JAKI MAM DZIŚ STOSUNEK DO ŻYCIA\nWielokrotnie zastanawiałem się, jakie jest moje zdrowienie jakie jest obecne, codzienne życie. Czym się różni się od tego z przed kilku lat? Ostatnich kilka lat uzmysłowiło mi i na każdym kroku znajduję tego potwierdzenie, że trzeźwe życie wcale nie jest trudne, przeciwnie nie wymaga wyszukanych rozwiązań, ale właśnie prostoty, czyli bezwarunkowego przyjęcia przesłań Programu Dwunastu Kroków i stosowania ich w codziennym życiu. Wtedy to nie będzie ciągła walka, aby się nie napić, a tak widziałem, traktowałem trzeźwienie czy raczej abstynencję. Po raz pierwszy również dostosowałem życie osobiste, zawodowe do programu i procesu zdrowienia, a nie odwrotnie tak, jak dotychczas, gdy pracę nad sobą i swoim zdrowieniem często odkładałem na bok. Okazało się, że mogę żyć godnie, uczciwie, co daje mi dużo radości i spełnienia, a udział w mityngach i służba w AA wcale nie zakłócają innych obszarów mojego życia, co przez wiele lat było moim koronnym argumentem, że zdrowienie i praca nad sobą w różnych formach (Wspólnota AA, terapie) są nie do pogodzenia z pracą zawodową czy życiem rodzinnym. Są i jeszcze je wzbogacają. O wartości, które były dla mnie obce. Efektem jest to, że postrzeganie mnie przez innych, przede wszystkich najbliższych, mój dotychczasowy wizerunek egoisty człowieka zakłamanego, bezwzględnego, bez skrupułów, który tworzyłem przez tyle lat zmienia się, (choć to powolny proces). A te cechy charakteru, uczucia, wartości, które ujawniały się bardzo rzadko, teraz są normą. Np. pół roku temu spotkałem swojego dawnego szefa, który zwolnił mnie za picie oszczędzając mi dyscyplinarki, a wobec którego zachowałem się podle. Staruszek jest na emeryturze. Przeprosiłem go, podziękowałem za życzliwość. Pamiętam jego i moje wzruszenie. Osób, które widzą mnie teraz zupełnie inaczej jest coraz więcej.. Sam sobie też mogę spojrzeć bez obaw, wstydu, niechęci w twarz. Dziś minęło ponad 6 lat od mojego ostatniego picia. Wymienione przed chwilą wartości wracają, bo są istotą mojego życia, które bez nich nie miałoby sensu. Na razie nie męczy mnie głód alkoholowy ani kac. Nie zaczynam dnia od picia. Nie podkradam i nie chowam alkoholu jak ostatni męt. Nie przemykam się chyłkiem jak złodziej do sklepu. Nie odstraszam swoim wyglądem i zachowaniem innych. Nie ukrywam się, jak tchórz nie otwierając drzwi i nie odbierając telefonów. Nie poświęcam przyjaźni, uczciwości i innych wartości dla alkoholu. Mogę natomiast każdemu śmiało spojrzeć w oczy. Budzę się każdego ranka z uczuciem ciepła, pogody ducha i radości, że nie jest mi potrzebny „klin”. Jest natomiast zadowolenie, pewność, ciekawość, co przyniesie nowy dzień. Mam plany, zamierzenia. To podstawowy warunek, aby realne stały się inne moje marzenia. Przede wszystkim jednak konieczne jest wyjście z izolacji, a nie odrzucanie, bo moim zdaniem nie będę trzeźwym, a więc dojrzałym i szczęśliwym człowiekiem bez pomocy ze strony innych ludzi. Potrzebuję kontaktu z nimi, a przede wszystkim z tymi, którzy z cierpliwością wskazują mi rozsądną drogę postępowania, którzy uczą mnie mądrze myśleć. Potrzebuję tych, którym mój los nie jest obojętny. Którzy potrafią z dystansu popatrzeć na moje postępowanie i życzliwie, ale stanowczo przestrzegą, gdy się zagubię i wskażą błędy. Obecnie bardzo istotna, a wręcz decydująca o jakości mojego życia jest duchowość. Tylko w sferze duchowej mogę odkryć sens swojego życia i godną hierarchię wartości. W przeciwnym wypadku (a tak było przez większość mojego życia, gdy piłem) byłbym nadal niewolnikiem ciała, popędów, emocji, a w konsekwencji alkoholu, nie wiedząc przy tym, kim jestem i po co żyję. Czasami spotykam się z przyjacielem. Niezbyt często z uwagi na nasze odległe miejsca zamieszkania. Jest również alkoholikiem. Wyjaśnił mi, że jedną z najważniejszych części składowych duchowości jest wspomniany już system wartości, a w nim odpowiedzialność. Jest to oczywiście ponoszenie konsekwencji za swoje czyny, uczciwość, dotrzymywanie słowa i wiele innych. Ale to również przewidywanie tych konsekwencji i niedopuszczanie do nich. To również przewidywanie uczuć, jakie wywołuję u innych swoim postępowaniem, czyli po prostu empatia. A bywa, że o tym zapominam. Znamienny jest przykład z ostatnich tygodni. Któregoś dnia czekałem na przejściu dla pieszych na czerwonym świetle. Ulica była pusta, żadnego samochodu. Miałem zamiar przejść. W tym momencie do przejścia zbliżyła się grupa dzieci pod opieką wychowawczyni. Poczekałem na zielone światło. Opiekunka uśmiechnęła się sympatycznie Zaskoczony odwzajemniłem uśmiech i po chwili zrozumiałem w czym rzecz. Przecież przekazuje im także bezpieczne zasady poruszania się na ulicy. Zatem moje zachowanie było potwierdzeniem słuszności jej pracy wychowawczej, a nie zaprzeczeniem w wypadku gdybym przebiegł przez ulicę na czerwonym. Stąd to podziękowanie, z czego w pierwszej chwili nie zdawałem sobie sprawy. Zmierzam do tego, że egzamin z duchowości, odpowiedzialności uczciwości, empatii i wszystkiego, co się z tym wiąże zdaję na każdym kroku w codziennym życiu. W różnych miejscach: na ulicy, w sklepie, w rodzinie czy w miejscu pracy. Czasem zadaję go pomyślnie, jak w opisanym zdarzeniu, ale bywa, że jest inaczej. Nie znaczy to, że jestem dla wszystkich życzliwy, sympatyczny. Mam jasno określone swoje granice. Nie jest mi po drodze z tym, kto je przekracza, ale nie czuję do takich ludzi uraz czy nienawiści. Po prostu mówię im o tym. Na zakończenie chcę przedstawić kilka zasad, którymi chciałbym się kierować:\nMocno wierzyć w wartości i zasady i bronić ich nawet wbrew opinii innych; Jednocześnie zmieniać je, jeżeli nowe doświadczenia lub ludzie wykażą, ze jestem w błędzie.\nWierzyć, że potrafię dać sobie radę nawet w obliczu niepowodzeń.\nCzuć się równy innym jako człowiek, ani lepszy, ani gorszy, niezależnie od różnic w poszczególnych zdolnościach czy pozycji społecznej.\nPrzyjmować za naturalne, że dla jednych jestem interesujący i wartościowy inni mogą postrzegać mnie inaczej, niekoniecznie tak jakbym tego oczekiwał.\nByć wrażliwym na potrzeby innych ludzi i mieć świadomość, że nie mogę być szczęśliwym kosztem innych.\nPotrafić szczerze cieszyć się różnymi zajęciami: pracą, zabawą, zainteresowaniami, ludzkim towarzystwem, a nawet próżnowaniem.\nOczywiście, to zbyt wyidealizowany wizerunek mnie, jako człowieka i mojego stosunku do życia. Na pewno taki nie jestem, ale jest we mnie gotowość do dokonywania zmian, aby takim być. Widzę w tym pewne analogie do Szóstego i Siódmego Kroku AA. Na pewno nikt nie usunie wszystkich moich wad i braków, ale jestem na to gotowy. Z tym ściśle wiąże się pojęcie pokora. W moim obecnym życiu nie obniża poczucia mojej wartości, a tak właśnie uważałem przez wiele lat. Przeciwnie dowartościowuje mnie. Ale o tym napiszę przy innej okazji.\nJUŻ W POŁOWIE DROGI ZADZIWIŁY MNIE OSIĄGNIĘTE REZULTATY\nNie należałam do tych szczęśliwców, którym udało się wytrzeźwieć za pierwszym razem. Na terapię i do wspólnoty trafiłam 20 lat temu i po ośmiu miesiącach abstynencji znów zaczęłam pić. Po siedmiu latach picia z małymi przerwami na lepsze samopoczucie pojawiły się myśli samobójcze. Uważałam, że nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie rozumie i że tak naprawdę jestem sama w tym złym świecie, przez co życie straciło dla mnie sens. Moja Siła Wyższa miała jednak inny plan wobec mnie. Znów trafiłam na terapie i mitingi i znów próbowałam wytrzeźwieć jednak po roku piłam odnowa. Sześć lat temu myślałam, że ten kołowrotek nigdy się nie skończy. Nie wierzyłam w cokolwiek i w kogokolwiek na ziemi i w niebie, że może pomóc mi w zaprzestaniu picia. Mimo to zapragnęłam innego bardziej wartościowego życia jednak wiedziałam, że żeby je mieć muszę odstawić alkohol. Tylko jak to zrobić? Postanowiłam spróbować jeszcze raz drogi AA i drogi terapii. Muszę przyznać, że ten powrót jest bardziej bolesny niż poprzednie. Na terapii i mitingach usłyszałam, że mam pokochać siebie. Słyszałam to wcześniej, ale cały czas z tym walczyłam uważałam to za zbyt egoistyczne przecież do kochania mam rodzinę. Gdy zaczęłam pracować nad pokochaniem siebie byłam pełna buntu, ale też bałam się, że powrócę do picia. Zaczęłam od patrzenia w lustro i przekonywania siebie, że jestem wartościową dziewczyną póki nie sięgnę po pierwszy kieliszek. Później z Aśki stałam się Asią i bardzo o to walczyłam by tak do mnie się zwracano. Dziś pomału staję się Joanną, czyli dorosłą kobietą a nie skrzywdzoną dziewczynką, którą byłam przez całe życie. Praca nad sobą pokazała mi też jak mam niskie poczucie wartości. Dla mnie osoby, którą rodzina traktowała jak drugi gatunek człowieka i która przez całe życie nosiła piętno córki mordercy znalezienie zalet graniczyło z lotem w kosmos. A jednak pomału, gdy zaczynałam coraz bardziej kochać siebie to zaczęłam odkrywać w sobie zalety niestety jeszcze trudno mi się do nich przyznać, ale wiem, że to kiedyś nastąpi. Wady swoje, gdy je odkrywam powierzam Sile Wyższej nie zastanawiając się czy są mi w tej chwili przydatne. Natomiast wierzę, że jeśli przyjdzie czas Ten na Górze się nimi zajmie. Dziś wiem, że pokochanie siebie to jest egoizm, ale w najczystszej swojej postaci. Ponieważ dzięki temu mogę pomału sobie wybaczać i zadośćuczynić a bez tego ani nie dam miłości moim bliskim ani nie wybaczę nikomu jak też nie będę potrafiła zadośćuczynić innym za wyrządzone im krzywdy. Dzięki włożonej w siebie pracy jestem potrzebna nie tylko swoim bliskim, ale również cierpiącym alkoholikom i znalazłam sens i cel życia, którego wcześniej nie miałam. Życie nabrało dla mnie wartości a przecież nie przeszłam nawet połowy drogi i rezultaty już widzę\nWarszawa 17.07.2015 J.G\nPRZESTAĆ PIĆ? TO BYŁO NAJPROSTSZE!\nNie będę opisywał swojej historii od początku, swojego pierwszego kieliszka, czy pierwszego kontaktu z alkoholem. Ten etap każdy z nas – alkoholików, ma bardzo podobny. Ja też. Mam wrażenie, że pod tym względem „jesteśmy kserokopiami”. Gdy ktoś mówi: jestem alkoholikiem, to właściwie wszystko pozostałe o nim wiem. Może i nie upiłem się od pierwszego razu, może zacząłem późno, bo ok. „19”. Nie byłem w więzieniu i nie byłem bezdomny. Przeciwnie zawsze dużo i ciężko pracowałem, nie byłem w stanie przepić pieniędzy, które zarabiałem. Byłem nieśmiertelny, bardzo pewny siebie, boski. Nikt z moich znajomych nie orientował się w moich problemach. Los pozwalał mi osiągać wszystkie cele. Miałem bardzo dobrze prosperującą działalność, piękną żonę i fajne dobrze rozwinięte dzieci. Tak było. Ale była też ciemna strona mojego życia, o której wiedziała moja żona i coraz bardziej dorastające dzieci. W wyniku nacisków żony, (mojej znienawidzonej al-anonki) tak wówczas myślałem, przestałem pić. Poddałem się terapii, a potem przez wiele lat uczestniczyłem czynnie w życiu AA. Przyświecała mi chęć oddania i przekazania tego, co dostałem od Was. Nie chcę tu wymawiać swojej służby, ale chyba oddałem z nawiązką. W moim pojęciu, służba dla AA, pozwoliła mi też zadośćuczynić to, czego nie mogłem zadośćuczynić osobiście. Wiem, że wielu kolegom się to nie spodoba, ale tak uważam. Wypełniłem wszystkie służby w grupie, kilka w intergrupie i kilka w Regionie. W służbach Krajowych AA też miałem swój udział. Zaangażowanie i nakłady zaowocowały wzrostem mojej odpowiedzialności i pogłębienia wiedzy o sobie. Moje „niechciane” cechy pokazały się w pełnym świetle, a dobre, te dobre zostały docenione i wypolerowane krytyką i oceną. Dziś mogę Wam podziękować za to. To właśnie gorzkie słowa, może czasem i niesprawiedliwe, nauczyły mnie pokory. Te przykre były najbardziej uzdrawiające. Żadna terapia pogłębiona czy nie, nie nauczyła mnie tak wiele zasad, których nie sposób pominąć w drodze do trzeźwego życia. Różne zdarzenia sprawiły, że odsunąłem się nieco w cień od służb, dając miejsce innym AA. Może zbyt nagle to nastąpiło? Tak musiało być! Dobrze się stało! Od czasu do czasu chodzę na mityng AA, jak na mszę, cały obrzęd jest mi wiadomy, teksty, wypowiedzi, celebracja i banalne i doskonałe jednocześnie. Najbardziej potrząsają mną wypowiedzi tych, którym bardzo ciężko żyć, są na początku drogi do trzeźwości, stracili wiele, trudno mi sobie wyobrazić jak ja bym sobie teraz poradził. Dziękuję za te słowa. Mnie niczego nie brakuje. Mam wszystko, czego potrzebuję. Uratowałem zdrowie, mam dochód pozwalający godnie żyć, jestem sprawny i czuję się wolny od nałogu. Zapytasz być może – jak długo nie piję? Ilość lat nie ma istotnego znaczenia. Tak długo jak piłem! Taka miara, dzisiaj wydaje mi się najbardziej wymierna. Zapragnąłem, żyć pełną piersią jak przeciętni ludzie. Stać się na powrót pełnowartościowy. Zauważyłem, że mogę rozwijać dawniej zaniedbane pasje. Sport, rekreację, sporty ekstremalne, taniec i turystykę. Zupełnie niechcący, niezauważalnie głęboko w to wszedłem. Nie zerwałem zupełnie kontaktu z AA, ale spostrzegłem, że poza AA istnieje piękny i barwny świat, interesujących zajęć, ludzi, wykształconych i wartościowych (o wiele bardziej niż ja). Realizujących się zawodowo, piastują prestiżowe i odpowiedzialne stanowiska. Biegają do późnego wieczora na różniste zajęcia rekreacyjne i dokształcające. Chapią to życie, aż miło popatrzeć. Próbuje naśladować ich. Gdzie ja rozum miałem, kiedy byłem młody? Jedyne, co przychodziło mi do głowy wówczas to „zabawić się” (napić). Choć większość moich dzisiejszych znajomych nie pije, nie jest alkoholikami, niektórzy zupełnie symbolicznie zażywają alkoholu. Ja to nadal zauważam, wiecie dlaczego? Bywam na weselach i w środowiskach gdzie alkohol występuje, nie zauważyłem jednak, aby ktoś przesadzał jak ja dawniej. Ja o sobie i swojej przeszłości mówię niechętnie. Nie chwalę się „jestem alkoholikiem”, nie uważam, że to mój wielki sukces, nie sikać w spodnie. Oczywiście używam tu wielkiego skrótu, metafory. Nie czuję potrzeby obwieszczania swojej choroby wszem i wobec. Nie demonstruję też swojej wiary czy przynależności religijnej. To moja sprawa. Kogo to obchodzi? Nikt nigdy nie zapytał mnie, dlaczego nie piję. Po prostu „nie” i koniec sprawy. Normalni ludzie nie pytają - dlaczego! Niestety konsekwencją mojej choroby i jej objawów jest brak rodziny. Kilka lat temu rozwiedliśmy się z żoną. Dzieci wydoroślały i poszły w tak zwany świat. Czasem dokucza mi samotność. Wiele z tego żałuję. Nie da się cofnąć czasu i żyć inaczej! Teraz z perspektywy umniejszam „winę żony”. Próbuję sobie układać życie na nowo. To jednak nie takie proste. Dopiero teraz wiem, co miał na myśli aowiec 20 lat temu - mówiąc: „co jeszcze musisz stracić żebyś zrozumiał?” Nie ma, moim zdaniem tzw. „normalnych” i „nienormalnych” jak to się czasem u nas mówi. Np: kobiety spoza al. anon są po prostu inaczej pogmatwane! Co za różnica? W prawo czy w lewo? Nie narzekajcie, możecie trafić gorzej! Jestem alkoholikiem. To bardzo utrudnia sprawę w nowym związku. Wcześniej czy później pojawia się stwierdzenie z tej „drugiej strony”: „mam wrażenie, że nie wszystko o sobie mówisz, coś ukrywasz, że czegoś nie dopowiadasz”. Ta kobieca intuicja! Raz spróbowałem powiedzieć, źle poszło! Nie czuję potrzeby picia! Nie. Ale po weselu miałem suchego kaca przez 3 dni! (nie ma zmiłuj) Szkoda mi czasu i zdrowia na chlanie. Jest tyle interesujących zajęć, których bym chętnie jeszcze spróbował, Co to za pytanie - pić, czy nie pić? Poza tym chyba bym się nie spodobał „nowym” znajomym - pijany. Wielu z tych pozaowskich kolegów i koleżanek jest o połowę ode mnie młodszych. Mimo różnicy wieku bardzo dobrze się dogadujemy. Bardzo mnie to cieszy, że jeszcze nie stetryczałem. Gdybym mógł cofnąć czas? Ech! To naprawdę fajni ludzie. Bardzo miłe jest, gdy gdzieś na ulicy, przypadkiem, piękna para podchodzi do mnie, wita się pozdrawia, jak kolegę i przyjaciela. Ale ty masz koleżanki i kolegów, powiedziała z zazdrością moja przyjaciółka. Ano mam. Dobrze, że nie widziała poprzednich! Nauczyłem się żyć i mieszkać sam, co dawniej mnie przerażało, ciągle sprawiają mi trudność zakupy spożywcze. Nie znoszę prasowania, ale to robię, nie będę przecież „wygnieciuchem”! Nie nauczyłem się gotować, chodzę do barów. Trudno dla jednej osoby zrobić mielonego z połową jajka! Czyszczę i sprzątam mieszkanie, choć to nie łatwe! Zmorą jest zabałaganiony stół, na który rzeczy chyba same wyłażą z szuflad. Wobec bałaganu na stole ogłaszam bezsilność! Białe prania wychodzą ostatnio bez kolorowych łat! Jest dobrze! Wiele trudu wkładam codziennie w zwykłe bytowe czynności, które dawniej żona załatwiała. Nie doceniałem tego. Czasem włącza mi się tęsknota za sielanką rodzinną. Najtrudniejszy jest okres świąt. Jest jednak coś, co wszystko wynagradza! Dziś nie piję, cieszą mnie pasje, jeżdżę na wakacje, od rana do wieczora mam spokój, aż nadto. Marzę żeby wyjechać na Wyspy Zielonego Przylądka. Mimo różnych niedogodności bycia samemu, ostatnie 4 lata są najlepszymi dotąd w moim życiu. Zacząłem normalnie żyć, o własnych siłach i na swój rachunek. W AA było łatwo, wszyscy znali „12 zasad”. Tu w życiu „cywilnym” codziennie dostaję wycenę, ile jest warta moja trzeźwość. Kogo tu obchodzą jakieś tradycje? „Albo pasujesz do otoczenia, albo wyjazd z baru i znowu jesteś sam”! Nikomu łaski nie robisz, że jesteś! Życie w trzeźwości, wśród przeciętnych ludzi jest dla mnie trudne, czasami ogranicza mnie uzależnienie, ale za to jest bardziej kolorowe, różnorodne. Być alkoholikiem, to nie jest najgorsze, co mogło mi się przytrafić!\nPozdrawiam czytelników Mityngu – anonimowo\nPo skończeniu terapii moje podejście do życia diametralnie się zmieniło. Nagle zacząłem zauważać takie drobiazgi w życiu, że sam się dziwiłem. Jednym z tych drobiazgów był sen. Okazuje się, że potrafię przespać całą noc bez wspomagania. Później to wstąpienie do wspólnoty AA. Tam otrzymałem wsparcie, zrozumienie i pomocną dłoń. Program Dwunastu Kroków okazał się nie tylko sposobem na nie picie, ale także moim nowym sposobem na życie. Ludzie z AA mówili mi, abym oddał się temu programowi a wkrótce zobaczę zmiany. Zaufałem i po woli krok po kroku dokonywałem zmian i widziałem, jakie robię postępy. Następnie okazało się, że dając dobroć dostaję ją też i często nie spodziewając się tego. Dzięki temu, że nie piję, swojej pracy na programie AA i pracy z terapeutą zmieniło się moje życie osobiste. Spotkałem na swojej drodze przyszłą swoją żonę. Potrafiłem założyć na nowo rodzinę i wychowywać syna tak jak potrafię najlepiej, chociaż nie mieszka on ze mną. Moje życie na trzeźwo okazało się czymś nowym, ale bezpiecznym i dającym satysfakcję. Tak jak na początku bałem się żyć bez wódki teraz ona mi była nie potrzebna. Oczywiście cały czas pamiętam o niej, ale już jako o czymś, co warto mieć w pamięci, aby uważać do czego mnie doprowadziło moje picie. Będąc w terapii i realizując program AA po woli odzyskiwałem siebie, swoje wartości moralne oraz szacunek. Rodzinie mogłem spojrzeć w oczy a jak coś obiecałem byłem w stanie dotrzymać słowa. Radość w oczach mojej mamy była najlepszym przykładem na zmiany jakie zachodziły we mnie. Ja sam widziałem jak się zmieniam. Na nowo poznawałem uczucia, na nowo uczyłem się je nazywać i przeżywać. Bardzo dużą pomoc uzyskałem też od żony. Była moją równoważnią. Jak wchodziłem na wysokie obroty, pomagała mi wyhamować. Nie raz ustępowała dla naszego dobra i po opadnięciu emocji tłumaczyła mi, co źle zrobiłem. To ona chodziła ze mną na mityngi i na spotkania świąteczne organizowane w budynku na Kolskiej, gdzie skończyłem terapię. To ona też namówiła mnie na to, abym chodził na detoks z posłaniem i mówił o sobie i swojej drodze ku trzeźwości. Dziś nie wyobrażam siebie swojego życia bez jej pomocy. Wielu osobą jestem wdzięczny za pomoc i wskazówki, jakich mi udzielali na początku mojej trzeźwości a także udzielają teraz. Poznałem wielu przyjaciół alkoholików, którzy są bardzo blisko mojemu sercu. Kiedyś bym nawet nie pomyślał, że będę znał takie osoby a co mówić o tym, że byłem w stanie się przed nimi otworzyć i pokazać swoje całe życie. Praca na programie Dwunastu Kroków, pokazuje mi jak mam żyć. Niekiedy nawet przeszkadza, ale w dobrym tego znaczeniu. Jak chcę pójść na skróty, od razu łapię się na tym i staram się nie kombinować. Nie oszukuję, aby nie mieć problemów. Dużo biorę teraz na serce a nie na głowę. A jak coś mi się nie układa i nie mogę sobie z tym poradzić, chociaż próbowałem zostawiam to i ufam mojej Sile Wyższej, że mi pomoże. Pomoże, ale nie zrobi za mnie. Dziś patrzę na swoje życie z uśmiechem i radością. A kiedy przychodzą słabsze dni i chce mi się płakać, nie szukam ucieczki tylko proszę o pomoc. Bo życie bez alkoholu, chociaż wydawało mi się nie możliwe, jest bardzo realne i prawdziwe. Nie zamazane, szare, smutne i szczątkowe tylko kolorowe, wesołe i pełne niespodzianek. A ja chcę żyć i brać z życia jak najwięcej, dzieląc się przy okazji swoim doświadczeniem, siłą i nadzieją.\nMÓJ STOSUNEK DO ŻYCIA\nZ niechęcią wracam do tego, co było. Czasem jest mi to potrzebne, żeby zobaczyć, z czego zostałam wyrwana. Moje życie było brudne, obelżywe, bez miłości, pełne strachu. Widziałam świat szary i zawężony. Kiedy poznałam ludzi z AA, dali mi nadzieję na życie i to lepsze życie. Byłam pełna obaw, mimo to podjęłam decyzję, że spróbuję żyć bez alkoholu. Dostałam od AA wsparcie, jakiego wcześniej nie miałam – prawdziwe wsparcie. Moje oczy coraz lepiej widziały, gdy zaczęłam zmieniać siebie. Świat stawał się kolorowy, ludzie milsi, a ja polubiłam siebie. Moje konsekwencje picia już mnie tak bardzo nie przerażały. Pozbyłam się strachu. Pojawiło się dużo otuchy i chęci do dalszego działania i zmian. Określiłam swoją Siłę Wyższą. Był nią Bóg. Zobaczyłam Jego działanie w moim życiu: Tyle było i jest do naprawy. Były i są łzy. Idę dalej. Nie rezygnuję. Czasem słyszę od ludzi, że nie podoba się im ta moja przemiana. Ja zaczynam coraz bardziej podobać się sobie. Moje chęci do życia zamieniły się w pragnienie stania się lepszym człowiekiem. Życie ze słonego zmienia się na słodsze, choć problemów mi nie brak. Rano wstaje słońce, dla mnie świeci. Ptaki śpiewają, a ja mam chęć krzyknąć całemu światu: WITAM WAS, TO JA! Nie jestem szczęśliwą alkoholiczką. Wierzę jednak, że do szczęścia niedużo mi brakuje. Od kiedy przestałam pić nie wszystkie decyzje podjęte przeze mnie były dobre. Nie przejmuję się już tak, jak kiedyś. Wiem, że nie jestem i nie będę doskonała, lecz mam dążyć do doskonałości. I co najważniejsze – już nie jestem sama. Jest ze mną Bóg i Wy.\nDziękuję. A KASIA A\nOstatnio byłem na Konferencji AA w Mołdawii. Zasugerowano mi, że dobrym pomysłem byłoby napisanie artykułu na ten temat i sądzę, że to dobra sugestia. Artykuł poniżej, wiem, że to nie na temat wiodący, ale być może się przyda. Słowa, że ja bez AA sobie nie poradzę, ale AA beze mnie owszem są w moim wypadku jak najprawdziwsze. Jak również to, że Program działa, kiedy my działamy. Gdy tylko odsunę się od kontaktu z trzeźwiejącymi alkoholikami, przestanę żyć Programem i przekazywać to, co otrzymałem. Moje stare nawyki, schematy myślenia i zachowania wracają bardzo szybko. Odkryłem, że kocham podróżować. Szczególnie na Wschód, choć od mojego języka rosyjskiego bolą mnie ręce, picie jest tam powszechne i popularne, a alkoholizm traktowany jako społeczne wykluczenie, nie choroba. Teoretycznie nie najlepsze miejsce dla trzeźwiejącego alkoholika, ale cóż. Żeby nie być nieszczęśliwym na własne życzenie, podczas swoich podróży szukam jakiegokolwiek kontaktu ze Wspólnotą. Podczas swojego ostatniego wyjazdu udało mi się poznać AA w Mołdawii, które pomimo tego, że ma 24 lata, dalej jest w początkowej fazie rozwoju. Wspólnota liczy zaledwie kilkadziesiąt osób na 4 miliony mieszkańców, są dwie grupy i to w jednym mieście, zapicia są częste, mało kto chce wchodzić na Program. Taki stan rzeczy oraz to, że dostałem zaproszenie na ich konferencję zmotywowało mnie do działania. Po powrocie do Polski miałem wielkie poczucie misji, które na szczęście zostało zweryfikowane przez rzeczywistość. Zamiast 50-60 osób, jak sobie to wyobrażałem, pojechało nas dwóch (jak się później okazało, Ten Na Górze wiedział ilu ma nas jechać). W międzyczasie były momenty kiedy chciałem odpuścić i zrezygnować, ale miałem odczucie, że powinienem tam być. Podróż była męcząca. Kiedy wjechałem dziurawą drogą o brzasku do stolicy, zastanawiałem się, po jaką cholerę ja tutaj wróciłem. Delikatniejsze, ale podobne odczucie miałem będąc już na konferencji - wszyscy mówią po rosyjsku, prawie nikt po angielsku, nie mam z kim porozmawiać, niby fajnie że tu jestem, ale równie dobrze mogłoby mnie tu nie być. Mój Przyjaciel miał dać spikerkę na dowolny temat, ja z wielką chęcią powymieniałbym doświadczenia, ale nie mam z kim. Wieczorem dzień przed wystąpieniem Przyjaciela dowiedziałem się, że ja też będę miał spikerkę po angielsku, która będzie tłumaczona. Lęk, poczucie misji, żądza aprobaty i podziwu - wszystkie te uczucia zaczęły naprzemiennie mnie opanowywać. Projektowałem, planowałem, analizowałem swoją przyszłą wypowiedź. W pewnym momencie powiedziałem „stop!” i poprosiłem moją Siłę Wyższą, aby była przy mnie jutro. Nie pamiętam dokładnie swojej wypowiedzi, wiem, że była dłuższa niż planowano, ale nikt mi nie przerywał. Wiem też, że robiłem przerwy na tłumaczenie w odpowiednich momentach. Mój język był prosty i jasny. A moja wypowiedź harmonijna, spokojna i inspirująca. Skąd to mogę wiedzieć? Bo to nie ja mówiłem, powierzyłem się zupełnie mojej Sile Wyższej i to Ona przeze mnie przemawiała. Jestem pewien, że gdybym odsłuchał swoją spikerkę nie uwierzyłbym, że to moje słowa. Słyszałem ludzi, którzy mieli takie doświadczenie i nie chciałem im wierzyć. Dopóki tego nie doświadczyłem. Kiedy wracałem do Polski tą samą drogą, już wiedziałem, po co tam pojechałem i czułem w sobie to, co daje dobrze postawiony Dwunasty Krok.\nPozdrawiam i pogody ducha, Michał.\nZADZIWIAJĄ MNIE OSIĄGNIĘTE REZULTATY\nKiedy zostałem przywieziony na detoks, a następnie poszedłem na 8 tygodniową terapię zamkniętą zostawiłem za sobą zgliszcza swojego dotychczasowego życia. Stoczyłem się na dno, rozpadło się moje małżeństwo, prawie straciłem kontakt z synem, zaszyłem się, brałem anticol, mieszałem alkohol z prochami, spędziłem noc na izbie wytrzeźwień, straciłem prawo jazdy za jazdę po alkoholu. Byłem samotny z wyboru i w samotności piłem, tracąc po kolei resztki zaufania, szacunku rodziny, bliskich. Budziłem się w miejscach nic nie pamiętając, okradziony, poobijany i w okropnym stanie. Oszukiwałem wszystkich, kradłem, kłamałem na zawołanie zmyślając niestworzone historie, aby tylko nie była moja wina. Moje wartości moralne były zerowe i nie obchodziło mnie co mówią inni, ponieważ mnie interesowała wtedy tylko moja butelka. Ona była najważniejsza na świecie i nie wyobrażałem sobie bez niej życia. Brałem ją wszędzie i dbałem, aby zawsze przy mnie była i chociaż były dni, gdzie już nie mogłem jej pić to i tak walczyłem, abyśmy mogli się połączyć. Terapia pokazała mi, co to jest choroba alkoholowa, jak ona działa i jak mogę spróbować zatrzymać ją. Po wyjściu z terapii zacząłem pracę na programie Dwunastu Kroków a także chodziłem na mityngi. W między czasie realizowałem terapię poszpitalną podpartą różnego rodzaju warsztatami. Powoli odnajdywałem w sobie pokłady wartości, które były zapite. Zacząłem od nowa uczuć się poznawać uczucia, nazywać je i w końcu samemu je dawać drugiemu człowiekowi. Na nowo poznawałem co to bliskość, zrozumienie, pomoc. Przełamywałem się prosząc o pomoc i sam też jak mogłem pomagałem innym. Na mityngu usłyszałem, że jak będę dawał dobroć to i ta dobroć kiedyś wróci do mnie. Moje życie zaczęło się zmieniać. Po woli kroczyłem do przodu, uważając na wszystkie niebezpieczeństwa czuwające na mnie. Przestrzegałem zalecenia dla trzeźwiejących alkoholików i uwierzyłem, że nie warto sięgać po pierwszy kieliszek. Moi znajomi z terapii, którzy jednak sięgnęli, wrócili do poprzedniego życia a dla mnie to był dowód na to jak przebiegła jest ta choroba. Ważnym też odkryciem moim było to, że to trzeźwienie i kontynuacja terapii jest dla mnie a nie dla syna, rodziców czy bliskich. Będąc w wspólnocie AA poznałem mnóstwo wspaniałych ludzi, którzy są dla mnie oparciem w ciężkich chwilach mojego życia. To dzięki im, ich doświadczeniu krok po kroku robiłem postępy. Nawet ponad 2 letnia walka rozwodowa, nie była taka straszna, bo miałem mnóstwo wsparcia. Nagle okazało się, że alkoholicy to bardzo przyjaźni i pomocni ludzie, którzy pomagali mi z przyjemnością i bezinteresownie. Będąc trzeźwym udało mi się normalnie funkcjonować, łączyć pracę z życiem osobistym. Mogłem spotykać się z synem, chociaż nie mieszkamy razem a nawet, co rok wyjeżdżać z nim na wakacje. Odzyskałem zaufanie najbliższych i uśmiech na buzi moich rodziców. Po odbyciu kary, zapisałem się na kurs prawa jazdy i zdałem egzamin. Znowu się zakochałem i od roku jestem szczęśliwym „młodym mężem”. Każdego dnia rano budzę się obok kochanej osoby. Nawet jak boli mnie głowa lub źle się czuję, wiem, że to za jakiś czas minie a nie, że muszę znowu uzupełnić alkohol we krwi. Będąc alkoholikiem nawet nie wiedziałem, że się tak rozwinę emocjonalnie i będę głodny wszystkiego, co straciłem pijąc alkohol. Teraz jak wyjeżdżam z żoną na wakacje to interesuję się kulturą i obyczajami, jakie panują w danym kraju. Poznaję nowe miejsca, które wcześniej znałem tylko z filmów przyrodniczych. Jestem w szoku, co straciłem pijąc nad polskim morzem przez tydzień w knajpie lub na plaży. Ale chyba najważniejszym i najbardziej cennym osiągnięciem moim jest powrót do wiary i codziennej modlitwy. Modlitwa dodaje mi poczucia bezpieczeństwa i możliwość pracy na programie Dwunastu Kroków. Dziś nie kłócę się ze swoją Siłą Wyższą tak jak kiedyś jak piłem. Dziś dziękuję jej za to, że jestem trzeźwy i że mogłem spokojnie przeżyć kolejny dzień z mojego życia. Dziś nie żądam tylko proszę. A jak nie spełnią się moje prośby to się nie wściekam tylko tłumaczę sobie, że widocznie muszę jeszcze poczekać. Oczywiście nie czekam aż samo mi spadnie z nieba tylko pomagam. Bo aby być tym, kim jestem dziś, musiałem dokonać prawie nie możliwych rzeczy. Ale jak widać można było i warto było. Dziś jestem szczęśliwym i uśmiechniętym małżonkiem. Dobrym i czułym ojcem a także kochającym synem dla moich rodziców.\nMam na imię Darek jestem alkoholikiem i narkomanem. Początek mojego trzeźwienia zaczął się od detoksu w szpitalu, bo nie mogłem sam wyhamować. Przyszli tam alkoholicy z AA i powiedzieli, że jakiś czas już nie piją i wiedzą, jak żyć na trzeźwo. Nie ufałem im, ale wyczerpałem już wszystkie znane mi sposoby, więc pokornie, bardziej z lęku przed powrotem do dawnego życia, zrobiłem, co mówili. Po detoksie i ośmiomiesięcznej terapii, częściowo zamkniętej, zacząłem trzeźwieć od mitingu do mitingu. Po około pół roku pozazdrościłem moim przyjaciołom-weteranom tego niesienia posłania na detoksie i zapytałem czy ja mogę. Były głosy, że to może za wcześnie, ale ja byłem uparty i się udało. Wigilię już tego roku spędziliśmy we dwóch: z moim sponsorem na detoksie. Trochę później przyjaciół alkoholików, którzy chodzą do Aresztu w Kielcach terapeutka opiekująca się narkomanami w tym samym zakładzie poprosiła o pomoc. Wiedząc, że mam krzyżowe uzależnienie, spytali mnie czy mogę? Mieszkam w Warszawie – pomyślałem - to świetnie, mając w pamięci Wigilię na detoksie. Bez wahania zgodziłem się. Przecież Ci ludzie cierpią i szukają rozwiązania. Chodziłem tam z przyjaciółmi-alkoholikami z podobnym do mojego doświadczeniem uzależnienia krzyżowego raz w miesiącu. Mówiliśmy o tym, że znaleźliśmy rozwiązanie na Programie Dwunastu Kroków AA i pracy ze sponsorem. Z czasem przyszła refleksja, że to robota bardziej dla przyjaciół z AN. W Kielcach takiej nie było, więc pojechałem na konferencję AN w Krakowie. Przyjaciele uzależnieni przyjęli tę możliwość entuzjastycznie. Słyszałem, że teraz na tym oddziale jest zdrowienie Dwanaście Kroków AN i praca ze sponsorem. Jestem wdzięczny Bogu i alkoholikom, że mogłem doświadczyć takiej drogi. Mało chwil z mojego trzeźwego życia mogę przyrównać do Wigilii na detoksie i pierwszej wizyty w areszcie kieleckim. Cierpiący w tych miejscach mówią o naszej chorobie w taki sposób o jakim zapominam w swojej pysze. Sprowadzają mnie na ziemię, za co jestem im szalenie wdzięczny. Teraz, kiedy te moje „ważne” sprawy potrafię odłożyć na bok i pójdę na detoks, czy do więzienia, to za każdym razem dostaję od nich, to, czego nigdy bym się spodziewał dostać, gdybym pierwszy raz do nich nie poszedł.\nPomysł wizytówki zrodził się na Zespole ds. Literatury; jakiś czas temu. Idąc za przykładem innych regionów, które takowe wizytówki już posiadają zastanawialiśmy się, czy i w naszym regionie byłaby ona przydatna. Musieliśmy odpowiedzieć sobie na pytanie:, Do kogo ma być skierowana i jak ją przekazać by najlepiej spełniła swoje zadanie? Po jakimś czasie otrzymaliśmy sygnały, że w środowisku profesjonalistów-terapeutów, byłaby ona bardzo mile widziana, że na coś takiego czekają. Przy tworzeniu ostatecznego kształtu wizytówki zasięgnęliśmy również opinii Zespołu Informacji Publicznej. Tak przygotowany projekt uzyskał akceptację Rady Regionu i oddaliśmy go do druku. Dziś przekazujemy wizytówkę Wam Drodzy AA, ufając, że z odpowiedzialnością przekażecie ją tam gdzie znaleźć się powinna. Myślimy tu o terapeutach, lekarzach, kuratorach, MOPS. dzielnicowych itp. Chcemy poprzez ten tekst przekazać Wam informację, że jako Region mamy takie narzędzie, jakim jest wizytówka, i że każdy AA, który ma możliwości dotarcia z nią do ww. środowisk może z tego skorzystać. Mówcie o tym na grupach, intergrupach, zespołach. Liczymy na Waszą odpowiedzialność, aby dotarła ona do tych profesjonalistów, a za ich pośrednictwem do jak największej ilości alkoholików, którzy wciąż jeszcze cierpią, aby mieli oni tą samą wspaniałą szansę, z której my dziś korzystamy. Ufamy, że w niektórych sytuacjach stanie się praktyczniejszym narzędziem niż niebieska ulotka informacyjna czy książeczka adresowa albo stanie się narzędziem równoległym do nich. Świadomie zdecydowaliśmy się, by druga strona pozostała pusta. Może być w ten sposób wykorzystana do zanotowania numeru telefonu lub „namiarów” na najbliższy mityng. Wierzymy, że zostaną wykorzystane w celu, dla którego powstały, dlatego zdecydowaliśmy, by były dostępne u kolporterów intergrup bez opłat.\nZespół ds. Literatury Regionu Warszawa\nW WIĘZIENIU ZACZĄŁEM ZNOWU CHODZIĆ NA MITYNGI AA\nMoje pierwsze próby picia alkoholu zaczęły się gdy miałem 13 lat. Było to po śmierci mojej mamy i to właśnie wtedy zaczęły się w moim młodym życiu bardzo duże problemy; w większości przez picie alkoholu. Chodziłem wtedy jeszcze do szkoły podstawowej i nieraz opuszczałem lekcje, aby pójść i zarobić lub komuś coś pomóc w zamian za parę groszy, aby mieć na najpotrzebniejsze rzeczy, gdyż na ojca nie mogłem liczyć. Ojciec mój był i jest czynnym alkoholikiem. Wiele razy, gdy wracałem ze szkoły do domu zastawałem ojca z kolegami, jak urządzali sobie libacje. Miałem bardzo trudno się uczyć i odrabiać lekcje. Nie miał mnie kto dopilnować, więc powoli przestawało mi się chcieć uczyć. Potem zacząłem kraść ojcu alkohol, aby się upić i o wszystkim zapomnieć. Gdy już skończyłem szkołę podstawową i więcej się już nie uczyłem, zacząłem pracować i coraz więcej pić. Miałem też kolegów, którzy mi sprzyjali. Mówili, że niby wszystko jest ok. i nic przecież nie mam do stracenia, bo jestem sam. Tak moje życie się toczyło: z dnia na dzień, praca, picie itd. Aż do 21 roku życia. Wtedy pamiętam jak przez cały rok piłem: dzień po dniu do nieprzytomności. Dosłownie wszystko co popadło, razem z „wynalazkami”. Do tego stopnia, że całkowicie mi na niczym nie zależało. Wtedy myślałem, że i tak nie mam po co żyć. Dużo znajomych mi tłumaczyło, żebym się wziął w garść i trochę się ogarnął, a przede wszystkim tak nie pił, bo skończę pod sklepem albo dwa metry pod ziemią. Potem jeden znajomy mi powiedział, że jeśli chcę, to może mi dać parę wskazówek. Powiedział, żebym poszedł do psychologa lub do jakiegoś lekarza, bo być może mi pomogą: „Szkoda, żebyś w takim wieku zmarnował życie”. Po przemyśleniach: „za i przeciw”, stwierdziłem, że może warto coś z tym zrobić. Przecież to mi nie zaszkodzi, a może tylko pomóc. Za jakiś czas wziąłem się garść i poszedłem do psychologa, który mi powiedział, że mam problem z alkoholem, i dobrze by było, abym zaczął chodzić na mityngi AA. Psycholog powiedział mi, gdzie są takie mityngi i mniej więcej na czym one polegają. Wtedy się posłuchałem i poszedłem na swój pierwszy mityng. Na początku byłem trochę w szoku. Patrzę, a tu siedzi parę osób przy stoliku, na którym pali się świeczka. Przedstawiłem się i powiedziałem, że mam problem z alkoholem, i dlatego tu przyszedłem. Ku mojemu zdziwieniu wszyscy mnie bardzo serdecznie przywitali. Wytłumaczyli mi, na czym polega taki mityng. Posłuchałem paru historii ludzi, którzy tak jak ja mają problem z alkoholem. Później przez pewien czas chodziłem na mityngi. Dużo słuchałem, rzadko się wypowiadałem. W wieku 26 lat poznałem swoją (dziś już byłą) żonę. Wtedy zaświeciło dla mnie słońce byłem bardzo szczęśliwy. Niedługo po tym, jak się poznaliśmy wzięliśmy ślub cywilny. Powoli w moim życiu zaczęło się wszystko układać. Po niespełna dwóch latach urodziła nam się wspaniała córeczka. Od tego czasu zamieszkałem u żony. Poszedłem do normalnej pracy, a żona zajmowała się dzieckiem. Gdy tylko miałem okazję, starałem się chodzić na mityngi AA. Dzięki nim przestałem pić i stanąłem na nogi. Przez cztery lata było wszystko bardzo dobrze. Po tym okresie zaczęły się kłótnie z teściami, z żoną i z babcią. Najczęściej o mieszkanie. Że u nich mieszkam. W końcu chciałem z żoną zamieszkać u mnie lub coś wynająć, ale i takie rozwiązanie nie odpowiadało żonie i teściom. Z tego wszystkiego popadłem w coraz większe nerwy, bo nie wiedziałem, co mam robić; i tak było źle. Czy w jedną stronę, czy w drugą - to zawsze coś nie grało. W końcu nie wytrzymałem i zacząłem pić od nowa. Straciłem pracę, ciągle się kłóciliśmy i w końcu żona mnie wyrzuciła z domu. Powiedziała, że nie będzie mieszkać z alkoholikiem i wariatem, że jak przestanę pić i zacznę się leczyć, to zastanowi się, czy chce być ze mną. Ja sobie z tego nic nie robiłem. Postępowałem tak samo, aż w końcu wzięliśmy rozwód. Potem bardzo tego żałowałem, że nic z tym nie robiłem, jak miałem szansę uratować małżeństwo. Nie minęło dwa lata od rozwodu i trafiłem do więzienia za przestępstwo po alkoholu. Teraz w więzieniu wiele myślę o tym, co robiłem, a co mogłem robić, żeby życie potoczyło się inaczej. W więzieniu zacząłem znowu chodzić na mityngi AA i zacząłem rozumieć swoje błędy popełnione przez picie alkoholu. Próbuje pomału rozumieć i analizować `Dwanaście Kroków i Dwanaście Tradycji. Czytam dużo naszej literatury i codziennie modlę się do Boga o Pogodę Ducha i oto, aby Bóg dał mi taki dar, żebym również po wyjściu nie pił alkoholu. Mam nadzieje, że po wyjściu będę innym człowiekiem.\nŻyczę wszystkim zdrowiejącym alkoholikom powrotu do zdrowia i Pogody Ducha. Daniel z Mazowieckiego.\nPogoda podobna do dzisiejszej, słonecznie i ciepło. Przepity, nie mogłem wyjść ze stanu emocjonalnego rozbicia, byłem bardzo roztrzęsiony. Piłem bez pamięci któryś tam dzień. Nie umiałem zatrzymać tej karuzeli. A w kieszeni miałem karteczkę – 23.07.1996 godz. 10 - Spotkanie z terapeutą. Postanowiłem - pójdę, przecież obiecałem... Niech mnie wypędzą, przecież jestem jeszcze pijany, a takich nie przyjmują... Oni mnie odprawią. Pójdę dalej pić - to proste. Mam już gotowy plan. Resztkami sił myję się - ubieram w czyste rzeczy i w drogę. Kierunek Saska Kępa, „Centrum Odwykowe”. Jazda autobusem odbiera resztki sił, myśli kotłują się w głowie - kac coraz większy. Może wysiąść, bo i tak jestem jeszcze na procentach? – „Oni” mnie nie przyjmą. Jednak jadę do celu, na szczęście nie mam żadnych przesiadek. Uff wysiadam, i dosłownie i w przenośni. Papierosy i guma do żucia kupione w kiosku. Trzeba zapalić i odświeżyć oddech. Słabiutko jest, wewnętrzna rozsypka coraz większa. Po drugiej stronie ulicy sklep - mają tam piwo. Nagła myśl: muszę wypić piwo, bo się rozsypię. Już jestem przy ladzie - kupuję dwa. Piwo - papieros. I poprawka. Wraca energia, ale natłok myśli trwa. Do Ośrodka już niedaleko, parę set metrów do przejścia. Iść, czy wrócić do sklepu?!? Idę - teraz to już na pewno mnie wyrzucą, pieniądze przygotowane, plan picia coraz bardziej realny... Jestem pod Centrum Odwykowym, a tu niespodzianka terapeuta i pani doktor siedzą tym razem przy stoliku na zewnątrz przed wejściem. Witam się grzecznie i czekam na reakcję. Słyszę: - siadaj. Pani doktor wchodzi do budynku. Patrzymy na siebie. Jacek terapeuta-alkoholik mówi: - „Jak się od dzisiaj nie napijesz, to widzę cię na terapii za trzy tygodnie. Potrzebne są aktualne badania. I twoja obecność na grupie wstępnej przed terapią”. Nie wiem, co jeszcze powiedział - dał mi kartkę z datą następnej wizyty i terminem grupy wstępnej. Za chwilę miałem już skierowania na badania. Na drugi dzień robiłem prześwietlenie klatki piersiowej, a za parę dni badanie krwi... Nie napiłem się od tamtej rozmowy. Później myślałem - co takiego się stało i co mi takiego powiedział Jacek?·Dzisiaj wiem na pewno, że kluczem do tego, że podjąłem decyzję i działania w kierunku zmiany było to, że zostałem przyjęty w stanie, w jakim wówczas byłem, czyli pijany i roztrzęsiony. Później wykorzystałem wszystkie szanse żeby nie wrócić do picia. Piszę o tym, bo wiem, że wtedy terapeuta nie stawiał mi żadnych warunków. Ten fakt przypomina mi PIĄTĄ TRADYCJĘ AA: Dał mi wybór - terapia, czy "mój plan". Wybrałem to pierwsze i dzisiaj mija godzina po godzinie, dzień po dniu, miesiąc po miesiącu, rok po roku - 19 lat\nPozdrawiam Wszystkich Paweł „Przy Trakcie”


Aplikacja do anonimowych połączeń - hrm-soft.com\nAplikacja do anonimowych połączeń\nOd czasu do czasu odbierane są połączenia z numerem prywatnym, nie denerwuje Cię to trochę, a zatem unikałbyś wystąpienia tych sytuacji za pomocą specjalnej aplikacji? Powiedział, gotowe. Jeśli pozwolisz mi na kilka minut twojego cennego wolnego czasu, mogę w rzeczywistości wskazać, że wszyscy w mojej skromnej opinii reprezentują najlepszą aplikację for dla anonimowych połączeńaktualnie na placu.Niezależnie od tego, czy posiadasz smartfon z Androidem, czy iPhone'a, nie ma znaczenia, istnieją aplikacje tego typu zarówno na platformie, jak i na innych. Wspólnie zapoznamy się z zasobami zaprojektowanymi specjalnie po to, aby dowiedzieć się, ile osób próbuje połączyć się z nieznanymi, ale także przydatnymi aplikacjami, aby uniknąć odbierania tego rodzaju połączeń telefonicznych. W odniesieniu do pierwszego przypadku, dla kompletności informacji będę również wskazać na kilka przydatnych aplikacji prześledzić prawdziwą tożsamość dzwoniącego i dlatego można umieścić w pozycji do wyboru, w przyszłości, czy aby skutecznie reagować na wezwania otrzymanych z prywatnym czy nie.\nAle teraz wystarczy porozmawiać i zabrać się do pracy. Poświęć kilka chwil dla siebie, poczuj się komfortowo, złap swój telefon i pobierz aplikacje, które Twoim zdaniem mogą zrobić więcej dla twojej sprawy spośród wymienionych poniżej. Dobra lektura i, oczywiście, dobre pobieranie!\nPierwsza z aplikacji dla połączeń anonimowych chcę radzę go używać\nWhooming, w zasadzie to, co uważane jest przez większość jako numer jeden kategorii, które pozwala, poprzez przekierowanie połączeń, w celu określenia numer telefonu osoby dzwoniącej z osobą prywatną. Jest on dostępny na system Android i iOS, jest bardzo łatwy w użyciu i można go pobrać za darmo (ale do korzystania z niektórych funkcji, które trzeba zapłacić, co wyjaśnię później).Aby użyć go do pobrania, instaluje i uruchamia aplikację następnie tworzy konto na naciśnięcie przycisku\nzarejestrować się na ekranie głównym Whooming i zdecydujesz się zarejestrować za pomocą adresu e-mail lub konta na Facebooku, klikając przycisk i dostarczenie żądane informacje.Po zarejestrowaniu i zalogowaniu się do aplikacji, wykonaj polecenia kreatora, aby skonfigurować przekierowanie że pochodzi tłoczenia propozycję\nDodaj numer iKontynuuj, a następnie wskazując naród menedżera, operatora telefonicznego i twój numer telefonu w odpowiednich polach. Następnie zaznacz pole wyboru obok napisuPrzeczytałem i akceptuję warunki korzystania z usługii ponownie naciskam przyciskKontynuuj.Teraz musisz wybrać rodzaj objazdu, który chcesz ustawić. Możliwe opcje są dwie: spedycja\nna ruchliwej(sam wybrać, który wzywa do odwrócenia kierunku Whooming zapewnienie, aby odrzucić je na ich odbiór) lubodchylenie całkowity(odchylenie odbywa się w sposób automatyczny i kompletne sposób, aby wybrać tylko w przypadku powtarzający się anonimowy rozmówca).Po dokonaniu wyboru, należy zadzwonić pod numer, który wskazano poniżej (\n** 67 * 0694802015 #do przekazywania na ruchliwej ** 21 * 0694802015 #do całkowitego odchylenia), poczekaj na komunikat o dostępności ' aktywacja przekazywania połączeń, powrót do ekranu Whooming i przejście doKontynuuj.Na koniec, potrzebujesz autochiamarti, aby umożliwić Whoomingowi sprawdzenie, czy zarejestrowany numer jest rzeczywiście w twoim posiadaniu, a także zweryfikowanie powodzenia konfiguracji. Jeśli procedura zakończyła się pomyślnie, otwarcie aplikacji Whooming powinno wyświetlić komunikat\nMasz poprawnie skonfigurowany telefon do pracy z Whoomingiem. Pamiętaj, że jeśli jesteś klientem, trzy połączenia mogą nie działać, a w tym przypadku, aby zakończyć konfigurację, musisz zadzwonić pod inny numer i odrzucić połączenie.Wykonując powyższy krok możesz wreszcie powiedzieć sobie, że jesteś zadowolony: skonfigurowałeś Whooming i możesz zacząć z niego korzystać. Kiedy więc otrzymasz połączenie z nieznanym numerem, wystarczy odrzucić go i otworzyć aplikację usługi. Na głównym ekranie zobaczysz numer telefonu tych, którzy dzwonili do ciebie anonimowo. W przypadku całkowitego odchylenia, numer telefonu dzwoniących do Ciebie będzie widoczny bezpośrednio, bez konieczności wykonywania jakichkolwiek czynności.\nPamiętaj, że pokazane cyfry nie będą całkowicie widoczne: aby wyświetlić całą liczbę, musisz poczekać 24 godziny po otrzymaniu anonimowego połączenia lub wykonać doładowanie Whooming, naciskając przycisk z trzema poziomymi liniami\numieszczonymi u góry bezpośrednio na ekranie aplikacji, wybierając elementPrzeładuji wybierz żądane cięcie.Uwaga:Przed skorzystaniem z usługi sugeruję sprawdzenie, czy na karcie pozostało co najmniej 1 EUR kredytu. Jak już wspomniano, jak już wspomniano, jest bezpłatna (w podstawowej formie), ale konfiguracja przekazywania połączeń wymaga, aby kredyt telefoniczny nie został wyczerpany (nawet jeśli jest to usługa bezpłatna).\nWoozThat (Android / iOS)Inną aplikacją dla anonimowych połączeń, którą zapraszam do wypróbowania i którą możesz użyć jako alternatywy dla Whoominga, ponieważ działa w podobny sposób, jest\n. W rzeczywistości pozwala zidentyfikować połączenia przychodzące wykonane z anonimowych poprzez ujawnienie liczby połączeń do użytkownika za pomocą techniki przekazywania połączeń. Pobieranie i korzystanie z nich jest bezpłatne, pozwala natychmiast rozpoznać prawdziwą tożsamość osoby dzwoniącej i jest dostępna zarówno na urządzeniach z systemem Android, jak i iOS.Aby korzystać z aplikacji, pobierz, zainstaluj i uruchom WoozThat na swoim smartfonie, a następnie daj aplikacji zgodę na wysyłanie powiadomień (jeśli jest to wymagane), postępuj zgodnie z wprowadzonym samouczkiem, który jest proponowany i wprowadź swój numer telefonu w polu ekran. Następnie za kilka chwil otrzymasz połączenie z serwisu. W systemie Android zostanie on ponownie podłączony automatycznie, natomiast w systemie iOS będzie trzeba go odrzucić.Ponadto, jeśli korzystasz ze smartfona z Androidem, procedura konfiguracji jest praktycznie zakończona, a jeśli używasz iPhone'a, najpierw musisz skopiować i wkleić w dialer (klawiatura numeryczna) kod wyświetlany na ekranie (\n), a następnie naciśnij zielony przycisk za pomocąsłuchawki, aby zainicjować połączenie z drugim, aby zresetować przekierowania połączeń.Następnie otwórz aplikację, skopiuj i wklej w dialerze dodatkowy kod, który jest ci proponowany (** 67 * 0910845200 * 11 #\n) i rozpocznij nowe połączenie z drugim, aby zainicjować przekierowywanie połączeń, gdy jest zajęty WoozThat systemy. Następnie wróć do ekranu aplikacji i naciśnijOK, aby ukończyć procedurę.Teraz, niezależnie od używanej platformy, możesz zacząć korzystać z aplikacji, aby dowiedzieć się, kto w rzeczywistości anonimowo do ciebie dzwoni. Aby to zrobić, poczekaj, aż otrzymasz połączenie z numeru prywatnego, a następnie odrzuć i otrzymasz powiadomienie z wyraźnym numerem osoby dzwoniącej. W Androidzie możesz także nacisnąć przyciskZidentyfikuj which, który automatycznie zobaczysz na wyświetlaczu.\nUwaga:Również w przypadku WoozThat, przed skorzystaniem z usługi sugeruję sprawdzenie, czy na karcie jest co najmniej 1 euro, ponieważ dla konfiguracji przekazywania połączeń ważne jest, aby kredyt telefoniczny nie był wyczerpany (chociaż jest to usługa do zerowy koszt).Wywołuje czarną listę\nSzukasz aplikacji, która zamiast ujawniać prawdziwą numerację osób, które anonimowo dzwonią, uniemożliwia odbieranie takich połączeń? Cóż, jeśli używasz urządzenia z systemem Android i nie chcesz korzystać z funkcji systemu (jeśli pamiętasz, o tym rozmawiałem w artykule o blokowaniu połączeń Android), możesz skontaktować się zCzarną listą połączeń\n. Jest to aplikacja, która pozwala blokować numery dodane przez użytkownika do osobistej czarnej listy i wszystkich połączeń od anonimowych numerów lub nieuwzględnionych w książce telefonicznej. Możesz pobrać za darmo (ale prawdopodobnie dostępny w wersji Pro, za opłatą, bez banerów reklamowych).\nAby używać, pobierać, instalować i uruchamiać aplikację, a następnie autoryzować dostęp do kontaktów, naciskając przyciskKontynuuj and i przyciskZezwalaj\ntrzy razy pod rząd. Kruszenia i następnie na ikonę „bieguw głównym ekranie aplikacji i wybrać opcję blokowania połączeń z numerów anonimowych i / lub nie ujęte w książce telefonicznej za pomocą UP nablokady, a następnie wybierając żądane opcje z menu, które otwiera się.Od tego momentu za każdym razem, gdy odbierzesz połączenie z anonimowych numerów, nie usłyszysz dzwonka smartfonu, a nadawca połączenia odbierze sygnał linii zajmowanej po pierwszym dzwonku. Aplikacja nadal będzie Cię ostrzegać o zablokowanym połączeniu z powiadomieniem.Uwaga:Czarna lista połączeń także posiada funkcję blokowania wiadomości SMS od niechcianych nadawców, ale nie zalecam ich aktywacji. W systemie Android 4.4 i nowszych działa on tylko wtedy, gdy zmienisz aplikację w domyślną aplikację obsługi komunikatów, co może spowodować dodatkowe koszty związane z wysyłaniem wiadomości tekstowych. Jeśli pojawią się komunikaty zachęcające do aktywacji tej funkcji, odrzuć ją.iBlackList (iOS)\nNiestety jeśli chodzi o iOS zboczu, ze względu na Apple polityk ograniczających aplikacji dla anonimowego pasażera blokowania połączeń istnieje żaden na App Store (a te, które są oznaczone jako takie nie są rzeczywiście działa ). Możliwe jest jednak zaradzenie temu na dwa sposoby: użyj "standardowej" funkcji mobilnej platformy firmy Cupertino (jeśli pamiętasz, omówiłem to szczegółowo w moim artykule na temat blokowania anonimowych połączeń z iPhone'em) lub „zastosowanie\niBlackList, narzędzie zdolne do blokowania połączeń anonimowych (a także filtrować inne połączenia i wiadomości SMS, które spełniają określone kryteria), nadające się tylko i wyłącznie na urządzeniach, na których zostało ono przeprowadzone w\njailbreak.Aby z niego skorzystać, pierwszym krokiem, jaki musisz wykonać, jest rozbicie urządzenia na jail. Jeśli nie wiesz, co to jest, możesz zapoznać się z moim przewodnikiem, jak zrobić jailbreak iPhone'a, aby wyczyścić swoje pomysły i wprowadzić je w życie.Po jailbreak na iPhone, otwarty Cydia(alternatywa sklep, gdzie można pobrać poprawek i aplikacji dla urządzeń jailbroken), przejdź do zakładki do badań, który jest w prawym dolnym rogu i poszukać aplikacji powyżej. Po znalezieniu iBlackList zainstalować aplikację na swoim urządzeniu, naciskając przyciski na\ni zainstalowaćPotwierdzenie znajduje się w prawym górnym rogu i restartuje trampolinypo instalacji.Następnie rozpoczyna iBlackList wybierając jej ikonę na ekranie głównym i configurane użytku dla zakazu anonimowego rozmówcę zatykaniaWłącz / Wyłącz,wybierając Połączenia / zwraca\nz ekranu, który jest następnie wyświetlany na ciebie i naciskając na słowachZapisz / Zapiszu góry po lewej.Teraz przejdź do głównego ekranu aplikacji i wybierzKonfig. Ustawienia połączeń / połączeńi wywołujeWŁĄCZ\ngórną część słowaNieznany blok ID / Zablokuj nieznajomy identyfikator, Następnie włączZapisz / zapisz, aby potwierdzić i zastosować wprowadzone zmiany, i gotowe!Jeśli będziesz musiał zmienić zdanie, możesz zawsze anulować blokowanie anonimowych połączeń, przechodząc z powrotem do sekcjiConfig. Ustawienia połączeń / połączeńaplikacji, przynosząc lewędźwignię w stosunku do napisu\nNieznany blok ID / Zablokuj niezidentyfikowany identyfikatori naciśnijZapisz.Podkreślam, że jeśli chcesz, możesz również upewnić się, że blok wykona czynność tylko w określone dni i / lub godziny, dotykając opcji z ikoną zegara dell that, która zawsze znajduje się na głównym ekranie aplikacji i konfiguruje działanie iBlackList, jak uważasz za najbardziej odpowiednie przy użyciu opcji na ekranie.Uwaga:Pobieranie iBlackList jest bezpłatne, a jego użytkowanie pozostaje takie przez okres próbny 10 dni, po którym należy zapłacić, aby móc nadal korzystać z aplikacji.Inne ciekawe aplikacjeAplikacje do anonimowych połączeń Powiedziałem ci o kilku linijkach więcej o tym, że cię nie zadowalają i szukasz więcej narzędzi należących do danej kategorii? Czy chciałbyś poznać przydatne aplikacje, aby dowiedzieć się, do kogo konkretny numer telefonu odnosi się po znalezieniu go dzięki Whooming lub WoozThat? Następnie zapoznaj się z dodatkową listą zasobów ad hoc, które przygotowałem dla Ciebie i które znajdziesz poniżej. Jestem pewien, że wreszcie będziesz w stanie znaleźć aplikację, która może Cię zadowolić.\nTruecaller(Android / iOS) - Czy naprawdę potrzebujesz wprowadzenia? Jesteśmy w obecności jednej z aplikacji używanych do blokowania i identyfikowania najsławniejszych połączeń w wartościach bezwzględnych. Oprócz blokowania połączeń wykonanych z prywatnego (tylko Android) pokazuje na wyświetlaczu tożsamość dzwoniącego, pozwalając w ten sposób uniknąć połączeń telefonicznych z denerwujących call center i różnych uciążliwości. Opiera się na bazie danych składającej się z informacji dostarczonych przez samych użytkowników. Pobieranie jest bezpłatne.Mr. Number-Block calls &\n(Android / iOS) - Działa podobnie do wspomnianej już aplikacji Truecaller. Pozwala poznać tożsamość osoby dzwoniącej, nawet jeśli kontakt nie jest obecny w książce adresowej (oczywiście nie wliczając numerów prywatnych obywateli), pozwala zablokować odbiór anonimowych połączeń (tylko w systemie Android) i wyszukać określony wygląd numery, aby dowiedzieć się więcej. Pobieranie jest bezpłatne.Czy powinienem odpowiedzieć?\n(Android) - kolejna aplikacja w kategorii, która umożliwia blokowanie połączeń anonimowych w całkowitym bezpieczeństwie, korzystanie z bazy danych zawierającej setki numerów i stale aktualizowanej dzięki cennym opiniom użytkowników. Pobieranie jest bezpłatne.\nBlokowanie połączeń i blokowanie SMSów\n(Android) - umożliwia blokowanie połączeń i wiadomości od niechcianych osób, telemarketerów, botów reklamowych, spamerów i, oczywiście, uniemożliwia również odbieranie anonimowych połączeń telefonicznych. Pobieranie jest bezpłatne.\nJak hibernować profil na Facebooku\nOferta smartfonów wiatrowych\nJak odzyskać hasło do Androida WiFi\nJak umieścić linki w Instagram\nJak zmienić konto Google Popularne Strony\nJak przesyłać filmy na Facebooku Facebook\nJak wyeliminować wirusa Android Android


Potreningowy zielony paleo koktajl - Dziś na talerzu\nPo treningu nasze ciało potrzebuje uzupełnić utracone elektrolity, w czym najlepiej pomaga woda kokosowa i... świeży ogórek. Potasu (i słodkości) dostarcza dojrzały banan. Wrzucamy je więc do blendera. Utracony sód pomoże odzyskać również szpinak.\nPotrzeba też dużo białka, stąd surowe jajko, proszek z konopi (naturalne źródło białka - do 50 g białka na 100 g proszku) i odtłuszczony mielony len (32 g białka na 100 g).\nDla prawidłowej regeneracji mięśni, potrzeba też trochę węglowodanów, o co w koktajlach nietrudno - głównym źródłem będzie tu dojrzały banan (nie zielony, bo większość stanowi w nim skrobia oporna) oraz truskawki, które zawierają też dużo witaminy C.\nŻeby było bardziej paleo, dodamy trochę tłuszczu, czyli awokado (które ma też oczywiście inne wspaniałe właściwości zdrowotne i warto je jeść w dużych ilościach) i najlepiej olej z awokado lub łagodną w smaku oliwę. Olej kokosowy, nawet jeśli najpierw go rozpuścimy, niestety w niskiej temperaturze zbije się w grudki, więc się nie nadaje.\n1 porcja (ok. 600 ml) dostarcza:\nPotas 1096 mg\nCukry 27 g\nWitamina A 61 %\nWitamina C 131 %\nWapń 11 %\nNiby niedobry, słodki koktajl, a jednak ma aż 17g białka! Jeśli macie lepsze preparaty białkowe, polecam oczywiście dodać więcej. Niestety z proszkiem konopnym nie jest tak różowo, bo w za dużej ilości smakuje i chrzęści w zębach jak piasek :D\nI najważniejsze - na pewno większość z Was zadaje sobie to pytanie, więc śpieszę zapewnić, że jajka i ogórka wcale nie czuć! A to właśnie dzięki truskawkom i bananowi. Nie polecam zamieniać truskawek na przykład na jabłka, bo mają one mniejszą moc krycia tego posmaku.\nPrzepis: potreningowy zielony paleo koktajl\nok. 10 mrożonych truskawek lub owoce leśne lub maliny\npół małego świeżego ogórka\n1 łyżka proszku z konopi lub inny proszek białkowy\n1 łyżeczka oliwy lub oleju z awokado\npłyn: woda kokosowa + zwykła woda (woda kokosowa ma jednak dużo węgli i kalorii) lub dowolne mleko (roślinne, zwierzęce itd.), albo sok\nopcjonalnie: miód/syrop klonowy/agawa do smaku\n1. Świeży szpinak umyć, jeśli jest niemyty lub nie ma takiej informacji na opakowaniu.\n2. Wszystkie składniki wrzucamy do blendera, zalewamy taką ilością płynu, żeby nasz blender był w stanie to przemielić (im słabszy tym więcej płynu potrzeba) i miksujemy na gładką masę.\n3. Spożywać natychmiast po przyrządzeniu lub w sytuacjach wyjątkowych trzymać w lodówce pod przykryciem maksymalnie kilka dni.\nPrzepis dodaję do akcji: "Pij zielone na zdrowie!" :)\nEtykiety: bezglutenowe, desery, koktajle, paleo, po treningu\nagnieszka 13 marca 2016 20:47\nHa! nigdy bym nie pomyślała, że w tym zielonym koktajlu sa truskawki:)\noversomnia 13 marca 2016 21:41\nSą, są i smakują ;) Moc zielonego przezwycięża wszystko ;)


Festiwal Sztuki Naszych Dzieci: Była radość i łzy wzruszenia [ZDJĘCIA] | Głos Wielkopolski\nFestiwal Sztuki Naszych Dzieci: Była radość i łzy wzruszenia [ZDJĘCIA]\nAJ 4 kwietnia 2017, 19:39\nFestiwal Sztuki Naszych Dzieci: Była radość i łzy wzruszenia Waldemar Wylegalski\nPrawie 200 uczestników zaprezentowało się na zamkowej scenie w ramach XVIII Festiwal Sztuki Naszych Dzieci.\nW tym roku przegląd twórczości artystycznej dzieci i młodzieży niepełnosprawnej odbył się pod hasłem „18 lat mieć...”. Temu zagadnieniu poświęcone były występy taneczne, muzyczne, teatralne i wystawa prac plastycznych.\n– Przygotowanie się do festiwalu to dla naszych dzieci wieloaspektowa terapia i niesamowite przeżycie. Występ na profesjonalnej scenie to nie to samo, co pokaz na sali gimnastycznej – mówi Katarzyna Przybył, dyrektorka Zespołu Szkół Specjalnych nr 105, organizatora akcji.\nMłodzi artyści zaprezentowali się przed szeroką publicznością. Na widowni zasiedli ich rodzice oraz dzieci z poznańskich szkół i przedszkoli. Występy dzieci wzbudziły ogromne emocje - zarówno wśród odbiorców, jak i samych uczestników.\n- Ze sceny płynęła ogromna radość. Były spontaniczne podskoki i śpiew, ale też łzy wzruszenia - mówi Katarzyna Przybył.\nUczestnikom pomagali wolontariusze z Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego, III LO oraz Hufca ZHP Piast.\nW tym roku na scenie CK Zamek zaprezentowało się 15 zespołów z Poznania, Kościana i Mosiny. Festiwal Sztuki Naszych Dzieci odbywa się od 18 lat i z roku na rok cieszy się coraz większą popularnością.\nzespół szkół specjalnych 105 poznań\nNOWE TYLKO U NAS Z wizytą u Katarzyny Dowbor! Jak mieszka Katarzyna Dowbor? Jak mieszka prowadząca programu Nasz Nowy Dom? ZOBACZ ZDJĘCIA 13.05.2021


Babcia wielofunkcyjna: Podsumowanie roku 2015\nPodsumowanie roku 2015.... Normalnie trudno sobie to tak na zimno podsumować raptem 10 dni przed kolejnym spotkaniem w temacie jest ten rak, czy już go nie ma. No ale mam żyć normalnie z rakiem i traktować go jakby nie istniał, ale mam nie robić ....... tu długa lista zakazów i .... nadal żyć normalnie. Cholera jasna, czasem nie jest łatwo.\nAle od początku. A początek minionego roku zaczął się diagnozą: rak, kolejny punkt to była terapia, przed którą przeszłam cały długi cykl badań wykluczających w moim przypadku (lub potwierdzających przerzuty). Przerzutów nie było więc już w lutym zaczęłam intensywną terapię.\nAle zanim do terapii doszło, miałam doła giganta, którego dzieci zakopywały na wszystkie możliwe sposoby, jednym z nich było założenie mamie firmy handmade. Rób mama kartki i baw się przy tym, nie myśl, bo i tak będzie co ma być, a my i tak zrobimy wszystko co w naszej mocy, żeby niczego nie pominąć. Jesteśmy w tym wszystkim razem i tak będzie zawsze.\nWracamy do leczenia. Chemioterapia raz w tygodniu przez pięć tygodni i codziennie radioterapia przez pięć tygodni. Później kilka dni w szpitalu na radioterapii miejscowej w znieczuleniu. Jeśli mogę to w jakiś sposób podsumować to napiszę tak. Styczeń i luty to była największa do tej pory porcja strachu w moim życiu. Nigdy wcześniej, a nawet dzisiaj tak się nie bałam, chociaż miałam przy sobie kochające dzieci, świetny zespół medyczny i fantastycznych ludzi na chemioterapii i radioterapii. Nikt nigdzie nie popędzał, nikt nigdzie nie bagatelizował moich lęków/strachów i zwyczajnych przy tej terapii skutków ubocznych. To naprawdę było wtedy najważniejsze. Czuć, że nie jestem sama. Że kiedy bym nie nacisnęła dzwonka, nawet w środku nocy, to któreś dzieci przyjdzie i potrzyma mnie za rękę. Pogada, upewni, że nie zostanę sama i przyniesie nową paczkę zielonego groszku. Wtedy był to najlepszy pokarm, chociaż wszyscy twierdzili, że jestem ewenementem dając radę jeść surowy, zielony groszek. A mi smakowało tylko zielone, a groszek był jak narkotyk w każdej ilości. Sraczka po nim też, ale zielone było ważniejsze.\nCodzienne jazdy do szpitala psychicznie obciążały moje dzieci, czasami trzeba było tę trasę pokonać dwa razy, bo od rana radio, a ja nonszalancko zapomniałam o badaniu krwi przed chemioterapią kolejnego dnia. Moje dziury w pamięci dotarły do mnie z opóźnieniem. Teraz kiedy powolutku się cofają, widzę ich wielkość i moją automatyczną chęć ich ukrycia przed bliskimi, żeby się nie martwili. Na dzisiaj nauczyłam się mówić o wszystkich dolegliwościach i wiem, że moje dzieci niczego nie zbagatelizują. Mają ze mną trudno, bo moja znajomość języka wadzi, ale są bardzo dzielne i chyba nigdy tak blisko nie byliśmy ze sobą, jak minionego roku. Myślę, że to się już nie zmieni.\nW maju skończyłam terapię. I wychodząc ze szpitala byłam z całkiem dobrym samopoczuciem. Osocze, leki, wszystko działało bezproblemowo. Męczyłam się trochę bardziej, ale to mijało. Tu nie przeszłam operacji, tak jak to jest w schemacie w Polsce. Przy drugim stopniu nie wycinają raka, tylko zabijają gada z guzem radioterapią i chemioterapią. Co będzie dalej? Dzisiaj nie chcę nad tym się zastanawiać. Nad czym jeszcze nie chcę się zastanawiać? Na pewno nie chcę się zastanawiać nad przeszłością, nad tym co jest czyim obowiązkiem i jak kto się ma z obowiązków wywiązywać. Jest, jak jest i tak zostanie.\nLiczysz na wsparcie przyjaciół przy raku? Z mojej perspektywy wygląda to tak, że pomoc dostałam przede wszystkim od córki. Takiej córki jak moja, życzę każdemu kto zachoruje. Po całej terapii i stwierdzeniu, że teraz mam żyć normalnie od córki usłyszałam:\n- Będziesz żyć normalnie, bo do kraju nie wrócisz. Pojedziemy na wakacje, ale tylko na wakacje.\nNo i pojechałyśmy na wakacje do Polski. Długie nie były, ale starczyły na pozałatwianie zaległych spraw w Polsce. Likwidacji kilku długów, bo prawo w Polsce ma w dupie tych, co zachorują. Zupełnie inaczej jak w Anglii. Również prawo w Polsce ma w dupie, że ktoś mieszka poza krajem. Udogodnienia jakie są w Anglii nie wchodzą w grę i pewnie długo nie będą dostępne dla człowieka.\nAle daliśmy radę, nawet zostało trochę czasu na odpoczynek. Niewiele, ale zawsze coś. Nie starczyło tylko czasu na spotkania z przyjaciółmi. Trochę szkoda, ale najlepsi przyjaciele zrozumieli, a pozostali... nie ważne.\nPowrót do domu odbył się bez niespodzianek. 1600 km dzieciaki zrobiły za jednym zamachem. A my z wnuczką pospałyśmy nawet trochę na trasie. Nadchodzi wrzesień, pierwsze testy i spotkanie z lekarzem. Nie jest źle, chociaż mogłoby być lepiej. Kolejne w styczniu.\nA mnie po powrocie do domu synek namawia na auto, bo mama czas wrócić za kółko. W Polsce przed pożegnaniem mojego auta, pojeździłam sobie trochę i nawet mi się podobało. Chociaż dwa lata bez jeżdżenia za kółkiem objawiło się lękami przy wsiadaniu, to szybko ręce i nogi wpasowały się w coraz lepsze polskie drogi. Dostałam nawet zgodę na jeżdżenie z wnuczką, co jest najwyższym aktem zaufania. Wnuczka była super szczęśliwa i nawet zakupy porobiłyśmy takie super polskie.\nNo ale jakie auto.... Mamy Land Rovery, właściwie takie same, a ja nie jestem miłośnikiem wysokich aut. Lubię takie kaczuszki, co przyklejają się do drogi, mają przyspieszenie i po co mi cztery miejsca jak mam jeździć sama, albo z jedną osobą. Jak są trzy to i tak nie przebiję się żadnym autem przez ich zabawki.\n- Maciek czy są auta z silnikiem landiego w wersji małej? - pytam dla odpędzenia pomysłu o aucie dla mamy.\n- MG, Rover i pewnie coś jeszcze by się znalazło. - słyszę od synka. - Mama, taki MG mógłby ci się spodobać. Dwa siedzenia, dach opuszczany.. - kusi mój synek przyszywany.\nMG to było moje marzenie sprzed wielu lat. Angielskie auta wtedy miały bardzo dobrą opinię, ale ich cena na polskim rynku była zaporowa.\n- Masz jakiś konkretny model na myśli? - pytam ostrożnie.\n- Mama jak chcesz to zadzwonię do komisu bo rano widziałem taki fajny, chociaż zobaczysz jak się w tym siedzi.\nZa dwa dni byłam posiadaczką MG, wypucowanego do oporu i gotowego do jazdy po mieście. Po drodze kilka MG sobie obejrzeliśmy, kilkoma się przejechaliśmy i wybraliśmy najlepszego, bo chodzi jak tykadełko kochane. Wiele nim nie jeżdżę, bo zakupy dzieci robią, do sklepów z rękodziełem też dziewczyny lubią ze mną jechać więc to córka prowadzi. Ale mam własną brykę i jak ładna pogoda to spuszczam dach i mogę sobie po babcinemu 'poszpanować' jadąc po przysłowiowy ocet do Asdy ;) Czasem oddaję kluczyki synkowi czy mężowi, a niech też poczują jak się jeździ czymś innym.\nNo jesteśmy już prawie na końcu roku. W tym roku umówiłam się ze znajomymi z sieci na wymianę kartek. Ponieważ moja kochana wnuczka zaczęła nam popłakiwać, że ona jedyna nie dostaje listów, a na reklamy mamy jej już nie nabierać. Do wymiany zapisało się wielu przyjaciół i znajomych, więc miałam zadanie porobić kartki świąteczne. Dostałam też kartkę od wuja z Polski co było\nfantastycznie miłe. Z wielką przyjemnością powysyłałyśmy kartki do Polski. Dostałyśmy też piękne kartki z Polski ale też z Austrii i Szwajcarii. Dobrze mieć takich znajomych na których od lat wielu zawsze można liczyć, a ich grono zamiast się zmniejszać, coraz bardziej się powiększa. To cieszy.\nI bez obaw, dostałam nową maszynkę do wycinania i w przyszłym roku zacznę robić kartki od maja więc wtedy już na pewno kartki dotrą do wszystkich przed świętami :)\nJakie są plany na Nowy Rok? Jest jeden najważniejszy.... Przeżyć ten rok i potworzyć trochę. Zwiedzić cały Norfolk i może polecieć gdzieś na wakacje. Nie chcę planować za daleko. W styczniu lekarz, później pewnie w kwietniu skany i znowu czekanie na wyniki. Wystarczy jak nauczę się panować nad lękami, potworzę, stworzymy piękny ogród gdzie świetnie się wypoczywa i zrobimy kilka wypraw po atrakcjach okolicznych. Może wyjazd do Polski, choć nie koniecznie. Bardziej chciałabym zobaczyć Hiszpanię czy zamki nad Loarą. Ale to marzenia na razie, bo jakieś trzeba mieć ;))\nA jeszcze o czymś zapomniałam, mamy patio. Wreszcie można całe lato siedzieć na ogrodzie bezkarnie. Dla mnie to bardzo ważne bo na patio mam prąd, cień jak chcę i kawał porządnego stołu do craftowania. A najcenniejsze jest to, że oboje dzieci zaczęło naukę. Jestem z obojga bardzo dumna i szczęśliwa, że mam właśnie taki team rodzinny jak mam pod jednym dachem.\nJak to się dzieje? Nie mam pojęcia.....


Ameryka_Północna : définition de Ameryka_Północna et synonymes de Ameryka_Północna (polonais)\ndéfinition - Ameryka_Północna\nhémisphère boréal, hémisphère nord (fr) - kraje zachodnie, Nowy Świat, zachód - Nowy Świat - zachód[Desc]\nAmeryka Północna (n.)↕\nAmeryka Północna – zdjęcie satelitarne w naturalnych barwach\nZlewiska oceanów w Ameryce Północnej\nSkały: osadowe, wulkaniczne, plutoniczne metamorficzne\n3.1 Państwa Ameryki Północnej i ich stolice\nna północy - Kap Morris Jesup (83°40'N),\nna południu - Wyspa Kokosowa (5°32'N),\nna wschodzie - Przylądek Północno-Wschodni (11°00'W).\nna północy - Przylądek Murchisona (71°58'N),\nna południu - Punta Mariato (7°12'N),\nna zachodzie - Przylądek Księcia Walii (168°05'W),\nna wschodzie - Cape St. Charles (55°40'W).\nMalville'a - 63 tys. km²,\nWyspa Ellesmere'a - 196 tys. km²,\nW Ameryce Północnej zaznacza się przewaga gór i wyżyn nad nizinami - średnia wysokość 781 m. Najwyższym punktem jest McKinley (znany też jako Denali - 6194 m) na Alasce, natomiast najniższy znajduje się w Dolinie Śmierci (86 m p.p.m.). Ponad 64% powierzchni leży powyżej 300 m. Wzdłuż zachodnich brzegów Kordyliery (aktywne sejsmicznie) z wewnętrznymi wyżynami (Kolorado, Meksykańska), wewnątrz Wielkie Równiny i Niziny Wewnętrzne, na wschodzie Appalachy. Wybrzeża wschodnie nizinne. Klimat od okołobiegunowego na północy przez umiarkowany, podzwrotnikowy i zwrotnikowy do równikowego w Ameryce Środkowej. W Kordylierach klimaty górskie. Głównymi rzekami są: Missisipi z Missouri, Mackenzie, Jukon, a jeziorami: Górne, Huron, Michigan, Wielkie Jezioro Niedźwiedzie, Wielkie Jezioro Niewolnicze, Erie. Na północy pustynie arktyczne, tundra, lasy iglaste, ku południu przechodzą w lasy mieszane i liściaste, w części środkowej prerie, na pd.-zach. półpustynie i pustynie. W Kordylierach górskie lasy iglaste i roślinność alpejska, na wybrzeżach Ameryki Środkowej lasy równikowe. Fauna zróżnicowana: wół piżmowy, renifer karibu, jeleń wirginijski, niedźwiedzie (baribal, grizzly), bizon (w rezerwatach).\nAmeryka Północna w końcu XVIII wieku\n1 Antigua i Barbuda Saint John's 442 68 722\n7 Grenada Saint George's 344 90 006\n18 Portoryko San Juan 9 104 4 344 259\n19 Saint Kitts i Nevis Basseterre 261 39 952\n20 Saint Lucia Castries 616 163 312\n21 Saint Vincent i Grenadyny Kingstown 389 117 534\n22 Salwador San Salvador 21 040 6 704 932\n23 Stany Zjednoczone Waszyngton 9 631 418 308 878 120\n24 Trynidad i Tobago Port of Spain 5 128 1 788 644\nToutes les traductions de Ameryka_Północna


To oni pokierują Kancelarią Prezydenta | kancelaria prezydenta\nTo oni pokierują Kancelarią Prezydenta\nMałgorzata Sadurska będzie szefową Kancelarii Prezydenta, a Adam Kwiatkowski - szefem gabinetu. Szefem zespołu doradców zostanie Maciej Łopiński - poinformował prezydent Andrzej Duda. Za sprawy zagraniczne będzie odpowiadał Krzysztof Szczerski, a za sprawy kultury - Wojciech Kolarski.\nMałgorzata Sadurska jest posłanką PiS już trzecią kadencję. Od czerwca do listopada 2007 r. była sekretarzem stanu w Kancelarii Premiera; była członkiem Krajowej Rady Sądownictwa w latach 2006–2007; jest prawnikiem — absolwentką Uniwersytetu im. Marii Curie—Skłodowskiej w Lublinie.\nAdam Kwiatkowski jest posłem PiS od 2011 roku. Jest absolwentem Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1994-2006 był radnym dzielnicy Praga Południe; w latach 2006–2011 radnym m. st. Warszawy.\nRównież Maciej Łopiński jest posłem po raz pierwszy. Był bliskim współpracownikiem prezydenta Lecha Kaczyńskiego, którego znał od czasów pierwszej Solidarności; w kancelarii Kaczyńskiego od grudnia 2005 roku do lipca 2007 roku odpowiadał za politykę medialną. Potem został szefem gabinetu prezydenta. Po katastrofie smoleńskiej stanął na czele Ruchu Społecznego im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Łopiński jest absolwentem filologii polskiej, którą ukończył na Uniwersytecie Gdańskim. Po studiach pracował jako nauczyciel, później został dziennikarzem. W 1981 r., na znak protestu w związku z wprowadzeniem stanu wojennego, wystąpił z PZPR. W stanie wojennym redagował „Solidarność – Pismo Regionu Gdańskiego” oraz doradzał władzom „Solidarności”.


Uroczyste otwarcie „sali zabaw” w ramach projektu „Radosna Szkoła” w przemyskiej piętnastce - Miasto Przemyśl\nUroczyste otwarcie „sali zabaw” w ramach projektu „Radosna Szkoła” w przemyskiej piętnastce\nW czwartek 28 stycznia br. w Szkole Podstawowej Nr 15 w Przemyślu odbyło się uroczyste otwarcie sali zabaw, wyposażonej w ramach rządowego programu „Radosna Szkoła”. Zakupione pomoce dydaktyczne dostosowane są do potrzeb rozwojowych najmłodszych uczniów, którzy będą uczęszczać do tej placówki. W sali będą realizowane różne formy aktywności ruchowej.\nZakupione pomoce wspomagają kształtowanie umiejętności motorycznych dzieci, umiejętności w zakresie koordynacji wzrokowo – ruchowej, spostrzegawczości, zdolności manualnych, precyzji ruchu i wyobraźni przestrzennej.\nW sali zabaw zostały wydzielone strefy z:\n•\tMałą motoryką – układanki, mozaiki, gry planszowe, klocki, materiały do integracji zmysłowej i stymulacji wielo- zmysłowej;\n•\tDużą motoryką – duże miękkie klocki, piłki, materace, tory przeszkód, pufy.\nProgram „Radosna Szkoła” dał wyjątkową szansę na doposażenie placówki w bezpieczne, trwałe i przyjazne dziecku środki dydaktyczne. Twórcze zajęcia dostarczą najmłodszym uczniom szkoły wielu niezapomnianych wrażeń. Dzieci poprzez zabawę będą zdobywać nowe umiejętności, odkryją swoje zainteresowania, talenty i będą miały szansę je rozwinąć, a szkoła stanie się jeszcze bardziej przyjazna uczniom.\nW krótkiej części artystycznej rozpoczynającej uroczystość wystąpiły najmłodsi uczniowie szkoły ze szkolnego oddziału przedszkolnego.\nPrezydent Przemyśla Robert Choma do uczestników uroczystego otwarcia wystosował okolicznościowy list, w którym wyraził swoje uznanie i gratulacje dla zrealizowanego z powodzeniem kolejnego projektu. „Na wstępie chciałbym serdecznie pogratulować zaangażowania i sukcesu kolejnego projektu realizowanego przez Państwa Szkołę. Cieszy mnie innowacyjność i wychodzenie naprzeciw potrzebom młodego pokolenia Przemyślan. Wiele placówek w kraju wymaga dostosowania do zmieniających się przepisów prawa i przyjęcia w szkolne ławy najmłodszych mieszkańców naszego miasta. Dzięki realizacji tego przedsięwzięcia z pewnością pierwsze chwile spędzone w szkole pozostawią w ich świadomości same miłe wspomnienia”.\nW imieniu Prezydenta w wydarzeniu tym udział wzięli Dariusz Iwaneczko Zastępca Prezydenta Miasta oraz Piotr Idzikowski Naczelnik Wydziału Edukacji, a także Andrzej Huk wizytator Podkarpackiego Kuratora Oświaty.\nŹródło: Szkoła Podstawowa Nr 15 w Przemyślu\nJPGUroczyste otwarcie „sali zabaw” w ramach projektu „Radosna Szkoła” w przemyskiej piętnastce\nOpublikował: | Data publikacji: 29-01-2010 13:14


Skup samochodów osobowych we Wrocławiu: skup używanych samochodów\nSkup samochodów osobowych we Wrocławiu\nMarzysz o wymianie auta na nowszy model? A może posiadasz samochód, który nie spełnia Twoich oczekiwań i chcesz go wygodnie sprzedać za atrakcyjną cenę? Zapraszamy do naszego skupu samochodów osobowych we Wrocławiu. Skupujemy pojazdy wszystkich marek m.in. Lexus, Toyota, Nissan, Kia, Fiat, Opel czy Skoda – niezależnie od modelu oraz ceny. Nasze centrum aut używanych cieszy się doskonałą opinią i zaufaniem wśród klientów z Wrocławia i okolic. W związku z tym podejmujemy się wyłącznie skupu używanych samochodów w bardzo dobrym stanie technicznym oraz z udokumentowaną historią i przebiegiem. Skupujemy auta poleasingowe oraz kilkuletnie.\nSkup używanych samochodów – krok po kroku\nNiezależnie, czy chcesz otrzymać pieniądze ze sprzedaży, czy wymienić auto na inne za niewielką dopłatą – nasz komis sprosta Twoim oczekiwaniom! Pierwszym krokiem jest kontakt telefoniczny z naszym biurem obsługi klienta oraz umówienie się na wycenę samochodu. Wycena aut w naszym komisie zawsze jest darmowa! Następnie proponujemy dwie opcje do wyboru, w zależności od potrzeb:\nzostawienie auta w rozliczeniu,\notrzymanie pieniędzy ze sprzedaży.\nJeżeli zdecydujesz się zostawić samochód w rozliczeniu, będziesz mieć możliwość kupna nowego auta z naszych salonów Toyoty i Lexusa w cenie niższej o wartość samochodu oddanego do skupu. Inną możliwością jest wymiana starego auta na dowolny używany samochód z komisu. Zachęcamy do kontaktu, w celu uzyskania więcej szczegółów.


Chocolate Muffin Blog: Tarta czekoladowo-migdałowa z bezą\nTarta czekoladowo-migdałowa z bezą\nTarty to bardzo wdzięczne ciasta, które można przygotować na wielkie okazje lub na co dzień, jako słodki deser. Ta, którą dziś się dzielę z Wami jest jedna z moich ulubionych z wiadomego powodu. Jest bardzo czekoladowa, z aksamitnym nadzieniem oraz idealną beza. W sam raz słodka i bardzo ciekawa w smaku. Dla fanów czekolady i nie tylko, zamiast tradycyjnych ciast, przekładanych tysiąc razy kalorycznymi masami...\n2 łyżki śmietany kremówki 36%\nDo miski wsypać mąkę, kakao i cukier, dodać masło i posiekać łopatka lub nożem. Wbić jajko i wlać śmietanę. Zagnieść ciasto i uformować w kule. Na blacie rozłożyć folie spożywcza i wyłożyć kulkę ciasta. Rozwałkować na folii na okrąg 3 cm większy niż nasza forma. Formę wysmarować masłem i przełożyć ciasto (obracamy po prostu folie, układamy ciasto i dociskamy do formy, dopiero teraz ściągamy folie). Brzegi zakładamy go środka i dociskamy. Ciasto w formie wkładamy do lodówki na 60 minut. Po tym czasie wyjmujemy i pieczemy 5 minut w 200*C, a następnie obniżamy temparaturę do 190*C i pieczemy jeszcze 15 minut. Wyjmujemy i odstawiamy.\nSkładniki na nadzienie czekoladowo-migdałowe i bezę:\n90 ml śmietany kremówki 36%\n4 jajka (podzielić na żółtka i białka)\nPiekarnik nagrzać do 180*C.\nCzekoladę, aromat i śmietankę umieścić w garnku. Rozpuścić na małym ogniu i dokładnie wymieszać (można w kąpieli wodnej). Odstawić do przestudzenia.\nW misce utrzeć masło ze 100 g cukru np. blenderem) na jasną puszystą masę. Dodać po jednym żółtka i zmiksować. Partiami dodawać masę czekoladową. Zmiksować do połączenia. Wsypać migdały i wymieszać.\nGotowy krem przełożyć do formy z upieczonym ciastem i piec 10-12 minut.\nBiałka z jajek ubić w czystej, suchej misce na sztywna pianę (sprawdzić czy są sztywne odwracając miskę d góry dnem). Po łyżce dodawać pozostały cukier puder i cały czas miksując.\nBezę wyłożyć na ciasto z nadzieniem i piec jeszcze 20 minut (można wydłużyć czas- beza powinna być lekko chrupiąca).\nPrzepis pochodzi z książki "Tarty i Placki" autorstwa Bardi Carli i Lane Rachel.\nAutor: Aleksandra, Chocolate Muffin Blog o 22:41\nEtykiety: Ciasta, czekolada, migdały, tarty, urodziny


Informacje dotyczące statusu prawnego konopi i marihuany | KonopiaLeczy.com\nStrona główna » Prawo » Informacje dotyczące statusu prawnego konopi i marihuany\nJak już pewnie wiesz, produkcja wszelkiego rodzaju konopi w Stanach Zjednoczonych jest nielegalna. Zarówno konopia i marihuana zostały sklasyfikowane jako narkotyki Grupy 1 w Controlled Substances Act.\nJednak poza Stanami Zjednoczonymi, konopie uprawia się w ponad 30 krajach. W 2011 roku, szczytowym krajem produkującym konopie były Chiny, a następnie Chile i Unia Europejska. Produkcja konopi rozwija się również w Kanadzie, o rocznych uprawach w kraju osiągających rekordowy poziom 66.700 akrów w 2013 roku.\nCiekawym jest, że legalny jest import produktów konopnych do Stanów Zjednoczonych. Według Stowarzyszenia Przemysłu Konopi, produkty o wartości około 500 milionów dolarów są importowane każdego roku do Stanów Zjednoczonych.\nZ drugiej strony, marihuana pozostaje zabroniona w wielu krajach. Kilka krajów, takich jak Izrael i Kanada od jakiegoś czasu zaczęły regulować marihuanę jako lek. Ale legalna produkcja marihuany podlega surowszym zasadom niż konopia, ponieważ jest ona nadal powszechnie uważana za narkotyk.\nregulacje dotyczące marihuany\nKongres USA zatwierdza wykorzystanie CBD przez członków wojska. Długotrwała polityka zerowej tolerancji dla konopi indyjskich może powoli ulegać erozji w przypadku środowisk […]\nPoprzedni wpis Avidekel – szczep marihuany bogaty w CBD\nNastępny post Leczenie PTSD marihuaną – badanie przeprowadzone na szczurach


Meriva dla młodszych - w auto motor i sport\nDesign Edition kusi klientów adaptacyjnymi reflektorami, przyciemnianymi szybami, dachem pomalowanym na czarno i 18-calowymi felgami aluminiowymi. Na liście wyposażenia znalazła się między innymi klimatyzacja, tempomat, kierownica obszyta skórą i system FlexRail pozwalający na aranżację schowków w tunelu środkowym. By stać się właścicielem Merivy w limitowanej wersji trzeba przygotować minimum 19 570 euro.\nCzy Octavia jest aż tak drastycznie większa od Merivy - nie jestem przekonany do końca, ale nie ma co Merivy stawiać jako kandydata dla handlowca.\n~Samuraj, 2011-04-10 23:55:47\nZa cenę takiej Merivy handlowiec kupi swojemu pracownikowi Octavię lub cee'da.Prywatny klient z Polski również przeliczy kasę i wybierze się po to samo, co handlowcy. Nie dlatego, że Meriva jest zła, ale po prostu większy i bardziej pospolity będzie jeździł lepiej, zmieści tyle samo i w naprawie wyjdzie taniej\nairmatic, 2011-04-10 21:27:52\nA co mają do tego przedstawiciele handlowi? Zresztą przedstawiciel nie wybiera sobie raczej auta jakim jeździ.\n~Samuraj, 2011-04-10 01:36:58\nPrzedstawiciele handlowi lubią proste i toporne kształty, co gwarantuje łatwość w naprawie i oszczędność "kasy". Drzwi boczne typu kurołapka są zbyt skomplikowane, aby spełnić ten warunek\nairmatic, 2011-04-09 22:06:41\nDla młodych może się nie nadaje, ale nie mów, że brzydko wygląda w takim malowaniu i nie ma dynamicznej linii.\n~Samuraj, 2011-04-09 01:04:36\nJak dla mnie, taka stylizacja i wersja kolorystyczna to obciach dla wszystkich poważnych przedstawicieli handlowych, podstarzałych dziadziusiów wożących wnuki do szkoły oraz pań po czterdziestce. Znam paru właścicieli Merivy I i na pewno żaden nie jest "z młodszej klienteli"... U nas młodzi odkupują używane BMW sprzed dwóch dekad lub Golfy poniżej "piątki" - wszystko jedno które, najlepej III .Wydziwiać, żeby zainteresować... Nie, to nie dla mnie . Niech Opel przemyśli jeszcze raz strategię marketingową. Albo wypuści Merivę OPC\nairmatic, 2011-04-09 00:43:21\nW takim lakierze i z czarnym dachem wygląda świetnie. Ilość sztuk jakoś ograniczona czy nie?\n~Samuraj, 2011-04-08 12:35:45\nauto motor i sport, 2011-04-08 09:09:36


Ku przestrodze - seniorze nie daj się oszukać!. Świnoujście i region - portal informacyjny.\ninformacja, informacje, Koszalin, policja, prawo, Świnoujście, Szczecin, Warszawa 14 września 2017\nPrzestępcy podając się za fałszywych funkcjonariuszy Policji oszukali 64-letnią mieszkankę Koszalina. Seniorka utraciła pieniądze w kwocie 14 tysięcy złotych. Policjanci ostrzegają przed oszustami i apelują o wzmożoną ostrożność.\nWczoraj policjanci z koszalińskiej komendy otrzymali zgłoszenie, że 64-latka została oszukana przez mężczyznę podającego się za funkcjonariusza Policji.Na telefon stacjonarny seniorki zadzwonił mężczyzna, który w trakcie rozmowy przedstawił się jako Andrzej Stępień i podał wymyślony numer legitymacji służbowej.\nBy uwiarygodnić swoje słowa, zaproponował kobiecie, żeby wykręciła numer 997 bez rozłączania się. Męski głos usłyszany w słuchawce potwierdził starszej Pani, że dzwoniącym jest faktycznie funkcjonariusz Policji.\nMężczyzna oznajmił, że Policja prowadzi tajną akcję pod nadzorem Prokuratury i rozpracowuje grupę, która wyłudza kredyty. Poinformował seniorkę, że takie już zaciągnięte zostały niejednokrotnie na jej członka rodziny.\nKontynuując dalej rozmowę powiedział 64-latce, że jest obserwowana, a przestępcy planują napad na jej mieszkanie. nakazując obowiązkową dyskrecję, “agent” cały czas instruował kobietę, jakie ma podjąć krok po kroku czynności i cały czas był z nią w kontakcie przez telefon komórkowy.\nOszust kazał seniorce przeliczyć oszczędności jakie posiada, a następnie przekazać je mężczyźnie, który pojawi się niebawem w jej mieszkaniu. Zapewnił kobietę, że tym mężczyzną będzie również funkcjonariusz Policji, a cała kwota po zakończeniu akcji zostanie jej zwrócona.\nW ręce oszustów w sumie 14 tysięcy złotych trafiło, zanim kobieta zorientowała się, że stała się ofiarą przestępstwa.\nPamiętajmy, że pomysłowość oszustów nie zna granic. Coraz częściej członkowie grup przestępczych podają się za policjantów Centralnego Biura Śledczego Policji bądź funkcjonariuszy zajmujących się rozpracowywaniem oszustów.\nBądźmy ostrożni i nie ufajmy takim telefonom! Przede wszystkim należy zachować ostrożność – jeżeli dzwoni do nas ktoś, kto prosi o pieniądze, nie podejmujmy żadnych działań, odłóżmy słuchawkę i wykręćmy numer 997!\nŻeby nie stać się ofiarą takiego przestępstwa, musimy działać rozważnie i nie ulegać emocjom oraz kierować się zasadą ograniczonego zaufania do nieznanych nam osób.\n‹ Budżet Obywatelski 2018. Przyjdź, posłuchaj, wybierz › Goście z Finlandii


Adelaide Oval Tour | Tiqets\nAdelaide Oval Stadium Tour - bilety\nCiesz się 90-minutową wycieczką z przewodnikiem po słynnej Adelaide Oval\n90-minutowa wycieczka po stadionie Adelaide Oval z anglojęzycznym przewodnikiem\nPoznaj historię sportu w Australii dzięki 90-minutowej trasie Adelaide Oval\nPostępuj zgodnie ze swoim przewodnikiem, aby uzyskać dostęp za kulisy do wielu niedostępnych miejsc areny i zobaczyć z bliska zabytkową tablicę wyników\nZanurz się w dumnej historii stadionu i nowoczesnych obiektach dzięki pięknym pamiątkom w stylu retro i najnowocześniejszym eksponatom multimedialnym\nOdsuń zasłonę australijskiej historii sportu podczas 90-minutowej, zakulisowej wycieczki po słynnej Adelaide Oval. Miejsce, w którym po raz pierwszy otworzono swoje podwoje w 1871 roku, jest miejscem, w którym panuje sportowa atmosfera. Zachowano styl vintage Owala, który został uzupełniony o najnowocześniejsze udogodnienia i architekturę.\nTa wycieczka po Adelaide Oval zabierze Cię w podróż przez historyczną historię Oval, opowiadając o historycznych starciach, które miały miejsce przed rykiem 50 000 fanów. Wspinaj się po schodach do historycznej tablicy wyników, wejdź na zwykle niedostępne obszary, zobacz wspaniałe pamiątki w stylu retro i wiele więcej - wszystko z pomocą eksperta.\nPokaż swój bilet na wycieczkę Adelaide Oval i odpraw się w kasie biletowej\nZostaniesz pouczony o następnym miejscu spotkania na terenie obiektu\nHad an excellent guide who was very informative\nRoofClimb Adelaide Oval znajduje się na najsłynniejszym stadionie sportowym w Adelajdzie. Dzięki wielomilionowemu remontowi możesz wybrać się na spacer po dachu Adelaide Oval i zagłębić się w sportową historię sprzed 140 lat. Oferta obejmuje nie tylko przędze sportowe - RoofClimb Adelaide Oval oferuje także jedne z najlepszych widoków w mieście. Spoglądaj na ocean, faliste wzgórza i panoramę Adelajdy w ciągu dnia lub gdy słońce znika za horyzontem.\nOtway Fly Treetop Adventures to firma przygodowa z siedzibą w Victoria w Australii, zaledwie 20 minut od Great Ocean Road. Oferują jeden z pięciu chodników z baldachimem w Australii i jedyny w Wiktorii, a także 25-metrowy chodnik z windą i zjazd na linie.\nDrzewa Przygoda: Yeodene Park\nZnajduje się w buszu w Otway Forest, w Adventure Islands: w Yeodene Park znajdują się chwiejne, drewniane mosty, balustrady, które sprawdzą Twoją równowagę, oraz zipliny, dzięki którym będziesz chciał wrócić po więcej! Zarówno dzieci, jak i dorośli mogą wziąć udział w zajęciach, z ośmioma polami w parku, od dwóch metrów aż do 20.


04.05.2019 - Oczami Serca\nWyznanie wiary wiele kosztuje, ale wy nie możecie przegrać miłości. św. Jan Paweł II\nCoraz mocniej zaczynam dostrzegać ludzką bezradność. Nie jest to jednak niezaradność życiowa. Wręcz przeciwnie – często ludzie na pierwszy rzut oka “poukładani” i ogarnięci, wewnątrz okazują się chaotycznym zlepkiem “czegoś”, czego sami nie potrafią nazwać.\nZ czego to wynika? Tak sobie myślę, że chyba przede wszystkim z takiego”samosiowania”, czyli chęci udowadniania za wszelką cenę swojej samowystarczalności, niezależności – “ja sobie nie poradzę!?” No i kiedy przychodzi zderzenie z rzeczywistością, która zdecydowanie przerasta, która odbiega od wyobrażeń i wykreowanych ideałów, zaczyna potęgować się frustracja, złość, beznadzieja, depresja…\nA wystarczy zwrócić oczy na Stwórcę, rzucić się w Jego nieustannie wyciągnięte w zapraszającym geście ramiona i pozwolić Jemu zatroszczyć się o każdą sferę swojego życia. Przecież On ciągle czeka, przecież On wciąż podsyła Ci koła ratunkowe byś bezpiecznie dotarła do przystani, byś odnalazł właściwy kierunek, byś wreszcie poczuła się kochana, wartościowa i potrzebna, byś potrafił podejmować odważne i dojrzałe decyzje.\nZechcesz skorzystać z Boskiej pomocy? Zechcesz zaufać i przytulić się do Serca Pana Jezusa i Jego Najświętszej Matki?\nDzisiaj I sobota. Dobry dzień na przylgnięcie i przybliżenie się do Niepokalanego Serca Maryi. Najlepszy dzień, by podziękować naszej Mamie za dotychczasową opiekę i prosić o dalsze wstawiennictwo. I najlepszy dzień, by wynagradzać za grzechy, ułomności i wszelkie sprzeniewierzenia, których niestety każdy z nas mimo najszczerszych chęci i pragnień nie zdoła uniknąć.\nMaryjo, ucz nas zaufania, ucz nas oczekiwania i cierpliwości.\nNiebiańska wiadomość\tbeznadzieja, cierpliwość, depresja, dojrzałe decyzje, frustracja, ideały, koło ratunkowe, niezaradność, oczekiwanie, przystań, samosiowianie, sprzeniewierzenie, wstawiennictwo, wykreować, wynagradzać za grzechy, zaufanie, zlepek\tLeave a comment\nTytuł: “To Ja jestem, nie bójcie się”\n— Panie, jak wysokie są fale,\n— Trzymaj mocno ster,\nŹródło: Wiersz „Am Steuer”, 1940 (© Evangelizo.org)


Festyn w parafii Matki Bożej Bolesnej w Milanówku - Obiektywna Gazeta Internetowa > Region > Milanówek\nOd niedzieli na terenie Grodziska Mazowieckiego będzie można w sklepach posługiwać się dukatami lokalnymi. Wybili je najlepsi mincerze Mennicy Polskiej. Środki uzyskane z emisji będą przeznaczone m.in. na remont zabytkowego kościoła w Żukowie pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego.\nCzytaj całość Grodzisk Mazowiecki ma już swoje dukaty


Mysliwy grozi ze zastrzeli mojego psa - Page 3 - Myśliwi - Dogomania\nMysliwy grozi ze zastrzeli mojego psa\nJune 4, 2008 in Myśliwi\n[COLOR=windowtext][FONT=Verdana]fibi, Strzeżonego Pan Bóg strzeże .[/FONT][/COLOR]\nPuma1984 6 posts\nfibi:) 5 posts\nshin.........czytałam wątek tego psa.\nboże tak się składa że mam smycze wiesz? nawet szelki-wyobraz sobie że wiem co to jest.\njej kur.... za przeproszeniem ja nwet nie wiedziałam że ten facet był mysliwym,dziś po tej awanturze się dowiedziałam.\nu nas w okolicy( mówię o tych terenach na które chodzę z psami) nikt nagminnie nie rozstawia wnyków!!!! bo tu nie ma żadnej zwierzyny!!!!!,parę razy zająca widziałam.mój pies nie miał rany,nawet mu o mocno szyi nie ścisnęło.\nnikt tu nie strzela i nie poluje bo nie ma na co! jeszcze raz mówię że wokół sa domy,mieszkają ludzie.a las jest malutki-spytam jutro kogoś o powierzchnię bo sie nie znam na tym.\nto nie jest tak że ja biore psy do ogromnego lasu,one biegają gdzie chca a ja nie wiem gdzie są:/\nzresztą nie będę się tłumaczyć.parę rad wezę sobie do serca-dzięki dziewczyny.\na co do shin-nie masz prawa pisać że jestem nieodpowiedzialna,nie mam wyobrazni i że jestem głupia. bo jeśli każdy głupi i nieodpowiedziany człowiek uratowałby w swoim życiu kilkanście zwierzecych stworzen to świat byłby o wiele lepszy........\nFibi, się nie denerwuj tylko sprawdź czy lasek jest dzierżawiony przez Koło Łowieckie. Dwa -zgłoś groźby karalne-no bo groził, że będzie strzelał do psów, ale ty się boisz że ciebie przypadkiem albo i nie trafi - do dzielnicowego. Dzielnicowy sprawdzi ile prawdy w gminnej wieści o przeszłości pana sąsiada i pouczy go, albo i nielegalnej broni poszuka. Nie daj się zastraszyc, ale...działaj z głoiwą i nie narażaj psów. Jak już się stanie- za późno pluc sobie w brodę.\n[quote name='fibi:)']shin.........czytałam wątek tego psa.[/quote]I najwyrazniej nie zalapalas, ze pies biegajacy luzem stanowi zagrozenie tez i dla siebie.\n[quote]boże tak się składa że mam smycze wiesz? nawet szelki-wyobraz sobie że wiem co to jest.[/quote]Fajnie, ze masz szelki. Szkoda, ze nie masz linki :evil_lol: Zreszta nie chodzi o 'manie', a o 'uzywanie'. Kumasz roznice, czy musze napisac pierdyliard znakow zapytania????????? :eviltong:\n[quote]jej kur.... za przeproszeniem ja nwet nie wiedziałam że ten facet był mysliwym,dziś po tej awanturze się dowiedziałam.[/quote]Ciesz sie, ze dowiedzialas sie dzisiaj, a nie po smierci psa.\n[quote]parę razy zająca widziałam.mój pies nie miał rany,nawet mu o mocno szyi nie ścisnęło.[/quote]I przez to zakladasz, ze zawsze tak bedzie? Raz mnie potracil samochod, ale nic mi nie bylo - przez to moge przestac sie rozgladac, jak przechodze przez jezdnie? :roll:\n[quote]nikt tu nie strzela i nie poluje bo nie ma na co![/quote]Nie wiesz, ze pies tez jest dla mysliwego dobrym celem?\n[quote]jeszcze raz mówię że wokół sa domy,mieszkają ludzie.a las jest malutki-spytam jutro kogoś o powierzchnię bo sie nie znam na tym.[/quote]Ale co ci po powierzchni, jak wariat ci psa ustrzeli? Bedziesz wtedy psiemu trupowi mowic, ze sorka, ale nikt nie mial prawa strzelac?\n[quote]a co do shin-nie masz prawa pisać że jestem nieodpowiedzialna,nie mam wyobrazni i że jestem głupia. bo jeśli każdy głupi i nieodpowiedziany człowiek uratowałby w swoim życiu kilkanście zwierzecych stworzen to świat byłby o wiele lepszy........[/quote]1. moj nick podlega deklinacji\n2. oh, lubie logiczne argumenty. No bo przeciez to jasne, ze skoro ratujesz biedne zwierzatka, to o swoje tez dbasz. Tak samo jak policjant zaden nigdy nie uzyje przemocy wobec swojej rodziny :evil_lol:\nNie wyjezdzaj mi tu z tym, ile to zwierzat uratowalas, bo nie chce mi sie z toba licytowac, a na dogo to praktycznie co 5 osoba to wolontariusz/dzialajacy na wlasna lape/karmiciel bezdomniakow/DT/robiacy przy adopcjach, wiec wiesz, nie pod ten adres z takim argumentem.\nPo prostu zglos na policje, ze sasiad ma nielegalnie bron, i ze grozil, ale swoje psy trzymaj zabezpieczone, i nie bedzie problemu, tak?\nBtw, zacznij pisac ze spacjami, bedzie twoj text latwiejszy do przeczytania.\n[quote name='Martens']Lepiej psa pilnować, niż udowadniać swoje racje, kiedy pies jest już martwy.[/quote]\n"Lepiej zapobiegać niż leczyć". Popieram Was,pies nie może biegać samopas jeszcze przy takim "człowieku".\nStronę [URL="http://www.stopodstrzalom.pl/"]www.stopodstrzalom.pl[/URL] czytałam. Oczywiście prawo jest po stronie tych myśliwych. Jeżeli czytaliście komentarze tam,to było o tym (nie pamiętam dokładnie),że jeden z myśliwych miał jakąś wadę wzroku i strzelał pod słońce. Więc po co się za to bierze? Nie rozumiem tych ludzi :/


Jak pisać językiem korzyści? Webinar z Arturem Jabłońskim [notatki] - Celownik\nJak pisać językiem korzyści? Webinar z Arturem Jabłońskim [notatki]\n5 grudnia 2016 wzięłam udział w webinarze prowadzonym przez Artura Jabłońskiego dotyczącym języka korzyści. Na gorąco na Facebooku stworzyłam notatki (wciąż są tam dostępne), którymi teraz i tutaj się dzielę.\n1. Skuteczne pisanie to między innymi unikanie strony biernej, pisanie krótkich i konkretnych zdań, a przede wszystkim mówienie językiem odbiorców. Warto unikać sformułowań znanych tylko w branży, jeśli zwracamy się do Kowalskiego – zamiast więc pisać, że „jesteśmy agencją 360 stopni i działamy w ATL i BTL”, lepiej napisać: „Realizujemy marketing we wszystkich mediach – od billboardów po telewizję”.\n2. Używajmy języka i nazw znanych odbiorcom. Jeśli sprzedajemy lampę z lawą, warto zastanowić się, jak inni ją nazywają, pod jaką nazwą by jej szukali i użyć tego sformułowania w ofercie, reklamie, na stronie www, żeby ludzie z internetu do naszego produktu trafili, np. lampa z glutem.\n3. Klątwa wiedzy – ludzie tworzący treści zapominają o rzeczywistości zwykłego człowieka. Tak głęboko już tkwią w swoim świecie, w swoim produkcie, że zapominają o motywacjach i języku innych osób, do których teksty kierują. Nagle okazuje się, że nie umieją do nich przemówić i nakłonić ich do skorzystania z oferty, ponieważ mówią wyłącznie o produkcie, nie przemawiają do ludzi.\n4. Laddering, metoda pytań pogłębionych o motywacji ukrytej, czyli pisanie w taki sposób, aby odpowiedzieć na trzy pytania:\nco to jest? (np. kurs tańca),\nco mi to daje? (np. nauczę się tańczyć),\nco mi to da w efekcie? czyli realna korzyść (będę umiał tańczyć, nie będę się wstydził wyjść na parkiet).\n5. Komunikacja powinna się odbywać od dołu do góry: „Potrzebujesz miejsca na pliki, dlatego dajemy Ci 50GB za free”.\n6. Problemem jest operowanie tylko korzyściami, bez tłumaczenia, z czego one wynikają, np. „aparat wbudowany w ten smartfon robi świetne zdjęcia” to za mało, trzeba wyjaśnić, co wpływa na to, że te zdjęcia są świetne, czyli wymienić cechę aparatu za to odpowiedzialną. Dla człowieka jest szalenie istotne dostanie informacji to potwierdzającej (argument sprzedażowy).\n7. Succes stories – udowodnić korzyść opowieścią lub danymi, najlepiej w taki sposób, aby odbiorca się z nią utożsamił, by odwołać się do jego wyobraźni, doświadczeń, pobudzić jego fantazję – przydatny zwrot to „wyobraź sobie”.\n8. Najważniejszą cechą dobrego stylu jest operowanie konkretami, pisanie powinno opierać się na faktach, dlatego lepiej unikać takich zwrotów jak „wyjątkowy”, „niezwykły” – trzeba tą wyjątkowość udowodnić przekonującą/prawdziwą historią lub danymi.\n9. Jak poznać język odbiorcy? Poprzez monitoring internetu, QUORA oraz komentarze (np. Amazon). Sprawdź, jakie inni stawiają pytania w danym temacie, jakim językiem się posługują, jakie mają problemy, kim są.\n10. Puenta z cytatem: „Nie używaj wielkich słów, one tak mało znaczą” (Oscar Wilde).\nPoczytaj o języku korzyści u mnie – zapraszam do wpisu Język korzyści i 10 celnych rad, jak pisać o korzyściach.\n« Supersprzęt do kuchni\nNajlepsze gry planszowe i karcianki na imprezę »