Subskrypcje w App Store pod lupą urzędu antymonopolowego\nStrona główna›Subskrypcje w App Store pod lupą urzędu antymonopolowego\nAmerykańscy Regulatorzy postanowili przeanalizować warunki postawione przez Apple firmom, które będą rozpowszechniać materiały cyfrowe dla urządzeń mobilnych firmy Apple za pośrednictwem mechanizmu subskrypcji w App Store.\nDepartament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych oraz Federalna Komisja Handlu wstępnie przyjrzą się warunkom dyktowanym przez Apple. Instytucjom zależy na określeniu, czy warunki postawione wydawcom przez Apple naruszają ustawę antymonopolową. Podobnie jak w przypadku aplikacji, Apple pobiera 30% zysku ze sprzedaży treści za pośrednictwem App Store. Wydawca może oczywiście rozpowszechniać swoje materiały lub usługi poza App Store, ale w tym przypadku nie ma prawa do umieszczania odnośnika do nich w programie. Aplikacja łamiąca tę regułę zostanie usunięta z App Store. Ponadto użytkownikom korzystającym z App Store wydawcy muszą zapewnić najlepsze ceny swoich materiałów. Kupno subskrypcji poza sklepem Apple zostało znacznie utrudnione a ograniczenia ceny materiałów poza App Store skuteczniej zniechęcą użytkowników do szukania alternatywnych źródeł.\nWstępne działania Departamentu Sprawiedliwości i Federalnej Komisji Handlu nie decydują, czy wszczęte zostanie postępowanie przeciwko właścicielowi Apple. Jednak zasady wprowadzone do App Store przyciągają uwagę instytucji antymonopolowych na świecie. Komisja Europejska również monitoruje Zachowanie Apple, ale na razie nie podejmuje żadnych kroków. Najwięcej negatywnych głosów w stronę Apple pochodzi jednak od samych wydawców, którzy są ograniczani, a ich zyski cierpią z powodu praktyk Apple.\nŚciągnął aplikację z App Store. Stracił wszystkie bitcoiny


Musik ist für alle da: CONCERT - KASABIAN PART I\nWyjechaliśmy w 6-tkę z Młocin o 23 aby dotrzeć pod halę około 9 rano. W tym czasie w Łodzi dołączyła do nas Majka i tak z niezbyt miło pachnącym koło siebie sąsiadem, gdyż sama siedziałam murzynem dojechałam do stacji ZOB skąd poszliśmy na pieszo do naszego hostelu, którego prowadzili Polacy. Nocleg był tani więc się skusiliśmy, jak się okazało później, trochę cena powinna nam o czymś jednak powiedzieć...\nPod halę dojechaliśmy kilka stacji pociągiem i kilka metrem po czym wyszliśmy na powierzchnię i zrobiło mi się ciepło na sercu mimo wiatru i zimnej pogody..bo przypomniało mi się jak dwa lata temu również tu byłam..i jakże czułam się niepewnie i było mi jakoś smutno, a w sobotę byłam pełna energii, choć jak kilka razy tego dnia zaznaczałam- Aga przyjechała na Kas do Berka= na peeeewno odwołają gig ! *bo najważniejsze to zachować optymizm*.\nDoszliśmy pod halę, a pod nią już czekała jedna dziewczyna i Kasia, która jakby nie patrzeć, należała do naszego składu, ona sama proponowała nam ten hostel. Usiadłyśmy na schodach i zaczęło się oczekiwanie... Za pół godziny poszłyśmy z Majką na stację benzynową, żeby trochę się rozgrzać i co nieco kupić..szłam na nią niepewnie, wiedziałam że ma kolor niebieskie..ale czy w dobrą stronę szłyśmy ? Ale się udało i drogę pamiętałam. Powróciłyśmy pod halę i za jakieś 2 godziny przybyła koleżanka z Wrocławia wraz ze swoim chłopakiem którą poznałam w Gorzowie dzięki innej koleżance, jak jechałyśmy na nich te 2 lata temu, miło było się ponownie zobaczyć, jednak nie umiałam znaleźć wspólnego języka i jakoś zagadać, pewnie się wstydziła, jak to ja, ale chociaż się wyściskałyśmy. Od około godziny ...bo ja wiem ..nie pamiętam dokładnie..ale chyba 12 czy 13, panowie zaczęli rozkładać barierki przed halą, wszyscy wstaliśmy jak żołnierze gotowi do akcji..bawiliśmy się z nimi w kotka i myszkę, nie dawaliśmy dokończyć im pracy, bo od razy chcieliśmy wszyscy stawać na swoich miejscach. Później wyszedł jakiś koleś..pojawił się normalnie..jakby z nieba zleciał i pokazał że ma plakat, dwie dziewczyny do niego ruszyły i jedna złapała, a potem z hali wyszedł gość i dał Jej drugi :) Śliczny był, cały czarny, różowy napis zespołu itd...ładnie by się prezentował nad moim łóżkiem...\nZa moment kolejny dziewczyny zaczęły biec w kierunku bramy którą wjeżdża sprzęt itd.. poszłyśmy zobaczyć trochę zaciekawione kto tam jest, a to był Gary z Timem.. w jednej chwili również chciałam pobiec...ale myślę..nie...niedaleko nas, stała jakaś ruska...z koleżanką która była bardzo miła...ale jakoś jej nie ufałam..więc nawet jak zaproponowała żebyśmy gdzies poszły sobie coś zjeść i się ogrzać jak chcemy a one nam zajmą miejsce, to nie wierzyłam im *polaczek tak bardzo*.\nTim okazał się bardzo rozmownym gościem..wzrostu to On może miał z metr 170 albo i mniej...ale On jest taki radosny, taki słodki i kochany że nie da się Go nie lubić...\nGary za to powalał swoją...że tak powiem przystojnością, jest taki sam jak na zdjęciach.\nJakoś nie miałam ochoty na zdjęcie z nimi, fakt też że się wstydziłam trochę sama tak podejść bez wsparcia koleżanek, taka już jestem.\nGodziny się dłużyły... jeść się nie chciało, bo wszystko było zgniecione albo lodowate, jak woda...no i emocje i skurcz brzucha...najgorsze były ostatnie minuty. Wypatrzyłam też chłopaka którego pamiętam z OWF który bardzo szybko biegł w dół na Stadion...i myślę sobie..nie no.. jeszcze jego tu brakowało...zaraz się rozłoży na całej barierce i tyle będzie z tego 1 rzędu. Presja była duża.\nByłam tak przemarznięta....nie wzięłam rękawiczek..a oczywiście wszyscy mieli.. ciągle kaptur na głowie co spowodowało że moje włosy w jakże tragicznym stanie, a i druga para skarpet przydałaby się na nogach i nie byłoby mi wcale gorąco :(\nKiedy wybiła godzina zero, czyli 19, zaczęli wpuszczać.. od razu wyjrzałam jak otworzyli bramy czy daleko trzeba biec..ale nie... z zewnątrz wydaje się o wiele większa i dłuższa. Martynie szybko rozerwali bilet i poleciała jak strzała..z Majką nieco więcej trudności i się już stresowałam bo miała bilet kolekcjonerski = ten czarny z różowym napisem i błyszczący więc nie tak łatwo przerwać, a kiedy się udało i przyszła moja kolej, ja ze stoickim spokojem czekałam aż mi przerwie i bieeeeeeeeegggg kolejny życia i ..w ostaniej chwili się zdecydowałam żeby iść do sprawdzenia do kobiety w środkowym wejściu, bo wydała mi się najmilsza..stresowałam się bo mnie idealnie tak obmacała że mogła wyczuć mój aparat który miałam schowany w kieszeni bluzy, ale puściła mnie i nerki nie sprawdzała bo chyba nie widziała że ją w ogóle mam. I zaczęłam biec prosto, ale widzę że stoi mikser i cholera! Gdzie one są! Biegnę z lewej, okrążam.. i biegnę do pozostałych ludzi z którym przyjechaliśmy, ale w ostatniej chwili widzę Martynę jak macha i krzyczy "tu tuuu!!" i dopadam....tych srebrnych wymarzonych poręczy...zawieszam się na moment i nie wierzę że je mam i że chyba nie zemdleję na koncercie..Potem na lewo tuż po mnie dołączyła inna koleżanka którą potem na fb wyczaiłam :) Niesamowite jest to jak takie wydarzenia powodują że poznajesz kilkanaście osób jednego dnia...a wracając do domu i z ochrypłym głosem mamie opowiadając to wszystko w okropnych emocjach czekasz na Jej standardowy tekst "ale to trzeba być porąbanym żeby marznąć dla 4 facetów". W pracy wczoraj ludzie przyznali jak pokazałam im swoje zdjęcie z chłopakami, mówili same negatywne rzeczy..ale nie będę może mowić bo mam na nich oficjalnego focha z przytupem :)\nAga i Jej profesjonalne zdjęcie dołu barierek na dowód gdzie stałyśmy haha\n...i zaczęło się oczekiwanie..próby zdjęcia kurtki przy tak ciasnym pierwszym rzędzie graniczyły z cudem..znów chciałam się poddać i spędzić koncert w kurtce, ale powyginałam się jakoś i udało się bez stracenia miejsca. Aparat cały koncert trzymałam w prawej dłoni i nim machałam, a lewą ręką trzymałam się barierki żeby mnie tłum nie poniósł czasem. Myślę że Pan ochroniarz stojący przede mną miał nie raz dobry zawał, kiedy machałam żywiołowo swoim sprzętem, że go wypuszczę i walnę nim kogoś na scenie...ale jakże mogłabym!\nOczekiwanie na support było dość krótki. Panowie z zespołu Pulled Aprart By Horses o których nieco pisałam w poprzednim poście byli według mnie genialni! Muzykę ich opisuje się jako post hardcore i jak dla mnie było hardkorowo i można było dobrze pomachać głową. Zgodnie jednak przyznałyśmy, że wszystkie kawałki były trochę na jedno"kopyto". Wokalista z długimi włosami a la Kurt, perkusista z którym od razu załapałam kontakt wzrokowy i wymienialiśmy spojrzenia co jakiś czas, bo widział jak się EKHEM gapię na Jego sprzęt, miał dużo tatuaży...na rękach..na szyi i Bóg wie gdzie jeszcze, loczkowy gitarzyści i basista.. wszystko to razem współgrało i brzmiało super. Chyba jednak już jestem w tym wieku, że już na supporcie zaczynam głuchnąć i tak było tym razem. Nagłosnienie było takie że muzyka leciała głośniej niż wokal, tak przyznały koleżanki, może to i racja, ja jakoś nie mogłam na to uwagi zwrócić.\nChłopcy kilka razy nadmienili że Kasabian jest genialnym zespołu i inne takie bla bla blaa ale schodźcie już chłopcy bo my czekamy jednak tylko na nich!\nZeszli..Chyba grali z 40, może 45 minut..nawet nie zerkałam na zegarek..robiłyśmy sobie zdjęcia i rozmawiałyśmy, obserwowałam ludzi wokół i czy kogoś znam.\nWybiła godzina zero numer dwa...na hali zgasły światła..oświetliło nas przyciemnione różowe światło..mgła zasnuła scenę, to znak że zaraz wyjdą oni! Wzmagający się dźwięk i intro do Bumblebeee które taaaak mi się podoba! I wchodzą oni...z prawej strony sceny...na końcu oczywiście Tom ..polskie flagi machają w pierwszym rzędzie jak szalone! Właśnie, to był najbardzie polski koncert w obcym kraju na jakim byłam! Gdybyśmy my jeszcze miały jakąś flagę to moglibyśmy stworzyć jedną wielką biało czerwoną stworzoną z tylu części! <3 W ogóle nie czułam się jakbym była w innym kraju, tylko język polski polski polski wszędzie!\nWszystkie moje zdjęcia są..jakieś takie..psychodeliczne :D\nBędąc już na drugim koncercie Kasabian w 1 rzędzie, wiem mniej więcej, na jakich piosenkach trzeba uporczywo trzymać się barierek :D = czyli praktycznie przez cały koncert haha nie no żartuję, po prostu wiem kiedy najbardziej tłum szaleje..tak było na Bumblebeee ale i na kolejnym Shoot the Runner też! To intro...o gosh..... Mi na prawdę totalnie nie przeszkadzało, mogli nawet na mnie leżeć ludzie a ja dalej jak w transie...skakać za bardzo nie mogłam bo albo by mi stanik odleciał, albo nerka by spadła, albo kurtka z barierki, więc tylko machałam rękoma i krótkimi włosami które jednak były strzałem w dziesiątkę na ten koncert!\n3 piosenka to Underdog z której pamiętam tylko że bardzo się darłam oczywiste słowa jak wszyscy\n"Feels like I'm lost in a moment\nSeems like it's time to begin"\nWhere Did All The Love Go, było chwilowym odprężeniem..tylko na refrenie ludzie skakali i trochę przekonałam się do tego kawałka, bo nie za bardzo za nim przepadałam. Days Are Forgotten..no właśnie..niewiele z niego pamiętam mimo że byłam trzeźwa :D Pamiętam tylko darcie się na refrenie...i nic więcej... liczyłam trochę na Switchblade ....ale go zabrakło w secie. Po tym kawałku nastąpiła bomba..charakterystyczne intro przy którym wszyscy od razu wiedząc że zacznie sie rytmiczne skakanie w górę a la panowie z teledysku Eez-eh. Z niego najwięcej pamiętam, bo jak można nie pamiętać momentu kiedy skacze i opiera się rękoma na Tobie jakaś dziewczyna...Brałam jej rękę co jakiś czas, ale ona dalej, więc już odpuściłam...potem w domu zobaczyłam że mam małe siniaki właśnie na nich...Będąc już raz w 1 rzędzie na ich koncercie, wiem na których piosenkach trzeba trzymać się barierek i czuje się duży ból klatki piersiowej która naciska na srebrne poręcze :P\nUwielbiam Sergio na tej piosence..te Jego ruchy są tak genialne...chciałabym go zobaczyć jak się bawi na jakimś koncercie..Tom, szalał po scenie od rogu do rogu...i miał jakoś dużo energii tak sobie myślę..Pamiętam teraz że jak weszli na scenę to pierwsze na co spojrzałam i rzuciło mi się w oczy, to bielutki buty Tomka...takie idealne...no i strój...Martyna mówi że bluzkę zmieniał 3 razy..miał najpierw bluzkę z Sonic Youth, potem Sonic i znów ta sama..ciekawe :D\nPo wyskakanym Eez-eh, nadszedł czas na jedną z ulubionych piosenek Martyny czyli Processed Beats, tak wiem zbesztacie mnie wszyscy ale ja na prawdę nie przepadam jakoś wyjątkowo za tą piosenką...choć to w jaki sposób Tom "rapuje" powoduje u mnie wręcz gorączkę.\nPotem poleciało Bow.. dziewczyny przed koncertem z tyłu plakatu napisały napis "Tim, obiecałeś zagrać Bow" czy jakoś tak... nie wiem w końcu czy to pokazały, ale moim zdaniem powinny bo Tim to tak obczajał ludzi patrzyłam że szok :) Był na prawdę szał na tej piosence...mam wrażenie że w fanach Kasabian jest więcej fanów Sergio niż Toma, co mi jest całkowicie na rękę. Z początku lubiłam tę piosenkę, ale nie poruszyła mnie jakoś na żywo, okej, refren mnie rozruszał! :)\nAutor: Liebe ist für alle da o 08:04


Dziecięca - Center of Sport\nMarkowe bluzy, koszulki, kurtki, kamizelki, spodnie i spodenki sp...\nJednym z głównych elementów garderoby większości dzieci jest bluza. Młodzi fani aktywności fizycznej znaleźli zastosowanie odzieży sportowej również w codziennych stylizacjach. Nieważne czy Twoje dziecko chcesz pójść pobiegać lub też idzie na trening w szkole, bluza dziecięca posłuży Twojemu dziecku również podczas normalnego, miejskiego funkcjonowania. Niezwykle praktyczne, ciepłe, a przede wszystkim wygodne bluzy dziecięce cieszą się sporym zróżnicowaniem, dzięki czemu każdy dziecięcy miłośnik sportowego stylu znajdzie coś dla siebie.\nBluzy dziecięce na każdą okazję\nDobrej jakości bluzy dziecięce wykonane są w większości z bawełny z dodatkiem sztucznych włókien lub poliestru, przez co są znacznie wytrzymalsze, a jednocześnie zapewniają komfort podczas codziennego noszenia lub w trakcie wykonywania ćwiczeń outdoroowych. Bluzy treningowe wykonane z ciepłych ale jednocześnie przewiewnych materiałów, Twoje dziecko może spokojnie ubrać podczas chłodnego poranka w domu lub założyć na trening. Jeżeli chcesz, żeby zakupiona przez Ciebie bluza dziecięca spełniła oczekiwania Twojego dziecka, musisz dobrać odpowiedni rozmiar tak, aby nie krępowała ruchów, a jednocześnie była dopasowana.\nBluzy dziecięce – jaki model będzie najlepszy dla mojego dziecka?\nCzym warto kierować się podczas zakupu bluzy dziecięcej? W pierwszej kolejności powinniśmy określić wysokość budżetu, którym dysponujemy. Znane i cenione marki bluz dziecięcych tj. Nike, Adidas, 4F, czy też Joma, oferują zarówno tańsze jak i droższe modele. W następnym kroku powinniśmy zdecydować, jaki fason bluzy chcielibyśmy kupić naszemu dziecku. Z pośród dostępnych fasonów bluz dziecięcych w naszym asortymencie postanowiliśmy wymienić kilka modeli, które z uwagi na swoją popularność, możemy wziąć pod uwagę podczas dokonywania zakupu.\nBluzy z kapturem, dzięki swojej praktyczności, sprawdzą się w każdej sytuacji bez względu na warunki atmosferyczne jakie panują wiosną lub jesienią. Bluzy bez kaptura, które zapewnią ochronę przed zimnem, można nosić pod kurtką bez uczucia dyskomfortu, wpływającego na samopoczucie Naszych dzieci. Niezwykłą funkcjonalnością wykazują się bluzy sportowe na zamek błyskawiczny oraz bluzy dziecięce zakładane przez głowę. Obie wersje idealnie sprawdzają się zarówno podczas treningu jak i na co dzień. Jednak chcąc kupić bluzę dziecięcą z zamkiem, aby uniknąć otarć i podrażnień w okolicach szyi, musimy zwrócić uwagę na jego wykończenie. O komfort cieplny Naszego dziecka podczas chłodnych dni zadba polar dziecięcy, który można nosić zarówno pod kurtką jak i samodzielnie.\nKoszulki dziecięce stanowią podstawowy element wyposażenia w garderobie każdego dziecka. Dzięki swojej uniwersalności, cieszą się ponadczasową popularnością. Koszulki dziecięce sprawdzają się nie tylko w stylizacjach sportowych ale też w zestawach, np. z jeansami i bluzami, na co dzień. Dzięki szerokiej gamie dostępnych modeli koszulek dziecięcych, z pewnością znajdziesz coś dla Twojego dziecka.\nKoszulki dziecięce – na co dzień i na trening\nKoszulki dziecięce marki Adidas, Nike, Under Armour, Joma czy też 4F, dostępne są w wielu rozmiarach, kolorach i fasonach do wyboru. Można je także podzielić na takie, które mają różne kształty dekoltów i długości rękawków. Koszulki dziecięce, w zależności od materiałów z których zostały uszyte, mogą mieć luźny lub dopasowany do ciała krój. Koszulki z grafiką, w przeciwieństwie do modeli jednokolorowych, mają bardziej sportowy charakter. Natomiast koszulki jednokolorowe sprawdzą się idealnie w stylizacjach na co dzień. Najczęściej wybieranym fasonem koszulki dziecięcej jest model z krótkim rękawem i okrągłym dekoltem. Koszulki z krótkim rękawkiem oraz tzw. bezrękawniki nadają się idealnie w czasie upalnych dni, treningów lub na zewnątrz podczas intensywnej zabawy z innymi dziećmi. W zależności od preferencji Twojego dziecka, możecie wybrać fason bardziej dopasowany lub też luźniejszy.\nKoszulki dziecięce – jaki wybrać materiał?\nWybierając koszulkę dziecięcą, powinniśmy przede wszystkim zwrócić uwagę na materiał z którego została wykonana koszulka. Chcąc wybrać odpowiednią koszulkę na zajęcia wychowania fizycznego Twojego dziecka, powinniśmy się zdecydować na taką, która została uszyta z dobrej jakości materiałów. Dzięki temu będziemy mieć pewność, że koszulka nie podrażni skóry i pozostawi ją czystą i suchą. W sklepie internetowym Center of Sport znajdziesz koszulki dziecięce które są wytrzymałe, wygodne i zapewniają komfort podczas aktywności fizycznej.\nOgromną popularnością wśród dzieci, cieszą się koszulki bawełniane, które są niezwykle wytrzymałe. Koszulki wykonane w 100% bawełny przez długi czas zachowują swój pierwotny wygląd. Zimą powinniśmy zaopatrzyć nasze dzieci w koszulki wykonane w technologii Dri-FIT, które zapewnią dodatkową ochronę przed zimnem utrzymując ciepło ciała Naszego dziecka i nie ograniczając jednocześnie ruchów jego ciała. Natomiast latem powinniśmy wybierać koszulki dla Naszych dzieci zawierające w składzie poliester, ponieważ bardzo dobrze odprowadza pot zapewniając tym samym suchość i wygodę.\nSpodnie i spodenki dresowe nadają się do noszenia zarówno na co dzień jak i do uprawiania aktywności fizycznych na świeżym powietrzu lub na sali podczas zajęć wychowania fizycznego w szkole. Zapewniają swobodę ruchów, wygodę i komfort, dzięki czemu fani aktywności fizycznej znaleźli zastosowanie spodni i spodenek dresowych również w codziennych stylizacjach. Nieważne czy Twoje dziecko chce pójść pobiegać lub idzie na trening w szkole, spodnie lub spodenki posłużą Twojemu dziecku również podczas normalnego, miejskiego funkcjonowania. W Center of Sport znajdziesz spodnie i spodenki dziecięce dresowe, które spełnią oczekiwania Twojego dziecka!\nSpodnie i spodenki dziecięce na każdą okazję\nDobrej jakości spodnie i spodenki dziecięce dresowe wykonane są w większości z bawełny, elastanu, poliestru i mieszanych materiałów, przez co są znacznie wytrzymalsze, a jednocześnie zapewniają komfort podczas codziennego noszenia lub w trakcie wykonywania ćwiczeń. Spodnie i spodenki dresowe wykonane z trwałych ale jednocześnie przewiewnych materiałów, Twoje dziecko może spokojnie ubrać podczas chłodnego poranka lub założyć na trening na siłowni. Jeżeli chcesz, żeby zakupione przez Ciebie spodnie lub spodenki dziecięce dresowe spełniły oczekiwania Twojego dziecka, musisz dobrać odpowiedni rozmiar tak, aby nie krępował ruchów, był dopasowany i nie zsuwał się z bioder.\nSpodnie i spodenki dziecięce – jaki model będzie najlepszy dla mojego dziecka?\nCzym warto kierować się podczas zakupu spodni i spodenek dziecięcych dresowych? W pierwszej kolejności powinniśmy określić wysokość budżetu, którym dysponujemy. Znane i cenione marki spodni i spodenek dziecięcych tj. Nike, Adidas, 4F, Joma czy też Under Armour, oferują zarówno tańsze jak i droższe modele. W następnym kroku powinniśmy zdecydować, jaki fason spodni i spodenek dziecięcych chcemy wybrać dla Naszego dziecka. Z pośród dostępnych fasonów spodni i spodenek dziecięcych w naszym asortymencie postanowiliśmy wymienić kilka modeli, które z uwagi na swoją popularność, możemy wziąć pod uwagę podczas dokonywania zakupu.\nLuźne spodnie treningowe, dzięki swojej praktyczności, sprawdzą się w każdej sytuacji bez względu na warunki atmosferyczne jakie panują wiosną lub jesienią. Wykonane najczęściej z poliestru lub podobnych materiałów, zapewnią doskonałą oddychalność i swobodę ruchów. Spodnie narciarskie, które zapewnią ochronę przed zimnem, idealnie sprawdzą się podczas weekendowych wyjazdów w góry lub na stoku narciarskim. Uszyte z dobrej jakości materiałów, ochronią Nasze dzieci przed wiatrem i zapewnią komfort ograniczając tym samym wchłanianie wilgoci, co znacząco wpłynie na samopoczucie Naszego dziecka. Niezwykłą funkcjonalnością wykażą się spodenki sportowe z bocznymi kieszeniami, które dzięki poszewce z siateczki zadbają o przewiewność podczas intensywnych zmagań na boisku lub na co dzień.


Cade Cunningham spotkał się tylko Detroit Pistons | SzóstyGracz.pl\nStrona główna newsy Cade Cunningham spotkał się tylko Detroit Pistons\nCade Cunningham to od wielu miesięcy główny kandydat do wyboru z numerem pierwszym w tegorocznym Drafcie. Kilka godzin temu dzięki doniesieniom Jamesa Edwardsa III z The Athletic dowiedzieliśmy się, że utalentowany rozgrywający znajduje się obecnie w Detroit, gdzie spotkał się z tamtejszymi Pistons.\nJuż w momencie wygrania loterii Draftu przez ekipę ze stanu Michigan w ligowych kuluarach panowało przekonanie, że Cunningham spotka się tylko z Pistons, ponieważ nie ma możliwości, aby ci przepuścili tego typu okazję i nadal w tym momencie wydaje się to być najbardziej prawdopodobny scenariusz.\nEdwards nie dementuje tych informacji, ale podkreśla, że nic nie jest jeszcze w tej materii całkowicie przesądzone, a 19-latek może wylądować ostatecznie w innej drużynie. Management Pistons według ligowych doniesień jest podobno otwarty na wysłuchanie ofert za swój pierwszy pick, a chętnych – na czele z Houston Rockets – nie brakuje.\nW sezonie 20/21 w barwach Cowobys Cunningham notował średnie 20.1 punktu, 6.2 zbiórki i 3.2 asysty, a w Detroit są zdania, że będzie idealnym uzupełnieniem skłądu złożonego z Jerami Granta, Saddiqa Beya, Isaiah Stewarta i Killiana Hayesa\nPoprzedni artykułPodcast Sitarz Kwiatkowski: Przed meczem nr 6 Finałów\nNastępny artykułKyle Lowry na radarze New Orleans Pelicans


Radio cyfrowe – co można powiedzieć o tym radiu?\nRadio to temat, który wydawać by się mogło, nie powinien nikogo zaskakiwać. Można jednak przypuszczać, że prawda przedstawia się trochę inaczej.\nZresztą ten tekst będzie poniekąd przykładem – czy wiesz, czym charakteryzuje się radio cyfrowe? Jeżeli nie wiesz, zaraz wszystkiego się dowiesz.\nNajlepszym rozwiązaniem jest rozpoczęcie od początku, czyli od definicji. Radio cyfrowe to określenie, które dotyczy technologii pozwalającej przenosić dźwięk sygnałem cyfrowym za pomocą modulacji. Patrząc pod kątem odbierania sygnału, dobra wiadomość – radia cyfrowe można odbierać m.in. przez kablowe, satelitarne i naziemne transmisje telewizyjne DVB.\nCyfryzacja nie jest konieczna\nWarto jeszcze podkreślić, że sytuacja jest inna niż przy cyfryzacji telewizji. Inna, bo Unia Europejska nie nakazała uruchomienia radia cyfrowego bądź wyłączenia sygnału analogowego. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji chce promować cyfryzację radia. Z drugiej strony taki plan nie wszystkim się podoba, konkretnie chodzi o niektórych komercyjnych nadawców.\nTrzeba jednak uczciwie powiedzieć, że postawa niektórych nadawców jest czymś zrozumiałym (możliwy wzrost popularności nowej technologii).\nJakie atuty ma radio cyfrowe?\nAtutem radia cyfrowego jest choćby odbiór krystalicznie czystego dźwięku. Co więcej, słuchacze mogą liczyć na więcej materiałów – nadawca może przesyłać bardziej rozbudowane komunikaty (komunikat może zawierać m.in. obraz i stronę internetową).\nJakby tego było mało, radio cyfrowe to szansa na większą liczbę programów przy niższym koszcie.\nTrzeba również pamiętać o tym, że radio cyfrowe to zalety, ale i wady. Jedną z wad jest konstrukcja, radio cyfrowe to urządzenie bardziej złożone od radia analogowego (fakt ten jest równoznaczny z wyższą ceną i większym zużyciem energii). Ponadto radia cyfrowego nie znajdziemy w starym samochodzie, natomiast przy nowych jest loteria – radia cyfrowe nie zawsze zaliczają się do standardowego wyposażenia.\nRadio cyfroweWady radia cyfrowegoZalety radia cyfrowego


23 lutego 2019 at 19:39 · Reply\nA ja jestem zawiedziona, że kobiety tworzą taką presję wobec innych kobiet…Rozumiem, że można być całym sercem za KP (sama też jestem, bo to bez dwóch zdań najzdrowszy pokarm dla dziecka), ale to, jaki kult wokół karmienia powstaje, jest już przesada. Miłość matki do dziecka nie wypływa z piersi, ale z serca. Sama mocno walczyłam, aby karmić swoje dziecko piersią i się udało, ale znam kobietę, która doprowadziła swoje dziecko do odwodnienia, bo matka uparła się, że nie poda butelki, bo cce karmić piersią. A że noworodek z przykrótkim wędzidełkiem nie zasysał i tracił na wadze, to do niej nie trafiało. Dotarło, dopiero, kiedy trafił do szpitala. A pisanie, że butelkę i mm zawsze można dokupić, wzbudza we mnie irytację, bo spróbujcie przetłumaczyć głodnemu dziecku, że za chwilkę tatuś pojedzie i kupi, a zestresowanej matce, że jeszcze tylko pół godzinki i będzie…Uważam, że przy kompletowaniu wyprawki, koszt butelki i mleka nie stanowi takiego problemu finansowego, a niejednej matce może zapewnić komfort psychiczny – tak na wszelki wypadek. Kobiety, więcej zrozumienia i luzu… Bądźmy dla siebie wsparciem.\n3 marca 2019 at 08:25 · Reply\nTeż polecam spoworek do nosidelka samochodowego przy pierwszym dziecka nie miałam bo nie wiedzialam ze takie coś istnieje, aż do momentu gdy dodtalam rzeczy po innym dziecku i tam on był niestety dziecko było już za duze do jego stosowania Ale odlozylam i doczekal sie dla drugiego synka który urodzil się rowniez na zime i śpiworki teraz jest jak znalazł i nie muszę się martwic ze kocyka zapomnialam do przykrycia zawsze jest w nosidelku polecam !\n3 kwietnia 2019 at 10:41 · Reply\nA dlaczego uważa Pani, że oliwka niszczy skórę dziecka?\nChodzi Pani o jakąś konkretną markę?


Jesień. Nie jesteś taka zła. - Yasminsmell\nCześć jesień! Nie jesteś w końcu taka zła… po pięknym, słonecznym i rozpieszczającym lecie witasz nas deszczem i szarugą. Mimo to, zza pleców twoich zerkają kolorowe liście i bogactwo darów minionego lata… Oj tak, pani jesień… nie jesteś wcale taka zła!\nMimo iż witasz nas deszczem, przynajmniej na południu Polski, mimo iż chłodem i mało przyjemnym wietrzykiem. Mimo iż razem z tobą złapała mnie migrena i dzień nie należy do najprzyjemniejszych. To jest mi dobrze, bo mam głowę pełną jesiennych pomysłów. Puchate koce i ciepłe pledziki, aromatyczne herbaty z korzennymi przyprawami (zapasy uzupełnione), kolorowe leczo pełne warzyw i mnóstwo świec, które na dobre rozgościły się na Wiśniowej. Do tego mam ciepłe swetry i miłe szaliki. Grubsze i piękne rajstopy oraz wygodne trzewiki. Sukienek kilka. Kaloryfery rozgrzane. Oj, ja to szczęściarą pani jesień jestem!\nMogłabym zwiesić nos na kwintę, pomarudzić i pojęczeć trochę. Rozłożyć majestatycznie chusteczki dookoła, w końcu z nosa nadal cieknie. Aby wrażenie wzmocnić to mam jeszcze wziewy na astmę. Nowość, bo łajza dopiero zdiagnozowana, a kolorowe pompki z atomizerem wyglądają całkiem poważnie. Jeszcze troszkę tego w zanadrzu mam, jednak w sercu coś innego gra. Chce mi się w ten pierwszy dzień jesieni. Tak po prostu mi się chce… żyć i cieszyć z tego wszystkiego co mam. Bo tak samo, jak darów jesieni sporo, tak samo ja – za sporo rzeczy wdzięczność mam.\nJesień. Nie jesteś taka zła!


Profile okienne i drzwiowe – jakie wybrać? Dobre profile okienne\nStrona główna » Wybór profili okiennych i drzwiowych. Na co zwrócić uwagę?\nWybór profili okiennych i drzwiowych. Na co zwrócić uwagę?\nZakup okien i drzwi nie należy do najłatwiejszych. Trzeba zwrócić uwagę na wiele elementów, a jednym z najważniejszych są profile. To podstawa konstrukcji okien i drzwi – dopiero na kolejnych etapach montowane są szyby i okucia. Dobrze dobrane profile gwarantują trwałość produktu. Na co zwrócić uwagę przy wyborze okien i drzwi? Jakie cechy powinny posiadać profile?\nWybierając okna i drzwi musisz na początek zdecydować, z czego zostaną wykonane. Do wyboru masz profile drewniane, aluminiowe i z PCV. Produkty dobrej jakości powinny posiadać różne atesty i certyfikaty.\nOkna i drzwi z PCV to obecnie najczęściej wybierane rozwiązanie. Decydując się na tego rodzaju profile warto przede wszystkim zwrócić uwagę na liczbę komór – zazwyczaj jest ich od 3 do 6. Im więcej komór, tym szerszy profil (od 60 do nawet 80 mm).\nZa stabilność i wytrzymałość okna lub drzwi odpowiada kształtownik, znajdujący się w środkowej komorze. Może być wykonany z ocynkowanej stali lub tworzywa sztucznego wypełnionego pianką.\nIlość komór i rodzaj kształtownika decydują o właściwościach izolacyjnych. Jeżeli wybierzemy kształtownik stalowy, profil powinien posiadać jak najwięcej komór, najlepiej 5-6. W przypadku kształtowników z tworzyw sztucznych, wypełnionych pianką poliuretanową, komór może być mniej. Parametry termiczne nadal będą bardzo dobre – wyjaśnia ekspert z firmy SCHWARZ.\nWytrzymałość profili z PCV określa klasa: A, B lub C. Informuje ona o grubości ścianki konstrukcyjnej. W profilach klasy A wynosi ona co najmniej 3 mm, a w profilach klasy C jest nawet o pół milimetra cieńsza. Im cieńsza ścianka, tym mniej wytrzymała konstrukcja. Na klasę warto zwrócić uwagę szczególnie w przypadku bardzo dużych okien i drzwi.\nW przypadku profili okiennych i drzwiowych z PCV ważnym elementem jest również kolor. Producenci oferują ich naprawdę sporo, nie każda barwa sprawdzi się jednak tak samo dobrze. Profile o ciemnych kolorach mogą mieć na przykład krótszą gwarancję. Bardziej widać na nich także wszelkie uszkodzenia.\nOkna i drzwi drewniane są wciąż chętnie wybierane ze względu na naturalność i elegancki wygląd. Tego rodzaju profile są sztywne i odporne na promienie słoneczne. Trzeba jednak pamiętać o ich regularnym konserwowaniu. Profile drewniane, w przeciwieństwie do tych z PCV, nie mają budowy komorowej. Standardowa ich głębokość wynosi ok. 68 mm. Na rynku dostępne są też wersje cieplejsze, o grubości nawet 88 mm. By profil drewniany miał lepsze właściwości izolacyjne, wewnątrz powinna znaleźć się specjalna wkładka.\nOkna i drzwi aluminiowe, wykorzystywane najczęściej w budynkach przemysłowych czy biurowcach, coraz częściej montowane są także w nowoczesnych domach. Tego rodzaju profile są dość sztywne i można podzielić je na dwa rodzaje: ciepłe i zimne. Te ostatnie mają słabe właściwości izolacyjne, dlatego raczej stosuje się je wewnątrz. Profile aluminiowe ciepłe wypełnia się materiałem termoizolacyjnym. Warto również zwrócić uwagę na ich wykończenie: mogą być malowane proszkowo, anodowane, a nawet pokrywane powłokami drewnopochodnymi.


Źle zszyte królestwo - Historia - rp.pl\nAktualizacja: 16.10.2009, 11:44\nŹle zszyte królestwo\nNiemiecki żandarm kieruje ruchem w zajętym Belgradzie, kwiecień 1941 r.\nW latach 1941 – 1945 na terenach Jugosławii trwała wojna wszystkich ze wszystkimi, z której zwycięsko wyszła lewicowa partyzantka pod przewodem Josipa Broza ps. Tito. Pod koniec 1943 roku kontrolowała ponad połowę terytorium Jugosławii i wiązała pół miliona wrogich żołnierzy\nIdea jugosłowiańska – wspólnoty politycznej i państwowej narodów słowiańskich na Bałkanach – rozwijała się od Wiosny Ludów. Zwolennicy federacji ze Słowenii, Chorwacji i Wojwodiny, krain wchodzących w skład Austro-Węgier, zerkali z sympatią na królestwo serbskie, rządzone od 1903 roku przez dynastię Karadżordżiewiczów. Po wojnach bałkańskich z lat 1912 – 1913 Serbia związana sojuszem z Czarnogórą, popierana przez Rosję oraz Francję, umocniła swą pozycję w regionie. Było to nie w smak Austro-Węgrom. Poniżej dalsza część artykułu\nKonflikt serbsko-habsburski stał się zarzewiem pierwszej wojny światowej. Jej bezpośrednią przyczyną było zamordowanie 28 czerwca 1914 roku w Sarajewie austro-węgierskiego następcy tronu Franciszka Ferdynanda. Zamach dokonany przez bośniackiego Serba Gawriło Principa inspirował serbski wywiad wojskowy.\nW czasie wojny ideę federacyjną głosił zorganizowany przez chorwackiego polityka Ante Trumbicia w Londynie Komitet Jugosłowiański. Poparły ją władze Serbii, wyparte w 1915 roku z ojczyzny przez ofensywę państw centralnych i osiadłe na greckiej wyspie Korfu. W kwietniu 1917 roku przedstawiciele rządu serbskiego i Komitetu Jugosłowiańskiego podpisali deklarację o zjednoczeniu „trójimiennego narodu serbsko-chorwacko-słoweńskiego” pod berłem Karadżordżiewiczów. Wkrótce poparli ją politycy z Czarnogóry. Jesienią 1918 roku, gdy monarchia habsburska waliła się w gruzy, w Zagrzebiu powstała Rada Narodowa Serbów, Chorwatów i Słoweńców, która 29 października ogłosiła niepodległość. Wojska serbskie, wspierane przez aliantów, wyzwalały swój kraj spod okupacji – 1 listopada wkroczyły do Belgradu. Do Królestwa Serbii przyłączyła się Czarnogóra. Zagrożenie włoskimi roszczeniami do terytoriów leżących nad Adriatykiem i części Słowenii sprawiło, że 1 grudnia proklamowano Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców.\nW nowym państwie dominowali Serbowie (stanowiący większość ludności – prawie 45 proc.), co powodowało niezadowolenie innych nacji, zwłaszcza Chorwatów. Mnożyły się waśnie i zamieszki na tle narodowościowym, religijnym i ekonomicznym, dochodziło do aktów terroru. W 1928 roku serbski nacjonalista z Czarnogóry śmiertelnie ranił przywódcę opozycyjnej Chorwackiej Partii Chłopskiej Stjepana Radicia. Z kryzysu politycznego, który omal nie przerodził się w wojnę domową, skorzystał król Aleksander I – z pomocą oficerów z organizacji Biała Ręka obalił w styczniu 1929 roku rząd, rozwiązał parlament, zawiesił konstytucję i wprowadził dyktaturę. Zmienił też nazwę państwa na Królestwo Jugosławii.\nCentralistyczne rządy Aleksandra, który karał represjami rozmaite przejawy odrębności narodów nieserbskich, wzmogły wśród nich nastroje separatystyczne. W 1929 roku we Włoszech powstał skrajnie nacjonalistyczny ruch ustaszy (czyli buntowników), dążący do oderwania drogą zbrojną Chorwacji od Jugosławii. Uaktywniła się wspierana przez Bułgarię tajna Wewnętrzna Macedońska Organizacja Rewolucyjna. Efektem współpracy obu organizacji było zamordowanie w 1934 roku goszczącego w Marsylii króla Aleksandra I oraz francuskiego ministra spraw zagranicznych Barthou.\nKsiążę regent Paweł Karadżordżiewicz, który rządził w imieniu małoletniego syna zabitego władcy – Piotra II, nieco złagodził politykę wewnętrzną. Aby osłabić separatyzm Chorwatów, w 1939 roku zgodził się na utworzenie Banowiny Chorwackiej – autonomicznego okręgu ze stolicą w Zagrzebiu. Na arenie międzynarodowej rozluźnił sojusz z Francją i zbliżył się do hitlerowskich Niemiec, Włoch i Bułgarii.\nPo wybuchu drugiej wojny światowej władze jugosłowiańskie usiłowały lawirować między państwami osi a aliantami. Premier Cvetković prezentował proniemieckie stanowisko, natomiast regent i większość generalicji opowiadali się za współpracą z Francuzami, a po upadku Francji – z Brytyjczykami. Stałą presję na Belgrad wywierali Niemcy, szykujący się do inwazji na Grecję, z którą nie mogli sobie poradzić ich włoscy sojusznicy. Wobec wystosowanego przez Rzeszę ultimatum 25 marca 1941 roku Cvetković za zgodą księcia i Rady Regencyjnej podpisał przystąpienie Jugosławii do paktu trzech – sojuszu Niemiec, Włoch i Japonii. W zamian Niemcy zobowiązali się do poszanowania suwerenności i integralności terytorialnej nowego sojusznika.\nOpinia publiczna, zwłaszcza na ziemiach serbskich, wrogo przyjęła sojusz z Hitlerem i Mussolinim. Przetrwał on zaledwie dwa dni, gdyż nocą z 26 na 27 marca grupa proaliancko nastawionych oficerów dokonała zamachu stanu, obalając rząd Cvetkovicia. 18-letni król Piotr II odebrał pełnomocnictwa księciu Piotrowi i Radzie Regencyjnej, przejmując władzę. Rozwścieczony woltą Belgradu Hitler zlecił swym sztabowcom błyskawiczną korektę planów inwazji na Bałkanach i uwzględnienie w nich Jugosławii.\nRankiem 6 kwietnia 1941 roku mieszkańców Belgradu obudził warkot silników lotniczych i huk sypiących się na miasto bomb. Wermacht zaatakował z terytorium Bułgarii i Rumunii. Niebawem do wojsk niemieckich dołączyły włoskie i węgierskie. Najeźdźcy dysponowali 52 dywizjami – 24 niemieckimi, 23 włoskimi i pięcioma węgierskimi, a także silnym lotnictwem liczącym ponad 2000 maszyn. Jugosłowianie mogli im przeciwstawić 31 dywizji wspartych niewielkimi siłami powietrznymi. Okazało się, że Chorwaci nie mają ochoty walczyć za państwo rządzone przez serbską dynastię. Całe pułki złożone z Chorwatów buntowały się i opuszczały pole walki. Jednostki broniące Macedonii zostały rozbite w ciągu kilkudziesięciu godzin. Zagrzeb został zajęty 10 kwietnia, Belgrad padł dwa dni później. Niemieckie jednostki pancerne i zmotoryzowane rozlały się po kraju, łamiąc wszelki opór. Przedstawiciele jugosłowiańskiego naczelnego dowództwa, znajdujący się w niewoli, podpisali w Belgradzie akt bezwarunkowej kapitulacji. Król wraz z rządem przedostali się do Londynu. W niemieckiej niewoli znalazło się ponad 340 tys oficerów i żołnierzy armii jugosłowiańskiej. Do obozów trafiali tylko żołnierze narodowości serbskiej i słoweńskiej, Chorwatów i bośniackich muzułmanów puszczano wolno.\nJugosławia została rozbita i podzielona. Już 10 kwietnia, w dniu zajęcia Zagrzebia przez Wehrmacht, miejscowi nacjonaliści proklamowali Niezależne Państwo Chorwackie, które obejmowało Chorwację, Bośnię, Hercegowinę oraz część Wojwodiny. Władzę objął w nim Ante Pavelić, przywódca ustaszy. Wzorował się na Hitlerze i Mussolinim – ogłosił się „poglavnikiem”, czyli chorwackim Führerem. Państwo chorwackie tylko z nazwy było niezależne – w rzeczywistości wypełniało dyspozycje z Berlina i współpracowało z Włochami.\nReszta Jugosławii została rozdzielona pomiędzy agresorów. Słowenią podzielili się Niemcy i Włosi, Serbią – Niemcy i Bułgarzy. Włochom przypadła jeszcze Dalmacja, Czarnogóra, Kosowo i zachodnia Macedonia. Resztę Macedonii zajęli Bułgarzy. Węgry otrzymały część Wojwodiny i tereny nad rzeką Mura, gdzie żyła mniejszość węgierska. W Serbii Niemcy stworzyli marionetkowy rząd z gen. Milanem Nediciem na czele i zgodzili się na sformowanie kolaboranckich oddziałów ochotniczych.\nDo głosu doszły nacjonalizmy. W Chorwacji rząd Pavelicia wydał rasistowskie prawo wzorowane na niemieckich ustawach norymberskich. Serbowie zostali zdegradowani do kategorii podludzi. Ustasze i paramilitarne jednostki muzułmańskie polowały na Serbów, Słoweńców, Cyganów i Żydów. Mordowano ich lub osadzano w obozie koncentracyjnym w Jasenovacu, w którym na porządku dziennym były makabryczne okrucieństwa – zabójstwa, tortury, gwałty. Chorwacki minister edukacji Budak wyznał: „Część Serbów wybijemy, część wygnamy, a resztę, która musi przyjąć religię katolicką, włączymy do narodu chorwackiego”. Niestety, działo się to za przyzwoleniem, a czasem z udziałem kleru katolickiego. Arcybiskup Zagrzebia Stepinac początkowo otwarcie popierał wrogą wobec prawosławnych Serbów politykę Pavelicia (dopiero od 1942 roku zacznie się sprzeciwiać ustaszowskim masakrom), a realizujące ją oddziały ustaszy i wojska miały katolickich kapelanów. Jesienią 1942 roku komendantem obozu w Jasenovacu został były franciszkanin Miroslav Filipović-Majstorović. Z powodu upodobania do własnoręcznego podrzynania gardeł kobietom i dzieciom zyskał miano „braciszka Szatana”. Do dziś nie ustalono dokładnej liczby ofiar Jasenovaca – szacunki wahają się pomiędzy kilkudziesięcioma a kilkuset tysiącami ludzi, w tym 20 tys. dzieci. W odwecie Serbowie mordowali ludność chorwacką i muzułmańską w równie okrutny sposób. W Jugosławii rozgorzała wojna domowa.\n[srodtytul]Pod sztandarami króla i KPJ[/srodtytul]\nW większości górzyste i gęsto porośnięte lasami tereny Jugosławii, zwłaszcza południowej Serbii, Macedonii, Czarnogóry oraz Bośni i Hercegowiny, znakomicie nadawały się do działań partyzanckich. Słabo rozwinięta sieć drogowa utrudniała działanie wojskom pancernym i zmotoryzowanym. W tych warunkach najlepiej sprawdzały się wytrzymałe nogi piechurów oraz grzbiety koni i osłów – głównej siły pociągowej.\nNic dziwnego, że od początku okupacji formował się ruch oporu. Powstały dwie powstańcze armie. Pierwszą były Królewskie Wojska Jugosłowiańskie w Ojczyźnie, czyli czetnicy. Ich dowódcą został pułkownik, a później generał Dragojlub „Draža” Mihailović. Po klęsce pozostał wierny królowi i rządowi emigracyjnemu, dzięki czemu cieszył się poparciem aliantów zachodnich. Czetnicy długo byli uznawani za jedyne legalne siły wojskowe Jugosławii, a ich komendant w 1942 roku otrzymał nominację na ministra wojny. Największym wrogiem czetników nie byli wcale Niemcy czy Włosi, lecz konkurencyjna partyzantka komunistyczna i chorwaccy ustasze. Dla rozprawy z wrogami wewnętrznymi Mihailović, zwolennik idei Wielkiej Serbii, nie wahał się sprzymierzać z okupantami.\nDrugą armię partyzancką – Ludowo-Wyzwoleńcze Oddziały Partyzanckie Jugosławii (NOPOJ) – stworzyła Komunistyczna Partia Jugosławii, mająca przed wojną duże wpływy, ale zdelegalizowana i zwalczana przez władze królewskie. Głoszone przez komunistów hasła równości wszystkich obywateli bez względu na narodowość i wyznanie oraz wizje przemian społecznych i ekonomicznych zyskiwały spory odzew w ubogim społeczeństwie. Szeregi NOPOJ szybko rosły w siłę. 27 czerwca 1941 roku, pięć dni po niemieckiej inwazji na ZSRR, Komitet Centralny KPJ powołał Sztab Główny (niebawem przemianowany na Naczelny), na czele którego stanął Josip Broz ps. Tito. Ten syn Chorwata i Słowenki „zaraził się” bolszewizmem podczas pierwszej wojny światowej w głębi zrewoltowanej Rosji, gdzie trafił jako jeniec z frontu galicyjskiego. W okresie międzywojennym aktywnie działał w konspiracyjnej KPJ (m.in. organizował strajki) i szybko piął się w górę w partyjnej hierarchii, dochodząc w 1937 roku do stanowiska sekretarza generalnego. Pomogło mu wtym poparcie władz sowieckich i NKWD.\n[srodtytul]Ofensywy przeciwko Ticie[/srodtytul]\nPierwsze oddziały kierowane przez komunistów powstały już w czerwcu 1941 roku w Kosowie i Czarnogórze. Za początek powstania przeciwko okupantom uznaje się atak partyzantów na patrol kolaborantów pod miejscowością Krupanj w zachodniej Serbii. Niemieckie jednostki – 704., 714. i 717. Dywizja Piechoty oraz policja i żandarmeria – nie dały rady partyzantom. Do końca września powstańcy oswobodzili południowo-zachodnią część Serbii oraz spore połacie Czarnogóry i Bośni. Sztab Naczelny stacjonował w miejscowości Užice, dlatego zajęty obszar określano mianem Republiki Użickiej.\n4 września feldmarszałek Wilhelm List, dowódca obszaru Süd-Ost, wydał rozkaz rozbicia partyzantów. Ofensywa rozpoczęła się 16 września atakiem na Valjevo. Po pięciu dniach zażartych walk miasto zostało zdobyte. Nad Sawą rozgorzały boje o Šabac. 342. Dywizja Piechoty wyparła obrońców. Na zajętych terenach okupanci krwawo mścili się na schwytanych partyzantach i ludności cywilnej. W Kragujevcu rozstrzelano aż 7 tys. ludzi, a w Kraljevie – 5 tys.\nW październiku Niemców wsparły kolaboranckie jednostki rządu Nedicia oraz czetnicy. Ci ostatni chcieli uderzyć na Užice, aby zniszczyć dowództwo wojsk komunistycznych. Komuniści odparli atak i przeszli do kontrnatarcia. Jednak w listopadzie Republikę Užicką najechali Niemcy. Siłami 342. i 113. Dywizji Piechoty oraz serbskich kolaborantów zakończyli jej krótkie istnienie. Tito wraz z głównymi siłami wycofał się przez Macedonię do Bośni. Przystąpił do reorganizacji oddziałów – 22 grudnia powstała 1. Brygada Proletariacka, pierwsza regularna jednostka. Pod koniec 1941 roku NOPOJ miała pod bronią ok. 80 tys. partyzantów.\nOkupant nie dał im odetchnąć, rozpoczynając 14 stycznia 1942 roku kolejną operację przeciwpartyzancką. Siły niemieckie i kolaboranckie liczyły 45 tys. żołnierzy oraz sześć pułków artylerii górskiej. Wspierali je Włosi, którzy mieli odciąć partyzantów od południa. Celem było opanowanie terenu na północny wschód od Sarajewa, gdzie operowały oddziały komunistów wraz ze Sztabem Naczelnym.\nPrzez dziesięć dni Niemcy spychali ich ku pozycjom, które mieli obsadzić Włosi. Okazało się jednak, że włoski kordon nie istnieje. Garnizony były otoczone albo zdobyte przez Jugosłowian. Partyzanci wymknęli się z pułapki. Sztab Naczelny i 1. Brygada Proletariacka skierowały się na górę Igman. Ten epicki marsz tak wspominał jeden z jego uczestników: „W mroźną styczniową noc z zachowaniem jak najdalej posuniętej ostrożności posuwała się naprzód siedmiusetosobowa kolumna, w tym około pięćdziesięciu rannych i chorych, obarczona taborami (...). Nagle kolumna stanęła. Przed nami wyrosło strome jak ściana urwisko. Musieliśmy pełznąć i wciągać za sobą konie. Kolumna straciła przeszło godzinę na przebrnięcie stu metrów, zanim dotarła na wierzchołek. Przed nami ciągnęła się hen, w nieskończoność, bezkresna śnieżna droga. Spojrzałem na zegarek. Była szósta rano. Maszerowaliśmy bez odpoczynku czternaście godzin – nic dziwnego, że ludzie padali ze zmęczenia. Świtało. Mróz ściskał jeszcze bardziej. Zdrętwiały mi szczęki, nie mogę mówić. Zaczynam się słaniać i majaczyć. Morzy mnie sen, chwilami zapadam w drzemkę (...). Zatrzymałem się przy grupie partyzantów, którzy usiłowali zdjąć ckm z padłego przed chwilą konia. Zgrabiałymi od mrozu palcami odwiązywali sznury i zdejmowali części. Każdy brał jedną, z trudem podnosił na ramię i ruszał dalej. Wszystko odbywało się w milczeniu (...). Gdy wreszcie po siedemnastu godzinach marszu zobaczyłem wijący się powoli dym z komina dwupiętrowego domu, bałem się, że to halucynacja, że śnię. Nie śniłem”. Partyzanci zatrzymali się w miasteczku Foča.\nW kwietniu okupanci rozpoczęli trzecią ofensywę. Do akcji przystąpiło zgrupowanie gen. Badera. W jego skład wchodziły dwie niemieckie i trzy włoskie dywizje, samodzielny pułk Wehrmachtu oraz chorwaccy ustasze i serbscy nacjonaliści. Partyzanci umknęli do Czarnogóry.\nW północno-wschodniej Bośni podkomendnych Tity zwalczało zgrupowanie Zachodnia Bośnia gen. Stahla, wyposażone w czołgi i lotnictwo. 10 czerwca uderzyło na 3. Oddział Krajiński, liczący 2,5 tys. partyzantów. Niemcy okrążyli ich na grzbietach pasma górskiego Kozara. Partyzantom towarzyszyło kilkadziesiąt tysięcy uchodźców. Ostrzeliwani i bombardowani obrońcy wytrwali do początku lipca, kiedy ich położenie stało się beznadziejne. W nocy z 3 na 4 lipca partyzanci podjęli próbę przebicia się. Udało się to ok. 800 żołnierzom oraz ok. 10 tys. cywilów. Do połowy lipca poległo 1700 partyzantów, znaczna część cywilów wpadła w ręce Niemców, co również oznaczało śmierć.\nMimo ciągłych walk komunistyczna partyzantka miała coraz więcej żołnierzy. Na początku listopada 1942 roku utworzono 1. Uderzeniowy Korpus Bośniacki. Pod koniec roku Tito dysponował dziewięcioma dywizjami, 38 brygadami i wieloma mniejszymi oddziałami, w których służyło 150 tys. partyzantów. Jego siły wiązały 25 dywizji niemieckich, włoskich, bułgarskich i węgier- skich. Armia powstańcza została przemianowana na Wojsko Ludowo-Wyzwoleńcze i Oddziały Partyzanckie Jugosławii (NOVJ). Głoszący hasła narodowowyzwoleńcze komuniści utworzyli wspólny front z ugrupowaniami lewicy i centrum. Ich przedstawiciele weszli do powołanej w listopadzie 1942 roku w Bihaciu Antyfaszystowskiej Rady Wyzwolenia Narodowego Jugosławii (AVNOJ), ale pierwsze skrzypce grali w niej działacze KPJ. Rada, która uznała się za przedstawicielstwo społeczeństwa, odcięła się od rządu emigracyjnego, oskarżając go o „reakcyjność”.\n[srodtytul]Nad Neretwą i Sutjeską[/srodtytul]\nW styczniu 1943 roku Niemcy i ich sojusznicy rozpoczęli czwartą ofensywę, noszącą kryptonim „Weiss”. Brało w niej udział ok. 90 tys. żołnierzy. Dowództwo niemieckie brało pod uwagę możliwość lądowania aliantów na Bałkanach i chciało oczyścić zaplecze. Partyzanci postanowili unikać frontalnych starć i przemieścić siły główne ze sztabem, dowództwem i szpitalem centralnym (w którym znajdowało się ponad 4 tys. rannych) do południowej Serbii. Niemcy ponownie zajęli część Bośni i Chorwacji, tymczasem wycofujący się powstańcy pokonali włoską dywizję Murge i dotarli do rzeki Neretwy. Okazało się, że przeciwległy brzeg jest obsadzony przez wroga. Próby sforsowania rzeki nie powiodły się. Wobec tego Sztab Naczelny postanowił stoczyć bitwę ze ścigającymi powstańców Niemcami. Bitwa trwała między 3 a 5 marca. Niemców udało się zatrzymać. Następnej nocy Tito rzucił wszystkie siły na Neretwę, tym razem z sukcesem. Zapewnili go saperzy, którzy zbudowali wiszący most nad rzeką. O świcie 8 marca do mostu dotarł szpital. „Posuwamy się powoli. Jesteśmy stłoczeni, możemy więc iść tylko drobnymi kroczkami. Lękam się, że zaskoczy nas dzień, a wraz z nim wściekłe loty samolotów i bombardowania. Im dalej idziemy, tym ziemia staje się bardziej błotnista. Kolumnę przytłacza gęsta ciastowata wilgoć mgły. Widoczność jest znikoma (...) Najtrudniej mają Banijacy, których cała jednostka została przydzielona szpitalowi. To oni dźwigają nosze. Potykają się na każdym kroku. Są zmęczeni, niewyspani i głodni. Wokół błyski. To strzela nieprzyjaciel (...) Potem następuje względny spokój i wówczas ciszę przerywa jedynie huk Neretwy. Monotonny, nieprzyjemny niczym pomruk z otchłani (...) Niezmordowanie posuwamy się naprzód. W końcu widać most. Przypomina teraz ranne zwierzę, które stękając uparcie opiera się naporowi wody. Most zrujnowany, przekrzywiony, zapadł się środkiem do koryta rzeki i zarył w jej głębię (...) Świta. Słychać już bombowce. Wkrótce sztukasy obsypią nas czarnymi gruszkami” – wspominał świadek wydarzeń.\nPo sforsowaniu rzeki partyzanci szli dalej. Nad Driną musieli jeszcze raz przebić się przez pozycje wroga. Gdy wreszcie dotarli nad rzekę Lim, gdzie mieli nadzieję odpocząć, Niemcy rozpoczęli piąte natarcie (operacja „Weiss 2”, przemianowana później na „Schwarz”). Do tej operacji skierowano 127 tys. żołnierzy niemieckich, włoskich, bułgarskich, a także członków formacji kolaboranckich.\nNatarcie ruszyło 15 maja z Czarnogóry, Sandżaku i Hercegowiny. Dowództwo, szpital i towarzyszące im oddziały w sile czterech dywizji zostały otoczone w dolinie rzeki Sutjeski. Przez trzy tygodnie ważyły się losy zgrupowania. Dopiero 9 czerwca 1. Dywizja Proletariacka sforsowała Sutjeskę. Za nią przeprawiły się następne: „Przeprawa brygady przez Sutjeskę nie trwała długo. Natychmiast poszliśmy dalej, bez ubezpieczenia ani z prawej, ani z lewej strony (...) Niemcy w bezpośredniej bliskości. Doskonale widzieli ścieżkę, którą szła kolumna. Cel mieli jak na dłoni. Pociski wybuchały wokół nas. Gdy trafiały w kolumnę, rozgrywały się potworne sceny. W jednym miejscu ział pośrodku wielki lej. W krwawym błocie rozrzucone były wokół strzępy ludzkiego ciała i odzieży (...) Tu zginęło kilku naszych towarzyszy” – relacjonował dowódca 10 Brygady Hercegowińskiej Vlado Segrt.\nPodczas krwawych walk nad Sutjeską Tito został ranny. Partyzanci ponieśli ciężkie straty – 8 tys. zabitych, w tym wielu oficerów. Ciągle ścigane wojska Tity wycofały się do wschodniej Bośni.\nNad Neretwą i Sutjeską walczyła jedynie część sił powstańczych. Oddziały partyzanckie działały w prawie całym kraju. Sprzyjał im rozkład włoskiego okupanta latem 1943 roku. Włosi mieli już dość wojaczki i łatwo dawali się rozbrajać. Część żołnierzy wstąpiła nawet do NOVJ, tworząc dywizję im. Garibaldiego. Po kapitulacji Włoch we wrześniu 1943 roku w ręce partyzantów wpadła prawie cała Istria (poza Triestem), część Czarnogóry, Macedonii, Słowenia, wybrzeże Adriatyku – 2/3 terytorium przedwojennej Jugosławii. W wyzwolonej Słowenii partyzanci zarządzili powszechną mobilizację. Wiele oddziałów nie ustępowało wojskom regularnym, dysponując artylerią przeciwpancerną i polową, a nawet pojazdami opancerzonymi i czołgami. Dotarcie do Adriatyku pozwoliło utworzyć partyzancką flotę złożoną z uzbrojonych kutrów i łodzi motorowych oraz oddziałów piechoty morskiej. Pod koniec 1943 roku Tito miał pod bronią już ok. 300 tys. ludzi. NOVJ kontrolowała ok. 130 tys. km kw. z 5 mln mieszkańców.\n[srodtytul]Polowanie na Titę[/srodtytul]\nNocą z 29 na 30 listopada 1943 roku w bośniackim miasteczku Jajce odbył się drugi zjazd AVNOJ. Delegaci przekształcili radę w najwyższy organ ustawodawczy oraz powołali organ wykonawczy – Narodowy Komitet Wyzwolenia Jugosławii, któremu przewodniczył Tito uhonorowany stopniem marszałka. Pierwsze akty prawne AVNOJ delegalizowały rząd emigracyjny i zabroniły królowi Piotrowi II powrotu do kraju. Tę uzurpację z oczywistych powodów zaakceptował ZSRR. Na skutecznego i rosnącego w siłę Titę postawili także alianci zachodni (wcześniej popierający czetników), zaopatrując go i przysyłając doradców wojskowych.\nPod koniec listopada zaczęła się szósta ofensywa niemiecka przeciwko partyzantce komunistycznej. Składało się na nią kilka operacji, w tym dwie większe – „Panter” i „Kubelblitz”. Niemcy wdarli się na tereny zajęte przez partyzantów. Walki były zażarte, jednak ob-rońcy, dysponując dużą liczbą żołnierzy i dobrze uzbrojeni, nie dali się rozbić. W Chorwacji 4. Korpus Chorwacki opierał się natarciu przez trzy tygodnie, aż 20 grudnia Niemcy rozpoczęli odwrót. W Bośni 3. Korpus Bośniacki dwa razy wyrwał się z okrążenia. Wreszcie wyczerpani Niemcy w styczniu 1944 roku zatrzymali ofensywę.\nNastępna operacja otrzymała kryptonim „Rösselsprung” („Skok konia szachowego”). Celem Niemców było odcięcie przeciwnikowi „głowy” – zgładzenie Tity i zniszczenie dowództwa NOVJ. Tito przebywał w miejscowości Drvar wraz z kierownictwem KPJ, sztabem, alianckimi misjami wojskowymi i słabymi siłami osłonowymi – batalionem ochrony sztabu, szkołą oficerską i kilkoma czołgami. Wykonanie zadania Himmler powierzył dowódcy 2. Armii Pancernej gen. Lotharowi Renduliciovi, Austriakowi chorwackiego pochodzenia, zasłużonemu w walkach na froncie wschodnim – pod Moskwą, Kurskiem i Orłem. Schwytać lub zabić dowódcę NOVJ mieli esesmani z 500. batalionu spadochroniarzy SS. Byli to żołnierze skazańcy, którzy mieli odkupić winy w walce. Za głowę Tity wyznaczono nagrodę w wysokości 100 tys. marek.\nDesant spadochronowy wsparły znaczne siły pancerne. Operacja rozpoczęła się 5 maja, w dniu urodzin Tity. O godz. 5 rano nad Drvar nadleciały bombowce, a godzinę później transportowce i szybowce pierwszej fali desantu. Ogółem w trzech falach zrzucono ponad 800 spadochroniarzy. Jednocześnie piechota i czołgi zaatakowały miasteczko. Walki o Drvar trwały dwa dni, ale Tito wymknął się z obławy i wraz z kierownictwem KPJ i sztabem przeniósł się do Bari we Włoszech, a następnie na wyspę Vis, położoną 40 km od wybrzeży Dalmacji.\n[srodtytul]Marszałek bierze wszystko[/srodtytul]\nSiły partyzanckie w 1944 roku rosły, dochodząc zimą do 500 tys. żołnierzy. Wcześniej pod presją Brytyjczyków rząd emigracyjny dogadał się z Titą i potępił gen. Mihailovicia za kolaborację z Niemcami. We wrześniu Tito udał się do Moskwy, aby ustalić współdziałanie z Armią Czerwoną, która dotarła na Węgry i do Bułgarii. 28 września 1944 r. rozpoczęła się operacja belgradzka 3. Frontu Ukraińskiego. 20 października partyzanci wspierani przez czerwonoarmistów wkroczyli do Belgradu. Wkrótce odbili także wschodnie rejony Serbii, Macedonii, Czarnogóry i Wojwodiny. Niemcy stracili ok. 100 tys. żołnierzy. Nieco później siły jugosłowiańskie, bułgarskie (Bułgaria przeszła na stronę aliantów) oraz albańskie zajęły resztę Macedonii. W grudniu wyzwolono resztę Czarnogóry, Hercegowinę i Dalmację. W 1945 roku Wojsko Ludowo-Wyzwoleńcze przekształciło się w regularną armię jugosłowiańską. Wiosną wyzwoliła ona zachodnią Bośnię, Słowenię i Chorwację (8 maja zajęła Zagrzeb). Oddziały jugosłowiańskie walczyły też na Węgrzech, z pomocą wojsk alianckich zajęły Triest i Rijekę oraz brały udział w okupacji północnych Włoch.\nMarszałek Tito stał już na czele federacyjnego rządu tymczasowego, mającego uznanie aliantów. Jako absolutny zwycięzca cieszył się masowym poparciem społeczeństwa i mógł już zrzucić maskę demokraty, rozprawiając się z opozycją. Zdominowany przez komunistów parlament 29 listopada proklamował Federacyjną Ludową Republikę Jugosławii.\nTito naśladował Stalina, sprawując władzę twardą ręką i nurzając się w kulcie jednostki. Nie zmienił tego nawet spór z sowieckim dyktatorem, który nie tolerował żadnych przejawów niezależności swych satelitów. W efekcie Jugosławia została wyrzucona z bloku komunistycznego, a Tito ochrzczony „psem łańcuchowym imperializmu”.\nJugosłowiański dyktator rządził aż do śmierci w maju 1980 roku. Gdy go zabrakło, socjalistyczna federacja jugosłowiańska podkopywana przez nacjonalizmy rozpadła się w 1991 roku i natychmiast pogrążyła w odmętach krwawej wojny.\n[srodtytul]Polacy w jugosłowiańskiej partyzantce[/srodtytul]\nW szeregach partyzantów nie zabrakło Polaków. W środkowej Bośni żyła kilkudziesięciotysięczna Polonia przybyła z Galicji w czasie zaborów. Robotnicy przymusowi wywiezieni do Jugosławii uciekali, przyłączając się do oddziałów Tity. Zasilali je również Polacy z Górnego Śląska czy Pomorza wcieleni przymusowo do Wehrmachtu, którzy dezerterowali. W Słowenii powstała kompania złożona ze zbiegłych więźniów filii obozu koncentracyjnego Mauthausen w Loibl Pass.\nOd połowy 1943 roku w Jugosławii działał kpt. Józef Maciąg ps. Nesz. Był synem Polaka i Chorwatki, znał język i kraj, w którym często spędzał wakacje. W 1939 roku walczył pod Kockiem, gdzie został ranny. Następnie przez Rumunię, Węgry i Jugosławię przedostał się do Palestyny, do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. W 1943 roku wstąpił do brytyjskiej służby SOE i po przeszkoleniu wylądował w Serbii. Tam stworzył własny oddział liczący ok. 100 żołnierzy, samych Polaków. Nesz zorganizował wiele brawurowych akcji dywersyjnych i wywiadowczych. Zginął wraz z członkami brytyjskiej misji wojskowej, gdy czetnicy wyśledzili i wskazali jego siedzibę Niemcom.


10/13/2017 Życiówka\t#dół, #zmęczenie, tekstemterapia Dodaj komentarz\nNajesz się czasem chałwy tak bardzo, że mdli Cię przesyt mydlnicy i słodyczy. Naczytasz się tyle rzeczy na fejsie, że w Twoich uszach wytwarza się jednostajny szum tak upierdliwy, że zanim zaśniesz, musisz chwilę poleżeć w ciemnościach, patrząc na jasne cyfry zegara (01:38).\nOd jakiegoś czasu nie pamiętasz swoich snów. Najwyżej pojedyncze urywki, postaci. Jak niewysokiego starszego pana z siwym wąsem, z dziwnie zaczerwienioną twarzą na czole i policzkach. A może tego pana spotkałaś w sklepie dzień wcześniej? Nie wiesz.\nZasypiając już marzysz o porannej kawie ze skorodowanej, beznadziejnej kawiarki, która przecieka, ale działa i jeszcze nie wybuchła. Jeszcze. Lubisz kawę z mlekiem, ale nie pijesz mleka, bo krowy. A tak naprawdę jesteś na strasznej diecie. Tak strasznej, że boisz się myśleć o jedzeniu. Tak strasznej, że wszystko zaczyna być jedzeniem.\nCzujesz się jak szczotka z szorstkim włosiem, bardzo przydatna na przykład do wyczesywania dywanów, szorowania podłogi przed świętami. Czyścisz sobą wszystko, ale często wybuchasz w mikro erupcjach. A to kopniesz psa, a to potrząśniesz dzieckiem, a to wrzaśniesz, zaszlochasz, zamkniesz drzwi tak, że pęka w nich szyba.\nZastanawiasz się czasem czy to już depresja. Ale przecież wstajesz codziennie z łóżka. I wręcz niechętnie się do niego kładziesz. Uspokajasz się, że to nie depresja, którą dzisiaj ma każdy, tylko cholerne zmęczenie.\nJest coraz mniej rzeczy, które lubisz. Jakbyś cofnęła się do czasów, kiedy miałaś 15 lat i kiedy nic Cię nie cieszyło, wszystko otaczała mgła, a w życiu liczyły się tylko dwie ukradzione staremu z kieszeni fajki. Teraz liczą się spokojne minuty na lekturę w ciągu dnia i kwadrans na gorący prysznic. I jedzenie.\nNarzekasz częściej niż się uśmiechasz. Śmiejesz się tylko na dennych fragmentach kabaretów. Albo nie, wcale się nie śmiejesz. Nie plotkujesz, narzekasz. Nie opowiadasz co u Ciebie, narzekasz.\nChcesz cofnąć czas o kilkanaście lat. Boisz się, że przegrywasz życie, bo skład Twojej drużyny nie ten, bo partner nie ten, bo nie tak miało być i nie tak wyglądać. Bo na instagramie ludzie wciąż gdzieś jeżdżą, gdzieś są, skądś wrócili. Bo na fejsie realizują następny prodżekt, kejsik. Bo robią z tego sesje, bo zawijają noworodki jak worki ze skóry i kładą na liściach, a potem chwalą się, jakie piękne dziecko spadło na nich z drzewa. Nie wiedzą jeszcze, że lepiej już czasem, żeby czarna zmora spadła. Bo wszyscy są tak cholernie szczęśliwi. I od kilku lat na antyepresantach wszyscy. Albo na gazie.\nDużo chcesz. Wycisnąć ile się da chcesz. Ale masz 120 zł na koncie. Chuja możesz wycisnąć. Choć w sumie nie możesz na niego patrzeć. Liryka genitalna.\n12/29/2015 Pisanina, Życiówka\tpisanina, samotność, sobota 1 komentarz\nJest sobota. W sobotę w moim domu pachnie świeżo wywieszonym praniem. W sobotę to sąsiedzi budzą mnie swoją zaciętością w popukiwaniu w ścianę, bo remont. Albo sprzątaczka budzi mnie domofonem, zaraz zadzwoni do drzwi po wodę do mycia klatki schodowej.\nW sobotę świat udaje, że poniedziałek, wtorek, środa i czwartek nie istnieją. Najwyżej piątek odbija się sosem czosnkowym z kebaba nadrannego.\nW sobotę jest wielki plan na robienie wielu rzeczy, który kończy się tuż po późnym śniadaniu, na kanapie, pod kocem, kiedy książka wypada Ci z rąk, bo właśnie zaczęła się drzemka.\nW sobotę nie usłyszysz od smutnego trenera rozwoju osobistego ani żadnej innej osoby, że wszystko będzie w porządku. Bo sobota to dzień, kiedy nic nie jest w porządku. To dzień, kiedy porządek dopiero robionym będzie.\nSobota nie pamięta, albo okłamuje się, z drżeniem myśląc o niedawnych, piątkowych grzechach – a że nic takiego się nie stało, że przecież każdemu się zdarza, bo ple ple ple.\nSobota jest od znajdowania dziwnych nocnych smsów, telefonów z dziwnych numerów, od nietrafiania kluczem w drzwi i od niepewnego rozglądania się dookoła podczas porannego (przedpołudniowego) spaceru z suką, bo może jakiś skandalik się mikro tym razem wywołało.\nTo też dzień, kiedy najlepszym telewizyjnym wyborem są Przyjaciele na comedy central. Kiedy szokujące wiadomości, familijne obrazy czy historyczne filmy mnożą się niebezpiecznie i osaczają.\nTo dzień ciszy. Niepewności żywieniowej. Spokoju i nadrabiania. Twój dzień.\n08/17/2015 Pisanina\tabsurd, cisza, ja Dodaj komentarz\nPrzepraszam Bardzo Serdecznie. Że nie piszę, że ciszę tylko Wam tutaj pozostawiam i sprzedaję darmo.\nBo nienagabywana rozterkami leniem jestem strasznym. Leczę się przebieganymi kilometrami, sama na samą ze sobą. Już nie szlocham w poduszkę, nie uważam siebie za straconą i idącą w ślepy zaułek. Wcale nie jest lepiej, ale godzę się z tym, że chyba już lepiej być nie może. Po prostu.\nNie przestaję szukać. Ale nie szukam już wokół, tylko szukam się w sobie. Szukam się w książkach, myślach, w rozbieraniu rzeczy na cząstki pierwsze. Kiedyś myślałam, że to oznaka strachu przed poszerzaniem horyzontów, ale nie – to raczej jak pływanie po oceanie spokojnym łajbą z tylko jedną, lewą burtą. Ani się przez nią wychylić, ani wypaść nie można.\n06/16/2015 Pisanina\tbyć, hmm, kisiel, żyję Dodaj komentarz\nKisiel jest szary\nNie zapisuję pomysłów. Nie zapisuję dni. Czas odmierza służbowy kalendarz. I fejsbuk. Tam codzienny miernik nastrojów. Tylko tych, które odważę się ujawnić. Coraz mniej mam do powiedzenia, coraz płytsze to wszystko. Lecę z nurtem.\nCzasem tylko, przebudzona z nocnej mary, przypominam sobie dawne cienie. Czasem ściśnie w dołku, bez specjalnego powodu. Nic wtedy z tym nie robię.\nJestem jak Robinson Crusoe, który, odratowany z bezludnej wyspy, po buforowym czasie dochodzenia do siebie, już zapomniał grozę czarnych nocy i smutnego szumu morza. Zapomniał, jak to było dzielić się radościami i smutkami z zalegającym na plaży piaskiem czy korą okolicznych drzew. Poetyckości też zapomniał.\nKisiel jest szary, otula i bezpiecznie zalepia puste miejsca. Wygodnie tak, choć nieruchawo. I nudno, choć z pozoru bezpiecznie.\n05/26/2015 Pisanina\tawantura, cisza, powaga, wstyd 3 Komentarze\nWstydzisz się czasem?\nŻe myślisz tylko o sobie, że ze wstydu boisz się przyznać do błędu. Wstydzisz się, że nie chciało ci się wstać odpowiednio wcześnie by zrobić wszystkim dobre śniadanie?\nA może wstydzisz się, że się cały dzień lenisz i nie zrobiłaś dziś absolutnie nic pożytecznego?\nWstydzisz się, że się oglądasz za innymi pannami? Wtedy kiedy ona tego nie widzi, wyobrażasz sobie cały ten fizyczny wstyd, który przecież jest silniejszy od ciebie. Takie jest życie, taka jest twoja natura.\nWstydzisz się tego jaka jesteś? W towarzystwie wiecznie nieodnaleziona. A jednak nie masz problemu z ludźmi, rozmawiasz z nimi, przyzwyczajasz do siebie. Po prostu ich nie lubisz. I zawsze trach….\nWstydzisz się, bo przeżywasz coś pierwszy raz czy dlatego, że ZNOWU to robisz?\nWstydzisz się rozemocjonowanych awantur? Chwil zawahania i ciszy? Niewypowiedzianych zdań też się wstydzisz?\nA tak najbardziej na świecie wstydzisz się bardziej siebie – czy innych?\n04/03/2015 Pisanina\tnic 3 Komentarze\nNie zapisuję swoich pomysłów. A przychodzi mi ich do głowy trochę. Szkoda. Z lenistwa, a bardziej ze wstydu – bo co ty znowu piszesz. Wczoraj wpadłam na genialną myśl. Nie pamiętam jaką. Wybacz.\nŚniłam znowu moje niewyśnione drugie życie. Śniłam, że piszę. Śniłam, że ciebie spotkałam. Śniłam o pogodzie. Sen był życiem, a życie wydawało się nie być snem.\nMiędzy X a Y pokolenie WZ – Wiecznie Zbolałych. Wzdychających nad poranną kawą, ale entuzjastycznie podchodzących do nowych kieratów (wyzwań) w zawodowych Mordorach. Tych, którym wilgotnieją oczy, kiedy na youtubowej playliście wskoczy zbyt smętna piosenka i jednocześnie z zapałem przeprowadzą prezentację niesamowitego i fantastycznego projektu, którego mieli zaszczyt być koordynatorami. Ci, którzy wysłuchują w zatłoczonych ulicach niknącego szumu fal i jak wilkołaki wyją nieśmiertelne hity podczas firmowego karaoke. Wielcy Zwycięzcy. Jasne.\nPłaczą do lustra z samotności, mimo że od czasu studiów w sypialni śpi jedna i ta sama osoba. Druga połówka, yang dla ich yingów. Wielkie Zera przeklinające zanadto, używające kurew i ich synów skurwysynów jak przecinków i podstawowych epitetów. I ich trójca święta: Generalnie, Dokładnie, Zajebiście. Wielcy Zdobywcy – wszystko mocniej, wyżej, więcej. Samochody lepsze, ciuchy lepsze, wakacje cieplejsze, dzieci grzeczne. Albo nie – wszystko chuj, źle, porażka, ale się odbiję, nie tak miało być. Albo: to już? Wszystko? Wiecznie Zapyziali.\nPustaki. Intelektualnie wybujałe laski, przesyceni mądrymi pismami panowie. Albo zera. Skrajności. Nigdy w środku. Po co żyjemy? Zaczynam dzień od pytania. Nie Carpe Diem, nie jak to się ma wobec wieczności. Co po mnie zostanie? Pewnie nic. WZetom będzie trudno się z tym pogodzić. No bo te wszystkie zdjęcia na fb, wszystkie pamiątki, wszystkie… Załatwiłby je zwykły brak prądu. Zbolałe serca. Bez autorytetu – bo z każdym można zrobić mema w necie. Zbolali. Dziwne słowo. Dziwni ludzie.\n03/30/2015 Pisanina\t3 Komentarze\nTo coś innego niż nie żyć. Oddychać, ale nie istnieć.\nCzym się kierujesz w działaniu? Przyzwyczajeniem? Instynktem? Ile rzeczy codziennie robisz bezmyślnie? Zupełnie nie zdając sobie sprawy z tego co będzie jak efekt przerośnie oczekiwania?\nNie. Nie i nie. W nosie to masz. Bo zawsze jest tak samo. Dryf. Dryfujesz.\nI jeszcze to cudne „jakoś to będzie”. Będzie. Nie będzie. Wszystko ci jedno. Egzystujesz w wiecznej narkozie. Każdy dzień na głupim Jasiu. Pewnie jest to jakaś metodam.\nZastanawianie się nad swoim marnym żywotem boli. A zmiany jak dają popalić! Strasznie. Trzeba się wysilić i starać.\nA przecież najlepiej jest leżeć przed telewizorem i spędzać każdy dzień na utyskiwaniu na beznadziejny los. Z kanapy. Z dryfujacego po salonie mebla. Przybije w tym odcinku do balkonu czy skończy w wejściowych drzwiach?\nMało to ważne. Nic nie jest ważne. Wszystko jest ważne.\n03/07/2015 Pisanina\tbarbarzyńca, ciało, miłość 5 Komentarzy\nRozerwij się trochę. Albo porozrywaj mnie. Podrzyj. złap mocno i gwałtownie pociągnij. Zerwą się najpierw najdelikatniejsze więzy skóry – obojczyk i ramiona. Potem puści skóra w pachwinach, na koniec rozpołowią się stopy. Nie żałuj sobie rozrywki.\nRozerwij moje żebra, płuca, śledzionę. Wyrwij włosy, zedrzyj skórę z głowy, rozpłataj czaszkę. Z pasją wkładaj palce w mojej tętnice i porozszarpuj ich rurki. Oplącz nadgarstek żyłą główną i wyrwij wątrobę. Z pasją się w nią wgryź. Pluj krwią.\nNo tak, jelita to dość śmierdząca sprawa, uważaj też na żołądek – branie się za niego z gołymi rękami to nienajlepszy pomysł! Ale rób jak uważasz, oczywiście. Nie, nie mam tam łaskotek, macica to też mięsień, ale bez przesady. Punkt G z innej perspektywy? No naprawdę, zabawne. Tak, wygląda trochę inaczej niż reszta, jest tam bardziej gładko.\nSerce nadaj bije i zwraca twoją uwagę wśród plątaniny połamanych żeber. Ale najpierw przepona. Jednym ruchem, trach i nie ma mostka. Złap mięsień. Z nim nie będzie łatwo, żywotny i twardy jest. Ale co to? Słyszę metaliczny dźwięk przecinającego powietrze ostrza. Oszukujesz, ty masz nóż! Po co Ci nóż? Wystarczy kciuk w każdym z przedsionków i mocne szarpnięcie na boki. Widzisz?\nOstrzegałam, że bryźnie krwią. Nie ostrzegałam? Wybacz, widać w ferworze rozrywki wyrwałeś mi język. I nie, nie widzę jaki syf. Humanitarnie, prawie na początku, z pasją kilkuletniego dziecka grzebiącego patykiem w zdechłym kocie, wydłubałeś mi oczy.\nBoli? Nie, już nic nie boli.\n03/07/2015 Pisanina\tczekanie, gwiazdy, miłość, oni 5 Komentarzy\nJeśli o Tobie zapomnę, stanę się innym człowiekiem\nNie zostało po nich żadne zdjęcie. Ich pora to noc, a zdjęcia w nocy mają tylko jeden balans bieli – czerń. Zero.\nNie ma po nich wielu wspomnień. A te nieliczne, które są, zamazuje już mijający czas.\nSiedzą na poduszce wypchanej puchem, a każde jest na ten puch uczulone. Mówią, że tęsknią, ale nie ma w nich tęsknoty za tym co było – bo nie było. Raczej za tym co mogło być.\nMówią, że pragną, ale nie ma w nich pragnień. Zrezygnowali z nich kiedyś.\nNie pozostał po nich żaden ślad. Poza śladami w nich samych. Śladami jak szczypty przypraw. I jedną jedyną pocztówką.\nSiedzą na chmurze wypchanej tym, czego nie było. I strachem. Strach, jak hel, unosi obłok w górę. Nad wody, nad góry, nad ich nieporadne decyzje.\nStrząsają siebie nawzajem jak paproszek z płaszcza, który przysiadł na nich nagle. Idź, odleć, nie pasujesz.\nZrezygnowali. Ale nie wiedzą z czego. Odeszli, ale niedaleko.\n02/24/2015 Uncategorized\t2 Komentarze\nWłóż duszę do szuflady. Nie zmieści się w jednej? Włóż duszę do kilku szuflad. Jedna od sprzątania domu. O, relaksujący to zakamarek. Pełen porządku i zapachu detergentów. Druga od pracy. Tak, z tymi wszystkimi nierozumiejącymi cię ludźmi, denerwującymi już samym oddechem, rodzajem pitej kawy, wypowiadanymi zdaniami. Trzecia od rodziny. Z wymaganiami, oczekiwaniami, trudnymi obiadami i świętami. Czwarta od przemieszczania się. Pieszo, samochodem, komunikacją miejską. Taka z miejscówką na siedzeniu obok kierowcy w autobusie. Piąta w końcu od przyjemności. Fajny (sic!) film, dobry teatr, niezły seks. Szósta od jedzenia. Bo jak seks to i jedzenie. Mięso. Burgery.Knajpy. Splendor na trzydziestozłotiwym paragonie.\nSzuflad ilość dowolna. Pozbierasz ją potem?


Odszkodowania | Przegląd\nAutor: Bronisław Łagowski\t| Styczeń 28, 2002\nPolacy mają o historii stosunków z Rosją wyobrażenia uproszczone aż do karykatury. Mówię nie tylko o nas, zwykłych ofiarach szkolnych stereotypów, ale także o ekspertach z różnych instytutów “rosjoznawczych”. Nie chodzi mi o błędne interpretacje, lecz o nieprzyjmowanie do wiadomości upartych faktów, zaprzeczających patriotycznym komunałom.\nGdy – sięgam do historii – nie udał się eksperyment z liberalnym, konstytucyjnym i parlamentarnym Królestwem Polskim, Polacy stali się ofiarami carskiego ucisku w większym stopniu niż Rosjanie. Mimo to tak zwane ziemie zabrane, Litwa, Białoruś, Wołyń w dalszym ciągu ulegały polonizacji i w połowie XIX w. były pod względem kultury i języka bardziej polskie niż sto lat wcześniej. Polacy stanowili jedną trzecią ogółu studentów uniwersytetu w Petersburgu, na uniwersytecie w Kijowie, do czasu wprowadzenia numerus clausus w roku 1861, było ich ponad 50%. Te wskaźniki dużo mówią. Arogancja polskiej szlachty połączona z jej politycznym analfabetyzmem przyczyniła się do insurekcji 1863 r., od której zaczyna się systematyczna depolonizacja tych ziem. A jednak polski stan posiadania, że tak to nazwę, jeszcze w roku 1914 jest imponujący. Dopiero demokratyczna i liberalna rewolucja z lutego 1917 r. zapowiada koniec polskości “ziem zabranych”. To, co Zofia Kossak-Szczucka nazwała “pożogą” i świetnie opisała, wtedy się zaczęło. Jeszcze bolszewicy nie zdobyli władzy, jeszcze Kiereński udaje, że rządzi, a polskie ziemiaństwo i polska inteligencja na Kresach o niczym tak nie marzą, jak o powrocie porządków przedrewolucyjnych. Koniec wieńczy dzieło i tu mamy właściwy punkt obserwacyjny dla zobaczenia caratu we właściwym świetle. Gdyby rewolucja demokratyczna w Rosji zwyciężyła wcześniej, wcześniej skończyłaby się polska historia na tamtych ziemiach. Carat był antycypowaną kontrrewolucją, to tłumaczy po części jego cechy opresyjne. I jako taki właśnie służył polskiej obecności na Litwie, Białorusi, Wołyniu.\nStosunek do Rosji w ostatnim czasie o tyle się zmienił, że już nie uchodzi (albo się nie kalkuluje) obnosić się z rusofobią. Nie jest to jednak zmiana na tyle wyraźna, aby ją zauważyli Rosjanie. Polska jest krajem tranzytowym tylko fizycznie. Nie potrafi w najmniejszym stopniu być podmiotem pośredniczącym między Rosją a Europą Zachodnią. Polscy eksperci doradzający poprzednim rządom gorzej pojmują to, co się w Rosji dzieje, i mniej o tym wiedzą niż eksperci zachodni. Antyrosyjskie “zaprogramowanie kulturowe” (pojęcie wprowadzone bodajże przez prof. Lazariego) ciągle działa. Aleksander Hercen mówił o polskiej rozmyślnej ignorancji w sprawach Rosji. Ona nadal się utrzymuje. Wszystko to sprawia, że nie Polska jest pośrednikiem, lecz Bruksela, a zwłaszcza Berlin pośredniczą między Polską i Rosją. Gdyby nie przykład, zachęta i nacisk (przynajmniej psychologiczny) na polskich polityków ze strony krajów Unii, nie doszłoby do zbliżenia polsko-rosyjskiego i opamiętania się postsolidarnościowej “klasy politycznej”. Nie przypadkiem Putin przyleciał do Warszawy z Paryża. Tylko oparcie się o wpływowe kręgi unijne pozwoli obecnemu rządowi polskiemu wywikłać się z idiotycznego, rusofobią podyktowanego kontraktu gazowego z Norwegią.\nPolacy uważają za oczywiście słuszne rewindykowanie od państwa rosyjskiego odszkodowań za pracę przymusową w łagrach radzieckich. Trudno będzie polskie racje uzasadnić przed mieszkańcami Rosji, gdzie poszkodowanych przez system łagrowy jest tylu, że państwo może im wypłacić jedynie symboliczne lub prawie symboliczne odszkodowania. Jeśli odszkodowania dla Polaków będą tej samej wysokości, co dla Rosjan, stanie się to u nas nowym czynnikiem jątrzącym, podnietą dla wrogości. Prezydent Putin, który złożył znane obietnice, może i w tej sprawie potrafi dokonać więcej, niż tak zwana znajomość życia pozwalałaby się spodziewać, jak już nieraz potrafił w innych sprawach. A jeśli nie potrafi? Czy mamy z zaspokojenia roszczeń odszkodowawczych czynić warunek pojednania polsko-rosyjskiego? Czy istnieją jakieś oczywiste reguły sprawiedliwości odnoszące się do wyrównywania krzywd w stosunkach międzynarodowych? W Polsce się o tym nie wątpi: Niemcy dają wzór takiej sprawiedliwości. Niczego innego nie domagamy się od Rosji, jak tylko tego, co zrobiły Niemcy. Czyżby? Pomija się w myśleniu fakt rozstrzygający: Niemcy już pół wieku płacą różnym grupom poszkodowanych najrozmaitsze odszkodowania nie dlatego, że zobowiązuje je abstrakcyjna zasada sprawiedliwości, lecz dlatego, że muszą. A muszą dlatego, że przegrały wojnę. I że istnieje mocarstwo, Stany Zjednoczone mianowicie (popierane przez pozostałych aliantów z czasów wojny), które roszczenia potrafi wyegzekwować. Niech sobie polski rząd nie przypisuje zasługi, że robotnicy przymusowi uzyskali odszkodowania. Bez zaangażowania się amerykańskiego rządu w pertraktacje z Niemcami ani Żydzi, ani Polacy tych odszkodowań by nie otrzymali. Przedstawicielom strony polskiej w tych pertraktacjach okazywano lekceważenie, wyraźnie dawano do zrozumienia, że nie o nich chodzi. Żądania obywateli amerykańskich były zgłoszone w formie wniosku z zasady ogólnej i dzięki temu odszkodowania mogły objąć także Polaków. Czy nasi obywatele mieli takie samo prawo do odszkodowań jak amerykańscy Żydzi, to problem do długiej i trudnej dyskusji. Można eksperymentować w wyobraźni: czy gdyby Żydzi obecnie amerykańscy otrzymali w wyniku wojny Śląsk, Pomorze i Mazury – mieliby takie samo prawo do odszkodowań od Niemców, jakie mają dziś? Churchill był przeciwny daniu Polsce Śląska i Pomorza, bo “polska gęś” – mówił – tego nie strawi. Strawiła i ciągle ma apetyt na nowe odszkodowania.\nDo jakiego stopnia autorytety polskiej opinii publicznej mają pomieszane w głowie, świadczy to, jak one zniekształciły, przekręciły i doprowadziły do absurdu cały problem. Powiązali mianowicie ci nieszczęśni ludzie żądanie odszkodowań od Rosji z problemem, czy nazizm i komunizm były jednakowo złe, czy może jeden był lepszy od drugiego i która okupacja: niemiecka czy radziecka bardziej nas uciemiężała.


Orkiestra zapewnia piękną oprawę muzyczną wszelkich uroczystości, – tłumaczy Burmistrz – dlatego postanowiliśmy stworzyć własną orkiestrę, którą będą tworzyć młodzi mieszkańcy naszej Gminy. A wiem, że drzemie w nich ogromny muzyczny potencjał.\nTen pomysł ma same plusy – przekonuje Katarzyna Bielska. – Dzieci będą mogły się rozwijać, kształtować swoją wrażliwość, zdobywać nowe umiejętności – kompetencje, które na pewno przydadzą się im w dorosłym życiu. A poza tym to po prostu świetna zabawa i wielka przygoda!\nPodobne wpisyBaranów SandomierskichętniinstrumentymuzykaorkiestraTarnobrzegzapisy


Urodził się we Lwowie 15 lipca 1894 r., był synem urzędnika państwowego. Po ukończeniu IV gimnazjum klasycznego w 1912 r. rozpoczął studia na wydziale mechanicznym miejscowej Szkoły Politechnicznej. I jemu los uniemożliwił uzyskanie dyplomu.\nPo zajęciu Lwowa przez wojska rosyjskie na początku I wojny światowej, pracował w warsztacie samochodowym. Następnie został sekretarzem w rosyjsko-amerykańskiej izbie handlowej w Kijowie. Po wybuchu rewolucji w 1917 r. ruszył na wschód przez Syberię, docierając pod koniec 1918 r. do Szanghaju. W roku 1919, uzyskawszy wsparcie finansowe Banku Azjatycko-Rosyjskiego, uruchomił tam wytwórnię gwoździ, nitów i śrub zatrudniającą 150 pracowników, która znakomicie prosperowała.\nZdobyte tam doświadczenia z wyrobami z niskojakościowych stali węglowych podatnych na korozję w morskim, wilgotnym klimacie Szanghaju, skłoniły Sędzimira do zastanawiania się nad ochroną antykorozyjną. Zwłaszcza nad procesem cynkowania. Uznając dotychczasowe sposoby za niedoskonałe, co przejawiało się kruchością powłoki cynkowej – postanowił zastąpić je nową technologią. Mówiąc najprościej – trzeba było utrzymać proces w izolacji do atmosfery, co zapobiegało utlenianiu cynku. Metoda ta wymagała podawania blach w długich taśmach, zamiast arkuszy. A więc zastosowania odpowiednich walcarek. Taka była geneza i istota najważniejszego osiągnięcia Sędzimira, które miało po latach zrewolucjonizować światowe stalownictwo.\nMając w głowie zarys tej idei i nie mogąc jej realizować w Szanghaju – udał się w 1929 r. do Stanów Zjednoczonych, by zainteresować nią tamtejszy przemysł. Czas mu nie sprzyjał. Trafił na wielki kryzys. Trudno było nakłaniać twardo stąpających po ziemi biznesmenów do wielkich inwestycji. Zwłaszcza, że do pomysłów Sędzimira nie mieli przekonania ich tradycyjnie nastawieni fachowcy. Okres amerykański przyniósł mu jednak korzyści. W archiwach zapoznał się z mnóstwem opisów patentowych – co nasunęło mu rozwiązania pewnych kwestii szczegółowych.\nW zakładach Kruppa w Essen pomysł rozwalcowywania blach stalowych na zimno do nieosiągalnych wcześniej cienkości uznano również za nierealny. Udało mu się jednak znaleźć w Niemczech warsztat, gdzie wedle jego projektu skonstruowano prototyp takiej walcarki.\nOd roku 1930 szukał szans w Polsce. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności udało mu się uruchomić pierwszą linię ciągłego walcowania blach na zimno i cynkowania swą metodą w Kostuchnie pod Katowicami w 1933 r. W tymże roku walcarkę Z systemu Sędzimira zainstalowano w Hucie Pokój w Nowym Bytomiu, gdzie działała aż do 1962 r.\nBlacha ocynkowana metodą Sędzimira wykazywała liczne zalety. Można ją było poddawać dalszej obróbce – tłoczyć, wyginać. W 1934 r. pokryto nią dach krakowskich Sukiennic, a niebawem dach kurii biskupiej w Wilnie. Wkrótce zyskała międzynarodowy rozgłos. W 1935 r. Sędzimir przeniósł się do Paryża, od 1936 r. instalowano jego linie technologiczne w Wielkiej Brytanii, Francji i USA. W 1939 r. osiadł w Ameryce, zmieniając nazwisko na Tad Sendzimir. Jego metodą kształtuje się znakomitą większość karoserii samochodowych i obudów pralek, lodówek itp. Do końca XX wieku uruchomiono ponad 400 rozmaitych typów walcarek Sędzimira w 35 krajach świata. Uzyskał on około 120 patentów w różnych krajach, w tym 73 w USA. Był wynalazcą wszechstronnym, zajmował się zarówno ochronnymi powłokami pojazdów kosmicznych, jak i pomysłami utworzenia pływających wysp, na których mieszkaliby wraz z rodzinami rybacy, podążający za ławicami ryb.\nCałkowicie pochłaniała go pasja wynalazcza. Był człowiekiem zamkniętym w sobie i dziwacznym. Przez całe życie przestrzegał wyrafinowanej diety, opartej w sporej mierze na czosnku. Do bardzo późnej starości zachował nadzwyczajną tężyznę fizyczną, uprawiał pływanie i długie marsze. Zdobył ogromny majątek, finansował rozmaite inicjatywy, w tym także polonijne.\nOcena: 3.7/5 (32)


Hotel w sercu pustyni - trendblend.pl\nStrona Główna »Trendy Świat » Hotel w sercu pustyni\nFernando Guerra, hotel, Hotel Al Faya Lodge, Jonathan Ashmore, pustynia\nMajestatyczne drapacze chmur, futurystyczne centra handlowe, sztuczne wyspy i najbardziej luksusowe hotele na świecie to wizytówka Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Bogactwo i przepych kontrastują z surowym pięknem czerwonych piasków pustyni, które można podziwiać m.in. z tarasu nowo powstałego hotelu Al Faya Lodge u podnóża góry Alvaah. Hotel, zaprojektowany przez biuro ANARCHITECT, łączy w sobie nowoczesność i tradycję; luksus i prostotę obcowania z przyrodą – jest jak całe Emiraty: piękny, nieco tajemniczy i wielowymiarowy. Jednym z głównych materiałów, które posłużyły do stworzenia tego oryginalnego miejsca zostały spieki kwarcowe Laminam.\nW sercu pustyni…\nArchitekt Jonathan Ashmore stanął przed trudnym zadaniem zaprojektowania hotelu, restauracji oraz spa tak, by wykorzystać zastaną infrastrukturę (dwa budynki z lat 60., które mieściły klinikę oraz sklep spożywczy), bliskość jednego\nz najważniejszych zabytków kraju, tj. pierwszej pompy paliwowej, oraz uwzględnić lokalny klimat i tradycje budowlane. Istotne było także to, by hotel pozwalał gościom na wyciszenie, błogi relaks, odpoczynek od zgiełku wszechobecnych w Emiratach centrów handlowych i gwarnych ulic. Obiekt miał zatem wpisywać się w trend biophilic design, tworząc komfortową przestrzeń do tego, by móc podziwiać czerwone piaski gwieździstych wydm. Pustynia także może koić zmysły, odprężać, wyciszać… Pobyt w Al Faya Lodge wśród bezkresnych piasków w kolorze orchy to obietnica udanego weekendu, urlopu czy wakacji.\nPhoto: Fernando Guerra\n24 września 2020 o 04:41\nAnd in co, you may bloom some privileged crushing forms that. non prescription sildenafil Beshgv wxbeow\n24 września 2020 o 08:41\nThe MRI excised. sildenafil for sale Cuxlkp arrmez\n25 września 2020 o 09:02\nLeads, Viagra and Cialis are momentous into two; spaced and. buy sildenafil online cheap Repixv ivtwqv\n25 września 2020 o 12:48\nOf the tubular magnesium: Concentrations j Exhaustive Cure figure which envoy as an unsuspected and. generic sildenafil cost Wtchdo tpkoyp\n24 stycznia 2021 o 13:32


Mateusz Zelek, Autor w serwisie GamesGuru.org\nWszystkie posty autorstwa Mateusz Zelek\nNowe Call of Duty wraca do korzeni?\nMateusz Zelek on 4 stycznia 2017\nŻyczenia noworoczne wywołały niemałe spekulacje. Dlaczego? Z powodu Colta. Dokładniej rzecz ujmując Colta M1911, który pojawia się na grafice, udostępnionej na twitterze, przez Michaela Condreya ze studia Sledgehammer Games. To właśnie to studio jest twórcą nowej odsłony Call of Duty, które ma zadebiutować w tym roku. Dlaczego takie zawirowania wokół pistoletu? Broń ta używana przez […]\nGracze Star Wars the Old Republic upamiętnili Carrie Fisher\nMateusz Zelek on 30 grudnia 2016\nCarrie Fisher, znana z roli księżniczki Lei, zmarła na atak serca dwa dni temu. Była jedną z ikon Gwiezdnych Wojen, a fani nigdy o niej nie zapomną i postanowili ją upamiętnić. Po informacji o śmierci aktorki, gracze SWTOR, zaczęli się organizować spontanicznie. Główne kanały zawrzały od pytań, w jaki sposób i gdzie upamiętnić księżniczkę. Szybko […]\nTwórcy Batman: Arkham Origins tworzą grę o synu Batmana\nMateusz Zelek on 28 grudnia 2016\nStudio WB Games Montreal, odpowiedzialne za prequela serii Arkham, znów pracuje nad grą o nietoperzu. Wcześniej dłubali nad produkcją poświęconą Legionowi Samobójców, jednak projekt ten został anulowany. W jego miejsce pojawił się tytuł, gdzie główne skrzypce będzie grał Damian Wayne, syn mrocznego rycerza. Jego matką była Talia Al Ghul, która zakochała się w Brusie Waynie, […]\nFriday the 13th: The Game – nowy gameplay\nMateusz Zelek on 22 grudnia 2016\nNiezwykle interesująca produkcja na podstawie znanego filmu wciąż powstaje, ale twórcy jak widać, nie próżnują. O grze pisaliśmy jakiś czas temu. Rozgrywka polega na tym, że jeden gracz wciela się w mordercę, pozostałych czterech w jego ofiary. Nastolatkowie muszą uciec przed swoim prześladowcą, on zaś musi… cóż, pozbawić ich życia. Zapraszam do materiału poniżej: Data […]\nMateusz Zelek on 16 grudnia 2016\nJak wiadomo nic tak nie poprawia humoru, jak darmowa gra. Jeszcze lepiej, gdy jest ich aż 7! W ramach 30 lecia istnienia firmy, Ubisoft zorganizował swój event, który polega na tym, że codziennie dostajemy coś nowego, głównie obrazki lub gify. Od czerwca tego roku, Ubi rozdawał, co miesiąc inną grę jednak ci, co przegapili te prezenty […]\nAge of Empires II HD otrzyma dodatek!\nMateusz Zelek on 15 grudnia 2016\nNie lada gratka dla fanów serii i miłośników starych strategii. Edycja HD miała premierę 3 lata temu, a mimo to wciąż otrzymuje rozszerzenia. Pomimo że oryginalna wersja miała premierę ponad 17 lat temu, odświeżona wersja doczekała się aż trzech dodatków. Niezwykłe jest to iż pierwszy dodatek zaczynał jako fanowski mod, następne już pod skrzydłami Microsoftu, […]\nOstatni odcinek Batman – The Telltale Series jednak w tym roku\nMateusz Zelek on 8 grudnia 2016\nNiektórzy powątpiewali czy twórcy zdążą przed końcem roku, aczkolwiek udało się wywiązać z obietnicy i najnowsza odsłona pojawi się w przyszłym tygodniu. Najnowszy epizod nosi nazwę City of Light i rozpoczyna się w miejscu, gdzie zakończyliśmy czwarty epizod. Niedawno pisaliśmy o tym, że pierwszy odcinek serii jest do pobrania za darmo na Steam, włącznie z […]


Czy koty mają łokcie i kolana? Tajemnice kociej anatomii - Koty.pl\nPsy i koty są często nazywane naszymi „czworonożnymi przyjaciółmi”, ale czy posiadanie czterech nóg oznacza, że koty mają cztery kolana? Czy pozbawione są łokci i czy kocie stawy wyginają się odwrotnie niż u człowieka?\nChoć może trudno w to uwierzyć, koty mają łokcie i kolana\nTrudności w określeniu, gdzie kot ma łokieć czy kolano wynikają z tego, że zwierzęta te poruszają się na palcach, a nie na całych stopach\nStaw łokciowy – to staw zawiasowy umożliwiający ruch zginający i prostujący\nStaw kolanowy stanowi połączenie kości udowej z kością piszczelową oraz rzepką\nLokalizacja łokci i kolan u kotów jest inna niż u ludzi. Ludzkie kolana i łokcie są w połowie kończyn. U kotów natomiast znajdują się one znacznie wyżej\nCzasami można spotkać się z pojęciem „odwróconych stawów”. Mówi się, że koty mają łokcie i kolana, lecz wyginają się ona odwrotnie niż u człowieka. Takie stwierdzenie wynika ze złego rozumienia lokalizacji zarówno stawu łokciowego, jak i kolanowego u kotowatych\nKoty mają również nadgarstki, ramiona, biodra i stawy skokowe\nNa przykładzie kocich kończyn zauważyć można wiele podobieństw pomiędzy człowiekiem a kotem, ale i różnic. Nie tylko w budowie, ale przede wszystkim w funkcji poszczególnych narządów\nIstnieje wiele pytań, na które trudno znaleźć odpowiedź. Czy kosmici istnieją? Co dzieje się ze skarpetkami w pralce? Ile waży koń trojański? I coś, co nurtuje kociarzy. Czy koty mają łokcie i kolana? Tak się składa, że na to ostatnie pytanie akurat znamy odpowiedź!\nCzy koty mają łokcie i kolana?\nOdpowiedź na pytanie, czy koty mają łokcie i kolana, jest oczywista – tak! To w końcu ssaki. Koci układ kostny jest tak naprawdę bardzo podobny do naszego. Tylko mruczki inaczej z niego korzystają. Stąd natura nieco go zmodyfikowała. Trudności w określeniu, gdzie kot ma nadgarstek, łokieć, kolano czy piętę wynikają tak naprawdę z tego, że zwierzęta te poruszają się na palcach, a nie na całych stopach! A to z kolei przesuwa nam nieco całą percepcję na kocie kończyny.\nJakie kończyny ma kot?\nJedną z przeszkód w określeniu tego, ile i czy w ogóle kot ma łokcie lub kolana, jest różnorakie określanie kończyn tych zwierząt. Mówi się, że kot ma cztery łapy. Czyli dla niektórych osób kot ma cztery nogi. To znaczy, że ma cztery kolana i zero łokci? No nie. Choć koty chodzą na czterech łapach, to przednie zdecydowanie pełnią rolę rąk, ramion (łapią, drapią, ściskają, przesuwają, przyciągają). Tylne natomiast sprawdzają się stricte jako kończyny służące do przemieszczania się, skakania itp. Trafne zdaje się więc określenie, że choć kot ma cztery łapy, to tylne kończyny wyposażone są w kolana, natomiast przednie kończyny w łokcie.\nKocie łokcie i kolana\nOto krótka charakterystyka kocich stawów łokciowych i kolanowych.\nStaw łokciowy – to staw zawiasowy, umożliwiający ruch zginający i prostujący. W stawie łokciowym łączą się trzy kości: kość ramienna, promieniowa i łokciowa. Pozostałe części stawu łokciowego to chrząstka, która łączy kości i umożliwia im poruszanie się oraz płyn, który sprawia, że wszystko działa, jak należy.\nTajemnica kociego PĘPKA - czy mruczki w ogóle je mają? - Koty.pl\nStaw kolanowy – to bardziej skomplikowany system niż łokieć. Staw kolanowy stanowi połączenie kości udowej z kością piszczelową oraz rzepką. Istnieją dwa różne ruchome stawy zaangażowane w ruch kolana. Staw zawiasowy udowo-piszczelowy łączy kość udową z jedną z dwóch kości podudzia – kością piszczelową. Działa on podobnie jak staw łokciowy, umożliwiając zginanie i prostowanie kolana, ale także pewną rotację. Staw udowo-rzepkowy również bierze udział w ruchach wyprostnych stawu kolanowego. Rzepka znajduje się w rowku kości udowej. Gdy kot idzie, rzepka przesuwa się w górę i w dół, pomagając wyprostować staw.\nStaw zawiasowy i staw kolanowy współpracują ze sobą, ale są technicznie oddzielone. Wszystko spajają dwa duże pasma tkanki zwane więzadłami, które tworzą kształt krzyża na kolanie kota.\nTo co z tymi łokciami i kolanami? Gdzie one są?\nLokalizacja łokci i kolan u kotów jest inna niż u nas. Ludzkie kolana i łokcie są w połowie kończyn. U kotów natomiast znajdują się one znacznie wyżej, bliżej ramion i bioder. To, co najczęściej uważa się za kocie kolana – jest tak naprawdę stawem skokowym. Kolana są ukryte bliżej biodra. Tak samo wygląda sytuacja w przednich łapkach. To, co najczęściej uważa się za kocie łokcie, to dopiero nadgarstki. Łokieć znajduje się tuż przy paszce.\nCzasami można spotkać się z pojęciem „odwróconych stawów”. Mówi się, że owszem – koty mają łokcie i kolana, lecz wyginają się ona odwrotnie niż u człowieka. Takie stwierdzenie wynika tylko i wyłącznie ze złego rozumienia lokalizacji zarówno stawu łokciowego, jak i kolanowego u kotowatych. A dokładniej rzecz ujmując – pomylenia ich analogicznie z nadgarstkiem tylnym i stawem skokowym. Bo jeśli za łokieć uznać koci nadgarstek, a za kolano – piętę, to wyszłoby na to, że faktycznie wyginają się one odwrotnie niż u ludzi.\nTymczasem prawda nie jest wcale skomplikowana. Kot ma wszystko na miejscu i wygina mu się też wszystko w prawidłową stronę. Jedyny „haczyk” jest taki, że stawy łokciowe i kolanowe usytuowane są stosunkowo wysoko i nie widać ich na pierwszy rzut oka.\nA co z kostkami, ramionami i biodrami?\nCzy skoro koty mają łokcie i kolana, to czy mają również nadgarstki i kostki? A co z ramionami i biodrami? Koty mają nadgarstki na każdej przedniej łapce. Składają się z siedmiu małych kości połączonych trzema małymi stawami. Wszystkie te ruchome części sprawiają, że łapy kota są tak zwinne i elastyczne. Umożliwiają mruczkom wspinanie się, manipulowanie zabawkami, a nawet łapanie owadów przednimi łapkami.\nKoty mają też ramiona, ale różnią się one od ramion człowieka. Staw barkowy kota to przegub kulisty, podobny do ludzkiego. Jednak łopatki i obojczyki kota nie są przyczepione do innych kości tak jak nasze. Zamiast tego są utrzymywane w miejscu przez mięśnie. To właśnie dzięki takiej budowie koty poruszają się tak swobodnie i potrafią wszędzie się wcisnąć.\nTylne łapki również posiadają kostki zwane inaczej stawem skokowym. To ten obszar kociej nogi jest najczęściej mylony z kolanem. To skomplikowany staw, zawierający siedem kości skokowych i cztery kości śródstopia. Biodra kota są podobne do bioder człowieka, z dwiema kośćmi udowymi łączącymi się z miednicą (kość biodrowa) przez przegub kulisty.\nLudzie mają 206 kości, podczas gdy koty mają ich około 244.\nKoty są podobne do ludzi\nPo odkryciu pełnego kodu genetycznego kotów naukowcy dowiedzieli się, że ludzie i koty są naprawdę blisko spokrewnieni. Mamy 90% tego samego DNA i czyni nas to jednymi z najbliższych krewnych w świecie zwierząt. Z tego powodu kocia anatomia była często badana w kontekście poznawania budowy ludzkiego ciała. Na przykładzie kocich kończyn zauważyć można wiele podobieństw, ale i różnic. Nie tylko w budowie, ale przede wszystkim w funkcji. Ludzie nie muszą być tak szybcy, zwinni i elastyczni, a koty nie muszą chodzić na dwóch nogach ani pisać na komputerze. Z tego powodu ludzkie dłonie są o wiele bardziej skomplikowane w budowie niż łapy kota, a kręgosłup kota ma więcej kości niż ludzki. Jednak w kwestii łokci i kolan jesteśmy nieomal identyczni – zarówno my, jak i koty mamy ich po dwie sztuki!


Awaryjne lądowanie na lotnisku Chopina! - Tanie-Loty.pl\nLotnisko Chopina opublikowało wiadomość na Twitterze. Na szczęście nie ma ofiar.\nLotnisko będzie zamknięte do 23:30 czasu lokalnego.\nZ informacji podanych przez RMF.FM wynika że na pokładzie było 59 pasażerów i czterech członków załogi. Wszyscy zostali ewakuowani.\nWiele lotów jest opóźnionych. NIektóre zostały przekierowane na inne lotniska.\n— Paweł Szot (@szotpawel) January 10, 2018\nNasi użytkownicy szukali ostatnio tanich lotów z Warszawy do Stambułu, z Warszawy do Liverpoolu oraz połączeń lotniczych z Wrocławia do Londynu.\nPopularne wyszukiwania: Tanie loty z Kopenhagi do Modlina, tanie loty do Zurychu, Okazje na loty do Barcelony, Okazje na loty w lipcu, Okazje na loty w sierpniu, Okazje z Polski do 200 zł, loty z Warszawy do Mediolanu, bilety lotnicze promocje, wyszukiwarka lotów.


Seniorzy z Uniwersytetu Trzeciego Wieku przy UKW w Bydgoszczy poznają zwyczaje i znaczenie ptaków w mieście. - InfoFordon.pl - Najnowsze informacje z Fordonu\nSeniorzy KUTW wzięli udział w projekcie Stowarzyszenia działającego przy Centrum Edukacji Ekologicznej w Myślęcinku. Odbyły się wykłady i siedem spotkań w terenie. Zajęcia prowadził bydgoski ornitolog, Dawida Kilon. Pod jego okiem starsi ludzie obserwowali mewy, kaczki i inne ptaki żyjące w Myślęcinku czy nad Kanałem Bydgoskim. Dzisiejsza audycja radia PiK jest pod linkiem .http://www.radiopik.pl/2,59581,seniorzy-ucza-sie-o-ptakach&s=1&si=1&sp=1\nSeniorki Kazimierzowskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku ćwiczyły się w Myślęcińku w podglądaniu ptaków.Stowarzyszenie Kujawsko Pomorskie Centrum Edukacji Ekologicznej zaprosiło seniorów KUTW do udziału w projekcie zatytułowanym BIRDWATCHING – POKOCHAJ PTAKI. Przewodnikiem był znany ornitolog, Dawid Kilon.\nNiektórzy dowiedzieli się dopiero teraz, że istnieją nie tylko „miejskie”, ale też leśne gołębie. Każdy z uczestników projektu dostał na koniec płytę ze zdjęciami „upolowanych” przez lornetki okazów. Projekt tak się spodobał, że będzie kontynuowany. W październiku odbędzie się kolejne spotkanie z ornitologiem poświęcone tym razem egzotycznemu ptactwu, m.in. z Wysp Owczych.\nbydgoszcz dawid kilin fordon myslecinek ptak


czterydwamobiusdesk.pl/ biurko podnoszoneraztrzy\nFunkcjonalność, estetyka i wytrzymałość - o takim biurku każdy szanujący się gamer. To niemniej jednak nie koniec żądań, bo nad tymi wszystkimi góruje jeszcze jedna, ogromnie istotna - a jest nią dopasowanie mebla totalnie według pragnień gry. Te same motywacje odczuwają deweloperzy, czy inni spece spędzający długie godziny przy biurku komputerowym.\nJesteś jednym z nich? Mobiusdesk wie, w jaki sposób spełnić Twoje marzenia o biurku perfekcyjnym. Cały nasz asortyment powstał z myślą o tym, aby spełniać marzenia o świetnym stanowisku komputerowym - bez względu na to, jak niesłychanie są fantazyjne.\nNasz asortyment mobiusdesk.pl/ biurko podnoszone tworzą:\nNie ma takiego zapaleńca gier komputerowych czy namiętnego kodowania, który nie znalazłby w reprezentowanej przez nas ogromnej ofercie czegoś dla siebie. Sprawdź!\nSkontaktuj się z nami oraz opowiedz nam o swoim biurku kapitalnym. Jesteśmy pewni, że będziemy mogli znaleźć coś, co Cię w pełni usatysfakcjonuje. Pamiętając, że każdy stworzony przez nas gracz to indywidualista - dbamy o zaspokojenie wymogów konsumentów, oferując możliwie jak w największym stopniu rozmaite rozwiązania.\nEfektem stworzonego przez nas podejścia jest to, że przygotowana przez nas oferta jest dwojaka - można wybrać dla siebie mebel z już gotowych, skomponowanych przez nasz zestawów, a co więcej - wolno przejść do działu, w którym jest gigantyczny wybór modułów i baz do biurek, to właśnie dzięki którym każdy ma szansę stworzenia spersonalizowanego, gamingowego cuda meblarskiego.\nTudzież, jeżeli zdecydujesz się na szansę samodzielnego stworzenia mebla zgodnie z prywatnym pomysłem i wymogami - cała przygotowana przez nas oferta stoi przed Tobą otworem. Zachęcamy do tego, by rozpocząć konstruowanie perfekcyjnego biurka od wybrania bazy, a później dobierania do niej modułów zgodnych z prywatnymi preferencjami.\nOczywiście też w razie jakichkolwiek pytań, tudzież wątpliwości - służymy pomocą i fachową zdają sobie sprawę z tego.Całkowita satysfakcja każdego z naszych klientów jest dla nas jednym z najwyższych priorytetów. Z chęcią doradzimy możliwości spersonalizowania biurka, jakie wpiszą się pod każdym względem w Twój gust. Nawet jeśli marzy Ci się biurko w na wskroś innym odcieniu - to też nie jest dla nas żadnym problemem.