Przytulny dom, czy siedlisko roztoczy? - Hipoalergiczni\nRozpoczyna się niewinnie, w dzieciństwie lekki katar, kaszel bez wyraźnego powodu. Później z niewiadomych przyczyn alergia wziewna, ale sezonowa, więc nie roztkliwiamy się nad tym. Po latach ignorowania kataru, kaszlu i łzawienia w okresie pylenia, nagle diagnoza: astma. Szok! Nie wiemy skąd się wzięła, w rodzinie nikt nie cierpiał na astmę nigdy wcześniej, A jednak musimy się z nią zmierzyć, bo ataki bywają groźne.\nStatystycznie co 10-ta osoba cierpi na alergie wywołane przez roztocze. To dużo, porównując choćby z alergią na zapachy, z którą zmaga się maksymalnie 3% osób. Postać alergii może być różna, od kataru, przez kaszel, po wysypki skórne, przewlekły nieżyt błony śluzowej żołądka, dwunastnicy, aż wreszcie AZS i astma.\nMilion niechcianych gości w domu\nNie wszyscy zdajemy sobie sprawę, , że dzielimy nasz dom z milionami pajęczaków. W jednym\nŻaneta Geltz – z wykształcenia\nlingwista, ekspert ds.\nkomunikacji, badaczka zjawiska\nalergii i jurorka w licznych\ni rozwiązania. Do współtworzenia\nzaprosiła profesorów, lekarzy,\nekspertów najwyższej klasy\ni światowe organizacje, działające od dziesięcioleci na rzecz\npomieszczeniu żyje co najmniej kilkaset tysięcy osobników. W pościeli, materacu, na zasłonach, na podłodze, w każdym kłębku kurzu. Samica znosi jajeczka, z których wykluwa się nowe pokolenie około 30 osobników w ciągu miesiąca. Samiec ginie po 20- 30 dniach życia, samica pilnuje swojego potomstwa przez kolejne 30 dni, więc żyje do 60 dni. Jeśli nie sprzątniemy domu przynajmniej, co dwa tygodnie, to namnożona populacja rozwija się w jeszcze większym tempie i ilość tych pajęczaków wzrasta faktycznie do milionów!!! A konsekwencje tego z pewnością odczujemy.\nW samym materacu gościmy około 1 000 000 osobników. Białych, niewidocznych gołym okiem, bo mierzących od 0,10 do 0,5 mm pajęczaków. Jak podają Robert Sears i William Sears w książce „Księga małego alergika“ [Grupa Wydawnicza Relacja] – „Skup się na materacu i pościeli, ponieważ to tam spędzamy około 1/3 naszego czasu. Materace, […] i poduszki zamknij w przeciwroztoczowych pokrowcach na suwak.“ Brzmi jak szaleństwo? Otóż nie, gdyż jak się okazuje, każdy z nas „zrzuca” z siebie ok. 1,5 grama naskórka dziennie, czyli niemal pół kilograma rocznie. A ponieważ roztocze żywi się głównie naszym naskórkiem, to w pojedynkę jesteśmy w stanie wykarmić nie jeden, ale kilka milionów roztoczy rocznie! A co z resztą rodziny i ewentualnymi zwierzakami domowymi?\nAutorzy książki, ojciec i syn Sears’owie, zalecają sprzątanie sypialni na mokro co najmniej raz w tygodniu, zwłaszcza w okolicy łóżka, gdyż te drobne żyjątka lubią gromadzić się tam, gdzie mogą liczyć na pokarm, czyli w poduszkach, dywanikach, fotelach, w narzutach i kocach. Kupujmy więc takie, które można często prać i to w temperaturze – jak zalecają autorzy: powyżej 60°C. Wraz z przeniesionym kocem, czy przyczepionym kurzem do domowych kapci, przenosimy tysiące pajęczaków (i ich kupki) w nowe miejsce żerowania. Dlatego warto zwrócić uwagę, by nie roznosić kurzu, jeśli tymczasowo nie mamy chwili, by go sprzątnąć. Kurz składa się m.in. z naszego naskórka, zarodników grzybów i pleśni, pyłków roślin, roztoczy właśnie, ale też różnych innych pasożytów i ich jaj, z cząstek pyłowych ścierających się z ziaren piasku czy gleby, głównie jednak z odchodów i resztek nieżywych pajęczaków. Może to nieprzyjemne słowa, ale naga prawda lepiej nas zmotywuje do walki o czystość.\nNie każdy z nas traktuje roztocze, jako źródło problemów. Jednak alergik, który cierpi z powodu uczulenia na białko roztocza, a dokładniej mówiąc jego enzym trawienny (DerP1) – zawarty w odchodach, dusi się w nocy, ma katar co rano i męczy go uciążliwy kaszel. Enzym ten zwany jest także proteazą cysteinową i to on dokładniej mówiąc jest alergenem, a nie żyjący owad sam w sobie. Możemy walczyć z alergią, podnosząc wydolność swojego układu odpornościowego, czy podbudować się odpowiednio skomponowanym jadłospisem, jednak ten rodzaj uczulenia nie minie, jeśli nie rozprawimy się z wszędobylskim alergenem! Likwidując go! Usuwając regularnie!\nO dziwo, bardziej upiorne wydaje się, że oddychając takim domowym powietrzem wciągamy nie tylko pyłki roślin, zarodniki pleśni, cząsteczki stałe pyłu, ale właśnie unoszące się w powietrzu odchody roztoczy, czyli wymienione wcześniej agresywne i silnie alergenne białka, niż to, że z każdym rokiem ignorowania naszej alergii, drastycznie maleje szansa na całkowite wyleczenie, chociażby na drodze immunoterapii alergenowej. A ta ostatnia jest w przypadku alergii „na roztocza” szczególnie skuteczna i zalecana. Przy czym, im wcześniej zareagujemy, tym efekty odczulania lepsze i taniej nam to wyjdzie. Szybciej też zobaczymy efekty niż u alergika z wieloletnimi dolegliwościami. Jest też szansa, iż przypadłość ta już do nas nie wróci.\nCo lubi skórożarłoczek skryty?\nSkórożarłoczek skryty reprezentuje gatunek należący do rodzaju Dermatophagoides, z rodziny Pyroglyphidae i w sumie jest OWADEM. Nasz pajęczak lubi ciepłe domy, z temperaturą 25°C i wilgotnością 70-80%. Oznacza to, że najwięcej znajdziemy ich w przegrzewanych domach (zalecana dla człowieka optymalna temperatura to 21°C jest niższa niż lubi skórożarłoczek!!!), często starszych, rzadko sprzątanych i niewietrzonych. Właściwa wilgotność zapewnia samicy odpowiednią płodność, więc jeśli obniżymy wilgotność powietrza do 65%, a najlepiej nawet do 45%, to pajęczaki obumierają i przestają się rozmnażać. Podobnie, wietrzenie nawet przez kilka minut w mroźnym powietrzu w zimie jest bardzo skuteczne.\nWażny jest nie tylko odpowiedni poziom temperatury powietrza (zakres odpowiedni dla ich żywotności, to 17-30°C), wilgotności (powyżej 65% min.), ale również pokarm, czyli zawartość kurzu domowego. W książce autorstwa dr n. med. Danuty Myłek „ALERGIE” [Wydawnictwo W.A.B.], wyczytamy, że alergicy na roztocze czują się znacznie lepiej w górach, choćby podczas urlopu czy po przeprowadzce, gdyż „te małe pajęczaki nie mają tam warunków do życia”. Czyżby chłodem i świeżym powietrzem dało się przepędzić niewidzialnego wroga z naszego domu?\nJEŚLI CHCEMY ZMNIEJSZYĆ POPULACJĘ\nSPRÓBUJMY NIE KUPOWAĆ, ALBO POZBYĆ SIĘ\n12 KLASYCZNYCH SIEDLISK ROZTOCZY:\npluszowe lub filcowe kapcie i bambosze, które są ogromnymi zbieraczami i rezerwuarami kurzu\ndługie zasłony, czasami nawet ciężkie kotary, które trudno uprać, często wiszą latami w oknach, będąc istną wytwórnią wielopokoleniowych rodzin milionów roztoczy\ngrube koce, które nie nadają się do prania w wysokich temperaturach, przynoszą więcej szkody niż korzyści\njeśli masz rzeczy, których nie da się wyprać w wysokich temperaturach, to albo zastosuj biobójczy detergent, specjalny na roztocze albo wystaw je na działanie mrozu podczas zimy\nunikaj półek i zakamarków (w tym kaloryferów!), które trudno wyczyścić, gdyż stawiamy na nich wiele bibelotów, są one idealnym domem dla roztoczy\npluszaki zamień na przytulanki nadające się do regularnego prania\nodmawiaj prezentów, które sprawią kłopot w przypadku alergii na roztocze, jak chociażby pupil, którego sam nie planowałeś, a nagle staje się członkiem rodziny; zwierzęta domowe znacząco pogarszają stan zdrowia osób uczulonych na roztocze kurzu domowego!\nzamiast firan, zastosuj roletki, które łatwo odkurzysz, albo panele z tkanin, które możesz szybko i łatwo przeprać w wysokiej temperaturze\nzamiast odsłoniętych wieszaków z ubraniami, zadbaj o to, aby odzież była przechowywana w zamykanej szafie, gdyż ubrania idealnie przechowują kurz\npozbądź się zbędnych ozdób, a rośliny zachowaj tylko takie, które łatwo odkurzysz albo zjesz, np. zioła, które co kilka dni odrastają\npościele, kołdry i poduszki powinny być dobrane tak, aby tkanina była przystosowana do wysokich temperatur i częstego prania\nwydaj albo sprzedaj dywany, a małe dywaniki w łazience przy łóżku zamień na grube ręczniki, zwane potocznie „stopką hotelową”, wykonane z podwójnej przędzy o gramaturze 700 g/m2, (najlepiej z certyfikowanej bawełny 100%), gdyż ten sposób, nie gromadzimy siedliska kurzu w najczęściej okupowanych miejscach, jakimi są: łazienka i miejsce, gdzie stawiamy co rano pierwsze kroki, czyli podłoga przy łóżku.\nMrozić czy nasłoneczniać?\nJak podaje Polskie Towarzystwo Alergologiczne na swojej stronie pta.med.pl, profilaktyka uczulenia na roztocza obejmuje:\n– utrzymywanie w mieszkaniu temperatury poniżej 22°C i wilgotności w granicach 40-45%\n– częste wietrzenie sypialni\n– pozbycie się rezerwuarów kurzu, takich jak: tapicerowane meble, dywany itp.\n– odkurzanie odkurzaczem z filtrem HEPA\n– zabawki pluszowe przechowywać w foliowych workach, prać lub okresowo mrozić w zamrażarce\n– prać pościel raz w tygodniu w temperaturze powyżej 60°C, kołdry i poduszki, co 4 do 12 tygodni\n– stosować materace wymienne z gąbki, które można latem suszyć na słońcu, a zimą mrozić na dworze\n– stosować pokrowce na kołdry i poduszki z tzw. tkanin barierowych, czyli nieprzepuszczających alergenów roztoczy\n– planować wakacje w górach, gdzie stężenie roztoczy jest niższe, uważać na domki letniskowe, w których stwierdza się szczególnie dużo roztoczy magazynowych\nPranie bielizny czy pościeli przez około 1 godzinę w pralce w temperaturze powyżej 60°C jest dla roztocza zabójcze. Czyli OJCIEC PRAĆ, prać, prać i jeszcze raz prać, byle tkaniny były z odpowiednich włókien, które wytrzymają nie tylko częste pranie, ale również wysoką temperaturę. Z pewnością powstanie na ten temat odrębny felieton.\nZ wystawianiem na mróz możemy jeszcze zdążyć w tym sezonie, jeśli nam się poszczęści i zdarzy za oknem temperatura na minusie. Wystawienie na taras, balkon czy do ogrodu, naszego dywanu czy zabawek zmniejszy populację żywych pajęczaków o około połowę w temperaturze około -15-18°C, a jeśli przytrafi nam się mróz ok. -25-30°C, to mamy szansę zabić wszystkie osobniki! Nie oznacza to, że problem został zażegnany, gdyż w naszym domu „fabryka” roztoczy szaleje cały czas, jak długo będziemy tam my, ludzie a pajęczaki będą się miały czym żywić.\nPranie w temperaturach 60-95°C to najprostszy sposób na regularne pozbywanie się setek tysięcy skórożarłoczków. Warto więc zainwestować w pokrowce antyroztoczowe, które są przystosowane do takich właśnie temperatur prania i są wykonane z solidnych tkanin, najlepiej certyfikowanych międzynarodowym znakiem ECARF. Zwykłe wyparzanie pościeli czy ręczników w temperaturze bliskiej wrzenia, czyli 90-100°C, również może zabić roztocze dosłownie w kilka minut!\nSens ma również wystawianie narzut, pościeli, kołder i dywanów w gorące lato na słońce, gdyż duża część populacji zginie, jako że zabójcze dla pajęczaków jest naturalne promieniowanie ultrafioletowe!\nJeden krok do astmy\nWarto więc sprawdzić, skąd bierze się nasz niewyjaśniony dotąd codzienny katar czy kaszel. Badania będą na pewno tańsze niż konsekwencje nieleczonej alergii, a potem uciążliwe z nią życie czy przejście jej w poważniejszą astmą. Nie lekceważmy też kwestii cotygodniowego odkurzania mieszkania, najlepiej urządzeniem z filtrem HEPA, które wyłapuje najdrobniejsze alergeny. Kto chce jeszcze bardziej zapewnić sobie komfort i jakość powietrza, może zainwestować\n„Głównym alergenem wziewnym wywołującym astmę są roztocze kurzu domowego i roztocze mączne. Inne gatunki roztoczy (spichrzowe) także mogą sprzyjać zaostrzeniom w astmie, ale ich diagnostyka jest trudna.” – dr n. med. Danuta Myłek, autorka wcześniej wspomnianej książki „ALERGIE”.\nw sterylizator oczyszczający powietrze, chociażby w sypialni, profilaktyka alergii jest bardziej skuteczna i tańsza, niż jej leczenie, ale o tym w kolejnym wydaniu AKADEMII ALERGII. Pranie poniżej 60°C, jedynie wypłucze odchody roztoczy, a dorosłe osobniki przetrwają, nie idźmy więc na kompromis, bo takie pranie nie da zaplanowanego efektu. Rzeczy, których nie możesz wyprać (jak choćby kanapa), potraktuj specjalnymi preparatami biobójczymi, które może nie są najbardziej przyjazne dla człowieka, ale taki oprysk jest lepszy, niż astma. Za każdym razem po takiej kwarantannie, którą powinno się powtarzać, raz na 3 miesiące, należy porządnie wywietrzyć całe mieszkanie, by oddychać świeżym powietrzem. Na wakacje kieruj się w góry, tam odetchniesz świeżym, chłodnym i czystym powietrzem, pozbawionym roztoczy i dasz szansę na wypoczynek także swoim płucom i całemu układowi oddechowemu.\nWięcej wskazówek jest tutaj: www.pokojalergika.pl.\nAkademia Alergii to rubryka, w której w praktyczny sposób dowiesz się, jak sobie radzić z alergią swoją i Twoich bliskich.\nCoraz większa liczba osób dotkniętych alergią w Polsce sprawia, że rośnie potrzeba edukacji konsumentów, którzy powinni mieć dostęp do niezależnych źródeł na temat sposobów leczenia alergii i podnoszenia standardu swojego życia. Alergik ma szansę na niemal całkowite załagodzenie objawów alergii, jeśli obok stosowania zaleceń lekarza prowadzącego, będzie samodzielnie szukał drogi polepszenia swojej sytuacji, poprzez pogłębianie wiedzy na temat choroby i poznawanie sposobów radzenia sobie z jej symptomami, sprawdzonymi już przez inne osoby.\nPoprzedni artykuł 23. Sympozjum Naukowo-Szkoleniowe “Postępy w alergologii i pneumonologii”\nKolejny artykuł Fair Trade Film Festival – Kraków, Wrocław, Warszawa


Święta z dzieckiem | Blog | kid-sowy.pl\n» Święta z dzieckiem\nŚwięta z dzieckiem 0\nWyobraź sobie spokojne Święta, choinkę, kolędy, górę prezentów pod choinką. Wizja piękna. Tymczasem, jednak, rzeczywistość wygląda nieco inaczej.\nW domu wszystko fruwa. Na stole w kuchni pomiędzy pierniczkami, a karpiem leżą zabawki (dobrze, że nie pieluchy) :) Maluch płacze, a Ty miotasz się między bigosem, a w połowie ubraną choinką. To jest ta straszniejsza wizja.\nTa mniej straszna ogranicza się do ruchliwego szkraba, który z ogromnym zaangażowaniem stara się Ci “pomóc” w przygotowaniach. Tu gorący garnek, tutaj szklane ozdoby, a tam - w kącie - choinka.\nKlapa na całej linii. A wszystko po to, aby Święta były takie jak powinny być. No właśnie, a jakie powinny? Jeżeli jesteś rodzicem małego dziecka - lub wręcz niemowlęcia - może odpuść sobie kilka rzeczy i przede wszystkim skoncentruj się na sensownej organizacji całej reszty.\nMam dla Ciebie kilka pomysłów, jak usprawnić organizację Świąt, aby na końcu nie paść twarzą w poduszkę.\nZapomnij o stresie. Tylko teraz, dzięki dobrej organizacji, możesz mieć radosne i spokojne Święta z dzieckiem. I w końcu przestaniesz się zamartwiać.\nPrzede wszystkim zadaj sobie pytanie: czy wszystko musi być idealnie? Odpowiem za Ciebie - nie musi. Sprzątanie jest ważne, ale nic się nie stanie, jeśli zrobisz je trochę mniej dokładnie.\nGotowania raczej nie unikniesz w tym czasie, ale warto przygotować przede wszystkim kilka Waszych ulubionych, świątecznych potraw. Będziesz mieć czas na więcej - super. Nie - trudno.\nZarywasz jedną noc, drugą, trzecią. I szykujesz, szykujesz, szykujesz. Nerwowo zerkasz na zegarek, bo godziny upływają, a tu się okazuje, że brakuje mąki, jajek, czegokolwiek innego. Jesteś zmęczona i zła. Zamiast cieszyć się świętami, masz ochotę zaszyć się gdzieś z herbatką i w ciszy przeczekać do wiosny. Tak się niestety nie da. Przecież pierwsze święta z niemowlęciem, absolutnie i bezwzględnie muszą być doskonałe!\nDla własnego dobra, powiedz STOP takiemu szaleństwu i zacznij przygotowywać się do Świąt już dużo wcześniej.\nNajlepiej planuje się na kartce. Przynajmniej mnie. :) Lubię mieć rozrysowane poszczególne dni i priorytety wpisywać w określone miejsca lub kratki. Wtedy widzę, ile jeszcze rzeczy mogę dopisać, albo - gdzie przesadziłam. Najlepiej sprawdza mi się planer tygodniowy (to akurat nie za dużo i nie za mało). Możesz narysować sobie tygodniowy schemat sama albo pobierz go TUTAJ wydrukuj i powieś w widocznym miejscu.\nW poniedziałek zaplanuj cały tydzień. Przed świętami jest to o tyle ważne, że masz w perspektywie dodatkowe zadania i większe, niż zazwyczaj, zakupy.\nJeśli tego jeszcze nie zrobiłaś, to prezentami zainteresuj się jak najszybciej. Przecież muszą one dotrzeć do Ciebie na czas!\nPomyśl już teraz, co chciałabyś przygotować na święta. Zrób wstępną listę niezbędnych zakupów, powieś na lodówce i systematycznie uzupełniaj. Wykreślaj produkty, które już kupiłaś. Uwierz mi, będzie Ci dużo łatwiej kupować systematycznie, niż ostatniego dnia biegać po marketach. Taki podręczny szablon listy zakupów możesz stworzyć sama lub też skorzystać z naszej propozycji.\nSzablon pobierzesz ją TUTAJ.\nPakowanie prezentów i ubieranie choinki\nŚwiąteczna atmosfera unosi się już w powietrzu. W witrynach sklepowych pojawiają się gwiazdkowe dekoracje, a z reklam macha do Ciebie uśmiechnięty Święty Mikołaj. Powoli przychodzi czas na pakowanie paczek i paczuszek, które potem znajdą się pod choinką.\nPodpowiem Ci ciekawostkę. Niemowlęta uwielbiają papier prezentowy. Często jest on dużo bardziej atrakcyjny niż sam prezent. :) Papier szeleści, jest kolorowy i można go drzeć i miętosić. Dlatego, pakując prezent dla swojego szkraba, zapakuj go w papier i do tego dołóż kokardę. Zabawa będzie wspaniała!\nBezpieczna choinka - przy małym dziecku to misja na Marsa.\nWiem, co mówię. Pamiętam, jak przechodziłam samą siebie, aby choinka była nie tylko piękna i kolorowa, ale również bezpieczna dla malucha. Dlatego zdradzę Wam kilka moich sekretów i punktów, których pominąć absolutnie nie można.\nStabilna choinka to bezpieczna choinka.\nZanim zaczniesz choinkę stroić, bezwzględnie zadbaj o to, aby nie przewróciła się. Weź pod uwagę, że maluch sięga do zielonych gałązek wśród których połyskują kolorowe bombki. Zabezpiecz choinkę, a nawet … ją przywiąż. U mnie to właśnie to rozwiązanie (jakkolwiek dziwnie to brzmi), najlepiej zdawało egzamin.\nTrudno wyobrazić sobie choinkę bez bombek. Jednak bombki wykonane ze szkła to - niestety - potencjalne zagrożenie dla dziecka. Na szczęście, są na rynku bombki plastikowe. Wyglądem praktycznie się nie różnią od tych tradycyjnych, a dla maluszków są one dużo lepsze. Taka bombka nie stłucze się na miliony kawałków. Możesz takżę pomyśleć o kolorowych łańcuchach choinkowych, ozdobach wykonanych z papieru itp.\nPrzez długi czas to właśnie w takie ozdoby i świecidełka stroiłam choinkę. Możesz wykorzystać ozdoby z drewna, słomy - co tylko przyjdzie Ci do głowy. Szklane bombki są piękne, ale może zostaw je na czas, gdy Twoje dziecko będzie nieco starsze.\nJeśli masz starsze dzieci wykonajcie część ozdób sami.\nPrąd i dziecko - zdecydowanie kiepskie połączenie. Włączniki, kabelki, wtyczki skrzętnie ukryj przed ciekawskim wzrokiem smyka. Na wszelki wypadek.\nTo jeden z tematów, który budzi sporo emocji u rodziców maluszków. Podawać coś z wigilijnego stołu, czy nie podawać? Jeżeli Twoje dziecko jeszcze nie je stałych pokarmów, to Wigilia zdecydowanie nie jest najlepszym czasem na pierwsze próby. A nawet, jeżeli już je, to zwróć uwagę, że wigilijne potrawy są raczej ciężkostrawne. Malucha możesz poczęstować delikatnym czerwonym barszczem, kawałeczkiem domowego ciasta, czy kompotem. Z kapustą, smażonym karpiem itp. raczej poczekaj. Chwilę zafascynowania nowym smakiem malec może przepłacić bólem brzucha. A po co Wam to?\nMaluch nie ma nastroju…\nNiestety, czasem się to zdarza. Dziecku bardzo łatwo udzielają się nerwy rodzica. Gorączkowe świąteczne przygotowania to czas, w którym radość oczekiwania przeplata się z pośpiechem. Łatwo wówczas o stresujące sytuacje. A nawet, gdy już usiądziecie razem do wspólnej kolacji, może się okazać, że maluszek jest niespokojny i płaczliwy. Może też być wręcz odwrotnie. Dziecko może “rozsadzać” energia, jest pobudzone i bardzo aktywne.\nTakie sytuacje mają miejsce zwłaszcza wtedy, gdy macie gości. Nadmiar rąk, które chcą nosić i tulić malucha, gwar i ruch większe niż zazwyczaj - wszystko może malca wytrącić z równowagi. Co zrobić? Dostosować godzinę rozpoczęcia świętowania do planu dnia dziecka i zapewnić maluchowi możliwość snu i odpoczynku.\nJak się nie stresować i mieć spokojne Święta z niemowlęciem?\nPrzede wszystkim plan. Rozpisz sobie, czego potrzebujesz i nie biegaj po sklepach w ostatniej chwili.\nZadbaj o bezpieczeństwo dziecka. Zachowaj spokój podczas przygotowań. Gwarantuję Ci, że spokój to podstawa dobrego humoru. A jeśli coś nie wyjdzie? No to co. :) Nie zdajecie w końcu egzaminu. Najwyżej choinka będzie udekorowana w stylu “artystyczny nieład”, a na stole pojawi się nieco prostsza wersja dań świątecznych.\nA tak już całkowicie poważnie. Święta Bożego Narodzenia są wyjątkowym czasem w całym, długim roku. Warto się do niego przygotować, ale - jeśli jesteście rodzicami maluszka - to przede wszystkim jego potrzeby weźcie pod uwagę.


Porzeczkówka-najlepsza i pyszna - przepis - agakr - wielkiezarcie.com\nJesteś tutaj: Strona główna / Przepisy / Porzeczkówka-najlepsza i pyszna\nPorzeczkówka-najlepsza i pyszna\n2 kilo czarnej porzeczki\n1,5 kilo cukru\nkilka butelek ok 4 0,5 litrowych\nPorzeczki obieramy z gałązek i wkładamy do sloja przesypując warstwowo cukrem\nzakrywamy gaza i odstawiamy aby puściły sok.\nNie przejmujemy sie jezeli po 2-4 dniach cukier jest nie rozpuszczony a pożeczki nie puszczaja soku-mozemy wowaczas włożyc rękę do słoja i im pomagac czyli rozgniatac owoce reką.mozemy czesto mieszac a nawet w sytuacji kiedy nadal nie a soku-dolewamy pól szklanki zimnej gotowanej wody\npo ok 5-7 dniach -mieszmy drewniana łyzką i jeżeli cukier jest calkowicie rozpuszczony,porzeczki są na wierzchu a pod nimi sok-możemy zlewać do garnka.\nPożeczki na siteczko i odciskamy ale nie przecieramy-tutaj kazda kropla ma znaczenie.\nKiedy już mamy odlany sok-wlewamy spirytus -wlewamy go wg uznania-zawsze lepiej mniej bo potem mozna dolac. Rozlewamy do butelek zakręcamy i cieszymy się . Juz po tygodniu dwóch-przychodzi czas na degustację-czysmak jest alkoholowy jesli nie dolewamy do kazdej butelki po pół kieliszka spirytusu.\nPożeczkówka powinna być baardzo gęsta ale bedzie jezeli do kazdej z butelek przed wlaniem nalewnki powkladamy po troche porzeczek np po 2-3 łyzki stołowe na kazda butelkę.\nGwarantuje tutaj że ta nalewka spelni oczekiwania każdego.\nA listkówka do pożeczkówki nie jest juz potrzebna.\nPolecam i na zdrowie\nAutor: agakr 2009-08-07\nnalewka porzeczkowa porzeczkówka więcej tagów\nwiśniówka-nalewka babci bogusi\nnalewka miętowa Olkka\nNalewka na płatkach róż Elka...\nNalewka z rajskich jabłek jarzebina\nnalewka kawowa rdudek


Firany do salonu z jadalnią: pięknie dobrane firany do stylu wnętrza - Galerie foto - urzadzamy.pl\nFirany do salonu z jadalnią: pięknie dobrane firany do stylu wnętrza (10 - zdjęć)\nFirany do salonu z jadalnią "robią wnętrze". Odpowiednio dobrane do stylu salonu z jadalnią, podkreślą to co najlepsze w aranżacji tego reprezentacyjnego wnętrza. O czym warto pamiętać wybierając firany do salonu z jadalnią?\nFirany do salonu z jadalnią: więcej świat(ł)a!\nJeśli mamy to szczęście i jadalnia w naszym salonie znajduje się w dobrze oświetlonym miejscu wraz z wyjściem na taras lub balkon, firany mogą być powłóczyste i lekko za długie. Powieszone przy samym suficie optycznie podwyższą też przestrzeń. Przezierne i gładkie firany do salonu wpuszczą więcej światła i nie zagęszczą aranżacji. Dzięki temu tapicerowane krzesła w jadalni wyglądać będą lekko i klasycznie. Firanki do salonu z jadalnią możemy upiąć w symetrycznym, lekko nonszalanckim nieładzie i ozdobić stonowanym upięciem z dekoracyjnym chwostem. Przy wyjściu na balkon warto też pomyśleć o dwóch firanach zamiast jednej, by wygodnie móc wychodzić latem na świeże powietrze, bez konieczności zsuwania firan na jeden bok.\nTkaniny domowe w modnych kolorach (13 zdjęć)\nModne dekoracje okien: firany i zasłony w salonie (13 zdjęć)\nFirany do salonu: kącik do czytania dobrze doświetlony (10 zdjęć)\nRolety harmonijkowe: umiejętna gra światłem dziennym (5 zdjęć)\nOdświeżamy wnętrza na wiosnę: nowości w tekstyliach! (20 zdjęć)\nSposoby na upięcie zasłon: INSPIRACJE (5 zdjęć)


Szczęśliwy mózg. Wykorzystaj odkrycia neuropsychologii, by zmienić swoje życie [Rick Hanson] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00613 011488 20229347 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Rick Hanson Liczba stron:\nISBN: 9788374897167 Data wydania:\nTytuł oryginału: Hardwiring Happiness. The New Brain Science of Contentment, Calm, and Confidence Copyright © 2013 by Rick Hanson.This translation published by arrangement with Harmony Books, an imprint of the Crown Publishing Group, a division of Random House LLC, a Penguin Random House Company.Copyright © for the Polish edition by Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Sopot 2013.Wszystkie prawa zastrzeżone. Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden sposób reprodukowana lub odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Gdańskiego Wydawnictwa Psychologicznego.Wydanie pierwsze w języku polskim 2016 rokPrzekład: Anna Sawicka-Chrapkowicz Redaktor prowadzący: Patrycja Pacyniak Redakcja: Agnieszka Jankowska, Patrycja Pacyniak Korekta: zespół Skład: Tojza Projekt okładki: Monika Pollak Zdjęcie na okładce: © Getty ImagesISBN 978-83-7489-716-7Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne Sp. z o.o. ul. J. Bema 4/1a 81–753 Sopot e-mail: gwp@gwp.pl www.gwp.pl www.wydawnictwogwp.plSkład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta konwersja.virtualo.pl\nSpis treściPodziękowaniaWprowadzenieCzęść 1DlaczegoRozdział 1Pielęgnowanie dobraRozdział 2Rzep na to, co złeRozdział 3Zielony mózg, czerwony mózgCzęść 2JakRozdział 4Uzdrawianie siebie dzięki chłonięciu dobraRozdział 5Dostrzeganie pozytywnych doświadczeńRozdział 6Tworzenie pozytywnych doświadczeńRozdział 7Budowanie mózguRozdział 8Kwiaty zamiast chwastówRozdział 9Zastosowania metody chłonięcia dobraRozdział 10Dwadzieścia jeden klejnotówPosłowieBibliografiaPrzypisyWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nNie lekceważ dobra, mówiąc: „To mi nic nie da”. Kropla po kropli napełnia się dzban wodą, i podobnie mądry człowiek, gromadząc dobro po trochę, cały się nim wypełnia.Dhammapada, 9.122\nPodziękowaniaPraktyka chłonięcia dobra jest czymś naturalnym. Któż z nas nie spędził choć chwili na przyjmowaniu pozytywnego doświadczenia i radowaniu się nim? Mimo to, podobnie jak w przypadku wdzięczności1 czy przebaczenia2, zjawiskiem tym szerzej zainteresowano się dopiero niedawno. Z wielką przyjemnością analizowałem badania nad delektowaniem się doznaniami prowadzone przez Freda B. Bryanta3, Nancy S. Fagley4, Josepha Veroffa5, Jordiego Quoidbacha6, Ericę D. Chadwick7 i innych badaczy oraz prace na temat terapii koherencji autorstwa Bruce’a Eckera, Laurel Hulley, Briana Toomeya, Robin Ticic i ich współpracowników8. Mówiąc ogólniej, czerpałem ze stuletniej tradycji naukowej psychologii humanistycznej i pozytywnej, z prac takich autorów, jak: Abraham Maslow9, Roger Walsh10, Martin Seligman11, Chris Peterson12, Nansook Park13, Shauna Shapiro14, Barbara L. Fredrickson15, Sonja Lyubomirsky16, Michele Tugade17, Todd Kashdan18, Dacher Keltner19, Robert A. Emmons20, Michael McCullough21 i William A. Cunningham22. Nie wymyśliłem chłonięcia dobra. Starałem się zrozumieć jego wagę w świetle nabytego przez nas w trakcie ewolucji negatywnego nastawienia oraz opracować systematyczne sposoby przekształcania przemijających pozytywnych doświadczeń w trwałe struktury neuronalne.Miałem to szczęście, że otaczało mnie wielu dobroczyńców. Zabrakłoby tu miejsca, by wymienić ich wszystkich z nazwiska. Mogę jednak przywołać przynajmniej niektórych z nich, w tym: Jamesa Baraza, Tarę Brach, Jacka Kornfielda, Josepha Goldsteina, Dachera Keltnera oraz zespół Greater Good Science Center na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, a także Gila Fronsdala, Phillipa Moffita, Wesa Niskera, Marka Williamsa, Dana Siegela, Toma Bowlina, Richarda Davidsona, Andy’ego Olendzkiego i Mu Soenga z Ośrodka Studiów Buddyjskich w Barre, z Saybrook University, z ośrodka medytacji Spirit Rock oraz z Mind and Life Institute, Petera Baumana, członków grupy medytacyjnej z San Rafael, Terry’ego Pattena, Daniela Ellenberga, Ricka Mendiusa, Tami Simon i wszystkich z Sounds True, Marci Shimoff, Suzann Gratz, Julie Benett i zespół New Harbinger Publications, Andy’ego Dreitcera, Michaela Hagerty’ego oraz Lindę Graham. Michelle Keane okazała się niezwykłą menedżerką i przyjaciółką, nawet gdy na świat przyszła jej wymagająca opieki córeczka. Marion Reynolds z troską i fachowością odnosiła się do moich późnonocnych administracyjnych potrzeb. Janelle Caponigro wniosła wiele wspaniałych umiejętności badawczych do prowadzonego przeze mnie kursu na temat chłonięcia dobra. Kerri McGowan, pracując pod niezwykle stresującą presją czasową, zapanowała nad chaosem przypisów i bibliografii. Vesela Simic wspaniale opracowała historie zamieszczone w książce, a Michael Taft dzięki umiejętnemu redagowaniu, pisaniu i poradom uratował mi skórę. Działając pod dużą presją czasu, Laurel Hanson, Stacia Trask, Daniel Ellenberg, Linda Graham i Risa Kaparo dokładnie przeczytali maszynopis i podzielili się ze mną wieloma pomocnymi sugestiami; specjalne podziękowania dla Laurel za słowo „łącz” określające czwarty krok w chłonięciu dobra. Moja agentka Amy Rennert ma wielkie serce i jest niezwykle biegła w swoim zawodzie: jest tym, kim Michael Jordan w świecie koszykówki. Heather Jackson, redaktorka pracująca nad moim tekstem w wydawnictwie Crown, stanowiła niezwykłe źródło otuchy, ciepła i precyzyjnej informacji zwrotnej; praca z całym zespołem Crown, w tym z Jillian Sanders, Lisą Erickson, Meredith McGinnis, Sigi Nacson i Rickiem Willettem, była dla mnie wielką przyjemnością. Mój ojciec William, siostra Lunne i jej mąż Jim oraz mój brat Keith i jego żona Jenny są zarówno moją rodziną, jak i moimi przyjaciółmi. Podziękowania należą się też oczywiście mojej żonie i dzieciom: Jan, Forrestowi i Laurel, na których widok zawsze czuję się szczęśliwy. Dziękuję za to, że mnie kochacie. To, że mogłem przyjąć choć odrobinę dobra, którym tak hojnie mnie obdarzyliście, miało dla mnie bardzo duże znaczenie. Z głębi serca dziękuję Wam za to.\nWprowadzenieJeśli jesteś taki jak ja i wielu innych ludzi, to każdego dnia pędzisz od jednej czynności do drugiej. Kiedy jednak po raz ostatni przystanąłeś choćby na dziesięć sekund, żeby poczuć i przyjąć jedną z pozytywnych sytuacji, które się wydarzyły w trakcie nawet najbardziej zabieganego dnia? Jeśli nie poświęcasz choć kilku chwil na to, by w tym doświadczeniu się zatrzymać, to ono znika niczym wiatr pośród drzew, miłe przez moment, lecz w dłuższej perspektywie bezwartościowe. W tej książce piszę o jednej prostej rzeczy: o ukrytej mocy codziennych pozytywnych doświadczeń, które mogą zmieniać twój mózg – a zatem i twoje życie – na lepsze. Pokażę ci, jak sprawić, by dobre chwile przełożyły się na wspaniały mózg, któremu nie brakuje pewności siebie, spokoju, komfortu, poczucia wartości i przekonania, że jest otoczony troską. Chwile te nie należą do wielkich i przełomowych. To raczej momenty odczuwania przyjemności, kiedy wkładasz ulubiony sweter, pijesz kawę, czujesz ciepło bijące od przyjaciela, satysfakcję z zakończenia zadania lub miłość bliskiej osoby. Kilka razy dziennie przez kilkanaście sekund będziesz się uczyć, jak chłonąć dobro, co spowoduje, że w naturalny sposób zaczniesz odczuwać większą radość, spokój i siłę. Praktyka ta oraz stojąca za nią nauka nie mają jednak nic wspólnego ani z pozytywnym myśleniem, ani z jakimkolwiek innym programem kreowania pozytywnych doświadczeń, które pozostają bez wpływu na mózg. Polegają natomiast na przekształcaniu ulotnych przeżyć w trwałe pozytywne zmiany twojej sieci neuronalnej. Siły wewnętrzne potrzebne do dobrego samopoczucia, radzenia sobie i odnoszenia sukcesów wbudowane są w strukturę mózgu, niemniej aby pomóc naszym przodkom w przetrwaniu, mózg wytworzył nastawienie negatywne, które działa niczym rzep na złe doświadczenia, a teflon przeciw dobrym. Aby rozwiązać ten problem i wbudować w swój mózg wewnętrzne siły, nauczysz się, jakie pozytywne doświadczenia mogą zaspokoić trzy podstawowe potrzeby: bezpieczeństwa, satysfakcji i więzi. Kiedy zbudujesz wewnętrzny spokój, zadowolenie i miłość, nie będziesz musiał gonić za pozytywnymi wydarzeniami i zmagać się z negatywnymi. W coraz większym stopniu będziesz się cieszył bezwarunkowym i niezależnym od zewnętrznych czynników poczuciem harmonii ciała, umysłu i ducha. Mózg to najważniejszy organ twojego ciała i wszystko, co się w nim dzieje, determinuje to, o czym myślisz, co czujesz, co mówisz i co robisz. Wiele badań dowodzi, że kolejne doświadczenia w ten czy inny sposób stale zmieniają nasz mózg. W tej książce piszę o tym, jak stać się biegłym w zmienianiu własnego mózgu na lepsze. Mózg to niezwykły organ, o którym wiele się dowiesz z tej książki. W pierwszych trzech rozdziałach opisuję w ogólnym zarysie jego działanie, wyjaśniam, dlaczego należy się nim zająć oraz w jaki sposób można dotrzeć do własnej wspaniałej natury. W drugiej części książki przedstawiam skuteczne sposoby chłonięcia dobra, a także tłumaczę, jak nabrać biegłości w tym zakresie. Do zrozumienia poszczególnych zagadnień nie potrzebujesz wcześniejszego przygotowania z dziedziny neurobiologii czy psychologii. Sprowadziłem je bowiem do czterech prostych zasad23: (1) zbieraj pozytywne doświadczenia; (2) wzbogacaj je; (3) absorbuj je; (4) pozytywne doświadczenia łącz z negatywnymi tak, by łagodziły negatywne bądź nawet całkowicie je zastępowały (ten krok jest opcjonalny). Dokładnie przeanalizujemy wszystkie te zasady, a ty nauczysz się wielu praktycznych sposobów na to, by w trakcie zabieganego dnia zauważyć lub stworzyć pozytywne doświadczenia, następnie zaś wpleść je w swój umysł, w swój mózg i w swoje życie. Pod koniec każdego rozdziału znajduje się ramka zatytułowana Zapamiętaj, podsumowująca kluczowe zagadnienia. Jeśli zechcesz dokładniej poznać fakty naukowe, które stanowią podstawę moich rozważań, lub przeczytać kilka moich uwag na marginesie, zajrzyj do przypisów i bibliografii.Jeszcze na studiach zetknąłem się z zagadnieniem chłonięcia dobra. To odmieniło moje życie. Teraz, czterdzieści lat później, pracując jako neuropsycholog, staram się w pełni rozwinąć tę praktykę. Zapoznałem z nią setki osób, z których wiele podzieliło się później ze mną opowieściami o tym, jak bardzo ta nowa umiejętność zmieniła także ich życie. W kolejnych rozdziałach przeczytasz niektóre z tych historii. Z dużą przyjemnością dzielę się tą skuteczną praktyką także z tobą. Gdybyś chciał dowiedzieć się o niej czegoś więcej, zajrzyj na stronę www.RickHanson.net, gdzie znajdziesz kolejne materiały źródłowe. Jako ojciec, mąż, psycholog, nauczyciel medytacji i konsultant biznesowy zdałem sobie sprawę, że najistotniejsze jest to, co faktycznie robimy, zarówno w myślach, jak i w otaczającym nas świecie. Dlatego też zapoznasz się z empirycznymi metodami przekształcania przemijających stanów umysłowych w trwałe struktury neuronalne. Dostosuj moje zalecenia do własnych indywidualnych potrzeb. Mam nadzieję, że spodoba ci się to, co znajdziesz w tej książce, i że dzięki temu twoje nowe odkrycia wsiąkną głębiej w twój mózg oraz w twoje życie. Ufaj sobie. Chłonięcie dobra pomoże ci dostrzec dobro w sobie, w otaczającym cię świecie oraz w innych ludziach.\n


Jestem ostatnio strasznie zabiegana, bo nie dosc, ze nauki t - Apulanta\nJestem ostatnio strasznie zabiegana, bo nie dosc, ze nauki t\nWysłany: Śro 16:46, 19 Mar 2014 Temat postu: Jestem ostatnio strasznie zabiegana, bo nie dosc, ze nauki t\nHomar [link widoczny dla zalogowanych] Tylko pytanie, jakich.\nCandy Dulfer - Lily Was Here [link widoczny dla zalogowanych] Wybor nalezy wylacznie do ciebie..\nkurcze, Jak chcesz schudnÄ\nca; BTK a JBCK:* MILEGO DNIA dla WAS nie lape was wszystkich jestescie sipy!!!!!!!!!!!!!! [link widoczny dla zalogowanych]\npo twoj maz jest juz tylko dla ciebie kozlem ofiarnym na ktorego mozna zwalic cala twoja chora psychike a ty jestes SWIETA W moim przypadku pojawiĹo siÄ dzikie miÄso, ktĂłrego nie daĹo siÄ wygoiÄ za pomocÄ\ndomowych sposobĂłw. pozdrawiam goraco!!!!!!! Od razu chce sie pobiegaÄ Ktos wie co jest grane? RĂłĹźniÄ\nsibutraminy. Nie ma chyba zadnych bezoperacyjnych metod zeby sie zmniejszyl...


Gloria Dale Skinner - Pogoń - PDF Ebook Mobi Epub | PDF-X.PL\nGloria Dale Skinner - Pogoń - pdf podgląd\nGloria Dale Skinner - Pogoń -\nTytuł Gloria Dale Skinner - Pogoń -\nGloria Dale Skinner - Pogoń - PDF Ebook podgląd online:\nZobacz podgląd Gloria Dale Skinner - Pogoń - pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Gloria Dale Skinner - Pogoń - Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.\nGloria Dale Skinner - Pogoń - Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:\nStrona 1 Strona 2 Lato 1890 roku, Ransom, Montana lask słońca zamigotał na lufie robionego na zamówienie Brewolweru. Kasey uniosła ramię i wycelowała. Wstrzymała oddech, skupiła się na celu i wyważyła broń tak, jak nauczył ją ojciec. Jakiś mężczyzna kaszlał, inni odchrząkiwali, a łagodny wietrzyk muskał jej ucho. Nic nie mogło zmącić jej skupienia. Ktoś stanął za jej plecami. Nie musiała się oglądać; wiedziała, że to ten kowboj, Grason Spencer. Jej ostatni przeciwnik. - Jesteś rozgrzana - szepnął ochrypłym, niskim głosem. Dobrze wiedziała, do czego zmierza, i nie miała zamiaru mu na to pozwolić. - Jestem zimna jak Yellowstone w maju - odpowiedziała. Popołudniowe słońce paliło ją w plecy; kark pod włosami zwilgotniał, a spod brązowego filcowego kapelusza spływały strużki potu. - Nigdy nie spotkałem kobiety, która by strzelała lepiej niż mężczyzna. Niech mnie diabli, po prostu masz szczęście. - Tam, skąd pochodzę, nazywamy to talentem - odparła Kasey nieco bardziej chrapliwie, niż zamierzała. - A skąd pochodzisz? Dziewczyna zmrużyła oczy przed rażącymi promieniami słońca. Strona 3 - Nie twój interes. - Kto cię nauczył strzelać jak mężczyzna? - Mężczyzna. A teraz się cofnij, bo jeszcze nie trafię. Za jej plecami rozległ się cichy śmiech. Dlaczego ten człowiek ją tak wypytywał? Czy to zwykła ciekawość, czy też sposób na wytrącenie jej z równowagi? Dogadywał jej przez cały ranek, ale zacisnęła zęby i postanowiła, że nie da mu się pokonać. Rozpaczliwie potrzebowała tych stu dolarów nagrody. Zgarnie je i zmywa się z miasta. Musiała przebyć sześćdziesiąt mil w niespełna dwa dni. Ojciec nauczył ją, jak powinna się koncentrować przed strza- łem. Występ przed liczną widownią nie sprawiał jej kłopotu. Była przyzwyczajona do drażniących hałasów, ale nie przewi- działa, że przeciwnik zacznie ją uwodzić. Zacisnęła palce na perłowej rękojeści rewolweru. Unierucho- miła ramię, odciągnęła kurek i nacisnęła spust. Rozległa się monotonna seria strzałów. Sześć puszek pofrunęło w powietrze, jedna po drugiej, i spadło na ziemię. Widownia nagrodziła Kasey niechętnymi brawami. Mieszkań- cy miasteczka, którzy przybyli na trzeci doroczny konkurs strzelecki, jasno dawali jej do zrozumienia, że nie jest tu mile widziana, ale nie mogła sobie pozwolić na przegraną. Odetchnęła głęboko, opuściła rewolwer i cofnęła się o parę kroków. A więc przejdzie do następnej rundy. Kątem oka obserwowała, jak Grason przystępuje do dzieła. Coś jej mówiło, że tego ranka wszyscy stawiali na to, że do ostatniej rundy dojdzie tylko ona i kowboj. On pewnie też o tym wiedział. Kiedy po raz pierwszy zobaczyła Grasona Spencera, spojrzał jej prosto w oczy. Jego wzrok przejął ją dreszczem podniecenia, a serce Kasey zaczęło wyprawiać dziwne harce. Przez cały ranek dręczył ją tym zadziornym półuśmieszkiem i docinkami, które miały ją zastraszyć. Tak, to rzeczywiście było irytujące, ale nie dała się wytrącić z równowagi. Była skupiona i spokojna. Właściwie nie chciała się przyglądać kowbojowi, kiedy stawał Strona 4 na pozycji, ale szedł z taką pewnością siebie, że trudno go było zignorować. Wszystko, od jego postawy po pewną siebie minę, krzyczało, że spodziewa się zwycięstwa. Dumnie obnosił szerokie bary, zwężające się ku płaskiemu brzuchowi; długie nogi były muskularne i silne. Kasey nie mogła oderwać od niego oczu, choć buta kowboja działała jej na nerwy. Już zdążyła zauważyć trzy wystrojone damy, które uśmiechały się i powiewały do niego obszytymi koronką chusteczkami. Dwie inne, najpewniej pracujące w saloonie, bezwstydnie słały mu całusy. Ale Kasey nie po to wybrała się w dwudniową podróż, nie po to oszczędzała każdy cent na dziesięć dolarów wpisowego, żeby przegrać z przystojnym, zarozumiałym pastuchem. - No, Grason, dalej! - ryknął jakiś mężczyzna. Tak, kończ z tym! - wrzasnął drugi. - Pokaż jej, jaki jesteś dobry, szeryfie! - rozległ się kobiecy głos. Szeryfie? Jak mogła się nie domyślić? Nic dziwnego, że był laki pewny siebie. Ale to znaczyło, że złamał zasady. - Jesteś przedstawicielem prawa? To nie fair. Nie powinieneś stawać do zawodów. Obrzucił ją przenikliwym spojrzeniem. - Nie jestem już szeryfem. A gdybym nawet był, to dlaczego bym nie mógł się zgłosić? Albo mnie pokonasz - uśmiechnął się szeroko - albo nie. Oczywiście, miał rację, ale nie przyznałaby mu tego za żadne skarby. To, że miał za sobą poparcie całego miasteczka, nie Oznaczało jeszcze wygranej. Kasey odwróciła wzrok i naładowała wymyślny rewolwer, delikatnie rzeźbiony w róże - prezent od ojca na piętnaste urodziny. Zerknęła z ukosa na Grasona. Szeroki pas z kaburami obej- mował jego wąskie biodra w zdecydowanie nieprzyzwoity sposób, uwypuklając tę część ciała, której szanująca się kobieta w ogóle nie powinna oglądać. Skóra wydawała się wytarta, zmiękczona, jakby właściciel wkładał pas codziennie. Czarna kamizelka Strona 5 niemal zupełnie zasłaniała białą, świeżo wyprasowaną koszulę. Orzechowe włosy Grasona sięgały równą linią do śnieżnego kołnierzyka. Jeszcze nigdy w życiu nie spotkała mężczyzny, który by tak podrażnił jej zmysły. Grason błysnął ku niej ciemnym okiem i wyciągnął kolta. Kiedy poczuła na piersiach ciepły, kuszący powiew, powiodła spojrzeniem po jego mocno zarysowanym, wygolonym podbród- ku, pełnych wargach i wyrazistym nosie. Odwróciła się, przybrała najbardziej obojętną minę, na jaką mogła się zdobyć, i zaczęła wkładać pociski do magazynka. Nie mogła się pozbyć niepokoju. Zasady konkursu były jasne. Zwycięzca bierze wszystko. Eksszeryf strzelał inaczej niż Kasey, ale był równie dobry. Żeby go pokonać, będzie musiała sobie przypomnieć wszystkie sztuczki, których nauczył ją ojciec. Grason uniósł rękę, nie kłopocząc się odpowiednią postawą czy oddychaniem, i wycelował dwulufowy rewolwer z rękojeścią z kości słoniowej. Zestrzelił z deski sześć puszek, jedną po drugiej. Jeśli Kasey zamierzała mu zepsuć humor swoim wy- stępem, mogła sobie oszczędzić trudu. Na widowni zerwały się burzliwe oklaski, gwizdy i wiwaty. Nie było wątpliwości, który uczestnik konkursu jest faworytem publiczności. Kasey poczuła, że jej dłonie w skórzanych rękawiczkach wilgotnieją. Dusiła się w swoim odświętnym ubraniu, lecz ojciec upierał się, żeby zawsze strzelała w tych fikuśnych rękawiczkach. Kamizelka gęsto naszywana dżetami i srebrne ćwieki na skó- rzanych spodniach stanowiły część wizerunku kowbojki, który Walter Anderson wykreował specjalnie dla Kasey i jej siostry, Jean. Przypominał im codziennie, że widzowie płacą za przed- stawienie i jego oprawę. Obie musiały być doskonałe. Kasey rzadko wbijała się w te ozdobne stroje. Dziś także by ich nie włożyła, gdyby nie przypomniała sobie, że zawody w strzelaniu w dniu czwartego lipca ściągają głównie pastuchów i ranczerów, a nie prawdziwych profesjonalnych strzelców. Grason odwrócił się od tłumu i stanął przed rywalką; ich Strona 6 spojrzenia się spotkały. Kasey drgnęła, czując powoli wypeł- niającą ją niespodziewaną rozkosz. Podobała jej się ta aprobata w oczach Grasona. Wyglądał nieziemsko przystojnie w nisko nasuniętym na czoło stetsonie z opaską nabijaną ćwiekami, w białej koszuli i czarnej aksamitce. Smukłymi, długimi palcami sięgnął po nowe naboje. Kiedy wycofał się ze stanowiska, rzucił jej ten swój butny uśmieszek. Znowu nadeszła jej kolej. Srebrne ostrogi w złote kwiaty dźwięczały przy każdym kroku. Kasey przywołała na pomoc te cztery lata, kiedy ćwiczyła po sześć godzin dziennie, zajęła pozycję i uniosła rewolwer, Grason natychmiast stanął za jej plecami, tak jak to robił przez cały ranek. Zapach mydła do golenia przebił się przez opary prochu; dziewczyna wciągnęła go w nozdrza i poczuła, że zaczyna się rozpraszać. - Czy jakiś mężczyzna już ci mówił, że jesteś dobra? Ten ochrypły, namiętny ton, który nadawał jego słowom podwójne znaczenie! Natychmiast przypomniała sobie, że jest kobietą, nie tylko uczestniczką zawodów. - Każdy, którego pokonałam. Był do niej uprzedzony, ponieważ była kobietą - tak reagowali wszyscy mężczyźni, z którymi stawała do zawodów. Ale tym razemn nie czuła się niepewnie. Przeciwnie, kiedy się do niej odzywał, ogarniało ją dziwne uczucie, jakby w jej wnętrzu budziło się coś delikatnego, kobiecego. Nie chodziło o to, co mówił. Zwracał się do niej tak, jakby chciał ją uwieść. I to wystarczyło. Ten człowiek zburzył jej spokój. Niech to, dlaczego się od niej nie odczepi? Zdajesz sobie sprawę, że będziemy strzelać dopóty, dopóki któreś z nas nie spudłuje? - spytał. - Jeśli masz ochotę się wycofać, nie zatrzymuję. Grason znowu się roześmiał, cicho i ochryple. Ten dźwięk także się jej podobał. Strona 7 - Ktoś musi zwyciężyć, Kasey, - I ktoś musi przegrać - rzuciła. - Cofnij się. Nie mam się gdzie ruszyć. - Nie przegrałem żadnych zawodów, odkąd skończyłem szes- naście lat. A ty? Odczuła te słowa jak policzek. Zobaczyła siostrę, roześmianą, chwalącą się ojcu, że Kasey nigdy jej nie zwyciężyła. Widziała rozgniewaną twarz ojca, który ganił ją, że nie dorównuje Jean. Znowu usłyszała jego słowa. „Patrz na cel. Opanuj ręce, oddychaj powoli. Nie słuchaj krzyków widowni, nie słuchaj wystrzałów. Nie dawaj się rozproszyć". Ale ojciec nie nauczył jej, jak obronić się przed tym irytującym kobiecym doznaniem, obudzonym przez jakiegoś zarozumiałego, wygadanego mężczyznę. Rzuciła Grasonowi ostre spojrzenie. - Nigdy nie przegrałam z chwalipiętą, który bardziej się martwi, czy strzela szybko, niż celnością. Wystrzeliła sześć razy. Sześć trafień. Rozległy się pomruki, jęki; ktoś nawet parę razy klasnął. A potem zapanowała cisza. Były szeryf nie zamierzał przerwać pojedynku. Zestrzelił wszystkie puszki, trafiając w każdą. Mieszkańcy miasteczka wybuchnęli entuzjastycznymi okrzykami. Kasey wyjęła bębenek kolta. Upał, opary prochu i napięcie usztywniały jej mięśnie; zaczęła ją boleć ręka. Niech to, ten przeklęty Grason był naprawdę dobry! A jeśli nie zdoła go pokonać? Im dłużej trwał ten pojedynek, tym bardziej traciła pewność siebie. Co zrobi, jeśli nie wygra tych pieniędzy? Znowu zajęła stanowisko. Zamknęła oczy i odetchnęła głęboko. Przypomniała sobie obietnicę złożoną matce i prawie się uspo- koiła. Ale zaraz potem przed oczami stanęła jej twarz Jean, śmiejącej się i mówiącej, że siostra nie jest dość dobra, że nie wygra. Kasey zacisnęła powieki mocniej. - Nie stój tak! - wrzasnął ktoś z tłumu. - Dalej! - poparł go ktoś inny. Strona 8 - Zostawcie ją- rozległ się głos kobiety. - Może się przy- gotowywać tak długo, jak się jej spodoba. - Nic mieszaj się. Kasey wyrzuciła ze świadomości te głosy, skupiła się, wyce- lowała i zestrzeliła sześć puszek, po czym ze świstem wypuściła powietrze. Odwróciła się i ujrzała Grasona; stał tak blisko, że czuła ciepło promieniujące z nagrzanej skórzanej kamizelki. Miał oczy koloru wzburzonej rzeki, zbyt jasne, żeby nazwać je czarnymi, zbyt ciemne, żeby uznać je za niebieskie. W tych przekrwionych oczach malowało się coś jeszcze, coś, co zdradzało pragnienie zwycięstwa tak samo naglące, jak w jej przypadku, choć może nie chodziło o pieniądze. Sięgnęła po kolejne naboje. Niech to! Wystrzelała wszystkie. Musiała przynieść następne z juków. - Proszę. - Grason wyciągnął ku niej dłoń z sześcioma na- bojami. Na jego skórze połyskiwały kropelki potu. Może z gorąca, a może Kasey trochę go zdenerwowała?- Ty też masz czter- dziestkę piątkę. Weź i skończmy z tym wreszcie. Zawahała się; powiodła spojrzeniem ku jego przyjaznym oczom, tak dla niej niebezpiecznym. Wydawał się szczery, ale jeśli któryś z tych naboi nie wypali? Nie, nie mogła ryzykować. - Wezmę własne. - Czego się boisz? Przez chwilę wydawało jej się, że zajrzał w głąb jej duszy i zobaczył, co się w niej kryje. Ale nie mógł przecież wiedzieć, że nie boi się przegranej, lecz utraty czegoś o wiele ważniejszego niż sto dolarów nagrody. - A jak ci się wydaje? Powiedziałeś, że zamierzasz wygrać. I sądzę, że nie liczysz tylko na swój talent. Grason uśmiechnął się z aprobatą. Jego spojrzenie prześliznęło się po jej twarzy i bluzie aż do talii, ściśniętej szerokim skórzanym pasem, po czym wróciło tą samą drogą. Na policzki Kasey wystąpił gorący rumieniec. Czuła jakieś nieuchwytne zagrożenie i nie rozumiała, skąd się bierze. , Strona 9 - Chcę wygrać - powiedział. - Nigdy nie ufam przeciwnikowi. - Zawsze gram uczciwie. - Więc dlaczego mnie rozpraszasz za każdym razem, kiedy składam się do strzału? - spytała dziewczyna. - To jest strategia. Nie odrywała od niego oczu. - Możesz to nazywać, jak ci się podoba, ale to znaczy, że nie jesteś pewien własnej ręki. Zabawne. Grason parsknął śmiechem, a Kasey musiała przyznać, że pociąga ją ten przyjemny dźwięk; nie było w nim szyderstwa. Jej słowa najwyraźniej się mu spodobały. Szkoda, że nie mogła go polubić. Szkoda, że zobaczyła w jego oczach coś, co ją zaniepokoiło. - Chyba nie - powiedział. - Masz desperację wypisaną na twarzy. Widzę ją za każdym razem, kiedy błyskasz tymi zielonymi oczami. Zabawne. Ugodzona do żywego, otworzyła usta, żeby zripostować, ale ktoś z widowni nagle zawołał do Grasona. Musiała pamiętać, że walczy przeciwko człowiekowi, który chce ją pognębić i nie cofa się przed niczym. - Grason! Szeryfie, chwileczkę! Jakiś niski, pękaty i łysiejący mężczyzna w ciemnoszarym garniturze zbliżał się do nich szybkim krokiem. Kamizelka pofałdowała mu się na brzuchu, a koszula wychodziła z paska spodni. Kasey rozpoznała w nim Billa Hoppera, burmistrza Ransom. Stanął przed nimi i wydyszał: - Cory prosi, żebyś wstąpił do saloonu, jak już tu skończysz. - Cory? W głosie Grasona brzmiało zaskoczenie, ale Kasey nie miała czasu się nad tym zastanawiać. - Przerwał pan zawody tylko po to? - spytała. Burmistrz zamrugał gwałtownie. - Eee... nie, właściwie to nie, choć proszono mnie, żebym Strona 10 przekazał tę wiadomość. - Wyszarpnął z kieszeni białą chustecz- kę i otarł nią poczerwieniałą twarz, po czym odwrócił się do Grasona. - Zawody trwają już za długo. Całe miasto siedzi tutaj od rana. Wszyscy są zmęczeni i chcą się posilić tym, co przy- gotowały kobiety. Potem czekają nas jeszcze konne wyścigi i inne rozrywki. Może uznamy zawody za nie rozstrzygnięte i podzielicie się wygraną? Kasey zerknęła niespokojnie na obu mężczyzn. Połowa na- grody? Pięćdziesiąt dolarów na nic się jej nie przyda. Musiała mieć wszystko, żeby wynająć tropiciela śladów. Tylko tak znajdzie siostrę. Tropiciel wysłał telegram, z którego wynikało, że będzie czekać przez tydzień na przybycie Kasey do Bozeman. Już zmarnowała pięć i pół dnia, czekając na zawody. - Nie - rzuciła szybko, choć ani burmistrz, ani kowboj nie zamierzali pytać jej o zdanie. - Zasady mówią, że zwycięzca bierze wszystko. Nie przyjechałam tu po to, żeby dzielić się nagroda.. - A skąd przyjechałaś? - spytał Grason, po raz drugi tego dnia. - Nie twój interes - powtórzyła. Dlaczego mówił jej „ ty"? Całkiem, jakby się znali. Nie miał prawa wdzierać się w jej życie i budzić uczucia, na które nie miała czasu. Panno Anderson, tak możecie się bawić aż do wieczoru. Żadne z was dotąd nie spudłowało. Najwyraźniej jesteście sobie równi. Nie możemy marnować więcej czasu, jeśli chcemy zdążyć z innymi zabawami. Sporo widzów czeka już na wyścigi. - Nie można zmieniać zasad w środku zawodów- upierała się dziewczyna. Burmistrz odkaszlnął i przeniósł spojrzenie na Grasona. - I co powiesz? Były szeryf zmierzył Kasey demonicznym spojrzeniem. - Słyszałeś, co powiedziała ta dama. Zwycięzca bierze wszyst- ko. No, odsuń się i daj jej strzelić. Ludzie muszą się posilić. Strona 11 Popołudniowe słońce raziło oczy Grasona, kiedy jego rywalka nabijała broń pociskami z juków. Chyba nie myślała serio, że chciał jej podłożyć fałszywe naboje? Czy przyzwoity człowiek mógłby się uciekać do takich wybiegów? Nigdy dotąd nie widział, żeby ktoś tak starannie składał się do strzału. To mu działało na nerwy. Najlepiej jest strzelać instynktownie. Skoro ta dziewczyna zadawała sobie aż tyle trudu, na pewno miała wiele do stracenia. Kiedy rano zobaczył ją po raz pierwszy, wydawało mu się, że to ona przed rokiem wpakowała mu kulę w ramię. Już miał ją wsadzić za kratki, gdy zdał sobie sprawę, że ta dziewczyna nie może być ową wyjętą spod prawa renegatką, która prowadzała się z gangiem Eagle'a Clarka. Kasey nie miała znamionującej zaciętości zmarszczki koło ust ani takiego demonicznego spoj- rzenia jak kobieta, która z uśmiechem pociągnęła za spust i strzeliła. Ale może były ze sobą spokrewnione? Kasey nie była szczególnie rozmowna, ale Grason zdołał się zorientować, że to dziewczyna na pewnym poziomie. Jej ubranie, buty, broń musiały sporo kosztować. Siodło zdobiły frędzle i wymyślne niklowe muszelki. Rękojeść rewolweru była wyło- żona masą perłową, a nie tanim drewnem, kością słoniową czy metalem. Można by się spodziewać, że taka osoba nie potrzebuje pieniędzy, ale pozory mogą mylić. Z jakiegoś powodu Kasey postanowiła wygrać za wszelką cenę. To go intrygowało; chciał się dowiedzieć czegoś więcej. Zeszłej nocy zasiedział się u Cory'ego do późna, przy kartach i kieliszku. Teraz zaczynało się to na nim odbijać. Kiedy ostatnim razem przyglądał się tak kobiecie, miał dwanaście lat i był zakochany w żonie pastora. Ta Kasey powinna się już wić jak robak na widelcu. A jednak... Interesowała go, o tak, i to z różnych powodów. Te ogniste zielone oczy w każdej innej sytuacji rozpaliłyby mu krew. Szybkie repliki na jego zaczepki tylko go rozdrażniały. Szkoda, że już się nigdy nie spotkają. Dotknął kamizelki w miejscu, gdzie niegdyś lśniła blaszana Strona 12 gwiazda. Musi się zbierać. I tak został w mieście o trzy miesiące za długo, czekając, aż burmistrz znajdzie nowego szeryfa. Wczoraj do biura szeryfa przyszła wiadomość, że Eagle Clark wrócił ze swoją bandą do Montany i właśnie obrabował bank w Miles City. Grason postanowił opuścić miasto i ruszyć w pościg. Podejrzewał, że te szumowiny przepuściły już skradzione pie- niądze i szykują się na następny napad. Ransom jakoś się obywało bez szeryfa podczas tych ośmiu miesięcy, kiedy ścigał Eagle'a. Poradzą sobie, dopóki Hooper nie znajdzie kogoś na jego miejsce. Wyjedzie o świcie, ale najpierw musiał zdobyć nagrodę; potrzebował środków na pościg za tym Metysem. Mieszkańcy miasta zapewniali, że nic ich nie obchodzi, iż nie zdołał odnaleźć bandy Eagle'a i odzyskać pieniędzy, ale Grason nic mógł zapomnieć, że ten bank był bezpieczny przez dwadzieś- cia lat, kiedy funkcję szeryfa pełnił jego ojciec. Włożył bębenek na miejsce. Był zadowolony, że pozbył się odznaki; teraz nic go nie ograniczało. Chciał zabić tego sukinsyna, nie martwiąc się, co jest słuszne, a co nie. Życie Eagle'a i jego bandytów nie było warte złamanego grosza. To dotyczyło także kobiety, która z nimi podróżowała. Nie obchodziło go, jak długo będzie ich ścigał. Tym razem nie da za wygraną, dopóki nie odnajdzie tych wyrzutków i się z nimi nie policzy. W Ransom nic go już nie trzymało. Madeline o to zadbała. - Szeryfie, możesz spać kiedy indziej. Teraz mamy zawody. Grason ocknął się z zamyślenia i spojrzał nieprzytomnie na rywalkę. - Twoja kolej - poinformowała go Kasey. Rył tak pochłonięty własnymi myślami, że nie słyszał strzałów. - Mówiłem ci, że nie jestem już szeryfem. - Wyciągnął rewolwer i zaczął strzelać. Dopiero kiedy doszedł do szóstej puszki, zdał sobie sprawę, że nie trafił w piątą. Od strony widowni dobiegło zbiorowe westchnięcie, potem kilka przekleństw. - Psiakrew - mruknął Grason. Strona 13 Pozwolił się jej pokonać! To nim wstrząsnęło. Rywalka raczej nie spudłuje; teraz jeszcze podwoi środki ostrożności. Ustąpił Kasey miejsca. Jej metodyczne ruchy nie uległy zmianie. Niech to diabli, on też by trafił, gdyby wszystko robił tak powoli. Zestrzeliła wszystkie puszki. Kilka osób na widowni gwizdnęło pogardliwie, inni zaczęli klaskać, większość jednak zerwała się z miejsc i ruszyła do wyjścia. - Dobrześ się spisał, Grason! - ryknął ktoś z tłumu. - Ktoś musiał przegrać, szeryfie! - dodał inny widz. - Jedzenie! — domagał się ktoś głośno. - Dobrze strzelasz, Kasey! - zawołała kobieta. Grason włożył do kabury rewolwer z pustym bębenkiem. Niech to diabli, ta dziewczyna musiała być siostrą Annie Oakley. Czy kiedykolwiek zdarzyło jej się spudłować? - Któreś z was musiało przegrać - powiedział Tom Ryder, poklepując go w przelocie po ramieniu. - Kto by pomyślał, że ta mała paniusia ma takie oko - rzekł Henry Wilcox, podążając za Tomem. - Wygrasz w następnym roku - pocieszył go Rip Meyers. - Chodźmy na wyścigi! Grason uchylił się przed przyjacielskim klepnięciem kowala. Nie chciał, żeby wszyscy szukali dla niego usprawiedliwień. Całe miasto powinno być na niego wściekłe. Pozwolił wygrać nie tylko komuś obcemu, ale w dodatku kobiecie! Nie chciał, żeby byli tak cholernie wyrozumiali. Kasey zsunęła kapelusz na plecy. Jego spojrzenie jakoś samo ku niej uciekło, zwycięstwo nie wymazało zmarszczek napięcia wokół ust dziewczyny. Wiatr pochwycił luźne pasma jej złocis- tobrązowych włosów, lecz nie odsunęła ich z twarzy. Przyglądał się jej i czuł, że narasta w nim jakaś dziwna czułość. Zwyciężyła, ale stała samotnie. Pozornie wygląda na pewną siebie, zaradną młodą kobietę i była przecież najlepszym strzelcem, jakiego spotkał w życiu. Instynkt podpowiadał mu jednak, że tak naprawdę ta dziewczyna jest zupełnie inna. Znał Strona 14 te objawy; widywał je na co dzień. Za ładną twarzą i ognistymi oczami kryl sir jakiś kłopot. Zaklął pod nosem. Nikt nie podszedł, żeby jej pogratulować. Niby dlaczego? Nikt jej tu nie znał, ale przyzwoitość nakazywała zamienić z nią parę słów. Co tam, on też nie miał ochoty z nią rozmawiać. Prędzej powie jej, że chwycił go kurcz i dlatego przegrał. Wszystko, byle tylko nie przyznać, że jest od niego lepsza. Ale wygrała w uczciwej walce, musiał się więc do niej odezwać. Podszedł i dotknął ronda kapelusza. - No co, Kasey, jednak miałaś szczęście, co? - Powiedzmy, że to ty miałeś pecha. Spojrzeli na siebie; Grason uśmiechnął się mimo woli. Podobała mu się brawura tej dziewczyny. A gdybym powiedział, że wiatr sypnął mi piaskiem w oczy i dlatego spudłowałem? Uwierzyłabym ci, bo to samo przydarza się każdemu męż- czyźnie, który ze mną przegrywa. Nie był w stanie powstrzymać śmiechu; ta dziewczyna budziła w tum wielką sympatię. Wiedziała, jak trzeba rozmawiać z męż- czyzną. Znów przyszło mu do głowy, że miałby ochotę dowie- dzieć się o niej coś więcej. Nic pozwolisz mi przegrać z godnością? Kasey spojrzała mu prosto w oczy i nie odwróciła wzroku. - Dlaczego miałabym cię traktować inaczej niż wszystkich? - Może na to zasługuję. - Nie sądzę. Przegrałeś. Koniec, kropka. Pora się zbierać. - A jeśli uznałem, że ktoś, kto tak bardzo stara się wygrać, nie zasługuje na przegraną? - Uznałeś słusznie. - A jeśli z rozmysłem nie trafiłem w piątą puszkę, żebyś mogła wygrać? Jej zielone oczy rozszerzyły się, spojrzały na niego pytająco; uwierzyła. Lekko rozchyliła usta, potem zmrużyła oczy podej- rzliwie. - Wtedy powiedziałabym, że jesteś głupi. - Zrobiła pauzę Strona 15 i zaczęła zdejmować rękawiczki, zsuwając je kolejno z palców. - A nie wyglądasz na głupiego. Grason podszedł do niej bliżej. Miała migdałowe oczy, nad którymi wznosiły się łagodnie biegnące łuki brwi, i pełne wargi, jak płatki ciemnych róż. Grzbiet nosa i wypukłości policzków złociły się jasną opalenizną. - A na kogo wyglądam? - spytał cicho. Przez chwilę dziewczyna nie odpowiadała. - Na kogoś, kto nie lubi przegrywać z kobietą. Nigdy. Grason roześmiał się; trafiła celnie, ale nie zamierzał się do tego przyznawać, nawet przed samym sobą. - Jesteś trochę zbyt pewna siebie, nie sądzisz? - Ale chyba mam podstawy, nie uważasz? - Wsunęła do kabury ładnie złożone rękawiczki tak, że naszywane koralikami mankiety wystawały na zewnątrz. - A teraz wybacz, burmistrz chce mi wręczyć nagrodę. Grason śledził dziewczynę wzrokiem; przy każdym jej kroku frędzle kamizelki podskakiwały, a włosy falowały na ramionach. Podobały mu się jej cięte uwagi i nie mógł się oprzeć wrażeniu, że to tylko maska, za którą kryje się wrażliwa młoda kobieta. Szkoda, że nie miał czasu, żeby się przekonać, co ją tak dręczy. Ta myśl go zaskoczyła. Zwykle podobały mu się kobiety w typie Madeline. Spokojna i bezproblemowa, byłaby świetną żoną, gdyby nie... Psiakrew, nigdy nie zrozumiał, dlaczego opuściła Ransom bez jednego słowa. Przebiegł myślą wydarzenia ostatnich trzech miesięcy, ale nic nie przychodziło mu do głowy. Albo Madeline nie wierzyła, że zdołałby się nią zaopiekować, albo tego nie chciała. Grason nie mógł zaakceptować żadnej z tych możliwości. Zerknął ku Kasey. Przyjęła pieniądze od burmistrza, włożyła je w juki, dosiadła łaciatego mustanga i odjechała. Samotnie. Bardzo głupio, była przecież kobieta. Strona 16 rason pchnął drzwi saloonu Cory'ego i wszedł do zady- G mionego pomieszczenia. Balsamiczny wietrzyk, wpadający przez otwarte okna, nie zdołał rozwiać odoru starego dymu, podłej whisky i wyziewów ciał. Na drewnianych ścianach igrały pro- mienie słońca. W saloonie zebrał się tłum stałych bywalców, amatorzy picia ilu późna, dwie dziewczyny, czekające na jakiegoś samotnego kowboja, który zainteresowałby się tym, co miały na sprzedaż. Grason podszedł do baru, kłaniając się jednym, z innymi zamie- niając parę słów. Chyba nie wszyscy mieszkańcy miasta zrezyg- nowali z codziennych zajęć dla Święta Czwartego Lipca. Grason był już gotów do podróży; dwie zmiany ubrania, zapasowa manierka i kilkudniowa racja fasoli, biszkoptów i su- szonej wołowiny czekały zapakowane. - Zwykle nie widuję cię o tej porze dnia, szeryfie - odezwał się barczysty barman, gładząc siwiejącą brodę. - Wiesz, że już nie jestem szeryfem. - E tam, nikt nie chce, żebyś rezygnował - zaprotestował Neiman. - Byłeś świetny, całkiem jak twój tato. Grrason nie odpowiedział, ale poczuł, że do ust napływa mu Strona 17 gorycz. Wolałby, żeby ludzie przestali udawać, że jest równie dobrym szeryfem, jak jego ojciec. To nie była prawda. - Co ci podać? - Whisky. - Musiał uleczyć obolałe ego, a sąsiednie miasto leżało szmat drogi stąd. Neiman zdjął jedną szklaneczkę z półki i wytarł ją w środku szmatką, zanim nalał do niej ciemnego płynu. - Słyszałem o zawodach. Tom Ryder powiedział, że ta kobieta strzela jak Annie Oakley. Tak też sobie myślę, że jest dobra, skoro ci dokopała. - Podsunął mu drinka. - Dowiedziałeś się, kim jest? Takich babek nie spotyka się codziennie, no nie? Żałuję, że nie widziałem, jak strzela, ale Cory nie chciał zamknąć baru tylko dlatego, że kowboje urządzili sobie zawody. Ciekawe, gdzie się tego nauczyła. Grason czuł, że jeżą mu się włosy na karku; miał wrażenie, że nie wytrzyma ani chwili dłużej tego gadania. Chciał tylko dostać drinka i marzył o tym, żeby wszyscy się od niego odczepili. - Podobno Cory chciał ze mną mówić. Jest tutaj? - Gra w prywatnym gabinecie. - Neiman wetknął ścierkę za fartuch. - Mam go zawołać? Grason skinął głową i uniósł szklaneczkę. Opróżnił ją dwoma łykami, odkaszlnął, po czym otarł usta wierzchem dłoni. Alkohol palił go w żołądku; parę głębokich wdechów nieco stłumiło ten ogień. Potarł zmęczone oczy. Myślał o tym, co go czeka. Wszystko jedno. Drugi raz nie wypuści już tego bydlaka, Eagle'a Clarka. Ścigał go prawie przez cały zeszły rok i zgubił jego ślad w zadymce śnieżnej w kanadyjskich dzikich ostępach. A przecież znał jego nawyki. Ten bandyta lubił podróżować bez balastu, pić tanią whisky i najeżdżać miasteczka, by wszczynać w nich strzelaniny. Podobno zabił dwóch mężczyzn z powodu pięknej kobiety, która z nim podróżowała. Boczne drzwi otworzyły się i na progu stanął masywny mężczyzna z siwiejącymi włosami i bujnym wąsem. Z kąta ust zwisało mu cienkie cygaro. Cory zdecydowanie powinien się Strona 18 ogolić i zmienić ubranie. Widok Grasona ucieszył go tak samo jak wizyta poborcy podatkowego. Grason nie lubił tego człowieka. Podczas minionych lat nieraz dochodziło między nimi do konfliktów. Dziewczyny z saloonu twierdziły, że je oszukuje, ale żadna nie zdecydowała się wnieść oskarżenia, więc szeryf był bezradny. Cory nigdy nie zaproponował Grasonowi żadnej przysługi, a gdyby to zrobił, ten by nie skorzystał. Zawsze płacił dziew- czynom Cory'ego pełną stawkę. - Burmistrz powiedział, że chcesz się ze mną widzieć. Właściciel saloonu odkaszlnął i zbliżył się do niego niespiesznie. - Słyszałem, że znowu wyjeżdżasz. - I co z tego? Neiman stanął za barem, ale pracodawca dał mu znak, by wyszedł, po czym sam zajął jego miejsce. W milczeniu napełnił szklaneczkę Grasona, a potem nalał sobie kolejkę. Przesunął cygaro z jednego końca ust w drugi i przytrzymał je zębami. - Burmistrz chciał, żebym objął urząd po tobie - powiedział. Grasona przeszedł dreszcz, lecz wyraz jego twarzy się nie zmienił. Co ten Hooper kombinuje, do stu diabłów? Jeśli szeryfem Ramisom zostanie ten były rewolwerowiec, miasteczko zmieni się w przystań bezprawia, tak jak Deadwood przed paru laty. - I co mu powiedziałeś? Cory oparł się o bar i rozchylił surdut, ukazując blaszaną gwiazdę, która niegdyś lśniła na piersi Grasona, oraz kosztowny rewolwer marki Remington, przypasany do biodra. -I co? - spytał, unosząc kciukiem klapę kamizelki. - Pasuje? Grason wzdrygnął się wewnętrznie. Przez głowę przemknął mu obraz ojca, który kiedyś nosił tę gwiazdę. - To ty powinieneś na to odpowiedzieć. - A już myślałem, że nie można tobą wstrząsnąć. Chyba się myliłem. Pobladłeś jak tyłeczek panny Tilly. - Idź do diabła - mruknął Grason. Cory zarechotał złośliwie. Cholerny Bill Hooper. Musiał upaść na głowę, żeby wybrać Strona 19 na szeryfa właściciela saloonu i najgorszego zabijakę w mieście. Grason najchętniej by go udusił i nawet nie miał z tego powodu wyrzutów sumienia. Może burmistrz chciał go zmusić, żeby nie odchodził? Wszyscy wiedzieli, że Cory nie powinien być sze- ryfem. Ale Grason nie zamierzał marnować czasu. Oddał odznakę. Jeśli mieszkańcy miasteczka nie zaaprobują wyboru burmistrza, będą musieli sami sobie radzić. On musiał wypełnić swoją misję. - Chciałeś mi powiedzieć coś jeszcze? Cory zdjął z półki nie rozpieczętowaną butelkę whisky i po- stawił ją na ladzie. - Weź to na drogę. Nie jest miękka ani ciepła jak kobieta, ale przyda się w nocy. W pierwszej chwili Grason chciał odmówić, ale przecież nie był już szeryfem; mógł przyjmować prezenty. Kiedy ujął butelkę za szyjkę, o bar oparł się śmierdzący potem mężczyzna. Był to Tate - łowca nagród. - Dzień dobry, szeryfie - odezwał się, patrząc na Grasona. - Szukasz jego. - Grason wskazał właściciela saloonu i wstał. Tate trzymał wymiętą kartkę. Stęknął, spojrzał na Cory'ego i wzruszył ramionami. - Mnie tam wszystko jedno. - Rzucił na bar obwieszczenie z portretem poszukiwanych. - Któryś z was widział tych ludzi? Grason spojrzał na twarz kobiety podobnej do Kasey i poczuł, że narasta w nim niepewność. On także miał to obwieszczenie. Dostał je poprzedniego dnia. Łowcy nagród nie tracili czasu. Wiedział, że kobieta, która go pokonała, nie należy do bandy Eagle'a, ale czy łowca nagród zwróci na to uwagę, kiedy ją spotka? Niech to. Ciekawe, czy w ogóle uświadamiała sobie, że grozi jej niebezpieczeństwo. Powinien pomyśleć o tym wcześniej, kiedy zdał sobie sprawę z jej podobieństwa do wyjętej spod prawa renegatki. Zimne, wąskie oczy powędrowały od Grasona do Cory'ego. Tate potarł zarośniętą brodę i wygładził brudną ręką wymięty papier. Grason spojrzał na plakat i znieruchomiał; nie mógł oderwać Strona 20 od niego oczu. Dotąd nie zauważył, że słowa POSZUKIWANI ŻYWI LUB MARTWI są napisane tak dużymi literami. Cory zgniótł niedopałek cygara w mosiężnej popielniczce i wychylił drinka jednym łykiem. - Nigdy żadnego nie widziałem, ale mam nadzieję, że wyła- piesz, drani. Połowa pieniędzy, które ukradły te sukinsyny, należała do mnie. - Napadli na saloon?- spytał Tate, drapiąc się po głowie. - A, gdzie tam! Okradli bank. Popytaj ludzi na pikniku. Na zawody strzeleckie przyjechało sporo obcych. Może ktoś widział tych bandytów. - Widziałem ogłoszenia. Kto wygrał? Cory wyszczerzył zęby i skinął ku Grasonowi. - Spytaj jego. Też stanął do zawodów. Dłoń Grasona sama złożyła się w pięść; dawna wściekłość znowu w nim zakipiała. Cory prosił się o nauczkę od wielu lat, ale teraz nie było na to czasu. - Nikt miejscowy - mruknął i przysunął drinka Tate'owi. - Właściciel stawia. Chwycił butelkę i chciał już wyjść, ale coś go zatrzymało. Odwrócił się, spojrzał Cory'emu w oczy i powiedział dobitnie: - Wrócę i sprawdzę, co się tu dzieje. Jeśli w mieście nie będzie spokoju, policzę się z tobą. - Po tych wszystkich latach zakładam, że to wyzwanie? - Poszczęściło ci się - rzucił Grason, odwrócił się i wyszedł z saloonu. Nie lubił mieszać się do cudzych spraw, ale coś mu mówiło, że Kasey będzie miała kłopoty. Ktoś w rodzaju Tate'a mógł ją dopaść. Na samą myśl o tym poczuł, że do ust napływa mu gorycz. Ta dziewczyna miała szczęście, że pojechała w kierunku, W którym i on się udawał. W przeciwnym razie nie traciłby czasu na to, by ją ostrzegać. Chciał mieć Eagle'a Clarka tylko dla siebie. Nie zamierzał się nim dzielić z żadnym łowcą nagród.\nGloria Dale Skinner - Pogoń - pdf pobierz\nGloria Dale Skinner - Pogoń - doc\nGloria Dale Skinner - Pogoń - ebook za darmo\nGloria Dale Skinner - Pogoń - pdf ebook do pobrania\nGloria Dale Skinner - Pogoń - mobi\nGloria Dale Skinner - Pogoń - epub


Informacje o szkole | Zespół Szkół nr 36 im. Marcina Kasprzaka\n1. Zespół Szkół Nr 36 im. Marcina Kasprzaka\n01-211 Warszawa, Wola\nTel. 22 632 02 11, 22 632 23 37, 22 632 88 97\nDyrektor: mgr Krzysztof Ślusarczyk\n2. Zawody, w których kształci szkoła, planowane w roku 2020/2021\ntechnikum 5 – letnie (na podbudowie szkoły podstawowej):\n3. Nasze sukcesy:\nZdawalność egzaminu maturalnego w roku szkolnym 2018/2019 na poziomie 99 %.\nZdawalność egzaminów potwierdzających kwalifikacje w zawodzie powyżej średniej krajowej.\n- Olimpiady Wiedzy Technicznej\n- Olimpiady Wiedzy Elektrycznej i Elektronicznej „EUROLEKTRA”\n- Olimpiady Cyfrowej\n- VI Edycji Ogólnopolskiego Konkursu „InfoSukces”\n- konkursu „Kreatywna Młodzież”\nWyróżnienie Konstruktorów Polskich w konkursie Młodego Innowatora 2019\nZłoty medal na Międzynarodowej Warszawskiej Wystawie Wynalazków za projekt robota samoblokującego\nI miejsce na festiwalu Zrób-My Nasz-Film 2019\nIII miejsce w 4 Ogólnopolskim Konkursie Informatycznym HACKATHON HEROS\nUdział w programie Start - up Jump\nI miejsce w Mistrzostwach Woli w piłce ręcznej 2019 r.\nII miejsce w Mistrzostwach Woli w siatkówce 2019 r.\nII miejsce w Mistrzostwach Woli w koszykówce 2019 r.\nII miejsce w Mistrzostwach Woli w tenisie stołowym 2019 r.\nII miejsce w Mistrzostwach Woli w piłce nożnej 2019 r.\nI miejsce w Ogólnopolskim Teście Coopera 2019\nI miejsce w Turnieju „Z SKS-U DO AZS-U” w siatkówce 2019 r.\n4. Kim są nasi absolwenci?\nAbsolwenci naszej szkoły studiują między innymi na Politechnice Warszawskiej, Wojskowej Akademii Technicznej, Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych, Warszawskiej Wyższej Szkole Informatyki. Duża część łączy pracę zawodową ze studiami zaocznymi.\npracownikami Wojskowej Akademii Technicznej\npracownikami firm zajmujących się usługami elektronicznymi, naprawą i budową sprzętu komputerowego, obsługą baz danych, instalowaniem i konserwacją sieci komputerowych i telewizyjnych\nwłaścicielami firm świadczących usługi informatyczne i elektroniczne\nWydziałem Elektroniki Wojskowej Akademii Technicznej\nWyższą Szkołą Informatyki Stosowanej i Zarządzania WIT\nPolsko-Japońską Akademią Technik Komputerowych\nFederacją Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych NOT\nFirmą Premium Reseller\nZ Centrum Elektroniki Mobilnej „MEDCOM”\n6. Jak wyglądają nasze pracownie?\nW szkole funkcjonuje 20 pracowni informatycznych wyposażonych w systemy Linux, Windows oraz systemy serwerowe.\nW każdej pracowni informatycznej znajduje się 16 stanowisk komputerowych.\nPosiadamy 7 profesjonalnych pracowni do nauczania w zawodzie technik elektronik i technik mechatronik, tj. telewizji satelitarnej, montażu przewlekanego, lutowania techniką SMD, pomiarów elektronicznych, obróbki ręcznej oraz systemów sterowania (PCL).\nWszystkie pracownie są wyposażone zgodnie ze standardem stanowisk dla danego zawodu.\nZajęcia prowadzone są między innymi metodą projektu, zgodnie z programami modułowymi oraz z wykorzystaniem sprzętu multimedialnego.\nW szkole funkcjonuje sieć Wi-Fi, a dostęp do Internetu zapewniony jest za pośrednictwem symetrycznego łącza światłowodowego.\nZajęcia z języków obcych prowadzone są w 5 nowoczesnych pracowniach.\nDo dyspozycji uczniów są 2 sale gimnastyczne, siłownia, sala tenisa stołowego, boisko sportowe, strzelnica szkolna i korty tenisowe.\n7. Jak możesz z nami rozwijać swoje pasje?\nAngażując się w wolontariat, szkolny „Klub Ośmiu”, w którym poświęcamy czas innym ludziom oraz współpracując ze środowiskiem kombatantów Batalionu „Kiliński”.\nUczestnicząc w różnych projektach unijnych i kołach zainteresowań np.: w kole programowania robotów, kole dziennikarskim wydającym w formie elektronicznej szkolną gazetkę „#Potwierdzone_Info”, w spotkaniach z przedstawicielami dużych firm IT.\nZostając członkiem Szkolnego Klubu Krótkofalarskiego SP5ZSK oraz KRTV Kasprzak.\nGrając w zespole muzycznym Kasprzak Band.\nUprawiając sport (koło strzeleckie LOK, piłka nożna, siatkówka, koszykówka, piłka ręczna, tenis stołowy, siłownia, ergometry wioślarskie).\nStając się członkiem szkolnego koła Honorowych Dawców Krwi.\nPracując w samorządzie uczniowskim i radiowęźle szkolnym.\nBiorąc udział w kursach z języka programowania C++ organizowanych przez Wyższą Szkołą Informatyki Stosowanej i Zarządzania w Warszawie.\nBiorąc udział w zajęciach z programowania w systemie Android prowadzonych przez trenerów z firmy Samsung.\nBędąc członkiem Akademii sieciowej CISCO, która kształci uczniów w ramach kursów IT Essentials oraz CCNA Routing & Switching. Status trenerów posiada 10 nauczycieli, którzy doskonale przygotowani są do nauki tworzenia sieci komputerowych opartych na rozwiązaniach firmy CISCO i pomagają uczniom przygotować się do zdobycia certyfikatów.\nBiorąc udział w projekcie „Kształcenie zawodowe uczniów w dziedzinie fotoniki-interdyscyplinarnie łączącej dokonania optyki, elektroniki i informatyki” realizowane od 02.09.2019r. do 30.09.2021r. w ramach Osi priorytetowej X „Edukacja dla rozwoju regionu”: fotonika (sieci światłowodowe), robotyka, umiejętności uniwersalne, płatne staże zawodowe.\n8. Chcesz odbyć praktyki w renomowanej firmie, to organizujemy je we współpracy z:\n9. Spotkania informacyjne:\n07 marca 2020 r. godz.10:00 (sobota) - spotkanie w sali gimnastycznej, zwiedzanie szkoły.\nZajęcia w pracowni sieci komputerowych\nZajęcia w pracowni montażu układów elektronicznych\nZajęcia koła robotyki


Nokia 2720 fold - TEST - VideoTesty.pl\nNokia 2720 fold - TEST\nNokia 2720 fold to prosty telefon, którego dwiema najbardziej charakterystycznymi cechami są konstrukcja typu składanego oraz obecność na zewnątrz obudowy pomocniczego wyświetlacza informującego o połączeniach czy aktualnej godzinie\nmało liczba funkcji\nNokia 2720 fold to prosty telefon, którego dwiema najbardziej charakterystycznymi cechami są konstrukcja typu składanego oraz obecność na zewnątrz obudowy pomocniczego wyświetlacza informującego o połączeniach czy aktualnej godzinie. Urządzenie jest przeznaczone dla osób szukających komórki bez zaawansowanych funkcji i bogatego wyposażenia, która będzie służyła przede wszystkim do rozmów, a z rzadka tylko do innych zadań.\nKupujący Nokię 2720 nie jest rozpieszczany przez producenta. W pudełku z telefonem znajdują się bowiem akumulator, ładowarka, polskojęzyczna instrukcja obsługi oraz zestaw słuchawkowy. Obecność tego ostatniego elementu zestawu jest szczególnie ważna z jednego powodu: w tym modelu Nokia zastosowała gniazdo A/V 2,5 mm, co uniemożliwia podłączenie wprost zwykłych słuchawek, a poza tym pozwala bez żadnych inwestycji pozostać w zgodzie z przepisami dotyczącymi korzystania z komórki podczas prowadzenia samochodu.\nWspomniana prostota urządzenia oznacza to, że oferuje ono wszystkie podstawowe funkcje wzbogacone niewielkimi dodatkami typu radio FM z RDS czy aparat fotograficzny z matrycą o rozdzielczości 1,3 megapiksela (samowyzwalacz, zdjęcia seryjne, brak flesza) i możliwością rejestracji filmów. Na szczęście cena tego modelu nie należy do wysokich, bo można go bez problemu kupić za sumę wyraźnie niższą niż 300 złotych.\nNokia 2720 fold jest telefonem o średnich wymiarach jak na ten typ konstrukcji (po złożeniu ma 93x4x17,9 mm), zaś jego masa wraz z baterią wynosi 90,3 g. Użyty akumulator ma pojemność 860 mAh, co wedle deklaracji producenta zapewnia do pięciu godzin rozmów i do 390 godzin czuwania. Z uwagi na funkcjonalność komórki nie dziwi fakt, że pracuje ona w czterech pasmach GSM (850, 900, 1800, 1900 MHz) i potrafi przesyłać dane z wykorzystaniem transmisji GPRS lub EDGE, a nie obsługuje żadnych szybszych typów połączeń. Obraz urządzenia uzupełniają informacje o module Bluetooth 2.0 i 32 MB pamięci bez możliwości rozbudowy.\nObudowa tego modelu wykonana jest z lekko połyskliwego tworzywa (do wyboru w kolorze czarnym lub głębokiej czerwieni), na którym widoczne są odciski palców. Zewnętrzny wyświetlacz (przekątna 1,36") jest monochromatyczny i ma charakter stricte informacyjny (numer dzwoniącego, informacja o nadejściu wiadomości, zegar itp.). Niestety jest słabo czytelny przy mocnym oświetleniu zewnętrznym. Problem może też sprawić otwieranie telefonu, bowiem sprawne wykonanie tej czynności jedną ręką wymaga treningu - w przeciwnym wypadku zawsze przejeżdża się palcem po wewnętrznym ekranie. Wyświetlacz ten jest potwierdzeniem klasy cenowej sprzętu: ma rozdzielczość zaledwie 128x160 pikseli przy przekątnej 1,8" i potrafi wyświetlić do 65 tys. kolorów. Mieszanymi uczuciami trzeba też darzyć zawias telefonu, bo o ile siła jego docisku i opór, który stawia przy otwieraniu są bez zarzutu, o tyle fakt lekkiego kiwania się na boki obu części urządzenia może niepokoić w kontekście jego trwałości (okres gwarancji to dwa lata).\nZ tyłu rozłożonej Nokii 2720 znajdują się głośnik i obiektyw aparatu, po lewej umieszczono gniazdo A/V 2,5 mm oraz uszko do mocowania smyczy lub paska na rękę, zaś po prawej stronie swoje miejsce znalazły pod wspólną osłonką gniazdo ładowarki i złącze USB oraz przyciski regulacji głośności. Układ przycisków jest charakterystyczny dla telefonów fińskiego producenta - nie ma tu żadnego zaskoczenia. Centralny, czterokierunkowy klawisz nawigacyjny jest uzupełniony zestawem czterech przycisków umieszczonych po obu jego stronach. Klawiatura numeryczna jest czytelna i ma białe podświetlenie. Klawisze są duże (rzecz nieoceniona dla osób o dużych palcach) i oddzielone za pomocą podłużnych wgłębień z jednym jednakże wyjątkiem: "5" ma lekko wystające boczne krawędzie, co pozwala bezproblemowo orientować się w położeniu palca. Co prawda trzeba się do tej klawiatury nieco przyzwyczaić, ale potem używa się jej naprawdę wygodnie.\nNajważniejszą częścią funkcjonalną telefonu jest zarządzanie kontaktami - moduł ten jest zorganizowany bez zarzutu. Do poszczególnych pozycji można przypisywać zdjęcia i dodawać dane dotyczące np. e-maila czy skróconego, jednoklawiszowego wybierania numeru. Użytkownik ustala miejsce zapisywania danych kontaktowych (karta SIM, telefon czy oba te miejsca), sposobu sortowania czy rozmiaru użytego fontu (ustala się różne wielkości spośród czterech do wyboru dla różnych elementów menu i informacji). Jakość połączeń realizowanych za pomocą tego modelu jest bez zarzutu. Słabą ocenę należy natomiast wystawić słuchawkom - jak ktoś ma nieco bardziej wrażliwe ucho, to za ich pomocą nie będzie w stanie słuchać muzyki. Oczywiście można w pełni korzystać z wiadomości SMS i MMS.\nJak kupić najlepszego smartfona?\nPoza tym Nokia raczy nas paroma dodatkami, z których część prezentuje się naprawdę nieźle. Do dyspozycji mamy budzik (nie wiadomo jednak, dlaczego z jednym tylko alarmem), kalendarz, listę spraw, notatki, stoper, minutnik, kalkulator (z możliwością przełączenia w tryb naukowy lub kredytowy), konwerter miar i walut oraz prostą aplikację do zarządzania budżetem. Są też dyktafon, gry, obsługa Javy i odtwarzacz multimedialny, jednak na wiele w tym wypadku liczyć nie można. Bardzo dobrze prezentuje się moduł internetowy z przeglądarką Opera Mini, która jest szybka i wygodna.\nNiestety, w sumie dość niezły obraz telefonu jest zepsuty faktem, że nie należy on do demonów szybkości. O ile przy nawigowaniu po menu to minimalne opóźnienie można zaakceptować, to już np. przy otwieraniu wiadomości SMS jest to zbyt długi czas, który wymaga uzbrojenia się w cierpliwość. Nokia 2720 fold jest telefonem z jednej strony udanym i dobrze spełniającym swoje zadanie, zaś z drugiej zaskakuje na minus przede wszystkim ekranem o niskiej rozdzielczości i powolnym działaniem. Jeśli komuś to nie przeszkadza i szuka prostej komórki o składanej konstrukcji, to może wziąć pod uwagę zakup tego urządzenia.