Diabelska alternatywa [Frederick Forsyth] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00620 013282 21029776 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788379853212 Data wydania:\nO książce O KROK OD KATASTROFY EKOLOGICZNEJA MOŻE NAWET III WOJNY ŚWIATOWEJ Świat stoi w obliczu kryzysu. Związkowi Radzieckiemu grozi klęska głodu na niespotykaną skalę. Zdesperowany Kreml rozważa uderzenie taktyczne na Europę Zachodnią – nawet z użyciem broni nuklearnej – żeby skłonić Stany Zjednoczone do pomocy. Tymczasem zostaje zabity szef KGB, a zamachowcy uciekają do Berlina Zachodniego, gdzie zostają ujęci. Ich mocodawca, fanatyczny Ukrainiec Andrew Drake, porywa norweski tankowiec z milionem ton ropy na pokładzie i żąda uwolnienia swoich towarzyszy. Prezydent USA staje przed „diabelską alternatywą”. Każda jego decyzja może mieć fatalne następstwa. Jedynym człowiekiem mogącym rozwiązać kryzys i zapobiec katastrofie ekologicznej i wybuchowi konfliktu nuklearnego jest brytyjski szpieg, Adam Munro. Tylko że nawet on nie jest pewny, po czyjej stoi stronie…\nFREDERICK FORSYTH Słynny pisarz i dziennikarz brytyjski. Mając 17 lat, wstąpił do RAF-u i uzyskał licencję pilota wojskowego. Dwa lata później porzucił służbę w lotnictwie na rzecz dziennikarstwa. W latach 1961-65 był korespondentem Reutera w Berlinie i Paryżu. W 1967 z ramienia BBC wyjechał do Biafry, skąd nadawał reportaże z wojny z Nigerią. Wyrzucony z pracy za rzekomą nieobiektywność, powrócił do Biafry jako wolny strzelec. Światową sławę przyniósł pisarzowi wydany w 1971 thriller Dzień Szakala. Ugruntowały ją kolejne powieści i zbiory opowiadań, m.in. Akta Odessy, Psy wojny, Diabelska alternatywa, Dezinformator, Ikona, Weteran, Mściciel, Afgańczyk, Kobra i Czarna lista. Łączny nakład książek Forsytha, uznanego za twórcę gatunku zwanego thrillerem polityczno-spiskowym, przekroczył sto milionów egzemplarzy. Wiele utworów Forsytha zostało przeniesionych na mały lub duży ekran. Do najgłośniejszych należy Dzień Szakala, film o próbie zamachu na generała de Gaulle’a. www.frederickforsyth.co.uk\nTytuł oryginału: THE DEVIL’S ALTERNATIVE Copyright © Frederick Forsyth 1979All rights reserved Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014 © Copyright for the Polish translationby Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2016 Redakcja: Jacek Ring Zdjęcie na okładce: A S E F/Shutterstock Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. ISBN 978-83-7985-321-2 WydawcaWYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawawww.wydawnictwoalbatros.comFacebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom. Przygotowanie wydania elektronicznego: Magdalena Wojtas, 88em\nSpis treści Prolog1234567891011121314151617181920EpilogOkładkaO książceStrona tytułowaO autorzeTego autoraStrona redakcyjnaSpis treściDedykacjaProlog\nProlog Gdyby nie doskonały wzrok włoskiego marynarza, Maria, rozbitek zapewne nie dożyłby zmierzchu. Kiedy go dostrzeżono, był nieprzytomny. Pod wpływem bezlitosnego słońca jego niemal nagie ciało doznało oparzeń drugiego stopnia. Ta jego część, która znajdowała się w wodzie, zmiękła i zbielała od soli. Pokryła się liszajami i nabrzmiała, jak długo moczona skóra oskubanej, rozkładającej się gęsi. Mario Curcio był kucharzem i stewardem na Garibaldim, starej, poczciwej i zardzewiałej krypie z Brindisi, odbywającej rejs na wschód w stronę przylądka Ince i dalej do Trabzonu — na północno-wschodnim krańcu wybrzeża Turcji. Mario nie potrafiłby powiedzieć, dlaczego właśnie tego dnia — gdzieś pod koniec kwietnia 1982 roku — postanowił za burtę wyrzucić z wiadra obierki ziemniaków zamiast, jak zwykle, do zsypu na rufie. Zresztą nikt go o to nie pytał. Być może, po długim przebywaniu w dusznym i ciasnym kambuzie, chciał po prostu przez chwilę odetchnąć świeżym czarnomorskim powietrzem. Wyszedł więc na pokład. Podszedł wolno do prawej burty i cisnął śmieci w obojętne, spokojne tego dnia morze. Następnie chciał wrócić do przerwanych obowiązków. Zrobił dwa kroki, stanął i zmarszczył brwi. A potem raz jeszcze zawrócił i ponownie podszedł do relingu. Patrzył, mocno czymś zaintrygowany, jakby nie dowierzając własnym oczom. Statek płynął kursem wschodnio-północnym, by ominąć przylądek Ince. Toteż gdy Mario, osłaniając oczy, patrzył wzdłuż relingu ku rufie, południowe słońce świeciło mu niemal prosto w twarz. Mimo to był pewien, że przed chwilą zobaczył coś kołyszącego się na szmaragdowych falach rozległej przestrzeni między statkiem a odległym od niego o dwadzieścia mil na południe brzegiem Turcji. Nie mógł już teraz z tego miejsca dostrzec ponownie widzianego przed chwilą obiektu. Przebiegł przez pokład rufowy i wspiął się po zewnętrznej drabince na skrzydło mostka kapitańskiego. Stamtąd spojrzał jeszcze raz. I wtedy zobaczył to znowu. Całkiem wyraźnie. Choć tylko przez ułamek sekundy, między przelewającymi się spokojnie górami wody. Odwrócił się i wpadł w znajdujące się tuż za nim otwarte drzwi sterówki z okrzykiem: — Capitano! Kapitan Vittorio Ingrao nie od razu dał się przekonać, bo Mario był prostym chłopakiem i nie potrafił zbyt jasno mówić. Ingrao miał jednak dość marynarskiej wiedzy i doświadczenia, by zdać sobie w końcu sprawę, że na dostrzeżonej przez Maria łodzi, której obecność na morzu potwierdzało echo na ekranie radaru, mógł znajdować się jakiś człowiek. Jego bezwzględnym obowiązkiem było w tej sytuacji natychmiast zawrócić statek i sprawdzić. Pół godziny zajęło kapitanowi wykonanie zwrotu i doprowadzenie Garibaldiego do łodzi dostrzeżonej wcześniej przez Maria. Teraz zobaczył ją także kapitan. Niewielka łódka nieokreślonego typu miała niespełna cztery metry długości. Niezbyt szeroka, lekka, mogła z powodzeniem być jolką z jakiegoś statku. W jej przedniej części znajdowała się ławka, a w niej otwór na maszt. Ale masztu albo tam nigdy nie było, albo został źle zamocowany i wypadł za burtę. Podczas gdy Garibaldi z zastopowanymi maszynami kołysał się ciężko na fali, kapitan Ingrao oparł się o reling na mostku kapitańskim i obserwował, jak Mario z bosmanem Paolem Longhim wyruszyli w stronę łodzi motorową szalupą ratunkową. Ze swej wysokości mógł zajrzeć do wnętrza łódki, gdy została przyholowana bliżej statku. Na jej dnie, w kilkucentymetrowej warstwie morskiej wody, leżał na plecach mężczyzna. Był wychudzony i wycieńczony. Zarośnięty i nieprzytomny. Głowę miał odwróconą na bok. Oddychał krótko, nierówno, z wyraźnym trudem. Kiedy wciągano go na pokład i dłonie marynarzy dotknęły jego piersi i ramion, z których zeszła skóra, jęknął kilkakrotnie. Na Garibaldim była stale jedna wolna kabina — pozostawiona na coś w rodzaju izolatki, gdyby ktoś zachorował. Tam też umieszczono rozbitka. Mario na własną prośbę mógł opiekować się znalezionym mężczyzną. Natychmiast uznał rozbitka za swoją własność. Zupełnie jak mały chłopiec troszczący się o szczeniaka, którego uratował od śmierci. Poświęcił mu cały wolny od obowiązków czas. Bosman Longhi podał mężczyźnie morfinę, znajdującą się w apteczce wśród leków pierwszej pomocy, aby oszczędzić mu bólu. Następnie wraz z Mariem obaj zajęli się oparzeniami. Jako Kalabryjczycy mieli sporo do czynienia z poparzeniami słonecznymi. Toteż przygotowany przez nich balsam mógł konkurować z najlepszymi na świecie. Mario przyniósł z kambuza miednicę pełną mieszaniny sporządzonej w równych proporcjach ze świeżego soku cytryn i octu winnego. Przyniósł też cienką bawełnianą szmatkę wyrwaną z poszewki i misę kostek lodu. Namoczywszy szmatkę w mieszaninie, owijał nią kilkanaście kostek lodu i taki zimny okład przykładał delikatnie do najbardziej poparzonych miejsc, gdzie promienie ultrafioletowe przeniknęły najgłębiej, powodując oparzenia prawie do kości. Ciało nieprzytomnego mężczyzny było tak rozgrzane, że w widoczny sposób parowało przy zetknięciu się z lodowatą leczniczą mieszaniną, która ochładzała najbardziej spalone słońcem miejsca. Mężczyzna dostał dreszczy. — Lepsza gorączka i dreszcze niż śmierć od udaru słonecznego — powiedział do niego Mario po włosku. Poparzony i nadal nieprzytomny człowiek nie mógł go słyszeć. A gdyby nawet mógł, zapewne by go nie zrozumiał. Tymczasem Longhi dołączył do swego kapitana, który na tylnym pokładzie oglądał wyciągniętą z morza łódkę. — Jest coś? — zapytał bosman. Kapitan Ingrao pokręcił przecząco głową. — Przy tym facecie też nic nie ma. Ani zegarka, ani plakietki z nazwiskiem. Tylko para tanich gaci bez firmy. A brodę ma taką, jakby się dziesięć dni nie golił. — Tu też nic nie ma — powiedział Ingrao. — Ani masztu, ani żagla, ani wioseł. Śladu żywności czy pojemnika na wodę. Nawet na łódce nie ma żadnej nazwy. Ale napis mógł się złuszczyć. — Może to turysta z jakiegoś nadmorskiego kurortu, którego zniosło na pełne morze — rzekł Longhi. Ingrao wzruszył ramionami: — Albo rozbitek z jakiegoś małego frachtowca. Pojutrze będziemy w Trabzonie. Władze tureckie wyjaśnią to, kiedy facet odzyska przytomność i zacznie mówić. Na razie ruszamy dalej. Aha, trzeba jeszcze zadepeszować do naszego agenta w porcie i zawiadomić go o tym zdarzeniu. Na nabrzeżu powinna na nas czekać karetka pogotowia. Dwa dni później rozbitek, jeszcze ciągle nie całkiem przytomny i niezdolny do mówienia, znalazł się pod dobrą opieką w małym miejskim szpitalu w Trabzonie. W drodze z nabrzeża do szpitala marynarz Mario towarzyszył w karetce swemu rozbitkowi wraz z miejscowym agentem armatora i inspektorem portowej służby medycznej, który domagał się zbadania, czy trawiony gorączką mężczyzna nie jest zakaźnie chory. Po godzinie czuwania przy jego łóżku Mario pożegnał swego wciąż nieprzytomnego podopiecznego i powrócił na pokład Garibaldiego, żeby przygotować obiad dla załogi. Wszystko to działo się poprzedniego dnia. Wieczorem zaś, dzień później, stary włoski parowy tramp wypłynął z portu w dalszą drogę. Nazajutrz przy łóżku rozbitka zjawił się mężczyzna w towarzystwie oficera policji i lekarza w białym fartuchu. Wszyscy trzej byli Turkami. Ale tylko jeden z nich — niski i krępy, ubrany po cywilnemu, mówił jako tako po angielsku. — Wygrzebie się z tego — powiedział lekarz — jednak na razie jego stan jest nadal bardzo ciężki. Udar słoneczny. Oparzenia drugiego stopnia. Ogólne wycieńczenie i osłabienie ze względu na zbyt długie przebywanie w ekstremalnych warunkach. No i wygląda na to, że od kilku dni nie jadł. — Co mu podajecie? — spytał cywil, wskazując na podłączone do obu rąk chorego przewody kroplówek. — Sól fizjologiczną i stężony roztwór glukozy, żeby usunąć skutki wstrząsu i wzmocnić organizm — odparł lekarz. — Marynarze prawdopodobnie uratowali mu życie, robiąc zimne okłady na oparzone miejsca. My wykąpaliśmy go jeszcze w kalominie, żeby przyspieszyć proces gojenia. Reszta zależy teraz już tylko od Allaha i od niego samego. Umit Erdal, wspólnik w Spółce Żeglugowo-Handlowej Erdala i Sermita, był przedstawicielem Lloyda w porcie trabzońskim. Jemu właśnie przekazał z ulgą sprawę rozbitka agent armatora Garibaldiego. W spalonej na ciemny orzech, zarośniętej twarzy chorego nastąpiła nagła zmiana. Poruszył powiekami. Erdal odchrząknął, pochylił się nad leżącym i odezwał się do niego swoją najlepszą angielszczyzną. — Jak… się… pan… nazywa? — spytał wolno i wyraźnie. Zapytany jęknął i kilkakrotnie poruszył głową. Agent Lloyda pochylił się jeszcze niżej nad leżącym, żeby móc go usłyszeć. — Zdradzenyj — wymamrotał półprzytomnie chory — zdradzenyj… Erdal się wyprostował. — To nie Turek — powiedział z miną wyroczni — ale zdaje mi się, że nazywa się Zdradzenyj. To chyba jakieś słowiańskie nazwisko. Obaj towarzyszący mu mężczyźni wzruszyli tylko ramionami. — Poinformuję o tym centralę Lloyda w Londynie — rzekł Erdal. — Może będą coś wiedzieli o jakimś statku zaginionym na Morzu Czarnym. „Lista Lloyda” jest czymś w rodzaju codziennie czytanego brewiarza i Pisma świętego światowego bractwa marynarki handlowej. Ukazuje się od poniedziałku do soboty włącznie. Zawiera redakcyjne wstępniaki i inne artykuły, wiadomości i komentarze na jeden tylko temat — żeglugi. Ponadto jest jeszcze żeglugowy katalog. Podaje bieżące dane o ruchach ponad trzydziestu tysięcy statków marynarki handlowej, pływających stale po wszystkich morzach świata. A wśród nich: nazwę statku, właściciela, banderę, rok budowy, tonaż oraz port wyjściowy i port docelowy ostatniego rejsu, o którym poinformowano Lloyda. Oba te organy prasowe towarzystwa są redagowane i wydawane w kompleksie jego budynków przy Sheepen Place w Colchester, na terenie hrabstwa Essex. Właśnie do tego ośrodka firmy Umit Erdal skierował swój codzienny teleksowy raport o ruchu statków, zawijających do portu w Trabzonie i wychodzących z niego. Tym razem dodał do niego jeszcze niewielką notatkę dla mieszczącego się w tym zespole budynków Działu Informacji Żeglugowej Lloyda. Dział sprawdził w swoich rejestrach wypadków morskich, że w ostatnim okresie nie było doniesień o statkach zaginionych, zatopionych czy choćby opóźnionych na planowanych trasach po Morzu Czarnym, i przekazał otrzymaną notatkę sekretariatowi redakcji „Listy Lloyda”. Tutaj jeden z dyżurnych redaktorów wydania polecił zamieścić ją na tytułowej kolumnie, w rubryce krótkich doniesień ze świata, wraz z podanym przez rozbitka nazwiskiem. Informacja ukazała się już następnego dnia rano. • • • Większość czytających „Listę Lloyda” owego dnia, gdzieś pod koniec kwietnia, ledwie rzuciła okiem na zamieszczoną w niej krótką notatkę o niezidentyfikowanym człowieku w Trabzonie. Ale właśnie ta informacja przyciągnęła uwagę pewnego mężczyzny lekko po trzydziestce, zatrudnionego jako urzędnik w jednej z zajmujących się frachtami firm maklerskich. Mężczyzna ów cieszył się dużym uznaniem i zaufaniem pracodawców. Jego firma mieściła się przy małej uliczce Crutched Friars w samym centrum londyńskiego City. Koledzy znali go jako Andrew Drake’a. Drake przeczytał z wyraźnym zainteresowaniem treść notatki i wstał zza biurka. Opuścił gabinet i przeszedł do sali obrad zarządu firmy, gdzie wisiała oprawiona w ramy mapa świata z zaznaczoną cyrkulacją najważniejszych wiatrów i prądów morskich. Studiował ją uważnie. Okazało się, że wiosną i latem na Morzu Czarnym wieją przeważnie północne wiatry, a prądy utrzymują najczęściej kierunek przeciwny do ruchu wskazówek zegara. Począwszy od południowego wybrzeża Ukrainy, leżącego nad najbardziej na północny zachód wysuniętą częścią tego morza, płyną następnie w dół, wzdłuż wybrzeży Rumunii i Bułgarii, by znowu skręcić w kierunku wschodnim, prowadząc prosto na szlak żeglugowy łączący Stambuł z przylądkiem Ince. Drake wykonał kilka obliczeń na kartce podręcznego notatnika. Mała łódka, wyruszająca z bagnistych obszarów ujścia Dniestru, mogła, przy sprzyjającym wietrze i korzystnym prądzie morskim, płynąć w kierunku południowym z szybkością około czterech, pięciu węzłów wzdłuż wybrzeży Rumunii i Bułgarii ku Turcji. Ale po trzech dniach zaczęłoby ją zapewne znosić w kierunku wschodnim coraz dalej od Bosforu, ku wschodnim krańcom Morza Czarnego. Rubryka meteorologiczna i nawigacyjna „Listy Lloyda”, którą potem starannie przestudiował, potwierdziła przypuszczenia Drake’a, że przed dziewięcioma dniami panowała w tym rejonie zła pogoda. Akurat taka pogoda, która mogła sprawić, że mała łódź, prowadzona rękami niedoświadczonego żeglarza, przewróciła się na fali. Straciła maszt i całą zawartość. Usiłujący płynąć nią człowiek, jeśli nawet zdołał ją odwrócić i dostać się do niej z powrotem, był zdany całkowicie na łaskę słońca i wiatru. Dwie godziny później Andrew Drake poprosił o wolny tydzień na poczet należnego mu urlopu. Wyrażono na to zgodę pod warunkiem, że rozpocznie urlop dopiero w następny poniedziałek, trzeciego maja. Przez cały tydzień żył w stanie łagodnej ekscytacji, niecierpliwie oczekując, by dobiegł on końca. Tymczasem w pobliskiej agencji lotniczej kupił sobie powrotny bilet z Londynu do Stambułu. Postanowił również, że bilet na krajową linię Stambuł—Trabzon kupi na miejscu za gotówkę. Upewnił się także, że posiadacz brytyjskiego paszportu nie potrzebuje wizy tureckiej. A po wyjściu z biura załatwił sobie świadectwo szczepienia ospy w ośrodku medycznym British Airways na Dworcu Wiktorii. Był podekscytowany, bo miał nadzieję, że jest to właśnie szansa, na którą czekał od lat. Może udało mu się nareszcie znaleźć takiego człowieka, jakiego od dawna szukał. W odróżnieniu od trzech mężczyzn, którzy dwa dni wcześniej stali przy łóżku rozbitka, on wiedział, z jakiego języka pochodzi i co naprawdę oznacza ukraiński wyraz zdradzenyj. Zdawał sobie sprawę, że nie jest to nazwisko tajemniczego mężczyzny, że półprzytomnie wymówił on w zapewne ojczystym języku słowo „zdradzony”. To mogło oznaczać, że ów człowiek jest zbiegłym dysydentem ukraińskim. A Andrew Drake, mimo swego angielsko brzmiącego nazwiska, także był Ukraińcem — i to fanatycznym. • • • Po przybyciu do Trabzonu Drake zadzwonił natychmiast do biura Umita Erdala, którego nazwisko zdobył od jednego z przyjaciół pracującego u Lloyda. Powiedział mu, że wybiera się na urlop na tureckie wybrzeże, a ponieważ nie zna ani słowa w tym języku, może potrzebować pomocy. Erdal, zobaczywszy list polecający, w który Drake się zaopatrzył, nie pytał go już na szczęście, w jakim celu chce się zobaczyć z nieznanym rozbitkiem, przebywającym w miejscowym szpitalu. Teraz on z kolei napisał list polecający do dyrektora szpitala. Dzięki temu wkrótce po obiedzie Drake został wprowadzony do małej, mieszczącej tylko jedno łóżko separatki, w której leżał nieznajomy. Miejscowy agent Lloyda zdążył go wcześniej uprzedzić, że rozbitek, chociaż odzyskał już przytomność, jest jeszcze nadal bardzo osłabiony i głównie śpi. A w krótkich chwilach kontaktu z otoczeniem nie powiedział jak dotąd ani słowa. Kiedy Drake wszedł do pokoju, chory leżał na wznak, z zamkniętymi oczami. Adrew Drake przysunął sobie krzesło i usiadł przy łóżku. Przez jakiś czas wpatrywał się w wynędzniałą twarz mężczyzny. Po kilku minutach powieki rozbitka drgnęły. Uniosły się nieco i opadły z powrotem. Czy spostrzegł wpatrującego się w niego uważnie gościa — Drake nie wiedział. Zdawał sobie jedynie sprawę, że interesujący go człowiek jest już bliski ponownego przebudzenia się. Powoli pochylił się nad nim i powiedział wyraźnie, prosto do ucha chorego: — Szcze nie wmerła Ukraina. Słowa te znaczą dosłownie: „Jeszcze Ukraina nie umarła”, ale w wolnym przekładzie oznaczają raczej, że „Ukraina żyje nadal”. Są to pierwsze słowa ukraińskiego hymnu narodowego, zakazanego przez rosyjskich władców, które rozpozna natychmiast każdy świadomy swej tożsamości narodowej Ukrainiec. Chory otworzył szeroko oczy i popatrzył uważnie na Drake’a. Po kilku sekundach zapytał go po ukraińsku: — Kim jesteś? — Ukraińcem, jak ty — odpowiedział Drake. W oczach nieznajomego pojawił się cień nieufności. — Zdrajca? — zapytał podejrzliwie. Drake pokręcił głową. — Nie — odparł spokojnie. — Mam brytyjskie obywatelstwo. Urodziłem się tam i wychowałem. Jestem synem Ukraińca i Angielki. Ale w głębi serca czuję się Ukraińcem, tak samo jak ty. Leżący w łóżku mężczyzna patrzył z uporem w sufit. — Mógłbym pokazać ci mój paszport wydany w Londynie, ale to by niczego nie dowodziło. Jakiś czekista mógłby wylegitymować się takim paszportem, gdyby chciał cię podejść. — Drake rozmyślnie użył starego określenia funkcjonariuszy radzieckiej policji politycznej, do dziś używanego potocznie wobec pracowników KGB. — Ale nie jesteś już na Ukrainie. I czekistów tu nie ma — przekonywał go dalej Drake. — Nie zniosło cię na wybrzeże Krymu ani południowej Rosji czy Gruzji. Nie wylądowałeś także w Rumunii ani w Bułgarii. Wyłowił cię włoski statek i wysadził na ląd tutaj, w Trabzonie. Jesteś w Turcji. Jesteś na Zachodzie. Udało ci się. Oczy nieznajomego zwróciły się teraz znowu ku jego twarzy, ożywione i błyszczące. Po ich wyrazie widać było, że bardzo chce uwierzyć w to, co usłyszał. — Czy możesz się podnieść i wstać? — spytał Drake. — Nie wiem — odrzekł mężczyzna. Drake wskazał głową na okno, które znajdowało się po przeciwnej stronie małego szpitalnego pokoiku i zza którego dobiegały odgłosy ruchu ulicznego. — Spróbuj podejść do okna i wyjrzeć — powiedział do chorego. — KGB mogłoby przebrać cały personel szpitalny za Turków. Ale nie mogłoby przecież zmienić wyglądu całego miasta tylko po to, by oszukać jednego człowieka. Zresztą wystarczyłoby trochę tortur, żeby wydobyć z ciebie zeznania, gdyby o to chodziło. No więc jak, dasz radę? Z pomocą Drake’a rozbitek dowlókł się z trudem do okna i wyjrzał na ulicę. — Samochody, które widzisz, to austiny i morrisy importowane z Anglii — wyjaśniał Drake — peugeoty z Francji, a volkswageny z Niemiec Zachodnich. Napisy na tablicach informacyjnych, szyldach i ogłoszeniach są w języku tureckim. Na wprost masz reklamę coca-coli. Mężczyzna przycisnął wierzch dłoni do ust nerwowym ruchem, bezwiednie przygryzając kostki palców. Gwałtownie, niedowierzająco, zamrugał. — Udało mi się — powiedział. — Tak, to prawdziwy cud, ale ci się udało. — Nazywam się Myrosław Kamynski — zaczął mówić rozbitek po powrocie do łóżka. — Pochodzę z Tarnopola. Byłem przywódcą siedmioosobowej grupy ukraińskich bojowników. Przez całą następną godzinę płynęła jego opowieść. Kamynski, wraz z sześcioma kolegami z rejonu Tarnopola, niegdyś jednego z ognisk ukraińskiego nacjonalizmu, gdzie jeszcze do dziś żarzą się jego zarzewia, postanowili podjąć akcje odwetowe przeciwko bezwzględnemu programowi rusyfikacji. Nasiliła się ona w latach sześćdziesiątych. A w siedemdziesiątych i na początku następnej dekady zaczęła wkraczać w fazę ostatecznej likwidacji całych dziedzin kultury, języka i świadomości narodowej. W ciągu sześciu miesięcy, za pomocą przemyślnie zastawionych pułapek, wyeliminowali dwóch sekretarzy partii niższego szczebla, Rosjan narzuconych Tarnopolowi przez Moskwę. I jednego tajnego agenta KGB. Potem doszło do zdrady. Ten, kto zdradził, zginął tak samo jak pozostali, pod gradem kul, gdy oddział specjalny KGB z zielonymi naszywkami na mundurach otoczył wiejską chatę, w której grupa zebrała się, by zaplanować następną akcję. Uratował się tylko Kamynski. Uciekał, niczym zwierzę, przez okoliczne zarośla. Za dnia krył się w stodołach i lasach. Nocą zaś szedł coraz dalej na południowy wschód, w kierunku wybrzeża, z mglistą nadzieją, że uda mu się dostać na jakiś zachodni statek. Ale dotarcie w pobliże portu w Odessie okazało się niemożliwe. Żywiąc się surowymi ziemniakami i rzepą prosto z pól, Kamynski ukrywał się na bagnistym obszarze ujścia Dniestru, na południowy zachód od Odessy. W końcu, przechodząc w nocy przez jakąś małą wioskę rybacką, leżącą nad samym rozlewiskiem rzeki, znalazł i ukradł małą łódkę z masztem i niewielkim żaglem. Nigdy przedtem nie żeglował i nie miał pojęcia o morzu. Próbował poradzić sobie równocześnie z żaglem i sterem — trzymając się ich kurczowo i modląc się przez cały czas. Zdołał jednak poprowadzić łódź z wiatrem, na południe, kierując się położeniem gwiazd i słońca. Tylko dzięki niewiarygodnemu szczęściu i czystemu przypadkowi udało mu się uniknąć spotkania z kutrami patrolowymi przemierzającymi regularnie cały obszar przybrzeżnej strefy granicznej ZSRR i z licznymi w tym rejonie łodziami rybackimi. Łupinka, którą płynął, prześlizgnęła się niezauważona przez jakąś lukę w gęstej sieci namiarów służby radarowej ochrony wybrzeża jak cienka drewniana drzazga, przedostając się w ten sposób przez przysłowiowe ucho igielne. A potem wydostał się całkowicie poza pas wód terytorialnych i zagubił gdzieś pomiędzy Rumunią a Krymem. Na pełnym morzu, z dala od szlaków żeglugowych, o których istnieniu i położeniu nic zresztą nie wiedział. Sztorm nadszedł nieoczekiwanie i zaskoczył go całkowicie. Nie umiał w porę zrefować żagla i łódź się wywróciła. Ostatkiem sił trzymał się kurczowo przez całą noc jej odwróconego kadłuba. Dopiero gdzieś nad ranem udało mu się ją z powrotem postawić i wczołgać się do środka. Stracił wszystko, co było w łodzi. Ubranie, które zdjął przed wieczorem, żeby się nieco ochłodzić nocnym wiatrem po upalnym dniu, kilka surowych ziemniaków i niezamkniętą butelkę po lemoniadzie, zawierającą nieco słodkiej wody — cały zapas żywności. Żagiel i ster. Prawdziwe cierpienia nadeszły jednak wkrótce po świcie, kiedy zaczął mu doskwierać narastający coraz bardziej upał. Dopiero na trzeci dzień po pamiętnym sztormie przyszła zbawienna utrata przytomności. Kiedy ją odzyskał, leżał w jakimś szpitalnym łóżku. W całkowitym milczeniu znosił ból oparzeń. Słuchał uważnie rozmów prowadzonych, jak mu się zdawało, po bułgarsku. Przez sześć dni nie otwierał oczu ani ust. Drake chłonął jego słowa z rosnącym sercem. Po wysłuchaniu rozbitka miał już absolutną pewność, że udało mu się znaleźć właśnie takiego człowieka, na jakiego czekał całe lata. Widząc, że Kamynski zdradza objawy wyczerpania, powiedział: — Pojadę do Stambułu, żeby spotkać się z konsulem szwajcarskim. Spróbuję uzyskać od niego dla ciebie tymczasowe dokumenty podróżne, wystawiane przez Czerwony Krzyż. Jeśli uda mi się to załatwić, prawdopodobnie będę mógł zabrać cię do Anglii. Na razie przynajmniej z wizą pozwalającą na pobyt tymczasowy. A potem postaramy się o przyznanie ci azylu. Wrócę za kilka dni. Już przy drzwiach zatrzymał się jeszcze na chwilę. — Zdajesz sobie chyba sprawę z tego, że nie możesz tam teraz wrócić — powiedział do Kamynskiego. — Ale ja, z twoją pomocą, będę mógł to zrobić. A o to właśnie mi chodzi. Tego zawsze chciałem. • • • Andrew Drake musiał pozostać w Stambule dłużej, niż początkowo planował. Dopiero szesnastego maja mógł powrócić do Trabzonu z dokumentami podróżnymi dla Kamynskiego. Przedłużył sobie urlop. Wymagało to jednak długiej rozmowy telefonicznej z Londynem. A nawet kłótni z młodszym wspólnikiem brokerskiej spółki, w której pracował. Ale sprawa, którą się zajmował, była tego warta. Był już bowiem pewien, że za pomocą Kamynskiego zrealizuje swój jedyny wielki życiowy plan. Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, podobnie jak przedtem carskie imperium, mimo imponującego, monolitycznego wrażenia, jakie robi, widziany z zewnątrz ma dwie pięty achillesowe. Jedną z nich stanowi problem wyżywienia dwustu pięćdziesięciu milionów obywateli. Druga jest eufemistycznie nazywana „kwestią narodowościową”. W piętnastu republikach związkowych, którymi rządzi Moskwa, stolica ZSRR i Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (RFSRR), żyje kilkadziesiąt dających się wyodrębnić narodowości nierosyjskich. Najliczniejszym spośród tych nierosyjskich narodów i prawdopodobnie najbardziej świadomym swej odrębności są Ukraińcy. W 1982 roku ludność RFSRR liczyła tylko sto dwadzieścia z dwustu pięćdziesięciu milionów mieszkańców ZSRR. Na drugim miejscu pod względem znaczenia ekonomicznego i liczebności znajdowała się Ukraińska SRR, z siedemdziesięcioma milionami mieszkańców. Jest to jeden z powodów, dla których zarówno pod rządami carów, jak i później pod rządami kolejnych biur politycznych Ukraina była przedmiotem szczególnej uwagi i przemyślanej polityki rusyfikacyjnej. Drugi powód związany jest z historią Ukrainy. Dzieliła się ona na Galicję Wschodnią, Ukrainę słobodzką oraz uprzemysłowioną część wschodnią — i to okazało się fatalne. Część wschodnia, od wieków okupowana przez imperium carskie, uległa silnej rusyfikacji. Galicja Wschodnia, która należała do monarchii austro-węgierskiej, zbliżyła się duchowo i kulturalnie do tradycji Zachodu znacznie bardziej niż cała reszta Związku Radzieckiego, może z wyjątkiem krajów bałtyckich, które jednak są zbyt małe i zbyt słabe, by stawić opór rusyfikacji. Ukraińcy są katolikami, unitami, ale mają też Cerkiew autokefaliczną. Ich literatura i kultura są starsze niż tradycje kulturalne rosyjskich najeźdźców z północy. W 1918 roku, wraz z upadkiem monarchii austro-węgierskiej, zachodni Ukraińcy rozpaczliwie próbowali utworzyć własne państwo. Jednak — w odróżnieniu od Czechów, Słowaków czy Węgrów — nie udało im się to, a w 1919 roku Galicja Wschodnia została przyłączona do Polski. W 1941 roku Niemcy wkroczyli na teren Ukrainy. Nastąpiło wówczas gwałtowne i szalone pomieszanie nadziei, obaw i lojalności. Część, lojalna wobec Moskwy, liczyła na ustępstwa i liberalizację polityki narodowej za cenę podjęcia walki przeciwko Niemcom. Inni równie naiwnie i niesłusznie sądzili, że szansą na utworzenie wolnej Ukrainy jest porażka Moskwy przy poparciu Berlina, i wstępowali do Dywizji Ukraińskiej, która w niemieckich mundurach walczyła przeciwko Armii Czerwonej. Jeszcze inni, jak ojciec Kamynskiego, uciekali w Karpaty i jako partyzanci walczyli najpierw z jednym, potem z drugim najeźdźcą. Później znowu z tym pierwszym. Wszyscy jednak przegrali. Wygrał jedynie Stalin. I przesunął granice swego imperium na zachód aż po Bug, który stał się nową wschodnią granicą Polski. Cała Ukraina znalazła się pod rządami nowych władców — Biura Politycznego KPZR. Ale stare marzenia przetrwały i żyły nadal. Poza krótkim okresem odwilży w ostatnim okresie rządów Chruszczowa program zmierzający do zupełnego zdławienia tendencji narodowowyzwoleńczych ulegał stałej stopniowej intensyfikacji. Stepan Dracz, student z Równego, zaciągnął się do Dywizji Ukraińskiej. Należał do nielicznych szczęśliwców. Przeżył wojnę, a w 1945 roku dostał się w Austrii do niewoli brytyjskiej. Wysłany do pracy na farmie w Norfolku, jako przymusowy robotnik zostałby z pewnością odesłany do ZSRR i rozstrzelany przez NKWD w 1946, zaraz po powrocie, zgodnie z potajemnym porozumieniem zawartym przez brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, a także amerykański Departament Stanu w sprawie wydania na łaskę i niełaskę Stalina dwóch milionów znajdujących się w rękach zachodnich aliantów „ofiar Jałty”. Ale Dracz i tym razem miał szczęście. W stogu siana, gdzieś w hrabstwie Norfolk, dopadł dziewczynę z pomocniczej służby rolnej. Dziewczyna zaszła w ciążę, potem nastąpił ślub. Dzięki temu sześć miesięcy później, ze względu na „szczególne okoliczności” losowe, Stepanowi oszczędzono obowiązkowej repatriacji i pozwolono pozostać w Anglii. Zwolniony z przymusowej pracy na farmie, wykorzystał swe umiejętności i wiedzę radiooperatora, nabyte w czasie służby w wojsku, i otworzył mały radiowy warsztat naprawczy w Bradford, będącym skupiskiem trzydziestu tysięcy Ukraińców mieszkających w Wielkiej Brytanii. Pierwsze dziecko zmarło tuż po urodzeniu. Drugie urodziło się w 1950 roku. Był to syn, któremu dano na chrzcie imię Andrij. Andrij uczył się ukraińskiego na kolanach ojca. Ale uczył się od niego nie tylko języka. Ojciec opowiadał synowi o swojej ziemi, o rozległych przestrzeniach i o widokach Karpat i Podola. Wśród tych opowieści wchłaniał też ojcowską nienawiść do Rosjan. Ojciec zginął w wypadku samochodowym, kiedy chłopiec miał dwanaście lat. Matka, zmęczona ciągnącymi się w nieskończoność wieczorami wspomnień przy kominku, spędzanymi w towarzystwie męża i jego przyjaciół wygnańców, mówiących wyłącznie o przeszłości w języku, którego nigdy nie rozumiała, zmieniła wkrótce ich nazwisko na całkiem angielsko brzmiące Drake. A nadane chłopcu imię Andrij na Andrew. W szkole i na uniwersytecie chłopak występował już jako Andrew Drake. Na nazwisko Drake wystawiono też jego pierwszy paszport. Jego uczucia patriotyczne odżyły, gdy dobiegł dwudziestki. Studiował wówczas na uniwersytecie wraz z wieloma innymi Ukraińcami i szybko odzyskał biegłą znajomość ojcowskiego języka. Było to w końcu lat sześćdziesiątych. Krótki renesans ukraińskiej literatury i sztuki w kraju dawno już minął. Liczni ukraińscy twórcy narodowi wykonywali wówczas niewolniczą pracę w gułagach. Z opóźnieniem przyswajał sobie więc Andrew wiedzę o tych wydarzeniach i o tym, co się potem stało z pisarzami tamtych czasów. Na początku lat siedemdziesiątych znał już właściwie całą literaturę ukraińską. Klasykę Tarasa Szewczenki i tych, którzy pisali w krótkim okresie rozkwitu kultury ukraińskiej za czasów Lenina, stłumionym potem i wymazanym z oficjalnego obiegu w czasach stalinowskich. Przede wszystkim czytał jednak twórców z lat sześćdziesiątych, nazywanych szestydesjatnyky, dlatego że właśnie w tym okresie doprowadzili do ponownego, trwającego zaledwie kilka krótkich lat, lecz znaczącego rozkwitu tej literatury, dopóki Breżniew nie uderzył znowu, by zdeptać rosnącą narodową dumę, o którą walczyli. Czytał Osdaczego, Czornowiła, Moroza i Dziubę — i bolał nad ich losem. A kiedy jeszcze przeczytał wiersze i sekretny dziennik Pawła Symonenki, młodego zapaleńca, który zmarł na raka w wieku dwudziestu ośmiu lat i stał się obiektem kultu ukraińskich studentów w ZSRR, postanowił oddać się bez reszty sprawie swego kraju, którego dotąd nigdy nawet nie widział. Głębokiej miłości do kraju nieżyjącego ojca towarzyszyła rosnąca niechęć i nienawiść do tych, których uważał za jego ciemiężycieli. Z zapartym tchem pochłaniał podziemne pisma wydawane przez ukraińskich dysydentów i przemycane za granicę. Zwłaszcza „Głos Ukrainy”, przynoszący relacje o losach wielu nieznanych, żyjących w ciężkich warunkach i zapomnieniu działaczy, którzy nie zdobyli takiego rozgłosu, jak bohaterowie wielkich moskiewskich procesów: Daniel, Siniawski, Orłow i Szczaranski. Wraz z każdym nowym szczegółem, wyczytanym w tych relacjach, rosło w nim uczucie nienawiści. Aż w końcu całe zło świata utożsamiło się w świadomości Andrija Dracza ze złowrogim skrótem KGB. Miał jednak dość poczucia realizmu, żeby uniknąć popadania w prymitywny, skrajny nacjonalizm starszych uchodźców oraz istniejące wśród nich podziały i animozje między Ukraińcami wschodnimi i zachodnimi. Odrzucał też zaszczepiony głęboko w ich świadomości antysemityzm. Wolał uznawać dzieła Gluzmana, syjonisty i ukraińskiego nacjonalisty zarazem, za prace swego rodaka — Ukraińca. Przyglądając się uważnie społeczności ukraińskich uchodźców mieszkających w Wielkiej Brytanii i w Europie, wyróżniał w niej cztery grupy: orędowników językowego nacjonalizmu, którym wystarcza, że mówią i piszą w ojczystym języku, kawiarnianych nacjonalistów — wiecznych dyskutantów, gadających całymi dniami, ale nierobiących absolutnie nic dla sprawy kraju; malarzy narodowych haseł, których działalność irytowała tylko gospodarzy wszędzie tam, gdzie mieszkali emigranci, ale nie szkodziła zupełnie „imperium zła”, i wreszcie aktywistów, urządzających demonstracje podczas wizyt moskiewskich dygnitarzy, starannie fotografowanych przez Wydział Specjalny, który zakładał im teczki, i cieszących się z tego powodu specyficzną, krótkotrwałą popularnością. Drake odrzucał wszystkie te grupy i postawy. Trzymał się od nich z daleka. Pozostawał spokojnym, lojalnym obywatelem brytyjskim. Przybył na południe Anglii, do Londynu, i podjął pracę urzędnika. Jak wielu ludzi wykonujących ten zawód, i on miał swoją wielką pasję, starannie skrywaną przed kolegami. Pochłaniała ona wszystkie jego oszczędności, cały wolny czas, każdy urlop. Powoli skupił wokół siebie małe grono ludzi, którzy żywili podobne uczucia. Wyszukiwał ich starannie. Potem długo obserwował. Spotykał się z nimi i zaprzyjaźniał stopniowo. Składał wspólne przysięgi i przyrzeczenia. Zalecał cierpliwe czekanie na odpowiednią chwilę. Andrij Dracz miał bowiem swoje ukryte marzenie i, jak mawiał T.E. Lawrence, był niebezpieczny, gdyż „śnił na jawie — z otwartymi oczami”. Marzył, że któregoś dnia on właśnie wymierzy moskiewskim władcom Ukrainy cios, który wstrząśnie nimi tak, jak nic dotychczas. Spełnienie tego marzenia stawało się o jeden krok bliższe dzięki Kamynskiemu. Kiedy samolot lądował ponownie w Trabzonie, Drake był już zdecydowany. • • • Myrosław Kamynski spoglądał na Drake’a z wyrazem niezdecydowania na twarzy. — Naprawdę nie wiem, Andrij. Po prostu nie wiem. Mimo tego, co dla mnie zrobiłeś. A zrobiłeś przecież tak wiele. Nadal nie wiem jednak, czy mogę ci aż tak bardzo zaufać. Przepraszam, ale już chyba nie potrafię inaczej. Żyłem przecież dotąd przez cały czas w takich warunkach, że rozumiesz chyba, dlaczego nikomu nie ufam. — Posłuchaj, Myrosław. Mógłbyś znać mnie przez następne dwadzieścia lat i nie wiedzieć o mnie nic ponad to, co wiesz już dzisiaj. Wszystko, co ci o sobie powiedziałem, jest prawdą. Jest też oczywiste, że skoro ty nie możesz wrócić do kraju, powinieneś pozwolić mnie tam jechać zamiast ciebie. Ale muszę mieć tam jakieś oparcie, kontakty. I jeśli tylko znasz kogoś, kogokolwiek, kto mógłby, kto chciałby… Kamynski w końcu zgodził się mu pomóc. — Jest jeszcze tam dwóch moich ludzi. Nie wpadli razem z innymi, kiedy rozbito moją grupę, bo tylko ja o nich wiedziałem. Poznałem ich dopiero kilka miesięcy wcześniej. — Ale czy to na pewno Ukraińcy i bojownicy naszej narodowej sprawy? — dopytywał się niecierpliwie Drake. — Tak, to Ukraińcy. Ale nasza narodowa sprawa nie stanowi dla nich najważniejszej motywacji do walki. Należą do innego narodu, który także wiele wycierpiał. Ich ojcowie, podobnie jak mój, siedzieli przez dziesięć lat w łagrach, chociaż z innego powodu. Są Żydami. Ale równocześnie są też ukraińskimi nacjonalistami. — Ale… czy naprawdę nienawidzą Moskwy? Czy pomogliby mi zorganizować akcję przeciwko Kremlowi? — Tak, nienawidzą Moskwy — odpowiedział Kamynski. — Tak samo jak ty czy ja. Ich główną inspiracją jest, jak sądzę, program Ligi Obrony Żydów. Dużo o niej słyszeli przez radio. Ich koncepcja walki jest też chyba podobna do naszej. Nie chcą dłużej biernie znosić prześladowań i przewidują podjęcie akcji odwetowych. — W takim razie koniecznie muszę nawiązać z nimi kontakt — nalegał Drake. Następnego dnia rano leciał już do Londynu z nazwiskami dwóch młodych bojowników żydowskich ze Lwowa. W ciągu następnych dwóch tygodni zapisał się na wycieczkę turystyczną do Kijowa, Tarnopola i Lwowa. Porzucił także pracę i wycofał w gotówce całe życiowe oszczędności ze swego konta w banku. Nikt jeszcze nie wiedział, że Andrew Drake alias Andrij Dracz wyrusza właśnie na swoją prywatną wojnę przeciwko Kremlowi.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Diabelska_alternatywa-ebookRO/p0408816i040" target="_blank" title="Diabelska alternatywa [Frederick Forsyth] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Diabelska alternatywa [Frederick Forsyth] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Q4.pl - Lokalny Produkt wyłoniony!\n2021-12-02 09:40:50, Q4.pl\nBardzo się cieszę, bo to jest też tradycja naszego miasta, bo wszyscy którzy się trochę interesują historią naszego miasta, wiedzą czym była fabryka braci Bohmów. Pochodzących w prawdzie z Bydgoszczy, ale we Włocławku mających swoje fabryki cykorii. (…) Włocławek jest znany z tego, że ten zapach palonej cykorii się roznosi w naszym mieście i bardzo dobrze się stało, że kawa zwyciężyła – mówi Marek Wojtkowski, prezydent miasta.\nJest mi miło niezmiernie, że wygraliśmy ten konkurs i przysłużyliśmy się do promowania tego miasta – zarówno fabryki fajansu jak i palarni kawy. A co za tym idzie, kultury picia kawy i wychodzenia na zewnątrz naszych włocławian. - mówi Krzysztof Skowroński, właściciel restauracji „Dziedziniec”\nDługi weekend z Ośrodkiem Sportu i Rekreacji. OSiR poleca weekend na swoich obiektach\nBudżet Obywatelski Włocławka na 2019 rok. Lada dzień ruszą spotkania konsultacyjno-warsztatowe z mieszkańcami


Zawsze byłem zaangażowany w działalność charytatywną - zarówno wtedy, gdy byłem zastępcą, jak i po prostu pojawiały się pieniądze\nZawsze działałem na cele charytatywne - zarówno wtedy, gdy byłem zastępcą, jak i wtedy, gdy pojawiały się pieniądze lub możliwości. Nadal pomagam jednemu z domów dziecka, ale robię to po cichu, jako osoba prywatna.\nKiedy zobaczysz w telewizji raport o kolejnym wieczorze charytatywnym, który zgromadził gwiazdy i oligarchów, nie spiesz się z pogardliwym uśmiechem i powiedz, że wszystko to jest ciągłą reklamą kosztem osób w niekorzystnej sytuacji.\nTak, goście przychodzą na takie wieczory przebrani i uczesani, słuchają wspaniałego koncertu, jedzą i rozmawiają. Czują się świetnie, ponieważ całe to wydarzenie zostało stworzone dla nich i dokładnie tak, jak lubią. Ale jednocześnie te gwiazdy i oligarchowie przekazują dużo pieniędzy i zbierają nawet milion dolarów na tak burżuazyjnej partii. Najważniejsze jest to, że pieniądze te trafiają do miejsca docelowego ...\nOstatnio sam byłem na imprezie, w którą zainwestował europejski fundusz charytatywny. Pieniądze zostały przekazane do szpitala w Petersburgu, gdzie leczone są dzieci z porażeniem mózgowym. Jaką różnicę sprawia, że goście przychodzą przebrać?\nZ jednej strony rośnie dobroczynność, ale z drugiej strony system adaptacji społecznej w naszym kraju jest w opłakanym stanie. Państwo powinno się w to zaangażować, ale wszyscy wiedzą, że praktycznie nic dla nas nie robi się. Dlatego pozostaje polegać na jednostkach.\nW rzeczywistości pomoc potrzebującym jest łatwa. Ale to wymaga silnego i prawdziwego pragnienia, a nie niejasnych intencji. Jeśli naprawdę chcesz pomóc i nie udajesz, że jesteś reklamą lub jesteś wdzięczny, odniesiesz sukces.\nGdzie zacząć? Wielu twierdzi, że nie ufa fundacjom charytatywnym. I ogólnie rzecz biorąc, jest to poprawne: jeśli nie wiesz nic o organizatorach, nie możesz być pewien, dokąd trafią pieniądze. Istnieją dwa wyjścia: albo skontaktować się z funduszami, w których jesteś pewien (np. Fundusz Give Life, który jest nadzorowany przez Chulpana Chamatową, pomaga poważnie chorym dzieciom) lub pomóc konkretnym osobom. Wtedy wszystko staje się łatwiejsze. Kiedy jest taka potrzeba, zawsze możesz znaleźć tych, którzy potrzebują wsparcia. Jeśli zapytasz mnie, kto najbardziej potrzebuje pomocy w naszym kraju, nie będę w stanie odpowiedzieć na to pytanie. W naszym kraju głupio jest nawet o tym mówić, ponieważ potrzebna jest pomoc dla każdego, kto nie jest w stanie przeżyć samodzielnie, ponieważ nasz stan nie jest asystentem w tej sprawie.\nJest wielu beznadziejnych i nieszczęśliwych ludzi, którzy potrzebują pomocy, więc możesz znaleźć coś na swoim terenie, bardzo blisko domu. Starsi, niepełnosprawni dorośli, samotni, poważnie chore dzieci, sieroty - wszyscy będą zadowoleni z wszelkiego wsparcia. Dzieci potrzebują ubrań i zabawek, starsze osoby potrzebują lekarstw, w telewizji i radiu cały czas są filmy o dzieciach, które potrzebują operacji i leczenia ... A jeśli nadal martwisz się o to, na co zostaną wydane twoje pieniądze, kup ubrania lub lekarstwa na określony osoba. Wtedy na pewno nic nie zostanie utracone.\nOsobnym tematem są sieroty. Kto potrzebuje pięknych ubrań, kosmetyków i pójścia do teatru lub cyrku. Tak, potrzebują wakacji, gdzie wszyscy przychodzą zabawnie, pięknie i kolorowo, zamiast maszerować w mundurze w tych samych ubraniach. Ale przede wszystkim potrzebują rodziny - adopcji lub mecenatu.\nZawsze przenosiłam ideę patronatu i, dzięki Bogu, stała się popularna i zaczęła działać. Teraz adopcja dziecka nie jest konieczna, możesz przejąć nad nim opiekę, a wtedy państwo wypłaci miesięczną zasiłek rodzinie. Dzięki patronatowi w wielu krajach nie ma w ogóle domów dziecka. Media promują historie o krwiożerczych cudzoziemcach, którzy adoptują nasze dzieci, a następnie kpią z nich, ale rosyjskie rodziny nie są lepsze. Jedno jest pewne: dla naszych niepełnosprawnych dzieci istnieje szereg cudzoziemców, dla których wychowanie dziecka i podniesienie go na nogi jest jednym ze sposobów rozmowy z Bogiem. Ale jeszcze nie ma kolejek z rosyjskich rodzin.\nTrend w modzie - miękkie dzianiny z dużymi wzorami\nNoś, ciesz się i ... leczyć!


Cennik kursów Taxi z Powstancow Slaskich Zabrze taksówki Online\nCennik kursów Taxi z Powstancow Slaskich Zabrze\nZabrze kalkulator opłat taxi, dzięki niemu można łatwo dowiedzieć się ile zapłacimy za przewóz z Powstancow Slaskich Zabrze. W mieście funkcjonuje pare firm taksówkarskich, które mają różne stawki za przewóz osób. Kidy potrzebujemy zastanawiamy się, którą firmę wybrać, by nie przepłacić za kurs taxi z Powstancow Slaskich Zabrze. Może w tym być pomocny nasz kalkulator opłat taxi. Kalkulator korzysta z aktualnej wersji map Google, która umożliwia między innymi wyszukiwanie konkretnego adresu, oblicza najkrótsze trasy, podaje ilość kilometrów oraz orientacyjny czas przejazdu.\nWyszukiwane uliceCena kursu Taxi Powstancow Slaskich, Zabrze do ulicy\nWyszukiwane miastaCena kursu Taxi z Zabrze ul. Powstancow Slaskich do miast


Wodniacy w nowej stanicy\nDodano: 2021-09-08 07:00, aktualizacja: 2021-09-07 21:21\nWodniacy w nowej stanicy / fot. UM Rybnik\nW niedzielę, 5 września, podczas uroczystego apelu nad Zalewem Rybnickim, oficjalnie otwarto Stanicę 6. Harcerskiej Drużyny Żeglarskiej. Obiekt wybudowano z budżetu obywatelskiego.\nW harcerskiej uroczystości udział wzięli m.in. zastępca prezydent Rybnika Janusz Koper, komendantka śląskiej chorągwi ZHP Anna Peterko oraz harcerze-wodniacy. Spotkanie było okazją do obejrzenia rozbudowanego budynku stanicy, nie zabrakło też pływania po Zalewie Rybnickim, poczęstunku oraz dobrej zabawy.\nStanica 6. Harcerskiej Drużyny Żeglarskiej, dzięki przebudowie zrealizowanej w ramach ogólnomiejskiego budżetu obywatelskiego 2018, to dzisiaj obiekt, który pozwoli na komfortową organizację letnich obozów żeglarskich dla dzieci i młodzieży, imprez sportowych oraz cotygodniowych zajęć.\nBudowa budynku stanicy żeglarskiej zrealizowana została w konstrukcji stalowej szkieletowej, z zachowaniem modułów wymiarowych „kontenerów morskich”. Obiekt ma dwie kondygnacje. Na parterze ulokowano strefę komunikacyjną z klatką schodową, pomieszczenie do wypoczynku, sanitariaty z natryskami (damskie i męskie) oraz sanitariat dla osób niepełnosprawnych, aneks kuchenny, pomieszczenie socjalne i porządkowe, magazynki i pomieszczenie gospodarcze. Na piętrze znajduje się sala spotkań z zapleczem, pomieszczenie do wypoczynku oraz strefa komunikacyjna. Powierzchnia użytkowa wynosi 300 m2.\nWarta milion złotych inwestycja napotkała na swojej drodze szereg problemów. Po opracowaniu dokumentacji projektowo-kosztorysowej konieczne okazało się okrojenie zakresu przedsięwzięcia z uwagi na przekroczenie progu finansowego dla projektów ogólnomiejskich. Kłopoty pojawiły się także na etapie wyboru wykonawcy inwestycji – pierwsze postępowanie przetargowe zostało unieważnione z uwagi na fakt, że cena jedynej złożonej oferty przekroczyła kwotę, którą Miasto przeznaczyło na sfinansowanie zamówienia. Trudności nie zabrakło też podczas realizacji przedsięwzięcia – opóźnienia spowodowała m.in. konieczność doprojektowania elementów wzmacniających i usztywniających konstrukcji stalowej obiektu w oparciu o projekt zamienny. Z uwagi na pandemię i konieczność uzupełnienia dokumentacji wydłużyły się też kwestie związane z uzyskaniem dla obiektu pozwolenia na użytkowanie.\nKoszt realizacji inwestycji to 985 921,50zł. Składa się na to:\nDokumentacja: 39 500 zł\nUmowa podstawowa (GRANI-TEC): 869 610 zł\nBudowa przyłącza wodociągowego: 10 393,50 zł\nBudowa przyłącza światłowodowego: 19 747,99 zł\nBudowa przyłącza energetycznego: 4 243,01 zł\nWycinka drzew: 12 636 zł\nNasadzenia drzew: 28 080 zł\nGeodezyjna inwentaryzacja powykonawcza: 1 600 zł\nOpłata sanitarna: 111 zł\nPrace wokół stanicy wykonywali także w ramach swoich bieżących obowiązków pracownicy Rybnickich Służb Komunalnych.\nHarcerska Drużyna Żeglarska\nLipiec w rybnickiej bibliotece\nSpotkanie autorskie i wernisaż wystawy "Roraima"\nPowiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna zaprasza na wernisaż wystawy fotograficznej "Roraima".\nPolicja apeluje: Pamiętajmy o bezpieczeństwie dzieci podczas jazdy pojazdami\nPolicjanci przypominają o zasadach bezpieczeństwa dzieci, podczas jazdy.\nCzerwiec w Powiatowej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Rybnikudodano 2022-06-03 08:00


Foremka do czekoladowych lizaków NOSY - WILTON -jakość i design\nW foremce można za każdym razem przygotować 3 czekoladowe lizaki w kształcie różnych zwierzęcych nosów (słonia, psiego pyska i dziobu ptaka).\nIdealne na przyjęcia również jako rekwizyt do zdjęć (każdy może miec zdjęcie z innym nosem).\nDo wykonania lizaków można użyć roztopionej czekolady lub różnokolorowych pastylek czekoladowych Candy Melts oraz patyczków (polecamy użycie patyczków o długości conajmniej 15 cm). Do wypełnienia całej foremki potrzeba ok. 105 g Candy Melts.\nWielkość kazdej pojedyńczej foremki: ok. 5 x 7 cm\nKod producenta: 2115-0036\nPolecenie produktu: Foremka do czekoladowych lizaków NOSY - WILTON\nZnalazłem interesujący produkt Foremka do czekoladowych lizaków NOSY - WILTON w sklepie STÓŁ Z POWYŁAMYWANYMI NOGAMI


kiszonka z żyta kiszonka z kukurydzy kiszonka z żyta przed kukuryd Odpowiedz\naaa i orka tylko zimowa a na wiosne zawsze obornik i raz zrywaczem i ewentualnie jak chcesz zeby ładnie wygladało to mozesz przeleciec ta talerzówka. Ja w tym i w zeszłym roku bez talerzowki i kukkurydza niczym sie nie rożniła od innych ale siane talerzowym gaspardo maschio Uznałeś za fajne 0\nMyślę że na 50 sztuk jeśli zacznę dawać żyto w czerwcu i przystopniowac trochę qq to starczy mi do następnego zbioru. Ile belek słomy potrzeba na te 50 sztuk na głęboko ? 200? I czy trzeba robić szambo jesli tak to jak zrobić odpływ ? Przecież się pozatyka ?Myślę że na 50 sztuk jeśli zacznę dawać żyto w czerwcu i przystopniowac trochę qq to starczy mi do następnego zbioru. Ile belek słomy potrzeba na te 50 sztuk na głęboko ? 200? I czy trzeba robić szambo jesli tak to jak zrobić odpływ ? Przecież się pozatyka ?\naaa i orka tylko zimowa a na wiosne zawsze obornik i raz zrywaczem i ewentualnie jak chcesz zeby ładnie wygladało to mozesz przeleciec ta talerzówka. Ja w tym i w zeszłym roku bez talerzowki i kukkurydza niczym sie nie rożniła od innych ale siane talerzowym gaspardo maschio Możesz mi powiedzieć co to za maszyna ten zrywacz Uznałeś za fajne 0\naaa i orka tylko zimowa a na wiosne zawsze obornik i raz zrywaczem i ewentualnie jak chcesz zeby ładnie wygladało to mozesz przeleciec ta talerzówka. Ja w tym i w zeszłym roku bez talerzowki i kukkurydza niczym sie nie rożniła od innych ale siane talerzowym gaspardo maschio Możesz kolego napisać jak wygląda Twoja dawka pokarmowa z udziałem kiszonki z kukurydzy? i napisz dla jakiego bydła wagowo taka dawka.\nZrywacz to zwykły gruber Uznałeś za fajne 0\nnie wiem dokładnie ile ale taki byk ok 700kg to tak jak pisałem wczesniej na jeden raz 2,5 do 3 tych dużych wideł od qq ( czyli 5-6 na dzień ). Siana to zjedza malo bo sie napchaja kiszonki i maja dosyc. Balot 120/120 na dwa dni na 40 duzych byków. Śruty ok 2,5kg na dzien. Uznałeś za fajne 0


ściągnij PDF Minecraft. Wyspa\nBestseller „New York Timesa” Pierwsza oficjalna powieść Minecrafta! Bohater, który niespodziewanie znalazł się w świecie Minecrafta, musi poznać reguły panujące na tajemniczej wyspie, żeby przetrwać. Wyrzucony na plażę rozbitek rozgląda się po okolicy. „Co to za dziwne miejsce? Kim jestem? Dlaczego wszystko wokół jest zrobione z sześciennych bloków?” Nie ma czasu, żeby się nad tym zastanawiać. Zapada zmrok, trzeba znaleźć schronienie i coś do jedzenia! A jednocześnie uważać, żeby samemu nie stać się pożywieniem dla groźnych zombi, które pojawiają się nocą na wyspie. Ucieczka przed uzbrojonymi szkieletami i falą rozżarzonej lawy? Jedynie prawdziwy śmiałek wyjdzie z takich przygód bez szwanku, gdy do dyspozycji ma tylko prymitywne narzędzia! W świecie Minecrafta liczą się odwaga i kreatywność. Tylko dzięki nim da się poznać liczne sekrety, które kryje wyspa. Można eksplorować lasy i pozyskiwać z nich różne surowce, w podziemnych tunelach czekają skarby. Czasem zjawiają się moby, które trzeba pokonać… Nowy niezwykły świat cały stworzony z bloków czeka na odkrycie!" /> Bestseller „New York Timesa” Pierwsza oficjalna powieść Minecrafta! Bohater, który niespodziewanie znalazł się w świecie Minecrafta, musi poznać reguły panujące na tajemniczej wyspie, żeby przetrwać. Wyrzucony na plażę rozbitek rozgląda się po okolicy. „Co to za dziwne miejsce? Kim jestem? Dlaczego wszystko wokół jest zrobione z sześciennych bloków?” Nie ma czasu, żeby się nad tym zastanawiać. Zapada zmrok, trzeba znaleźć schronienie i coś do jedzenia! A jednocześnie uważać, żeby samemu nie stać się pożywieniem dla groźnych zombi, które pojawiają się nocą na wyspie. Ucieczka przed uzbrojonymi szkieletami i falą rozżarzonej lawy? Jedynie prawdziwy śmiałek wyjdzie z takich przygód bez szwanku, gdy do dyspozycji ma tylko prymitywne narzędzia! W świecie Minecrafta liczą się odwaga i kreatywność. Tylko dzięki nim da się poznać liczne sekrety, które kryje wyspa. Można eksplorować lasy i pozyskiwać z nich różne surowce, w podziemnych tunelach czekają skarby. Czasem zjawiają się moby, które trzeba pokonać… Nowy niezwykły świat cały stworzony z bloków czeka na odkrycie!\nGrzybowe wyspy są otoczone oceanem i bardzo rzadko zdarza się, żeby połączyły się z jakimiś innymi biomami. Można tu spotkać wielkie grzyby, a małe mogą rosnąć w ... MINECRAFT TAJEMNICZA WYSPA #8 - ŚMIERĆ DOKNESA by Doknes.\nZobacz inne Powieści i opowiadania, najtańsze i najlepsze oferty, opinie.. Nowa seria z Doknesem! Podczas naszej podróży trafiliśmy na wyspę... która nie powinna istnieć.\nAnalityk systemów (e-book)Kot w butach. Czytaj, układaj, kolorujBlade - Wieczny łowcaTemperówka podwójna z gumkąVirion. Wyrocznia (e-book)Piórnik 7x22 Szary Kolorowe LamyJęzyk polski. Fiszki maturzysty. OldschoolTomek na Czarnym Lądzie (plik audio)The Thrill Of It All (Polska cena)Polski design


Zanim nadejdzie jutro Tom 2 Ziemia ludzi zapomnianych - Joanna Jax ebook - Ravelo – eBooki PDF, EPUB, MOBI\nKsięgarnia Ravelo.pl > Ebooki i Audiobooki > Beletrystyka > Romans > Zanim nadejdzie jutro Tom 2 Ziemia ludzi zapomnianych\nwydawca: Videografdata wydania:26 stycznia 2019\nPełny opis eBooka – Joanna Jax "Zanim nadejdzie jutro Tom 2 Ziemia ludzi zapomnianych"\nnumer produktu: 300046066\nkod produktu: 9B103DF8EB\nEbooki i Audiobooki > Beletrystyka > Romans > Joanna Jax - Zanim nadejdzie jutro Tom 2 Ziemia ludzi zapomnianychEbooki i Audiobooki > Beletrystyka > Powieść > Joanna Jax - Zanim nadejdzie jutro Tom 2 Ziemia ludzi zapomnianych\nDodaj recenzję produktu "Zanim nadejdzie jutro Tom 2 Ziemia ludzi zapomnianych"\nKarolina, po tragicznej śmierci męża i utracie dziecka, długo nie może dojść do siebie. Zachęcona przez przyjaciółkę, Sylwię, postanawia przelać swoje emocje na kartki książki. Pomysł okazuje się strzałem w dziesiątkę, a Karola pisze i wydaje coraz to kolejne powieści. Oparcie...\nCzasami miłość stawia przed nami wielkie wyzwania… Piotr i Joanna to młode małżeństwo, które połączył przypadek. On pochodzi z rodziny inteligenckiej, jest psychologiem i terapeutą. Ona wyjechała z małej miejscowości, żeby ukończyć studia w Warszawie. Z pozoru normalna relacja okazuje się jednak...\nOsiemnastoletnia Wiktoria po śmierci ojca musi całkowicie zmienić swoje życie – przeprowadza się do innego miasta, gdzie czekają na nią nowa szkoła i nowi przyjaciele… Ale to dopiero początek zmian, jakie zaplanował dla niej los. Na drodze Wiktorii staje dwóch chłopaków, obaj wydają się coś...


Różaniec Papieża w Warszawie\ninfo.wiara.pl » Różaniec Papieża w Warszawie\nRóżaniec, na którym Jan Paweł II modlił się po zamachu na swoje życie, został przywieziony do Warszawy. Ten cenny dar przekazał warszawskiej parafii św. Katarzyny na Służewiu kard. Andrzej Maria Deskur.\nHierarcha dostał różaniec przed kilkoma laty od Ojca Świętego. Teraz postanowił go przekazać jako wotum. - Jest to z całą pewnością ten sam różaniec, na którym Jan Paweł II modlił się po zamachu na swoje życie i wiele razy później w trudnych sytuacjach - powiedział ks. Józef Maj, proboszcz parafii św. Katarzyny, który nie spodziewał się tak cennego daru. - Wczoraj w nocy otrzymałem informację, że kardynał Andrzej Maria Deskur pragnie przekazać różaniec jako wotum do obrazu "Mater Admirabilis". Jestem zaskoczony, ale też bardzo zadowolony - wyznał duchowny. Obraz "Mater Admirabilis" to poświęcona przez Ojca Świętego kopia obrazu z kościoła Trinita dei Monti w Rzymie. Jan Paweł II poświęcił obraz miesiąc temu i podarował go warszawskiej parafii Świętej Katarzyny. Obraz, którego kopia jest już w Warszawie, to ulubiony wizerunek Cypriana Norwida.\ndodane 24.05.2003 07:31


Ubrania dla chłopców - klubkangura.com.pl\nSkompletowanie dziecięcej garderoby nie jest łatwe. I nie chodzi tylko o to, że inne ubranka kupimy dziewczynkom, a inne – chłopcom. Czym się kierować, wybierając ubrania dla chłopców? Sprawdź!\nJakie powinny być ubrania chłopięce?\nWiększość chłopców jest pełna energii i żywiołowa. Chłopcy chcą się bawić i poznawać świat. Właściwości tkanin, na które należy zwrócić uwagę, wybierając ubrania dla chłopców, to:\nkomfort, żeby dziecku było wygodnie poznawać świat,\nhigiena i bezpieczeństwo, żeby ciuszki dla chłopca nie powodowały żadnych alergii ani podrażnień,\nhigroskopijność, żeby wchłaniały wilgoć,\ntrwałość, aby służyły jak najdłużej i nie wyblakły po kilku praniach.\nZ jakich tkanin powinny być uszyte ubrania dla chłopca?\nUbrania dla dzieci powinny być wykonane z materiałów naturalnych, na przykład z bawełny lub wełny merino. Merino to rasa owiec. Ubrania wykonane z ich wełny są miękkie, hipoalergiczne i komfortowe w noszeniu – między innymi dlatego, że nie gryzą. Warto też pamiętać, że wszystkie rodzaje wełny wolno się brudzą, nie gniotą tak łatwo jak inne tkaniny i grzeją wtedy, kiedy jest taka potrzeba. Dzięki temu mogą posłużyć bardzo długo, bo nie wymagają częstego prania. Najpopularniejszą tkaniną jest bawełna. Bawełniane ubrania chłopięce charakteryzują się wysokim stopniem trwałości, a także tym, że nie uczulają. Dodatkowo, bawełna przepuszcza wilgoć i nie powoduje nadmiernego pocenia się.\nInnym wartym wspomnienia naturalnym materiałem jest len. Jest on bardzo komfortowy w noszeniu szczególnie latem, ze względu na to, że doskonale przepuszcza powietrze. Do tego len pochłania wilgoć i jest bardzo wygodny w noszeniu. Jego sporą wadą jest fakt, że bardzo się gniecie. Lniane ubrania dla chłopca zaleca się prasować, kiedy są jeszcze wilgotne.\nZobacz też: Jaki prezent dla przyszłej mamy wybrać?\nUbrania eleganckie dla chłopca\nNa co dzień przy ubieraniu dziecka stawiamy na jego komfort i upodobania. Większość dzieci nie lubi eleganckich spodni i marynarek. Jednak raz na jakiś czas trzeba wyciągnąć z szafy ubrania eleganckie dla chłopca. Niezależnie od tego, czy maluch wybiera się na zakończenie lub początek roku szkolnego, czy na rodzinny obiad.\nSklepy z odzieżą dziecięcą oferują modne i eleganckie ciuszki dla chłopca. Wytworny garnitur i surdut, elegancka koszula i spodnie w kant – dzięki nim chłopiec będzie wyglądać szalenie elegancko i wzbudzi zachwyt wszystkich. Do kompletu można wybrać muszkę lub krawat. Dla niemowlęcia dostępne są eleganckie body imitujące garnitury dla dorosłych. W przypadku tak małego dziecka najważniejsza jest wygoda i – w razie potrzeby – dostęp rodziców do pieluszki.\nEleganckie ubrania dla chłopców powinny być utrzymane w kolorze czerni, granatu, bieli lub szarości. Można również wybrać beżowe marynarki lub spodenki. Jeżeli chcemy zaszaleć z kolorem, możemy zdecydować się na krawat lub muszkę w odcieniu intensywnej czerwieni lub żółci. Jednak najbardziej popularna jest mieszanka granatu, bieli i czerwieni. Nic dziwnego – jest to bardzo klasyczne, a zarazem uniwersalne połączenie. Ale niezależnie od kolorów, najważniejszy jest komfort i wygoda małego eleganta!\nZobacz też: Jak ubrać dziecko na pierwszy spacer?


26 Kross Hexagon 2.0 Czarny Biały Limonkowy XS\nKod: Hexagon 2.0 Czarny Biały Limonkowy XS\nNasza cena: 1 399,00 ZŁ 1 077,23 ZŁ\nKross Hexagon 2.0 - rower MTB na aluminiowej ramie. Hexagon 2.0 jest idealny zarówno do łatwych tras, drogi żwirowej, szlaków turystycznych jak i do górzystych terenów leśnych. Łączy doskonałą jakość w oparciu o starannie dobrane komponenty Kross i Shimano oraz umiarkowaną cenę. Zmieniona kolorystyka modeli 2019 nadaje nowy charakter i wygląd. Zastosowany widelec Kross (skok 80mm) podkreśla komfort jazdy, a hamulce typu V-brake doskonale zdają egzamin w każdych warunkach. Za płynną zmianę przełożeń odpowiada przerzutka Shimano Altus RD-M310.\nTagi: rower kross, rower, rower mtb, hexagon 2.0, rower damski, rower męski, rower górski, rowery warszawa, sklep rowerowy, rowery, jerozolimskie, ursus, ryżowa, warszawa


Wieś Katarzynka (łódzkie) » mapy, atrakcje, kod pocztowy, kierunkowy, zabytki, tabele, statystyki, drogi publiczne\nWieś Katarzynka w liczbach\nWieś Katarzynka - Podstawowe informacje\nWieś Katarzynka to wieś leżąca w gminie Drużbice. Należy do województwa łódzkiego, powiatu bełchatowskiego. Identyfikator miejscowości Katarzynka w systemie SIMC to 0538515, a współrzędne GPS wsi Katarzynka to (19.401111, 51.438611).\nZobacz miasta w pobliżu wsi Katarzynka\nBełchatów (8,4 km) Zelów (12,9 km) Tuszyn (21,2 km) Piotrków Trybunalski (21,3 km) Pabianice (24,4 km) Łask (25,1 km) Rzgów (25,7 km) Kamieńsk (26,9 km)\nZobacz inne wsie w pobliżu wsi Katarzynka\nWieś Kazimierzów (0,7 km) Wieś Kącik (1,3 km) Wieś Bukowie Dolne (1,4 km) Wieś Żbijowa (1,5 km) Wieś Kobyłki (1,8 km) Wieś Rasy (2,2 km) Wieś Bukowie Górne (2,3 km) Wieś Kępa (2,5 km) Wieś Wdowin (2,7 km) Wieś Drużbice (2,8 km)\nWieś Katarzynka na mapie\n19.40111151.438611 Współrzędne GPS\n0538515 Kod SIMC\nWieś Katarzynka - Zabytki i atrakcje(atrakcje, formy ochrony przyrody)\nFormy ochrony przyrody we wsi Katarzynka\nWedług danych Centralnego Rejestru From Ochrony Przyrody (CRFOP) z dnia 30.06.2017 na obszarze wsi Katarzynka znajduje się jedna forma ochrony przyrody. Dostępna jest również interaktywna wyszukiwarka form ochrony przyrody, która ma wpływ na obiekty prezentowane na liście oraz na interaktywnej mapie form ochrony przyrody.\nInteraktywna mapa form ochrony przyrody we wsi Katarzynka\nBagno (użytek ekologiczny)Data ustanowienia: 2002-01-13, Opis granicy: Kolonia Drużbice działka nr 21 LP, Powierzchnia: 0.52 ha\nWieś Katarzynka - Transport i komunikacja(drogi publiczne przechodzące przez Wieś Katarzynka i ich kategorie, przebieg dróg, linie kolejowe, stacje kolejowe, przebieg linii kolejowych)\nPrzez Wieś Katarzynka nie przechodzi żadna droga publiczna zaliczana do kategorii wojewódzkiej lub wyższej. Poniżej znajduje się lista takich dróg w promieniu 10 km wraz z ich typem i kompletnym przebiegiem (spisem miejscowości, przez które przechodzi dana trasa).


Warto się wybrać | Laiko Apartments\nForum Przestrzenie to stosunkowo nowe miejsce na mapie Krakowa, które bardzo szybko stało się kultowe. Mieści się ono w starej recepcji hotelu Forum będącym niegdyś najnowocześniejszym hotelem w Polsce - to w nim po raz pierwszy zainstalowano centralę telefoniczną. Klubokawiarnia adresowana jest głownie do młodych duchem ludzi. Duża przestrzeń będzie odpowiadać indywidualistom, buntownikom i ludziom, którzy lubią żyć po swojemu.\nKonfederacka 4 to miejsce, z którego czerpaliśmy inspiracje, projektując nasze apartamenty. To również kawiarnia/winebar w starej piekarni, w której najczęściej można nas spotkać. Mieści się na Dębnikach, w spokojnej dzielnicy Krakowa, 15 minut spacerkiem od Rynku Głównego. Lubimy spędzać tam wolny czas przy lampce wina z regionalnych winnic, zajadać się świeżo wypieczonym chlebem z pastą sardynkową i kurczakiem w sosie miodowo-musztardowym.\nKlubokawiarnia Bal mieści się w starej fabryce na Zabłociu - postindustrialnej dzielnicy Krakowa, która powoli budzi się do życia. Gromadzą się tam głównie młodzi krakowscy artyści, szukający alternatywnej muzyki i dobrego designu. Minimalistyczne wnętrze urzeka swoją prostota i pomysłowością. Centralny dębowy stół zachęca do luźnych konwersacji, a plac przed głównym wejściem nieraz pełnił rolę sceny muzycznej dla wielu światowej klasy DJ-ów.\nCharlottte to połączenie piekarni i kawiarni. Warto się tam wybrać o każdej porze dnia, by nacieszyć oko i podniebienie. Chleb na zakwasie wypiekany kilka razy dziennie posmarowany konfiturą lub prawdziwym masłem czekoladowym jest czymś, czemu ciężko się oprzeć. Francuskie lekkie wino doskonale uzupełnia masę innych przekąsek serwowanych w Charlotte.\nCafe Camelot mieści się w Zaułku Niewiernego Tomasza, czyli w jednym z najbardziej towarzyskich miejsc Krakowa. To skupisko wielu kultowych knajpek. Wnętrze utrzymane jest w typowym „brudnym” krakowskim stylu. Mnóstwo tam obrazów i zdjęć dawnego Krakowa, rzeźb miejscowych artystów. Niebywałą atrakcją jest stolik w oknie będący idealnym miejscem na romantyczne wieczorne spotkanie.\nNowa Prowincja mieści się kilka kroków od Rynku Głównego na słynnej ulicy Brackiej, o której tak pięknie śpiewał Grzegorz Turnau. Kawiarnia to jedno z ulubionych miejsc spotkań krakowskich poetów, aktorów, malarzy i innych znakomitych artystów. Wnętrze przypomina mieszczański dom, w którym pełno jest bibelotów, zegarów i obrazów przodków na ścianach. Można powiedzieć, że utrzymane jest w „niedbałym” krakowskim stylu.\nAlchemia to kawiarnia historia. Prawdopodobnie każdy mieszkaniec Krakowa kiedyś się tutaj pojawił. Kawiarnia była jedną z pierwszych otwartych na Kazimierzu - niegdyś zapomnianej żydowskiej dzielnicy Krakowa. Alchemia to miejsce niezwykłe, przepełnione duchem Kazimierza (na którym teraz pełno knajpek, pubów, ogródków piwnych). Jest tu ciemno, duszno i intrygująco - zupełnie jak w pracowni Alchemika.\nWawel to największy i najbardziej znany polski zamek. Położony na wzgórzu wawelskim przy zakolu Wisły był siedzibą królów polskich aż do przeniesienia stolicy do Warszawy. Według miejskiej legendy na Wawelu znajduje się "kamień mocy" tzw. czakram, który ładuje odwiedzających pozytywną energią.\nSukiennice znajdują się na samym środku Rynku Głównego. Dawniej pełniły funkcję targu miejskiego. Współcześnie w Sukiennicach znajdują się kramy głównie z biżuterią, pamiątkami i rękodziełem. Techniczną ciekawostkę stanowi fakt, że Sukiennice nadal oświetlane są przez stare lampy gazowe.\nRynek Główny w Krakowie ma kształt kwadratu o wymiarach 200 na 200 metrów. Jest to największy rynek w Europie. Pierwotnie w średniowieczu składał się on z 4 mniejszych rynków (Solny, Węgielny, Żydowski i Tłuszczowy), z czasem jednak granice między rynkami zatarły się. W 2013 zwyciężył w rankingu przygotowanym przez prestiżowe wydawnictwo Lonely Planet na najpiękniejszy plac Europy.\nPrzez wiele lat dzielnica Kazimierz kojarzyła się z ruderami, opuszczonymi domami i zaniedbanymi zabytkami. Jednak po upadku komunizmu zaczęła ona powracać do życia. Dziś Kazimierz jest sercem nocnego życia Krakowa. To tutaj znajduje się najwięcej pubów, restauracji i kawiarni, gdzie mieszkańcy Krakowa przesiadują od rana do późnych godzin nocnych. Coraz więcej artystów przeprowadza się na Kazimierz, odnajdując tutaj unikalną atmosferę i niepowtarzalny klimat.\nBazylika Mariacka to zaraz po Katedrze na Wawelu najważniejsza świątynia w Krakowie. Najbardziej charakterystycznym elementem bazyliki Mariackiej są dwie, nierównej wielkości wieże. Według legendy budowa wież powierzona została dwóm braciom, a każdy z nich pragnął stworzyć obiekt wyższy i piękniejszy. Rywalizacja ta doprowadziła do tego, że starszy brat zabił młodszego, a następnie z powodu dręczących go wyrzutów sumienia sam popełnił samobójstwo. Narzędzie zbrodni – nóż – do dziś wisi pod jedną z arkad Sukiennic.\nMuzeum Sztuki Współczesnej powstało w 2010 roku. Celem instytucji jest prezentowanie sztuki z ostatnich 20 lat oraz próba zmniejszenia dystansu wobec często nierozumianych nowoczesnych form ekspresji artystycznej. W muzeum możemy zwiedzać wystawy stałe oraz czasowe. Sama minimalistyczna architektura budynku również stanowi nie lada atrakcję.\nMuzeum mieści się w dawnej fabryce Oscara Schindlera, która powstała w 1937 i zajmowała się głównie produkcją wyrobów emaliowanych. Oscar Schindler podczas II wojny światowej zatrudniał w niej zagrożonych eksterminacją Żydów, wpisanych następnie na tzw. listę Schindlera i uratowanych od zagłady. 1100 osób zostało w ten sposób ocalonych przed pewną śmiercią.\nMuzeum w podziemiach rynku znajduje się bezpośrednio pod płytą Rynku Głównego. To multimedialna podróż w czasie pokazująca historię Krakowa w bardzo nowoczesny sposób. Prace archeologiczne prowadzone pod ziemią pokazały jak tkanka miejska narastała. Obecne piwnice większości kamienic w okolicach rynku były w średniowieczu na wysokości parteru. Wystawę wzbogacają ponadto ciekawe makiety oraz elementy multimedialne - ekrany dotykowe, hologramy, projekcje i filmy dokumentalne.\nMuzeum zlokalizowane jest na terenie dawnego lotniska Rakowice-Czyżyny. Znajdują się w nim eksponaty związane z historią rozwoju lotnictwa. Obecnie w muzeum znajduje się ponad 200 samolotów. Z lotu ptaka muzeum przypomina skrzydło. Jego nowoczesna bryła architektoniczna została uznana za najlepszy budynek z betonu na świecie - tak stwierdzili jurorzy międzynarodowego konkursu Cemex Building Award. Telewizja CNN uznała natomiast muzeum za 8. najlepsze muzeum lotnictwa na świecie.\nAuschwitz-Birkenau jest jedynym byłym obozem koncentracyjnym znajdującym się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Dopiero zobaczenie na własne oczy tego miejsca, symbolu Holokaustu, pozwala nam spróbować zrozumieć tragedię, jaka się tam wydarzyła. W Muzeum w Auschwitz odwiedza się m.in. bloki więzienne, komorę gazową, a także krematorium. Następnie uczestnicy wycieczki jadą do największego nazistowskiego obozu zagłady na świecie – Brzezinki (Birkenau).\nKopalnia Soli „Wieliczka” to liczące dziś ponad 700 lat najstarsze polskie przedsiębiorstwo. W 1978 znalazła się na zaszczytnej I Liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. Rocznie odwiedzana jest przez ponad milion turystów z całego świata. W kopani na przestrzeni wieków rozwinął się specyficzny mikroklimat o działaniu terapeutycznym - panuje tam stała temperatura 14 stopni Celsjusza. Kopalnia to zawiły labirynt, na który składają się tunele o łącznej długości ponad 300 kilometrów, 3000 komnat i 9 pięter, z których ostatnie znajduje się na głębokości 327 metrów.\nKopiec Krakusa znajduje się na wzgórzu Lasoty. Twórcy, czas powstania i przeznaczenie kopca są nieznane, choć istnieją na ten temat różne teorie. Jedna z legend łączy usypanie kopca z osobą Kraka, legendarnego założyciela miasta Krakowa. Opisuje, że pogrzebano go zgodnie ze zwyczajem na szczycie wzgórza, zaś dwaj jego synowie, wykonując jego wolę, wznieśli kopiec na wieczną pamiątkę. Kopiec Kraka jest jednym 6 kopców w Krakowie. Według nas jest on najpiękniejszy: widać stąd całą panoramę Krakowa. Szczególnie polecamy podziwianie ze szczytu wschodów i zachodów słońca.\nTo jedna z największych w Europie łąk w centrum miasta. Dawne pastwisko ma powierzchnię ponad 8 ha i obwód ok. 3587 metrów. Obecnie jest to miejsce rekreacyjne dla mieszkańców Krakowa. Odbywają się na nim liczne wydarzenia sportowe oraz kulturalne; koncerty, pielgrzymki i wszelkiego rodzaju imprezy masowe. To doskonałe miejsce na poranny/wieczorny jogging lub spacer z psem. Przez mieszkańców Krakowa Błonia nazywane są płucami miasta.\nTo legendarny smok mieszkający u podnóża krakowskiego wzgórza wawelskiego w jaskini nazywanej Smoczą Jamą. Według przekazów nawiedzał on miasto, pożerając bydło. Według legendy z XV wieku smoka pokonał biedny szewczyk za pomocą wypchanego siarką barana. Po zjedzeniu barana smoka tak paliło w gardle, że wypił pół Wisły i pękł. Obecnie co minutę smok zieje ogniem i stanowi to nie lada atrakcję, zwłaszcza w nocy.\nZalew Zakrzówek powstał w 1990 po zalaniu starego kamieniołomu wapienia. Składa się on z dwóch zbiorników połączonych przesmykiem. Brzegi zalewu stanowią jedno z ulubionych miejsc wypoczynkowych krakowian. Akwen udostępniony jest obecnie nurkom: podwodne atrakcje spoczywają na głębokości 7-31 metrów i obejmują m.in. samochód, autobus, łodzie oraz samolot. Widoczność pod wodą potrafi sięgać nawet 15 metrów. Pod wodą znajduje się także granitowa tablica upamiętniająca Karola Wojtyłę, który pracował na terenie kamieniołomu podczas II wojny światowej.\nLody na Starowiśnej\nTa legendarna lodziarnia powstała ponad 30 lat temu. Według nas serwuje najlepsze lody w Krakowie, co potwierdza wiele nagród. Lody produkowane są w tradycyjny sposób, na bazie naturalnych składników. Niech was nie zrazi długa kolejka, która ustawia się przed lokalem szczególnie w słoneczne dni. Bogaty smak lodów (uwielbiamy bakaliowe!) wart jest tych minut spędzonych w kolejce. W okresie zimowym Pracownia Cukiernicza Stanisława Sargi serwuje przepyszne pączki z różą - po prostu niebo w gębie.


Color Explosion: Ecocera- Matujący puder ryżowy Fixer\nEcocera- Matujący puder ryżowy Fixer\nPuder jest kosmetykiem bez którego nie wyobrażam sobie pełnego makijażu. Matuje i nadaje skórze gładkość i jednolitość. Jednak osoby mające tłustą cerę jak ja potrzebują czegoś więcej niż zwykłego pudru. Właśnie dla takich osób firma Ecocera stworzyła matujący puder ryżowy, który jest nie tylko hipoalergiczny i nie zawiera talku ale także jest jednym z najsilniejszych absorbentów sebum.\nDzięki Panu Łukaszowi z drogerii internetowej Mistic (KLIK) miałam okazję przetestować ten puder. Jak się u mnie sprawdził? Czy jestem zadowolona z efektów? Zapraszam do czytania.\nSkład: Dimethylimidazolidinone, Rice Starch, Magnesium Stearate, Phenoxyethanol , Parfum Ethylhexylglycerin\nCena: 14,99zł / 15g\nPuder zamknięty jest w przeźroczystym pudełeczku z białą zakrętką na której widnieje nazwa firmy. Całość wykonana jest z plastiku i niestety nie jest zbyt trwała, trzeba uważać aby pudełeczko nam nie upadło ponieważ mam obawy, że raczej nie "przeżyłoby" takiego wypadku. Poza tym zakrętka nie domyka się dobrze i istnieje możliwość, że np. w torebce może się wysypać. W środku pudełeczka znajduje się wieczko z małymi dziurkami (oryginalnie są zaklejone) aby przez nie wydobywać puder. Poza tym znajdziemy w nim także małą gąbeczkę do aplikacji- ja osobiście nie lubię używać tego typu akcesoriów, nakładam go po prostu moim pędzlem do pudru.\nPuder ma sypką białą konsystencję jednak nie obawiajmy się efektu "córki młynarza" na twarzy, ponieważ po nałożeniu na skórę staje się przeźroczysty i stapia się z kolorem naszej skóry. Przyznam, jednak, że przy aplikacji trzeba się troszkę natrudzić ponieważ puder rozsypuje się praktycznie dookoła...\nPlusem jest to, że bardzo dobrze współgra z innymi kosmetykami jak np. podkład, róż czy bronzer.\nDodatkowo warto wspomnieć, że ma bardzo przyjemny zapach- nienachalny aczkolwiek jest dosyć wyczuwalny. Po aplikacji na skórę z czasem przestaje się go czuć (szkoda, bo ja lubię kiedy kosmetyki mają przyjemne dla noska zapachy).\nPomimo tego, że są drobne problemy z opakowaniem oraz trzeba nabrać wprawy przy aplikacji jestem z tego kosmetyku bardzo zadowolona. Ładnie wygładza i matuje skórę na dłuższy czas, nie zatyka porów, nie powoduje podrażnień czy alergii. Ostatnio z przyczyn ciążowych moja cera bardzo "szaleje" więc jest to dla mnie na prawdę wybawienie. Plusem jest także jego cena w porównaniu z bardzo dużą wydajnością.\nNiestety nie widziałam go nigdzie stacjonarnie jednak na pewno bez problemu znajdziemy go w internecie. Polecam drogerię MISTIC gdzie kupicie go pod linkiem PUDER RYŻOWY (KLIK)\nKosmetyk otrzymałam w ramach współpracy z drogerią Mistic jednak nie wpłynęło to na moją recenzję.\nAutor: goskaaa o 11:29\nEtykiety: Ecocera , Kosmetyki do makijażu , Puder ryżowy\nKarolina Z 26 listopada 2015 12:40\nja od jakiegos czasu szukam idealnego pudru...ale nie moge na taki trafic..\ngoskaaa 26 listopada 2015 13:49\nJeśli masz problemy z cerą ewentualnie borykasz się z tłustą cerą to ten na pewno bardzo przypadnie Ci do gustu :)\nKarolina S. 26 listopada 2015 15:22\nzastanawiałam się ostatnio nad jego kupnem i nie mogłam się zdecydować bo jakoś w mojej kosmetyczce nic ryżowego jeszcze nie było, ale chyba jednak muszę spróbować :)\nAgata Samulak 26 listopada 2015 18:24\nostatnio zastanawiałam się cy go kupić, teraz wiem, ze tak!\nSouthgirl 26 listopada 2015 21:31\nNie uzywalam jeszcze ryzowego pudru, ale ten brzmi dobrze :P\nJoanna Nienałtowska 27 listopada 2015 09:28\nWydaje się całkiem fajny :) Nie lubię takich opakowań... Ale przecież najważniejsze jest działanie produktu :)\nJoannaa Lifestyle 27 listopada 2015 23:26\nu mnie czeka on w kolejce, ale mam na niego wielką ochotę już dziś ;)\nAnna El 28 listopada 2015 09:39\nMam go również, rzeczywiście z aplikacją jest problem bo rozsypuje się dookoła. Czy jestem zadowolona? Nie do końca mi w nim wszystko pasuje :/\nJoanna Zabawa 8 grudnia 2015 21:41\nja jakoś nie mogę się przełamać i do końca nie wierze, że doskonale dopasuje się do mojej cery ale nie używając nie wiem co tracę )\nMagdalena stylpasja 13 grudnia 2015 15:33\nnie lubię takich sypkich...


...MOJE DECU ART...: stycznia 2014\nDziś przedstawiam pierwsze moje własnoręcznie ozdobione pudełeczko dla pewnej przesłodkiej Oliwki z okazji Jej pierwszych urodzin :)\nZdobienie tego pudełeczka dało mi tyle radości i przyjemności ,że już chcę robić kolejne ,ale najfajniejsza zabawa to mieszanie farb i dobieranie odpowiedniego koloru :)\nPozdrawiam i zapraszam do obejrzenia :)\nAutor: szepty serca o 1/31/2014 18 komentarzy:\nTo że decu wciągnęło mnie na max to już wiem sama o sobie :)\nNiemal ,że we wszystkim widzę coś ,co można poprawić ,naprawić itd.\nOd jakiegoś czasu drażniły mnie dwa krzesła .\nBardzo je lubię choć były już mocno zniszczone i właściwie przeznaczone do wyrzucenia .\nAle skoro spodobał mi się decu postanowiłam owym krzesłom dać szansę pozostania w naszym domu :)\nNajgorszą opcje krzeseł przedstawia zdjęcie poniżej (aż wstyd pokazać ).\nPo metamorfozie jedno z nich wygląda tak :)\nZniszczone siedziska również powędrowały do naprawy i będą obite białą skórą :)\nA tak prezentują się oba w mojej kuchni :)\nJa jestem zadowolona i bardzo mi się podobają :)\nDo kompletu wygrzebałam jeszcze w piwnicy małą ryczkę ,która wymaga troszkę obróbki stolarskiej ,ale naturalnie zamierzam się dziś za nią zabrać :)\nJa w swojej kuchni czuję się dziś świetnie ,gdyż moje oczy cieszą piękne chwile ,ale o tym niebawem na moim drugim lirycznym blogu :)\nAutor: szepty serca o 1/30/2014 16 komentarzy:\nWczoraj wieczorem powstała lawendowa butelka ,ale żeby nie było jej smutno to poszukałam do kompletu słoiczek i tak oto jest butelka i słoiczek pachnące lawendą :)\nDziś pierwszy raz pobawiłam się w pewnym programie ,w którym można poprawiać zdjęcia .\nEfekt mojej zabawy taki jak na zdjęciu powyżej :)\nAch ,jeszcze sporo nauki przede mną by wszystko ze sobą fajnie grało :)\nAutor: szepty serca o 1/29/2014 19 komentarzy:\nAutor: szepty serca o 1/28/2014 20 komentarzy:\nDziś coś w żywszych kolorach .\nNiebawem moja koleżanka Kasia będzie obchodziła swoje imieniny i urodziny .\nZ tej okazji postanowiłam zrobić dla Niej własnoręcznie wykonany prezent .\nPonieważ Kasia ma dość nowoczesną kuchnię biało -czarną z akcentami czerwieni bardzo chciałam by wpasować się w Jej kolory .\nPowstała deseczka ,serducho i anielica .\nDodam jeszcze ,że Kasia ma w swojej kuchni foto tapetę z czerwoną budką telefoniczną więc mam nadzieję ,że moje drobiazgi będą ciekawymi elementami dekoracyjnymi :)\nCo myślicie o takich prezentach ?\nAutor: szepty serca o 1/27/2014 10 komentarzy:\nWeekend ,który minął był moim pierwszym całkowicie wolnym weekendem od dłuższego czasu,więc byłam bardzo uradowana .\nW sobotę zrobiłam ciasto" 3 bit",\nmiryndę domową no i oczywiście oddałam się mojej nowej pasji czyli decu .\nNa warsztat trafiły puszki od kawy ,które od jakiegoś czasu nosiły statut - być albo nie być .\nDałam im ostatnią szansę i postanowiłam na nich dokonać metamorfozy :)\nZdjęcia poniżej przedstawiają jak owe puszeczki prezentują się w meblach :)\nI jeszcze raz widok wszystkich trzech :)\nCiekawa jestem co myślicie o moich poczynaniach ?\nJak dla mnie puszeczki wyszły ok i póki co zostają w mojej kuchni na dłużej .\nTeraz przyglądam się białym krzesłom ,które też jakby straciły swój blask .\nTylko mój maż prosił aby krzesełka nie były z motywem Aniołów bo już dość dużo jest ich w naszym domu.\nWybór padł na słoneczniki :)\nPozdrawiam cieplutko bo za oknem znów zimno :)\nps.czy Wam też tak trudno idzie fotografowanie lakierowanych prac ?\nAutor: szepty serca o 1/27/2014 11 komentarzy:\nDziś przedstawiam kolejne dwie anielice :)\nNieco inne od wczorajszych ,ale okazuje się ,że te wczorajsze bardzo polubiły się z dzisiejszymi i już dobrały się w pary :)\nDziś wczesnym popołudniem wszystkie moje anielice wybrały się do fryzjera .\nNie straszny im mróz i kilkanaście stopni na minusie ,one się po prostu stroiły .\nCo myślicie o kolorach ich włosów ,mnie się podobają i uważam ,że dodały im wyrazistości :)\nAutor: szepty serca o 1/23/2014 20 komentarzy:\n...Więc moi drodzy goście decoupage niesamowicie wciąga i to już wiem na pewno ,ale to co się ze mną dzieje szczerze powiem ,że przeraża mnie samą .\nNie wiem jak to się dzieje ale nagle we wszystkim zaczęłam dostrzegać tzw przydasie ...\nDziś dojechały do mnie zamówione przeze mnie anielice ,serduszka i jeszcze kilka drobiazgów ,które zakupiłam na allegro ,więc popołudnie miałam zapewnione :)\nZrobiłam wszystkie anielice ,a że byłam ciekawa efektu końcowego to dwie wykończyłam i tu wrócę do tych przydasi ,\notóż znalazłam w lakierach po paznokci pudełeczko z cyrkoniami ,których jeszcze całkiem niedawno używałam do zdobienia paznokci a od dziś owo pudełeczko ze świecidełkami zamieszkało w moim kąciku "mini mini "...aż strach pomyśleć co jeszcze może się przydać by ozdobić jakieś przedmioty ...\nPóki co przedstawiam Wam moje dwie pierwsze anielice (są jeszcze nielakierowane ),ale nie mogłam się oprzeć temu postowi :))))\nZadowolona z siebie znikam z notatkami anatomię wkuwać bo jeszcze się okaże ,że przez tą nową pasję obleję sesję ...eh ,są znacznie przyjemniejsze rzeczy niż nauka ,ale skoro kiedyś powiedziałam A to muszę powiedzieć B ,C,D,E itd ....\nZostawiam moje anielice i iście anielskie -dobranoc :))))\nAutor: szepty serca o 1/22/2014 14 komentarzy:\nTo już chyba ostatnia z deseczek ,którą zrobiłam wczoraj .\nNa zdjęciu są też dwa jabłuszka ,które właściwie są skarbonkami ,ale z racji tego ,że fajnie wyglądają w kuchni razem z deseczką ,która wisi u mnie nad piecykiem stanęły jako dekory na mikrofali i wszystko razem bardzo ładnie wygląda ,przynajmniej mnie się to bardzo podoba .\nCzy myślicie ,że moje "zdolności" pozwalają już na to by przejść do czegoś innego ?\nTzn mam na myśli zdobienie aniołów lub zabranie się z moje pierwsze pudełeczko ...\nMam nadzieję ,że już niedługo pokażę coś innego ,wykonanego przeze mnie :)\nPozdrawiam serdecznie i bardzo ,ale to bardzo dziękuję za wszystkie miłe komentarze :)))\nAutor: szepty serca o 1/21/2014 21 komentarzy:\nAutor: szepty serca o 1/20/2014 21 komentarzy:\nAutor: szepty serca o 1/08/2014 6 komentarzy:


Rolety w prowadnicach montowane są wewnątrz domu, do listew przyszybowych, bezpośrednio na skrzydle Twojego okna. Ze względu na to, że materiał szczelnie zakrywa światło szyby często nazywane są roletami przyszybowymi. Świetnie wyglądają na oknach z PVC, aluminium i drewna, gdzie po zamontowaniu, stają się jego integralną częścią. Elegancki, opływowy kształt górnej kasety- wykonanej z aluminium - chroni tkaninę po zwinięciu Twojej rolety, dzięki czemu utrzymanie jej w czystości nie stanowi wielkiego wyzwania.\nW momencie rozwijania rolety, tkanina prowadzona jest przez prowadnice aluminiowe, które utrzymują materiał w płaszczyźnie szyby. Dzięki takiemu rozwiązaniu, roleta przylega do okna, nawet przy montażu na oknach uchylnych. W momencie zastosowania tkanin 100% zaciemniających, zwanych blackout, prowadnice uniemożliwiają przenikanie światła słonecznego wzdłuż rolety, co zdarza się przy zastosowaniu rolet wolnowiszących.\nZe względu na uniwersalność rolet materiałowych nadają się one niemal do każdego pomieszczenia: biura, salonu, łazienki, sypialni oraz kuchni.\nRoleta materiałowa w kasecie z prowadnicami jest jedną z bardziej cieszących się popularnością zastosowań wśród osłon przeciwsłonecznych w polskich mieszkaniach. Mnogość kolorów, wzorów tkanin i detali wykończeniowych umożliwia dobranie rolety materiałowej w kasecie do niemal każdego typu aranżacji pomieszczenia. Kompletny osprzęt czyli kaseta i prowadnice występują w kolorach okien dostępnych na rynku. Dlatego też w naszej ofercie znajdziesz nie tylko kolory podstawowe jak biel i brąz, ale również antracyt, szary, anoda silver. Jeśli masz okna drewnopodobne, to możesz wybrać okleinę wśród kolorów: złoty dąb, orzech, mahoń, wiśnia, winchester lub dąb bagienny. Pamiętaj o trzyletniej gwarancji na nasze produkty!\nPOMIAR I MONTAŻ ROLET MATERIAŁOWYCH W KASECIE Z PROWADNICAMI\nPonieważ prowadnice i kaseta przyklejane są do listw przyszybowych Twojego okna, konieczny jest dokładny pomiar przed instalacją rolety w kasecie. Tutaj ważna jest dokładność i precyzja. Pomyłka o kilka milimetrów może spowodować ciężką pracę rolety lub jej niedziałanie. Z tego powodu nasze rolety produkujemy tylko i wyłącznie na wymiar. Przed dokonaniem Twojego wyboru rolety zachęcamy do skorzystania z usług profesjonalnego Doradcy Modnie w Oknie. Precyzyjnie wymierzy Twoje okna, a po złożeniu zamówienia zamontuje przesłonę. W ten sposób rolety okienne w kasetach będą cieszyć Twoje oko przez długie lata.\nNasze rolety to produkt wysokiej jakości, dajemy 3 lata gwarancji na każdą przesłonę okienną. Tkaniny posiadają atesty higieniczne, pozwalające na użytkowanie rolet w miejscach przebywania ludzi. Dzięki normom “Child safe” są bezpieczne dla dzieci.\nPo więcej informacji zapraszamy na naszą oficjalną stronę.\nGDZIE KUPIĆ ROLETY MATERIAŁOWE (PRZYSZYBOWE) NA WYMIAR?


Ryby Akwariowe Spis Najpiękniejsze Galeria | Danio kropkowany\nBrachydanio Nigrofasciatus, pochodzenie ryby akwariowe Danio Pręgowane występują w Birmie.\nWygląd ryby akwariowe te mają grzbiet oliwkowobrunatny, brzuch srebrzysty do lekko pomarańczowego. Na bokach ciała ciągnie się przechodzący aż na płetwę ogonową brunatnozłocisty pas, ograniczony z obu stron czarnoniebiesko. Płetwy bezbarwne, odbytowa z rzędami ciemnych punktów.\nDługość ryby akwariowe tego gatunku dorastają do 4 cm.\nCharakter są to ryby akwariowe zgodne i towarzyskie, mniej ruchliwy od Danio Pręgowanego, należy trzymać gromadkę rybek akwariowych.\nWoda powinna być miękka do twardej, pH około 7, stara i regularnie nieznacznie odświeżana, o temperaturze 24-28°C.\nRozmnażanie tych ryb akwariowych jest łatwe. Najlepiej wycierać samce i samice z proporcji 2:1. Akwarium tarliskowe dla trójki ryb trzeba mieć pojemność gdzieś około 4 l poziom wody powinien wynosić około 7 cm, dla większej liczby osobników akwarium musi być odpowiednio większe. Zalecany jest ruszt ikrowy, a na nim kępki dobrze wymytych, drobnolistnych roślin. Jeżeli nie mamy rusztu ikrowego, to musimy dno zaścielić drobnolistnymi roślinami. Akwarium stawiamy w jasno oświetlonym miejscu najlepiej żeby padały na nie poranne promienie słońca. Woda w akwarium powinna mieć twardość ogólną 5-12°n, twardość węglanową do 2°n, pH około 7 i temperaturę 26-28°C. Dobór tarlaków jest łatwy.


Czy to już odpowiedni moment, aby zmienić opony? Jak w aktualnych warunkach odnajdą się zimówki?\nCzy to czas, aby wymienić opony na zimowe? Na ten moment raczej takie czynności jeszcze odradzamy. Wchodzimy co prawda powoli w okres jesienny, natomiast wciąż panują temperatury iście letnie, wakacyjne.\nPrzyjmuje się, że opony powinniśmy wymienić wtedy, kiedy podczas codziennego jeżdżenia temperatura spada poniżej 7 stopni Celsjusza. Czyli kiedy nasz dzień wygląda tak, że codziennie o godzinie 7:00 wsiadamy do auta i ruszamy do pracy i przez kilka dni zauważamy, że temperatura oscyluje ok. 10 stopni, bądź niżej, to dobry czas na zmianę.\nTo znaczy kiedy? Kiedy zmieniamy opony? Teoretycznie najlepszym momentem jest ku temu koniec października, bądź przełom października i listopada. Wtedy temperatury powinny właśnie się kręcić w okolicach 10 stopni, albo niżej. To już czas, kiedy opona powinna być zimowa.\nZresztą, nic na takiej zmianie nie stracimy. W okolicach tych 10, nawet do 15 stopni przy cieplejszym dniu, opona zimowa nie będzie się zachowywała gorzej od letniej. Plus jest taki, że kiedy rzeczywiście temperaturze będzie już poniżej 7 stopni, to nic nas nie zaskoczy – tutaj robi się różnica, kiedy zimówka działa jak należy, a opona letnia traci swoje właściwości.\nCzym w ogóle różni się opona zimowa od letniej? Jest o wiele bardziej miękka, to przede wszystkim. Dodatkowo jej bieżnik jest głębszy i ma więcej nacięć. W taki sposób zimówka pracuje odpowiednio przy niskich temperaturach oraz na śniegu.


JEDNORAZOWA ZAPOMOGA Z TYTUŁU URODZENIA SIĘ DZIECKA - Gmina Stoczek - www.stoczek.net.pl\n• Jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się dziecka przysługuje ojcu lub matce dziecka, a także opiekunowi prawnemu albo opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 1922 złotych.\n• W bieżącym okresie zasiłkowym 2013/2014 trwającym od 1 listopada 2013 do 31 października 2014 należy wykazać dochody za rok 2012 uwzględniając zmiany wysokości dochodów pełnoletnich członków rodziny\n• W przypadku urodzenia się dziecka przed 1 stycznia 2013 jednorazową zapomogę z tytułu urodzenia dziecka przyznaje się bez względu na wysokość dochodu.\n• W przypadku objęcia opieką prawną, faktyczną lub przysposobienia przed dniem 1 stycznia 2013 nie uwzględnia się kryterium dochodowego.\n• Wniosek o wypłatę zapomogi składa się w terminie 12 miesięcy od dnia narodzin, a w przypadku, gdy wniosek dotyczy dziecka objętego opieką prawną, opieką faktyczną albo dziecka przysposobionego - w terminie 12 miesięcy od dnia objęcia dziecka opieką albo przysposobienia nie później niż do ukończenia przez dziecko 18 roku życia.\n• Wnioski złożone po tym terminie pozostawia się bez rozpoznania.\n• Jednorazowa zapomoga nie przysługuje, jeżeli członkowi rodziny przysługuje za granicą świadczenie z tytułu urodzenia dziecka chyba, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.\nJednorazowa zapomoga z tyt. urodzenia dziecka przysługuje w wysokości 1.000,00 zł.\n2. zaświadczenie lekarskie lub zaświadczenie wystawione przez położną potwierdzające pozostawanie kobiety pod opieką medyczną nie później niż od 10 tygodnia ciąży do porodu;\n3. w przypadku przysposobienia dziecka- odpis prawomocnego postanowienia sądu orzekającego przysposobienie lub zaświadczenie sądu lub ośrodka adopcyjnego o prowadzonym postepowaniu sądowym w sprawie o przysposobienie dziecka;\n4. w przypadku opieki prawnej- orzeczenie sądu o powołaniu opiekuna prawnego;\na) odpis prawomocnego orzeczenia sądu orzekającego rozwód lub separację;\nb) odpis zupełny lub skrócony aktu zgonu małżonka lub rodzica dziecka- w przypadku gdy rodzic dziecka nie żyje;\n6. dokumenty stwierdzające wysokość dochodu rodziny, w tym odpowiednio:• zaświadczenia z urzędu skarbowego albo oświadczenia członków rodziny o dochodzie podlegającym opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, każdego członka rodziny, wydane przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego, zawierające informacje o wysokości:\n7. kartę pobytu - w przypadku cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;\n8. odpis prawomocnego orzeczenia sądu orzekającego rozwód lub separację albo odpis zupełny lub skrócony aktu zgonu małżonka lub rodzica dziecka - w przypadku osoby samotnie wychowującej dziecko;\n9. odpis prawomocnego postanowienia sądu orzekającego przysposobienie lub zaświadczenie sądu lub ośrodka adopcyjnego o prowadzonym postępowaniu sądowym w sprawie o przysposobienie dziecka;\n10. orzeczenie sądu o powołaniu opiekuna prawnego dziecka;\n11. inne dokumenty, w tym oświadczenia, niezbędne do ustalenia prawa do jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka.


23 czerwca 2020 | Renewables\nParu z Nas jest świadomym, ile jakości zdrowotnych zawiera wewnątrz jabłko. Jest nie tylko świetnym generatorem witaminy C , pektyny i potasu, ale metodą na poprawę kondycji skóry i poprawę twarzy. Chroni również wielu dolegliwościom i dostarcza mnóstwo energii.\nadmin Nowości 23 czerwca 2020\t 23 czerwca 2020\nPlanujesz kupno najnowszej strategii komputerowej, bo od jakiegoś czekałeś aż pojawi się w sklepach? A może myślisz nad wyścigami, kupiłeś bowiem kierownicę, ale nie masz jej do czego używać? Nim udasz się do sklepu, powinieneś poczytać recenzje i testy gier, bo może się okazać, że gra, o której marzyłeś, wcale nie jest tak ciekawa jak na początku uważałeś.\nRead more"Zamierzasz kupić najnowszą grę? Zanim pójdziesz do sklepu, zapoznaj się z recenzją"\nNa świecie już wiele lat temu zaobserwowano, jak niezwykle istotna jest właściwa ochrona przyrody. Działalność ludzi, a przede wszystkim przemysł, jest czynnikiem w największym stopniu przyczyniającym się do degradacji środowiska, a co za tym idzie – do powolnej utraty rozmaitych potrzebnych składników naturalnych. Człowiek musi więc wprowadzić czynności których celem jest zmniejszenie negatywnego wpływu neiczystości na przyrodę. Należy do nich na przykład segregacja odpadów. Umożliwia ona ponowne zastosowanie różnorodnych elementów, dzięki czemu chroni się środowisko. Obowiązek segregowania śmieci został już wprowadzony między innymi we wszystkich apństwach Europy, również w Polsce. Sprzeniewierzanie się temu nakazowi grozi zapłaceniem kary pieniężnej. W Polsce powinność ta objęła nie tylko prywatne gospodarstwa, ale również inne obiekty, takie jak przykładowo sklepy, centra handlowe czy domy studenckie. Na dzień dzisiejszy bez wątpienia segregacja jest już zjawiskiem powszechnym, które nie wywołuje już niczyjego zdziwienia. W dalszym ciągu jednak występuje dużo kłopotów, biorących się między innymi z niedoprecyzowanych instrukcji na temat segregowania.


Prosument Archives - Jurgiel-zyla.pl | jurgiel-zyla.pl\nby Przemysław Jurgiel-Żyła on poniedziałek, 10 Czerwiec, 2013 • 7 Comments\nZakupy – nawet te codzienne – to w chwili obecnej zabawa w kotka i myszkę. Sprzedawcy stosują kolejne, wymyślne tricki, żeby zachęcić do zakupu, a klient ma dwa wyjścia: podążać za innymi w owczym pędzie lub próbować walczyć o swoje prawa i nie dać się oszukać. Zakupy w markecie, małym sklepie czy internecie? Chyba nie da się jednoznacznie odpowiedzieć na…\nby Przemysław Jurgiel-Żyła on sobota, 10 Listopad, 2012 • 3 Comments\nCały czas zastanawia mnie fenomen naszego kraju. Towary pierwszej potrzeby często są droższe, niż na zachodzie, gorszej jakości i w bardziej oszukańczych opakowaniach. Polska jakość ma wiele wymiarów – pewnie na każdym rynku są lepsze i gorsze produkty. Przeciętny konsument nie ma benchmarku, który pozwoliłby mu ocenić jakość bez przetestowania. Przez ostatnie kilkanaście miesięcy robiłem testy zakupowe na przykładzie ubrań,…\nbo o klienta trzeba dbać – pozytywny case\nby Przemysław Jurgiel-Żyła on sobota, 27 Październik, 2012 • 1 Comment\nSprzedaż w internecie rządzi się swoimi prawami. Bardzo często o zakupach decyduje impulsywna reakcja lub wrażenie, jakie sklep wywoła na kupującym. Mogą to być ładne opisy produktów, podany pełny kontakt, szeroki asortyment czy też szybka odpowiedź na zadane pytanie. Uważam, że o złych, jak i bardzo dobrych zachowaniach warto pisać. O złych, żeby ostrzec innych użytkowników np.: przed nieuczciwym sprzedającym.…\nmoja ostatnia przygoda z orange\nby Przemysław Jurgiel-Żyła on sobota, 15 Sierpień, 2009 • 5 Comments\nNiniejszy wpis dedykuję osobom, które – podobnie jak ja – przez wiele lat miały wątpliwą przyjemność korzystania z usług sieci Orange. Abonentem Orange byłem od przeszło 6 lat. Jeszcze przy przedłużaniu umowy po pierwszych dwóch latach zostałem w miarę sensownie potraktowany (tzn. skorzystałem na tym, że zostałem w sieci), o tyle po kolejnych dwóch wygodniej (czytaj: bardziej opłacalnie) mi było…


Które drewno jest dobre do budowy domu? Czy opłaca się w ogóle budować domy drewniane? | Klub hamowni\nJedną z pierwszych decyzji, jaką musimy podjąć przed rozpoczęciem budowy domu jest to, z jakich materiałów będzie zbudowany. Bardzo często dzisiaj wybór pada na drewniane technologie, i nie jest to dziwne, gdyż zapewniają niezwykłą solidność i ładny wygląd.\nCo więcej, z drewna można zrobić bardzo dużo przydatnych rzeczy, bardziej i mniej zaawansowanych technologicznie, jak chociażby wiaty drewniane Wrocław. Za tego typu budowlami przemawia rzeczywiście sporo czynników, zaś najważniejszy z nich odnosi się do szybkiego czasu budowy. Domy tego typu stawia się dość sprawnie, dzięki temu na tego rodzaju przedsięwzięcia decydują się ludzie, jacy nie mają nazbyt dużo czasu, nie mogą sobie pozwolić na budowanie (polecam wolplan wylewki małopolskie) przez parę sezonów. To w związku z tym bardziej konieczność aniżeli świadomy wybór. Mało tego, wbrew panującemu przekonaniu dobrze zbudowane i używane domy z drewna nie są gorsze oraz w mniejszym stopniu wytrzymałe, niż te murowane. To samo możemy powiedzieć o ogniotrwałości.\nDobrze zaimpregnowane elementy drewniane albo zabezpieczenie płytami gipsowo-kartonowymi ochrania tą całą konstrukcję przed pożarem. Nie istnieje więc obawa, że decydując się na mniej tradycyjną technologię ryzykujemy bezpieczeństwem lub trwałością tak postawionego domu. Istnieją różnorakie typy drewna, dzięki jakim można wybudować taki dom. Jednym z nich jest brzoza.\nTo drewno możemy łatwo modelować i obrabiać, a przez to, że nie jest najtwardsze, jest łupliwe. Najlepiej użyć go do produkcji elementów wykończeniowych, jak okleina albo sklejka (dowiedz się więcej). Inny, wart polecenia gatunek, to dąb. Jego trwałość zależy od szerokości słojów, a szerokie słoje mówią o wysokiej twardości drewna.\nZ jednej strony tego typu drewno jest trudne w obróbce, z kolejnej natomiast jest bardzo wytrzymałe i odporne na uszkodzenia i ścieranie. Węższe słoje świadczą o tym, że drewno jest zbyt miękkie jak również nieodporne na owady. Takie drewno zaś pod wpływem wody staje się twardsze. Może pękać, jeśli nie będzie dobrze wysuszone.\nJeśli spodobały Ci się elementy tego wpisu, to do zweryfikowania (https://wolplanposadzki.pl/posadzki-anhydrytowe-styrobeton-bydgoszcz-torun/) jest także następna strona, gdzie wyszukasz sporo informacji na ten temat.\nJest istotne w niektórych branżach, tym bardziej natomiast w stolarstwie.\nPosted on 25 czerwca 202125 czerwca 2021\t/ 0\t/ Tags\tbudynek, domy, drewno, stolarstwo\tCategories\tBez kategorii