\nCzłonkowie rodzin i przyjaciele palaczy potrafią szybko i bez pudła wskazać, jak papierosy wpływają na wygląd i ogólną estetykę nałogowca. W pierwszym rzędzie w oczy rzuca się zniszczona przez dym skóra, rzednące włosy (u mężczyzn już po trzydziestce!), pożółkłe zęby. Po około dziesięciu latach palenia paczki papierosów dziennie trzydziestolatek potrafi wyglądać o dekadę, a nawet dwie dekady starzej. Przejawy owego destrukcyjnego wpływu na urodę można dość łatwo wyretuszować w programie a la Photoshop i tak oczyszczoną (zmanipulowaną!) fotkę umieścić na Instagramie lub w serwisie randkowym. Ale w codziennym życiu taki retusz jest niemożliwy, zwłaszcza relacjach osób zakochanych. Efektów zniszczenia skóry i papierosowego smaku ust nie da się usunąć żadnym cudownym specyfikiem, ani zasłonić najbardziej nawet profesjonalnym makijażem.\nZ powodu chronicznego niedotlenienia struktura skóry palacza jest trzykrotnie bardziej zniszczona niż u niepalących rówieśników. Z tego powodu nie tylko traci blask i zmienia kolor – kojarzący się wielu ludziom z „barwą trupią” - ale i przestaje być sprężysta, a przez to narażona jest na liczne mikropęknięcia i zranienia. Dym papieros wydatnie przyspiesza powstawanie wolnych rodników, a więc i – zmarszczek. Na twarzy palacza jest ich nie tylko relatywnie więcej, ale też są one znacznie głębsze niż u niepalących – tworząc nieprzyjemne bruzdy, jak u osób cierpiących na choroby dermatologiczne. Trzeba przy tym pamiętać, że dym papierosa niszczy nie tylko cerę twarzy, ale też skórę ramion i niższych partii ciała, przyczyniając się m.in. do obwisłości piersi.\nSiekacze, które palacz pokazuje w uśmiechu, mają brunatno-śniade zacieki. Palacz ma pożółkłe palce i paznokcie oraz łamliwe włosy, co – zwłaszcza u mężczyzn z genetyczną predyspozycją do łysienia – niesie fatalne skutki dla urody, Chodzi jednak nie tylko o wygląd. Wrażeniom estetycznym towarzyszy bowiem zatęchły oddech, przypominający bliskim palaczy „swąd starego materaca w zawilgoconej szopie”.\nWszystko to stanowi wielkie wyzwanie dla życiowych partnerów/partnerek zdecydowanej większości nałogowców. Co więcej, jest to wyzwanie nie tylko o charakterze ideologicznym, estetycznym czy smakowym, ale też zdrowotnym. Osoba będąca w związku z nałogowym użytkownikiem papierosów jest narażona nie tylko na wdychanie zawierającego 4 tys. szkodliwych substancji dymu (czego nie da się do końca wyeliminować np. poprzez wychodzenie na balkon czy korytarz), ale i obcowanie z substancjami obecnymi w ślinie palacza. Co to za substancje?\n„Palenie papierosów i wdychanie toksycznych związków zawartych w dymie prowadzi m.in. do uszkodzenia nabłonka urzęsionego, który wyściela drogi oddechowe i do przerostu gruczołów śluzowych. Nadprodukcja śluzu (flegmy) przy uszkodzeniu nabłonka urzęsionego, który możemy przyrównać do „pasa transmisyjnego” odprowadzającego w normalnych warunkach zanieczyszczenia środowiskowe wdychane z powietrzem, powoduje, że palacz musi wykasływać nadmiernie produkowany śluz wraz z kurzem, zanieczyszczeniami oraz związkami zawartymi w dymie tytoniowym. Nabłonek urzęsiony stanowi też barierę ochronną przed wdychanymi, zwłaszcza w okresie jesienno-zimowym, wirusami i bakteriami. Jego destrukcja powoduje większą skłonność do infekcji. To zaś sprawia, że flegma palacza jest okresami czysta (jedynie nadmiar śluzu), a okresami podbarwiona żółto ropą z rozpadłych leukocytów, które bronią nas przed bakteriami” – tak opisuje to w portalu „Medycyna praktyczna dla pacjentów” (mp.pl) lek. med. Iwona Witkiewicz, specjalista chorób płuc, ordynator Oddziału Chorób Płuc i Gruźlicy Specjalistycznego Szpitala im. prof. A. Sokołowskiego w Szczecinie, a zarazem konsultant wojewódzki w dziedzinie chorób płuc i gruźlicy województwa zachodniopomorskiego. Ten opis jest odpowiedzią na list młodego człowieka zaniepokojonego zmianami w swoich ustach, a przede wszystkim nadmiarem „obrzydliwej flegmy”, po tym, jak zaczął nałogowo palić papierosy. Ów niepokój udzielił się także ukochanej chłopaka...\nRada lekarki jest jednoznaczna: jeśli chcesz się uwolnić o tych okropnych efektów – i ich ewentualnych opłakanych skutków dla twego związku, musisz rzucić papierosy. Nie ma innej możliwości.\nRozstanie z ukochaną osobą czy papierosem?\nA co z tymi, którzy „sto razy rzucali palenie i zawsze im się udawało”, czyli – mówiąc poważnie – mimo wielu prób nie są w stanie lub nie chcą wyzwolić się od nałogu, w tym określonego rytuału związanego z wkładaniem do ust wyrobu tytoniowego i zaciągania się tak pożądaną przez palacza nikotynę? Czy ich jedynym wyborem jest – rzucenie bliskiej osoby lub porzucenie przez nią z powodu opłakanych skutków palenia? W Walentynki zapewne wielu zada sobie to pytanie – albo usłyszy je od doprowadzonych do ostateczności ukochanych.\nSzczęśliwie, od kilku lat ów wybór przestał być tak dramatyczny. Wprawdzie wszyscy eksperci, w tym lekarze są zgodni, że najkorzystniejszym dla palacza rozwiązaniem jest całkowite zerwanie z nałogiem. Ta sama nauka przyznaje jednak, że istnieje pewien odsetek „niepoprawnych palaczy”. Jedną z podstawowych metod redukcji szkód jest w ich wypadku zastąpienie dymu papierosowego mniej szkodliwą alternatywą. Od dłuższego czasu stosuje się w tym celu gumy, plastry i tabletki do ssania dostarczające palaczowi nikotynę i pozwalające zminimalizować charakterystyczne, a niepożądane objawy odstawienia. Jednak wyniki badań pokazują, że u znacznej części palaczy stosujących takie leki wytwarza się lekooporność lub dyskomfort (np. silny ból głowy). Efektem jest powrót do tradycyjnych papierosów. Dzieje się tak nawet po rozpoznaniu u pacjenta choroby nowotworowej.\nRównie istotny jest fakt, że potrzeba będąca skutkiem psychicznego uzależnienia od rytuałów nie może być zaspokojona przy pomocy wymienionych alternatyw. Palacze zwracają uwagę, że owa alternatywa musi im dostarczać nie tylko nikotyny, ale i swego rodzaju emocjonalnej satysfakcji związanej z wykonywaniem konkretnych czynności i odruchów.\nI takie alternatywy są od kilku lat dostępne na rynku. Chodzi o podgrzewacze tytoniu, w których nie dochodzi do spalania tytoniu i wytworzenia domu zawierającego tysiące toksycznych substancji atakujących zdrowie i urodę. Podgrzewacze tytoniu – zgodnie z nazwą – podgrzewają tytoń do temperatury, w której powstaje aerozol zawierający pożądaną przez palacza dawkę nikotyny. Wedle licznych niezależnych badań, zawartość substancji szkodliwych w takim aerozolu jest o ponad 90 proc. niższa niż w dymie tradycyjnych papierosów. Co istotne, przestawienie się z papierosów na markowe podgrzewacze wpływa pozytywnie nie tylko na zdrowie palacza (i jego bliskich), ale i wspomniane walory estetycznie i smakowe. Dowodzą tego m.in. obserwacje i analizy naukowców w Japonii, gdzie podgrzewacze dostępne są najdłużej i zdążyły zdobyć dużą popularność, wypierając tradycyjne papierosy.\nU ludzi, którzy przerzucili się z tradycyjnych papierosów na nowatorskie wyroby tytoniowe (podgrzewacze tytoniu), zaszła radyklana poprawa na wszystkich opisanych wyżej polach: m.in. skóra przestała się tam szybko starzeć, jak ta atakowana papierosowym dymem, stała się jędrniejsza, odzyskała „ludzki kolor”. W jamie ustnej palacza odżyła zabijana wcześniej przez dym flora bakteryjna, zęby przestały żółknąć. Pocałunek z osobą używającą nowatorskich podgrzewaczy nie wywołuje – często opisywanego przez partnerów palaczy - wrażenia „lizania brudnej popielniczki”. Co, w świetle przytoczonych danych i analiz, może ocalić niejeden obiecujący związek, a w przypadku singli – zasadniczo zwiększyć szanse na znalezienie drugiej połówki, może nawet na całe życie.\nWalentynki to zatem idealny czas, by pomyśleć o rzuceniu papierosów, a jeśli ktoś z jakichś powodów uważa to za niemożliwe – winien rozważyć alternatywy. To znacznie lepszy wybór od dotychczasowego: papieros albo związek.\nMateriał oryginalny: Walentynki: pocałunki smakują lepiej bez papierosa. Co wielokrotnie zwiększa szansę na… zawarcie małżeństwa i jego przetrwanie - Polska Times\nMiasto sprzedaje działkę przy Wita Stwosza, a razem z nią budynek po BWA Awangarda\nWindowanie akcyzy na nowatorskie wyroby tytoniowe, popularnie nazywane „podgrzewaczami tytoniu”, może sprawić, że Polacy zostaną przy paleniu papierosów. Wiedzą to zarówno firmy produkujące papierosy, jak i polski fiskus.


Masa bitumiczna na dach – Materiały budowlane\nAbizol G Tytan Professional to plastyczna, gęsta masa bitumiczna. Technika › Dachy › Masa bitumiczna do prac naprawczych . MASY BITUMICZNE NA DACH: najświeższe informacje, zdjęcia, video o MASY BITUMICZNE NA DACH; Numer specjalny Dachy, Ładny Dom 6/2012.\nZnajdziecie Państwo w naszym sklepie masy uszczelniające bitumiczne, asfaltowe, asfaltowo-kauczukowe, hydroizolacyjne i wiele innych. ABIZOL P MASA BITUMICZNA DO IZOLACJI POWŁOKOWYCH 9kg. ABIZOL R MASA GRUNTUJĄCA ASFALTOWO-KAUCZUKOWA 5kg.\nDyspersyjna masa asfaltowo-kauczukowa IZOHAN IZOBUD WB.\nSzczelny dach – solidna izolacja, konserwacja i naprawa. Izolacyjne masy bitumiczne tworzą szczelną powłokę, stanowiącą barierę dla wody i wilgoci. Lista produktów kategorii Preparaty bitumiczne do konserwacji dachów. Masa bitumiczna średnio modyfikowana kauczukiem syntetycznym do renowacji . Jednoskładnikowa masa bitumiczna WODA STOP czarnykg TYTAN w atrakcyjnej cenie – Uszczelniacze do dachów w sklepach Leroy Merlin. Bezspoinowe masy wstępnego krycia stosuje się przede wszystkim do krycia dachów płaskich, chociaż czasami pokrywa się nimi także dachy . O tym, czy dach pokryty papą wymaga jedynie naprawy, czy też konieczne jest. Płynne produkty bitumiczne kup na OBI i zamów.\nDuży wybór Płynne produkty bitumiczne znajdź na OBI!\nIzolex Masa akrylowa Izofol Dach ceglasta kg. Zwykle są to masy bitumiczne, którymi pokrywa się powierzchnię dachu. Konserwacja przy użyciu odpowiednich mas jest znacznie tańsza niż całkowita . Właściwa konserwacja dachu – szczelność na lata.\nAbizol G to gęsta, plastyczna masa bitumiczna modyfikowana kauczukiem syntetycznym i . Podstawową zaletą pokryć bitumicznych jest niewielka masa. Papą można szybko, łatwo i skutecznie pokryć dach. Szukasz produktów w kategorii Masy bitumiczne i izolacje? Wybierz sprzęt najlepiej odpowiadający Twoim potrzebom.\nDACHY BITUMICZNE: najświeższe informacje, zdjęcia, video o DACHY. Przeciez masa bitumiczna degraduje pod wpływem promieni UV i wody. Główne zalety dachowych pokryć bitumicznych to niewielki ciężar, dobra. Finnera – blachodachówka idealna na każdy dach. Bitumiczne płyty faliste to materiał pokryciowy produkowany z włókien celulozy, nasyconej masą bitumiczną. Specjalizujemy się w wytwarzaniu chemii budowlanej do izolacji dachu, balkonu, tarasu, lazienki, fundamentów.\nW szczególności polecamy dysperbit, folię w . Zastosowane produkty: jednoskładnikowa, elastyczna zaprawa uszczelniająca Sopro DSF 523.


Możesz spróbować z dodatkiem siemienia, ale z doświadczenia wiem, że ten babką wyjdzie bardziej „glutenowy” i elastyczny. Mielone siemię może pochłonąć równiez nieco mniej wody niż babka, więc trzeba monitorować konsystencję ciasta przy wyrabianu i w razie czego dodać ciut mniej płynu.\nNatalia 5 grudnia 2021 - 23:47\nTo kolejny chleb, który jest bardzo udany. Jest przepyszny, zero zakalca. Jedyne co zmieniłam, to dałam 20 g świeżych drożdży, (bo mi sie skończyły suche drożdże) i zrobiłam zaczyn z cukrem i odrobiną ciepłej wody. Ogólnie nie dawałam bardzo ciepłej wody, bo się bałam, że zabije drożdże. Dałam lekko ciepłą 🙂 Dziękuję Ci za ten przepis <3 <3 Zagości u nas na stałe razem z chlebem z mąką sorgo. Twój blog jest wspaniały, bardzo pomocny <3\nKasia 7 grudnia 2021 - 12:24\nOgromnie się cieszę, że kolejny chlebek udany! Na zdrowie! 🙂 I dziękuje za informację odnośnie drożdży – na pewno przyda się innym czytelnikom.


Oczy Czarne - koncert piesni i romansów rosyjskich - Ząbkowice Śląskie / 2017-02-12 17:00 / 16502 - tickets online\nOCZY CZARNE - Walentynkowy koncert piesni i romansów rosyjskich\nSales continues until: February 12, 2017 at 4:00 PM\nRynek 24, Ząbkowice Śląskie - map »\nWyjątkowy koncert w wykonaniu niezrównanych artystów.\nNiezapomnianych wrażeń w koncercie "Oczy czarne" dostarczą, odnoszący sukcesy na całym świecie, (m.in. Australia, USA, Europa) śpiewacy operowi z Wrocławia.\nŚwiatowej klasy artyści: Dorota Ujda-Jankiewicz - sopran, Wiesława Wawrzyniak - sopran\ni Andrzej Jankiewicz - tenor, potrafiący nawiązać "znakomity kontakt z publicznością", oczarują widzów nie tylko pięknymi, mocnymi głosami ale także wyjątkową muzykalnością oraz niespotykanym "temperamentem scenicznym".\nW trakcie koncertu ukażą bogactwo nastrojów jakimi przepełniona jest muzyka rosyjska,\nszczególnie zaś bogactwo różnych odcieni miłości zawartych w romansach.\nW tym wyjątkowym koncercie, oprócz tytułowej pieśni "Oczy czarne", zabrzmią również:\npieśni ludowe (m.in. Kalinka, Wieczorny dzwon, Bubliczki),\npieśni popularne (m.in. Podmoskiewskie wieczory, Serce),\npieśni narodowe (m.in. Wołga-Wołga),\npieśni rosyjskich Cyganów (m.in. Jechali Cyganie, Trojki dwie),\nrosyjskie romanse oraz pieśni artystyczne.\nUzupełnieniem pięknych utworów będą barwne, stylowe kostiumy.\nZgorzelec in PGE Turów Arena


Młodym telekomom będzie trudniej sfinansować inwestycje - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesMłodym telekomom będzie trudniej sfinansować inwestycje\nMłodym telekomom będzie trudniej sfinansować inwestycje\nautor: Tomasz Świderek29.09.2008, 14:00; Aktualizacja: 29.09.2008, 14:14\nKłopotów z pozyskaniem środków muszą się spodziewać spółki telekomunikacyjne wchodzące na rynek. Światowy kryzys na rynkach finansowych nie będzie miał wpływu na największe polskie firmy w tym sektorze.\nJedną z ostatnich rzeczy, z których będą ludzie rezygnować, są internet, telefon i telewizja - twierdzi Michael Fries, prezes Liberty Global, firmy, która w Polsce jest właścicielem telewizji kablowej UPC.\nDuże są odporne\nAnalitycy są przekonani, że przynoszące stabilne zyski telekomy, jak Telekomunikacja Polska, PTK Centertel, Polkomtel, Polska Telefonia Cyfrowa nie odczują dotkliwie skutków kryzysu finansowego. Na dodatek będą w stanie utrzymać inwestycje na wymaganym poziomie.\n- Na giełdzie widać rosnącą awersję do ryzyka. Kurs akcji TP jest stabilny, ale akcje mniejszych spółek z tej branży silnie tanieją - mówi Michał Buczyński, analityk Millennium DM.\nJego zdaniem, także banki coraz ostrożniej patrzą na ewentualne kredyty na inwestycje dla małych lub dopiero startujących spółek.\n- W bankach firmom będzie coraz trudniej dostać kredyty. Co prawda dobry projekt zawsze się obroni, ale trudniej będzie udowodnić bankierom, że projekt jest dobry - przyznaje Marta Jeżewska, analityk bankowy DI BRE Banku.\nZ ankiety przeprowadzonej przez NBP w 28 bankach wynika, że zaostrzają one politykę kredytową wobec przedsiębiorców i podnoszą marże.\nO tym, jak trudno jest zdobyć fundusze, przekonuje się m.in. notowany na giełdzie Spray. W listopadzie 2007 r. firma zapowiedziała, że w latach 2008-2009 zainwestuje w nowoczesną infrastrukturę 100 mln zł, ale do dziś nie poinformowała, że zapewniła sobie finansowanie.\nBuczyński dodaje, że na rynku komórkowym nowi gracze infrastrukturalni, tacy jak Mobiland czy CenterNet, będą mieli kłopoty ze zrealizowaniem zapisanych w biznesplanach prognoz.\n- Tylko Play może wyrwać jeszcze trochę rynku - ocenia.\nStawia to w trudnej sytuacji operatorów, którzy zapowiadają inwestycje w sieć takich firm jak Mobiland czy CenterNet.\nBanki bardziej wymagające\n- W obecnej sytuacji na rynku kredytowym będzie im trudno zdobyć finansowanie. Jesteśmy przekonani, że opóźni to ich inwestycje i wejście na rynek. To dobra informacja dla lidera, jakim jest TP - uważa Anna Bossong, analityk Unicredit CAIB.\n- Sytuacja się może zmienić, gdy pozyskają wiarygodnych inwestorów, takich np. jak Zygmunt Solorz, który przejmuje Sferię - dodaje Michał Buczyński.\nRadost(2008-09-30 11:27) Zgłoś naruszenie 00\nPanie Tomaszu a jaka jest Pana opinia na temat CENTERNETU.Może na swoim blogu zamieści Pan komentarz.\nJa uważam,że banki jeśli nie polskie to zagraniczne nie będą się obawiać kredytów na takie projekty telekomunikacyjne jak np.Centernet.Telefonia mobilna to biznes niezależny od czynników zewnętrznych takich jak ceny energii.Widać,że nadal rosną wydatki na reklamę i telefonia mobilna będzie stanowić ważny nośnik.Dostrzegł to już Z.Solorz przejmując Sferię,trochę czasu zajmie to bankom.Wystarczy przypomnieć jak zaczynał Play.Większość twierdziła,że nie ma szans.TVN,AGR narazie też na tym polu nie są aktywne.\nA właściciel Centernetu Midas to jeszcze: Mediarona,Extrememob,Advantage,yayzoo.\nJak ważne jest posiadanie częstotliwości pokazuje cena jaką zapłacił Turkcell i Austriacy za białoruskich operatorów.\nMam pytanie czy Sferia,która będzie miała zmienioną koncesję na usługi mobilne i ma częstotliwości 850 Mhz nie bedzie dążyła do połączeniła się z operatorem,który ma 1800Mhz.