Stacje społeczne, społecznościowe, środowiskowe, obywatelskie, trzeciego sektora, niekomercyjne stacje lokalne – to wiele nazw na określenie tego samego terminu – niekomercyjnych, ale zarazem niepublicznych stacji radiowych. Są to zazwyczaj niewielkie stacje radiowe, działające obok sektora publicznego i komercyjnego, które nie są nastawione na zysk. Pełnią ważną rolę w systemach medialnych i społeczeństwach wielu państw. Dlaczego te stacje są tak ważne, że dr Doliwa poświeciła im swoją – wcale nie małą książkę?\n– Prawo do swobody wypowiedzi, także za pośrednictwem mediów, można potraktować jako jedno z podstawowych praw człowieka w ustroju demokratycznym. Przeciętny obywatel ma jednak niewielkie szanse wyrażenia swojej opinii na antenie radia i ograniczony wpływ na zawartość programową stacji, której jest słuchaczem. Dlatego trzeci sektor radiowy jest pewną odpowiedzią na te problemy – wyjaśnia dr Urszula Doliwa.\nTymczasem na polskim rynku radiowo-telewizyjnym dominują ujednolicone formaty, w których nie ma miejsca na swobodę twórczą. Nie spełniły się nadzieje pokładane w radiofonii lokalnej. Niezależne rozgłośnie lokalne zaczęły bowiem zanikać – głównie z powodu niedofinansowania. Społeczny sektor radiowy – z powodzeniem rozwijający się w wielu krajach Europy Zachodniej – w Polsce istnieje w postaci szczątkowej i jest powszechnie nieznany.\nW zasadzie każde radio społeczne jest inne, ale są 4 cechy, które je wyróżniają spośród innych stacji nadawczych i pozwalają przekonać się z kim mamy do czynienia. Są to: działanie według zasady non profit, nadawanie programu skierowanego do określonej lokalnej grupy społecznej, udział społeczności lokalnej w tworzeniu programu lub zarządzaniu stacją, niezależność od władz lub komercyjnych podmiotów.\nPierwsze radio społeczne powstało w Boliwii w 2. połowie lat 40. XX wieku. Założyła je grupa górników. Przez kilkadziesiąt lat nie zważając na szykany i prześladowania walczyło z dyktatorskimi rządami wojskowych. Mniej więcej w tym samym czasie, bo w 1949 r. powstało radio Pacyfica w Berkeley w USA. Była to pierwsza niekomercyjna niereligijna stacja zarejestrowana w USA.\nTylko 10 stacji\nZa początek polskiego radia społecznego przyjmuje się opozycyjne i nielegalne Polskie radio Solidarność powstałe w kwietniu 1982 r. Po przełomie 1989 r. w Polsce stacje radiowe zaczęły się mnożyć w błyskawicznym tempie. Powstawały stacje komercyjne, ale także niekomercyjne. Występowały o ich utworzenie gminy i związki gmin, miasta, uczelnie, fundacje reprezentujące różne ruchy i światopoglądy, podobnie stowarzyszenia, w tym mniejszości niemieckiej, uczelnie, w tym UWM, a nawet domy kultury i ZHP.\nWiększość powstałych w tamtym okresie stacji już nie istnieje. Nie utrzymały się finansowo. Polskie prawo nie sprzyja bowiem stacjom społecznym. Obecnie w Polsce jest 8 stacji radiowych mających status nadawcy społecznego i korzystających z przywilejów prawa. Nie są to jednak, podobnie jak w innych krajach, rozgłośnie należące do lokalnych społeczności, ale podmioty religijne, w tym jedna stacja niekatolicka – Radio Orthodoxia Białystok.\nNajbliżej do stacji obywatelskich jest stacjom prowadzonym przez organizacje pozarządowe i studenckim, w tym naszemu Radiu UWM FM.Jest ich jednak w Polsce zaledwie kilka. Należy też wspomnieć o licznych radiowych rozgłośniach internetowych. Radio UWM FM działa według zasady non profit, nadaje program skierowany do określonej lokalnej grupy społecznej, czyli studentów, którzy mają podstawowy udział w tworzeniu programu i zarządzaniu stacją. Jest niezależne od władz i podmiotów komercyjnych. W świetle przepisów jest ono jednak traktowane jako stacja komercyjna i musiało wnieść opłatą za koncesję na nadawanie. Z kolei radiem, które nie musiało płacić za koncesję, bo jest przez polskie prawo traktowane, jako stacja trzeciego sektora jest Radio Maryja. Trudno je jednak uznać za radio społeczne, bo jest ogólnopolskie, a słuchacze nie są twórcami programów i nie biorą udziału w zarzadzaniu nim.\nWedług danych Community Media Forum Europe (CMFE), organizacji, której celem jest zwiększenie znaczenia trzeciego sektora, w Europie w 2012 r. szacowana liczba stacji społecznych wynosiła 2500. To z tym sektorem wiąże się największe nadzieje na przeciwdziałanie zjawisku globalizacji i komercjalizacji w eterze.\nRadiowa misja Polski\nW książce „Radio społeczne” dr Doliwa przybliża zjawisko radia społecznego polskim czytelnikom. Opisuje też 3 grupy niepublicznych nadawców w Polsce: rozgłośnie religijne, studenckie i organizacji pozarządowych. Autorka stawia tezę, że po wprowadzeniu odpowiednich zmian w systemie medialnym Polska mogłaby się stać prekursorem i promotorem zmian w zakresie trzeciego sektora w Europie Środkowo-Wschodniej.\n– W pewnym sensie można nawet uznać, że Polska jest niejako powołana do tego, aby taką rolę odgrywać. Przede wszystkim jest krajem dużym, położonym w centralnej części Europy, który liczy się na arenie międzynarodowej. Ma też bogatą historię, w której oddolne, niezależne inicjatywy medialne odegrały istotną rolę – kończy dr Doliwa.\nUrszula Doliwa, Radio społeczne – trzeci obok publicznego i komercyjnego sektor radiowy, 332 ss.


Home | Bijou brigitte kolczyki | Plastikowe torby są już niemodne\nJeszcze parę lat temu można było obserwować nagminne wynoszenie zakupionych produktów w foliowych workach. Był to najtańszy (darmowy) i najwygodniejszy sposób na doniesienie zakupów do domu. Po pewnym czasie posiadał się niezły arsenał toreb i torebek. Od paru lat propaguje się jednak modę na ekologię także i w tej dziedzinie. Sprzedawcy zmuszeni byli wymienić zwykłe foliowe worki na takie które są zbudowane z polimerów biodegradowalnych. Ponieważ jest to opcja o wiele droższa zaczęto pobierać za nie opłaty najczęściej w wysokości kilku groszy. Zniechęceni klienci przeszli na opcje jeszcze bardziej opłacalną czyli torby wielorazowego użytku. Lniane, bawełniane lub z mieszanek innych włókien doskonale nadają się do noszenia zakupów . Można również zainwestować w koszyk wiklinowy. Jest on wygodny do zakupów owoców i warzyw które nie lubią być duszone w plastikowych torebkach foliowych. Torby biodegradowalne oprócz swoich właściwości dotyczących rozkładu maja także inną ważną zaletę – są bardzo wytrzymałe i lekko rozciągliwe dlatego mamy pewność.


Michał Trąbka: Z takimi graczami jak Mikkel Rygaard gra mi się najlepiej – ŁKSFANS.PL\nMichał Trąbka: Z takimi graczami jak Mikkel Rygaard gra mi się najlepiej\n– Jeśli my jako pretendent do awansu gramy z Mistrzem Polski, jak równy z równym to wydaje mi się, że jest całkiem dobrze i oby tak dalej – powiedział Michał Trąbka o meczu z Legią Warszawa w rozmowie z ŁKS TV.\nPomocnik łodzian uważa, że ŁKS dobrze zaprezentował się na tle wyżej notowanego rywala i piłkarze z Alei Unii mieli swój moment w meczu, gdzie mogli wykorzystać słabość Legii i przechylić szalę na swoją korzyść. Ostatecznie to się nie udało. „Rycerze Wiosny” po spotkaniu z „Wojskowymi” rozpoczęli już misję – GKS Tychy i przygotowują się na własnych obiektach do zaległego spotkania 17. kolejki Fortuna I ligi.\n– Dziś był najzimniejszy dzień od naszego powrotu z Turcji. Trenowaliśmy na sztucznej murawie, ale nie pod balonem tylko na zewnątrz. Musieliśmy wyjść, ponieważ trenowaliśmy stałe fragmenty gry i potrzebowaliśmy pełnowymiarowego boiska. Bieganie nie jest moją ulubioną czynnością, ale w taką pogodę to się cieszyłem, że możemy pobiegać – mówi 23-latek.\nGra jak równy z równym z Mistrzem Polski\n– Szkoda błędów, po których straciliśmy bramki. Trener pokazywał nam po meczu, że mogliśmy reagować na te błędy i szybko wychodzić z opresji. Mam nadzieję, że wyciągniemy wnioski i już w lidze te błędy nie będą się powtarzać. Mecz z Legią był bardzo wyrównany. Po golu na 2:2, „złapaliśmy” Legię i gdybyśmy w tym momencie strzelili trzeciego gola to spotkanie mogłoby się odwrócić totalnie w drugą stronę. Niestety straciliśmy trzecią bramkę i ciężko było odwrócić losy meczu. Jeśli my jako pretendent do awansu gramy z Mistrzem Polski, jak równy z równym to wydaje mi się, że jest całkiem dobrze i oby tak dalej.\nRygaard rozumie grę, a Ricardinho to bardzo dobry piłkarz\nPomocnik ŁKS zabrał głos na temat nowych zagranicznych zawodników w zespole Wojciecha Stawowego. Jego zdaniem zarówno Rygaard jak i Ricardinho powinni być ważnymi zawodnikami biało-czerwono-białych.\n– Mikkel to bardzo dobry piłkarz i bardzo dużo da klubowi. Mi osobiście będzie się dobrze z nim współpracowało, bo bardzo rozumie grę i bardzo chce grać w małe gry oraz lubi mieć piłkę przy nodze. Z takimi graczami gra mi się najlepiej. Jeśli chodzi o Ricardinho to jeszcze ciężko mi cokolwiek powiedzieć. Kojarzę go z boisk ekstraklasy i widziałem jak dobrze sobie radził z piłką. Jeszcze nie mieliśmy takich zajęć żebym go mógł ocenić. Choć jeśli chodzi o przeszłość to oceniam go jako mega dobrego piłkarza.\nRicardinho już trenuje z zespołem (fot. ŁKS Łódź)\nSentyment do meczów ze śląskimi klubami\n„Trąbi” pochodzi z Rudy Śląskiej i przed przenosinami do Legii Warszawa, w 2014 roku reprezentował barwy śląskich klubów (w 2017 roku grał także na wypożyczeniu w Rozwoju Katowice). Najbliższy mecz z GKS-em będzie miał dla niego wymiar sentymentalny.\n– Zawsze podchodzę z lekkim sentymentem kiedy gram z drużynami ze Śląska. Jest wtedy dodatkowy zastrzyk emocji. Mam nadzieję, że trener wybierze mnie i zagram w tym meczu. Z drużynami ze Śląska mam jeszcze większą ochotę do gry. Analizujemy grę przeciwnika, ale skupiamy się bardziej na sobie i na tym co mamy robić. Na pewno będziemy brać taktykę rywali pod uwagę przed meczem i będziemy się zastanawiać jak dany zespół atakuje czy jak broni. Przede wszystkim jednak skupiamy się na sobie.\nTrąbka w barwach Górnika Zabrze (fot. Górnik Zabrze)\n50 występów w barwach ŁKS\nMecz z Legią Warszawa był 50 występem Michała Trąbki w biało-czerwono-białych. Piłkarz ŁKS-u ze wszystkich rozegranych spotkań najlepiej wspomina wyjazdową wygraną w 65. Derbach Łodzi.\n– Nie mam takowego meczu, którego bym wymazał z pamięci. Chyba, że może tą końcówkę rundy jesiennej. A mecz, który najlepiej wspominam to na pewno derby. Mam nadzieję, że kiedyś będę mógł się cieszyć ze strzelonego gola. Wygrana w derbach dużo lepiej smakowała, bo graliśmy na Widzewie. Ich kibice dopingowali Widzew, ale to my mogliśmy cieszyć się z bramek. Jeśli uda mi się strzelić gola w derbach to bardzo by mnie to cieszyło.\nRadość piłkarzy ŁKS podczas meczu derbowego (fot. ŁKS Łódź / Cyfrasport)\n← Tomasz Nawotka: W ŁKS-ie rozwinąłem się piłkarsko\nZnamy dokładny termin spotkania z Odrą Opole! Będzie transmisja w Polsacie Sport →


Nie chcą dużych imprez w "Skaryszaku" | TVN Warszawa\nTomasz Zieliński, tvnwarszawa.plW ubiegłe lato w Parku Skaryszewskim odbyło się Święto Francji\nSiedem stowarzyszeń i dwie rady osiedli (Kamionek i Saska Kępa) domagają się zaprzestania organizacji w Parku Skaryszewskim dużych głośnych imprez. Na miejsce takich wskazują błonia Stadionu Narodowego. Wniosek w tej sprawie trafił do Hanny Gronkiewicz-Waltz.\nProtestujące stowarzyszenia wspierane przez mieszkańców podkreślają, że od kilku lat Park Skaryszewski jest miejscem organizacji uciążliwych imprez. Wśród tych wymieniają te ostatnie (np. finał półmaratonu BMW, Święto Francji, obchody "Od 100 lat w Warszawie"). "Mieszkańcy coraz częściej skarżą się na hałas, na duży ruch pojazdów oraz liczne parkujące na terenie parku samochody" - zaznaczają na profilu społecznościowym protestu. Powołując się na przygotowany w 2014 roku przez Instytut Zoologii PAN raport Przyroda Parku Skaryszewskiego wskazują, że Warszawiacy odwiedzają popularny Skaryszak głównie z uwagi na chęć odpoczynku w ciszy i na świeżym powietrzu.\nHałaśliwe imprezy, zwierzęta płoszone\n"Hałaśliwe imprezy w zabytkowym Parku powinny zostać wyeliminowane. Ponadto przy okazji imprez parkowe trawniki są rozjeżdżane samochodami i zastawiane scenami, a zwierzęta i ptaki płoszone. Dzieje się tak mimo, że Park Skaryszewski jest jednym z najcenniejszych obszarów przyrodniczych na terenie Warszawy" – wyliczają sygnatariusze wniosku do prezydent miasta. Podkreślają także, że organizacja wielkich prywatnych imprez na terenach zielonych nie przynosi dodatkowych środków do kasy miasta, ale odwrotnie – są obciążeniem dla budżetu. A ich miejsce jest na błoniach Stadionu Narodowego "jakkolwiek i w takim przypadku należy ograniczać ich negatywne skutki na przyrodę Parku Skaryszewskiego" - uzasadniają we wniosku. Wniosek przed świętami trafił do stołecznego ratusza. Sygnatariusze oczekują od prezydent Hanny Gronkiewicz-Waltz odpowiedzi i skutecznych działań.\nKonsultacje w razie konieczności\nW przeciwnym razie zapowiadają nagłaśnianie przypadków uciążliwych imprez, "a w razie konieczności zbiorą podpisy pod wnioskiem o konsultacje społeczne w sprawie oczekiwań mieszkańców wobec Parku Skaryszewskiego" - czytamy na profilu społecznościowym akcji. Zaprojektowany przez Franciszka Szaniora park Skaryszewski im. Ignacego Jana Paderewskiego liczy już ponad wiek. W 1973 roku wpisany został do rejestrów zabytków. Na jego terenie są miejsca pamięci, pomniki wybitnych twórców. Stwierdzono tu występowanie aż do 80 gatunków ptaków, 16 gatunków ssaków w tym nietoperzy, jeża, bobra, piżmaka, zająca, a nawet lisa i wiele mniejszych zwierząt.\nTak wyglądało ubiegłoroczne Święto Francji w Parku Skaryszewskim:


„Jak to się mówi – gość w dom, Bóg w dom” – polszeptem.pl\n"Jak to się mówi - gość w dom, Bóg w dom"\nPamiętam stare zdjęcia w albumie u babci. Sylwetki wyłaniające się zza pergaminu, który oddzielał od siebie kolejne strony. Twarze ludzi, których nigdy nie poznałam i te, które znam od urodzenia. Jedne zmieniły się bardziej, inne prawie wcale. Podobieństwo. Te same nosy, podbródki, oczy. Imiona i rysy przekazywane z pokolenia na pokolenie. Stare domy, drewniane płoty i dużo zieleni wokół. Albo śniegu. Fakt, zimy bywały kilkadziesiąt lat temu bardzo srogie.\nRodziny i sąsiedzi spotykający się pod byle pretekstem. Potańcówki odbywające się na parkiecie pomiędzy drewnianym stołem a kaflowym piecem. I te pozowane zdjęcia rodzinne. Matka, ojciec, gromadka dzieci. Na tle domu lub starego dębu, po którym wspinały się kolejne pokolenia jak po drzewku genealogicznym.\nPamięć. Historia. Momenty, które choć ulotne, po wklejeniu do rodzinnych kronik, stawały się nieśmiertelne. Dziś chętniej utrwalamy historię jednego dnia niż kilku dekad. Dlatego postanowiłam coś z tym zrobić. Zadziałać. Wymyśliłam sobie projekt, w ramach którego zrealizuję sesję dla kilku pokoleń kobiet. Pomysł ogłosiłam na Facebooku i w mgnieniu oka znalazłam masę chętnych. Jedna rodzina szczególnie przykuła moją uwagę. Pięć wyjątkowych kobiet, które razem mają 251 lat. Decyzja zapadła, jadę do Gdańska.\nJanina, Halina, Anna, Eliza, Nela\nWchodzę do mieszkania. W powietrzu unosi się przyjemny zapach domowego obiadu. Witam się. Na krześle pod ścianą siedzi pani Jasia, przebiera komosę, którą tak lubi – wnuczki jej przywiozły. Przedstawiam się reszcie kobiet i zaczynam rozglądać się w poszukiwaniu najstarszej z nich. Pewnie ma drzemkę, za 1,5 roku wybije jej 100 lat, musi być zmęczona. Ale moment. Zaczynam liczyć – raz, dwa, trzy, cztery… pięć? Wszystko się zgadza. Poznałam już wszystkie pięć kobiet, a zatem pani Jasia, która z uśmiechem na ustach siedzi nad miską z zielem musi być najstarszą z nich!\nZanim zdążę przetrzeć oczy ze zdumienia na stole pojawi się już obiad. Czekały na mnie. Powierzchnia obrusu zapełnia się jedzeniem pachnącym dzieciństwem. Czuję się jak sąsiadka, która zajrzała do nich po cukier i zasiedziała się do wieczora. Poznaję ich historię. Najbardziej fascynuje mnie pani Jasia, chodząca skarbnica wiedzy. Gdy tylko wyłapuję u niej chwilę zadumy, sięgam po aparat. No niech pani usiądzie, zje coś, kawy się napije. Słyszę to za każdym razem, gdy próbuję wstać z body w dłoni. Zanim zdążę się obejrzeć i zrobić kilka pierwszym ujęć, na stole lądują placki z jabłkami i tort bezowy. Jestem w szoku, spędziłam tu zaledwie godzinę, a czuję się jak na uczcie stulecia. Nie szczędzę pochwał gospodyniom, jak to się mówi, gość w dom, Bóg w dom – przerywa mi pani Jasia. I teraz już faktycznie czuję się jak w domu.\nDziałanie zapisane w genach\nZagaduję panią Halinę, jej córkę, o zrobione na szydełku ozdoby. Są wszędzie. Ich autorka nie próżnuje, widać to ich cecha rodzinna. Silne, zdeterminowane i duchem wiecznie młode kobiety. Pani Halina prowadzi ogródek na działce, opiekuje się mamą i udziela się w Domu Kultury. Niedawno przygotowały z koleżankami sztukę. Scenografia i kukiełki zostały zrobione właśnie na szydełku. A raczej na szydełkach, które przez pięć miesięcy były w niemalże ciągłym ruchu. Oruńskie Szarpidrutki, bo tak nazywa się grupa pani Haliny, znane są ze swoich rękodzielniczych popisów. W poprzednich latach wydziergały między innymi ośmiorniczki, które trafiły do szpitali jako przytulanki dla wcześniaków. Tym razem projekt był jednak dużo bardziej złożony. Scenografia do spektaklu O czym szumią drzewa w Parku Oruńskim zakładała bowiem przygotowanie czterech różnych wariantów scenografii – innego na każdą porę roku. Efekty przeszły ich najśmielsze oczekiwania. Moje także. Rozglądam się raz jeszcze po pokoju, żeby objąć wzrokiem te wszystkie małe gwiazdki, kwiatki i inne drobiazgi wiszące na ścianach.\nNa segmencie dostrzegam kopertę ze zdjęciami. Tylko część zachowała się do dzisiaj. Większość spłonęła w pożarze domu kilkadziesiąt lat temu. Tym cenniejsze to pamiątki. I znowu czuję się jakbym przeglądała album babci. Te same pozowane portrety rodzinne, biesiady, zdjęcia bawiących się dzieci. Zaraz, zaraz… cyrk? Tego w moim rodzinnym albumie nie ma! Już wiem dlaczego. Pani Halina wraz z mężem pracowała w cyrku objazdowym! Zwiedzili z nim niemal całą Polskę. Latem zabierali ze sobą także dzieci. Zerkam na Panią Anię, jej córkę, której werwy też nie brakuje. Już jako kilkulatka nauczyła się otwartości i aktywizmu. Dlatego jako nastolatka próbowała swoich sił w Zespole Pieśni i Tańca. Dziś energią zaraża swoją wnuczkę Nelę, którą zajmuje się, gdy Eliza jest w pracy. Nie nudzą się, to na pewno.\nPrzeglądamy kolejne zdjęcia. Chwile skupienia przeplatają się ze śmiechem. Znam już całą rodzinę. A przynajmniej tak mi się wydaje. Nie poznałam przecież jeszcze wszystkich wnuków i prawnuków. Babcia Jasia prowadzi mnie do swojego pokoju. Ściany są maksymalnie wypełnione zdjęciami. Na środku portret ślubny jej i męża zrobiony w 40. roku podczas niemieckiej okupacji. Ojej, Pani ma tu chyba całą rodzinę! – rzucam w zachwycie. Jak budzę się rano i sobie na nich wszystkich popatrzę, to wiem, że nie jestem sama.\nNie jest. To prawie 100 lat jej życia. Te dzieci, wnuki, prawnuki i praprawnuki. Jej historia, która zaczęła się tak dawno temu i będzie trwać w uśmiechach, spojrzeniach i rysach twarzy jej potomków. No i teraz także na zdjęciach, które tego dnia dla nich zrobiłam.\nJeśli chcecie zobaczyć cały reportaż, znajdziecie go tutaj.\nZ Bereniką i Jackiem mieliśmy okazję…\nSesja kobieca nago na łące\nNikolę znam już jakieś niecałe 20 lat.…\nMartyna, skrzypce i sesja kobieca w stodole\nGdy Martyna zaczyna grać, dosłownie…


Dlaczego nie warto przejmować się opinią innych? - Laidback - na luzie!\nROZWÓJ I MOTYWACJA\tDlaczego nie warto przejmować się opinią innych?\nJak słyszę „co ludzie powiedzą” to automatycznie wykonuję swojego zmodyfikowanego na pół twarzy, powolnego facepalma. Do tego kręcę głową, a w głowie mam różne myśli. Począwszy od tych jak durne jest takie podejście, do tych, że wstyd mi, bo sama takie kiedyś miałam. Grażyna\nZacznijmy od klasyki gatunku. Grażyna, lat 24, typowa praca, typowe życie. Matka Grażyny codziennie pyta ją kiedy w końcu sobie życie ułoży, bo Grażyna to nawet żadnego chłopaka do domu nie przyprowadzi, a inne dziewczyny w tym wieku to mają męża, dzieci, siedzą w domu i tłuką schabowe na obiad. „Mam dla Ciebie super kawalera” to tekst na porządku dziennym, a „fajny, ułożony, spokojny i bez nałogów” jest każdy kandydat przedstawiany przez matkę. Bez nałogów, ale i bez ambicji, bez większych celów w życiu, bez marzeń. Marzenia to przecież strata czasu, głupota.\nGrażyna poznaje w końcu fajnego faceta, dobrze się dogadują, podoba się matce, więc wszystko jest ok. Po pewnym czasie decydują się zamieszkać razem. I okazuje się, że to ogromny problem. No, bo jak to bez ślubu? Zgłupieli czy co? CO LUDZIE POWIEDZIĄ?! A szczególnie pani Janina z klatki 3C? Jej córka to już dwójkę dzieci ma. Matka Grażyny pyta więc na kiedy kościół i salę rezerwować. „Grażynko podaj mi dobrą datę, żeby noc poślubna z kalendarzykiem się zgadzała” – dodaje puszczając oczko.\nTylko, że Grażyna nie jest jeszcze gotowa na zakładanie rodziny. Najchętniej spakowałaby bagaże, wzięła swojego faceta za rękę i poleciała do Dubaju hodować żółwie. Albo do Chin przytulać pandy. Oczywiście to marzenia, a marzenia to „strata czasu, głupota”. Jak Grażyna może mieć odwagę zostawić wszystko w Polsce i wylecieć do innego kraju, jeśli nie ma odwagi nawet postawić się własnej matce i żyć własnym życiem? I weźmie ten ślub i urodzi dziecko. I będzie tłukła schabowe na obiad.\nJulia chciała być sobą, mówiła, że jest sobą, ale nigdy sobą nie była. Miała maski na każdą okazję. Powiecie – to normalne, każdy jest inny zależnie od okoliczności i osoby, z którą przeprowadza się rozmowę, tyle, że Julia z tym przeginała. Potrafiła godzinami rozmyślać nad tym co kto o niej uważa, każde słowa krytyki były przyczynami nagłych zmian. Jeśli komuś nie podobały się jej buty – już w nich nie chodziła, jeśli ktoś powiedział, że lepiej wyglądałaby w blondzie – farbowała włosy, jeśli miała własne zdanie – wolała go nie wyrażać, jeśli miała fajny pomysł – wystarczyła jedna osoba, która uważała, że „głupi” i Julia rezygnowała z niego. Starała się przypodobać ludziom. Robiła to co trzeba, mówiła to co trzeba. Ukrywała rzeczy, których się wstydziła, unikała odpowiedzi na niewygodne tematy, większość swojego czasu poświęcała na udawadnianie innym, że jest „fajna”. Chodziła na imprezy, na które nie chciała chodzić, kupowała rzeczy, których nie potrzebowała mieć i potrzebowała kilku lat i mocnych bodźców z zewnątrz, żeby dojść do momentu, w którym na słowa „co ludzie powiedzą” automatycznie wykonuje swojego zmodyfikowanego na pół twarzy, powolnego facepalma.\nNa pewno kojarzycie obrazek z kobietą, mężczyzną i osłem. Jeśli nie kojarzycie to KLIK. Prawdą jest, że nie można dogodzić wszystkim. Ciotka Renata może uważać, że praca zdalna to nie praca i jak to robisz klik, klik i zarabiasz pieniądze, weź dziewczyno poznaj życie, te Internety to strata czasu, weź się za prawdziwą robotę. Za to wujek Leon może przybić Ci piątkę i szepnąć, że to super, że robisz coś co lubisz i na tym zarabiasz, że on to zawsze chciał założyć własną firmę, ale Renatka mówiła, że co on sobie nie myśli, że z tego same problemy będą, więc jakoś tak zrezygnował.\nTo nie jest też tak, że masz w ogóle zatkać uszy i krzyczeć LALALA NIE SŁYSZĘ CIĘ. Czasem ktoś z zewnątrz może zauważyć coś, czego Ty nie dostrzegasz, bo patrzy na to z innej perspektywy. Nie warto jednak brać wszystkiego do siebie i przejmować się każdą opinią. A, że są na świecie osoby, dla których WSZYSTKO jest głupie i bez sensu, to na pewno wiecie.\nJeśli jesteś szczęśliwy, nie pozwól sobie tego szczęścia zabrać przez głupie gadanie ludzi. Jeśli chcesz zrobić coś, co może dać Ci szczęście nie rezygnuj z tego tylko dlatego, że ktoś powiedział, iż wymyślasz bzdury.\nMoment, w którym decydujesz się robić i mówić różne rzeczy bez zwracania uwagi na to czy ludzie się śmieją, drwią, złośliwie dogadują czy stukają się w czoło jest jak zerwanie łańcuchów, serio. Bo nasze szczęście nie zależy od innych, tylko od nas samych.\nBo to ogranicza. Ogranicza w cholerę.\nBONUS: Kim jest Julia\nDlaczego nie warto przejmować się opinią innych? was last modified: Listopad 24th, 2016 by Anna ByczekPodziel się:Udostępnij na Twitterze(Otwiera się w nowym oknie)Kliknij, aby udostępnić na Facebooku(Otwiera się w nowym oknie)Kliknij, aby udostępnić na Google+(Otwiera się w nowym oknie)\n3 hasła, pod którymi upłynie mi nowy...\nNie potrzebuję wiele\nJeśli w życiu będziemy wzorować się opinią innych, to tak naprawdę nigdy tego życia nie zaznamy a dodtakowo żadnego z tych ludzi, którzy próbują kierować naszym życiem nie zaspokoimy. Przecież ludzi tak wiele i każdy mówi coś innego\nMój były jest typem osoby, który zrobi wszystko by każdy go lubił. Każdy, nawet osoby, które obgadywał i których tak naprawdę nie lubi. Nawet się z nich przy mnie naśmiewał.\nZnajomi namawiają na imprezę – spoko, nie ma sprawy, pijemy. Co z tego, że mówił mi: „Nie lubię imprez, wolę spokojnie spędzić piątek” – jak następnego dnia w osobę przyjeżdżał do mnie i było czuć od niego alkohol. Jak się tłumaczył? No, że siedział w autobusie koło jakiegoś menela i nawdychał się jego oparów. No a wiadomo, rano o 8 cały autobus pełny to się przesiąść nie mógł. Oczywiste! A później 30 minut przekonywania, że on nie kłamie :). I tak nie uwierzyłam. Naśmiewał się, że „rurki są dla pedałów, prawdziwy facet w rurki się nie mieści”. Twierdził, że nie lubi imprez w klubach, bo pełno tam tanich, łatwych dziewczyn. No, i oczywiście ceni sobie naturalność u kobiet. Dwa miesiące po zerwaniu był na imprezie w klubie, ubrany w „musztardowe” rureczki, z kilka laseczkami pod ręką, którym do naturalności daleko brakuje.. :).\nMoja ex znajoma miała też podobny problem. Moda na legginsy – spoko, kupione kilka par. Co z tego, jak jakiś czas temu twierdziła, że nigdy ich nie założy. Koleżanki chwalą jej paznokcie i mówią, by pomalowała na czarny kolor? Następnego dnia paznokietki lśnią jak węgiel :).\nNie jestem zwolenniczką publicznego psioczenia na konkretnych ludzi w tym na byłych i byłe, choć to źródło mnóstwa pomysłów na teksty, jednak wolę napisać „kiedyś znałam takiego Mietka, co uważał, że czytanie książek jest głupie” niż „mój były był głupi, nie czytał książek i w ogóle”. I tak, kiedyś znałam takiego Mietka, co był hipokrytą, bo to o czym piszesz w środkowym akapicie to hipokryzja, także rozumiem Twoje stanowisko doskonale, bo we mnie to też bardzo mocno uderza.\nGdy radę lub opinię mówi nam ktoś lepszy od nas, ktoś kto odniósł sukces w danej dziedzinie, a tym bardziej w tej, w której my staramy się wybić – to warto jej wysłuchać, a następnie rozważyć. Gdy rady udziela nam laik lub ktoś o kim wiemy, że w danej dziedzinie nie jest autorytetem to taką radę „zlać” i zapomnieć, bo nie będzie dla nas wartościowa. ;)\nPrawda, Stąd też akapit, w którym tłumaczę, że nie chodzi o totalne odcięcie się od opinii innych ludzi, a o selekcję tego co usłyszymy od innych… z rozumem.


Platforma Zakupowa b2b GMexpert\nNasza platforma zakupowa z dostępem do całego oferowanego asortymentu. W naszej ofercie kilkaset tysięcy produktów. Platforma stworzona z myślą o klientach b2b, jednak zapraszamy do rejestracji również przy zakupach konsumenckich.\nGMexpert - nasza witryna Google\nWizytówka firmy w witrynach Google. Garść informacji, kontakt, promocje, nowości.\nGMexpert jest też na Facebooku... Zapraszamy do odwiedzenia i polubienia profilu\nNarzędzia Facom Polska\nMateriały - katalogi, promocje, nowości Facom oraz Expert by Facom\nMisja strony facom.info, to przekazanie aktualności z zakresu oferty firmy Facom, wskazówki dotyczące eksploatacji oraz serwisu gwarancyjnego i pogwarancyjnego.


Intymnie - Demi Moore - Książka - Bonito\nKsięgarnia » Książki » Literatura piękna » Biografie » Autobiografie » Intymnie\nNumer ISBN: 9788326833052\nKod paskowy (EAN): 9788326833052\nIntymnie – opis wydawcy\nOpinie czytelników o „Intymnie”\nData: 03.11.2020 12:30\nBiografia Demi Moore okazała sie dla mnie bardzo wstrząsajaca i po prostu zaczęłąm jej współczuć. Patrząc na nią na ekranie widzimy pewną siebie, piękną kobietę, a prawda jest taka, że Demi, jak każda z nas, ma kompleksy i problemy. I to już od najmłodszych lat dzieciństwa życie jej nie rozpieszczało. Wielki szacunek dla niej za odwagę, aby opowiedzieć o tym wszystkim całemu światu. Tym bardziej, że jest dla siebie bardzo surowa... Warto przeczytać!\nData: 23.10.2020 14:48\nKocham Demi Moore jako aktorkę, a teraz pokochałam ją jeszcze mocniej, bo okazało się, że to kobieta taka jak my, która musiała w życiu przeżyć wiele, i która doznała cierpienia. Nie jest zwykła gwiazdką, tylko przykładem dla innych.\nData: 19.10.2020 22:32\nSłodko-gorzka historia. Odważne, szczere wyznanie gwiazdy kina. Demi Moore pokazała, że nawet Ci z pierwszych stron gazet zmagają się z traumatycznymi przeżyciami. Warto przeczytać!\nData: 19.10.2020 13:10\nPoważnie o poważnym\nJedna z najbardziej szczerych biografii, do których miałam okazję siegnąć. Odważna kobieta z niemiła historią do opowiedzenia, którą warto wysłuchać.\nZaskoczyło mnie jak szczerze aktorka podeszła do tematu. Trudne ma życie pomimo całego blasku...\nDemi Moore - pozostałe pozycje w naszej księgarni:\nMoore Demi, 60,30 zł\nKlienci, którzy kupili Intymnie, wybrali również: