o nazwie Wielka Nowenna, który miał na celu przygotować Polaków do obchodów tysiąclecia chrztu Polski, kopia cudownego - PDF\no nazwie Wielka Nowenna, który miał na celu przygotować Polaków do obchodów tysiąclecia chrztu Polski, kopia cudownego\nDownload "o nazwie Wielka Nowenna, który miał na celu przygotować Polaków do obchodów tysiąclecia chrztu Polski, kopia cudownego"\n1 Krzysztof Daukszewicz w Leźnicy Wielkiej str. 12 Nr 9 / 2010 sierpień wrzesień bezplatne ISSN Nawiedzenie kopii obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej Jednym z najważniejszych wydarzeń ostatnich miesięcy dla wielu mieszkańców gmin: Parzęczew, Dalików i Wartkowice było nawiedzenie kopii obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej. Od września ubiegłego roku trwa podróż kopii obrazu po parafiach diecezji łódzkiej. W czerwcu tego roku słynny obraz dotarł do Gminy Wartkowice, natomiast w lipcu do Gminy Dalików i Gminy Parzęczew. Peregrynacja kopii obrazu, czyli tzw. odwrócona pielgrzy- -mka, kiedy to cząstka miejsca świętego przyjeżdża do wiernych, jest dla nich wielkim religijnym przeżyciem. Podróż kopii jasnogórskiego obrazu to idea kardynała Stefana Wyszyńskiego. W latach 50. XX w., w okresie programu duszpasterskiego o nazwie Wielka Nowenna, który miał na celu przygotować Polaków do obchodów tysiąclecia chrztu Polski, kopia cudownego obrazu miała nawiedzić wszystkie polskie parafie. Sporządzono dwie kopie ikony Matki Boskiej Jasnogórskiej i kardynał Wyszyński wybrał się z nimi do Watykanu. 14 maja 1957 r. kopia obrazu poświęcona została w Rzymie przez papieża Piusa XII, który zaakceptował ideę peregrynacji. Renata Nolbrzak Śladami Św. Faustyny str. 10\n2 02 AKTYWNI Z DALIKOWA napisz: Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Dalikowie zrealizuje w 2010 r. projekt współfinansowany z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Projektu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytet VII, Promocja Integracji Społecznej, Działanie 7.1 Rozwój i upowszechnianie aktywnej integracji, pn.: JESTEM AKTYWNY. Jest to projekt systemowy, realizowany przez GOPS od 2008 roku, a więc w tym roku już po raz trzeci. Łącznie w ramach projektu z pomocy skorzystało 14 osób (w tym 6 osób w br.). Przewidywane dofinansowanie w tym roku wynosi ,20 zł. Koordynatorem projektu jest Marcin Janiak. Jak wynika z analizy danych PUP Poddębice ponad 60% bezrobotnych mężczyzn i 32% bezrobotnych kobiet z Gminy Dalików to osoby nie posiadające żadnych kwalifikacji zawodowych. I to oni najczęściej korzystają z pomocy socjalnej GOPS-u. Przy czym należy tu jeszcze pamiętać o typowym dla środowisk wiejskich tzw. bezrobociu ukrytym. Ponadto analiza dokumentowa Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Dalikowie dowodzi, że najczęstszą przyczyną pozostawania bez pracy i korzystania z pomocy socjalnej jest bierność bezrobotnych oraz nieumiejętność poruszania się po rynku pracy. Stąd właśnie narodził się pomysł stworzenia projektu w celu pozyskania funduszy unijnych. Nadrzędnym celem projektu Jestem aktywny, realizowanym w okresie do r. jest zwiększenie aktywności zawodowej ludzi pozostających bez pracy i przygotowanie osób narażonych na tzw. wykluczenie społecznie do wejścia na rynek pracy lub powrotu do czynnego życia zawodowego. W projekcie bierze udział 6 osób: 3 kobiety i 3 mężczyzn. W jego ramach wszyscy ucze -stnicy mają sfinansowany kurs prawa jazdy kat. B, a także wszyscy zdobędą kwalifikacje zawodowe. Kobiety ukończą kurs profesjonalnego sprzedawcy - przedstawiciela handlowego, mężczyźni zaś operatora wózków jezdniowych. Wybór zawodów, w jakich kształcą się beneficjenci nie jest przypadkowy. Wynika on z analizy raportu zawodów deficytowych w powiecie poddębickim sporządzonym przez PUP Poddębice, w którym czytamy, że I miejsce zajmują handlowcy, III pracownicy transportu, IV zaś kierowcy i operatorzy pojazdów. Ponadto analiza ofert pracy wskazuje, że ponad 22% ofert pracy związana jest z tymi właśnie grupami zawodowymi: przedstawiciel handlowy oraz operator wózków jezdniowych. W ramach projektu są realizowane warsztaty z psychologiem oraz zajęcia z doradcą finansowym, w sumie 315 godz. zajęć szkoleniowo-dydaktycznych oraz 48 godz. indywidualnych konsultacji. Oprócz edukacji i ułatwienia dostępu do rynku pracy mają one na celu podniesienie samooceny i zdolności interpersonalnych, rozwijanie aktywnych form integracji społecznej, nabycie postaw przedsiębiorczych. Kluczową kwestią w takich sytuacjach jest, jak wiadomo, przełamywanie apatii, niechęci i braku wiary we własne możliwości i co za tym idzie wzrost motywacji do uzyskania kwalifikacji zawodowych w celu znalezienia pracy. Ponadto projekt zakłada również wsparcie finansowe w formie celowych zasiłków pieniężnych wypłacanych comiesięcznie w wysokości 178,63 dla każdego beneficjenta, co real izowane jest przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Dalikowie z własnego budżetu jako wkład własny. Z rozmowy z kierowniczką GOPS-u p. Ewą Zalasą dowiedziałam się, że projekt cieszył się bardzo dużym zainteresowaniem wśród osób korzystających z pomocy społecznej, szczególnie ze względu na możliwość ukończenia kursu prawa jazdy. Wiadomo jednak, że budżet jest określony i trzeba było wybrać tych najbardziej potrzebujących. - Jak już będę miała prawo jazdy i kurs obsługi kasy fiskalnej mówi jedna z uczestniczek projektu - Dorota Kubiak, młoda kobieta z miejscowości Budzynek - to pracę bez problemu znajdę, wiem, bo się dowiadywałam W ogóle, to się bardzo cieszę, kupię sobie jakiś niedrogi samochód i będę mogła dojeżdżać do pracy, bo wie pani, mam troje dzieci, trzeba je obkupić, a ile można dorabiać u kogoś w polu... Pani Dorota podkreśla bardzo miłą oprawę całego przedsięwzięcia i przyjazne nastawienie szkoleniowców. Ceni sobie ciepłą atmosferę podczas szkoleń i warsztatów, a także w czasie przerw na kawę i ciastka. Renata Nolbrzak Uczestnicy projektu z psychologiem oraz Wójtem Gminy Dalików Pawłem Szymczakiem Zajęcia z psychologiem ORKIESTRA OSP Z BŁONIA Niemały sukces odniosła na XII Powiatowym Konkursie Orkiestr Dętych w Świnicach Warckich Orkiestra Dęta przy Ochotniczej Straży Pożarnej w Błoniu zdobywając pierwsze miejsce. Postanowiłam porozmawiać z szefem orkiestry - Gabrielem Gomulakiem, żeby dowiedzieć się nieco więcej o tym zwycięskim zespole. Umówiliśmy się w Zawadzie, gdzie pan Gomulak mieszka i prowadzi gospodarstwo rolne. Pan Gabriel z zapałem opowiadał o orkiestrze, w której zaczął grać będąc jeszcze chłopcem, uczniem ósmej klasy szkoły podstawowej. Gry na trąbce uczył go starszy brat. Orkiestra z Błonia ma bogatą tradycję - powstała w 1924 roku. Czytam w kronice nazwiska pierwszych jej członków, te same nazwiska noszą obecni jej muzycy - widocznie talent i zamiłowanie się dziedziczy. Aktualnie w orkiestrze gra 25 osób z Zawady, Błonia, Łęki, Mikołajewa a nawet dwie osoby z Łęczycy. Kiedy obecny kapelmistrz i szef orkiestry w jednej osobie zaczynał grać w orkiestrze, dyrygentem był Pan Ignacy Kubas, a po jego śmierci w 1979 zatrudniony został na jego miejsce Wacław Skowroński z Łęczycy, jednak ten po jakimś czasie wyprowadza się do Łodzi i w roli kapelmistrzów występują kolejno różne osoby, w tym członkowie orkiestry. Szefem orkiestry jest już wówczas Gabriel Gomulak, który postanawia ponownie zatrudnić na stałe pana Skowrońskiego. Wkrótce orkiestra odnosi sukces - wyróżnienie na Wojewódzkim Przeglądzie Orkiestr OSP w Sierpcu w 1993 roku. Od tego roku orkiestra dzięki finansowemu wsparciu Urzędu Gminy w Łęczycy bierze udział w corocznych przeglądach orkiestr przywożąc dyplomy i puchary. Przez pewien czas, po śmierci p. Skowrońskiego zatrudniani są jeszcze jako kapelmistrzowie panowie: Tadeusz Orlik i Grzegorz Sieradzki, ale w 2000 roku pan Gomulak skończył kurs dyrygentów w Łódzkim Domu Kultury i od tej pory sam jest kapelmistrzem. Zakupiono z funduszy gminnych nowe instrumenty, wyremontowano istniejące, kupiono mundury, nowy kapelmistrz, a stary szef szkoli młodzież i wprowadza ją w szeregi orkiestry. Od 1999 roku wyszkolił 25 osób. Część z nich głównie z powodu wyjazdu na studia albo podjęcia pracy w odległych miejscowościach musi zrezygnować z gry ale pojawiają się nowi. Najstarszy członek orkiestry ma 73 lata, a najmłodszy - 16 lat. W orkiestrze gra obecnie jedna pani na saksofonie altowym. W poprzednich latach było więcej dziewcząt, lecz z racji studiów musiały zrezygnować. Muzycy z Błonia grają nie tylko na przeglądach, grali w Sieradzu - konkurs regionalny Złota Lira, w Łodzi w Manufakturze - Prezentacja Centralnego Łuku Turystycznego i oczywiście uświetniają uroczystości gminne i kościelne. Występują również w Łęczycy, zapraszani przez władze miasta. Repertuar orkiestra ma bogaty - od muzyki kościelnej po rozrywkową, na przeglądzie w Świnicach Warckich wykonała między innymi Romanze Fryderyka Chopina. Pytam o próby orkiestry, bo przecież żeby odnieść sukces trzeba ćwiczyć. Otóż dowiaduję się, że próby odbywają się raz w tygodniu i trwają 2-3 godziny, natomiast przed konkursami próby są nawet 3 razy w tygodniu przez miesiąc. Rozmowę prowadzimy w domu, przez okno widać oborę pełną bydła, silos na paszę obok, łąki na horyzoncie Dowiaduję się, że kapelmistrz ma 54 sztuki bydła, w tym 35 krów, co drugi dzień odstawia 1400 litrów mleka i ma 25 hektarów ziemi. W gospodarstwie pracuje jeszcze żona, a w okresie wakacji syn, który studiuje w Szczecinie i córka studiująca w Łodzi. Pytam jak można pogodzić pracę w gospodarstwie z pracą kapelmistrza i szefa, bo mimo elektrycznych dojarek, ciągników i innych maszyn nie jest łatwo urwać 3 godziny na próby orkiestry i cały dzień na występy, wyjazdy. Pan Gabriel odpowiada, że nie byłoby to możliwe bez akceptacji i poświęcenia żony, która wówczas przejmuje dodatkowo jego zajęcia. Zaznacza przy tym, że pozostali muzycy są w podobnej sytuacji i sukcesy orkiestry są również zasługami ich żon. Kapelmistrzowi i orkiestrantom życzę kolejnych pucharów i nagród, a ich żonom wyrozumiałości. Szef i kapelmistrz w jednej osobie z kilkoma z kilkudziesięciu pucharów Zofia Dziwisz\n3 03 WIZYTA STUDYJNA DLA LIDERÓW SPOŁECZNOŚCI LOKALNEJ Gmina Wartkowice od 2008 r. jest beneficjentem Poakcesyjnego Programu Wsparcia Obszarów Wiejskich (PPWOW). Do tej pory na rzecz integracji społeczności lokalnej zostały zrealizowane usługi usługi w postaci: kół zainteresowań dla dzieci i młodzieży, pozalekcyjnych zajęć sportowych, wypoczynku letniego dla dzieci, nauki śpiewu, punktu porad specjalistycznych, białych niedziel, jak również zorganizowano festyn rodzinny i zajęcia integracyjne w sołectwach typu: turnieje sportowe, wyjazdy krajoznawcze, do kina i do teatru, spotkania okolicznościowe dla mieszkańców. Elementem podsumowującym realizację programu było zorganizowanie wizyty studyjnej, w której udział wzięły osoby, które na co dzień podejmują wiele inicjatyw w życiu społecznym, kulturalnym i edukacyjnym, w tym przede wszystkim były zaangażowane w realizację PPWOW na terenie gminy Wartkowice. Założeniem organizowanej wizyty była wymiana wiedzy i doświadczeń z zakresu prowadzonej działalności oraz skorzystanie z najlepszych dobrych praktyk zastosowanych w innych gminach. W związku z tym, w dniach lipca 2010 r. grupa 38 osób liderów społeczności lokalnej Gminy Wartkowice, przedstawicieli organizacji pozarządowych, stowarzyszeń, grup nieformalnych oraz uczestników warsztatów aktualizujących Gminną Strategię Rozwiązywania Proble- -mów Społecznych w gminie, wzięła udział w wizycie studyjnej do gmin w wojewódz- -twie kujawsko pomorskim będących Po raz 20. na Jasną Górę udali się pątnicy z Dzierżaw. W poniedziałek, 9 sierpnia na trasę pieszej pielgrzymki wyruszyła blisko 100-osobowa grupa. Pierwszego dnia pielgrzymi spotkali się z dużą życzliwością mieszkańców Pragi i Klementowa (gmina Poddębice), którzy przygotowali dla całej grupy słodki poczęstunek. Pierwszy etap po raz pierwszy w 20-letniej historii dzierżawscy pielgrzymi zakończyli nie w Szadku, a położonej o 5 km bliżej wsi Choszczewo. W kolejnych dniach modlitewna trasa wiodła już według znanego scenariusza, a więc z noclegami w Widawie, Pajęcznie i Miedźnie. Po beneficjentami PPWOW: Golub-Dobrzyń, Górzno i Jabłonowo Pomorskie. Pierwszym punktem programu była wizyta w Urzędzie Gminy Golub-Dobrzyń, gdzie grupę przywitał Wójt Gminy Edward Dębiec, Z-ca Wójta Joanna Urbaczewska, Sekretarz Wanda Klugowska i Koordynator PPWOW Małgorzata Mierzejewska. Spotkanie to było doskonałą okazją do wymiany doświadczeń oraz wzajemnego pochwalenia się dotychczasowymi osiągnięciami, ale również podzielenia się troskami i problemami, które gminy mają jeszcze do rozwiązania. Po ciekawej wizycie w urzędzie, Koordynator PPWOW w celu zaprezentowania nam atrakcji gminy zabrał nas do Ośrodka Chopinowskiego w Szafarni. Mieści się on w dziewiętnastowiecznym dworku i otoczony jest zabytkowym parkiem, w którym rosną drzewa z czasów odwiedzin młodego Chopina, będącymi dziś pomnikami przyrody. Podczas wizyty w Ośrodku wysłuchaliśmy utworów Fryderyka Chopina w wykonaniu młodej pianistki oraz obejrzeliśmy film o Kompozytorze i historii Jego pobytu w tym miejscu. Klimat panujący w Ośrodku wywołał na wszystkich bardzo pozytywne wrażenie. Później w zabytkowej remizie strażackiej w miejscowości Ostrowite, Koło Gospodyń Wiejskich przygotowało dla nas obiad. Następnie z dużym zainteresowaniem wysłuchaliśmy prezentacji działalności lokalnych organizacji, które na tę okazję przygotowały bardzo ciekawe projekcje dojściu na Jasną Górę część pielgrzymów nie wróciła do rodzinnej parafii, lecz pojechała do Wadowic. Z miejsca urodzin Karola Wojtyły, późniejszego papieża, grupa udała się w trzydniową, liczącą 96 km trasę do Zakopanego. Jubileuszową pielgrzymkę zakończyło wejście na szczyt Giewontu. W ten sposób organizator pielgrzymek ks. Marian Kilichowski postanowił podziękować za dar 20-letniego pielgrzymowania do stóp Jasnogórskiej Madonny. Marta Kubis - Mikołajczyk multimedialne. Swoje osiągnięcia oraz projekty zrealizowane w ramach PPWOW zaprezentowali: Przyrodnicza Grupa Działania, Towarzystwo Wsi Nowogród i Okolic, Towarzystwo Rozwoju Wsi Wrocki i Okolic. Po czym, wszystkim zgromadzonym przedstawiliśmy naszą prezentację z realizacji usług PPWOW, o których więcej opowiedziała Pani Sekretarz Anna Jagielska Koordynator PPWOW w naszej gminie. Drugi dzień wizyty studyjnej był bardziej napięty, ponieważ mieliśmy zapowiedzianą wizytę w dwóch gminach. Najpierw zawitaliśmy do gminy Górzno, w której Koordynator PPWOW przedstawił nam trwałe efekty realizacji programu na terenie swojej gminy. Pierwszym odwiedzanym miejscem była Galeria U Teodoryka, po przyjeździe do której naszą grupę przywitał Burmistrz Gminy Górzno - Robert Stańko. W galerii mogliśmy obejrzeć wystawę prac mieszkańców gminy m.in. naczynia i figurki z gliny, obrazki wykonane różnymi technikami, wyroby ze słomy. Następnym miejscem zorganizowanym w ramach programu była Strzelnica w Domu Strażaka. Jest to ciekawy pomysł na skupienie w jednym miejscu zwolenników tego rodzaju sportu. Przy okazji, osoby chętne mogły pod okiem instruktora sprawdzić swoje umiejętności strzeleckie. Później udaliśmy się na spotkanie z Panią ze Stowarzyszenia Jaskółka, która realizuje w gminie różnego rodzaju projekty, m.in. prowadzi projekt pn. Wioska internetowa. Z wielkim zaangażowaniem i pasją opowiedziała nam o podejmowanych działaniach oraz planach na realizację nowych projektów. Kolejnym ważnym etapem była wizyta w Gminie Jabłonowo Pomorskie. Tam, w Miejskim Domu Kultury, przywitały nas pięknym śpiewem trzy młode wokalistki. Następnie Koordynator PPWOW przedstawił w formie prezentacji dotychczas zrealizowane działania w ramach Programu. Po krótkiej wymianie doświadczeń zostaliśmy zaproszeni do odwiedzenia Osady Wojów Piastowych w Mileszewach - projektu podjętego przez Bractwo Ryce- -rskie Zamku Brodnickiego w ramach PP- WOW. Podczas pobytu w osadzie mogliśmy wziąć udział w konkurencjach związanych ze strzelaniem z łuku oraz z posługiwania się mieczem na czas. Zwycięzcy rywalizacji zostali obdarowani drobnymi upominkami. Następnie grupa dzielnych rycerzy w zbrojach przedstawiła nam wojownicze scenki. Umiejętności zaprezentowane przez wojowników spotkały się z wielkim uznaniem wśród uczestników naszej grupy. Ponadto dodatkową atrakcją tego dnia było zwiedzanie Brodnicy, gdzie pod kierunkiem przewodnika odbyliśmy bardzo ciekawy spacer po mieście. Ostatniego dnia w planie wyjazdu było zwiedzanie Torunia. Przewodnik zafundował nam kilkugodzinny spacer po mieście, w trakcie którego w bardzo ciekawy sposób przedstawiał nam historię Torunia, toruńską starówkę oraz Dom Kopernika. Wizyta studyjna stanowiła dla wszyst- -kich jej uczestników bardzo ciekawe doświadczenie, a jednocześnie była doskonałą formą promocji gminy. Przedstawiciele organizacji funkcjonujących w naszej gminie mieli okazję zapoznać się z działalnością podejmowaną w innych gminach, zobaczyć efekty tych działań, ale również zaprezentować swoje dotychczasowe doświadczenia w tym zakresie. Na pewno można było się dowiedzieć dużo nowych rzeczy, ale również przekonać się, że organizacje często podejmują podobne działania, co oznacza, że poprzez swoją pracę wszyscy dążą do jednego postawionego sobie celu aktywizacji mieszkańców gminy i stworzenia okazji do wzajemnej integracji i spotkań. - Dzięki tej wizycie mieliśmy okazję poznać wspaniałych ludzi, którzy swoją działalnością i wdrażaniem wszelkiego rodzaju działań integracyjnych robią bardzo dużo dla społeczności lokalnej. Na pewno wiele pomysłów i rozwiązań, które poznaliśmy, wykorzystamy w pracy dla naszego środowiska lokalnego podsumowała Pani Justyna Matusiak Koordynator organizacji wyjazdu. Jako uczestnik mogę dodać, że wizyta ta utwierdziła mnie w przekonaniu, że przy odrobinie dobrej woli możliwa jest owocna współpraca między różnymi organizacjami, aby wszystkim żyło się łatwiej. Joanna Jercha WYRUSZYLI NA PIELGRZYMKĘ\n4 04 napisz: ZAKOŃCZENIE ROKU Dziś nam raźno i wesoło, każdy podśpiewuje w koło, w lewo kroczek, w prawo krok, Kończy się już szkolny rok. W dniu 30 czerwca 2010r. odbyło się zakończenie roku w Punkcie Przedszkolnym w Chociszewie utworzonym w ramach projektu pn. Upowszechnienie edukacji przedszkolnej w gminie Parzęczew poprzez utworzenie Punktu Przedszkolnego w Chociszewie współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach PO Kapitał Ludzki. Uroczystość rozpoczęła się od występu dzieci uczęszczających do Punktu Przedszkolnego. Przedszkolaki wraz z nauczycielkami przygotowały piękny program artystyczny, na który składały się wiersze i piosenki. Dodatkowo część dzieciaków była przebrana za postacie z recytowanych wierszy. Występy przedszkolaków na tle bogatej wakacyjnej dekoracji bardzo podobały się zgromadzonej publiczności. Kolejnym punktem uroczystości było wręczenie wszystkim dzieciom pamiątkowych dyplomów i skromnych upominków. W uroczystości brali udział Ryszard Nowakowski Wójt Gminy Parzęczew, Maria Szulc przedstawiciel Kuratorium Oświaty w Łodzi sprawująca nadzór pedagogiczny nad realizowanymi zajęciami oraz Krzysztof Pyciarz Dyrektor Szkoły Podstawowej w Chociszewie. Wójt Ryszard Nowakowski podziękował wszystkim zebranym za całoroczną współpracę. Szczególnie ciepłe słowa skierował do sześciolatków, życząc im wspaniałych osiągnięć w kolejnym etapie edukacji i sukcesów w dalszym życiu. W roku szkolnym 2009/2010, oprócz podstawy programowej, dzieci mogły uczestniczyć w zajęciach dodatkowych takich jak: Umuzykalnienie, śpiewy, pląsy i tańce, Ja i świat przyrody, Język angielski, Gimnastyka korekcyjna, Gry i zabawy ruchowe w plenerze oraz w warsztatach: Papieroplastyka, Spotkanie z książką i teatralnych. Ponadto przedszkolaki były objęte opieką specjalistów: logopedy, psychologa, pedagoga. Podczas zajęć dzieci wraz z nauczycielkami korzystały z pomocy dydaktycznych, mebli oraz urządzeń rekreacyjnych zakupionych w ramach realizowanego projektu. Rok szkolny 2009/2010 był dla przedszkolaków pełen ciekawych wydarzeń i uroczystości, wśród których zorganizowano: Pasowanie na Przedszkolaka, Andrzejki, Mikołajki, Wigilię, Dzień Babci i Dziadka, Bal karnawałowy, Dzień Mamy. W ramach Dnia Dziecka została zorganizowana wycieczka do Parku Jurajsko Botanicznego Dinopark w Kołacinku. Tak więc miniony rok był dla dzieci pełen dodatkowych zajęć, porad specjalistów oraz atrakcyjnych wydarzeń. Serdecznie zapraszamy rodziców dzieci w wieku 3-5 lat do uczestnictwa w ww. projekcie. Biuro Projektu mieści się w Urzędzie Gminy w Parzęczewie, w pokoju nr 3. Malwina Lubczyńska Koordynator projektu PRZEDSZKOLE OD ŚRODKA W dniach 9-11 maja 2010 r. Publiczne Przedszkole w Wartkowicach zorganizowało dni otwarte. Była to okazja do przybliżenia przedszkola jako środowiska przyjaznego dziecku i wychodzącego naprzeciw jego i rodziców oczekiwaniom. Akcja miała na celu przybliżyć placówkę rodzicom i dzieciom, którzy dotychczas nie mieli kontaktu z przedszkolem. Pierwszy dzień był okazją do poznania przedszkola. Maluchy bawiły się zabawkami i uczestniczyły w grach i zabawach zorganizowanych przez kadrę pedagogiczną. Ich rodzice w tym czasie zwiedzali placówkę, obserwowali swoje pociechy, mieli także okazję porozmawiać z dyrektorem i nauczycielami. Drugiego dnia na gości czekała kolejna niespodzianka. Grupa 5,6-latków pod opieką nauczycielki Inez Solarskiej Pietruszka przygotowała krótki program artystyczny. Przedszkolaki wystawiły teatrzyk i inscenizację wiersza J. Brzechwy. Następnie wszystkie dzieci miały okazję sprawdzić swoją wiedzę z zakresu znajomości bajek rozwiązując zagadki słowno obrazkowe. Kolejny dzień przyniósł moc atrakcji. W ogrodzie przedszkolnym na dzieci czekał dmuchany zamek i zjeżdżalnia oraz zabawki do konstruowania. Pomimo panującego upału dzieci bawiły się świetnie, a rodzice i dziadkowie z radością obserwowali swoje pociechy. Dmuchane atrakcje zostały ufundowane przez Gminę Wartkowice - w związku z organizacją Gminnego Dnia Dziecka, a napoje i słodycze przez Hurtownię Art. Spożywczych - D. Walczak. Mamy nadzieję, że dni otwarte spełniły swoje zadanie, że warto było poświęcić czas i zobaczyć nasze przedszkole od środka. Jesteśmy pewni, że w ten sposób pomogliśmy rodzicom i ich pociechom dostrzec pozytywne strony bycia przedszkolakiem. Małgorzata Pastuszka Anna Grodzka fot. Inez Solarska- Pietruszka\n5 05 Zwyczaje dożynkowe W większości gmin wiejskich, także w gminach należących do Fundacji PRYM trwają przygotowania do dożynek. Obchody będą przebiegały różnie, organizowane będą przez gminy lub parafie. W niektórych gminach obchody będą mniej huczne niż zwykle, albo nie będzie ich wcale z powodu skutków powodzi, które boleśnie dotknęły niektóre miejscowości, co uniemożliwiło zbiory. Jednak większość wsi z naszego terenu celebrować będzie święto plonów. Warto sobie przy tej okazji przypomnieć skąd pochodzą i co symbolizują zwyczaje i obrzędy dożynkowe. Zwyczaje gospodarskie, dzisiaj najczęściej stanowiące już tylko okazję do zabawy, mają pierwotnie bardzo wyraźny sens magiczny. Ich celem jest zapewnienie pomyślności plonom, względnie utrzymanie ciągłości wegetacji rolnej. Stopniowo zatraca się to pierwotne znaczenie, a same zwyczaje tradycyjnie zachowywane stają się już tylko towarzyską zabawą. Ze zwyczajów tych najważniejsze i najbardziej rozpowszechnione są praktyki łączące się z uprawą zboża, a więc z siewem i żniwem. Dożynki poświęcone były zbiorom rolnym i w wielu częściach kraju nosiły różne nazwy, zwano je np. wieńcem, wieńcowem, okrężnem, wyżynkami czy też obrzynkami. Symbolem plonów był wieniec, który miał najczęściej postać uwitej korony, który żniwiarka - przodownica nakładając na głowę, przynosiła gospodarzowi. Symbolem plonów żniwnych bywały również snopki zboża, bukiety kłosów, koliste wianki uwite ze zbóż. Najczęściej żniwny wieniec wykonywano z pszenicy i żyta, zazwyczaj wieców było więcej niż jeden, każdy z innego rodzaju zboża. Rzadko pojawiały się wieńce z jęczmienia i owsa, czy też wieńce wyplatane z kilku odmian zbóż. Do ich dekoracji używano kwiatów oraz ziół, ozdabiano je orzechami, jabłkami, owocami jarzębiny czy piernikami. Z biegiem lat dożynki straciły swoje pierwotne znaczenie obrzędowe. Stały się wielkim świętem społeczności lokalnej, są często widowiskowe, bardzo okazałe, a do ich wystroju zaczęto używać kolorowych wstążek, złoceń, cukierków, ozdób ze szkła itp. Po II wojnie światowej święto plonów zyskało elementy patriotyczne, wieńce ozdabiano godłem czy mapą Polski, ułożonymi z ziaren zbóż, wstążkami o barwach narodowych. Coraz częściej w dekoracji wieńców i samych dożynek pojawiają się motywy religijne. Dziś obrzęd święta plonów, chociaż nie jest związany z kalendarzem świąt kościelnych, także zawiera często elementy religijne, uroczystości odbywają się także w kościele, połączone są zazwyczaj z mszą świętą dziękczynną za zebrane plony i z prośbami o powodzenie upraw w roku następnym. Wystarczy zajrzeć do naszego kalendarza imprez, gdzie podane są terminy zarówno dożynek gminnych, jak i parafialnych. Pierwotnie, obrzędy związane z zakończeniem żniw, miały istotne znaczenie dla każdego gospodarza. Nawet jeżeli gospodarstwo było bardzo małe, całe zboże sprzątano z pola w ciągu jednego dnia, gospodarz kończąc żniwa wyplatał wianek z kłosów, wkładał go na kosę i tak wracał do domu, gdzie żona przyjmowała go uroczystą wieczerzą, składającą się zazwyczaj z jajecznicy ze słoniną i mocnego trunku. Z czasem, gdy dożynki wyprawiane były przez dwór, zaczęto je traktować bardziej jako zabawę i rodzaj dodatkowego wynagrodzenia dla żniwiarzy, niż praktykę obrzędową. Natomiast już w okresie międzywojennym i po II wojnie światowej, kiedy do organizacji dożynek przyłączały się organizacje społeczne, gospodarcze i polityczne, dożynki stały się zabawą ludową, połączoną z występami artystycznymi, kiermaszami, wystawami sprzętu rolniczego, a nawet zawodami sportowymi i licznymi atrakcjami dla przybyłych gości i mieszkańców. Wyplatanie wieńca przez przedstawicielki Fundacji PRYM na czele z jej Prezeską, w pieknej scenerii Siedliska Synowcówka w Tkaczewskiej Górze Obecnie obchodzenie dożynek rozpoczyna wicie wieńca z pozostawionych na polu zbóż oraz roślin i kwiatów. Wieńce mają najczęściej kształt wielkiej korony lub koła i zwie się je plonem gdyż uosabiają zebrane plony. Poza wieńcem uczestnicy dożynek niosą dary z płodów ziemi oraz chleb upieczony z mąki pochodzącej z danych zbiorów. Niesienie wieńca przysługuje najlepszej żniwiarce, lecz częściej obecnie Staroście lub Starościnie dożynek. Za nimi podąża orszak pozostałych żniwiarzy często ubranych w stroje ludowe. Orszak z wieńcem podąża do kościoła, gdzie wieniec jest święcony. Po święceniu odbywają się biesiady, tańce i poczęstunek. Dziś nie dziękuje się jak dawniej za zbiory mitycznym słowiańskim Bogom a podziękowania kieruje się ku Bogu i Matce Boskiej. Milena Nolbrzak Śladami Marii Konopnickiej Śród drzew niski domek o dużej i wysokiej strzesze słomianej, chata raczej wieśniacza niż dworem pańskim będący [...]. Cztery małe okienka, o sześciu szybkach każde, z frontu dworu ujmowały proste drewniane okiennice z wyciętymi u góry sercami. Pośrodku tych okien niskie jak całe domostwo drzwi podwójne, sięgające prawie dachu, prowadziły do niewielkiej sieni. Wnętrze domku państwa Konopnickich mieściło pięć pokojów, kredens, kuchnię i spiżarnię, dwie ostatnie izby gospodarskie wychodzące na drugą sień od tyłu do domu, gdzie już zaczynał się ogród dworski. ( ) Z saloniku dwa okna wychodziły na klomb ślicznych, rosłych jesionów, które ocieniały również okno szczytowe, mniejsze, sąsiedniego pokoju sypialnego Marii Konopnickiej, w którym podobno lubiła przebywać najdłużej. Tak, na łamach Kuriera warszawskiego opisuje dworek państwa Konopnickich w Bronowie w Gminie Wartkowice, redaktor Józef Naimski. To tam przez 10 lat mieszkała Maria Konopnicka. Tam tez urodziła sześcioro dzieci. Po bankructwie i sprzedaży Bronowa Konopniccy przenieśli się do odległego o 15 km Gusina, skąd poetka wraz z dziećmi wyjechała na stałe do Warszawy. Dworek ówczesny co prawda nie przetrwał, ale powstał w tym samym miejscu inny, wybudowany w 1902 r., a odrestaurowany w roku ubiegłym, murowany budynek, gdzie mieści się Muzeum Marii Konopnickiej. 21 lipca pojawił się w Bronowie niecodzienny gość prawnuczka Marii Konopnickiej Joanna Modrzejewska. - W Bronowie po raz pierwszy byłam ponad 40 lat temu, kiedy w dworku działała szkoła czteroklasowa - mówi Joanna Modrzejewska. Przyjechałam wtedy już po zakończeniu lekcji, wszystko było zamknięte i tylko przez okienko zaglądałam do wnętrza, gdzie zrobiono ekspozycję pamięci Marii Konopnickiej. Niszczejący budynek zmienił się w pięknie odrestaurowany dworek. Po ubiegłorocznym remoncie, sfinansowanym przez Urząd Marszałkowski w Łodzi, dworek przyciąga zarówno pięknymi elewacjami, jak i odnowionym wnętrzem. - Główną izbą w tym obiekcie jest izba Marii Konopnickiej, ale ponieważ powstało tu wcześniej muzeum oświatowe, więc jest też klasa szkolna z lat 50.: niskie, drewniane ławki z pulpitami, tablica, zaangażowana gazetka ku czci wodzów rewolucji - mówi Lilla Organek - kierownik filii Biblioteki Pedagogicznej w Sieradzu (muzeum znajduje się w strukturach tejże biblioteki). W gablotach, w części poświęconej poetce wystawiono różne wydania jej utworów i kserokopie dokumentów. W saloniku kawowym znajdują się meble z epoki, w której żyła poetka, m.in. dębowa szafa, rzeźbiony sekretarzyk czy przeszklona serwantka. - Meble są własnością Urzędu Gminy w Wartkowicach. Powoli się wzbogacamy, dostaliśmy zegar z XIX wieku, dostaliśmy i oddaliśmy do renowacji dwa krzesła. Dostajemy także drobne rzeczy, takie jak filiżanki, serwetki, a nawet firanki mówi pani Lilla - Chcemy, żeby to miejsce żyło, chcemy je rozsławić, lada dzień będą foldery reklamowe. Chcę zapraszać tu nie tylko miłośników twórczości Konopnickiej, ale ludzi, którzy szukają ciszy i spokoju. W tym otoczeniu pięknego, starego parku można naprawdę wypocząć. Planuję organizować tu jakieś wieczorki poezji, na pewno nawiążę współpracę z biblioteką w Poddębicach, z okolicznymi ośrodkami kultury. Zapraszam wszystkich zainteresowanych do odwiedzenia Bronowa, muzeum jest otwarte od poniedziałku do soboty w godz Renata Nolbrzak\n6 06 Cudze chwalicie... napisz: Nie każdy zapewne wie, że pod względem turystycznym Gmina Dalików należy do jednego z najciekawszych regionów województwa łódzkiego. Wynika to ze specyficznych warunków rekreacyjnowypoczynkowych: dużych kompleksów leśnych, nieskażonego powietrza a także obfitości zbiorników wodnych. I tak przez teren gminy przepływają aż cztery czyste, uregulowane rzeki: Zian, Gnida, Kucinka oraz Bełdówka. Ponadto dużą powierzchnię stanowią stawy rybne w okolicach miejscowości Sarnów oraz Kontrewers, które sprzyjają wędkarstwu i rekreacji. Dodatkowym atutem regionu jest zapewne niski stopień urbanizacji, co w połączeniu z nieskażonym środowiskiem daje duże możliwości rozwoju rolnictwa ekologicznego. Nie dziwi zatem fakt, że na terenie Gminy Dalików funkcjonują gospodarstwa agroturystyczne, cieszące się dużą popularnością wśród miłośników tego rodzaju turystyki. W pobliżu rezerwatu Jodły Oleśnickie, w miejscowości Madaje Stare mieści się Gospodarswo Agroturystyczne prowadzone przez Państwa Beatę i Sławomira Gut Stadnina Koni Huculskich. Gospodarstwo jest malowniczo usytuowane pośród lasu, rzeki i stawu. Już na pierwszy rzut oka kojarzy się ono z wypoczynkiem, relaksem, w ciszy i sielskiej atmosferze. Przyjeżdżają tu goście zarówno na weekendy jak i na dłuższy pobyt, jak np. grupa harcerzy, która ostatnio tu przebywała. Do wynajęcia są domki nad stawem lub w lesie, z wyżywieniem lub bez. Chociaż trudno się nie skusić, w ofercie jest np. mleko i sery kozie, ekologiczne warzywa i owoce oraz ich przetwory. Wczasowiczów przyciąga tutaj rzecz jasna nie tylko piękna przyroda i nieskażony klimat, ale przede wszystkim stadnina koni, i to koni nie byle jakich bo huculskich. Jest to unikalna rasa, jedna z najciekawszych i najstarszych w Polsce, objęta ogólnopolskim Programem Ochrony Rezerw Genetycznych. Została wyhodowana we Wschodnich Karpatach, na Huculszczyźnie, skąd wywodzi się ich nazwa. Rasa ta ukształtowała się pod wpływem trudnego klimatu górskiego, co wykształciło w niej wytrzymałość, żywotność i... inteligencję. Konie te są wytrwałe w pracy, łagodne i spokojne, mają rzadką u innych ras, niebywałą umiejętność kontaktu i współpracy z człowiekiem. Wszystkie te cechy w połączeniu z niewielkim wzrostem tego gatunku powodują, że świetnie się sprawdzają jako konie rekreacyjne, do turystyki górskiej i hipoterapii. Są posłuszne, łatwe w szkoleniu, czy do jazdy wierzchem, czy też w zaprzęgu. Nie dziwi więc fakt, że gospodarstwo agroturystyczne Państwa Gut tak chętnie odwiedzają amatorzy tego rodzaju wypoczynku. Dla początkujących jest przewidziana jazda na lonży na placu, oprowadzanie. Dla bardziej wtajemniczonych jazda w terenie, np. Szlakiem Majora Hubala. A Ci pozostali, podziwiający konie z daleka, oprócz kontemplacji przyrody mogą się np. wybrać Szlakiem Bursztynowym na przejażdżkę rowerową, bo ten sprzęt także jest w ofercie. Natomiast w Brudnowie Starym działa Gospodarstwo Agroturystyczne TARTAK Państwa Ewy i Henryka Dembowskich. Słowa zachęty gospodarzy: Jeśli szukasz odpoczynku w ciszy, pośród pól, łąk i lasów, kochasz naturę, lubisz wędkowanie, wycieczki rowerowe, długie spacery to miejsce idealne dla Ciebie! - dobrze oddają klimat i atmosferę tego miejsca. Goście są tu przyjmowani przez cały rok, mają możliwość wyżywienia u gospodarzy. W zależności od pory roku w ofercie jest: wędkowanie, grzybobranie, grillowanie, kulig czy wycieczki po okolicy. Najczęściej z usług Państwa Dembowskich korzystają małżeństwa z dziećmi, ludzie dojrzali, generalnie ci, którzy mają dużą świadomość ekologiczną i wyżej cenią sobie uroki ciszy Dzień Leźniczaka W dniu 14 sierpnia 2010r. przed Klubem Garnizonowym na osiedlu w Leźnicy Wielkiej zorganizowano rodzinny festyn Dzień Leźniczaka pod hasłem Helicopters Rock Festival, będący ostatnim działaniem podjętym w ramach projektu pt. Integracja i aktywizacja mieszkańców Leźnicy Wielkiej - Osiedle współfinansowanego przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Działanie 7.3 Inicjatywy lokalne na rzecz aktywnej integracji. Impreza zaczęła się na boisku o godz Turniejem Piłki Nożnej o puchar Wójta Gminy Parzęczew, w którym zwyciężyli piłkarze miejscowej Kobry. Równolegle do godz na terenie jednostki wojskowej w Leźnicy Wielkiej zorganizowano Dzień Otwartych Koszar. Przybyły licznie całe rodziny, które mogły zasiąść w kabinie śmigłowca Mi -17, obejrzeć sale tradycji I Dywizjonu Lotniczego i I Batalionu Kawalerii Powietrznej. Można było też obejrzeć wyrzutnie pocisków przeciwpancernych, karabiny i spadochrony oraz zrobić sobie maskujący makijaż. Największe zainteresowanie wzbudził pokaz walk wręcz., na wzór tych z misji wojskowych w Afganistanie. Po południu impreza przeniosła się na wojskowe osiedle, gdzie odbyły się koncerty muzyczne. Wystąpił m.in. reaktywowany zespół OAZA działający w Leźnicy blisko 30 lat temu. Na scenie zaprezentowała się także kapela ludowa z Parzęczewa. Podczas festynu odbyły się koncerty zespołów: BLOOM i Closterkeller. Najbardziej oczekiwanym występem, który przyciągnął tłumy ludzi był koncert FARBEN LEHRE. Publiczność powitała ich gorącymi owacjami, bawiła się doskonale. Występ znanych i lubianych rockowców okazał się strzałem w dziesiątkę. Festyn zakończyła zabawa taneczna przy zespole NOTE BENE BAND. W czasie przerw między występami można było obejrzeć pokaz makijażu w wykonaniu uczestniczek warsztatów poprawy wizerunku czy ochłodzić się pijąc zimne napoje lub zjeść lody. W sali Klubu Garnizonowego można było obejrzeć film z misji wojskowej w Afganistanie. Ponadto wręczono certyfikaty uczestniczkom zajęć warsztatowych zrealizowanych w ramach projektu. Najmłodsi mogli pobawić się w kulach wodnych, pozjeżdżać z nadmuchiwanej zjeżdżalni oraz poskakać na batucie. Podczas festynu miało miejsce uroczyste otwarcie placu zabaw, powstałego przy współfinansowaniu ze środków Unii Europejskiej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Nad bezpieczeństwem imprezy czuwała policja, ochrona, straż pożarna oraz pracownicy Gminnego Ośrodka Zdrowia w Parzęczewie. Agnieszka Nawrocka koordynator projektu i nieskażonego środowiska od np. wrzawy zatłoczonego kurortu nadmorskiego. W tej chwili są tutaj do wynajęcia cztery pokoje z oddzielnymi łazienkami i TV, w sumie kilkanaście miejsc. Do dyspozycji dobrze wyposażona, wspólna kuchnia. Jak powiedziała p. Ewa Dembowska istnieje konieczność rozbudowy, bo w sezonie letnim stanowczo brakuje miejsc, szczególnie w lipcu i sierpniu, kiedy często trzeba odmawiać chętnym. Niestety, wszystko jak zwykle rozbija się o finanse. Dlatego też, jak podkreśla p. Dembowska, dużą szansą jest w tej chwili stworzenie projektu unijnego, który umożliwiłby dalszy rozwój gospodarstwa. Podróżując po terenach Gminy Dalików nie sposób pominąć jej stolicy Dalikowa. Znajduje się tutaj m.in. zabytkowy park, założony w połowie XIX w. przez rodzinę Węderskich, ówczesnych właścicieli majątku Dalików. Park ten jest utrzymany w stylu angielskim, z piękną aleją jesionową i grabową. Na uwagę zasługuje również wiele pomników przyrody w Dalikowie, jak choćby wielowiekowy dąb, rosnący przy ul. Wschodniej, który swoją potęgą i niezniszczalnością Brudnów Stary przywodzi na myśl wiele wydarzeń historycznych, np. bitwę powstania styczniowego, rozegraną w pobliżu. Może więc czasem warto rozejrzeć się po bliższej i dalszej okolicy, zobaczyć co ma do zaoferowania, poznać jej historię i zabytki, zamiast marzyć o egzotycznych wakacjach, których niestety niejednokrotnie głównym wyróżnikiem jest blichtr i komercja. Renata Nolbrzak Koncert zespołu Oaza Otwarcie placu zabaw\n7 07 Tęsknię za tobą Żydzie CZ II Zewnętrznym przejawem kultury żydowskiej były pogrzeby. Ciało zmarłego nakryte płótnem niesiono na tzw. marach, czyli na zwykłej desce. Niekiedy w orszaku żałobnym szła wynajęta płaczka. Zmarłemu w ostatniej drodze towarzyszyła rodzina i znajomi. Na cmentarzu odmawiano modlitwę kadisz, która nie jest modlitwą za zmarłych, ale wysławieniem Boga. Czyni się to na znak, że śmierć bliskiej osoby nie osłabiła wiary żyjących. Ciekawym spostrzeżeniem starszych mieszkańców Parzęczewa jest powrót żałobników z pogrzebu. Otóż nie wracali oni do domów razem, tą sama drogą, ale przez pola, łąki obmywając przy okazji ręce w okolicznych stawach i rowach z wodą. Zwyczaj ten wziął się z przekonania, że cmentarze są wprawdzie miejscem świętym, ale rytualnie nieczystym. Stąd przy większości kirkutów istniały rytualne studnie, której, jak wynika z relacji świadka, nie było w Parzęczewie. Żydzi mieszkający w naszej osadzie wyróżniali się charakterystycznym wyglądem. Mężczyźni zazwyczaj nosili brody i tradycyjne pejsy. Przykryciem głowy była jarmułka, zwana też kipą lub mycką. Ubranie często stanowił długi płaszcz, zwany chałatem. U Żydów udających się na modlitwę do synagogi można było zauważyć talit i tefilin. Talitem nazywano rytualny szal z charakterystycznymi frędzlami na rogach i niebieskimi pasami, natomiast dwa pudełeczka wykonane ze skóry pomalowanej na czarno, zaopatrzone w czarne rzemienie, zawierające zwoje pergaminu z wersetami biblijnymi to tefilin. Religijni Żydzi zakładają je na rękę i na głowę na czas modlitwy. Dzieci żydowskie uczęszczały do szkoły razem z polskimi, ale raz w tygodniu, zwykle w niedziele, do Parzęczewa przyjeżdżał żydowski nauczyciel rabin. Prowadził lekcje w szkole, zwanej chederem, która w postaci jednej izby znajdowała się przy synagodze. Tam uczniowie pobierali nauki z zakresu judaizmu oraz uczyli się czytać po hebrajsku. Dobrosąsiedzkie stosunki, w jakich żyli mieszkańcy Parzęczewa, bez względu na wyznanie i narodowość, zakłócił okrutny czas II wojny światowej. Na początku września 1939r. do osady wkroczyły oddziały Wehrmachtu, rozpoczynając od pierwszych chwil prześladowania ludności żydowskiej. Znane jest wydarzenie, kiedy to mężczyzn żydowskich w sposób upokarzający przeganiano po ulicy Mickiewicza, oznaczając żółtą farbą (pomalowano im nosy) i gwiazdami Dawida. Towarzyszyły temu pogardliwe okrzyki żołnierzy niemieckich, którzy zmusili ofiary do wykrzykiwania antysemickich haseł, a niepokornych bili knutem. Żydzi byli wyrzucani ze swych mieszkań, zabierano im cenne przedmioty. W końcu około listopada 1939r. zgrupowano wszystkich w trzech drewnianych chatach przy ulicy Kątnej, skąd ciężarówkami wywieziono do getta organizowanego w Ozorkowie. Jeden z przetrzymywanych na Kątnej Żydów, niejaki Izrael Fuks, udał się do rodziny w Ozorkowie. Nie była to żadna trudność, gdyż miejsce odosobnienia dla Żydów w Parzęczewie nie było nawet ogrodzone. Ale prawo okupanta było okrutne. Schwytany przez Niemców został za ten czyn osądzony i skazany na karę śmierci. 21-letni krawiec z Parzęczewa został stracony podczas publicznej egzekucji 8 Żydów na placu targowym w Ozorkowie w kwietniu 1942r. Zaraz po wywiezieniu Żydów parzęczewskich rozpoczęła się dewastacja tego, co po nich zostało. Jeszcze w 1939r. z polecenia władz niemieckich Polacy rozebrali drewnianą synagogę znajdującą się u zbiegu ulic Mickiewicza i Ozorkowskiej (naprzeciwko obecnej remizy strażackiej). Macewy (nagrobki) z kirkutu posłużyły do wybrukowania dzisiejszej ulicy Południowej. Zniszczono również mykwę. Po mniejszości żydowskiej w Parzęczewie, jak we wszystkich polskich miastach i miasteczkach, miał nie pozostać żaden ślad. Obrazu zniszczeń dopełniły władze komunistyczne, które w latach 70-tych podjęły decyzję o budowie bloków mieszkalnych na miejscu dawnego cmentarza żydowskiego. Piach wraz ze szczątkami zmarłych wywieziono pod budowę drogi w okolicy Chociszewa. Te makabryczne wydarzenia były pogwałceniem najważniejszych zasad religii judaistycznej (bezczeszczenie zwłok), ale żadnemu z Żydów parzęczewskich nie było dane przeciw temu zaprotestować. Po zakończeniu wojny, dosłownie na chwilę, do osady wróciła tylko jedna osoba córka rodziny Foglów, aby wyjechać stąd na zawsze. Losy Żydów wywiezionych do getta w Ozorkowie są bliżej nieznane, ale zapewne bardzo związane z losem Żydów ozorkowskich. Zacytuję fragment artykułu pana Stanisława Frątczaka: Ponura statystyka zbrodni hitlerowskich na ozorkowskich Żydach do dnia likwidacji getta w sierpniu 1942 roku zamyka się liczbą około 2700 osób zamordowanych w Chełmnie (w Chełmnie nad Nerem znajdował się obóz zagłady, w którym eksterminowano ludność żydowską m. in. z okolic Łodzi dop. I.M.) i w getcie lub zmarłych z chorób oraz wycieńczenia. Z 1767 Żydów wysiedlonych do getta łódzkiego uratowali się nieliczni, przechodząc potem gehennę Oświęcimia i ewakuacyjne szlaki śmierci. (Źródło: S. Frątczak, Piekło getta i zbrodnia Holocaustu [w:] Wiadomości Ozorkowskie Nr 14, maj 1992.) Czy mieszkańcy Parzęczewa zatęsknią kiedyś za swoimi sąsiadami Żydami? Czy odczują stratę? Nie wiem. Czy będą chcieli przynajmniej ich wspomnieć? Mam nadzieję. Ufam, że tym artykułem udało mi się odświeżyć pamięć, przywołać wspomnienia i pobudzić do refleksji. *** Niniejszy artykuł nie powstałby bez pomocy i wsparcia następujących osób: pana Stanisława Sroczyńskiego, pana Konrada Dąbrowskiego, pana Stanisława Frątczaka, pani Anny Bojarskiej. Z głębi serca DZIĘKUJĘ! Iwona Michalak Urzędniczka z pasją Joanna Jercha, na co dzień pracownik Urzędu Gminy Wartkowice na stanowisku referenta d/s kultury, także współpracownik, zdradziła, jak spędza wolny czas. Wakacje, piękna pogoda... Jak urzędniczka spędza czas wolny po pracy? Nietypowo..., wykonuję obrazy za pomocą haftu krzyżykowego. Kiedy spotkałam się z tą metodą - wpadłam na pomysł, aby w ten sposób udekorować ściany mojego nowego domu. Wśród wielu prac, które w tej chwili zdobią jego ściany jest np. Dama z łasiczką, portret Papieża Jana Pawła II, siedzące małe dziewczynki śmieję się, że to ja i moja siostra Ewelina w dzieciństwie. Są też motywy kwiatowe: słoneczniki, malwy, piwonie, róże, drobne roślinki oraz zwierzęta, przede wszystkim konie. Jak powstają te prace i jakimi operujesz kolorami? W moich pracach dominują żywe, ciepłe barwy. Wyjątek stanowi jedna praca Dama z łasiczką, gdzie tło jest czarne. Ponadto, dużą przyjemność sprawia mi projektowanie kartek na różne okazje, jak np. ślub, chrzest, 18-ste urodziny. Wtedy pierwszą frontową część stanowi haftowany motyw, np. dla pary młodej jest to serce z gołąbkami oraz wyhaftowane imiona nowożeńców. Każda kartka jest wykonywana z myślą o osobach, dla których to robię, więc dokładam wszelkich starań, aby były barwne i radosne. Kiedy powstała Twoja pierwsza praca wykonana haftem krzyżykowym? Pierwsza praca powstała w 2006 roku podczas wakacji. Były to ule w sadzie. Do tej pory pamiętam, jak przenosiłam wzór drzewek owocowych. Wybrałam sobie naprawdę bardzo pracochłonny motyw. Pomysł wykonywania obrazów tą metodą podsunęła mi moja siostra, gdyż tego lata miała do wykonania szkolne zadanie, polegające na wyhaftowaniu pracy na zaliczenie. Od tego czasu technika ta bardzo mi się spodobała i w celu poznawania jej tajników zaczęłam kupować różne czasopisma i książki poświęcone wyszywaniu haftem krzyżykowym. W ten sposób więcej wolnego czasu zaczęłam poświęcać na dzierganiu, wykonując za każdym razem ciekawsze motywy. Jest to bardzo czasochłonne hobby, które wymaga dużej cierpliwości,. Na szczęście jeszcze ją mam Większe prace powstają w ciągu dwóch miesięcy (codziennego wyszywania). Wizerunek dwóch aniołków to obraz, który był jednym z bardziej pracochłonnych. Podarowałam go mojej przyjaciółce z okazji ślubu. Czy Twoje prace można było gdzieś podziwiać? Trochę przez przypadek wyszło na jaw, że zajmuję się takimi rzeczami. W ubiegłym roku podczas Dożynek Wojewódzkich w Poddębicach pierwszy raz pokazałam swoje prace. Zdobiły one stoisko Urzędu Gminy Wartkowice. Drugi raz były wystawione podczas konferencji w Biernacicach zorganizowanej przez Fundację PRYM. Prac tych jednak nie robię na wystawy, są one tylko dla mnie. Lubię też obdarowywać nimi bliskich. Ogromną radość sprawia mi, kiedy mogę własnoręcznie przygotować coś w prezencie dla moich przyjaciół i rodziny. Nie ukrywam, że wykonywanie prac haftem krzyżykowym to moja pasja, na którą niestety ostatnio mam mniej niż kiedyś czasu. Jednak mam już nowe pomysły wzorów do wyhaftowania. Ponadto w moim domku mamy do wykończenia jeszcze kilka pomieszczeń, także ścian do zdobienia będzie sporo. Wśród prac pojawiły się też obrazy malowane na szkle... Tak, to prawda. Oprócz haftu próbowałam też poznać technikę malowania na szkle. Zdradzę, że bardzo podobał mi się obrazek przedstawiający budynek naszego urzędu, który udało mi się wykonać właśnie tą metodą. Powstał on dosłownie w ciągu godziny. Wykonywałam też inne motywy, np. postaci bajkowe oraz kwiaty. Ogólnie, bardzo lubię wszelkiego rodzaju robótki ręczne, także takie jak: składanie kwiatów z origami, wykonywanie malowanek dla dzieci, akwarel. Dlatego też, jeżeli tylko czas mi na to pozwala, staram się poznawać nowe metody i samodzielnie uczę się sztuki ich wykonywania. Osoby z terenu Gminy Wartkowice, które chciałyby podzielić się z czytelnikami swoim hobby czy pasją, mogą kontaktować się drogą mailową z p. Martą Kubis Mikołajczyk. Serdecznie zachęcamy do prezentowania swoich zdolności i zainteresowań.\n8 08 PIKNIK RODZINNY w CHOCISZEWIE 22 sierpnia 2010r. w Chociszewie w ramach projektu pt. Integracja mieszkańców sołectw Chociszew i Mikołajew została zorganizowana impreza plenerowa Piknik Rodzinny. Tego pięknego i słonecznego dnia od godz na boisku przy Szkole Podstawowej w Chociszewie, na mieszkańców czekało wiele atrakcji. Część artystyczną pikniku rozpoczęły swoim występem absolwentki Szkoły Podstawowej w Chociszewie. Następnie zespół, w skład którego wchodzą członkowie: Sekcji Kolarskiej Szwadronu im. 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich z Ozorkowa i Stowarzyszenie im. 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich z Chociszewa, wykonał wiązankę piosenek żołnierskich i kawaleryjskich. Kolejnym punktem imprezy był występ Anny Szoszkiewicz (mieszkanki Chociszewa) - absolwentki Wydziału Wokalno-Aktorskiego Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy, która wykonała znane utwory operetkowe. Usłyszeliśmy m.in. The man I love z musicalu Lady, be good G. Gershwina oraz Przetańczyć całą noc - song Elizy z musicalu My Fair Lady F. Loewe. Gwiazdą pikniku był Krzysztof Piasecki z zespołem, który zaprezentował swój monolog satyryczny, przeplatając go wieloma piosenkami. Dużym powodzeniem cieszyła się wystawa przygotowana przez uczestniczki warsztatów rękodzieła artystycznego: Cudowny Świat Tworzenia, której komisarzami były Panie: Donata Bugajska i Zuzanna Maślińska. Dużym zainteresowaniem cieszyła się również wystawa ptactwa egzotycznego przygotowana przez Zdzisława Chydzika z Chociszewa, hodowcy posiadającego niespotykane okazy ptaków. Nie Runda jesienna rozpoczęta Piłkarze Orła Parzęczew przygotowania do rundy jesiennej sezonu 2010/2011 rozpoczęli już w lipcu. Grupę seniorów w obecnym sezonie prowadzi Tomasz Karasiński. Rozegrane mecze sparingowe pokazały, że nasza młodzież posiada duży potencjał piłkarski i należy na nich stawiać. Trener Tomasz Karasiński nie ukrywa, że będzie korzystał z tego potencjału i liczy, że ta inwestycja zaprocentuje w przyszłości dobrą grą na boisku. Liczna kadra piłkarska skłoniła Prezesa Kazimierza Kurtasińskiego do zgłoszenia drużyny A klasowej do rozgrywek, dając tym samym szansę gry tym zawodnikom, którzy nie znaleźli się w szerokiej kadrze pierwszego zabrakło też atrakcji dla dzieci strzelanie z łuku, rzut tomahawkiem, jazda kucykiem przygotowane przez Indian Świata z Chociszewa. Były również kule wodne, dmuchana zjeżdżalnia, przejażdżki bryczką. Powodzeniem wśród publiczności cieszyły się konkursy z nagrodami dla dzieci i dorosłych przeprowadzone przez Panie: Beatę Kacperek, Grażynę Słota i Agnieszkę Franczak. Szczególną atrakcją, nie tylko dla dzieci, był pokaz sprzętu strażackiego wykonany przez strażaków z Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Zgierzu oraz Ochotniczej Straży Pożarnej z Parzęczewa i z Chociszewa. Na pokazie prezentowano wozy strażackie z następujących jednostek OSP: Chociszewa, Parzęczewa, Solcy Wielkiej oraz JRG z Ozorkowa i Zgierza. Niewątpliwą atrakcją była drabina strażacka z przełomu XIX i XX w. Pokazami kierował Dariusz Klimczak Naczelnik OSP z Parzęczewa. Kulinarnym hitem pikniku okazały się pyszne ciasta, które upiekły mieszkanki sołectw Chociszew i Mikołajew. Podczas imprezy sprzyjała nie tylko pogoda, ale przede wszystkim dopisała publiczność, która na zakończenie bawiła się przy muzyce zespołu NOTE BENE BAND. Cel jaki założyliśmy organizując Piknik Rodzinny, czyli integracja mieszkańców sołectw Chociszew i Mikołajew został zatem osiągnięty. Małgorzata Posiła koordynator projektu zespołu. Drużynę A klasy objął, znany dobrze kibicom z Parzęczewa, Marcin Maśliński, który oprócz trenowania będzie wspierał drużynę piłkarsko. Pierwszy mecz rundy jesiennej zawodnicy Orła Parzęczew rozegrali podczas obchodów Dni Parzęczewa z zespołem Sokoła II Aleksandrów, którego trenerem jest Dariusz Zieliński. Pamiętamy Pana Darka, jak prowadził przez wiele lat z dużymi sukcesami nasz zespół i życzymy mu dalszych, z nową drużyną. Mecz obu drużyn nie był jednak porywającym widowiskiem - drużyna z Aleksandrowa nie sprawiła większych kłopotów naszemu zespołowi i odnieśliśmy pierwsze w tej rundzie zasłużone zwycięstwo 3:0. Bramki dla naszego zespołu strzelili: Mateusz Gieraga, Jacek Pietrzak, Adrian Kujawa. W drugim meczu nasz zespół bezbramkowo zremisował na wyjeździe z zespołem LKS Gałkówek. Nie jest to wynik satysfakcjonujący naszych zawodników, jednak trzeba uczciwie przyznać, że sytuacji do strzelenia bramki było jak na lekarstwo. Mamy nadzieję, że doświadczenie zdobywane przez naszą młodzież będzie procentowało w następnych meczach pozwalając naszemu zespołowi na odnoszenie sukcesów. Sławomir Michalak napisz: Rusza budowa sieci dostępu do Internetu Szeroka kadra drużyny Orła Parzęczew 21 lipca, w siedzibie FIT w Parzęczewie odbyło się spotkanie z udziałem Witolda Stępnia Wicemarszałka Województwa Łódzkiego w sprawie realizacji Projektu Pilotażowego Łódzkiej Regionalnej Sieci Teleinformatycznej (ŁRST). Gospodarzem spotkania był Wójt Gminy Parzęczew Ryszard Nowakowski, uczestniczyli w nim także wójtowie pozostałych gmin, na terenie których realizowany jest projekt. W czasie spotkania zaprezentowano, wyłonionego w drodze przetargu, wykonawcę pierwszego, w pełni funkcjonalnego, fragmentu sieci. Witold Stępień przedstawił zgromadzonym projekt ŁRST oraz zadania, jakie będą realizowane w ramach Projektu Pilotażowego. Wykonawca inwestycji firma Optonet Sp. z o.o. - na terenie 5 gmin: Parzęczew, Zgierz, Dalików, Wartkowice i Łęczyca, wybuduje sieć teleinformatyczną w technologii WiMax. Prace rozpoczną się w III kwartale 2010 i zostaną zakończone do końca 2010 roku. W spotkaniu wzięli udział także przedstawiciele operatorów zainteresowanych współpracą w zakresie dostarczania Internetu szerokopasmowego dla mieszkańców i przedsiębiorców z terenu objętego Projektem Pilotażowym. Podczas spotkania Wójt Gminy Parzęczew Ryszard Nowakowski przedstawił założenia komplementarnego z omawianym projektem ŁRST, projektu pn.: Zwiększenie dostępności Internetu dla mieszkańców gmin: Dalików, Łęczyca, Parzęczew, Wartkowice, którego wnioskodawcą jest Fundacja Rozwoju Gmin PRYM. Wniosek o dofinansowanie złożony został w ramach Dzialania 8.3 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Celem projektu jest zapewnienie dostępu do Internetu dla 90 gospodarstw domowych na terenie wymienionych gmin. Gospodarstwa te, prócz podłączenia do Internetu planuje się wyposażyć w sprzęt komputerowy, który umozliwi korzystanie z sieci. W ramach projektu planowane jest także uruchomienie siedmiu, odpowiednio wyposażonych, lokalnych nieodpłatnych punktów dostępu do Internetu. Renata Nolbrzak\n9 09 WYWIAD Ośrodek w Budzynku Od września ubiegłego roku w Budzynku w Gminie Dalików funkcjonuje ośrodek dla ludzi bezdomnych - Dom Rodzinny Budzynek. Poniżej rozmowa z Prezesem Zarządu Stowarzyszenia Pomocy Bliźniemu MAR-KOT Przemysławem Przybeckim, założycielem ośrodka. Jak działa stowarzyszenie, którym pan kieruje? Centrum Stowarzyszenia Pomocy Bliźniemu MAR-KOT znajduje się Ożarowie Mazowieckim pod Warszawą. Zawiązało się ono w 2004 r. po tym, jak rozstałem się z MONAREM. Byłem tzw. prawą ręką Marka Kotańskiego. Wielu ludzi, tak jak obecny tutaj kierownik, już w tamtych czasach działali w MAR-KOCIE. Stowarzyszenie ma obecnie 11 placówek, skupia około 550 osób. Są to różne placówki, np. w Pająkowie mamy dom dla ludzi starszych, jest dom dla matek z dziećmi, w Poznaniu mamy dom dla rodzin, w Ożarowie Mazowieckim mieszka około 90 osób (są nawet całe rodziny, dziadkowie i babcie). Mamy też duży ośrodek - taki PGR pod Mławą, gdzie prowadzimy hodowlę trzody chlewnej, mamy około 3000 ptactwa: kur i gęsi. Gdyby w którymś ośrodku zabrakło jedzenia, to w razie czego, mamy jakieś rozwiązanie. Mamy też piękny ośrodek koło Kętrzyna, gdzie jest staw hodowlany z rybami. Do wszystkich tych ośrodków przyjmowani są ludzie bez zaglądania w dowód, nieważne czy ktoś jest alkoholikiem, czy wyszedł właśnie z więzienia. Wiadomo, że ten, kto przychodzi po schronienie, dostanie je. Nie ma określonych kryteriów przyjęcia? Nie ma żadnych kryteriów, bo do takiego domu na pewno nie przyjdzie ktoś, kto ma mieszkanie. Były kiedyś takie opowiastki, że ludzie wolą mieszkać w MAR-KOCIE, że wynajmują własne mieszkanie - to bzdura totalna. Nikt nie przyjdzie mieszkać do ośrodka żeby sobie udogodnić życie, bo na pewno nie jest to normalne rodzinne życie (chociaż chciałbym żeby tak było). Spotykają się tu różne osobowości, ludzie z różnymi przeżyciami. Wielu doświadczyło już tyle złego, że trudno to skleić. Oczywiście jakąś namiastkę życia rodzinnego to życie w ośrodku stanowi. Przede wszystkim, tak jak w rodzinie, każdy powinien dbać o ośrodek, każdy musi pracować na jego rzecz, jeden drugiemu musi pomagać. Kto kieruje ośrodkiem? We wszystkich ośrodkach są kierownicy, którzy też są ludźmi bezdomnymi. Nie zatrudniamy nikogo w stowarzyszeniu, tu nikt z kierowników, łącznie z prezesem nie zarabia. Ten ośrodek w Budzynku funkcjonuje od września ubiegłego roku. Mieszka tu teraz 9 osób. Warunki są na razie trudne, ale jest jedzenie, jest ciepła woda. Jak pani przyjedzie za pół roku, będzie na pewno o wiele lepiej. W remoncie tego budynku bardzo nam przeszkodziła surowa zima. Tu nie było ani jednego okna, żadnych drzwi, żadnych podłóg. Wydaje mi się, że ci ludzie naprawdę dużo zrobili. Proszę pamiętać, że mamy w ośrodkach bardzo mało pieniędzy, te które są, ledwo starczają kierownikom na opłatę prądu i paliwa. Jak są finansowane ośrodki? Jeszcze 2 lata temu mieliśmy nieduże dotacje od państwa - na ośrodek przypadało od 15 do 20 tysięcy rocznie. Kierownicy zawsze sobie to bardzo cenili, mimo że były to symboliczne pieniądze, ale choćby na opał w zimie wystarczało. W zeszłym roku mówiono nam, że nie dostaniemy ze względu na kryzys. Podejrzewam, że w tym roku odmówią nam ze względu na powódź. Ale ja zawsze powtarzam swoim kierownikom, że muszą się uczyć gospodarować, nie licząc na żadne dotacje. Inne środki, które są do dyspozycji, to świadczenia, które otrzymują mieszkańcy naszych ośrodków. Jeśli ktoś ma rentę lub emeryturę, a jest takich osób ok. jedna czwarta, to wtedy płacą 35% ze swojego świadczenia. Poza tym jest przepis, który mówi, że osoby mieszkające w ośrodku, który podlega danej gminie, powinny mieć przez nią refundowany pobyt w ośrodku. Rzadko się to niestety zdarza. Jakiego rzędu to są pieniądze? To jest ok. 280 zł. Jeśli byłyby pieniądze na prąd, paliwo i ewentualnie telefon, to ośrodek z powodzeniem dałby sobie radę, bo my w stowarzyszeniu w ogóle nie kupujemy wyżywienia. Jedzenie zawsze się jakoś zdobywa. Tutaj na razie jest ciężko, bo to dopiero początek, ale każdy ośrodek zaczyna funkcjonować tak po 1 do 1,5 roku. Społeczność lokalna też zaczyna być po pewnym czasie przychylniejsza. Mieszkańcy protestowali przeciwko powstaniu ośrodka w Budzynku? Wystąpiłem do wójta Dalikowa o udostępnienie budynku po starej szkole ale tamtejsza społeczność nie zgodziła się na to. Budynek stoi i gnije, ale ludzie się nie zgodzili, powiedzieli, że oni to budowali i nie dadzą. Wójt zaproponował mi więc ten obiekt, w którym się znajdujemy. Mimo, że był w bardzo złym stanie, zgodziłem się, pomyślałem, że jeśli wyremontujemy ten budynek, to ludzie z tamtej wioski pójdą po rozum do głowy i przekażą nam również swoją szkołę. Bo po co ma niszczeć, jak można to wykorzystać. Remontujemy te domy sami. Z mojego dwudziestoletniego doświadczenia wynika, że jeśli ludzie sobie sami coś zrobią, jeśli trochę potu swojego wyleją, tej werwy włożą, to o wiele bardziej taki dom cenią. Czego najbardziej potrzebujecie w tej chwili? Głównie materiałów budowlanych na remont, najbardziej potrzebny jest cement. Nie mamy też mebli, każdy sprzęt domowy, urządzenie się przyda. Nawet garnki i naczynia. No i oczywiście potrzebujemy żywności. Gdyby były jakieś hurtownie, które chciałyby nam przekazywać żywność, której kończy się termin przydatności, albo jest nawet trochę po terminie, to przyjedziemy i chętnie weźmiemy. No i potrzebujemy bardzo pracy. Ludzie pracują dorywczo: przy budowie, sianokosach czy u księdza na plebanii. Dlaczego pan się tym zajął, zaangażował w tę działalność? Był okres w moim życiu, kiedy bardzo dużo piłem i wylądowałem na warszawskim dworcu centralnym. To było przeszło 20 lat temu... Pomógł mi wtedy Marek Kotański. To była wielka osobowość. Pierwszy ośrodek dla ludzi bezdomnych założył Marek przy mojej pomocy w 1991 r. przy ulicy Rudnickiego w Warszawie. Od tego pierwszego ośrodka moje życie tak się potoczyło, że zostałem przy Marku, który zaszczepił mi tę chęć pomocy drugiemu człowiekowi. Po śmierci Marka przyrzekłem sobie, że nadal będę się tym zajmował. Może do dziś byłbym w MONARZE, ale nigdy nie mogłem się zgodzić z formą terapii dla bezdomnych, jaką stosowała nowa prezesowa. Ona twierdziła, że dana osoba powinna przebywać w ośrodku od 3 do 6 miesięcy i w tym czasie powinna załatwić sobie pracę, mieszkanie, najlepiej jeszcze rodzinę. A my z Markiem to przecież przerabialiśmy. W ciągu wielu lat przekonaliśmy się, że część ludzi, która bardzo chce i przede wszystkim umie się uwolnić od alkoholu, w jakiś sposób zaczyna sobie radzić w samodzielnym życiu, jednak większość ludzi zostawała w ośrodku. Nie ma możliwości, by człowiek z chorobą alkoholową, bez rodziny, często po więzieniu, dał sobie sam radę. I dlatego na te zasady krótkotrwałego pobytu w ośrodku nie mogłem się zgodzić. Wracając do ośrodka w Budzynku, ile osób docelowo planujecie tu przyjąć? Przynajmniej osób. Przede wszystkim chcemy przyjmować ludzi z okolicy, ale jeśli ktoś nie jest stąd, to nie odmówimy mu z tego powodu. W niektórych ośrodkach jest tak, że tylko ludzi z okolicy się przyjmuje. U nas, jeśli tylko jest miejsce, to przyjmujemy każdego. Jakie zasady obowiązują w takim ośrodku? Przede wszystkim każdy musi pracować. Obojętnie czy przy chorym, przy sprzątaniu, przy murowaniu czy gotowaniu. Jeśli ktoś odmówiłby pracy, to nie ma tu dla niego miejsca. Ja myślę, że najlepszą terapią jest terapia poprzez pracę. Ani psycholog ani żadna terapia nie daje tyle, co normalna praca. Człowiekowi, który latami nie pracował, żył na gapę, tu się nie uda przetrwać bez pracy. Co nie znaczy, że praca wyciąga z choroby alkoholowej. Jeśli zdarzy się, a często się tak zdarza, że człowiek nie wytrzymuje, że pije, to ostatnie zdanie należy do kierownika. Kierownik może dać mu następną szansę, ale nie musi. W każdym razie ma obowiązek kierować takie osoby do AA. Terapia AA jest najlepszym rozwiązaniem dla tych ludzi. Takie rzeczy jak wszywki, to było połowiczne ratowanie. Ja osobiście zaszyłem około 300 osób z czego może 10 nie pije... To się nigdy nie sprawdzało. Ten, kto chce zacząć żyć w normalny sposób, sam będzie szukał drogi do Anonimowych Alkoholików. Z tego, co pan mówi, większość ludzi, którzy trafiają do ośrodka ma problem z alkoholem To prawda, większość ludzi przychodzących do ośrodka ma problem alkoholowy. Myślę, że to jest około 85%, z tym że niektórzy są alkoholikami, a niektórzy po prostu zatracili się w wódce. To są dwie różne sprawy. Biorąc pod uwagę moje osobiste doświadczenie, wiem, że jeśli ktoś będzie bardzo chciał, to przerwie picie i zacznie normalnie żyć. Tylko trzeba mu pomóc. Jest stwierdzone, że jeśli osoba pijąca nie dostanie pomocnej dłoni, to sama z tego nie wyjdzie. Ale oczywiście nic się nie da zrobić na siłę. Na pewno alkoholikowi nie pomoże rodzina, to także jest stwierdzone. Kierownik osrodka demonstruje remontowane pomieszczenia Prezes..., autorka tekstu oraz pensjonariusze ośrodka Najskuteczniejsza jest terapia grupowa. Ja zawsze bardziej ceniłem grupową terapię niż indywidualną, bo znam psychologów, terapeutów, którzy za pieniądze leczą alkoholików, ale to nic nie daje. Człowiek musi chcieć, musi dojrzeć do tego. Najłatwiej przychodzi mu to w grupie. No i do tego praca. Nie ma lepszej terapii. Jak długo, przeciętnie, ludzie mieszkają w ośrodku? Kiedy zakładaliśmy z Markiem pierwsze ośrodki, to naszym marzeniem było, żeby jak najbardziej ludzi motywować do samodzielnego życia. Chcieliśmy, żeby pobyli trochę w ośrodku, jakoś ustabilizowali sobie życie, jakiejś terapii alkoholowej łyknęli i się wyprowadzili. Życie to zweryfikowało. Niestety część osób już z tego ośrodka nie wyjdzie nigdy. Takie jest życie. Bywają, oczywiście, takie sytuacje, że ludzie wychodzą z ośrodków, szczególnie ci, którzy nie trafili tu z powodu alkoholu. Są np. samotne matki wychowujące 5-6 dzieci, które nie są w stanie pod względem ekonomicznym sobie poradzić. W ośrodku nie muszą się już martwić o wyżywienie dzieci, mogą zaopiekować się nimi w normalny sposób. Takie osoby najczęściej wychodzą po pewnym czasie, udaje im się i wtedy jestem szczęśliwy. Jeśli im się nie powiedzie, zawsze mówię, że mogą wrócić. Nie ma u mnie w ośrodkach, że pół roku, rok i trzeba się wyprowadzić. Lepiej mniejszej garstce ludzi sukcesywnie pomagać, niż robić takie przemiały : trzy miesiące i następny, trzy miesiące i następny Bo co to są trzy miesiące... U nas jest tak, że dopiero jak ktoś jest sam przekonany, że mu się uda, to wychodzi z ośrodka. Wtedy też go wspieramy. Na przykład, kiedy dostanie mieszkanie socjalne, pomagamy mu w remoncie czy w umeblowaniu. Opowiedzmy o tym, jak wygląda życie w ośrodku, jakie są wzajemne relacje jego mieszkańców? To już trzeba z ludźmi porozmawiać... Chodźmy Reportaż na temat życia pensjonariuszy Domu Rodzinnego Budzynek w następnym numerze. rozmawiała Renata Nolbrzak\n10 10 Śladami św. Faustyny Kowalskiej Konkurs muzyczny 20 lat minęło Jan Wojtczak przed kapliczką św. Faustyny Kowalskiej Bratanica św. Faustyny - Bożena Wielgus 30 lipca 2010r. w Forum Inicjatyw Twórczych w Parzęczewie odbył się konkurs muzyczny 20 lat minęło... w ramach realizacji projektu pn. Festyn Integracyjny: Muzyka łączy pokolenia dofinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Konkurs dotyczył wykonania utworów rockowych popularnych w latach 70. i 80. z repertuaru zespołów, które były popularne wówczas i w dalszym ciągu funkcjonują na polskim rynku muzycznym. Publiczność mogła wysłuchać wielu znanych utworów takich jak: Cykady na cykladach, Parada wspomnień, Autobiografia, Co mi Panie dasz, Droga Pani z TV czy Szklana pogoda. Po wysłuchaniu prezentacji konkursowych Jury przyznało I miejsce oraz nagrodę w wysokości 1000zł. zespołowi Dziura Na terenie Gminy Wartkowice jest wyznaczony i oznakowany szlak pieszy św. Faustyny Kowalskiej o długości 9,2 km. Przebiega on przez miejscowości: Kiki Dzierżawy Ner - Parcel Ner Wartkowice, ul. Spółdzielcza Stary Gostków. W słoneczny dzień postanowiłam udać się szlakiem św. Faustyny Kowalskiej i zrobić parę ciekawych zdjęć. Dotarłam do Głogowca, położonego 2 km od Sakowa (Gmina Wartkowice). Mieszkańcy miejscowości wskazali mi drogę, która zaprowadziła mnie do domu rodzinnego Świętej. Widnieje tu pamiątkowa tablica z wizerunkiem św. Faustyny oraz krótka wzmianka dotycząca zwiedzanego przeze mnie obiektu. Obecnie dom jest własnością Parafii p.w. Św. Kazimierza Sanktuarium. Opiekę nad nim sprawują siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. Urządzone jest tu muzeum, w którym znajduje się ekspozycja sprzętów z gospodarstwa domowego Państwa Kowalskich, jak również warsztat stolarski ojca św. Faustyny. W izbie znajdują się reprodukcje fotografii przedstawiające rodziców św. Faustyny, akt chrztu i dowód osobisty Świętej oraz fotografia z kanonizacji siostry Faustyny, która odbyła się 30 kwietnia 2000 r. w Rzymie. Tutaj też spotkałam się z bratanicą św. siostry Faustyny Kowalskiej, Bożeną Wielgus. - Mój tata Mieczysław był rodzonym bratem Świętej. Opowiadał nam o Niej. Od dzieciństwa odznaczała się umiłowaniem modlitwy. Chodziła do kościoła zawsze z różańcem. Odznaczała się pracowitością, posłuszeństwem i wielką wrażliwością na Powidłach, II miejsce oraz nagrodę w wysokości 500zł. zespołowi Revers, III miejsce oraz nagrodę w wysokości 300zł. zespołowi Nie Gryź Kabla. Karolina Wasiak ludzką biedę. Dlatego też organizowała loterie fantowe, lepiła z gliny figurki i sprzedawała je. Za zarobione pieniądze kupowała cukierki i rozdawała je dzieciom. Jej życie, na pozór zwyczajne i szare, kryło w sobie nadzwyczajną głębię zjednoczenia z Bogiem. Lata jej zakonnego życia obfitowały w nadzwyczajne łaski, objawienia, wizje, proroctwa, żywy kontakt z Bogiem. Faustynka otacza naszą miejscowość i jej mieszkańców ochronnym płaszczem. Czuwa nad nami każdego dnia. Także córka pani Bożeny, 17-letnia Ania czuje obecność Świętej w trudnych chwilach. - Święta siostra Faustyna w naszej rodzinie była i jest obecna. Rodzice i dziadkowie nie pozwoliliby na to, abyśmy nie wiedzieli, kim była. Historię Jej życia opowiedział mi dziadek. Muszę przyznać, że niewiele już pamiętam z tej opowieści, miałam wtedy 8 lat. Bardzo się przejęłam, gdy usłyszałam, że ta niezwykła zakonnica jest moją krewną. Musiało upłynąć kilka lat, abym na dobre zaczęła interesować się Jej życiem i posłannictwem. W 2005 roku organizowany był konkurs przez księdza Mariana Kilichowskiego z Parafii Dzierżawy dotyczący osoby Świętej. Wzięłam w nim udział. Zajęcie pierwszego miejsca było dla mnie zaskoczeniem. Wtedy czułam obecność mojej krewnej. Wiedziałam, że jest przy mnie i cieszy się ze mną. W nagrodę pojechałam na siedmiodniową wycieczkę śladami św. siostry Faustyny. Byłam chyba we wszystkich miejscach, w których przebywała. Odbycie tej pielgrzymki było dla mnie ogromnym doświadczeniem życiowym. Zrozumiałam, jak ważna jest w życiu wiara i ufność w Miłosierdzie Boże. Od konkursu minęło już pięć lat, a ja nadal czuję Jej obecność. Ona zawsze pomaga mojej rodzinie w trudnych chwilach. Mieszkamy w miejscowości, w której się urodziła i jesteśmy świadkami, jak kult św. Faustyny fascynuje dziś ludzi z całego świata. Mam nadzieję, że Jej opiekę napisz: będę czuła nad sobą do końca swoich dni. Następnie udałam się do Sanktuarium Urodzin i Chrztu Św. S. Faustyny w Świnicach Warckich. Wnętrze kościoła poprzez fakt chrztu, I Komunii Świętej, powołania i objawienia oraz słów Świętej zapisanych w Dzienniczku: Jak bardzo się mogłam modlić w tym kościółku (...) kryje swój nadzwyczajny majestat. Kolejnym punktem mojej turystycznej wyprawy szlakiem św. Faustyny Kowalskiej była parafia Dzierżawy. Jan Wojtczak z Sakowa, którego dom leży na skraju parafii, postanowił wybudować kapliczkę z wizerunkiem św. Faustyny Kowalskiej. Figura z postacią świętej wita już przyjezdnych przekraczających granice parafii oraz powiatu poddębickiego. Od ponad 100 lat była w tym miejscu stara kapliczka. Przyszedł czas na nową. Pan Jan przygotowuje teraz oświetlenie, żeby kapliczka z wizerunkiem Świętej była widoczna także nocą. - Pielgrzymi wędrujący do Świnic Warckich zatrzymują się tutaj, aby się pomodlić. Są to pielgrzymki z Kruszwicy, Elbląga, Brodnicy, Działdowa, Poddębic oraz przejeżdżający turyści. Pewnego dnia małżeństwo zatrzymało się przy kapliczce, pomodlili się. Zaprosiłem ich do domu na herbatę. Kobieta zauważyła pamiątkę I Komunii Świętej mojej siostry. Okazało się, że jej jest identyczna, gdyż razem w 1946 roku w Sanktuarium w Świnicach przystąpiły do Komunii. Święta Faustyna sprawiła, że po tylu latach będą mogły się razem spotkać. Wierzę w moc Świętej Faustyny Kowalskiej. Marta Kubis - Mikołajczyk źródło: Laureaci II m-ca - zespół muzyczny - Revers Laureaci I m-ca - zespół Dziura Powidłach Laureaci III m-ca - zespół Nie Gryź Kabla\n11 11 Ruszaj się bo zardzewiejesz Rajd rowerowy Poznajmy naszą gminę Zawarte w tytule hasło było inspiracją do zorganizowania czynnej formy wypoczynku letniego dla mieszkańców sołectw Chociszew i Mikołajew w ramach projektu pt. Integracja mieszkańców sołectw Chociszew i Mikołajew Projekt współfinansowany jest przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Ostatnimi laty daje się zaobserwować napływ mieszkańców z dużych ośrodków miejskich na tereny tych sołectw. Po wprowadzeniu w życie planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Parzęczew, wsie Radzibórz, Mikołajew, Chociszew i Nowa Jerozolima stały się wielkim placem budowy. Ruszyła sprzedaż działek, nowi właściciele z werwą przystąpili do budowy domów już nie tylko letniskowych ale całorocznychz zamiarem stałego zamieszkania. To właśnie ci nowi wykazywali chęć poznania swojej gminy. Większość z nich zna swoją wieś, najbliższą okolicę, drogę do urzędu i Kościoła. A co z resztą gminy? Słowem cudze chwalicie, swego nie znacie. Inicjatywy te wpisywały się w projekt na rzecz aktywnej integracji. Doskonałym sposobem przemieszczania się jest rower. Poruszając się nim można wiele zobaczyć patrząc z innej perspektywy. Mając to na względzie ustalono trasę rajdui termin realizacji zamierzenia. Uczestnicy, a było ich 30-stu, poruszali się po malowniczej trasie z Chociszewa przez Parzęczew, Śniatową i Opole. Metę zaplanowano na boisku szkolnym w Chociszewie. Rajd był kapitalnym sposobem na połączenie aktywnego wypoczynku ze zdobywaniem wiedzy na temat działania organizacji pozarządowych, poznawanie własnego regionu oraz integrację mieszkańców. Trasa rajdu liczyła 35 km. W miejscowości Śniatowa prezes stowarzyszenia Wiejski Ośrodek Kultury Pani Elżbieta Gieraga zapoznała nas ze specyfiką prowadzenia wioski tematycznej oraz z procedurami powołania i funkcjonowania stowarzyszenia. Następnym postojem na trasie rajdu była Leźnica Wielka. Uczestnicy rajdu zapoznali się z bogatą historią parafii i jednostki wojskowej oraz miejscowości Leźnica Wielka. O historii miejscowości barwnie opowiadał komandor rajdu Pan Adam Śwniuch. O nieznanych epizodach z II Wojny Światowej (a związanych z leźnickim lotnictwem) wspominał świadek tamtych wydarzeń Pan Stanisław Frątczak, który podczas rajdu pełnił rolę przewodnika. Kolejnym przystankiem dla rowerzystów było Opole. W tej wsi prężnie działa Ochotnicza Straż Pożarna, której naczelnikiem jest Pan Marian Durski. Pani sołtys wsi Beata Kluska zaprezentowała efekty zrealizowanych projektów i zdobyte doświadczenie podczas ich realizacji. Podstawowym zmartwieniem organizatorów przedsięwzięć turystycznych jest bezpieczeństwo uczestników i warunki atmosferyczne. Pogodę mięliśmy wybitnie rowerową, a nad bezpieczeństwem rajdu czuwali szwoleżerowie z sekcji kolarskiej Szwadron z PTTK Ozorków. Pan Stanisław Szamałek pełnił funkcję kierownika trasy rajdu, Stanisław Frątczak był przewodnikiem rajdu. Ważną rolę na trasie sprawował Mieczysław Lityński mechanik rajdu, który niejeden rower ożywił. Obsługą fotograficzną rajdu zajmowali się panowie: Skonieczko i Staniewski. Ognisko integracyjne było zwieńczeniem całego wysiłku, jaki uczestnicy włożyli w pokonywanie trasy rajdu. Daniem głównym na ognisku była kiełbaska komandorska z surówkami. Wspomnień nie było końca. Były śpiewy - a jakże, ale śpiewano pieśni kawaleryjskie, biesiadne oraz piosenki rajdowe. Drobny deszcz, który prowadził nas od Opola dodał tylko werwy i animuszu uczestnikom rajdu. Małgorzata Posiła P.S. Ozorkowskim szwoleżerom czynnie pomagającym w rajdzie, tą drogą serdecznie dziękujemy. Marysie i Jaśki z Łyncyckigo W lipcu br. zespół Marysie i Jaśki z Łyncyckigo zdobył wyróżnienie na Ogólnopolskim Festiwalu Bukowskie Prezentacje Folkloru Młodych w Bukowsku (woj. podkarpackie). Do konkursu zakwalifikowało się 25 zespołów i solistów z całej Polski. Publiczność z dużą aprobatą odebrała występ naszych młodych wykonawców oraz nagrodziła ich gromkimi brawami. Swoje uznanie wyrazili również organizatorzy imprezy, zapraszając Marysie i Jaśki na kolejny festiwal. Zespół folklorystyczny,,marysie i Jaśki z Łyncyckigo działa przy Szkole Podstawowej w Wilczkowicach. Został założony w 2001 roku przez Panią Barbarę Antosiak, emerytowaną Dyrektor wspomnianej placówki. Od 2003 roku jego opiekunem z ramienia szkoły jest Elżbieta Jabłońska, nauczycielka muzyki. Obecnie tworzą go uczniowie klas III-VI: Daria Szczech, Paulina Domagała, Małgorzata Kowalczyk, Iwona Kluska, Karolina Stankowska, Magdalena Milczarek, Paulina Granosik, Michał Woźniak, Dominik Granosik, Joanna Andrysiak. Występują w oryginalnych dziecięcych strojach ludowych z okolic Łęczycy zakupionych z budżetu Gminy Łęczyca i częściowo ze środków finansowych Rady Rodziców Naszej Szkoły. Naszym działaniom przyświecają następujące cele: ocalenie od zapomnienia naszej ludowości, tradycji, naszych korzeni, kultywowanie oryginalnej gwary i tożsamości kulturowej poszczególnych wsi; bawienie publiczności; promowanie regionu łęczyckiego, szkoły i zespołu. W pracy z dziećmi wykorzystywane są oryginalne pieśni, przyśpiewki, obrzędy i zwyczaje ludowe. Dbałość o ludowy charakter zarówno treści jak i sposobu wykonania pieśni oraz prostota i wdzięk prezentowane przez dzieci powodują, że zespół odbierany jest bardzo dobrze i cieszy się coraz większą popularnością. Członkowie zespołu lubią folklor łęczycki i bardzo chętnie uczestniczą w zajęciach. Z radością przyjmują każde zaproszenie na występy. Zespół reprezentuje Szkołę na różnych uroczy stościach i imprezach regionalnych i ogólnopolskich. Co roku bierze udział w: Dożynkach Gminnych, Przeglądach Kapel i Zespołów Ludowych Powiatu Łęczyckiego, Przeglądach Twórczości Artystycznej Gospodyń w Łęczycy, Majówkach Zdrowia w Łęczycy, Jarmarkach Wojewódzkich w Łodzi, występuje także w Domu Pomocy Społecznej w Łęczycy. Największe sukcesy Marysiek i Jaśków : - zakwalifikowanie się i udział w VIII Ogólnopolskim Festiwalu Bukowskie Prezentacje Folkloru Młodych w Bukowsku; - wyróżnienie za wkład w krzewienie folkloru w V Powiatowym Międzyszkolnym Festiwalu Piosenki w Łęczycy; - nagranie i wydanie płyty z dorobkiem zespołu w ramach realizowanego programu,,szkoła Marzeń - wojewódzka prezentacja programu Szkoła Marzeń w Sieradzu; - nagroda główna na Festiwalu Dziecięcych Zespołów Ludowych Województwa Łódzkiego w Proszeniu; - udział w projekcie Folklor Łęczycki dla współczesnego odbiorcy realizowanym przez Fundację Rozwoju Gmin Prym w Parzęczewie. Informacje o działalności zespołu ukazywały się w prasie, nagrania z występów emitowane były w telewizjach lokalnych, Radiu Łódź oraz w TVP 2. Elżbieta Jabłońska\n12 12 napisz: Tegoroczne Dni Parzęczewa różniły się nieco od tych organizowanych dotychczas. Po pierwsze miały miejsce w innym niż zwykle terminie, bo 14 i 15 sierpnia, a nie jak dotąd w czerwcu, a po drugie odbywały się w dwóch miejscowościach naszej gminy: w Leźnicy Wielkiej i Parzęczewie. O sobotniej imprezie w Leźnicy traktuje oddzielny tekst, natomiast, to co działo się 15 sierpnia w Parzęczewie było elementem realizowanego projektu: Festyn integracyjny: Muzyka łączy pokolenia. Termin zbieżny z parafialnym odpustem, jak się okazało, był dobrym pomysłem, bo nad parzęczewski zalew przyszły, i przez wiele godzin pozostały, tłumy ludzi. Na początku uroczystości wręczono, tradycyjnie już, odznaki Zasłużony dla Gminy Parzęczew. Po części oficjalnej rozpoczęły się koncerty. Jako pierwszy wystąpił na parzęczewskiej scenie legendarny zespół Lombard. Wybór nie był przypadkowy, ponieważ piosenki tej grupy znają doskonale sześćdziesięciolatkowie, czterdziestolatkowie jak i dwudziestolatkowie. Dlatego koncert wpisywał się doskonale w ideę festynu, którą określało hasło: Muzyka łączy pokolenia. Zamierzeniem organizatorów było także przypomnienie, w związku z minioną w ubiegłym roku 20 rocznicą upadku w Polsce komunizmu, że muzyka była także narzędziem walki o wolność, demonstracją określonych, patriotycznych postaw. Takie piosenki Lombardu, jak choćby Stan gotowości czy Przeżyj to sam, mimo że okazały się uniwersalne, miały jednak głębokie podteksty polityczne. Lombard został przyjęty przez parzęczewską publiczność entuzjastycznie. Następnie na scenie zagościła, znana już w Parzęczewie kapela podwórkowa Szadkowiacy, która jak zwykle doskonale porozumiała się z publicznością, wciągając ją do wspólnej zabawy. Kolejne koncerty to zupełnie inny gatunek muzyki. Na scenie zaprezentowały się bowiem zespoły rockowe: najpierw grupa A.S.Mail, a potem zespoły laureaci konkursu muzycznego 20 lat minęło : Nie gryź kabla, Revers i Dziura Powidłach. Koncerty wzbudziły duże zainteresowanie, szczególnie młodzieży i były znakomitą rozgrzewką przed koncertem kapeli reage Tabu, która dała wspaniały, pełen energii i dynamizmu koncert. Do późna w nocy wszyscy bawili się przy zespole Fliper. Impreza była tak atrakcyjna dzięki realizacji projektu pn.: Festyn Integracyjny: Muzyka łączy pokolenia współfinansowanego przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Działanie 7.3 Inicjatywy lokalne na rzecz aktywnej integracji. Renata Nolbrzak Muzyka łączy pokolenia Krzysztof Daukszewicz w Leźnicy Wielkiej W dniu 23 lipca 2010r. w Klubie Garnizonowym na osiedlu w Leźnicy Wielkiej zorganizowano Kabaretowy Wieczór Integracji Leźniczaków, będący kolejnym działaniem podjętym w ramach projektu pt. Integracja i aktywizacja mieszkańców Leźnicy Wielkiej - Osiedle współfinansowanego przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Działanie 7.3 Inicjatywy lokalne na rzecz aktywnej integracji. Z własnym programem satyrycznym wystąpił Krzysztof Daukszewicz przy akompaniamencie Mieczysława Grochowskiego. Znakomity artysta i bard, znany ze swojego specyficznego poczucia humoru, rozbawił leźnicką publiczność niemal do łez. Początkowo opowiadał żarty, później śpiewał i grał na gitarze. Prócz samego słuchania tekstów piosenek i dobrej zabawy, która temu towarzyszy, warto też przyjrzeć się bliżej samej postaci barda. Od 2005 jest stałym gościem programu publicystycznosatyrycznego Szkło kontaktowe nadawanego na antenie TVN24. Jego refleksyjne poczucie humoru oraz dystans wobec siebie i życiowych sytuacji bardzo przypadły publiczności do gustu. Artysta rozbroił wszystkich, nazywając się mentorem meneli. Salwami śmiechu nagradzano przytaczane lapsusy językowe polskich polityków. Swoje opowieści Krzysztof Daukszewicz zakończył Listem Ignacego do Hrabiego. Na zakończenie Wójt Gminy Parzęczew Ryszard Nowakowski podziękował Daukszewiczowi za występ i wręczył kwiaty. Po występie p. Krzysztof podpisywał swoje książki. Następnie wszystkich uczestników spotkania zaproszono na słodki poczęstunek przygotowany przez Baro-Kawiarnię Najtek. Wcześniej, o godz , w ramach wsparcia towarzyszącego podczas warsztatów poprawy wizerunku wystąpiła grupa teatralna Scena Kalejdoskop z Krakowa ze spektaklem uliczno plenerowym GRAAL połączonym z pokazem baniek mydlanych i konkursami dla dzieci. Agnieszka Nawrocka koordynator projektu\n13 Noc w bibliotece 13 Wizyta Marszałka Rzeźbiarz z Leźnicy Wielkiej Rzeźbiarstwo, można powiedzieć, to zapomniana już dziś sztuka. Zajmują się nim tylko nieliczne osoby. Taką osobą jest, mieszkający w Leźnicy Wielkiej, Jerzy Trymbulski rzeźbiarz amator. Czym dla Pana jest rzeźbiarstwo? Do rzeźbienia zmusiła mnie konieczność. Mam kolekcje poroży, a rzeźbione deski pod nie są bardzo drogie. Zacząłem próbować - na początku traktowałem to jako zabawę. Teraz to moja pasja. Jak powstają Pana rzeźby? Z jakiego drewna Pan je wykonuje? Rzeźby można zrobić z każdego drzewa. Najładniejsze powstają jednak z twardego drewna, najpiękniejsze z kolei, jakie udało mi się zrobić wykonałem ze śliwy. Najwięcej zaś mam rzeźb z lipy i topoli, buka, a także dębu czarnego. Są to figurki i płaskorzeźby. Nie ma rzeczy, której bym nie wyrzeźbił. Gdzie można zobaczyć Pana prace? W nocy z 29 na 30 lipca 2010 w Gminnej Bibliotece Publicznej w Dalikowie odbyła się niecodzienna impreza. Biblioteka była czynna przez całą noc, podczas której dzieci i młodzież uczestniczyły w różnych grach i turniejach zorganizowanych przez bibliotekarzy. Dużym powodzeniem cieszył się turniej gier komputerowych, do którego zgłosiło się bardzo dużo chętnych. Pierwsze miejsce zajął Pascal Besmehn. W grze w kalambury stanęły do rywalizacji dwie drużyny dziewcząt - zakończyło się remisem. Popularnością cieszyło się również malowanie tatuaży i makijaży. Wyświetlane były także bajki i filmy na dużym ekranie. Na dworze wokół biblioteki, w nocnej scenerii, uczestnicy mogli przy stolikach wypić herbatkę kawę, porozmawiać, a nawet zagrać w szachy lub warcaby. Nad bezpieczeństwem czuwała Powiatowa Policja, której przy tej okazji bardzo dziękujemy. Bibliotekę w tę noc odwiedziło około 40 osób. Była to pierwsza taka impreza, podczas której mieszkańcy dowiedzieli się co można robić nocą w bibliotece. Organizatorzy bardzo dziękują wszystkim uczestnikom imprezy i zapowiadają powtórkę w przyszłym roku, również w wakacje. Moje prace można oglądać w Starostwie Powiatowym w Łęczycy. W Sierpcu dla Marszałka Województwa Mazowieckiego wykonywałem herby. Moje rzeźby można także odnaleźć w bieszczadzkich kościółkach. Rozety w nowej świątyni w Licheniu są także mojego autorstwa. Czy stara się Pan przekazać swoje umiejętności młodszemu pokoleniu? Do pracowni mieszczącej się w Klubie Garnizonowym przychodzą dzieci na zajęcia. Są wśród nich też tacy, którzy od samego rana w niedzielę przychodzą i pytają, czy mogą ze mną porzeźbić. Największą radością dla mnie jest udział w Festiwalach Twórczości Dziecięcej Wojska Polskiego w Grudziądzu. 1 czerwca miasto Grudziądz jest zamykane i rządzą dzieci. Wtedy rozlega się dziecięcy harmider, aż łza kręci się w oku i to jest dla mnie największa zapłata za to, co robię. Po każdym festiwalu otrzymujemy katalogi z pracami. Prace moich podopiecznych wiszą w Muzeum Powstania Warszawskiego, Muzeum Wojska Polskiego, były na wystawach w Warszawie, Krakowie, Rzeszowie Wędrują sobie po Polsce. Beata Olejniczak Podobno Pan też maluje... Jestem z natury romantykiem.. Nie lubię tłoku, hałasu. Potrafię się gdzieś zaszyć i malować. Maluję kwiaty, a także pejzaże. Uwielbiam operować kolorem: zieleń, brąz.. Jeżdżę ponadto na plenery. Dopiero wróciłem z jednego pleneru, a już wyjeżdżam na drugi. Brałem ponadto udział w plenerach zagranicznych, a także w wystawach: Serock, Sierpc, Grudziądz, Wrocław, Żagań, Rzeszów. Pana największy sukces to... Kapituła Festiwalu Twórczości Dziecięcej Wojska Polskiego w Grudziądzu w roku 2007 przyznała mi tytuł Przyjaciela Malowanego Bułanka i otrzymałem statuetkę za zaangażowanie w kategorii animatora sztuki. Do tego otrzymałem certyfikat. Dziękuję za rozmowę i życzę dalszych sukcesów. rozmawiala Marta Kubis - Mikołajczyk W dniu 12 sierpnia 2010 r. Marszałek Województwa Łódzkiego Włodzimierz Fisiak odwiedził Gminę Wartkowice. Podczas wizyty w siedzibie Urzędu Gminy spotkał się z Wójtem Gminy, Przewodniczącym Rady i Sekretarzem Gminy. W trakcie spotkania Wójt zapoznał Marszałka Fisiaka z występującymi w gminie problemami, a szczególnie zwrócił uwagę na straty w gospodarstwach rolnych i straty w infrastrukturze komunalnej gminy powstałe w wyniku nadmiernych opadów atmosferycznych mających miejsce w miesiącu maju tego roku. Wójt Kuropatwa poinformował także o skali realizacji zadań inwestycyjnych w roku bieżącym i przyszłym, w tym m.in. o: - kontynuacji budowy kanalizacji sanitarnej w aglomeracji Wartkowice; - budowie przyzagrodowych oczyszczalni ścieków etap IV; - przebudowie drogi Parądzice Krzepocinek; - budowie drogi Sucha Parądzice Krzepocinek. W kolejnej części wizyty Marszałek Fisiak zapoznał się w terenie z realizacją zadań inwestycyjnych z udziałem środków pomocowych, tzn.: - Rozbudową bazy dydaktyczno - sportowej przy Zespole Szkół w Wartkowicach realizowaną przy udziale środków finansowych Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej; - Kształtowanie obszaru przestrzeni publicznej w miejscowości Wartkowice realizowane w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata , Działanie 3.4 Odnowa i rozwój wsi projektu operacji; - Budową drogi gminnej Spędoszyn Kolonia - Polesie - Bronów realizowaną przy udziale środków finansowych z Narodowego Programu Przebudowy Dróg Lokalnych oraz Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych. Na zakończenie wizyty Włodzimierz Fisiak zwiedził zabytkowy dworek - Muzeum Marii Konopnickiej w Bronowie, w którym w 2010 roku zakończone zostały prace remontowe prowadzone ze środków Samorządu Województwa Łódzkiego. W tej części wizyty uczestniczył także Starosta Poddębicki Stanisław Olas. Joanna Jercha Piotr Sikora\n14 14 Kościółek w Białej piękno w prostocie Już w chwili przekraczania progów kościółka w Białej uderza nas przytulność i piękno tej świątyni. To nie tylko kwestia bliskości ołtarzy i niewielkich rozmiarów wnętrza, podzielonego jeszcze słupami na trzy nawy, ale jasność sosnowej boazerii, która otacza nas i emanuje swoistym urokiem. Właściwie to tylko żyrandole są tutaj metalowe. Cała powierzchnia ścian, podobnie jak sklepienia nawy środkowej oraz stropów naw bocznych, jaśnieje zdrowym blaskiem surowego drzewa. I jakby mało było doznań wizualnych, wydaje nam się, że czujemy balsamiczny zapach dalekiej Puszczy Knyszyńskiej. Bo też aż stamtąd, z tartaku w Czarnej Białostockiej, sprowadzano drewno do Białej zgierskiej. Wnętrze kościoła w pełnej naturalnej krasie ukaże nam słońce, gdy zajrzy do środka przez kolorowo barwione szyby i wyczaruje z sosnowej wykładziny całe piękno faktury, bogatej w niepowtarzalną mozaikę słojów, zdobioną ciemnymi cętkami sęczków. Ze skromną i pełną prostoty środkową nawą kościoła, zwieńczoną tylko obiegającym wokół gzymsem, a po bokach obramowaną łukami arkad, kontrastuje barokowy przepych ołtarzy. Nasz wzrok przyciąga przede wszystkim ołtarz główny, usytuowany na osi nawy głównej, najokazalszy rozmiarami i o bogatej ornamentyce. Wyjątkowość tego miejsca podkreśla również tęcza, pod którą musimy przejść, żeby znaleźć się przed najważniejszym sacrum, zamkniętym w tabernakulum. Ten nieodzowny element wyposażenia, przede wszystkim gotyckich kościołów, nie posiada tutaj typowego łuku ostrego i podłużnej belki, lecz oryginalne, fantazyjne wycięcie w formie przeźrocza. Ze światła tego otworu w ścianie dzielącej nawę od prezbiterium, jakby spod uchylonej kotary, patrzy na nas z góry Chrystus przybity do krzyża. Rzeźba ta wykonana w drzewie pochodzi z I połowy XVIII w. W głębi prezbiterium jaśnieje bielą i rozbłyskuje złoceniami bogato rozbudowana nastawa ołtarza. W jej zwieńczeniu znajdujemy patronów bialskiego kościola świętych Piotra i Pawła, którym wyłaniający się ze srebrnych obłoków Chrystus wręcza klucze i księgę. Poniżej, w przełamaniu trójkątnego szczytu, przyciąga wzrok siedemnastowieczny obraz Przemienienie Pańskie w pięknie wygiętej, złoconej ramie. Głównym jednak elementem plastycznym, wypełniającym jednokondygnacyjną nastawę, jest duży obraz olejny na płótnie Trójca św. z końca XIX wieku. Jest on ujęty po obu stronach dwiema korynckimi kolumnami, zewnętrznie wysuniętymi do przodu. Nastawę ołtarza zdobią z boków ażurowe ornamenty, pięknej snycerskiej roboty i postacie pierwszych, polskich świętych. Po lewej widzimy św. Wojciecha, trzymającego w lewej ręce podwójny krzyż na długim trzonie. Z prawej św, Stanisław Biskup w jednym ręku dzierży pastorał, a drugą unosi w geście błogosławieństwa. Na prostopadłościennych podstawach, obramowujących z obu stron skrzynkową mensę, czerwienią się owalne tarcze herbu Abdank, podtrzymywane przez srebrne lwy. Herbem tym pieczętował się znany na Ziemi Łęczyckiej ród Warszyckich, panów na Warszycach i w pewnym czasie na Białej i kilkunastu innych, okolicznych wsiach. Warto byłoby temu znamienitemu rodowi poświęcić więcej uwagi w osobnej opowieści, choćby dla przypomnienia pięknej genezy herbu Abdank, świadczącej o hojności dawnych mężów stanu. Warszyccy, choć bardziej ciążyli ku Modlnej, gdzie byli też chowani, to przecież ich herb świadczy, że to oni również i tym razem, nie żałując kiesy w XVII wieku, zafundowali ten ołtarz. Jego datowanie po- ZAWODY SPORTOWO POŻARNICZE W niedzielne popołudnie 11 lipca 2010 r. w miejscowości Zelgoszcz odbyły się Gminne Zawody Sportowo - Pożarnicze, podczas których jednostki OSP z terenu gminy Wartkowice sprawdzały stopień swojej sprawności bojowej. W zawodach rozgrywanych pod czujnym okiem sędziów uczestniczyło 13 drużyn: 11 drużyn męskich oraz 2 drużyny żeńskie. Odprawę drużyn przeprowadził druh Jan Węglewski. Nad prawidłowym przebiegiem zawodów czuwał Sędzia Główny mł. kpt. Andrzej Przespoleski, przedstawiciel Komendy Powiatowej PSP w Poddębicach. Zgodnie z regulaminem drużyny rywalizowały w dwóch konkurencjach: biegu sztafetowym 7x50 metrów z przeszkodami oraz ćwiczeniu bojowym polegającym na rozwinięciu dwóch linii gaśniczych. Po zaciętej rywalizacji wygrała drużyna OSP Pełczyska, drugie miejsce zajęła drużyna OSP Zelgoszcz, natomiast trzecie miejsce wywalczyła drużyna OSP Wartkowice. Wśród drużyn żeńskich zwyciężyły OSP Zelgoszcz, na drugim miejscu uplasowała się drużyna z OSP Grabiszew. Klasyfikacja końcowa drużyn: Drużyny żeńskie: 1. Zelgoszcz 137 pkt., 2. Grabiszew 144 pkt. Drużyny męskie seniorów: 1. OSP Pełczyska I miejsce z wynikiem 99 pkt., 2. OSP Zelgoszcz II miejsce z wynikiem 101 pkt., 3. OSP Wartkowice III miejsce z wynikiem 106 pkt., 4. OSP Biernacice IV miejsce z wynikiem 116 pkt., 5. OSP Biała Góra V miejsce z wynikiem 119 pkt., 6. OSP Tur VI miejsce z wynikiem 121 pkt., 7. OSP Sędów VII miejsce z wynikiem 123 pkt., 8. OSP Grabiszew VIII miejsce z wynikiem 130 pkt., 9. OSP Kłódno IX miejsce z wynikiem 134 pkt., 10. OSP Truskawiec IX miejsce z wynikiem 134 pkt., 11. OSP Powodów Trzeci XI miejsce z wynikiem 135 pkt. Po zakończeniu rywalizacji nastąpiło uroczyste wręczenie dyplomów i pucharów oraz nagród pieniężnych przez Wójta Gminy Wartkowice Piotra Kuropatwę, Przewodniczącego Rady Gminy Bogdana Łuczaka oraz V-ce Prezesa Zarządu Oddziału Gminnego Związku OSP RP Leonarda Świątczaka. Szczególne podziękowania należą się strażakom z OSP w Zelgoszczy, którzy zorganizowali niedzielne zawody, po zakończeniu których zaprosili wszystkich uczestników na pyszną grochówkę oraz zabawę taneczną. Po zawodach poprosiłyśmy Naczelnika OSP Pełczyska Pana Ireneusza Kuropatwę o wyrażenie swojej opinii na temat przebiegu i wyników strażackiej rywalizacji sportowej: - Uważam, że zawody strażackie zostały przeprowadzone na wysokim poziomie, na co w dużym stopniu miała wpływ piękna, słoneczna pogoda oraz świetna organizacja, którą zajęli się druhowie z OSP Zelgoszcz. Podczas zawodów drużyny strażackie wykazały się zwala wysunąć przypuszczenie, że stanowił on, jak i część pozostałego sprzętu, wyposażenie poprzedniego, pierwszego w Białej kościoła. Stał on na miejscu obecnego, zbudowanego w 1778 r. (*) przez sędziego łowickiego Wilkanowskiego. Interesującym elementem dekoracyjnym na licu mensy jest srebrzona kompozycja rzeźbiarska, która przedstawia pelikana, karmiącego swoje małe własną krwią. Ten alegoryczny symbol ofiarności kojarzy się nieodparcie z ofiarą Męki Pańskiej, a teraz bezkrwawego aktu Przemienienia, codziennie do niedawna dokonywanego na tym ołtarzu przez kapłana. Młodym czytelnikom należy się tu wyjaśnienie, że kiedyś ksiądz celebrował nabożeństwo po łacinie i przy tradycyjnym ołtarzu, takim właśnie jak ten. Dopiero po Soborze Watykańskim II, na którym w 1963 roku uchwalono konstytucję nowej liturgii, kapłani odprawiają mszę św. w języku narodowym, odwróceni twarzą do wiernych i przy ołtarzu ustawionym bliżej nawy. Również i tutaj, znacznie cofnięta od tradycyjnego ołtarza, stoi mensa z wysokim lichtarzem po prawej, a z chrzcielnicą po lewej stronie. Jest to sprzęt współczesny, który zarówno formą, jak i barwą naturalnego drewna, próbuje w miarę skutecznie współgrać z wystrojem wnętrza. Uzupełnieniem tradycyjnego wyposażenia kościoła jest barokowa ambona, przeznaczona dawniej do wygłaszania tekstów religijnych i kazań. Składa się z korpusu rekonstruowanego w 1970 r. i oryginalnego baldachimu z początków XVIII wieku. Obie części są efektownie dekorowane fryzami z liści akantu, a podniebienie zdobi srebrna gołębica wśród obłoków, symbolizująca Ducha Św. Cofając się nieco od prezbiterium, w zakończeniu naw bocznych ukazują się nam dwa ołtarze. Szczególnie lewy przyciąga nasz wzrok dużą zwinnością i sprawnością fizyczną. Przygotowywałem swoją drużynę do zawodów i doskonale wiem, ile trzeba włożyć wysiłku i pracy, aby móc przystąpić do rywalizacji sportowej. Dla OSP Pełczyska ostatni miesiąc był okresem zaciętych ćwiczeń. Drużyna dała z siebie wszystko i sukces osiągnięty w zawodach jest najlepszym efektem tej pracy. Jest to grupa zdyscyplinowanych, pracowitych i zaangażowanych w ćwiczenia druhów, która ma już na swoim koncie kilka sukcesów. W Gminnych Zawodach Sportowo Pożarniczych organizowanych w 2008 r. osiągnęliśmy również I miejsce, w roku 2009 natomiast III miejsce. Ponadto w 2009 roku braliśmy udział w Powiatowych Zawodach Strażackich w których drużyna wywalczyła IV miejsce. Tym samym, osiągane sukcesy przynoszą druhom satysfakcję z wykonywanej służby. Tego dnia, po powrocie szczególną radość drużynie sprawiło uroczyste przywitanie ich przez miejscowe społeczeństwo, gdyż wówczas na terenie OSP Pełczyska zorganizowane było sołeckie spotkanie integracyjne pn. Biesiada na wsi. Przyjazd drużyny z najwyższym pucharem, który zaraz został napełniony szampanem był wspaniałą okazją do wspólnego świętowania. Dzięki temu drużyna poczuła się szczególnie dowartościowana. Druhom i druhnom uczestniczącym w zawodach gratulujemy wytrwałości i woli dobrze pojętej rywalizacji oraz życzymy sukcesów w następnych zawodach, które zgodnie z tradycją będą organizowane przez tegorocznego zwycięzcę na ich terenie. Joanna Jercha Beata Burska metalicznym blaskiem. To płaskorzeźba Matki Boskiej Niepokalanej, trzymającej na lewym ręku siedzące Dzieciątko. Na niebieskim tle obrazu srebrzy się szata, przepięknie ryta w gęsty wzór falistej wici roślinnej o strzępiastych liściach. W zupełnie innej, ciemnej tonacji utrzymany jest obraz olejny z prawego ołtarza. Przedstawia on patrona poprzedniego kościoła, zbudowanego jeszcze w XVI wieku z fundacji arcybiskupów gnieźnieńskich. Był nim św. Paweł w Okowach, przedstawiony przez malarza w scenie uwalniania go z lochu więziennego przez anioła. Oba barokowe ołtarze charakteryzuje architektoniczne podobieństwo. Posiadają mensy w kształcie sarkofagów i jednokondygnacyjne nastawy o ażurowym, snycerskim obramowaniu oraz prawie analogicznych zwieńczeniach z figurkami św. Michała Archanioła i św. Jerzego zabijających smoki. Opuszczając ten piękny, zadbany kościół, trudno nie odnieść się z uznaniem do troski kapłanów i ofiarności parafian, dzięki którym świątynia ta zachowała całe piękno wyczarowane z napisz: drzewa. Szczęśliwie omijały ją burze dziejowe, chociaż nie omijały ludzi, którzy się w niej modlili lub może tylko szukali tu schronienia, jak przypuszczalnie ci trzej powstańcy z 1863 roku, których grób znajduje się pod ścianą prezbiterium. Ostatnia wojna dotknęła bialską parafię ze szczególnym okrucieństwem, o czym świadczą umieszczone przy wejściu do kruchty, metalowe tabliczki z nazwiskami jej ofiar. Kościół w Białej, jak wiele innych w Polsce, chroni od zapomnienia zarówno pamięć po niewinnie zamordowanych, jak i tych, którzy oddali życie w walce o wolność Ojczyzny. To jest nowa, dodatkowa funkcja kościoła, podyktowana przez dramatyczne i pełne zakrętów dzieje naszego państwa. Stanisław Frątczak Na podstawie: - Z. Ciekliński, Zabytki Ziemi Łęczyckiej [w:] Ziemia Łęczycka, Łódź Zbiory Państwowej Służby Ochrony Zabytków w Łodzi - Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, Powiat brzeziński, Warszawa 1953\n15 15 POLSKO UKRAIŃSKA WYMIANA UCZNIOWSKA W dniu 9 sierpnia 2010 r. do Urzędu Gminy Wartkowice z wizytą przyjechała 17 osobowa grupa młodzieży ze Szkoły Nauki Języka Polskiego przy Chmielnickim Miejskim Związku Polaków im. Władysława Reymonta w Chmielniku z 3 opiekunami. Spotkanie było wynikiem realizacji przez Gminę Wartkowice i Zespół Szkół w Wartkowicach zadania publicznego Ministerstwa Edukacji Narodowej Międzynarodowej współpracy szkół i wymiany młodzieży projekt Obyczaje sąsiada znać wypada. Wizyta rozpoczęła się w sali konferencyjnej, gdzie Wójt - Piotr Kuropatwa, Pani Sekretarz Anna Jagielska, Przewodniczący Rady Bogdan Łuczak oraz Zastępca Przewodniczącego Rady Bogumiła Głodek przywitali przybyłych gości. Następnie Pan Wójt przedstawił zebranym kilka informacji o naszej gminie oraz opowiedział historię pałacu, w którym się znajdują. Z kolei Pani opiekun grupy opowiedziała o młodzieży oraz wyraziła swoje zadowolenie z pobytu w Polsce, dziękując serdecznie za zaproszenie do udziału w projekcie. Następnie uczestniczki spotkania zarecytowały wiersze, zarówno w wersji ukraińskiej jak i po polsku, co wywarło na nas bardzo pozytywne wrażenia. Bardzo miłym akcentem było zaśpiewanie przez młodzież ukraińskich piosenek oraz przygotowanej specjalnie w języku polskim pieśni Hej sokoły. Występ został nagrodzony gromkimi brawami. Dla przybyłych gości został przygotowany występ zespołu młodzieżowego działającego przy Stowarzyszeniu Ziemi Turskiej i Okolic, który także wzbudził duże zainteresowanie. Na pamiątkę wizyty wszyscy goście zostali obdarowani drobnymi upominkami. W ramach realizowanego projektu pierwsza cześć zadania obejmowała wyjazd uczniów z Polski na Ukrainę. W związku z tym, w dniach od 28 lipca do 5 sierpnia 2010 r. dwudziestotrzyosobowa grupa polskiej młodzieży wraz z opiekunami gościła z wizytą w miejscowości Chmielnik. Wyjazd na Ukrainę wymagał bardzo precyzyjnego przygotowania ze względu na zasady formalne wymagane w tym kraju, jednakże wrażenia z pobytu przerosły oczekiwania organizatorów. Polacy zostali tam przywitani bardzo serdecznie. Przygotowano dla nich bardzo wiele atrakcji w postaci zwiedzania kraju, spotkań w szkołach i z władzami miasta, dzięki czemu pobyt na Ukrainie dostarczył wszystkim uczestnikom wielu niezapomnianych wrażeń. Razem z naszą młodzieżą do Polski przyjechali ukraińscy uczniowie, którzy gościli na terenie naszej gminy od 6 do 13 sierpnia 2010 r. Organizatorzy szkolnej wymiany zapewnili gościom transport, noclegi, wyżywienie i atrakcyjne spędzanie wolnego czasu. Przewidziano dla nich m.in. zajęcia z historii regionu przygotowane i przeprowadzone przez młodzież z Polski i z Ukrainy, prezentacje kultury polskiej i ukraińskiej w formie publikacji, gazetek, prezentacji multimedialnych itp., zajęcia językowe: wzajemną naukę słów i zwrotów w obu językach, gry integracyjne, zajęcia sportowe, wycieczki edukacyjne i krajoznawcze, imprezy integracyjne mające na celu lepsze poznanie się uczestników i nawiązanie koleżeńskich kontaktów, tzn. ogniska, dyskoteki, zajęcia rekreacyjne. W programie wizyty zaplanowano m.in.: wizytę w Zespole Szkół w Wartkowicach, w Muzeum Oświatowym im. M. Konopnickiej w Bronowie oraz wyjazd do Uniejowa, gdzie młodzież mogła skorzystać z kąpieli na basenach termalnych. Kolejnego dnia goście zostali zabrani na wycieczkę do Kopalni soli w Kłodawie a następnie do Sanktuarium Maryjnego w Licheniu. W czwartek 12 sierpnia, na terenie Parku w Bronowie zorganizowane zostało integracyjne ognisko pożegnalne, na które zaproszono również polską młodzież. Było pieczenie kiełbasek przy ognisku, słodki poczęstunek, wspólne śpiewanie piosenek przy akompaniamencie gitar oraz zabawa taneczna. Przede wszystkim była to okazja do przedstawienia wzajemnych wyrazów wdzięczności dla organizatorów uczniowskiej wymiany. Ze strony polskiej padły słowa uznania za miłe ugoszczenie polskiej delegacji na Ukrainie oraz za przyjęcie zaproszenia do uczestnictwa w tym projekcie. Wszyscy goście otrzymali pisemne podziękowania oraz drobne upominki. Następnie opiekun ukraińskiej grupy pani Halina pochwaliła organizatorów za sprawne zorganizowanie ich pobytu w Polsce. Przygotowała również pisemne podziękowania, które osobiście przekazała na ręce władz gminy, dyrektora szkoły w Wartkowicach oraz nauczycieli. Cieszymy się, że mogliśmy pokazać gościom z Ukrainy naszą gminę oraz wiele ciekawych okolicznych miejsc. Mamy nadzieję, że ta wycieczka pozostanie przybyłym w pamięci i że wywieźli stąd dobre wspomnienia. Być może w czasie odbywającej się wizyty zawiązały się nowe przyjaźnie, które zaowocują kolejnymi wizytami w naszym kraju. Joanna Jercha BIAŁE NIEDZIELE Dla mieszkańców Gminy Wartkowice w dniach 27 czerwca i 11 lipca 2010 r. pod hasłem Białych niedziel, zostały zorganizowane spotkania, których podstawowym założeniem było promowanie zdrowego stylu życia oraz ułatwienie mieszkańcom dotarcia do specjalistycznych porad lekarskich. Usługa ta została zrealizowana przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej MOŻ-MED Możdżan z Poddębic, w ramach środków z Poakcesyjnego Programu Wsparcia Obszarów Wiejskich. Pierwsza biała niedziela odbyła się w Zespole Szkół w Wartkowicach, druga w Szkole Podstawowej w Kłódnej. Wszelkie badania i konsultacje były całkowicie bezpłatne. Była to pierwsza tego rodzaju inicjatywa zrealizowana na naszym terenie. Spotkała się ona z dużym uznaniem i aprobatą wśród mieszkańców. Podczas obu białych niedziel przeprowadzono konsultacje kardiologiczne, diabetologiczne, neurologiczne, rehabilitacyjne, wykonano zabiegi fizykoterapeutyczne oraz badania diagnostyczno-laboratoryjne: stężenie glukozy, cholesterolu, hemoglobiny we krwi, badanie elektrokardiograficzne, badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej i tarczycy oraz ECHO serca. Zgodnie z przewodnim motto białej niedzieli promowano zdrowy styl życia poprzez edukację zdrowych nawyków żywieniowych wśród osób zdrowych i pacjentów z różnymi jednostkami chorobowymi w oparciu o indywidualne konsultacje. Każda biała niedziela trwała po 9 godzin, w czasie którym łącznie zrealizowano ponad 500 porad, konsultacji i badań. Podejmowanie tego typu działań pozwala na realizację celu, jakim jest uświadomienie naszym mieszkańcom, jak ważną rolę w ochronie zdrowia spełnia profilaktyka. Bardzo często niektórzy obawiają się jakiegoś badania, nie chcą się na nie zgodzić, bo po prostu nie wiedzą, jak ono przebiega. Tymczasem najważniejszym efektem tych spotkań było wykrycie kilku nowych przypadków m.in. cukrzycy, nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. W oparciu o badania diagnostyczne rozpoznano u kilku osób schorzenia jamy brzusznej m.in. kamienicę pęcherzyka żółciowego. U prawie 1/3 osób poddanych badaniu USG gruczołu tarczowego tarczycy rozpoznano choroby tarczycy. Natomiast osoby, które zgłosiły się głównie ze schorzeniami kręgosłupa, zgłaszały poprawę stanu zdrowia tj. zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz poprawę samodzielnego funkcjonowania w wyniku zastosowanych zabiegów fizjoterapeutycznych. Joanna Jercha\n16 16 Nabór wniosków o wsparcie z PROW Rozpoczął się nabór wniosków o wsparcie z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata W zasadach udzielania pomocy nastąpiła kilka istotnych zmian. W działaniu Ułatwianie startu młodym rolnikom najważniejsze zmiany dotyczą: rozszerzenia definicji dnia rozpoczęcia prowadzenia działalności rolniczej, podwyższenia kwoty jednorazowej premii z zł do zł., możliwości przyznania pomocy wnioskodawcom (także w województwie łódzkim), których gospodarstwa spełniają kryterium średniej powierzchni gruntów rolnych w gospodarstwie oraz zobowiążą się do zwiększenia powierzchni gruntów rolnych swojego gospodarstwa w terminie 3 lat od dnia otrzymania decyzji o przyznaniu pomocy (obecnie średnia powierzchnia gruntów rolnych w gospodarstwie w kraju wynosi 10,15 ha). ARiMR przyjmuje wnioski od 17 sierpnia. Do wykorzystania w tegorocznym naborze wniosków na to działanie jest około 387 mln zł. W działaniu Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej wprowadzane zmiany dotyczą m.in.: umożliwienia wnioskodawcy dokonania jednorazowej zmiany zakresu rzeczowofinansowego operacji w procesie przyznawania pomocy, rozszerzenia wykazu działalności nierolniczych, które mogą być objęte pomocą. ARiMR przyjmuje wnioski od 24 sierpnia. W tegorocznym naborze wniosków przewidziano do rozdzielenia, wśród rolników chcących rozszerzyć zakres swojej działalności, około 338 mln zł. W działaniu Renty strukturalne także wprowadzono zmiany. Dotyczą one m.in.: wydłużenia terminu na przekazanie gospodarstwa rolnego do 9 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia, wprowadzenia nowej definicji następcy, gdzie następca to osoba przejmująca gospodarstwo rolne, która rozpoczyna działalność rolniczą po raz pierwszy z dniem przejęcia gospodarstwa rolnego od producenta rolnego ubiegającego się o rentę strukturalną i której do dnia wydania decyzji o przyznaniu renty strukturalnej zostanie przyznana pomoc w ramach działania Ułatwianie startu młodym rolnikom, wprowadzenia nowych minimalnych wielkości powierzchni użytków rolnych wymaganych do przekazania w zamian za rentę strukturalną, gdzie minimalna powierzchnia przekazanych użytków rolnych będzie wynosić 6 ha (w przypadku gospodarstw rolnych położonych w województwie łódzkim) przy czym powierzchnia gospodarstwa, które powstanie po przejęciu gruntów (docelowego) nie będzie mogła być mniejsza niż średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w kraju (obecnie 10,15 ha), sposobu przekazania gospodarstwa rolnego, gdzie przekazanie może nastąpić przez przeniesienie własności gospodarstwa rolnego w całości: na rzecz następcy, przy czym powierzchnia użytków rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego następcy po przekazaniu nie może być mniejsza niż średnia powierzchnia gruntów rolnych w gospodarstwie rolnym w kraju, na powiększenie jednego gospodarstwa rolnego, wprowadzenia możliwości uzupełniania przez następcę niektórych warunków w terminie późniejszym, tj. jeżeli na dzień przekazania gospodarstwa rolnego: następca nie posiada odpowiednich kwalifikacji zawodowych w zakresie wykształcenia oraz w przypadku, gdy powierzchnia użytków rolnych wchodzących w skład przekazywanego następcy gospodarstwa rolnego jest mniejsza niż średnia powierzchnia gruntów rolnych w kraju, warunki te będą mogły być spełnione w terminie 3 lat (który określony jest w przepisach dotyczących działania Ułatwianie startu młodym rolnikom ). wprowadzenia stałej wysokości renty strukturalnej, tj zł., przy czym wysokość renty strukturalnej może być powiększona o: 676 zł (jako dodatek dla małżonka), 102 zł (w przypadku przekazania osobie w wieku poniżej 40 lat gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni użytków rolnych większej niż 10 ha), wprowadzenie kryteriów i zasad wyboru wniosków o przyznanie renty strukturalnej, na podstawie których poszczególnym wnioskom będą przydzielane punkty, a suma uzyskanych punktów będzie decydowała o kolejności przysługiwania renty strukturalnej w danym województwie. Kryteria to: powierzchnia użytków rolnych, zadeklarowanych do przekazania, wchodzących w skład przekazywanego gospodarstwa rolnego; powierzchnia użytków rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego po powiększeniu lub zadeklarowana do przekazania na rzecz następcy; przekazanie gospodarstwa rolnego na rzecz osoby fizycznej poniżej 40. roku życia; przekazanie następcy gospodarstwa rolnego o powierzchni użytków rolnych większej niż średnia powierzchnia gruntów rolnych w gospodarstwie rolnym w kraju. Tegoroczny nabór wniosków o przyznanie rent strukturalnych, będzie ostatnim jaki zostanie przeprowadzony w ramach PROW ARiMR będzie przyjmowała wnioski od 1 do 10 września br. O przyznawaniu pomocy na pewno nie będzie decydowała kolejność złożenia wniosku, ale liczba punktów rankingowych. Najwyżej punktowane będą te wnioski, w których rolnicy przekażą następcom największą powierzchnię użytków rolnych lub nowopowstałe gospodarstwo będzie miało największą powierzchnię. Szczegółowe informacje na temat naboru wniosków o wsparcie z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata (także w ramach działań nie wymienionych wyżej) można uzyskać na stronach internetowych: Fundacji PRYM oraz ARiMR - Renata Nolbrzak napisz: Kalendarz imprez otwartych na terenie działalności Fundacji PRYM WYDARZENIE TERMIN ORGANIZATOR Gminne Święto Plonów w Wartkowicach 29 sierpnia 2010r. Samorząd Gminy Wartkowice Dożynki Parafialne - Błonie 30 sierpnia 2010r. Parafia Błonie Dożynki Parafialne Siedlec 5 września 2010r. Parafia Siedlec Obchody 71 rocznicy Bitwy w Orłej 11 września 2010r. Urząd Gminy w Parzęczewie Stowarzyszenie Kawaleryjskie im. II Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich Dożynki Parafialne 19 września 2010r. Parafia Łęczyca Dożynki Gminne W programie część obrzędowa oraz artystyczna, m.in. koncert zespołu disco polo Masters (wykonawcy hitu Żono 19 września 2010r. Urząd Gminy w Parzęczewie Forum Inicjatyw Twórczych w Parzęczewie Organizatorów imprez zapraszamy do przesyłania informacji o planowanych wydarzeniach na adres redakcji: I Ty możesz skorzystać z bezpłatnych porad W ramach realizacji programu PPWOW mieszkańcy Gminy Wartkowice mogą nadal korzystać z bezpłatnych porad prawnych. Punkt poradnictwa prawnego znajduje się w lokalu po byłej bibliotece, ul. Legionów Polskich 1 i czynny jest w każdy czwartek w godzinach Postanowiliśmy kontynuować porady prawne ze względu na duże zainteresowanie mieszkańców gminy. Celem tych spotkań jest zwiększenie świadomości swoich praw i przywilejów w dziedzinie obowiązującego prawa, poczucie pewności siebie oraz wiara we własne możliwości mówi Jolanta Turkowska, kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wartkowicach. Ponadto ze środków Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych prowadzone są zajęcia grupowe dla dorosłych z psychoterapeutą w zakresie: podtrzymywania motywacji zachowania abstynencji, nabywania wiedzy na temat problemów związanych z nadużywaniem alkoholu, nabywanie wiedzy i umiejętności radzenia sobie z chorobą alkoholową. Psychoterapeuta przyjmuje w pierwszy piątek miesiąca w godz Terminarz zajęć dostępny jest na stronie Urzędu Gminy Wartkowice Marta Kubis - Mikołajczyk OGŁOSZENIE O NABORZE Informujemy, że od dnia 10 sierpnia 2010r. prowadzony będzie nabór dzieci do Punktu Przedszkolnego w Chociszewie utworzonego w ramach projektu pn. Upowszechnienie edukacji przedszkolnej w gminie Parzęczew poprzez utworzenie Punktu Przedszkolnego w Chociszewie współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach PO Kapitał Ludzki. Rekrutacja skierowana jest do dzieci w wieku 3-5 lat z terenu gminy Parzęczew. W naborze na rok 2010/2011 przyjętych zostanie 25 dzieci. Pierwszeństwo przyjęcia do Punktu będą miały: 1. dzieci w wieku 5 lat, 2. dzieci matek lub ojców samotnie wychowujących, 3. dzieci matek lub ojców, wobec których orzeczono znaczny lub umiarkowany stopień niepełnosprawności bądź całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji na podstawie odrębnych przepisów, 4. dzieci umieszczone w rodzinach zastępczych, 5. dzieci obojga rodziców pracujących, 6. dzieci ze wskazaniem z Poradni Psychologiczno Pedagogicznej. Dzienny wymiar godzin zajęć w Punkcie wynosi 9 godzin i jest przeznaczony na realizację podstawy programowej wychowania przedszkolnego (5 godzin dziennie) oraz zajęć dodatkowych (4 godziny dziennie). W ramach projektu dzieci będą uczestniczyły w zajęciach dodatkowych, takich jak: Umuzykalnienie, śpiewy, pląsy i tańce, Ja i świat przyrody, Język angielski, Gimnastyka korekcyjna, Gry i zabawy ruchowe w plenerze oraz w warsztatach: Papieroplastyka, Spotkanie z książką i teatralnych. Ponadto dzieci będą objęte opieką specjalistów: logopedy, psychologa, pedagoga (wszystkie zajęcia będą bezpłatne). Punkt Przedszkolny w Chociszewie będzie czynny od poniedziałku do piątku w godzinach od 730 do Wszystkich zainteresowanych rodziców prosimy o wypełnienie kart zgłoszeniowych dostępnych w Biurze Projektu, które mieści się w budynku Urzędu Gminy w Parzęczewie w pokoju numer 3 (Referat Funduszy Europejskich). Kosztorysowanie robót budowlanych (kosztorysy ofertowe,dla banku) tel.kom: Kompleskowe usługi w zakresie utrzymania zieleni (trawnniki,żywopłoty). tel.kom