Mizak o JM\nTomasz Mizak, student politologii na UMCS (artykuł opubl. w: "Studenckie Zeszyty Naukowe Wydziału Politologii Uniwersytetu Marii Curie–Skłodowskiej", nr 4, 2003, s. 79 – 93, nadesłany przez Autora)\nNiemcy w twórczości Józefa Mackiewicza\nW pracy zajmuję się poglądami Józefa Mackiewicza dotyczącymi Niemiec, w tym stosunkiem do polityki Polski wobec III Rzeszy i okupacji hitlerowskiej. Przedstawię też apel Mackiewicza o pojednanie polsko-niemieckie po zakończeniu II wojny światowej. Wybrałem ten wątek z twórczości pisarza i publicysty, gdyż jest mało znany, a zarazem wyjątkowy ze względu na antyniemiecką tradycję polskiej myśli politycznej.\nJózef Mackiewicz urodził się w Petersburgu 1 kwietnia 1902 roku w polskiej rodzinie. Od roku 1907 zamieszkał w Wilnie. Uczył się tam w prywatnym gimnazjum wileńskim Winogradowa. Kiedy wybuchła wojna polsko-radziecka w 1920 roku, wziął w niej udział w szeregach 10 pułku ułanów Dywizji Litewsko - Białoruskiej, do którego zaciągnął się rok wcześniej. W czasie działań wojennych dostał się do niewoli litewskiej po bitwie pod Oranami. Po wojnie rozpoczął studia przyrodnicze na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie na Uniwersytecie Stefana Batorego. W Wilnie zaczął publikować pierwsze utwory literackie i książki oraz współpracował z dziennikiem „Słowo”, którego redaktorem naczelnym był jego brat – Stanisław Cat-Mackiewicz. W latach 1939–1940 był redaktorem wydawanej w Wilnie polskiej „Gazety Codziennej”. Po wybuchu wojny do roku 1944 przebywał w podwileńskiej miejscowości Czarny Bór. Nie chcąc współpracować z okupantem sowieckim zarabiał na utrzymanie jako drwal i furman. W tym czasie oskarżono go o kolaborację z Niemcami, która miała polegać na redagowaniu gadzinówki w języku polskim „Goniec Codzienny”. Zarzuty agentów komunistycznych działających w środowisku BiP AK i konspiracji wileńskiej spowodowały wydanie w końcu 1942 roku przez podziemny sąd wyroku śmierci na Józefa Mackiewicza. Żołnierze AK odmówili wykonania wyroku. Sprawa redagowania „Gońca Codziennego” przez Mackiewicza do dziś jest zarzewiem dyskusji. W roku 1943 na prośbę Niemców i za zgodą wileńskiego okręgu AK pojechał do Katynia, by być świadkiem przy ekshumacji zwłok polskich oficerów. To, co zobaczył w dużej mierze zaważyło na jego przyszłych poglądach. Zetknięcie się z mordem jeszcze bardziej pobudziło go do zdecydowanego zwalczania Sowietów. Po powrocie z Katynia przedstawił władzom AK w Warszawie i Wilnie niezbite dowody na to, że ta zbrodnia była dziełem funkcjonariuszy NKWD. Na podstawie własnych badań napisał książkę o zbrodnii katyńskiej pt.The Katyń Wood Murders. Pozycja ta przyniosła mu międzynarodowy rozgłos i została przetłumaczona na wiele języków, m.in. na niemiecki, włoski, hiszpański. Brał także udział jako świadek przed specjalną komisją Kongresu Amerykańskiego badającą zbrodnię katyńską.\nUciekając przed zbliżającą się Armią Czerwoną i okupacją Polski, Mackiewicz przeniósł się w maju 1944 roku do Warszawy. Tam wydał trzy numery pisma „Alarm”, w których dowodził, że klęska Niemiec na froncie wschodnim przed kapitulacją na Zachodzie będzie końcem nadziei na niepodległość wszystkich krajów, łącznie z Polską. Następnie wyjechał do Krakowa, skąd w styczniu 1945 roku uszedł przez Czechosłowację do Austrii. Wkrótce znalazł się we Włoszech, gdzie na zlecenie władz II Korpusu gen. Władysława Andersa rozpoczął prace nad polską „białą księgą” o Katyniu. Następnie mieszkał w Londynie, gdzie współpracował z pismem „Lwów i Wilno”, redagowanym przez Cata-Mackiewicza. Był też współpracownikiem londyńskich „Wiadomości”, paryskiej „Kultury” i wielu czasopism obcojęzycznych. W roku 1955 zamieszkał w Monachium. Jego teksty były publikowane prawie we wszystkich pismach polskich, które ukazywały się za granicą, a także w rosyjskiej prasie emigracyjnej, w tym w „Czasowym” (Bruksela), „Naszym Kraju”(Buenos Aires), „Zagranicy” wydawanej w Niemczech i w innych. Za swoją działalność literacko-publicystyczną został wyróżniony licznymi polskimi i zagranicznymi nagrodami literackimi. Najbardziej znanymi utworami Józefa Mackiewicza są: 16–go między trzecim a siódmym, Droga donikąd, Kontra, Sprawa pułkownika Miasojedowa, Nie trzeba głośno mówić, W cieniu krzyża, Lewa wolna, Watykan w cieniu czerwonej gwiazdy.\nJózef Mackiewicz jest pisarzem wciąż mało znanym szerokiej publiczności, m.in. dlatego, że jego książki nie są dostępne w księgarniach. Wiele osób myli go ze sławnym bratem Stanisławem. Jego twórczość jest nierozerwalnie związana z kontrowersyjną biografią. Od początku do końca pozostawał antykomunistą. Przekonaniom, które towarzyszyły mu od lat młodzieńczych, pozostał wierny do śmierci. Konsekwentnie sprzeciwiał się próbom ugody z reżimem sowieckim. Był konserwatystą, który bronił wartości moralnych i duchowych niszczonych przez rewolucję bolszewicką. Wzorem dla niego był tradycyjny model życia społecznego XIX wieku – model wolnościowy. Zwalczanie go przez komunistów uważał za tragedię dwudziestego wieku. Uważał, że powinnością konserwatysty jest walka z tym totalitaryzmem. Podobne poglądy na temat bolszewizmu mieli pozostali konserwatywni myśliciele wileńscy. Stosunek „Słowa” do idei komunistycznych określał w sposób zdecydowany, publikując od 1923 roku na łamach tego czasopisma swoje artykuły. Artykuły antykomunistyczne publikował aż do śmierci (na emigracji w Monachium w 1985 roku). i głośno mówił o swoich poglądach. Chyba z tego powodu nie miał zbyt wielu przyjaciół. Nie potrafił się dostosować do tej części społeczeństwa polskiego, która była gotowa pójść na kompromis z komunistami – najpierw na Kresach Rzeczypospolitej, potem na emigracji. Dążył uparcie do prawdy, która nie dla wszystkich była wygodna. Ksiądz Bonifacy Miązek w mowie wygłoszonej przy trumnie pisarza powiedział, że „[b]ył niewygodny w Polsce, gdzie pomijano jego nazwisko […] niewygodny dla pewnych kół polskiej emigracji”. Milczenie o Józefie Mackiewiczu mija, gdyż od kilku lat obserwujemy wzmożoną liczbę artykułów i recenzji drukowanych m.in. w „Rzeczpospolitej”, „Najwyższym Czasie”, „Nowym Państwie”. Natomiast 9 września 2002 roku ustalono Nagrodę Literacką im. Józefa Mackiewicza.\nOrtodoksyjnie przywiązany do przyświecających mu idei, nigdy nie ulegał kompromisom w życiu prywatnym i w twórczości pisarskiej. Nie zgadzał się na rzeczywistość, w której przyszło mu egzystować. Otwarcie stawał w obronie pokrzywdzonych, pisał o sprawach, które były kłopotliwe, oskarżał winnych. Atakował autorytety: państwo polskie, Armię Krajową, Radio Wolna Europa czy Kościół.\nWszystkie jego publikacje wywoływały na emigracji zacięte spory. Natomiast w Polsce w ogóle nie mówiło się o nim oficjalnie. Dopiero w 1981 roku na konferencji zorganizowanej przez Instytutu Badań Literackich PAN w Warszawie Jan Zieliński przypomniał postać Józefa Mackiewicza. Niedługo potem w „Trybunie Ludu” napisano, że książki autorstwa tego pisarza nigdy nie będą drukowane w PRL. Jednak w 1983 roku ukazała się powieść Nie trzeba głośno mówić oraz zbiór opowiadań Przyroda, fakty, ludzie, a następnie nastąpił swoisty „festiwal mackiewiczowski”. Przez trzy kolejne lata jego utwory były najczęściej przedrukowywanymi dziełami literatury emigracyjnej. Rozpoczęły się polemiki na ich temat, gwałtowne oskarżenia, ale i gloryfikacje autora i jego poglądów.\nPisał o wielu sprawach, które go nurtowały. Jednak przez cały okres twórczości tematem przewodnim był antykomunizm, dla którego przeznaczył najwięcej miejsca. Był przeciwnikiem nacjonalizmu i orędownikiem porozumienia z narodami wschodnimi. Wiele miejsca poświęcił również polityce kościoła wobec ZSRR, krytykując jego ugodową postawę. Opisał to w książkach: W cieniu krzyża. Kabel opatrzności i Watykan w cieniu czerwonej gwiazdy.\nDla wielu ludzi Mackiewicz uchodzi za jednego z najwybitniejszych polskich prozaików. Zachwycał się nim Karol Zbyszewski, który był m.in. w kapitule przyznającej Mackiewiczowi nagrodę w 1980 roku , i Czesław Miłosz.\nWobec zagrożenia ze strony III Rzeszy\nPrzez publicystów i pisarzy pomijany jest stosunek Mackiewicza do problemu, jakim były relacje polsko-niemieckie, oraz jego poglądy na Niemcy po zakończeniu wojny, w dobie kształtowania się nowego europejskiego porządku. Jest to zagadnienie mało znane w twórczości tego pisarza, gdyż publicyści pisząc o autorze Kontry koncentrują się raczej na jego antykomunizmie albo na tzw. „sprawie Józefa Mackiewicza”  pomijając ciekawy stosunek pisarza do III Rzeszy i powojennych Niemiec. Tuż po wojnie okazał się jednym z pionierów porozumienia polsko-niemieckiego.\nWzorem proniemieckich poglądów Mackiewicza była znajomość germanofilskich poglądów Władysława Gizberta-Studnickiego. Był zauroczony jego niezależną myślą i postawą. Duży wpływ na Józefa Mackiewicza wywarła także jego obecność przy ekshumacji grobów żołnierzy polskich w Katyniu.\nPublicystyka Józefa Mackiewicza do początku 1939 r. była przede wszystkim poświęcona sprawom społecznym. Następnie głównym tematem artykułów stają się sprawy polityczne. W reportażach i felietonach koncentruje się na stosunkach polsko-niemieckich, relacjach Polski z krajami bałtyckimi. Sporo też pisał o polityce Litwy, Łotwy, Estonii wobec ZSRR.\nMackiewicz przedstawił uspokajającą politykę III Rzeszy w reportażach z Kłajpedy, Kowna i Tallina. Opisywał szczegółowo postawę ludności do Polski, a także relacjonował działania niemieckie na terenie państw bałtyckich. Jego zainteresowanie zapewne było podyktowane obawą o to, że kraje te w razie wybuchu wojny nie będą chciały walczyć razem z Polską: „Czy Litwa stanie u boku Polski?” – zapytał w jednej z korespondencji. Poddał krytyce neutralistyczne postawy polityków litewskich, dostrzegając w nich przejaw litewskiego nacjonalizmu. Był zdania, że ewentualny sojusz litewsko-niemiecki wymierzony będzie przeciw Polsce, a Litwa decydując się na jego podpisanie, straci suwerenność.\nWówczas okazał się zwolennikiem „polsko-litewskiego współdziałania w razie agresji Niemiec na Polskę”, twierdził, że „przegrana Polski to klęska Litwy”. Z nadzieją więc podchodził do wszelkich rozmów między głównodowodzącymi obu armii, upatrując w nich skutecznego sojuszu wojsk polskich i litewskich, skierowanego przeciwko Niemcom. Chciał, by ten sojusz został jeszcze rozszerzony o Węgry. Miał nadzieję na powstanie trwałej koalicji polsko-litewsko-węgierskiej.\nJednocześnie, obok reportaży ze stolic państw bałtyckich, Mackiewicz komentował stosunki polsko-niemieckie. Zajmował nieugięte i twarde stanowisko, występując przeciwko plotkom o oddaniu Gdańska Niemcom. Pisał, że Gdańska nie można oddać nawet za najwyższą cenę. Poparł Józefa Becka, dowodząc, że „twarda riposta na mowę Hitlera, w której kanclerz III Rzeszy wymówił traktaty Polsce i Wielkiej Brytanii, powinna wejść na stałe do kanonu przedwrześniowej publicystyki”. Mackiewicz zażądał najpierw od rządu polskiego kategorycznej i jednoznacznej odpowiedzi na tę mowę: żadnych dyplomatycznych uników, niedomówień i polemik, bo „z Hitlerem nie można polemizować”.\n„Czy polemizuje się z człowiekiem” – pytał publicysta „Słowa” – „który wam powiada: »ja zaraz pana uderzę!«. Oczywiście nie, ale się nie czeka. Co można powiedzieć komuś, kto powiada: »ja panu zaraz coś zabiorę!« – Nic, tylko się go bierze za przegub ręki. Co można odpowiedzieć kanclerzowi Hitlerowi na jego oświadczenie: »że Gdańsk nigdy polski nie będzie, to nie ma wątpliwości«. Odpowiedzieć milczeniem. Milczeniem przerwanym tylko chrzęstem wyjmowanych i osadzanych na karabinach bagnetów!”.\nKiedy Mackiewicz dowiedział się, że hitlerowcy zamieniają Gdańsk w bazę militarną, rozmieszczając tam dywizję wojska, napisał z furią: „[…] ta jedna dywizja niemiecka będzie dosłownie zniesiona, zmasakrowana w ciągu kilku godzin przez wojsko polskie, które stalową obręczą stanęło nad granicami Rzeczypospolitej. Będzie to […] mały fragment wielkiej wojny, jak dziś sprawa Gdańska jest małym fragmentem wielkich planów Hitlera, którym Europa postanowiła położyć kres”.\nNiedługo po tych słowach wzmocnił jeszcze swe stanowisko, pisząc, że w przypadku Gdańska casus belli zaistniał już w kwietniowej mowie Hitlera: „Na razie chodzi o to, czy nie da się załatwić wszystkiego bez wojny? A dopiero gdy to się okaże niemożliwe, wyrzucimy zbrojnie SA- i SS-manów, przywrócimy placówkę w stoczni w Schichau, usuniemy armaty stamtąd, gdzie stać nie powinny i obrócimy ich lufy w innym kierunku”.\nOficjalne stanowisko wobec ewentualnej agresji niemieckiej wyraził na łamach „Słowa” w komentarzu Nasze stanowisko. Nazwał je „bezkompromisowym i patriotycznym” i zadeklarował pełne poparcie na wypadek decyzji władz państwowych o „mobilizacji materialnych sił narodu”. Dalej pisał: „W takiej chwili decyzja w tej mierze należy do Naczelnego Wodza Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej i nikt poza najwyższymi czynnikami Państwa ingerować ani krytykować jego decyzji po prostu nie ma, nie powinien mieć prawa”.\nPo słynnej sejmowej mowie ministra J. Becka Mackiewicz zamieścił komentarz, który wart jest przypomnienia: „Całej Polsce zaimponowała [w mowie ministra Becka – T. M.] Jej własna odpowiedź, poczucie honoru. […] Nikt nie wierzy, aby jakiekolwiek argumenty, najbardziej słuszne nawet, mogły kanclerza Hitlera przekonać, czy go sprowadzić z zamierzonej drogi. Jeżeli chce, może znów podpalić Europę. Odpowiedź Polski ma powiadomić całą Europę, że w gaszeniu tego pożaru weźmiemy natychmiastowy i energiczny udział”.\nOd sierpnia 1939 r. zajął się sytuacją w krajach bałtyckich i jej konsekwencjami dla bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej. Wówczas dostrzegał już, że prasa polska zajęta zagrożeniem ze strony Niemiec, zbyt mało czasu i miejsca poświęca na sytuację na północnymwschodzie. Jego zdaniem w tej części Europy wzrasta agresywność Sowietów, którzy chcą skorzystać z europejskiego zamieszania, by poszerzyć swe wpływy nad Bałtykiem. Wydarzenia w najbliższym czasie pokazały, że diagnoza Mackiewicza w tym przypadku okazała się jak najbardziej trafna.\n23 sierpnia 1939 roku widać w jego korespondencji bezsilną rozpacz. Najpierw pisze z goryczą, że prasa polska została głucha na korespondencje „Słowa” z państw bałtyckich i zignorowała wywiad przeprowadzony w Tallinie z ambasadorem RP. „Tymczasem właśnie »Słowo« było pierwszym pismem, które usiłowało zaalarmować naszą opinię, wskazując jej niebezpieczeństwo dla Polski płynące z politycznej gry Sowietów nad Bałtykiem […]. Przeszło się nad tym do porządku”. J. Mackiewicz uważał, że Polacy mają „przeżartą” psychikę, ponieważ widzą tylko to, co chcą widzieć. Natomiast „dla polityki Sowietów polityka Hitlera obecnej chwili wytwarza maksimum dogodnych możliwości. […] Nie leży w naszym interesie interes Sowietów. Jak również wrogi jest nam interes Niemców nad Bałtykiem. Naszym hasłem było zawsze: ani Niemcy, ani Rosja! – koncepcją polską był związek sojuszniczy państw od Bałtyckiego do Czarnego Morza”. Mackiewicz zauważał z satysfakcją, że mimo niebezpieczeństwa, jakie niesie wojna, Polacy zgodni są co do tego, że na agresję niemiecką trzeba odpowiedzieć zbrojnym oporem.\nPo ataku III Rzeszy na Polskę Mackiewicz zamieścił w „Słowie” jeszcze kilka krótkich tekstów. Informował w nich o reakcjach ludności Wileńszczyzny na wybuch wojny, pisał o obłudzie propagandy niemieckiej wychwalającej teraz Moskwę, którą niedawno przedstawiała jako śmiertelnego wroga. Cieszył się, że w społeczeństwie Rzeczypospolitej nie ma żadnych rozdźwięków, a krytyka niedociągnięć walki obronnej przyjmowana jest ze zrozumieniem.\nWobec okupacji hitlerowskiej\nOkres okupacji Niemiec w Generalnej Guberni przyniósł walkę z okupantem. Podział był prosty: każdy przeciwnik Hitlera był sojusznikiem. Natomiast na terenach wschodnich sytuacja przedstawiała się inaczej. Tutaj znano dwóch okupantów: sowieckiego (IX 1939 – VI 1941) i niemieckiego (VI 1941). Ucieczka komunistów wywołała radość. Niemców powitano niczym wybawicieli. Nastąpił podział: niemal wszystkie narody Europy Środkowo-Wschodniej opowiedziały się po stronie Niemiec. Natomiast dla Polaków Niemcy były nadal wrogiem numer jeden.\nW atmosferze tamtych wydarzeń Mackiewicz zachował odrębne stanowisko. Można powiedzieć, że wyrwał się z „gorsetu narodowej dyscypliny”, ponieważ za najważniejszego wroga uważał bolszewików i ich okupację. Początkowo nie zawahał się pisać do gadzinówki hitlerowskiej „Goniec Codzienny” by pokazać jakim zagrożeniem są Sowiety, co przysporzyło mu wrogów na całe życie.\nKiedy rozpoczęła się wojna niemiecko-sowiecka, dostrzegł, że Polacy na tyłach armii niemieckiej organizowali akcje dywersyjne. Uważał, że w tym przypadku zamiast posłużyć się jednym wrogiem do zwalczania drugiego i potem próbować bezpośredniej walki, to tak naprawdę pomaga się Stalinowi, by pokonał Niemców i narody Europy Wchodniej, w tym Polskę. Polacy z solidarności narodów Europy Wschodniej wyłamali się, poszli razem z bolszewikami. Napisał: „rozwiera się taka przepaść pomiędzy »Koroną« i »Wielkim Księstwem«, jakiej nigdy jeszcze o tej głębokości w historii nie było. W porównaniu z tym odrodzenie się naszych narodowych ruchów białoruskiego, litewskiego, ukraińskiego w XIX wieku zda się tylko drobną skazą na waszej »idei Jagiellońskiej«. Dziś ona jest rozdarta przepaścią nie do przebycia, i nieodwracalna! Wszystko co było Litwą i Rusią, idzie przeciwko boszewikom. Wszystko, co było Koroną, idzie z bolszewikami”.\nInaczej postrzegał okupację niemiecką niż wielu mu współczesnych. Odróżniał ją od sowieckiej, która jawiła się mu jako antycywilizacja, niszcząca ludzkie umysły. Klasyfikacji dokonał w Drodze donikąd. Jeden z bohaterów wyraża zdanie autora, mówiąc, że „Niemcy niszczą ciała, a sowiecka okupacja coś więcej […]”. Podobne słowa odnajdujemy także w powieści Nie trzeba głośno mówić, w której stwierdził: „Nie zgadzam się, żeby Niemcy byli wrogiem największym. Większym są bolszewicy, bo są bardziej dla każdego narodu niebezpieczni. Z prostej formuły, że żaden Polak nie może być jednocześnie Niemcem, gdyż pojęcia te wykluczają się nawzajem. Ale każdy Polak może być jednocześnie komunistą. Gdyż pojęcia te, często niestety, dobrze się nawet rymują. Fałszujemy rzeczywistość, stawiając niekiedy znak równania pomiędzy okupacją niemiecką i sowiecką. Niemiecka robi z nas bohaterów, a sowiecka robi z nas gówno. Niemcy do nas strzelają, Sowieci biorą gołymi rękami. My do Niemców strzelamy, sowietom wpełzamy w dupę. To nie jest więc żadna analogia, lecz odwrotność. […] Największą propagandę prosowiecką robi fakt, że z sowietami walczą właśnie Niemcy. Szukając więc z nimi porozumienia, przechodzilibyśmy nie na antybolszewicką, lecz na probolszewicką robotę. A już abstrakcją od znanego faktu jest, że Niemcy na żadne porozumienie z Polakami nie pójdą. Więc nie ma o czym gadać”. W dalszych akapitach zaśdodawał: „Metody niemieckie kładą w praktyce i emocjonalnie każdy argument antysowiecki. Zresztą tam w GG występuje to jaskrawiej niż tu (w Wilnie). […] Niemcy w całej Europie odbierają antykomunizmowi wiatr z żagli przez to, że wszelki antykomunizm integrują do hitleryzmu. To największa zbrodnia Adolfa Hitlera”.\nW innym miejscu pisał, że „pod okupacją niemiecką ludzie walczyli z okupantem. A pod okupacją okupacją sowiecką raczej gniją”. Trzeba zaznaczyć, że zdaniem Mackiewicza „[n]ie ma żadnej analogii pomiędzy okupacją niemiecką i sowiecką. Z Niemcami była wojna. Straszna, ale wojna […] w granicach związku sowieckiego nie było żadnej wojny […]”. W publicystyce Mackiewicza można dostrzec elementy, które pokazywały, że niemiecka okupacja potrafi wydobyć z Polaków heroizm walki o wolność. Natomiast okupacja sowiecka, budzi w nas odwrotne uczucia, „wydobywając z Polski maksymalną chęć pójścia w niewolę”.\nMackiewicz w swojej publicystyce wydał sąd nad okupacją niemiecką, której zarzucał popularyzację bolszewizmu. „Propagandę totalnej nienawiści do Niemców organizowali w kraju sami Niemcy. Starczyłoby jej na całe pokolenie. Tymczasem największy cios, który nam właśnie zadali w postaci popularyzacji bolszewików, wynikającej z reakcji na niemieckie metody – nie został odparowany. Wręcz przeciwnie, na biedny kraj zwaliły się potęgi, których zadaniem było tę popularyzację podtrzymać, utwierdzić ją. Londyn i Ameryka i rząd polski, podziemia polskie, radio polskie, propaganda szeptana, pisana, nadawana, krzyczana, wszystko to miało nas przekonać, że bolszewicy nie są tacy straszni… Pod takim ciężarem jakiż kraj by temu nie uległ!”. Na końcu artykułu wyraził jeszcze ubolewanie: „[…] bolszewicy przyjaciele, Niemcy wrogowie, a niepodległość? Gdzieś się tam plącze między falami eteru”.\nKoncepcja pojednania polsko-niemieckiego\nWypowiedzi Mackiewicza dotyczące bieżących spraw były dociekaniem i obroną prawdy. Nie stosował modnych, obowiązujących szablonów myślenia przy rozwiązywaniu problemów, które przysporzyłyby mu przyjaciół w wielu kręgach intelektualnych. Nie był politykiem, lecz myślicielem, który bronił zasad. To właśnie wówczas, w latach powojennych, swoją postacią i opiniami przeciwstawiał się rozpowszechnionym racjom, poglądom, pewnikom. Nie bał się mówić o sprawach trudnych, dążył do wolności głoszenia własnej opinii, gdyż były dla niego zasady, których żadna „racja polityczna” nie mogła mu przysłonić.\nTak było w sprawie Niemiec po zakończeniu wojny. Starał się nie kierować zaszłościami wojny, ale stać na straży fundamentalnych zasad, w których zbrodnia jest zbrodnią niezależnie od pochodzenia poszkodowanego.\nKiedy ogół społeczeństwa dziwił się, dlaczego z taką zawziętością Niemcy bronią się przed bolszewikami, choć wiedzą, że wojna jest już przegrana, Mackiewicz udzielił na to takiej odpowiedzi: „[…] żołnierz niemiecki widział to życie, aż do Wołgi. I w gruncie rzeczy trudno mu się dziwić, że bronił się jeszcze w Berlinie”. Po pokonaniu Niemiec hitlerowskich nie mógł patrzeć na niesprawiedliwość, jaka spada na społeczeństwo niemieckie, pisząc: „Mieliśmy do czynienia z olbrzymią machiną, zorganizowaną machiną terroru i okrucieństwa, która jeżeli chodzi o Żydów, nie miała precedensu może nawet w historii. O tym każdy z nas wie na pamięć. Natomiast co wiemy o odwetach we wschodnich Niemczech?”. Dalej podał wstrząsający przykład okrucieństwa, który wart jest przytoczenia: „W pewnej wsi – opisuje Thorwald – zamordowano chłopa niemieckiego i obcięto mu dla żartu głowę, gdy bronił swej żony, którą gwałciło szesnastu żołnierzy sowieckich po kolei, i to należało do porządku rzeczy. Dlaczego jednak przy okazji na ścianie stodoły przybito gwoździami głową w dół czternastoletniego chłopca, tego nikt nie wiedział… Kapelan amerykański, Francis Sampson, opowiada, że w Neubrandenburgu zgwałcone dziewczęta niemieckie wieszano za nogi do rozstawionych gałęzi drzew i rozcinano w pachwinach… W Pradze Czeskiej Niemki rozbierano do naga i kazano im w tym stanie uprzątać gruz; jednocześnie otwierać szeroko usta, żeby każdy przechodzień mógł w nie splunąć; matki krępowano drutami kolczastymi i wrzucano do rzeki, zaś dzieci topiono w miejskich rezerwuarach wodnych, odpychając za pomocą długich żerdzi od krawędzi. Proboszcz Karol Seifert opowiada, że dnia 20 maja 1945 r., stojąc na brzegu Elby, widział: rzeką płynęła drewniana tratwa, do której długimi gwoździami przybita była za nogi i ręce cała niemiecka rodzina z kilkorgiem dzieci… Były major sowiecki Klimow opisuje (Bellinskij Kreml) jak w rowach przydrożnych leżały kobiety niemieckie, którym powbijano kolbami między nogi butelki od piwa […]”.\nMackiewicza cechowała umiejętność dostrzegania krzywd doznanych przez przeciwnika, szczególnie przez pojedynczych ludzi niemających nic wspólnego z ogromną machiną terroru hitlerowskiego. Zaraz po wojnie opisywał bestialstwa, jakich dopuszczali się żołnierze Armii Czerwonej na ludości cywilnej. Jedynie ktoś, kto wyzbył się wszelkich nacjonalizmów, „lubi i Rosjan, i Niemców, i Żydów”, mógł pisać, że zbrodni popełnionych na przeciwniku nie da się usprawiedliwić.\nPoza tym pisał, że obciążenie zbiorową odpowiedzialnością wszystkich Niemców za hitleryzm jest takim samym absurdem jak obwinianie wszystkich Rosjan za komunizm czy Katyń. Nie bał się przypomnieć i potępić zniszczenia miast niemieckich przez aliantów, które to zniszczenia nie miały żadnego celu strategicznego, a jedynie były aktem zemsty wymierzonym w ludność cywilną i dorobek cywilizacji niemieckiej. Stwierdzał, że to tak, jakby miasto samo w sobie ze swoimi zabytkami i ludźmi było winne za hitleryzm. Jego zdaniem to hitleryzm należało zniszczyć, a nie niemieckie miasta.\nMackiewicz stawał w obronie tych, których dotykała niesprawiedliwość, reagował na przejawy krzywdy. Mimo tolerancji dla ludzi o odmiennych poglądach, oburzył się, kiedy profesor Oskar Halecki, uznany autorytet w świecie nauki, wystąpił z poglądem negującym historyczną przynależność narodu niemieckiego do kultury i cywilizacji europejskiej. Poruszony do głębi Mackiewicz nie wahał się przed najsurowszą krytyką.\nPo wojnie fundamentalizm Mackiewicza starł się z koncecją stosunku Polski do Niemiec reprezentowaną przez Juliusza Mieroszewskiego – publicystę „Kultury”, Jana Nowaka-Jeziorańskiego, a także wielu innych – jak to określał Mackiewicz – polrealistów, czyli realistów politycznych, tzn. tych, którzy chcieli pogodzenia się z systemem komunistyczym i szukania dróg porozumienia łącznie z władzami w Warszawie. Uważali oni, że najważniejszą sprawą dla Polski w ówczesnym stanie jest zawarcie układu z RFN, który zatwierdziłby granice PRL. Dopóki władze Niemiec nie uznają granicy na Odrze i Nysie, dopóty Rosja sowiecka będzie jedynym gwarantem całości PRL. Mackiewicz odrzucił taki punkt widzenia. Jego zdaniem wolność jest w tym momencie ważniejsza niż granice, gdyż te ostatnie nie są niczym innym, jak granicami administracyjnymi prowincji ZSRR. Jednak w dyskusjach politycznych na emigracji sprawę granic uznano za podstawową kwestię między narodem polskim a niemieckim. Mackiewicz upatrywał w tym triumf „polrealizmu”, a to, jego zdaniem, zawsze jest na rękę komunistom. Jednak w jego wypowiedziach na temat stosunków polsko-niemieckich inne sprawy wydają się ważniejsze. Te inne sprawy to nawiązanie bliskich stosunków z Niemcami, co, jego zdaniem, powinno być priorytetem polskiej powojennej myśli politycznej. Koniecznością jest też przezwyciężenie stereotypów antyniemieckich. Przezwyciężenie tych kompleksów okazuje się bardzo ważne, gdyż ich pogłębianie powoduje jedynie wpychanie w świadomość Polaków propagandy komunistycznej.\nMiał odwagę mówić o pojednaniu już w latach pięćdziesiątych XX w. na długo przed „Listem biskupów polskich do biskupów niemieckich” (1965). Takie zagadnienia bardzo rzadko pojawiały się w wypowiedziach publicystycznych. Szukał prawdy i mówił ją każdemu, często narażając się na nieprzychylność ze strony wpływowych środowisk polskiej emigracji. Jego wrażliwość nie pozwalała mu nie utożsamiać indywidualnych spraw ludzkich z polityką i szowinizmem narodowym, był wyzuty z wszelkich nacjonalizmów, uprzedzeń i stereotypów. Uażał, że po wojnie nie Niemcy stanowiły zagrożenie, a ZSRR.\nKiedy ponad czterdzieści lat temu mówił o pojednaniu polsko-niemieckim, o krzywdach wyrządzonych przez komunistów na Niemcach, to zapatrywania jego były przemilczane. Jednak po upadku muru berlińskiego takie poglądy z czasem stały się popularne i weszły na stałe do kanonu niezależnej publicystyki. Przezwyciężano kompleks antyniemiecki i nie milczy się już o zbrodniach popełnionych na Niemcach.\nAnaliza tekstu pozwala na sformułowanie wniosku, że w twórczości Mackiewicza można wyróżnić trzy etapy jego stosunku do Niemiec. Pierwszym z nich jest etap przedwojenny – moment zagrożenia hitlerowskiego dla Polski. W tym czasie autor ostro walczył słowem z III Rzeszą. Zwracał uwagę na konieczność sojuszu państw: Litwy, Polski, Węgier, by skutecznie przeciwstawić się Niemcom. W swojej publicystyce dostrzegał zagrożenie ze strony bolszewickiej Rosji. Próbował zwrócić uwagę na ten problem, ale bezkutecznie. Drugi etap twórczości obejmował okupację hitlerowską. Tutaj inaczej niż wszyscy pokazywał Niemcy. Mówił otwarcie, że z Niemcami jest wojna, i to okrutna, pytał dlaczego Polacy będąc przeciwko okupantowi niemieckiemu automatycznie są za okupantem komunistycznym? Dla Mackiewicza nie było zrozumiałe to, że niedostrzegano większego zagrożenia ze strony bolszewików, mimo że oni niszczyli coś więcej niż Niemcy, bo duszę. Podkreśla fakt, że jedynie naród polski spośród narodów Europy Środkowej opowiedział się niemal jednym głosem przeciwko Niemcom, stając po stronie ZSRR.\nOd przedwojennego dystansu wobec Niemiec Mackiewicz przeszedł do docenienia powojennej roli Republiki Federalnej Niemiec w obronie Europy przed dalszym rozprzestrzenianiem się na jej obszarze ideologii komunistycznej. Mówił o sprawach trudnych w tamtym okresie, o bestialstwach dokonanych na ludności cywilnej przez bolszewików na „wyzwalanych” terenach i o bezsensownym niszczeniu wszystkiego, co było niemieckie. Jego związek z Niemcami zrodził się raczej z rozsądku. Jako jeden z pierwszych zaczął mówić o pojednaniu polsko-niemieckim. Uważał, że dopóki takiego gestu nie będzie, to propaganda komunistyczna będzie odnosić sukcesy. Nienawiść będzie pchała Polaków w ręce Moskwy, a nie w kierunku wolności. W roku 1985 nad urną Józefa Mackiewicza ktoś powiedział, że był publicystą progermańskim. Jest to wielkie uproszczenie, gdyż zdaniem przedwojennych myślicieli wileńskich, konflikt polsko-niemiecki miałby dwie konsekwencje. Konsekwencja pierwsza, to atak Rosji Sowieckiej. Konsekwencja druga zaś byłaby taka, że Polacy przy swoim emigracyjnym zaangażowaniu antyniemieckim wpadliby prosto w ręce Moskwy. I tak się stało. Wybrał Niemcy na stałą siedzibę emigracji, zamieszkując w 1955 roku w Monachium na pozostałe trzydzieści lat życia i objawił się tam jako znamienity literat.\nMackiewicz był nonkonformistą, cechowała go wierność własnemu powiedzeniu: „tylko prawda jest ciekawa” i konsekwentnie trwał przy swoich poglądach. W jego działalności można dostrzec również wady takie, jak: monotematyczność ciągłego tropienia przejawów zła komunistycznego do tego stopnia, że na pogrzebie Władysława Gizberta-Studnickiego „odwrócił głowę”, by nie przywitać się z bratem Catem. Był zamknięty na poglądy innych myślicieli, miał skłonności do izolacjonizmu.\nPonad pół wieku temu, w scenerii dobiegającej końca drugiej wojny światowej, stało się jasne, że konflikty między Polakami i Niemcami szkodzą obu narodom i całej cywilizacji zachodniej. Chwała należy się zatem jednemu z polskich literatów, który odważył się myśleć w kategoriach wolnych od nacjonalizmu.\n„Mackiewicz był pisarzem–realistą i w porównaniu z jego zaciekłością w odtwarzaniu »jak naprawdę było« inne odmiany realizmu ukazują swoją bladość albo fałsz” – tak o twórczości Józefa Mackiewicza pisał Czesław Miłosz.\n Kalendarium życia i twórczości [w:] J. Mackiewicz, Zwycięstwo prowokacji, Londyn 1997, s. 243–244.\n J. Malewski [Włodzimierz Bolecki], Ptasznik z Wilna, Warszawa 1990, s. 80.\n J. Mackiewicz, Widziałem na własne oczy, „Rzeczpospolita”, 12–13 kwietnia 2003, s. 8–9.\n Tenże, Prawda w oczy nie kole, Londyn 2002, s. 213.\n J. Trznadel, Mackiewicza ostrzeżenie przed niewolą, „Najwyższy Czas” 2002, nr 9, s. 29.\n Bibliografia za: Droga Pani (wybór tekstów J. Mackiewicza i B. Toporskiej), wyboru dokonał T. Kadenacy, Londyn 1993, s. 467–495.\n D. Szpoper, Sukcesorzy Wielkiego Księstwa. Myśl polityczna i działalność konserwatystów polskich na ziemiach litewsko-białoruskich w latach 1904–1939, Gdańsk 1991, s. 195.\n W. Bolecki, Antypolityczny antykomunista. Sylwetka ideowa Józefa Mackiewicza, [w:] Myśl polityczna na wygnaniu. Publicyści i politycy polskiej emigracji powojennej, red. A. Friszke, Warszawa 1995, s. 177–178.\n J. Malewski, Wyrok na Józefa Mackiewicza, Londyn 1991, s. 8.\n Zob. np.: „Najwyższy Czas” 1999, nr 50, s. 26–27; „Najwyższy Czas” 2002, nr 13–14, s. 32; „Nowe Państwo” 2002, nr 4 i 5, s. 41 i 46.\n Jedynie prawda jest ciekawa, „Najwyższy Czas” 2000, nr 47, s. 21.\n Szersze wiadomości o pretensjach Józefa Mackiewicza m.in. do Jana Nowaka-Jeziorańskiego można znaleźć [w:] B. Truchan, Józef Mackiewicz w mej pamięci, Warszawa–Nowy Jork 1998, s. 53–72.\n Literacka Nagroda Tazaba. Najniezależniejszy pisarz na emigracji, „Gwiazda Polarna”, 21 czerwca 1980, s.1.\n Cz. Miłosz, Koniec Wielkiego Księstwa (O Józefie Mackiewiczu), „Kultura” 1989, nr 5 (500), s. 15.\n J. Malewski, Zmarł Józef Mackiewicz, „Kultura Niezależna” 1985, nr 2, s. 12–16.\n J. Mackiewicz, Czy Litwa stanie u boku Polski, za: J. Malewski, Ptasznik…, s. 30.\n J. Mackiewicz, Z Hitlerem nie można polemizować, za: J. Malewski, Ptasznik…, s. 30.\n J. Mackiewicz, Jedna dywizja niemiecka w Gdańsku, za: J. Malewski, Ptasznik…, s. 31.\n J. Mackiewicz, Mowa, która utrafiła w nastrój, za: J Malewski, Ptasznik…, s. 31.\n Tenże, Podział państw bałtyckich, za: j. w., s. 31.\n J. Malewski, Wyrok…, s. 46–62. Autor niniejszej pracy szczegółowo przedstawił to, o czym pisał Józef Mackiewicz w tamtym okresie.\n J. Mackiewicz, Nie trzeba głośno mówić, Warszawa 1989, s. 49.\n Tenże, Droga donikąd, Warszawa 1989, s. 121.\n Tenże, Nie trzeba…, s. 247.\n J. Mackiewicz, Co było a nie jest… (nie pisze się w rejestr), „Wiadomości” 1970, nr 32, za: Droga Pani, s. 115.\n Tenże, Łapani jak psy, „Lwów i Wilno” 1947, nr 39, za: Droga Pani, s. 109.\n Tenże, Optymizm nie zastąpi nam Polski, „Najwyższy Czas” 2002, nr 9, s. 30.\n Tenże, Tu mówi Londyn, „Lwów i Wilno” 1947, nr 39, za: Droga Pani, s. 148.\n J. Mackiewicz, Na Froncie Smoleńskim, „Lwów i Wilno” 1946, nr 1, za: tenże, Fakty, przyroda, ludzie, Warszawa 1988, s. 42.\n Tenże, Niemiecki kompleks, „Kultura” 1956, nr 1 (99), za: Droga Pani, s. 92.\n Tenże, Rozdzieranie szat, „ Wiadomości” 1949, nr 32 (179), za: j. w., s. 415.\n Tenże, Sprawa pułkownika Miasojedowa, Warszawa 1989, s. 272–279. Możemy tam znaleźć wstrząsający opis bombardowania Drezna przez aliantów pod kryptonimem „Clarion”.\n D. Rohnka, A ja przeciwnie… Szkice o Józefie Mackiewiczu, Londyn 1997, s. 27.\n J. Malewski, Ptasznik…, s. 423.\n Zob.: B. Truchan, Józef Mackiewicz…, s. 19.\n Zob.: J. Jaruzelski, Stanisław Cat-Mackiewicz. Wilno – Londyn – Warszawa 1896–1966, Warszawa 1987, s. 321.\n A. Piskorzub, Polscy zwiastuni powojennego pojednania z Niemcami – Władysław Studnicki i Józef Mackiewicz, „Atheneum” 1998, nr 7, s. 233. Stawia on obok Józefa Mackiewicza Władysława Studnickiego jako drugiego z pionierów pojednania polsko-niemieckiego. Pisze, że te dwie postaci mogą liczyć na poczesne miejsce wyróżniających się Polaków XX wieku.\n J. Trznadel, Wielki nieobecny – Józef Mackiewicz, „Najwyższy Czas” 2000, nr 11, s. 33.


Co zrobić, żeby mieć - dasertusturq6z5.simplesite.com\nWpływ na szybkość wzrostu płytki jest przede wszystkim wiek, codzienny jadłospis, genetyka również pewne choroby, aczkolwiek uwzględnia się około 3-4 mm miesięcznie jako normalną tendencję wzrostu. Same co potrzeba przygotować podczas ostatniej rzeczy, to codziennie lekko odsuwać skórki. Ileż to razy w głowie powtarzamy sobie wtedy hasło zabiegając o wspaniałej, długiej płytce paznokcia, zdobiącej nasze dłonie.\nWarto jednak dodać, iż ze sensu na bogate schorzenia, złą dietę, i niekiedy nawet stosowane leki, ta liczbę może polecieć do 1-2 mm miesięcznie. Mamy dla was wszystkie odpowiedzi, jakich chcecie! Zarobek na szybkość wzrostu płytki jest przede całym wiek, codzienny jadłospis, genetyka a pewne choroby, aczkolwiek leczy się około 3-4 mm miesięcznie jako średnią tendencję wzrostu.\nJak szybko zapuścić paznokcie? Istnieje aktualne określone z wielu różnorodnych elementów, powodujących, że nie da się podać określonej ilości, którą potrafili poświęcić każdemu człowiekowi.\nNasze dłonie oraz paznokcie wymagają specjalnej troski nie tylko podczas codziennej czynności, wykonywania obowiązków domowych, przecież także złych warunków atmosferycznych – a tutaj o wspomnieć, iż nie chodzi tylko o jesień oraz zimę, ale też wiosnę i lato. Wystarczą proste lateksowe rękawiczki, jakie ważna zyskać właściwie wszędzie.\nZazwyczaj doskonałe rezultaty widzimy po kilku tygodniach regularnego stosowania. Pożądane są i produkty zbożowe, jednak pewność właściwszym priorytetem będą ostatnie z doskonałego nasienia i razowe. I przynajmniej oczywiście - nie możemy spodziewać się cudów (zwłaszcza gdy nasze paznokcie są w tak złej kondycji), znamy przygotowuj na konkretne mikstury, które przyspieszą wzrost paznokci i wywołają, że płytka będzie występowała się naprawdę zdrowo!\nCo zrobić, kiedy domowe sposoby na ładne paznokcie narzekają a bynajmniej nie umiemy sobie pomóc z ich łamliwością? Witaminy z grupy B i biotyna w znaczącym stopniu działają na szybszy wzrost paznokci oraz łagodzą ich łamliwości, oraz witamina I wzmacnia płytkę. Na mrozie wysuszamy nie tylko dłonie, ale również wykonujemy większą łamliwość paznokci. A uroda i zdrowie blog też daleko - jak zapuścić paznokcie w 10 dni?\nTo tak dlatego bardzo kluczowe jest, by równocześnie podczas szukania zabiegu na zapuszczenie zdrowych oraz długich paznokci, znaleźć winę ich wolnego wzrostu czy ewentualnej łamliwości – oczywiście jeżeli z takimi się borykamy. Sposobem na długie paznokcie, chyba być po nisku częsty manicure. Gdy temperatura zaczyna spadać, powinniśmy częściej smarować dłonie i paznokcie. Kiedy zmywamy naczynia, rękawiczki są koniecznością. W jaki sposób możemy też zapuścić paznokcie? O korzystać kremy nawilżające, bowiem natłuszczenie również nawilżenie jest niezmiernie istotne.\nWówczas można malować paznokcie wszelako, wysyłać im nietypowe rozmiary, wyglądają ślicznie i zdrowo, i ponad znacznie ładnie. Długie paznokcie z dużo lat są uwielbiane przez kobiety na wszelkim globie. Jeżeli będziemy sam w lokalu piłować paznokcie lub odwiedzać salon manicurzystek, będziemy posiadać niezmiernie długie paznokcie.\nPrzydadzą się tu kremy na bazie naturalnych ziół lub olejki. To, czego preferujemy, to wziąć reakcje na rozpaczliwe pytania.\nWarto stosować kremy nawilżające, ponieważ natłuszczenie również nawilżenie jest niesłychanie efektywne. Sposobem na długie paznokcie, pewno żyć po nisku częsty manicure.\nAbsolutną podstawą długich i zdrowych paznokci jest danie organizmowi właściwej kwoty wartości odżywczych. Jak szybko zapuścić paznokcie? Są zatem kremy, jakie szybko się przyciągają oraz nie zostawiają niezwykle tłustego filtra.


Kalendarium 2020-3 - Katalog newrent.eu\nMarzysz o odpoczynku, ale nie wiesz, gdzie się wybrać? Zapraszamy do pobytu w naszym hotelu! Znajdziesz u nas nie tylko miejsce do spania, ale również strefę SPA, w której zabiegi odprężą Cię. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą i do rezerwacji pobytu.\nKancelaria adwokacka Błażeja Czaplińskiego oferuje fachową obsługę prawną osób fizycznych i również firm. W niemałej propozycji adwokata można wyszukać fachowe m.in. porady prawne, reprezentację klientów w sporach, obsługę spółek, przedsiębiorców a także organizacji...\nKlinika Medeste znajduje się na Bielanach Wrocławskich. W naszej klinice komfort pacjentów jest sprawą kluczową. Staramy się żeby pacjent czuł się w naszym gabinecie dobrze. Nasi lekarze stale podnoszą swoje kwalifikacje, żeby sprostać oczekiwaniom naszych pacjentek. Najczęściej...\nNasze okna PCV Łódź to najlepszy wybór. Wszystkie nasze produkty mają jak najlepszą jakość. Wiąże się to oczywiście z tym, że coraz większa ilość klientów do nas wraca, jak i poleca swoim znajomym nasze przedsiębiorstwa. Jest to dla nas najlepsze docenienie oraz...\nNasza hurtownia pneumatyczna specjalizuje się w pneumatyce siłowej, przemysłowej oraz tej warsztatowej, dlatego produkty z tych grup znaleźć można w naszym stacjonarnym jak i internetowym sklepie pneumatycznym dla firm. Jesteśmy największą hurtownią pneumatyki w Polsce i zapewniamy...\nSzukasz pomysłu na ciekawy prezent dla ukochanej osoby? A może chcesz zaskoczyć przyjaciela czekającego na dziecko? Nic nie może być łatwiejsze! Zamów koszulkę z nadrukiem, napisem lub zdjęciem i ciesz się oryginalnością.Koszulka z pomysłem to strona, na której możesz stworzyć...


Major i jego Marszałek | Niedziela.pl\nMajor i jego Marszałek\nMajor Stanisław Parlak ma 100 lat i wpisany w życiorys etos bojów Legionów Piłsudskiego. Był młodym podkomendnym Marszałka, ale nie to jest najistotniejsze. - Dla niego - dla Józefa Piłsudskiego - Polska była najważniejsza; dla niej uczył się, pracował i poświęcał, dla niej walczył. Dzisiaj nie ma już takich ludzi, a są oni Ojczyźnie wyjątkowo potrzebni - uważa sędziwy eksżołnierz wielu frontów I wojny światowej i zasłużony kielecki pedagog. Swoją aktywność po 1989 r. poświęcił na upamiętnianie związku Legionów i Józefa Piłsudskiego z Kielecczyzną. To, że mamy gdzie oddawać honory 11 Listopada - zawdzięczamy w ogromnej mierze - właśnie jemu\nNiedziela kielecka 46/2011\n„Uczyłem się w szkole Marszałka”\n- Jako podchorąży szkoły oficerskiej defilowałem w 1933 i 1934 r. przed Marszałkiem, w rok później - przed jego trumną - opowiada. Co prawda, podczas studiów w Warszawie bardziej myślało się o urodziwych córkach Piłsudskiego („czy też nasz wykładowca, a ich nauczyciel matematyki zdoła zaprosić je tego roku na bal…?”). Pogłębiona refleksja przyszła później, wykuwana w walkach, m.in. w Wielkiej Brytanii, w szkołach wojskowych, podczas uzupełnianych wytrwale studiów i w pracy pedagogicznej - już w trudnych realiach PRL. Czasy się zmieniły; Parlak dostrzegał tym bardziej brak takich entuzjastów silnej i niezależnej Polski, jakim był Marszałek. Poza tym to Legiony przyniosły jaskółkę wolności do jego rodzinnych Ksan.\n- Jak to było z tym upamiętnianiem szlaku Legionów? - Najpierw były to moje Ksany w gminie Opatowiec. Tam, gdzie się wychowałam i po raz pierwszy zetknąłem z wojną i legionistami…\nJego ojciec - Jan Parlak jako kapral rezerwy armii rosyjskiej został powołany do wojska carskiego w Kielcach. W czasie ucieczki Rosjan przed „Kadrówką” zdezerterował i potajemnie dotarł do Ksan. Był początek I wojny światowej. Gospodarstwo Jana i Marianny - rodziców Stanisława - sąsiadowało ze szkołą powszechną, w której kwaterowała kompania legionowa, osłaniająca drogę do Opatowca. Mały Parlak kręcił się między strzelcami; trwały walki, wieś w potrzasku miedzy frontami została spalona. Parlakowie po powrocie w 1915 r. znaleźli tylko zgliszcza. W Ksanach Stanisław ukończył szkołę podstawową. Był zdolny i żądny wiedzy - już jako16-latek udzielał korepetycji z matematyki.\nZapewne wspomnienia tamtych czasów sprawiły, że emerytowany dyrektor kieleckich szkół Stanisław Parlak zapragnął pomnika Legionów w Ksanach.\nA czasy niezbyt sprzyjały takiej inicjatywie, której realizacja zaczęła się jeszcze przed czerwcem 1989 r. Orzeł musi być w koronie, tylko jak to przeforsować? Właśnie w Ksanach nauczył się, jak stawiać pomniki i że absolutnie wszystkiego musi dopilnować sam: znaleźć kamień, artystów, projektantów, przygotować modele mundurów. Wciągnęła go ta praca. We wrześniu 1989 r. został odsłonięty pomnik ku czci Legionistów Polskich z 1914, żołnierzy września 1939, Armii Kraków, która toczyła boje pod Ksanami, oraz partyzantów gminy Opatowiec z lat 1939-45. - Byłem już wtedy na emeryturze, miałem więcej czasu, chciałem dobrze spożytkować moją wiedzę i doświadczenie organizacyjne - wyjaśnia Parlak.\nOd pomnika w Ksanach zaczęła się akcja upamiętniania miejsc martyrologii Legionów na Kielecczyźnie. Z funduszy społecznych i własnych wznosił pomniki i tablice pamiątkowe na szlaku pierwszych bojów Legionów Józefa Piłsudskiego. Oprócz Ksan są to: Czarkowy, Winiary, Opatowiec, Wiśniówka, Kielce.\nI to właśnie mjr Parlak rozpoczął starania o odbudowę dobrze znanego mieszkańcom miasta i regionu Pomnika Niepodległości w Kielcach (wzniesionego w 1929 r., zniszczonego we wrześniu 1939). Tam prawie co roku my, kielczanie, spotykamy się 11 Listopada.\nAle po kolei. Po Ksanach - Czarkowy. Jest początek lat 90., zapada decyzja o odbudowie Pomnika Zwycięstwa Legionów z 1914 r. Ów pomnik na wzniesieniu, do którego dociera się wąwozem wśród pól, był zbudowany w 1928, a zburzony przez Armię Czerwoną w 1945 r. - Zapamiętałem ten pomnik z przedwojennych czasów - wspomina Parlak.\nMarzeniem Majora było także nadanie imienia Marszałka pobliskiemu domowi dziecka. Zafundował tablicę, napisy - udało się.\nWielką sprawą, łączoną z dużą akcją społeczną było wzniesienie pomnika Józefa Piłsudskiego w Opatowcu nad Wisłą, na wprost ujścia Dunajca. Była to akurat 80. rocznica walk legionów na tej ziemi. W Opatowcu, wzorem lat przedwojennych, zawiązał się komitet budowy i w całym województwie ruszyła zbiórka pieniędzy. Docierano wszędzie, nie zawsze było się mile widzianym. Oprócz instytucji, stowarzyszeń, urzędów, zakładów pracy w inicjatywę włączyło się 8 gmin Kielecczyzny. Okazały pomnik Marszałka w brązie na cokole odsłonięto we wrześniu 1994 r. Stanisław Parlak zaangażował się także w powołanie liceum ogólnokształcącego w Kielcach, noszącego imię Józefa Piłsudskiego, oraz wmurowanie zrekonstruowanej tablicy pamiątkowej na dworcu PKP i na kieleckim Ratuszu. Trzeba było w archiwach odszukać treść napisów, uzyskać akceptację wojewódzkiego konserwatora zabytków, wreszcie, jak zawsze - znaleźć pieniądze. Dodatkowo: fundowanie sztandarów (m.in. dla Muzeum Narodowego w Kielcach i Szkoły Podstawowej nr 22 im. Generała St. Maczka).\nChciałby coś z tego etosu zachować dla kolejnych pokoleń - dlatego podejmował udane próby współpracy z młodzieżą. Każdy uczeń wie, że Piłsudski był żołnierzem i wodzem, ale nie każdy, że Marszałek szanował pracę i społeczne pieniądze. Żył bardzo skromnie, oddając swoje państwowe uposażenie na cele Uniwersytetu Wileńskiego, a rodzinę utrzymując z odczytów, wykładów, publikacji. Czy ktoś tak dzisiaj robi...? - pyta retorycznie stuletni weteran. I dodaje: - W szkole Marszałka nauczyłem się wielu rzeczy, w tym tego, że nie można pieniędzy brać za darmo.\nOd 1992 r. Parlak jest członkiem Stowarzyszenia Ochrony Dziedzictwa Narodowego w Kielcach i Związku Strzeleckiego. Jan Dubaj pamiętając o starszym koledze i składając wizyty w jego domu, podkreśla to wciąż żywotne zainteresowanie regionem oraz estymę i miłość Majora dla Jana Pawła II.\nZ Francji. Pierwszy Parlak przybył do Polski z orszakiem Walezjusza. Anna Jagiellonka po ucieczce Henryka Walezego osadziła owego Parlaka w Kocinie, niedaleko Ksan. A później, bo w XVII wieku ród Parlaków dostał w spuściźnie obowiązek służby społecznej, przekazany niejako wraz z urzędowym aktem nadania specjalnych przywilejów przez samego króla Jana III Sobieskiego - Szymonowi Parlakowi za udział w walkach z Turcją. Taka kilkusetletnia spuścizna patriotyczna zobowiązuje. Dlatego pracowite, uczciwe życie Stanisława Parlaka wypełniło kilka głównych etapów: zdobywanie wykształcenia (na kilku uczelniach), służba wojskowa, praca w oświacie i upamiętnianie miejsc pamięci narodowej. Oraz hobby - pszczelarstwo.\nJak to zrobić, aby w zdrowiu dożyć stu lat? Pan Major się zastanawia, hm, raczej nie pochodzi z rodziny długowiecznej… Zawsze lubił miód i orzechy, wiedzą o tym najbliżsi - jedyna córka, dwoje wnuków, zaprzyjaźniona z domem przyjaciółka córki, która regularnie dogląda pana Stanisława (nadal bardzo samodzielnego; potrafi przygotować sobie śniadanie i kolację czy odgrzać zupę, ma świetną pamięć i wciąż ujmującą prezencję). Sto lat, no cóż… Nie był nigdy raptusem i przestrzegał wsłuchiwania się w głos strony przeciwnej czy spornej. „Cokolwiek czynisz, czyń roztropnie i patrz, co z tego wyniknie” - konkluduje płynnie. Po łacinie.\nW walce i w tułaczce\nLubił się uczyć i miał marzenia. Po ukończeniu Gimnazjum Staroklasycznego w Tarnowie wybór padł na Wydział Mechaniczny Politechniki Lwowskiej. W w tym czasie został powołany do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Ukończył ją w 1936 r. Był oficerem technicznym 1. Baonu Mostów Kolejowych w Krakowie. We wrześniu 1939 r. Ośrodek Zapasowy Baonu (jednostka Parlaka) musiał ewakuować się do Stanisławowa, po drodze odbudowując pod ostrzałem wroga i bombardowaniem tory kolejowe w Tarnowie. Do momentu ewakuacji na Węgry, Parlak nadzorował naprawę mostów i torów w Stanisławowie. Po licznych perypetiach i przejściu przez węgierskie obozy internowania zbiegł do Francji, do ośrodka rekrutacyjnego Wojska Polskiego. Tam odbył kurs saperski. Ewakuowany w 1940 r. do Szkocji, został włączony do I Korpusu Polskiego. Z tamtego okresu wspomina m.in. wizytę gen. Sikorskiego oraz brytyjskiej pary królewskiej w ich obozie w lesie. W tamtym okresie organizował przeróżne kursy dla kierowców, by w 1943 r. powołać Szkołę Motorowo-Mechaniczną, będącą niejako zapleczem dla potrzeb I Dywizji Pancernej gen. Maczka. Parlak był komendantem tej szkoły na prawach dowódcy pułku. Do 1946 r. uzyskało w niej zawód ponad 3500 kierowców samochodowych i motocyklowych, ok. 700 mechaników i elektromechaników samochodowych i ponad 600 rzemieślników różnych specjalności. Organizował przy tej szkole kursy dla inwalidów oraz młodocianych, uzupełniających wykształcenie podstawowe. Chciał tę swoją szkołę - swoje dzieło przewieźć do Polski, gdy w 1947 r. zdecydował się na powrót. Pomimo zapewnień polskiego konsula, jego kwalifikacje i umiejętności nie były potrzebne w „nowym” wojsku polskim, nie mówiąc już o „przeniesieniu” szkoły. Dla „Anglika” z wyższym wykształceniem - pozostały jedynie zawody cywilne. Wybrał nauczycielski. I na długo, aż do emerytury w 1972 r., związał się ze szkołą.\nNauczyciel i pedagog\nNajpierw była to szkoła samochodowa w Krakowie, potem Gliwice, gdzie z wielką pasją organizował od podstaw przyzakładowy zespół szkół o różnych profilach. W 1947 r. poślubił Stanisławę Pociej - nauczycielkę fizyki. Małżonkowie początkowo zamieszkali w Gliwicach. Pomimo osiągnięć dydaktycznych i nagród ministerialnych, dyr. Parlak został odwołany ze stanowiska i w 1953 r. przeniesiony do Kielc, gdzie pracował w technikum mechanicznym, jako nauczyciel i jako dyrektor. Reorganizował zastany system kształcenia, wkrótce technikum było wysoko notowane w kraju. W 1963 r. pod naciskiem partii musiał zrezygnować z funkcji dyrektora, ale do emerytury pracował w różnych działach szkolnictwa zawodowego i technicznego w Kielcach.\n- Byłem uczniem Technikum Mechanicznego przy ul. Szkolnej (obecnie Jagiellońskiej) w Kielcach - wspomina Andrzej Wiatkowski. - Szkoła kształciła kadry dla kieleckiego przemysłu, głównie dla KZWM, Iskry, Armatur. Wielu absolwentów Technikum Mechanicznego ukończyło studia wyższe. Zawdzięczać to należy w dużej mierze dyr. Stanisławowi Parlakowi. Wykładał nam również przedmioty zawodowe. Jego żona śp. mgr Stanisława Parlak w Technikum była nauczycielką fizyki oraz wychowawczynią mojej klasy. Wspominam ich jako wspaniałe małżeństwo, cudownych i serdecznych pedagogów. Nie pamiętam ich nigdy zdenerwowanych, zawsze byli wyrozumiali na uczniowskie wybryki, których było niemało - w czym i ja mam swoje „zasługi”. Śp. mgr Stanisława Parlak - dystyngowana, elegancka, nad wyraz spokojna, serdeczna, w sposób jasny i zrozumiały wykładała swój przedmiot. Wspominając Dyrektora, niepodobna nie wspomnieć jego żony. To ludzie, dla których jeden artykuł - to zbyt mało…\nTrzeba dodać, że po zwolnieniu z wojska i zatrudnieniu w szkolnictwie, Stanisław Parlak musiał zdobyć kwalifikacje nauczycielskie. W 1955 r. uzyskał dyplom nauczyciela matematyki w WSP w Warszawie. W latach 1955-61 studiował - dla „własnej satysfakcji” (zaocznie) - na Politechnice Warszawskiej, uzyskując dyplom magistra inżyniera mechanika. Lata pracy w szkolnictwie były ściśle związane z licznymi pracami społecznymi.\nPrzytulne mieszkanko w Kielcach wypełniają pamiątki rodzinne, fotografie, popiersia, statuetki, szable na ścianie, odznaczenia i medale. Najnowsze pochodzą z bardzo bliskiej przeszłości - to np. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, wręczony przez wojewodę świętokrzyską 9 września 2011 r. - w 100. urodziny Majora. Tutaj, przy ul. Lecha, odwiedzili go gospodarze miasta i regionu. Tutaj nadal są marzenia i projekty. Najważniejsze? - Żeby planowany w Kielcach pomnik Józefa Piłsudskiego stanął przed miejskim Ratuszem lub przed Pałacem Biskupów Krakowskich, czyli w miejscach naznaczonych obecnością Marszałka. Proszę napisać, że pewien stary żołnierz poddaje taki projekt pod rozwagę…


Jak usunąć Vigorf.A | Instrukcje usuwania wirusów\nTa strona ma na celu pomóc w usunięciu wirusa Trojan Vigorf.A. Te instrukcje usuwania trojana Vigorf.A pracy dla każdej wersji Windows.\nCzy kiedykolwiek natknąć się termin â €˝ ‚ trojany ”? Na pewno masz, jest dość dobrze znany. Obecnie termin ten obejmuje wszystkie programy, które wydają się niegroźne, na początku, jednak, okazują się być bardzo szkodliwe. W rzeczywistości jest to nazwa największej rodziny złośliwego oprogramowania, który nigdy nie istniał i mogą być obwiniane za ponad 75% szkodliwych infekcji, które kiedykolwiek miały miejsce. W poniższym tekście opisaliśmy wszystkie charakterystyczne cechy tej grupy całego oprogramowania, jak również najważniejszych cech Vigorf.A, programu, z którego my koncentrujemy się na, w szczególności. Głęboko wierzymy, że przewodnik usuwania, zebraliśmy się na końcu tego artykułu również być naprawdę pomocne, jeśli chodzi o usunięcie tej konkretnej wersji Trojan.\nTypowe cechy każdego trojana\nW zasadzie każdy członek tej grupy złośliwego oprogramowania charakteryzuje się jego zachowanie bardzo subtelne. W następnych paragrafach widać, że te wirusy mogą być zaprogramowane, aby wykonać szereg niebezpiecznych zadań, podczas gdy na twoim komputerze. Jednak są bardzo prawdopodobne, aby wykonać je w tajemnicy i nie widać żadnych widocznych oznak jakichkolwiek szkodliwych działań zanim wirus osiągnął swój podstawowy cel. Również musisz wiedzieć, że wszystkie z tych szkodliwych programów może być bardzo różne, jeśli chodzi co hakerzy mogą zaprogramować je robić podczas na twoim komputerze. Niemniej jednak najczęstsze źródła tego rodzaju złośliwego oprogramowania są zwykle takie same, choć są one również liczne i zróżnicowane. Co sprawia, że wszystkie te wirusy rodziny jest ich zdolność do cudzego komputera w bardzo subtelny sposób, aby zrobić cokolwiek szkodliwego zostały one zaprogramowane zrobić i nie wykazują żadnych oznak, że.\nKonie trojańskie zwykle różnią się w cel. Co powinien być przygotowany do oczekiwać, jeśli chodzi o Vigorf.A:\nZniszczenie i korupcji. Dowolny program z tej rodziny może być wykorzystana z zamiarem, aby upaść twój system. Jedna bardziej prawdopodobny sposób korzystania z takiego wirusa jest do formatowania dysków twardych i uczynić was nie można poznać w pełni funkcje systemu. Dziwne, jak może się wydawać, niektóre cyber-przestępców wybrać losowo maszyn i baw się po prostu, niszcząc je. Nie może być ściśle osobiste przeciwko Tobie, może być tylko ich zakręcone poczucie humoru.\nProsty szpiegostwo. Czasami Vigorf.A może służyć jako narzędzie do szpiegowania użytkowników. Nieuczciwi hakerów za ten program może nawet włączyć na twoim komputerze Składniki takie jak mikrofony, kamery na Ciebie patrzeć cały czas. Również wirus może włączyć je zachować rekord naciśnięcia klawiszy, zatem o podanie poświadczeń konta. Hakerzy za wszystkie konie trojańskie mogą również pragnienie niektórych określonych informacji, podłączony do miejsca pracy i firmy, która go zatrudnia. W związku z tym można szpiegował wszystkich działań online związane z Twoim zadaniem.\nMoże być kierowana do zasobów systemowych. Wirus może tylko zaprogramowany w taki sposób, aby włączyć komputer w bot i wykorzystać wszystkie jego zasoby, zwykle do nieuczciwych celów.\nMalware rozprzestrzenia. Wszystkie konie trojańskie mogą być używane do transportowania Ransomware wirusów. Jeśli jest to w przypadku zakażenia, przeszkadza Ci, następnie danych jest rzeczywiście straszne niebezpieczeństwo okupu wymagających programów zwykle kodowania danych i nigdy nie może odzyskać nawet gdy wypłata okupu od razu zostało zakończone. Proszę pamiętać, że to niemożliwe podkreślić wszystkie potencjalne funkcje Trojan. Jednak te powyżej są te rzeczywiście najbardziej typowe i otrzymasz zorientować się co się dzieje z Twoim systemem.\nVigorf.A jest podobny do innych trojanów, pod względem ich potencjalnych źródeł:\nVigorf.A mogą być zawarte na stronach internetowych, potoki i shareware.\nTakich wirusów może pochodzić od stron internetowych wideo i udostępnianie filmów, zazwyczaj nielegalne te, które są naruszenie zasad ochrony praw autorskich.\nZarazić również jest możliwe w przypadku otworzyć zanieczyszczonych list z wiadomości e-mail lub cokolwiek z nim związane: filmów, zdjęć, nawet tekst dokumentu.\nPrzechwytywanie trojanami jest również dość często, jeśli klikniesz na wszelkie fałszywe reklamy pop-up, które można natknąć się w Internecie. Takie reklamy nie są złośliwe, sami: po prostu mogą przekierować Cię do adresów sieci web, prawdopodobnie szkodliwej zawartości.\nJak usunąć Vigorf.A, bezpiecznie i skutecznie:\nW tym celu zaleca się, że stosujesz jakąś instrukcje funkcjonalne. Przygotowaliśmy dla Ciebie zestaw – patrz Przewodnik usuwania poniżej.\nKrok 1: Usunięcie Vigorf.A programy z komputera\nAby zakończyć Vigorf.A aplikacji od systemu, skorzystaj z instrukcji, które ci:\nKrok 2: Odinstaluj Vigorf.A wyskakujące okienka z przeglądarek: Internet Explorer, Firefox i Google Chrome\nUsuń Vigorf.A reklam pop-up z Internet Explorer\nWyeliminować Vigorf.A reklam pop-up z Mozilla Firefox\nUsunąć reklamy pop-up Vigorf.A od Google Chrome\nW tej zakładce można delele ane nieznanych wtyczek naciskając na ikonę kosza. Co ważniejsze, mają wszystkie lub jeden z tych programów usunięte: Vigorf.A, HD-Total-Plus, SafeSaver, DP1815, odtwarzacz wideo, konwersji plików za darmo, 1.3 Plus-HD, BetterSurf, Media Player 1.1, PassShow, LyricsBuddy-1, Yupdate4.flashplayes.info 1.2, Media Player 1.1, oszczędności Bull, Feven Pro 1.1, Websteroids, Bull oszczędności, HD-Plus 3.5.\n← Jak usunąć File0lockedJak usunąć Spora →


Jakie zabiegi odmładzające są obecnie popularne - CDesign.pl Jakie zabiegi odmładzające są obecnie popularne - CDesign.pl\n9 września, 2021 - Blog\nPopularne nowe procedury modelowania sylwetki i innowacyjne preparaty do wstrzykiwania to tylko niektóre z zabiegów, jakie są oferowane w klinikach medycyny estetycznej.\nZabiegi tego typu można wykonać nieinwazyjnie, nie wymagają przestoju na rekonwalescencję, a obecnie medycyna estetyczna rozwija się dość szybko, stale oferując nowe rozwiązania dotyczące włosów, twarzy i ciała. Od innowacyjnych zastosowań botoksu i wypełniaczy skórnych po postępy w napinaniu skóry, istnieje szereg minimalnie inwazyjnych zabiegów, aby rozwiązać dowolną liczbę problemów.\nZastosowanie PRP, czyli osocza bogatopłytkowego z niewielkimi ilościami dodatków, takich jak neuromodulatory i kwas hialuronowy, dostarczanych z ręcznymi urządzeniami w celu zapewnienia mezoterapii powierzchownych struktur skóry, może zapewnić poprawę cery, która była wcześniej obserwowana tylko przy resurfacingu laserowym. Zabieg jest bardziej komfortowy dla pacjenta, a efekty są szybciej widoczne. Obecnie coraz częściej stosuje się do zabiegów w klinikach medycyny estetycznej lasery pikosekundowe. Mogą być one używane do wszystkiego, od ogólnego odmładzania skóry i rozjaśniania cery, po ukierunkowane leczenie drobnych zmarszczek, przebarwień, blizn potrądzikowych i usuwania niechcianych tatuaży. Zabiegi z użyciem tego typu lasera mają minimalny czas przestoju i są bardzo dobrze tolerowane.\nMinimalnie inwazyjne procedury napinania i odmładzania skóry są obecnie bardzo popularne wśród pacjentów klinik medycyny estetycznej. W miarę wzrostu oczekiwanej długości życia na świecie wielu pacjentów poszukuje niechirurgicznych, zapobiegawczych metod leczenia, które można rozpocząć w wieku dwudziestu, trzydziestu i czterdziestu lat, aby uniknąć lub opóźnić potrzebę bardziej agresywnych zabiegów chirurgicznych w przyszłości.\nNiektóre zabiegi wykorzystują ultradźwięki do stymulacji produkcji kolagenu głęboko w skórze, powodując efekt napinania skóry, zapobiegając i lecząc wiotczenie skóry oraz zmarszczki. Wiele zabiegów odmładzających znajdziemy z klinice medycyny estetycznej z Łodzi, a szczegóły poznać można na stronie http://neobeauty.pl. Wraz z pojawieniem się zabiegów medycyny estetycznej, które okazały się bezpieczne i skuteczne w napinaniu i liftingu skóry, pacjenci coraz chętniej sięgają po mniej inwazyjne opcje odmładzania.


150 metrów mieszkańca\nAnna Dąbrowska (2014-10-20)\nWyobraź sobie, że wchodzisz do pokoju. W środku siedzą już ludzie. Przyszli przed tobą. Zdążyli się poznać. Rozmawiają. Nie usłyszeli twojego ściszonego „dzień dobry”. Skrzypnięcie drzwi na chwilę skupiło ich uwagę na tobie, ale teraz znów pochłania ich rozmowa. A ciebie poszukiwane krzesła. Wszystko zajęte. Więc stoisz. Stojąc widać cię bardziej. Może kucnąć? Ktoś spojrzał z dezaprobatą. Ale przecież było otwarte. Postanawiasz poszukać dla siebie miejsca. Mijając kolejne osoby sam nie zauważasz, kiedy lądujesz w kącie. Stąd trudno się wydostać. I trudno zagadać. Zwłaszcza, gdy nie zna się kodu.\nCzytając fora internetowe, słuchając ludzi wypowiadających się na temat uchodźców nie sposób odnieść wrażenia, że społeczeństwo wie o uchodźcach i uchodźczyniach przebywających w Polsce niewiele, a system wsparcia owiany jest legendami, z których w rzeczywistości żadna nie jest prawdziwa. Najpopularniejszą jest ta, jakoby otrzymywali dość duże wsparcie finansowe od „rządu” nie dając nic w zamian - nie pracując, nie ucząc się i nie integrując.\nW ramach tego dramatycznego uproszczenia znika nie tylko powód, dla którego opuścili oni swój kraj i przybyli do Polski, błędnie zostaje też zinterpretowane słowo „integracja”. „Niech się zintegrują” - słychać z wielu stron.\nZepchnięci do życia w sztucznych warunkach ośrodków dla cudzoziemców/ek, na uboczu, otoczeni wianuszkiem organizacji pozarządowych pracujących na ich rzecz, bez pracy i znajomych spoza własnego kręgu, trwają w tym zniekształconym obrazie.\nKampanie społeczne robione cudzymi rękami, znów gdzieś z boku, dość przedmiotowo traktują uchodźców, mówiąc w ich imieniu ich historie.\nPraca „z” jest trudniejsza niż praca „na rzecz”. Ale czy niemożliwa?\nPomyśleliśmy, że to dobra okazja, aby wydobyć z kąta uchodźców i zaprosić do rozmowy. Zależało nam na stworzeniu sytuacji, w której występują nie w wyuczonej roli uchodźców, a nieznanej mieszkańców/sąsiadów/gospodarzy miejsca, w którym mieszkają. I proponują zmianę, która przysłuży się wszystkim mieszkańcom i mieszkankom najbliższej okolicy.\nTym samym wykluczyliśmy także działania artystyczne. Tańczący Czeczeni nie posuwają sprawy integracji do przodu. Zamrożeni we fragmencie własnej kultury nie istnieją, ani jako jej odbiorcy, ani jako podmioty innych działań kulturalnych w ogóle. Choć wiemy, że Lezginka nie jest folklorem jak w przypadku naszych oberków, a żywą tradycją, to paradoksalnie w Polsce się nim staje.\nChoć wiemy, że Lezginka nie jest folklorem, jak w przypadku naszych oberków, a żywą tradycją, to paradoksalnie w Polsce się nim staje.\nW Homo Faber interesuje nas wspieranie działań obywatelskich, i dla nas te kilka miesięcy właśnie tym przede wszystkim było - nie pracą na rzecz uchodźców, ale wspieraniem społeczeństwa obywatelskiego. W pewnym momencie przestaliśmy patrzeć na uchodźców jak na uchodźców. Dla nas stali się po prostu mieszkańcami Lublina.\nPrzyświecała nam idea łączenia grup i środowisk. Chcieliśmy stworzyć sytuację, w której mieszkańcy-migranci/tki mówią do swoich sąsiadów/ek "my, mieszkańcy/ki ośrodka, chcemy coś zrobić dla dzielnicy, w której mieszkamy, i możemy zrobić to razem”.\nZ drugiej strony ujrzenie Ośrodka dla Cudzoziemców jako części składowej dzielnicy i miasta wydał nam się ważnym krokiem ku integracji.\nZ tyłu głowy wciąż mieliśmy taką wizję integracji (zgodną zresztą z europejskimi standardami), która opiera się na pracy i wysiłku dwóch stron - przyjmującej i przybyłej. Wyłącznie w wyniku sprzęgnięcia się tych dwóch możliwe jest włączanie do społeczeństwa cudzoziemców i cudzoziemek w tym uchodźców i uchodźczyń.\nSwoją rolę w tym procesie widzieliśmy dwojako - jako sprawców, ale i łączników. Nie ma co ukrywać - baliśmy się obu.\nOśrodek dla Cudzoziemców w Lublinie mieści się w dzielnicy Bronowice. Dawniej robotnicza, po wojnie doposażona w trzy duże osiedla wybudowane na terenach byłego lotniska, dla przeciętnego lublinianina symbol opuszczenia.\nW sercu Bronowic znajduje się ulica Wrońska. Mieszczą się tu budynki socjalne, Ośrodek dla Cudzoziemców oraz kilka bloków spółdzielczych. Obok znajduje się Szkoła Podstawowa nr 31. W Ośrodku mieszka obecnie 140 osób. A ci, którzy wyszli już z procedury i udało im się zalegalizować pobyt w Polsce bardzo często szukają mieszkań także w tej okolicy, blisko „swoich”.\nDwa lata temu na jednym z bloków socjalnych, w bezpośrednim sąsiedztwie Ośrodka, z inicjatywy Pracowni Sztuki Zaangażowanej Społecznie „Rewiry” powstał mural z hasłem „Pracy! Chleba! Igrzysk!”. Szybko narosło wokół niego wiele kontrowersji, a głównym zarzutem było paternalistyczne podejście do mieszkających na Wrońskiej osób. Ale były i pozytywne skutki - przede wszystkim to, że ktoś o Wrońskiej powiedział, i to dość dosadnie. „- Oni są codziennie stygmatyzowani przez to, że muszą mieszkać w takich warunkach! […] Tutaj postanowiono ją [biedotę - przyp. AD] zepchnąć do konkretnego miejsca. Sam ten fakt jest dostatecznie stygmatyzujący […]. - mówił autor muralu Paweł Hajncel w wywiadzie dla Kuriera Lubelskiego [20.07.2012].\nJakiś czas temu mural zamalowano.\n16 czerwca w Ośrodku na Wrońskiej odbyło się pierwsze spotkanie. Wzięli w nim udział: Anna Szadkowska-Ciężka, Krzysztof Księski (oboje reprezentujący UM Lublin), Anna Dąbrowska, Piotr Skrzypczak, Alicja Kawka, Krzysztof Janiak, Kinga Kulik (HF) oraz tłumaczka Olga Svystun. Ze strony Ośrodka była rada starszych i kilka kobiet w sumie 14 osób oraz pani Violetta Kędzierska, dyrektorka Ośrodka.\nXхочешь изменить что-то в районе, в которым ты живёшь, работаешь или учишься?\nУ тебя есть интересная идея и Ты хочешь, чтобы она была реализована?\nПодайте заявление для участия в гражданской бюджете!\nSpotkanie odbyło się w języku rosyjskim. Głównym jego celem było zapoznanie mieszkańców z ideą Budżetu Obywatelskiego. Przygotowaliśmy ulotkę w języku rosyjskim oraz przykłady wykorzystania środków z tej puli. Było dużo pytań. Pojawiło się też sporo pomysłów: warsztat stolarski, plac zabaw dla dzieci, siłownia, zespół taneczny…\nNa pracę nad konkretnymi pomysłami umówiliśmy się na następny dzień. A na następnego dnia… przyszła tylko jedna osoba. Był nią Adam Makaev.\nMoże była to jednak „czarna magia”, propozycja niezrozumiała, nie przystająca do potrzeb i realiów ich życia? Może trudno było to przełożyć na język korzyści innych niż materialne? Może ludzie uznali, że jak nie będzie z tego realnych pieniędzy, to nie ma się co angażować? Może doszli do wniosku, że idea jest piękna, a potem będzie jak zwykle z ideami?… Trudno powiedzieć. Pewnie to wszystko miało znaczenie.\nKraj z którego przyjechali nie słynie z działań obywatelskich. To brzemię dawnego układu sił (i rozumienia słowa „obywatelski”) wciąż czujemy także w Polsce.\nA jednak ciekawił nas bardziej proces niż efekt. Sukces upatrywaliśmy w spotkaniu i rozmowie, w próbie dogadania się w konkretnej sprawie. Ciekawiło nas, jak pozaośrodkową rzeczywistość, w której zostali zanurzeni, widzą uchodźcy. Interesowało nas poprowadzenie dialogu o „usterkach”, które nie dotyczą ich jako cudzoziemców, ale ich jako mieszkańców, nie o problemach cudzoziemców chcieliśmy rozmawiać, a mieszkańców, jakimi powoli się stawali. Interesował nas wreszcie dialog oparty o sztywne zasady, jakie narzucał nam formularz wniosku.\nWiedzieliśmy, że rewolucji nie robi się w dwa dni. A po pierwszym spotkaniu mieliśmy trzy tygodnie na złożenie wniosku. Termin był jednym z mniejszych wyzwań. Inne?\n1. Jak włączyć różnych graczy w proces - osoby z ośrodka, szkoła, biblioteka, dom kultury, ludzie na dzielnicy (w tym liderzy/rki)?\n2. Jak wybrać pomysł, z którym będzie można sympatyzować?\n3. Jak gromadzić zwolenników/zwolenniczki? Jak budować przekaz podczas kampanii?\nI najważniejsze - jak zapewnić bezpieczeństwo udziałowcom? A w przypadku przegranej nie stracić liderów, zniechęconych do podejmowania kolejnych inicjatyw, przekonanych, że jednak się nie da.\nAdam Makaev jest Czeczenem. W Polsce mieszka od 2005 roku. Od kilku lat w Ośrodku przy ul. Wrońskiej. Chce zostać w Lublinie. Nie najlepiej mówi po polsku, ale bardzo się stara. I ma coś ze społecznika - tak mówią i Czeczeni i pracownicy Ośrodka.\nBył jedyną osobą, która przyszła na kolejne spotkanie. Wypowiedział swój pomysł - remont ulicy. I był gotowy od następnego dnia rano chodzić po osiedlu i szukać sprzymierzeńców sprawy.\n- Jeśli wygramy, będzie to trochę moja droga!\n- Trzeba pomóc ludziom. Przez Wrońską chodzą dzieci do szkoły, przyjeżdżają ludzie do pracy, po mieszkające w okolicy osoby z niepełnosprawnością przyjeżdża bus… To ma być dla nich. - mówił pokazując nam dziury w płytach, którymi wyłożona jest ulica. I dodał z uśmiechem - Jeśli wygramy, będzie to trochę moja droga.\nUsiedliśmy do pisania. Adam mówił, my notowaliśmy.\nCzego chcemy: nowej nawierzchni (asfaltu), chodnika, trzech latarni oraz progu spowalniającego.\nDla kogo: dla mieszkańców ulicy Wrońskiej, Rozdroże, Majdan Tatarski, Lotniczej, Szklanej i pobocznych ulic Łęczyńskiej.\nDlaczego: aby poprawić bezpieczeństwo, aby ułatwić poruszanie się osobom z niepełnosprawnością ruchową (na Wrońską dwa razy dziennie przyjeżdża specjalny bus), aby służby komunalne mogły dojechać (i odśnieżyć wreszcie ten kawałek drogi!), aby przełamywać stereotypy dotyczące ulicy Wrońskiej - niech nie będzie to zaniedbana, zapomniana ulica.\nPozostawało jeszcze wymyślić hasło. To dyrektorka Ośrodka, Violetta Kędzierska rzuciła: „Zawróćmy wrony z Wrońskiej”. To było to!\nAdam potem poszedł z tym w osiedle. Po dwóch dniach miał 40 podpisów pod wnioskiem. A 27 czerwca w Biurze Obsługi Mieszkańców osobiście złożył wniosek. Po drodze odbyliśmy jeszcze kilka spotkań. Bardzo nam zależało, aby we wniosku nie pojawiło się nic, co nie byłoby wcześniej obgadane z Adamem. Musiał być obecny podczas całego procesu. Fair.\nGłosujcie na projekt M 89\nPod koniec sierpnia przyszła dobra wiadomość - wniosek do Budżetu Obywatelskiego „Zawróćmy wrony z Wrońskiej” pozytywnie przeszedł ocenę formalną. To oznaczało, że w dniach 24 września - 7 października będzie można na ten pomysł oddać głos w głosowaniu.\nI oto pojawiło się kolejne z naszej listy wyzwanie - Jak gromadzić zwolenników/zwolenniczki? Jak budować przekaz podczas kampanii?\n„Uchodźcy i uchodźczynie remontują ulicę! Dla siebie i innych.” - tak brzmiały pierwsze słowa ulotki. Wspólnie z Adamem rozdaliśmy blisko 1000 sztuk.\nPowstał także filmik, w którym Adam w kilku słowach zachęca do głosowania. „Dzień dobry, nazywam się Adam Makaev. Mieszkam w Lublinie 9 lat…”. Tekst powstał wspólnie. Film nakręciliśmy przed Ośrodkiem. Na końcu słychać nasz śmiech. I oklaski. Bo atmosfera była podniosła. Ktoś nawet krzyknął „Adam na prezydenta!”.\nFilm zrobił furorę wśród naszych znajomych. Pojawił się na YouTube, Facebooku, stronie Stowarzyszenia i Niusleterze HF. Przesyłaliśmy go w mailach do przyjaciół zachęcając do głosowania.\nArtykuł o Adamie Makaevie pojawił się w lubelskiej „Gazecie Wyborczej”.\nKiedy piszę ten artykuł wciąż nie ma wyników głosowania. Poznamy je dopiero pod koniec października 2014. Czekamy.\nZaniechania, błędy i niedoróbki\nCzasem lubimy się pochwalić, dość rzadko, ale jednak. Czasem lubimy też, o dziwo, opowiadać o tym co nam się nie udało i dlaczego. Ta samokrytyka pozwala nam nie stracić gruntu pod nogami. W naszych działaniach to nie my jesteśmy najważniejsi.\nCo się nie udało tym razem?\nPrzede wszystkim nie zbudowaliśmy wspólnej koalicji na rzecz wniosku, nie skonsolidowaliśmy środowisk działających na rzecz uchodźców, cudzoziemców, nie zaprosiliśmy do współdziałania braci muzułmanów (mam na myśli Centrum Islamu w Lublinie). I nie do końca było to zaniechanie. Ciekawiło nas, jak bez takiego wsparcia projekt się odnajdzie wśród innych. Znów odeszliśmy od wsparcia „na rzecz”.\nNie „zabijały się” o nas media, choć może powinny (?).\nNie wzięliśmy też udziału w „Grze o budżet”. Nie starczyło nam czasu.\nJuż w momencie głosowania odkryliśmy, że tytuł projektu, który był widoczny na stronie internetowej Urzędu służącej do głosowania on line, nie mówi nic o uchodźcach - jest ciekawy, ale abstrakcyjny. Żeby poznać pomysł, trzeba dodatkowo pobrać cały wniosek, a to robią nieliczni wybierający.\nCzasem wybiegamy myślą w przyszłość zastanawiając się nieśmiało, co mogłoby być dalej. Jak już Budżet Obywatelski minie, opadnie kurz głosowania… Jak i czy w ogóle proponować działania z takiego obszaru - aktywności obywatelskiej? Czy to ma sens i jak to robić?\nDamy znać, jak nam idzie ustalanie odpowiedzi.\n* Założenia Budżetu Obywatelskiego w Lublinie\nPropozycje mogły być zgłaszane przez miesiąc - od 30 maja do 30 czerwca 2014 roku. Każdy zgłaszany projekt musiał zdobyć poparcie odpowiednio minimum 20 mieszkańców Lublina w przypadku projektów małych lub 40 w przypadku projektów dużych.\nGłosowanie odbywało się przez dwa tygodnie - od 24 września do 7 października 2014 roku. Aby wziąć udział w głosowaniu, trzeba było mieć ukończone 16 lat i oczywiście być mieszkańcem/mieszkanką Lublina. Głosowanie odbywało się w formie papierowej i elektronicznej.\nWyniki głosowania poznamy dopiero pod koniec października. Wygrane projekty będą realizowane w 2015 roku.


Do kina czy na film? - premierowy tydzień (16 - 22 lipca) - Filmy - Polki.pl\nDo kina czy na film? - premierowy tydzień (16 - 22 lipca)\nW tym tygodniu przygotujcie się na sporą dawkę mocnych wrażeń. Z piekielnych czeluści lat 80-tych powrócą wasze największe koszmary!\n"Koszmar z ulicy Wiązów" (reż. Samuel Bayer)\nFreddie Krueger znowu straszy, tym razem bez legendarnego Roberta Englunda. Jego ofiarami pada kolejne pokolenie amerykańskich nastolatków (Rooney Mara, Katie Cassidy, Kellan Lutz, Thomas Dekker, Kyle Gallner). Po raz kolejny rozpoczyna się walka, w której obowiązuje tylko jedna zasada - "Cokolwiek byś nie robił, nie zasypiaj!". Czy remake debiutującego w horrorach Samulea Bayera przebije koszmar Wesa Cravena?\n"Predators" (reż. Nimród Antal)\nRobert Rodriguez, twórca filmów "Grindhouse: Planet Terror", "Sin City - Miasto grzechu" i "Od zmierzchu do świtu", razem z Nimródem Antalem ("Kontrolerzy", "Motel", "Opancerzony") przywołali z piekielnych czeluści lat 80-tych bezlitosną rasę śmiertelnie niebezpiecznych wojowników. Czy nowe pokolenie żołnierzy z Adrienem Brody, Laurencem Fishburne, Topherem Grace i Alice Braga na czele dadzą im radę? Czy obejdą się bez pomocy Arnolda Schwarzeneggera? Czas pokaże!\n"Grubasy" (reż. Daniel Sánchez Arévalo)\nPizza, lody, czekolada, słodycze, kalorie, dużo kalorii. Ogromne poczucie winy, pożądanie, strach, nadzieja, marzenia, seks, rodzina, miłość to składniki hiszpańskiego komediodramatu Daniela Sáncheza Arévalo.\n"Grubasy" to pięć opowiadań o nadwadze członków grupy terapeutycznej. Ludzie nie spodziewają się schudnąć, ale raczej znaleźć przyczynę tycia. Szukają powodów niechęci do własnego ciała. Nie chodzi tu jednak o kilogramy, ani o ciało. Nadwaga jest tylko metaforą rzeczy, które łykamy dzień po dniu i które rozwijają się wewnątrz nas. Rzeczy, które są tak trudne do wyrażenia, do stawienia im czoła, a nawet do zaakceptowania.\nTagi: Adrien Brody, Alice Braga, Daniel Sánchez Arévalo, Freddie Krueger, Grubasy, Katie Cassidy\nuuuu będzie strasznie!


NOU CHERRY BLOSSOM - majjstyle.pl\nZapach który ostatnio trafił w moje ręce kojarzy mi się z wiosną. Czasem, gdy wszystko rozkwita i budzi się do życia. CHERRY BLOSSOM nie jest drażniący, nachalny. Nic z tych rzeczy. Ja wiosnę uwielbiam, dlatego też uwielbiam ten zapach czuć na swojej skórze. Niby świeży, delikatny ale z wyraźną nutą kwiatową. W dodatku jest bardzo trwały, co przy lekkich zapachach jest trudne do uzyskania. Zakochałam się od pierwszego momentu, kiedy go poczułam. Jak dla mnie jest bardzo uniwersalny: na każdą porę roku. Nadaje sie na co dzień,do pracy, na randkę czy na większe wyjście. Zapach, wobec którego nie potrafię przejść obojętnie, kojarzący się z nowoczesną elegancją. Są to jedne z najbardziej kobiecych i subtelnych i wyjątkowych perfum jakie znam:) Dodaje mi chyba nawet pogody ducha i sprawia że budzę się rano, jak przy filiżance kawy 😉\nCherry Blossom ukryty w minimalistycznym, eleganckim flakonie, dla mnie w takiej formie doskonale opisuje swą zawartość. Pięknie prezentuje się na mojej toaletce, kusząc swoją prostotą. 50 ml produktu spokojnie straczy na kilka tygodni. Myślę, że może być on idealnym pomysłem na prezent dla kobiety w każdym wieku.\nJeśli nie mieliście jeszcze okazji używać zapachów od NOU, z czystym serduchem mogę Wam je polecić. Jestem pewna, że również zostaną z Wami na długo.\nnou cherry blossomwoda toaletowa nou


Marek Sowa: Zmiany dot. RIO kamieniem milowym na drodze do obsadzania stanowisk partyjnymi kolegami - Prawo i finanse\nMarek Sowa: Zmiany dot. RIO kamieniem milowym na drodze do obsadzania stanowisk partyjnymi kolegami\nPAP/JS • 6 kwietnia 2017 - 18:20\nMarek Sowa Fot. mat. prasowe\nProjekt zmian w ustawie o Regionalnych Izbach Obrachunkowych jest kolejnym kamieniem milowym na drodze do obsadzenia przez partyjnych kolegów stanowisk w organach kontroli - ocenił na konferencji prasowej poseł Nowoczesnej Marek Sowa.\n• W czwartek (6 kwietnia) po południu Sejm zajął się pierwszym czytaniem rządowego projektu nowelizacji ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych.\n• Według autorów projektu, nowe rozwiązania mają wzmocnić kontrolną i pomocniczą wobec samorządu terytorialnego funkcję RIO.\n• Z kolei zdaniem posła Nowoczesnej Marka Sowy prawdziwym powodem wprowadzania zmian w ustawie o regionalnych izbach obrachunkowych jest chęć wpływania na funkcjonowanie samorządów.\nRegionalne izby obrachunkowe to państwowe organy nadzorujące i kontrolujące jednostki samorządu terytorialnego w zakresie gospodarki finansowej oraz zamówień publicznych. Prowadzą również działalność informacyjną i szkoleniową w sprawach budżetowych.\nW czwartek po południu Sejm zajął się pierwszym czytaniem rządowego projektu nowelizacji ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych. Według autorów projektu, nowe rozwiązania mają wzmocnić kontrolną i pomocniczą wobec samorządu terytorialnego funkcję RIO. Projekt przewiduje m.in., że RIO kontrolować mają także osoby prawne, na które wpływ wywierają np. jednostki samorządu terytorialnego czy związki międzygminne.\nZ kolei zdaniem posła Nowoczesnej Marka Sowy prawdziwym powodem wprowadzania zmian w ustawie o regionalnych izbach obrachunkowych jest chęć wpływania na funkcjonowanie samorządów. Sowa oświadczył na konferencji w Sejmie, że projekt nowelizacji ustawy jest "kolejnym kamieniem milowym na drodze do obsadzenia stanowisk przez partyjnych kolegów w niezależnych organach kontroli".\n"To nie jest sposób na poprawę efektywności działania samorządów terytorialnych" - oświadczył. "PiS po raz kolejny pokazuje, że skoro nie może wygrać wyborów w samorządach terytorialnych, to innymi drogami próbuje utrudniać życie samorządowcom" - dodał.\nZ kolei rzecznik rządu Rafał Bochenek pytany podczas czwartkowego briefingu w Sejmie o krytyczne stanowisko Nowoczesnej wobec projektowanych zmian w ustawie o RIO stwierdził: "Kompetencje regionalnych izb obrachunkowych są dookreślone i w ustawie, i konstytucji, są zasady dookreślania i badania zgodności uchwał samorządów terytorialnych z właściwymi ustawami. I regionalne izby obrachunkowe na pewno będą według tych procedur działały" - oświadczył rzecznik rządu.\nProjekt nowelizacji przewiduje m.in. że premier nie będzie już musiał zasięgać opinii sejmików wojewódzkich przed wydaniem rozporządzenia\nw sprawie m.in. siedzib izb, zasięgu terytorialnego ich działania, organizacji izb, czy liczby członków kolegium w każdej z nich. Ponadto - zgodnie z projektem - decyzja o odwołaniu prezesa izby będzie mogła mieć nadany przez premiera rygor natychmiastowej wykonalności, "o ile będzie istniało zagrożenie niewykonywania zadań w izbie lub gdy przyczyną odwołania było powtarzające się naruszenie prawa podczas wykonywania obowiązków bądź w ogóle uchylanie się od ich wykonania".\nW projekcie wprowadzane są też zmiany w zasadach przeprowadzania konkursu na prezesa izby. Obecnie zgodnie z ustawą kandydata na prezesa wybiera w konkursie kolegium izby spośród członków kolegium i pozostałych kandydatów spełniających wymogi, które pozwalają zasiadać w kolegium; konkurs ogłaszany jest przez kolegium w ogólnopolskim dzienniku, a w skład komisji konkursowej wchodzi trzech członków kolegium. Wybranego w konkursie kandydata powołuje na funkcję prezesa RIO premier na wniosek ministra spraw wewnętrznych i administracji.\nNatomiast zgodnie z projektem nowelizacji, kolegium izby nie będzie już uczestniczyć w procesie wyłaniania prezesa. Konkurs ma ogłaszać premier, który również ma powoływać komisję konkursową; w skład komisji ma wchodzić po jednym przedstawicielu: premiera, ministra spraw wewnętrznych i administracji, ministra finansów, Krajowej Rady Regionalnych Izb Obrachunkowych i strony samorządowej - wyznaczanym przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego.\nW projekcie nowelizacji określono też, że prezesem izby może zostać osoba, która spełnia określone w ustawie wymogi pozwalające na zasiadanie w kolegium izby, a ponadto posiada: znajomość obowiązujących przepisów prawa w zakresie działania izb; wiedzę prawną i ekonomiczną z zakresu finansów publicznych; kompetencje kierownicze.\nB28, 2017-04-13 08:50:57\nPanie Sowa wymyśl pan coś sensownego jako kontrargument, a nie pitol pan głupot. Trochę dłużej od pana chodzę po tym świecie i wiem, że jak ktoś będzie chciał obsadzić jakieś stanowisko swoim faworytem to i tak znajdzie sposób, bez względu na to czy będzie działać obecna, czy też nowa ustawa. Oczywi...ście czym więcej kryteriów do spełnienia, tym trudniej obsadzić dane stanowisko osobom przypadkową , bez doświadczenia, przygotowania i kompetencji. rozwiń


Opiekunki Dziecięce wsparły Rajd Maluchów\nPublikacja: Poniedziałek, 9 lipca 2012r. Wejść 297\nPrudnicki Rajd Maluchów na stałe wszedł do kalendarza wiosennych imprez plenerowych. Cieszy się dużą popularnością wśród milusińskich i ich rodziców.\nJESTEŚMY NAJLEPSI W POLSCE !\nPublikacja: Poniedziałek, 11 czerwca 2012r. Wejść 1303\nWiedzieliśmy o tym o d dawna, a teraz mamy potwierdzenie.\n"KORCZAKOWCY" W DOMU DZIECKA W GŁOGÓWKU\nPublikacja: Niedziela, 3 czerwca 2012r. Wejść 2082\nWiele radości podopiecznym z Domu Dziecka w Głogówku sprawiły wolontariuszki i członkowie Klubu Lingwistycznego ? uczennice klasy III A? Dominika Gąsior, Magdalena Pałka, Joanna Bej i Dominika Ciąglewicz, organizując dla nich atrakcyjne warsztaty.\nMajówka I a na 102 !\nPublikacja: środa, 30 maja 2012r. Wejść 1852\nMaj to tradycyjna pora wycieczek szkolnych. Nasza klasa I a wierna tradycji- za cel swojej majowej wycieczki wybrała Sudety, a ściślej mówiąc zaplanowaliśmy zdobycie Śnieżnika ( 1426m n.p.m).\n"DO ZOBACZENIA , ABSOLWENCI!"\nPublikacja: Sobota, 12 maja 2012r. Wejść 1749\nKolejny rocznik absolwentów naszego liceum profilowanego opuścił szkołę. Uroczystość pożegnania miała miejsce 27 kwietnia 2012 r. na uroczystym apelu.\nPublikacja: Piątek, 11 maja 2012r. Wejść 1808\n30 kwietnia 2012r. Słuchaczki Medycznego Studium Zawodowego na kierunku terapeuta zajęciowy, oraz uczeń klasy I a, Maciej Chełmecki, przygotowali uroczystość poświęconą rocznicy obchodów Święta Konstytucji 3 maja.\nDzień Korczakowski na Uniwersytecie Opolskim\nPublikacja: Czwartek, 10 maja 2012r. Wejść 1454\n26 kwietnia 2012 studenci z Naukowego Koła Pedagogów Uniwersytetu Opolskiego zorganizowali konferencję Dzień Korczakowski. Oczywiście nie mogło nas tam zabraknąć!\nZ mukowiscydozą na Ty\nPublikacja: Piątek, 20 kwietnia 2012r. Wejść 1426\n2 marca w Zespole Szkół im. Janusza Korczaka w Prudniku odbyło się spotkanie edukacyjne pod nazwą ?Z mukowiscydozą na Ty? zorganizowane w ramach XI Ogólnopolskiego Tygodnia Mukowiscydozy ? kampanii społecznej, której celem jest szerzenie i propagowanie wśród społeczeństwa wiedzy na temat choroby, jaką jest Mukowiscydoza.\nGratulacje dla Justyny\nPublikacja: Niedziela, 1 kwietnia 2012r. Wejść 1446\n29 marca 2012 odbył się 57 Ogólnopolski Konkursu Recytatorskiego, w którym nasza licealistka Justyna Grelich, zajęła III miejsce w kategorii poezji śpiewanej.\nPublikacja: Niedziela, 1 kwietnia 2012r. Wejść 1426\nDnia 22 marca 2012 roku klasa III a uczestniczyła w siódmej edycji programu ,,Dzień przedsiębiorczości?, który jest objęty honorowym patronatem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego. Autorem tego projektu jest Fundacja Młodzieżowej Przedsiębiorczości (Junior Achievement Foundation).\nPublikacja: Niedziela, 1 kwietnia 2012r. Wejść 2005\nŚwięto Pań w naszej szkole\nPublikacja: Czwartek, 15 marca 2012r. Wejść 1504\nKlasa I a świętowała Dzień Kobiet na słodko. Dziewczyny degustowały pyszne ciasta, delektując się równocześnie smakiem i aromatem kawy oraz herbaty. Był również koncert skrzypcowy w wykonaniu Macieja.


V Przegląd Piosenki Biesiadnej "Jesień w Sercu Puszczy" - Portal - UG Pionki\n31 sierpnia 2019r. odbył się VI Przegląd Piosenki Biesiadnej "Jesień w Sercu Puszczy" w "Karczmie u Suchego" w Augustowie. Organizatorem, jak co roku było Koło Gospodyń Wiejskich. Głównym celem imprezy była prezentacja dorobku artystycznego regionu. Tegoroczny przegląd swoim patronatem objęli Gmina Pionki i Starostwo Powiatowe w Radomiu. Przegląd poprowadzili Małgorzata Gonciarz i Grzegorz Sztyber. Jako pierwsi na scenie wystąpili gospodarze Zespół "Półborzanki" z Augustowa witając wszystkich serdecznie. Zaraz po nim wystąpiło siedemnaście kolejnych Klubów Seniora reprezentujących z ziemię radomską, zwoleńską, kozienicką, warecką. Po niżej uczestnicy Przeglądu:\nWśród gości byli: Starosta Radomski Waldemar Trelka, Wójt Gminy Pionki - Pan Mirosław Ziółek z małżonką, Przewodniczący Rady Gminy Pionki Dariusz Gonciarz, Radni Gminy Pionki Grażyna Pachocka i Wiesław Cybulski, Dyrektor Publicznej Szkoły Podstawowej w Augustowie Pani Lidia Kowalczyk, Przedstawiciel Lasów Państwowych Robert Jelonkiewicz, Sołtys wsi Augustów Konrad Fila , pracownicy Urzędu Gminy Pionki, Przedstawiciele Wspólnoty Wsi i Rady Sołeckiej Augustowa.\nOrganizatorzy składają serdeczne podziękowania sponsorom, dzięki którym mógł się odbyć po raz VI Przegląd Piosenki Biesiadnej "Jesień w Sercu Puszczy" dziękujemy: Gminie Pionki, Starostwu Powiatowemu w Radomiu, Pawłowi i Oldze Jurek, Bankowi Spółdzielczemu w Pionkach, Nadleśnictwu Kozienice, Panu Piotrowi Połosa, Iwonie i Rafałowi Koniarczykom.\nobejrzyj wszystkie zdjęcia z Przeglądu -autor G.Rojek


SP Kielno | Twórcza zabawa z programowaniem\nTwórcza zabawa z programowaniem\n03 kw. Twórcza zabawa z programowaniem\nPosted at 18:34h in Projekt321\tby\tKatarzyna Derlecka\nNa zajęciach „ Poznajemy Ziemię” – informatyka z eksperymentem w ramach projektu 3.2.1, uczestnicy zdobywają umiejętności swobodnego poruszania się w środowisku programistycznym Baltie, planują swoją pracę oraz współdziałają w grupie. Ponadto kształtują twórcze myślenie i rozwijają kompetencje informacyjne.\nUczniowie zostali zapoznani z pojęciem algorytmu. Jest to precyzyjny opis sposobu rozwiązywania określonego zadania lub osiągnięcia jakiegoś celu. Codzienne czynności jak jedzenie śniadania, parzenie herbaty, szczotkowanie zębów, pójście do lekarza oraz pieczenie ciasta to algorytmy.\nZ rozsypanek obrazów układali opowiadania w kolejności wykonywania czynności. Stworzyli i przetestowali algorytm wykonywania papierowego samolotu. Musieli zdecydować, jakie kroki podjąć oraz w jakiej kolejności. Każdy krok musi być zapisany tak, aby bez względu na to, kto będzie wykonywał daną czynność, wynik był taki sam.\nPonadto bawili się w tzw. „ szczęśliwe mapy”. Grupa klas IV- VI ułożyła labirynty i zapisywała na kartkach program przejścia czarodzieja w postaci strzałek, krok po kroku. Celem Maga było zdobycie określonego przedmiotu. Natomiast grupa klas II-ich miała za zadanie pomóc Czarodziejowi przejść przez labirynty, podając określone komendy: w prawo, w lewo, do przodu, tak aby Czarodziej poprawnie oraz w określonym czasie przeszedł całą ścieżkę i zdobył dany przedmiot.\nWszyscy bawili się świetnie.


Internauci twierdzą że księżna Kate w ten sposób zdradziła płeć dziecka - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Księżna Kate » Internauci twierdzą że księżna Kate w ten sposób zdradziła płeć dziecka\nKilka dni temu księżna Kate razem z księciem Williamem pojawili się w Katedrze Coventry. Miała ona wtedy na sobie intensywnie różowy płaszcz Mulberry, który nosiła też, gdy była w ciąży z księżniczką Charlotte. Wszyscy zgodnie stwierdzili - zdradziła tym płeć trzeciego dziecka i będzie to dziewczynka.\nOkazuje się jednak, że Kate gra z nami w kotka i myszkę. Ostatnio pojawiła się w Roe Green Junior School i spotkała się z dziećmi. Miała na sobie płaszcz w... niebieskim kolorze.\ngość: Mirena 24-01-18, 12:42 cytuj\ngość: Karina 24-01-18, 12:40 cytuj\ngość: bbb 24-01-18, 12:31 cytuj\ngość: Camille 24-01-18, 12:25 cytuj\nJak się jeszcze zastanawiacie gdzie kupić, to najbardziej wiarygodnie wygląda Goldenmark.\ngość 24-01-18, 10:42 cytuj\nA jakby założyła zielony, albo szary, to pomyśleli, że urodzi kosmitę? Ludzie już na serio ogłupieli i doszukują się podtekstów na siłę.\ngość: e 24-01-18, 09:23 cytuj\nKate załóż czarny płaszcz bo Ci żyć nie dadzą !!!


stylizacje - Strona 2 z 6 - belstaffkurtka.pl - Moda, uroda, styl\nJak, co roku wraz z początkiem cieplejszych dni, zaczyna się sezon ślubny. Jest to nie tylko bardzo duże przeżycie dla pary młodej, ale i dla gości. Wraz z zaproszeniem musimy także przygotować nasz strój. Jak dobrać sukienkę na wesele...\nModa, Porady, Ślub i wesele\nCiąża to wyjątkowy stan w życiu kobiety. Zmianie ulega praktycznie wszystko-od trybu dnia, po sam wygląd. Nie na wszystko można mieć do końca wpływ. Jednakże warto zadbać o codzienne stylizacje, by wciąż wyglądać młodo i atrakcyjnie. Ciąża bez dodatkowych...\nTrudno jest pogodzić się z upływającym czasem. Niestety skutki minionych lat czasem pojawiają się szybciej, niż tego chcemy. Skóra na twarzy staje się szara i odwodniona, a co za tym idzie traci jędrność. Gdzieniegdzie ponadto zaczynają pojawiać się drobne...


Legalna definicja "transakcji" nie wyszła ustawodawcy - GazetaPrawna.pl\n3 kwietnia 2012, 09:47\nDefinicja legalna nie zawsze musi być udana / ShutterStock\nCzym jest transakcja\nUwagi te mają wymiar estetyczno-legislacyjny, ale sedno sprawy leży w braku wyraźnej odpowiedzi na pytanie, czym jest transakcja. W pierwszej kolejności należy przesądzić, że do tej grupy zaliczamy wyłącznie czynności inter vivos (pomiędzy żywymi). Ergo, z tej kategorii wykluczyć należy wszelkie czynności mortis causa (na wypadek śmierci).\nZa wyjątkowo nieudaną wypada uznać jednak stylizację językową „przeniesienie własności (...) wartości majątkowych”. Wartością majątkową jest każde „prawo majątkowe”, w tym te na dobrach niematerialnych oraz te o charakterze obligacyjnym, a nie tylko rzeczowym, jak własność. Także ograniczone prawa rzeczowe mają przymiot praw majątkowych.\nDla wzmocnienia tego poglądu nawiążmy do art. 3 pkt 3 dyrektywy 2005/60/WE z 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu: mienie oznacza „wszelkiego rodzaju aktywa, materialne lub niematerialne, rzeczy ruchome lub nieruchomości oraz dokumenty lub instrumenty prawne w jakiejkolwiek formie, włącznie z elektroniczną lub cyfrową, zaświadczające o prawie własności lub innych prawach do tych aktywów”.\nRóżnorodność praw majątkowych wymusza odpowiednią elastyczność, co się tyczy opisania typów czynności prawnych, których są one przedmiotem. Mając na względzie powyższe, wydaje się więc celowe, by za transakcję uznać obrót prawami majątkowymi, co oznacza, że przedmiotem transakcji mogą być wyłącznie zbywalne prawa majątkowe. Ma to ten skutek, że użytkowanie czy służebności osobiste nigdy nie będą zaliczone do transakcji.\nSprawa jeszcze bardziej się komplikuje, gdy rozważamy niektóre szczególne przypadki – zgodnie z zasadą: im bardziej się czemuś przyglądamy, tym więcej nas zadziwia.\nCzy w świetle omawianej regulacji emisja akcji jest transakcją? Do czasu objęcia akcji nie dochodzi po stronie spółki do powstania wierzytelności, której istotą jest obowiązek pokrycia (w gotówce lub aportem) podwyższenia kapitału. Wnoszenie wartości majątkowych do spółki kapitałowej może być wykorzystane w procesie prania pieniędzy, stąd na aprobatę zasługuje teza, iż czynność prawna objęcia akcji winna być uznana za transakcję, chociaż przed zarejestrowaniem nowymi akcjami nie wolno rozporządzać (art. 16 kodeksu spółek handlowych).\nCzym innym jest więc ekspektatywa powstała na skutek objęcia akcji, a czym innym akcje po ich zarejestrowaniu. Jednak nieuchwycenie momentu obejmowania akcji w praktyce pozbawia nas szans na wytropienie procederu prania pieniędzy, gdyż wpłata na kapitał zakładowy jest już tylko prostym następstwem uprzednich zdarzeń prawnych i budzi mniejsze podejrzenia.\nZamiast podsumowania ponówmy prośbę do legislatorów, by zwłaszcza w definicjach legalnych używali tradycyjnych pojęć, które są fundamentami naszego systemu prawnego, a nie tworzyli przypadkowej listy przebojów, składającej się z niejasnych, by nie powiedzieć „mgławicowych” nazw.\nPiotr Bodył Szymala, radca prawny, wykładowca CEE WSB, dyrektor obsługi prawnej BZ WBK\nKomisja Europejska: Konfiskata mienia z przestępstwa będzie łatwiejsza Każdego roku w Unii Europejskiej setki miliardów euro trafiają wprost do kieszeni...


W galopie :: ABC :: Kompendium wiedzy :: O krainie Share\nTemat: Historia Krainy Sob Kwi 13, 2019 5:05 pm\nOd wielu lat tereny oddzielone Lodowym Skrajem od reszty kontynentu zamieszkiwane były przez konie. Początkowo gromadziły się one w kilku osobowe stada, skupione na przeżyciu, pożywieniu oraz rozmnażaniu. Niczym nie różniły się od innych gatunków, nie wchodziły sobie w drogę.\nWraz z upływem czasu wszystko zaczęło się zmieniać. Niewielkie grupki koni zaczęły łączyć się, tworząc coraz to większe plemiona i kreować własną kulturę.\nOd początku historii minęły wieki. Aktualnie kraina zamieszkiwana jest przez 3 stada, z czego najstarsze jest Delta Opalu. Powstało ono po tym, gdy pierwszej Wyroczni objawili się Bogowie- od tego momentu społeczeństwo mieszkające nad rzeką Opal żyje w zgodzie z naturą oraz religią.\nKilka lat temu zmarła Wyrocznia, na której zastępstwo wybrany został Lazuli- to zobowiązywało stado do wprowadzenia zmian. Koń, który obejmował rolę Świadomego odszedł, a nowy Wyrocznia wybrał na to święte stanowisko Lapisa. Mijają już 3 lata, odkąd ta dwójka kieruje duchownym stadem.\nW innej części krainy i zupełnie innym klimacie, mianowicie w górach, miejsce miała rewolucja z udziałem klaczy. Stado Księżycowych Szczytów, które dotychczas było pod całkowitą władzą ogierów, zostało przejęte przez klacze pod wodzą Inès. Hierarchia stadna zupełnie się zmieniła, co spowodowało wystąpienie wielu sprzeczek. Niektórzy po tym odeszli, lecz zostali najsilniejsi. Aktualnie stadem rządzi córka rewolucjonistki, czyli Etoile, która na swojej głowie ma jeszcze starych, niezadowolonych samców oraz zadowolone z dominacji samice. Gdzieś jednak zaginął w tym wszystkim partner Inès, który uchodzi za samobójcę.\nMimo wszystko, całokształt wydawał się być spokojny- oprócz ewentualnych konfliktów wewnętrznych, stada nie wchodziły sobie w drogę i żyły własnym życiem, wszak kraina jest dużą powierzchnią. Sytuacja zmieniła się o sto osiemdziesiąt stopni, kiedy to na tereny lasu tropikalnego, ówcześnie zamieszkiwanego przez walczące ze sobą plemiona, przybył nieznany nikomu wcześniej kasztanowaty ogier.\nDopóki walki toczyły się w dżungli, konie nie widziały realnego zagrożenia- Wyrocznia jednak ujrzał niepokojące obrazy podczas medytacji, które pełne były przelewania krwi i wojowników zalewających krainę niczym fala. To był znak ostrzegawczy odnośnie stada, które powstało ze zjednoczonych plemion- Tańca Płomieni.\nMiało miejsce kilka incydentów, takich jak ataki, które dobitnie pokazały wrogie nastawienie nowych. Niewykluczone, że nie na tym koniec, a władcy pozostałych stad nie pozostają wobec tego obojętni.\nNasza historia zaczyna się w tym miejscu- trzej władcy, trzy stada, które nie mają zamiaru nikomu ustąpić. Każdy obawia się odwiedzania cudzych terenów, a nawet obszary niczyje nie są bezpieczne, tak jak kiedyś. Czas na przygotowania do obrony, bądź walki. Po której stronie staniecie? Kogo będziecie bronić? Za jakie wartości zawalczycie?\nW galopie :: ABC :: Kompendium wiedzy :: O krainie