Joanna Łenyk-Barszcz, Wielkie sekrety arcydzieł sztuki — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nKategoria: plastyka, historia i teoria sztuki\nTagi: sławnych artystów, dzieła sztuki, tajemnicaEdytuj\nProjekt okładki, projekt graficzny, fotoedycja, skład i łamanie Fahrenheit 451\nRedakcja i korekta Anna Witek (UKKLW)\nW książce wykorzystano zdjęcia z wolnych zasobów internetu,\noraz - witraże Mehoffera; Depositphotos/victorflowerfly, kwadrat magiczny na fasadzie bazyliki Sagrada Familia: pblotlefevre/pixebay/, wnętrze bazyliki: CD_Photosaddict/pixebay, bazylika zza drzew: Patrice_Audet/pixebay, a także: malowidła z Arnhem - montaż nad podstawie YouTube: The Rock Art of Arnhem Land, part I\nCopyright © by Joanna Łenyk-Barszcz, Przemysław Barszcz\n1. Fala monstrualna\n2. Gigant z naskalnego malowidła\n3. Witraż żywego trupa\n4. Gwiaździsta noc\n5. Klątwa kurhanu\n6. Centaur w świecie molekuły\n7. Portret zła\n8. Skąd ta ważka?!\n9. Gdzie jest złoty tron?\n10. Gorzkie pomarańcze\n11. Psychologia po norwesku\n12. Jak stać się niewidzialnym?\n13. Dama z żenetą\n14. Dragi, sekta czy obłęd?\n15. Czaszka zagłady\n16. Katedra naszych czasów\n17. Czeski trop\n18. Wieża tajemnic\nWszystkie dzieła sztuki opisane w tej książce łączy pewnego rodzaju nieoczywistość. Z jednej strony znamy je i podziwiamy, z drugiej wciąż pozostają zagadką, skrywając niezrozumiałe treści.\nW przypadku arcydzieł jest tak, że ludzkość musi dorosnąć i zmądrzeć do ich zrozumienia. Zmądrzeć w znaczeniu dosłownym. Ludzie musieli dokonać odkryć z zakresu fizyki, aby w pełni pojąć tajemnice ukryte na obrazach van Gogha i Botticellego oraz drzeworycie Hokusaia Katsushiki. Ci artyści swoją sztuką antycypowali to, co nauka odkrywa dopiero teraz. Potrafili, dzięki wyjątkowej wrażliwości, dostrzec i zrozumieć więcej niż im współcześni, aby później przedstawić to w swoich genialnych pracach. W nieuświadomiony sposób wiedzieli to, czego nie mieli prawa wiedzieć, gdyż w ich czasach nie zostało to jeszcze odkryte – dopiero niedawno fizyka opisała fundamentalną cechę Wszechświata ukazaną przez van Gogha w namalowanej w genialnym obłędzie Gwiaździstej nocy.\nW dziele sztuki ukryć można niewygodne politycznie treści, tak aby sportretowany władca nie zdawał sobie sprawy, że jest wulgarnie postponowany. To właśnie zrobił Pieter Bruegel: rozprawił się z ideą habsburskiej dominacji w Niderlandach w taki sposób, że bardziej obraźliwie się nie dało, a jednocześnie tak zakamuflowanie, że do dziś detal decydujący o wymowie dzieła jest trudny do wypatrzenia.\nW zbiorze tym wrażenie robi monstrualny ptak Genyornis newtoni. Przedstawiające go malowidło naskalne, powstałe w Australii, to jeden z największych sekretów ludzkości. Daje ukradkowy wgląd w historię, która wydarzyła się czterdzieści tysięcy lat temu. Jest jedynym łącznikiem pomiędzy nami a naszymi przodkami z epoki świtu Homo sapiens, którzy na słonecznym płaskowyżu spotkali gigantycznego kręgowca, jednego z najdziwniejszych olbrzymów megafauny plejstocenu.\nJest cały szereg dzieł sztuki ukazujących obiekty, których nie powinno tam być: wielka ważka na obrazie Mehoffera, zupełnie ahistoryczne pomarańcze u van Eycka czy łaszowata żeneta rodem z Prowansji umieszczona na średniowiecznej niderlandzkiej tapiserii. Po bliższym zaznajomieniu się z historią obiektów ich nieadekwatność okazuje się pozorna.\nTajemnice sprzed wieków wiążą się z dziełami, których lokalizacji nie sposób ustalić, jak ma to miejsce w przypadku złotego tronu Karola Wielkiego. Tylko czekać, aż stanie się legendą, podczas gdy jego istnienie to fakt historyczny. Pytaniem pozostaje, gdzie on jest. Wiadomo tylko, że ostatnim właścicielem złotego karolińskiego tronu był Bolesław Chrobry. Ślad najcenniejszego artefaktu średniowiecza urywa się na zapisie starej kroniki.\nPodobnego typu pytanie wiąże się z wielkim sekretem Azji, grobowcem cesarza Qin Shi Huangdi, a brzmi ono następująco: co jest w środku? Dlaczego przez ponad dwa tysiące lat nikt nie odważył się otworzyć pełnego precjozów grobowca pierwszego cesarza?\nJak stać się niewidzialnym? Tą sekretną wiedzą dzieli się z czytelnikami tylko jeden twórca – autor dawnej, koreańskiej, pięknie wydanej encyklopedii medycznej.\nW książce pojawiają się spektakularne przemiany artystów, którzy oświeceni wizją porzucają dawne życie, aby poświęcić się jednej idei. Tak uczynił Alfons Mucha. W wyniku tej decyzji powstał prześwietny obraz, malowany w czeskim zamku, będący alternatywnym spojrzeniem na bitwę pod Grunwaldem.\nNiekłamana moc tego i innych opisanych w książce dzieł stoi w opozycji do spreparowanej mocy kryształowej czaszki. Analiza przypadku czaszki z kryształu uzmysławia, że sekrety niektórych przedmiotów mogą być tylko pozorne. Prawdziwa sztuka do zaistnienia nie potrzebuje ani genezy w fajerwerkach, ani dziwacznych historii.\nObcowanie ze sztuką jest doświadczeniem niezwykłym, szczególnie jeśli robi się to w konwencji na poły detektywistycznej. Analiza detali, kwerendy bibliograficzne, próby stanięcia z dziełem twarzą w twarz, zanurzenie się w historię obrazu i artysty, a także zgłębianie strony formalnej – wszystko w celu wytropienia ukrytych treści – jest fascynujące. Zwłaszcza gdy na końcu tej drogi pojawia się rozwiązanie zagadki. Kiedy jednak w wyniku tych dociekań zarysuje się jedynie jej mglisty kształt, nie oznacza to, że działania te były mniej satysfakcjonujące.\nMożliwości interpretacyjne, jak i szanse na odkrycie tajemnicy, w przypadku największych dzieł są w zasadzie nieograniczone. Z pewnością ta właściwość danej formy płaszczyznowej lub przestrzennej decyduje o tym, że forma ta staje się arcydziełem.\nKsiążka ta stanowi punkt wyjścia do dalszych dociekań i poszukiwań. Pisana w 2020, dziwnym roku, w którym ludzie z obawy przed epidemią, niczym bohaterowie Dekameronu, zamknęli się w domach, jest próbą pokazania pewnej równoległej, atrakcyjnej rzeczywistości. W czasach izolacji rzeczywistość ta, przez wieki utrwalana na płótnach, tkaninach czy w kamieniu, jest doskonałą formą ucieczki, niejednokrotnie bardziej wartościową od rzeczywistości wirtualnych społeczności i wiadomości. Sztuka – źródło autentycznej sensacji, ale także wzruszeń, olśnień, katharsis.\nWzór opisujący prawo fizyki na sukni greckiej bogini? To zaoferować może tylko sztuka.\n25,7 cm × 37,8 cm\nMuzeum Hokusai, Obuse, Japonia\nNazwałem to sobie „medytacją zen przed płótnem”.\nJeszcze nic na nim nie namalowano,\nale to, co na nim jest, to wcale nie pustka.\nW białej powierzchni kryje się to, co ma się na niej pojawić.\nJeżeli wytęży się wzrok, znajdzie się tam kilka możliwości,\nwkrótce połączą się w jedną ważną wskazówkę.\nHaruki Murakami, Śmierć Komandora, tł. Anna Zielińska-Eliott\nWieczór, 12 listopada 1865 roku. Żaglowiec Aenid wypływa z Sydney w Nowej Południowej Walii i zmierza spokojnymi wodami Morza Tasmana na północ, w kierunku zatoki Broken Bay. Krótko po północy sternik zauważa zbliżające się z prawej burty trzy ogromne fale.\nSą niczym potężne ściany wody. Zanim udaje mu się wykonać jakikolwiek manewr, fale zalewają Aenid jedna po drugiej. Woda zmywa całą załogę, następnie statek zostaje zmiażdżony. Jak się później okazuje, dwie osoby nie przeżywają uderzenia. Pozostali przy życiu członkowie załogi referują wydarzenia, których byli świadkami.\nTo, co wydarzyło się na małej, porosłej trawą i smaganej wiatrami, wyniosłej wyspie Eilean Mòr, jest trudne do wytłumaczenia. Jako pierwszy brak sygnału świetlnego ze znajdującej się na wyspie latarni morskiej zgłasza kapitan parowca Archtor, płynącego z Filadelfii do Edynburga. Jest 15 grudnia 1900 roku. Northern Lighthouse Board, urząd do spraw szkockich latarni morskich, zaniepokojony meldunkiem, organizuje wyprawę rozpoznawczą. Wszystko jest gotowe na 20 grudnia, jednak ze względu na złe warunki atmosferyczne statek Hesperus wypływa 26 grudnia. To, co ze statku dostrzega załoga, jest co najmniej dziwne. Na maszcie latarni nie powiewa obowiązkowo umieszczana flaga. Wyspa zdaje się być pusta. Nikt z trzech członków obsady latarni nie pojawia się w odpowiedzi na sygnały dźwiękowe ze statku ani wystrzały flar. Przedstawiciele załogi opuszczają statek, dopływają do skalistego brzegu i wdrapują się na wyniosłe klify. Wyspa wyniesiona jest 60 metrów nad poziomem morza, ma strome, niemal pionowe ściany brzegu morskiego. Na trawiastym, górującym ponad morzem płaskowyżu stoi latarnia. Pierwsze oględziny i pierwsze zaskoczenie: drzwi do latarni są zamknięte na klucz, wewnątrz, na wieszaku, z trzech płaszczy typu olejak dwóch brakuje, zegary stoją, łóżka są niepościelone. Na wyspie widoczne są ślady zniszczenia: poręcze wzdłuż stromych schodów na klifie są powyrywane, skrzynie do przechowywania lin cumowniczych (jak się później okaże, kluczowe dla sprawy), umieszczone w szczelinie skalnej znajdującej się w zboczu, są roztrzaskane, tory kolejki biegnącej z krawędzi klifu do latarni są poniszczone, a darń z urwiska jest zdarta. Nie ma żadnego wytłumaczenia dla zniknięcia trójki mężczyzn.\n„Japończyk – w zetknięciu z potężnymi żywiołami, na skrawkach ziemi wydartej górom i oceanom – budował swój światopogląd, opierając się na pojęciach kruchości, marności i przemijania”.\nautoportret Hokusaia Katsushiki w wieku 83 lat i podpis artysty.\nPrzysłanej wkrótce komisji udaje się odtworzyć przebieg wypadków: dwóch latarników (odzianych w ubrania sztormowe) oddala się od latarni i schodzi w dół metalowymi schodami po klifie, aby zabezpieczyć skrzynie z linami. Skrzynie znajdują się na wysokości 34 metrów nad poziomem morza, w połowie drogi pomiędzy podnóżem wyspy, gdzie była przystań, a szczytem klifu. Trzeci mężczyzna przebywający w latarni, w czasie gdy tamci mocowali się ze skrzynią, dostrzega coś nadzwyczajnego. Widok musi być tak wstrząsający, że pomimo iż jest doświadczonym i obowiązkowym pracownikiem, nieregulaminowo porzuca miejsce pracy i bez odpowiedniego ubrania pędzi, aby ostrzec towarzyszy. Widzi bowiem nadciągające pionowe masy wody, dla których jedynym porównaniem może być wyłącznie gigantyczne tsunami. Nie jest to jednak tsunami, lecz fala, która szybko dosięga wszystkich trzech mężczyzn i czyni spustoszenia na wyspie. Fala musiała mieć ٤٠ metrów wysokości.\nchoć Hokusai stworzył ten obraz na długo przed tym, zanim naukowo potwierdzono istnienie fal monstrualnych i mógł on po prostu wyolbrzymić wysokość fali dla uzyskania efektu artystycznego, to jest również możliwe, że namalował Wielką falę na podstawie opowieści kanagawskich żeglarzy..\nStatek Derbyshire był brytyjskim masowcem o kolosalnych rozmiarach: miał 294 metry długości, a jego nośność wynosiła ponad 160 000 ton. Był za duży, aby przecisnąć się przez jakikolwiek kanał na świecie. Niewiele brytyjskich jednostek pływających mogło równać się z nim wielkością. We wrześniu 1980 roku zbliżał się do portu przeznaczenia w Kawasaki w prefekturze Kanagawa. Transportował 157 000 ton rudy żelaza z Quebecku w Kanadzie. Nigdy nie dotarł do celu. 9 września Morze Japońskie pochłonęło zarówno stalową konstrukcję, jak i czterdziestu czterech członków załogi. Zdarzenie miało tak natychmiastowy charakter, że nie zdążono nadać sygnału SOS. Wrak pozostał nieodnaleziony aż do 1994 roku. Po kolejnych latach wnikliwego dochodzenia stało się jasne, że winnym tragedii był tajfun Orchid. Jednak odpowiedź na pytanie o bezpośrednią przyczynę okazała się zdumiewająca.\nWszystkie opisane tragedie spowodowane były działaniem mitycznej olbrzymiej fali. Opowieści żeglarzy i marynarzy ze wszystkich mórz świata opisujące śmiercionośnego giganta odbierającego życie ludziom i zatapiającego największe statki pozostałyby legendami, gdyby nie pewien naukowy pomiar. Pierwszego stycznia 1995 roku przyrządy pomiarowe na norweskiej platformie wiertniczej Draupner na Morzu Północnym zarejestrowały, nigdy wcześniej niepotwierdzone naukowo, zjawisko: falę monstrualną.\nAby wyobrazić sobie, jak wielka była fala Draupnera, najpierw należy przyjrzeć się dużym falom Morza Północnego. Średnia wysokość najwyższych fal to 12 metrów, to tyle, co czteropiętrowy budynek. Konstrukcja statków morskich przystosowana jest do przetrwania fal o wysokości 15 metrów. Fala Draupnera była ścianą wody wysoką na 26 metrów. Gdyby stanąć pod betonowym wieżowcem na jednym z komunistycznych osiedli i spojrzeć w górę, to tam pod jego szczytem rozbryzgiwałby się grzbiet fali monstrualnej zmierzonej na norweskiej platformie.\nOdkrycie z Morza Północnego kazało zweryfikować relacje marynarzy. Fenomen, przez wieki uznany za niemożliwy, w jednym momencie zyskał status zjawiska przyrodniczego, wymagającego opisania wzorami fizyki. Wiele zespołów naukowych na całym świecie podjęło, trwające do dziś, badania nad problemem fal monstrualnych. Co do nazwy samej anomalii, to z racji tego, że przez stulecia nawarstwiały się opowieści nieujęte w karby nauki, powstało bardzo dużo określeń na nienormatywnie wysoką falę. Fala monstrualna, zabójcza, fenomenalna, potworna, bandycka, szalona – to tylko niektóre z nich.\nDziwny jest mechanizm powstania takiej fali. Może być zarówno wytworem huraganu, jak i, co bardziej zdumiewające, niemal zupełnie spokojnego morza. Nie ma jednak pochodzenia sejsmicznego i jest innym rodzajem fali niż tsunami. Lech Kobyliński, pisząc o zagrożeniach bezpieczeństwa morskich operacji górniczych, tak charakteryzuje falę monstrualną: pojawia się jakby znikąd, ma postać wału wodnego, pędzi z prędkością pociągu ekspresowego, ma potworną siłę niszczącą, poza tym „jest silnie nieliniowa i jej profil nie jest symetryczny względem niezakłóconej powierzchni wody”. Co więcej, „poprzedzana jest długą i płytką doliną, a czoło jej jest bardzo strome, co powiększa jej niszczące działanie”.\nFale monstrualne powstają w efekcie specjalnego oddziaływania między zwykłymi falami a wiatrem. Dodatkowo mogą one przejmować energię od najbliższych fal. Jest to zjawisko nieliniowe i fale mogą rosnąć niezwykle szybko.\nNa drzeworytach Katsushiki ilustruje szczyt w różnych sytuacjach: oświetlony pod różnymi kątami, oglądany przez różne osoby, jawiący się z różnych miejsc wyspy Honsiu, w różnych porach roku. Nigdzie jednak góra nie jest w opresji, nie jest zdominowana, nic jej nie przytłacza.\nW morskim folklorze, na długo zanim naukowcy potwierdzili mechanizm fali monstrualnej, istniała legenda o „dziewiątej fali”, mówiąca o szczególnie wielkiej fali przychodzącej jako następstwo wcześniejszych ośmiu dużych fal. I ta legenda otrzymała pozytywną weryfikację naukową. „Prawdopodobieństwo tworzenia się poszczególnych niezwykle wysokich fal może być określone, stosując statystyczne charakterystyki stacjonarnych procesów losowych. Najgorsza kombinacja występuje, gdy grupa wysokich fal powstaje wskutek nakładania się szeregu fal o długich grzbietach o różniących się częstotliwościach przy przesunięciu fazowym; zwykle co 7 lub 9 fala w czasie sztormu jest szczególnie wysoka”. Tak zjawisko to opisuje Lech Kobyliński w kontekście zagadnienia fali monstrualnej.\nDziewiąta fala mocno rozpala wyobraźnię artystów. W 1850 roku rosyjski malarz Iwan Konstantinowicz Ajwazowski stworzył obraz Dziewiąta fala, lecz powstała dwadzieścia lat wcześniej w Japonii Wielka fala w Kanagawie jest dziełem zdecydowanie ciekawszym. Zawarta jest w niej bowiem, oprócz szczegółowej analizy legendarnej fali, relacja z japońskiego stanu ducha.\nJapoński światopogląd rewelacyjnie streściła w jednym zdaniu Krystyna Wilkoszewska: „Japończyk – w zetknięciu z potężnymi żywiołami, na skrawkach ziemi wydartej górom i oceanom – budował swój światopogląd, opierając się na pojęciach kruchości, marności i przemijania”. O tym opowiada grafika autorstwa Hokusaia. Są tu potężne żywioły, góry, morze, kruchość drewnianych łodzi, przemijanie życia żeglarzy i marność. A wszystko pod falą monstrualną.\nFala monstrualna posiada cechę niepokojącą ludzki system poznawczy. W normalnych warunkach masy wody nigdy nie mogą być ponad, powyżej, u góry. W normalnych warunkach woda zawsze będzie u naszych stóp, poniżej, w dole. Fala monstrualna przeczy takim konwenansom, wyłamuje się z ustalonego i zaakceptowanego przez zmysły porządku. Tę cechę fali monstrualnej uchwycił Hokusai. Zrobił to w odniesieniu do góry Fudżi. Jeżeli bowiem wpatrzyć się dokładnie w drzeworyt, można dostrzec, że drugim jego bohaterem, po fali, jest szczyt. Szczyt poniżej fali.\nGóra Fudżi, najwyższe wzniesienie Japonii, wulkan o wysokości 3776 metrów, na tym drzeworycie nie góruje nad pozostałymi elementami krajobrazu, jak ma to miejsce na większości jej przedstawień. Hokusai stworzył Wielką falę jako jeden z elementów dużego cyklu 36 widoków na górę Fudżi. Na barwnych drzeworytach autor ilustruje szczyt w różnych sytuacjach: oświetlony pod różnymi kątami, oglądany przez różne osoby, jawiący się z różnych miejsc wyspy Honsiu, w różnych porach roku. Nigdzie jednak góra nie jest w opresji, nie jest zdominowana, nic jej nie przytłacza. Tylko na tym jednym drzeworycie ukazany został inny układ sił. Nie wyraża on hierarchii ważności japońskich symboli, w której na samym szczycie jest góra Fudżi, lecz hierarchię potęgi niszczących żywiołów. W początkach XIII wieku Kamo-no Chōmei, buddyjski mnich, pisarz i poeta, tak pisał o żywiołach: „Spośród czterech żywiołów woda, ogień i wiatr zawsze wyrządzają szkody, ale ze strony ziemi nic szczególnego zwykle nie zagraża”. Ta myśl japońskiego pustelnika została doskonale zilustrowana przez Hokusaia: to nie żywioł góry Fudżi zagraża i sprawia, że życie jest kruche i marne. To żywioł wielkiej fali ma pierwsze miejsce na liście niszczycielskich potęg.\nCzy aby na pewno fala na XIX-wiecznym drzeworycie to fala gigantyczna, a nie zwykły morski bałwan? Niby nie ma to znaczenia dla zilustrowania japońskiego systemu filozoficznego, lecz jest ciekawe w innym kontekście. Przytoczone bowiem opowieści o wielkiej fali z czasów, gdy nie miała ona jeszcze statusu potwierdzonego zjawiska przyrodniczego, pochodzą z zachodniego kręgu kulturowego. Zilustrowanie jej przez Japończyka nadaje legendzie ogólnoświatowy wymiar. Kto nie zna krakowskiego lajkonika? Ot, lokalny folklor – wydawałoby się. Jednak gdy okazało się, że lajkonik to również pradawny zwyczaj w Pakistanie, Indonezji, Hiszpanii, Anglii i na Syberii, że wszędzie tam hasa taki sam jak w Krakowie konik z panem, obyczaj awansował z poziomu ludowszczyzny do wymiaru archetypu.\nA więc ile metrów ma wielka fala Hokusaia? Jeśli przyjąć, że zalęknieni żeglarze wychylający się niepewnie z łodzi mają po 1,6 m wzrostu, to na tej podstawie obliczyć można, że fala ma około 20 metrów wysokości. Według wszystkich definicji fenomen z japońskiego drzeworytu spełnia kryteria fali monstrualnej. Za tym, że jest to fala monstrualna, mogą przemawiać jeszcze inne fakty. Niebo ponad morzem jest spokojne, brak na nim burzowych chmur, obłoków pędzonych przez porywisty wiatr czy oznak tajfunu, nie pada deszcz, jednak po morzu gna wielka fala. Co więcej, przed największą z fal można dostrzec inną, mniejszą, która może być jedną z tych, które zderzając się, tworzą falę monstrualną.\nAutorzy artykułu What kind of a wave is Hokusai’s Great wave off Kanagawa? (Jakim rodzajem fali jest Wielka fala w Kanagawie Hokusaia?) zaznaczają, że choć Hokusai stworzył ten obraz na długo przed tym, zanim naukowo potwierdzono istnienie fal monstrualnych i mógł on po prostu wyolbrzymić wysokość fali dla uzyskania efektu artystycznego, to jest również możliwe, że namalował Wielką falę na podstawie opowieści kanagawskich żeglarzy.\nTo, co rozegrało się na morzu nieopodal Edo (obecne Tokio) opisać można następująco: trzy duże łodzie wiosłowe oshiokuri przemierzały wody Zatoki Tokijskiej, kierując się ku Jokohamie. Był wczesny ranek, na co wskazuje mrok na niemuśniętych jeszcze słońcem zboczach Fudżi. Różni badacze, analizując położenie słońca, sugerują, że jest to wiosna. A więc wczesny wiosenny poranek na wodach u stóp wulkanu. W każdej z łodzi znajduje się dziesięciu mężczyzn: ośmiu wioślarzy i dwóch sterników. Szybkie a jednocześnie ładowne łodzie oshiokuri używane były do sprawnego transportu świeżych, często żywych, ryb: tuńczyków do sushi czy makreli do sashimi. Duże, ważące nawet po kilkadziesiąt kilogramów ryby, łowione indywidualnie, nie w sieci, lecz na linki, były cenioną zdobyczą i cennym towarem. Podobnie łowi się takie okazy dzisiaj i również osiągają wysokie ceny na przyportowych giełdach. W czasach Hokusaia opłacało się wysyłać po nie obsadzone liczną załogą łodzie. Wioślarze odbierali połów ze statków rybackich, stojących na łowiskach Zatoki Tokijskiej. W ten sposób rybacy mogli prowadzić połów bez konieczności wracania do portu, a towar, dzięki szybkiemu transportowi, był idealnie świeży. Wioślarze tym razem nie zdążyli odebrać towaru. Na spokojnym morzu zaskoczyła ich fala monstrualna. Finału tej morskiej wyprawy możemy się z łatwością domyślić, znając inne przypadki ingerencji wielkiej fali w kruchą ludzką egzystencję.\nRodzajowość sceny jest interesująca; jednak tym, co robi największe wrażenie przy odbiorze XIX-wiecznej japońskiej grafiki, jest realizm w sposobie zaprezentowania fali. Hokusai w dobie tuż przed rozpowszechnieniem fotografii potrafił dostrzec i namalować falę dokładnie taką, jaka była. Odwzorował jej spieniony grzbiet, charakterystyczną stromość oraz łagodnie wyprofilowaną dolinę, o której Lech Kobyliński pisze jako o „długiej i płytkiej”. W 2018 roku Mark McAllister z Uniwersytetu Oxfordzkiego wraz z zespołem naukowców wykonał, w warunkach laboratoryjnych, symulację fali Draupnera w skali 1:35. Fizycy w okrągłym zbiorniku generowali dwa zestawy fal i starali się zderzać je ze sobą pod różnymi kątami. W ten sposób próbowali odtworzyć warunki, w których powstała fala Draupnera. Po zastosowaniu kąta o wartości 120 stopni dwa ciągi fal przegrupowały się i utworzyły falę monstrualną o parametrach odpowiadających parametrom fali obserwowanej w 1995 roku na norweskiej platformie – w odpowiednio, trzydziestopięciokrotnie, mniejszej skali. Na zdjęciu obrazującym eksperyment oglądać można falę niemal identyczną jak ta zilustrowana przez Hokusaia.\nDwie fale bliźniaczki, obie będące próbą odtworzenia natury, powstały w skrajnie różnych okolicznościach – jedna w laboratorium fizycznym, druga w pracowni artysty. Fala monstrualna wprost z warsztatu japońskiego drzeworytnika ma dodatkową przewagę nad tą z uniwersytetu – w precyzyjny sposób ilustruje fraktalną naturę przełamującej się fali. „Nietrywialna struktura”, „poszarpany, kłębiasty wygląd” oraz „części podobne do całości” to elementy definicji fraktala, których książkową egzemplifikacją jest fala z grafiki Hokusaia. Wodny wał z japońskiego drzeworytu mógłby ilustrować rozdziały w podręcznikach dotyczące fraktali, pomimo że po pierwsze powstał na długo przed tym zanim zaczęto naukowo badać te struktury, a po drugie jest dziełem artysty, a nie matematyka. Co ten fakt mówi o Hokusaiu? Że podobnie jak van Gogh poprzez swoje dzieło zbliżył się do natury tak, że był w stanie ją zrozumieć, opisać i stworzyć jej model.\nW prosty, jak tylko to możliwe, sposób, bez zbędnych założeń i pojęć, zgodnie z zasadą brzytwy Ockhama, stworzył minimalny model zjawiska, niedomagający się dalszych wyjaśnień. Estetyka japońska dąży do tego samego, do zrozumienia natury w jej najprostszej postaci.\nCartwright J., Nakamura H., What kind of a wave\nis Hokusai’s Great wave off Kanagawa?,\n„Notes and Records of The Royal Society”,\n63(2), 2009, s. 119–135\nEstetyka japońska, antologia, red. K. Wilkoszewska,\nKobyliński L., Niektóre zagrożenia bezpieczeństwa\nmorskich operacji górniczych,\n„Górnictwo i Geoinżynieria”, rok 35, zeszyt 4/1, 2011\nMcAllister M.L., Draycott S., Adcock T.A. i in.,\nLaboratory recreation of the Draupner wave and\nthe role of breaking in crossing seas, „Journal\nof Fluid Mechanics”, v. 860, 2019, s. 767–786\nShukla P.K., Kourakis I., Eliasson B i in.,\nInstability and Evolution of Nonlinearly\nInteracting Water Waves, „Physical\nReview Letters”, 97(9): 094501, 2006


Technologia ABB w łódzkich Flirtach -\nW pociągach Flirt, które Stadler wyprodukuje dla Łódzkiej Kolei Aglomeracyjnej, zostaną zastosowane energooszczędne urządzenia firmy ABB. Chodzi o 40 kompaktowych przekształtników. Urządzenia te pomogą w utrzymaniu niezawodności i niskich kosztów eksploatacji zespołów trakcyjnych. Łódzka Kolej Aglomeracyjna ma rozładować przeciążone drogi wo\nJesteś tutaj: Inforail / Producenci / Technologia ABB w łódzkich Flirtach\nINFORAIL/ABB - Opublikowano: 08.02.2013 09:08:25 2 komentarze\nW pociągach Flirt, które Stadler wyprodukuje dla Łódzkiej Kolei Aglomeracyjnej, zostaną zastosowane energooszczędne urządzenia firmy ABB. Chodzi o 40 kompaktowych przekształtników. Urządzenia te pomogą w utrzymaniu niezawodności i niskich kosztów eksploatacji zespołów trakcyjnych. Łódzka Kolej Aglomeracyjna ma rozładować przeciążone drogi wojewódzkie i dojazdowe, łącząc Łódź z miejscowościami na trasach do Koluszek, Kutna, Łowicza i Zduńskiej Woli. Projekt zakłada rozbudowę i modernizację infrastruktury oraz wykorzystanie nowoczesnego taboru kolejowego. W tym celu ŁKA zakupiła od firmy Stadler Polska 20 nowoczesnych, dwuczłonowych pociągów z rodziny FLIRT. W każdym z nich zainstalowane zostaną dwa przekształtniki ABB typu BordLine y CC750, dzięki którym pociąg będzie oszczędzał więcej energii, pracując niezawodnie nawet w skrajnych warunkach pogodowych. W przetargu na dostawę 20 elektrycznych zespołów trakcyjnych ŁKA wzięła pod uwagę, oprócz ceny, również długoterminowe koszty związane z eksploatacją pojazdów.\nPrzekształtniki ABB będą odgrywać w tym przypadku istotną rolę. Dzięki zintegrowanym w jednej obudowie przekształtnikom do zasilania silników elektrycznych, przekształtnikom pomocniczym do zasilania obwodów pokładowych pociągu i układom ładowania baterii, energię pochodzącą z hamowania będzie można wykorzystać na zasilenie np. klimatyzacji, oświetlenia, czy ogrzewania. Istnieje również możliwość, aby energia była zwracana do sieci. Dodatkowo BordLine y CC750 generują mniej zakłóceń w porównaniu do innych tego typu urządzeń, są proste w obsłudze i łatwe w konserwacji. To również był istotny czynnik dla producenta pociągów, który odpowiada nie tylko za dostawę pojazdów, ale również za ich utrzymanie techniczne w okresie 15 lat od momentu ich dostarczenia. „Nasi klienci, realizując plany inwestycyjne, coraz śmielej kierują uwagę w stronę urządzeń o większym zaawansowaniu technologicznym, dzięki czemu wydłuża się okres ich efektywnej eksploatacji. Pozyskane przez ABB zamówienie jest kolejnym, po zamówieniu dla Zakładów Naprawczych Lokomotyw Elektrycznych, znaczącym kontraktem dla polskiej organizacji, która na przestrzeni ostatnich kilku lat poczyniła istotne inwestycje w Polsce w budowę zaplecza produkcyjnego oraz badawczego dla branży kolejowej”–powiedział Janusz Petrykowski, dyrektor lokalnej Dywizji Napędy i Automatyzacja Produkcji ABB.\nBordLine CC750 3kV\nZgodnie z umową ze Stadler Polska, ABB ma dostarczyć pierwszą partię przekształtników trakcyjnych w sierpniu tego roku. Całość zamówienia zostanie zrealizowana w Zakładzie Energoelektroniki, Napędów SN i Urządzeń Trakcyjnych ABB w Aleksandrowie Łódzkim, gdzie w minionym roku rozpoczęto produkcję przekształtników typu BordLine y dla zespołów trakcyjnych zasilanych prądem stałym o napięciu 3 kV. Obecnie 56 takich przekształtników pracuje w pociągach FLIRT, które obsługują połączenia kolejowe na Mazowszu i Śląsku. Inny model przekształtnika, CC1500, zostanie zainstalowany w lokomotywach E6ACT Dragon, produkowanych przez ZNLE Gliwice.\n„Firma ABB to sprawdzony partner w biznesie, z którym współpracujemy od wielu lat na całym świecie. Historia naszej współpracy w Polsce sięga 2007 roku, gdy ABB dostarczyła nam przekształtniki do pierwszych 14 pociągów FLIRT wyprodukowanych w Siedlcach dla polskich klientów”–powiedział Stanisław Skalski, członek zarządu Stadler Polska i dyrektor handlowy w Grupie Stadler Rail. „Przetarg zorganizowany przez ŁKA jest unikalny, gdyż po raz pierwszy w Polsce w kryteriach przetargowych zostały wzięte pod uwagę długoterminowe koszty związane z eksploatacją pojazdów, a nie wyłącznie ich cena. Jak pokazują wyniki tego przetargu, możemy w tym aspekcie pochwalić się ogromną przewagą konkurencyjną, do której przyczyniają się rozwiązania oferowane m.in. przez ABB”–dodał Stanisław Skalski.\nABB od lat dostarcza wyposażenie energetyczne dla trakcji i taboru kolejowego, przyczyniając się do modernizacji krajowej sieci kolejowej. Do tworzenia produktów i technologii w tym obszarze spółka wykorzystuje swoje bogate zaplecze badawczo-naukowe zarówno w Aleksandrowie Łódzkim, jak i w Korporacyjnym Centrum Badawczym w Krakowie.\nelekt – 08.02.2013\nTo jest FLIRT!\nb – 09.02.2013\nI po co to wszystko skoro nie bedzie po czym jeździć. Remont linii - Zgierz - > Kutno uwalony, remont Łódź - > Sieradz też... Co z tego że nowe składy skoro będą jeździły 20km/h i woziły powietrze? Ważne że nagrody i premie poszły.


23 kwietnia 2015 roku Polski Związek Przemysłu Oponiarskiego i Instytut Transportu Samochodowego zorganizowali konferencję prasową pod tytułem „Jakie znaczenie ma wiek opon?”. Dziennikarze oraz zaproszeni goście mieli możliwość zapoznać się z wiedzą ekspercką odnośnie starzenia się gumy i opon. Eksperci dowiedli, że nieużywana, odpowiednio przechowywana, kilkuletnia opona jest tak samo dobra jak nowa. Dlatego, że to użytkowanie opony wpływa na jej starzenie, a nie czas magazynowania.\nNowa opona to ogumienie nie tylko z aktualnego roku, ale wyprodukowane także kilka lat temu, jeśli było odpowiednio przechowywane i nie było używane. Taka opona jest pełnowartościowym produktem, który nie traci swoich właściwości - jest fabrycznie nowa dla użytkownika.\nPamiętajmy, że opona jest jedynym elementem styku samochodu z nawierzchnią. Kontakt opony z podłożem jest wielkości pocztówki. Nie możemy w samochodzie ulepszyć układu ABS ani ESP, pasów bezpieczeństwa czy poduszek powietrznych, ale montaż dobrych opon to najprostszy sposób na zwiększenie bezpieczeństwa na drodze. Zakupiona opona musi być nieużywana, ale niekoniecznie wyprodukowana miesiąc temu. Kilkuletnia nieużywana opona jest tak dobra jak nowa. Wpływ na jej zmiany ma głównie eksploatacja, a nie czas magazynowania.\nNajważniejsze jest, aby opony znajdowały się w suchym, chłodnym i wentylowanym pomieszczeniu. Ogumienie należy chronić przed bezpośrednim oddziaływaniem promieni słonecznych i warunkami pogodowymi, dlatego też nie powinno się go przechowywać na zewnątrz, nawet pod przykryciem. Opony muszą znajdować się z dala od wszelkich substancji chemicznych, ostro zakończonych przedmiotów, źródeł ciepła, przedmiotów powodujących iskrzenie i wyładowania elektryczne oraz od urządzeń generujących ozon np. transformatorów, spawarek czy silników elektrycznych. Opony magazynowane w serwisach i hurtowniach mają odpowiednią ochronę, dzięki czemu guma nie traci swoich właściwości.\nOgumienie starzeje się przede wszystkim dopiero podczas użytkowania. Zmiany fizyko-chemiczne spowodowane są rozgrzewaniem w trakcie jazdy, napięciem wynikającym z ciśnienia, deformacjami i innymi czynnikami, które nie występują w procesie przechowywania opon.\nWarto pamiętać, że opona rozgrzana do 60°C starzeje się 60 razy szybciej niż opona magazynowana nawet przy temp. 25°C.*\nGłówne czynniki starzenia opony to:\neksploatacja, szczególnie nieprawidłowa (np. zbyt niskie ciśnienie powodujące przegrzewanie się opony, nadmierne przeciążenie),\ndziałanie ozonu (np. garażowanie w pomieszczeniach z pracującymi transformatorami, generatorami),\ndziałanie promieni UV (np. ekspozycja na promienie słoneczne),\nstyczność z agresywnymi substancjami chemicznymi (np. paliwami, spalinami, olejami, czy rozpuszczalnikami).\nSam upływ czasu w odpowiednich warunkach magazynowych nie jest tak istotny. Dlatego przy kupnie opon trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę na ich rozmiar wraz z indeksami nośności i prędkości, homologację europejską oraz dopasować je do swoich preferencji i sposobu jazdy, w czym pomogą m.in. dane na etykietach energetycznych. Zawsze jednak warto konsultować się z pracownikami dobrych serwisów. To od odpowiedniego doboru opon zależy bezpośrednio nasze bezpieczeństwo, a nie od tego czy data produkcji jest z tego roku czy sprzed kilku lat.\nRozmiar – np. 195/65R15 91T\nRozmiar opon musi być dostosowany do wymogów producenta samochodu, które biorą pod uwagę wszystkie osiągi oraz parametry auta. Informacja ta znajduje się w instrukcji obsługi pojazdu. Elementy składające się na rozmiar opony to jej szerokość (np. 195), wysokość profilu (np. 65), średnica osadzenia (np. R15) oraz indeksy nośności i prędkości (91T). Indeksy – nośności (np. 91) i prędkości (np. T) – muszą być dostosowane do danego samochodu, ponieważ mają bezpośredni wpływ na charakterystykę opony i jej zachowanie na drodze.\nOpony ze zbyt małym indeksem nośności czy prędkości bezpośrednio stwarzają zagrożenie na drodze, gdyż nie są w stanie przenieść obciążeń i prędkości, jakie przewidział producent auta. Opony takie nieprawidłowo się odkształcają i zużywają, mają gorszą przyczepność na drodze oraz mogą ulec uszkodzeniu.\nSymbol E.C.E., czyli homologacja europejska oznacza dopuszczenie opony do użytku na terenie UE. Składa się z oznaczenia E3, które wskazuje na kraj wydający homologację. Dalszy ciąg cyfr to numer homologacji (np. E3 0259091). Tylko opony dostosowane pod względem wymogów homologacyjnych do rynku UE są gwarancją bezpiecznej jazdy.\nNumer DOT to zakodowane oznaczenie producenta, fabryki i daty produkcji opony.\nDobierajmy opony do pory roku. Wiosną i latem jeździmy na oponach letnich, zaś jesienią i zimą na oponach z symbolem alpejskim (płatek śniegu na tle góry to jedyne oznaczenie opony zimowej). Symbol M+S oznacza tyko, że opona ma bieżnik śniegowy (poprawiona trakcja na śniegu), a nie mieszankę zimową.\nNa każdej fabrycznie nowej oponie znajduje się etykieta energetyczna, na której znajdują się informacje na temat 3 osiągów danej opony:\nefektywność paliwowa (symbole A,B,C,D,E,F,G, gdzie A oznacza najbardziej oszczędną),\nprzyczepność na mokrej nawierzchni (symbole A,B,C,D,E,F,G, gdzie A oznacza najkrótszą drogę hamowania),\nzewnętrzny hałas toczenia (wartość w decybelach).\nW przypadku efektywności paliwowej oraz przyczepności na mokrej nawierzchni różnice pomiędzy poszczególnymi klasami danej kategorii są znaczące. Różnica między oponami klasy A i G w przypadku drogi hamowania na mokrej nawierzchni przy 80 km/h to nawet 18 m**. Przy efektywności paliwowej różnica między klasą A i G to nawet 7,5% w ilości zużytego paliwa.\nPoza rozmiarem opon i danymi na etykietach zwracajmy uwagę także na inne parametry opon – hamowanie na suchej nawierzchni, właściwości jezdne, kierowalność na suchych i mokrych nawierzchniach, odporność na aquaplaning, trwałość i wytrzymałość oraz w przypadku opon zimowych również na właściwości jezdne w warunkach zimowych.\nOpony są trwałą i bardzo ważną częścią wyposażenia samochodu w zakresie bezpieczeństwa. Nie ma znaczenia, czy w momencie zakupu mają kilka dni czy kilka lat. Trzeba jednak o nie dbać, sprawdzać ciśnienie, bieżnik oraz przechowywać w odpowiednich warunkach, żeby dobrze spełniały swoją rolę.\n* R. G. Altman, E. M. Beutler, J. T. Kohler, “Erroneous or Arrhenius - Potential Impact of Oven Temperature Variations on Laboratory Aging of Tires\n** pomiar wg. zasad wprowadzonych Rozporządzeniem WE 1222/2009


Petycja zawiera propozycję wdrożenia mechanizmów mających poprawić bezpieczeństwo użytkowników ePUAP. Obywatel wnosi o podjęcie działań zmierzających do wdrożenia:\na) Content Security Policy,\nb) HTTP Public Key Pinning,\nc) HTTP Strict Transport Security,\ng) Referrer Policy,\nh) Subresource Integrity\ni) protokołu HTTP2/0\n1. Data złożenia: 16 lipca 2017 r.\n2. Imię i nazwisko albo nazwa podmiotu wnoszącego petycję lub podmiotu, w interesie którego petycja jest składana: Karol Breguła\n3. Dane dotyczące przebiegu postępowania, w szczególności dotyczące zasięganych opinii, przewidywanego terminu oraz sposobu załatwienia petycji: petycja zostanie rozpatrzona do 29 września 2017 r.\n4. Odpowiedzi wnoszącemu petycję udzielono pismem z 27 września 2017 r.\nPetycja z 16.07.2017.pdf 137,18 KB (pdf) szczegóły pobierz\nOdpowiedź na petycję.pdf 79,25 KB (pdf) szczegóły pobierz


Podlaskie na dyplomatycznym otwarciu roku 2018 - Wrota Podlasia\nDodana: 23 luty 2018 13:47\nZmodyfikowana: 23 luty 2018 13:47\n- Województwo Podlaskie to przede wszystkim aktywna gospodarka. Aktywna w wielu obszarach i aspektach. Nasz region jest miejscem, w którym oprócz pięknej przyrody można podziwiać wysokie technologie i nowoczesne, dynamiczne firmy. Myślę, że nasza myśl technologiczna czerpie bardzo dużo energii z przyrody. Nastawieni jesteśmy na dynamizm i ekspansję, ale przy tym dbamy o nasze dziedzictwo i czystość natury. Mozaika przyrody, gospodarki i kultury wielu narodów, sprawiają, że jesteśmy jednym z najciekawszych polskich województw.\nJerzy Leszczyński przypomniał, że podlaskie to zagłębie mleczarstwa\n- Dwadzieścia procent polskiego mleka pochodzi z województwa podlaskiego. Nowoczesne gospodarstwa mleczarskie i największa w Polsce koncentracja hodowli bydła mlecznego to podstawa rolnictwa. Mlekovita, Mlekpol czy Piątnica to spółdzielnie i firmy mleczarskie dobrze znane w całej Polsce, ale też poza jej granicami. Nasze mleczarnie eksportują swoje wyroby do 144 krajów na wszystkich kontynentach: w Europie, Azji, Afryce, Australii oraz obu Amerykach: Północnej i Południowej (do 28 państw Unii Europejskiej i 116 poza UE). Dzięki temu od lat nasz region jest największym polskim eksporterem produktów mleczarskich. Co czwarta szklanka mleka i co trzecia kostka masła spożywanego w Polsce została wyprodukowana w naszym regionie. Podlaskie posiada obecnie około 30 procentowy udział w krajowej produkcji mleka masła, serów i twarogów. Jesteśmy jednym z największych eksporterów ryb, głównie łososia dzięki firmie Suempol z Bielska Podlaskiego.\nMarszałek podkreślił, że równie wysoko jak rolnictwo rozwijają się firmy z branży metalowej, produkujące osprzęt dla przemysłu i maszyny rolnicze. Pronar, Promotech, KAN, MetalFach, Samasz i Malow to jedni z liderów branży metalowej, jedne z największych firm w Europie. Na naszym terenie działa 11 klastrów. Wśród nich należy wymienić największe - Wschodni Klaster Budowlany, Klaster Obróbki Metali czy Klaster Informatyczny InfoTech.\n- Podlaska branża informatyczna zatrudnia ponad 4000 programistów. Nasi przedsiębiorcy posiadają swoje oddziały w USA-w Dolinie Krzemowej, Wielkiej Brytanii, Szwecji, Danii i w Niemczech. Łaziki marsjańskie budowane przez studentów Politechniki Białostockiej zajmują czołowe miejsca w amerykańskich konkursach. Mamy w regionie doskonałych specjalistów z branży informatycznej, robotyki, automatyki, medycyny i budownictwa. Naturalnym zapleczem dla młodych zdolnych przedsiębiorców są działające w Białymstoku i w Suwałkach parki naukowo-technologiczne oraz działające w wojewódzkim specjalne strefy ekonomiczne- Suwalska i Tarnobrzeska. Przedsiębiorcy lokujący swe inwestycje na terenie stref mogą korzystać z pomocy publicznej udzielanej w formie zwolnień z podatku dochodowego od 50 do 70% kosztów inwestycji lub kosztów utworzenia miejsc pracy.\nWarto dodać, że pomimo braku dostępu do morza, Podlaskie to prężnie działający przemysł szkutniczy, którego produkty od wielu lat cieszą się światową renomą.\n- Jesteśmy jednym z liderów w produkcji luksusowych łodzi i jachtów w Europie. Na północy naszego regionu, w okolicach Augustowa działa obecnie około 30 stoczni i firm jachtowych, które ciągle zwiększają zatrudnienie i wielkość produkcji. Produkowane na Podlasiu jachty i łodzie są eksportowane do wielu krajów świata, w tym Stanów Zjednoczonych i krajów arabskich – mówił Jerzy Leszczyński\nMarszałek przypomniał że eksport i dostawy wewnątrzwspólnotowe stanowią 25% naszego regionalnego PKB. Na liście krajów, do których eksportujemy są-pośród wielu innych - Niemcy, Litwa, Wielka Brytania, Holandia, Białoruś, Rosja, Republika Czeska, Norwegia oraz Chiny. Mówiąc o tych ostatnich chciałbym przypomnieć, że przez nasz region przebiega jedno z odgałęzień Nowego Jedwabnego Szlaku.\n- Mówiąc o Wschodzie, chciałbym podkreślić, ze od lat budujemy dobrosąsiedzkie stosunki z przygranicznymi regionami Litwy i Białorusi. Z olbrzymim zadowoleniem należy odnotować wprowadzone przez Białoruś możliwości ruchu bezwizowego obejmujące Grodno i Brześć.\nPoruszając kwestie transportowe, Jerzy Leszczyński podkreślił, że znikła już większość ograniczeń komunikacyjnych.\n- Nasz region jest doskonale skomunikowany z Warszawą, przez nasze województwa przebiegają trzy ważne szlaki komunikacyjne: kolejowy- Rail Baltika oraz drogowe- Via Baltika i ciągle rozwijana Via Carpatia, która łączy nas zarówno z krajami skandynawskimi, korytarzem arktycznym, jak z i Morzem Czarnym. Najkrótsza droga z Warszawy do Moskwy prowadzi przez Białystok. Województwo Podlaskie przeznaczyło w ostatnich latach 1 mld zł na budowę dróg wojewódzkich łączących się z Via Carpatią. Stanowimy strategiczną lokalizacją dla terminali przeładunkowych obsługujących transport towarów w osi północ- południe jak i Europa - Azja. Nasze gminy dysponują ponad tysiącem hektarów terenów inwestycyjnych.Jako miejsce swojej inwestycji nasz region wybrała szwedzka IKEA, która zbudowała swoją fabrykę na południu województwa. To jedna z największych inwestycji zagranicznych zrealizowanych w Polsce w ostatnich latach, warta ponad 140 mln euro. Rozwijając nasz region nie możemy pomijać naszego miejsca na mapie- jesteśmy naturalnym miejscem do rozwoju kontaktów z krajami takimi jak Rosja, czy kraje Azji Środkowej. Pożądane jest większe otwarcie na wymianę handlową ze strony naszego największego wschodniego sąsiada, ale wierzę, że w perspektywie kilku lat powrócimy do dawnego poziomu wymiany gospodarczej z Rosją.Nasze województwo to nie tylko „Brama Na Wschód”, ale również „Brama na Zachód”- jesteśmy otwarci na współpracę międzynarodową ze wszystkimi, którzy widzą szansę w rozwijaniu swoich przedsięwzięć gospodarczych we współpracy z firmami z naszego regionu.\nMarszałek podkreślił, że władze regionu są otwarte różne inicjatywy biznesowe.\n- Zapraszam do odwiedzania województwa podlaskiego. Nie tylko, żeby zaczerpnąć świeżego powietrza w miejscu określanym Zielonymi Płucami Europy, ale także po to, aby zobaczyć na własne oczy, jak bardzo rozwinął się przemysł naszego regionu. Najbliższą okazją będzie organizowana w Białymstoku piąta edycja Wschodniego Kongresu Gospodarczego (w dniach 26-27 września 2018), na którą już teraz serdecznie Państwa zapraszam.\nO tym co udało się osiągnąć w krajowej gospodarce i o planach na następne lata informowała minister Jadwiga Emilewicz.\n- Osiągnęliśmy znakomite wskaźniki gospodarcze – 4,5 % PKB na koniec ubiegłego roku i wzrost w handlu zagranicznym o12 proc. To najlepszy dowód, że tworzymy znakomite warunki dla zagranicznych inwestorów, dlatego kolejne duże firmy są zainteresowane tym aby tutaj w Polsce rozwijać swoją działalność.\nSzefowa Ministerstwa Rozwoju zaznaczyła, że ostatnio przeprowadzone badania przez Polską Agencję Inwestycji i Handlu wskazują na to, że ponad 90% inwestorów, którzy dzisiaj są na polskim rynku dobrze oceniają nasz rynek i chcą rozwijać swój biznes na terenie naszego kraju.\nJako priorytety na przyszły rok Jadwiga Emilewicz wymieniła dalsze prace nad konstytucją dla biznesu\n- Chcemy zrealizować tę dobrą współpracę miedzy administracją a przedsiębiorcą. Konstytucja dla biznesu te relacje układa na owo, a administracja będzie realnym partnerem dla przedsiębiorcy.


F1: Max Verstappen i Lewis Hamilton chcą powrotu Fernando Alonso. Hiszpan musi otrzymać konkurencyjny samochód - Sport WP SportoweFakty\nŁukasz Kuczera 04 Grudnia 2019, 17:25\nFernando Alonso pojawił się w padoku F1 podczas GP Abu Zabi i pojawiły się plotki o jego powrocie do stawki w roku 2021. - Jeśli ma wracać, to tylko za kierownicą konkurencyjnego samochodu - uważa Max Verstappen, kierowca Red Bulla.\nDo rozstania Fernando Alonso z F1 doszło pod koniec sezonu 2018. Od tego momentu co jakiś czas pojawiają się jednak plotki o możliwym powrocie Hiszpana do stawki. Zwłaszcza że on sam nie wyklucza takiej możliwości.\nPowrotowi Alonso sprzyjać ma rewolucja techniczna, do jakiej dojdzie w roku 2021. Wtedy w F1 zaczną obowiązywać nowe przepisy, a rywalizacja będzie bardziej wyrównana. Tym samym nie powtórzy się sytuacja z ostatnich sezonów Hiszpana, gdy ten w barwach McLarena był pozbawiony szans walki o wygrane w F1.\n- Z chęcią przywitałbym ponownie Alonso. Jednak jeśli ma wracać, to tylko w określonych okolicznościach. Czytaj za kierownicą konkurencyjnego samochodu - powiedział Max Verstappen, którego cytuje "Motorsport".\nZdaniem reprezentanta Red Bull Racing, w innym przypadku do powrotu Alonso nie dojdzie. - To świetny kierowca. Gdyby miał się na to pisać, to tylko mając odpowiedni sprzęt, bo w przeciwnym wypadku marnowałby tylko czas. Tyle że on pewnie ma tego świadomość - dodał Holender.\nNa powrót do F1 przed laty zdecydował się Michael Schumacher. Niemiec po sezonie 2006 pożegnał się z Ferrari, po czym w roku 2010 związał się z Mercedesem. "Schumi" nie był jednak w stanie prezentować już tak wysokiego poziomu.\n- Widzieliśmy już kierowców, którzy spędzili całe życie w F1 i chcieli do niej wrócić. Tak zrobił chociażby Michael. Nie rozmawiałem z Fernando, więc nie wiem jakie ma plany. Nie mam pojęcia czy brakuje mu F1, ale jego powrót na pewno nie byłby zły dla tego sportu. Mamy teraz mnóstwo młodzieży w F1, a miejsc jest tylko 20. Fernando miał swój czas, ale jeśli okaże się, że jest dla niego wolna posada, to będzie fajnie - podsumował Lewis Hamilton, który w roku 2007 był zespołowym partnerem Alonso w McLarenie.\nNajbliższa przyszłość Alonso jest jednak związana z Rajdem Dakar. Hiszpan planuje wziąć udział w imprezie, która w styczniu odbędzie się w Arabii Saudyjskiej.


Data publikacji: 2020-10-24 12:42\nW Szczecinie wystartowała w piątek (23 października) akcja „Paczka dla Rodaka i Bohatera na Kresach – Boże Narodzenie 2020”. To już siódma edycja tej inicjatywy. Jak każdego roku, zaangażował się w nią Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście SA.\nTegoroczna akcja odbywa się w cieniu pandemii koronawirusa, jest więc nieco trudniejsza niż wcześniejsze, szczególnie jeśli chodzi o zbiórkę darów rzeczowych. Dlatego też organizatorzy – Fundacja Polskich Wartości – proszą o wpłaty gotówkowe na konto: PL 55 1020 4795 0000 9202 0346 6190, organizator: Fundacja Polskich Wartości, adres: Przecław 58A/6, 72-005 Przecław, dopisek: Kresy. Zebrane środki pozwolą na przygotowanie ok. 1500 paczek, które trafią do Polaków na Litwie, Łotwie i Białorusi.\nNowością w tym roku jest specjalny kalendarz, którego strony ukazują wszystkie dotychczasowe edycje akcji. Koszt kalendarza to 30 zł (zamówić go można na stronie: www.rodakomnakresach.pl). Zebrane w ten sposób środki w całości zostaną przeznaczone na wsparcie rodaków na Kresach.\n– Pomagamy m.in. w miejscowościach na Litwie: Rakańce (Polska Szkoła Podstawowa), Soleczniki (Polska Szkoła Specjalna), Turgiele, Ejszyszki, Butrymańce, Wilno (w tym Hospicjum im. bł. ks. Michała Sopoćki, Szkoła Średnia im. Szymona Konarskiego, Klub Weteranów Armii Krajowej), Balańdziszki, Niemenczyn, Połuknie, Rudziszki, Nowa Wilejka, a także na Łotwie oraz na Białorusi – informuje Fundacja Polskich Wartości.\nZgodnie z harmonogramem, po wielkim pakowaniu, transport z darami wyruszy ze Szczecina 7 grudnia.\n– Zebrane dary stanowią wyraz naszej pamięci o rodakach na Kresach, zachęcamy więc do przyłączenia się do tej szczytnej akcji – podkreśla Monika Woźniak-Lewandowska z ZMPSiŚ.\nPartnerem głównym akcji jest Grupa Azoty Zakłady Chemiczne Police, sponsorem głównym – Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście, a partnerami – Miasto Szczecin, Totalizator Sportowy, INFRA-PORT, Polskie Terminale, P. B. Calbud oraz SEC. „Kurier Szczeciński” objął akcję patronatem.\nWpłaty gotówkowe na konto: PL 55 1020 4795 0000 9202 0346 6190, organizator: Fundacja Polskich Wartości, adres: Przecław 58A/6, 72-005 Przecław, dopisek: Kresy.\nNiech im pomoże Premier z swoją świta i naczele z Prezesem\nWesprzyj wyjazd dla bohaterów


Ambasador Piotr Wilczek urodził się 26 kwietnia 1962 r. w Chorzowie. Jest historykiem literatury i kultury, a także pisarzem i tłumaczem. W roku 1986 ukończył studia na Uniwersytecie Śląskim, gdzie uzyskał również doktorat (1992) i habilitację (2001). Do roku 2008 był związany ze swoją Alma Mater, gdzie był profesorem, a przez sześć lat również dziekanem Wydziału Filologicznego. Jego zainteresowania obejmują literaturę porównawczą, filologię i historię intelektualną w kontekście kultury na przestrzeni dziejów. W roku 2006 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych od Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.\nW roku 2008 przeniósł się na Uniwersytet Warszawski, gdzie związał się ze środowiskiem tworzącym obecnie Wydział “Artes Liberales”. Był pierwszym dyrektorem Kolegium Artes Liberales. Kierował również założonym przez siebie Ośrodkiem Badań nad Reformacją i Kulturą Intelektualną w Europie Wczesnonowożytnej. Od roku 2010 prowadził również studia doktoranckie na Wydziale “Artes Liberales”. Jako uczony i wykładowca z doświadczeniem europejskim i amerykańskim promował w tych działaniach ideę kształcenia w duchu “liberal arts” (“sztuk i nauk wyzwolonych”), która przełamuje granice między tradycyjnymi dyscyplinami i specjalizacjami uniwersyteckimi, tradycyjnie preferowanymi w Europie kontynentalnej.\nZaangażowanie na rzecz kształcenia interdyscyplinarnego związane jest z jego doświadczeniem międzynarodowym w zakresie nauki, wymiany akademickiej i dyplomacji kulturalnej. Otrzymał liczne granty i stypendia zagraniczne. Odbył staż podyplomowy na Uniwersytecie w Oxfordzie (1988) oraz staże podoktorskie w Instytucie Warburga na Uniwersytecie w Londynie (1996, 1998). Przebywał dwukrotnie jako visiting translator w The British Centre for Literary Translation na University of East Anglia (1994, 1996). W latach 1998-2001 był profesorem wizytującym na uniwersytetach w USA (Rice University, University of Illinois at Chicago, University of Chicago), przebywał też jako visiting scholar w Boston College i w Cleveland State University, wykładał gościnnie w Harvard University oraz University of Texas at Austin.\nPiotr Wilczek jest aktywnym członkiem Amerykańskiej Grupy Studyjnej przy Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych w Warszawie, skupiającej ekspertów, dziennikarzy i naukowców zainteresowanych wydarzeniami społecznymi, politycznymi i kulturalnymi w Stanach Zjednoczonych oraz ich konsekwencjami dla Polski, Europy i wspólnoty transatlantyckiej. Do czasu nominacji na stanowisko ambasadora w Stanach Zjednoczonych był przedstawicielem w Polsce Fundacji Kościuszkowskiej z Nowego Jorku, organizacji zasłużonej dla wymiany edukacyjnej, naukowej i artystycznej między Polską a USA. Był też prezesem zarządu Fundacji Kościuszkowskiej Polska.\nPiotr Wilczek jest autorem i redaktorem 22 książek naukowych oraz autorem ponad 100 rozpraw, publikowanych po polsku i angielsku w Polsce, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Jest członkiem wielu zespołów redakcyjnych, rad naukowych i komitetów doradczych w Europie i USA. W maju 2017 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa Cleveland State University w Ohio.\n21 października 2016 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej podpisał nominację prof. Piotra Wilczka na stanowisko Ambasadora RP w Stanach Zjednoczonych Ameryki oraz we Wspólnocie Bahamów.


Rekordowy PKO Silesia Marathon z PKO Bankiem Polskim\nW ósmej edycji PKO Silesia Marathon 1448 zawodników dobiegło do mety maratonu, a 1748 ukończyło półmaraton. Ponad połowa wszystkich uczestników niedzielnych biegów przyłączyła się do akcji charytatywnej PKO Banku Polskiego na rzecz chorych braci Maksa i Mateusza.\nPKO Bank Polski sponsorował największą imprezę biegową na Górnym Śląsku.\nPonad 3 tys. zawodników wzięło udział w niedzielnym półmaratonie i maratonie.\nDo akcji charytatywnej „biegnę dla Maksa i Mateusza” dołączyło 1,5 tys. osób.\nPKO Bank Polski realizuje od 2013 r. autorski program „PKO Bank Polski. Biegajmy razem” i wspiera największe imprezy biegowe w całej Polsce, w tym PKO Poznań Maraton, PKO Wrocław Maraton, cykle PKO Grand Prix Gdyni, PKO Rzeszów Biega czy Warszawska Triada Biegowa „Zabiegaj o pamięć”. W 2016 r. Bank po raz kolejny był sponsorem tytularnym PKO Silesia Marathon.\n– Cieszymy się, że wspieraliśmy tak ważną imprezę sportową w naszym regionie, jaką jest PKO Silesia Marathon. Gratulujemy zwycięzcom oraz zawodnikom, którzy wystartowali z kartką „biegnę dla Maksa i Mateusza”. Chętnych do pomocy było aż 1,5 tysiąca! – powiedziała Grażyna Krakowska, dyrektor Regionu Bankowości Detalicznej PKO Banku Polskiego w Katowicach.\n2 października pobiegliśmy razem na rzecz Maksa i Mateusza. 16-letni Maks i jego 13-letni brat Mateusz są chorzy od urodzenia na nieuleczalną postępującą chorobę genetyczną Sanfilippo. Do 5. roku życia rozwijali się jak inne dzieci. Niestety obecnie chłopcy nie mogą już samodzielnie egzystować bez całodobowej opieki. Niezbędny jest specjalistyczny lek, na który zbierane są pieniądze. Bracia są podopiecznymi Stowarzyszenia „Uratujmy Życie” z Katowic. Zaangażowanie 1504 uczestników, którzy dobiegli do mety z przypiętą do koszulki kartką „biegnę dla Maksa i Mateusza”, zostało przeliczone na konkretną pomoc finansową – Fundacja PKO Banku Polskiego przekazała darowiznę na leczenie braci.\n– Z chłopcami nie ma już kontaktu, nie chodzą i nie ma na tę chorobę lekarstwa. Można jedynie sprowadzić ze Stanów Zjednoczonych substancję spowalniającą jej postęp, a to to koszt około 10 tys. dolarów na rok. Bardzo droga jest też rehabilitacja dzieci - wynosi ponad 3 tys. zł miesięcznie i sprzęt, jak np. pionizator dla starszego syna. Dlatego bardzo dziękuję zawodnikom za wsparcie – mówi Andrzej Łabno, ojciec Maksa i Mateusza, który sam także pobiegł w maratonie. – Bieganie to od kilku lat moja odskocznia od problemów. Opieka nad dwójką niepełnosprawnych dzieci to duży wysiłek fizyczny i stres. Kiedy biegnę, wzmacniam się – dodaje.\n3196 zawodników dobiegło 2 października do mety półmaratonu i półmaratonu przy Silesia City Center. Przemierzyli Katowice, Mysłowice i Siemianowice Śląskie. Pierwszy w maratonie był Kenijczyk Joel Maina Mwangi, który pobił rekord z 2009 r., uzyskując czas 2:24:51. Drugie miejsce zajął Kamau Wilson Wambugu z czasem 2:31:44. Bardzo dobry wynik uzyskał także najlepszy z Polaków, Rafał Czarnecki (2:32:54), który wygrał Silesia Marathon w 2014 r. Do drugiej pozycji zabrakło my jedynie 70 sekund.\nWśród pań najlepsza była Kenijka Betty Chepleting, która z czasem 2:52:12 wyprzedziła drugą Monikę Rolbiecką o ok. 13 minut. Na dystansie 21 kilometrów zwyciężył Too Silas z czasem 1:09:08. Na podium stanęli także Bartosz Karoń z Olkusza i Konrad Naborczyk z Katowic. W kategorii żeńskiej wygrała Kenijka Margaret Muringi z czasem1:22:28. Na drugim miejscu była Aneta Szecówka, a na trzecim Agnieszka Janocha.\nPodczas wszystkich sponsorowanych przez PKO Bank Polski wydarzeń prowadzone są akcje charytatywne „biegnę dla…” na rzecz osób potrzebujących wsparcia w ratowaniu życia lub zdrowia, zarówno dzieci, jak i dorosłych. W zeszłym roku podczas PKO Silesia Marathon 1115 osób dołączyło do akcji na rzecz Poli i Jasia. W sumie, od 2013 r. odbyło się 200 takich akcji, a Fundacja PKO Banku Polskiego wsparła 210 beneficjentów kwotą ponad 2,8 mln zł. Od początku istnienia programu biegacze przemierzyli charytatywnie ok. 1 mln 305 tys. km, co równa się ponad 32 okrążeniom Ziemi wzdłuż równika.


Innovation - Wave\nto wiodące rozwiązanie technologiczne do zarządzania procesem innowacji - od generowania pomysłów, po ocenę i selekcję koncepcji, z odpowiednio dostosowaną metodologią angażowania społeczności.\nfirm globalnie wdrożyło programy otwartej innowacji...\n...w tym jedynie\nz nich udaje się osiągnąć konkretne rezultaty\nDlaczego nam się to udaje?\nZ doświadczeniem wyniesionym z ponad 100 projektów angażujących społeczności pracowników różnych branż, grup ekspertów, czy mieszkańców miast, EY Crowdsourcing jest idealnym partnerem, który wesprze Cię w:\nefektywnym procesie generowania pomysłów\noceniania ich różnymi metodami oraz tworzenia business case przy wsparciu dedykowanego narzędzia do zarządzania procesem innowacji\ntworzeniu nowych produktów i usług\noptymalizacji procesów, usprawnianiu customer experience, czy poszukiwaniu przełomowych innowacji\nprzyspieszeniu procesu innowacji\npoprzez sprawną identyfikację potencjału wzrostu, szans biznesowych oraz weryfikację ryzyk\nzwiększeniu zaangażowania i\nmotywacji wśród pracowników\nprocesie zmiany kulturowej organizacji\npromowaniu kultury otwartości, dzielenia się wiedzą, znoszenia podziałów\naktywnym włączaniu pracowników\ni szerszego ekosystemu organizacji: partnerów biznesowych, uczelni, czy start-upów\nOd pomysłów do projektów - proces\nNasze programy wspierają cały proces tworzenia rozwiązań – od zbierania pomysłów w modelu crowdsourcingowym, poprzez analizę i selekcję, po opracowanie projektów gotowych do wdrożenia.\n1 Generowanie pomysłów\nZaangażuj pracowników w burzę mózgów na dużą skalę, dając im możliwość zgłaszania pomysłów, współtworzenia rozwiązań, komentowania, dyskutowania, tworzenia grup tematycznych, głosowania, czy zgłaszania chęci partycypowania przy wdrażaniu najciekawszych pomysłów\n2 Ocena i selekcja\nOcena wielu pomysłów wymaga czasu i dedykowanych, kompetentnych zasobów, które sprawnie podejmą decyzje. Silnik semantyczny w ramach naszej platformy pozwala automatycznie łączyć podobne pomysły w klastry, redukując tym samym czas wymagany na przeglądanie wszystkich pomysłów. Platforma oferuje różnorodne metody oceny pomysłów odpowiednie do tematyki wyzwań. Zespół oceniających ma do dyspozycji narzędzia, które wspierają efektywną ocenę pomysłów w oparciu o ustalone kryteria i ich wagę. Metody Spider Chart, SWOT, czy Value Assessment pozwalają precyzyjnie ocenić potencjał każdego z pomysłów w najbardziej efektywny sposób.\n3 Wdrożenie pomysłów\nPrzekształć pomysły w wyniki. Aby proces innowacji był efektywny, powinien przynosić mierzalne efekty. Liczne funkcjonalności platformy pozwalają awansować pomysły do koncepcji, a następnie projektów gotowych do wdrożenia. W zależności od potrzeb, realizowane przez nas programy wpisywane są w istniejące procesy w firmie, podnosząc ich skuteczność, efektywność i transparentność.\nW zależności od celu, kultury oraz gotowości organizacji do wdrożenia otwartej innowacji, dostosowujemy naszą metodologię budując dedykowane programy.\nBadanie dojrzałości kultury innowacyjności\nPrzekucie problemów i potrzeb biznesowych w wyzwania\nGenerowanie pomysłów w oparciu o różne metody innowacyjnego myślenia (online i offline)\nOcena i selekcja\nNaucz swoich pracowników innowacyjnego myślenia\nInnowacja to nie dzieło przypadku, ale precyzyjnie zaplanowany proces poszukiwania nowych pomysłów przy wykorzystaniu konkretnych, wybranych metod. Metody te aplikujemy na platformie w wyzwaniach, aby uczestnicy poznali systematyczny sposób tworzenia innowacyjnych pomysłów.\nZachęcamy społeczność, aby angażowała się w różne projekty, czyniąc innowację codziennym nawykiem. Innowacja jest w zasięgu każdego, potrzebne są tylko odpowiednie narzędzia.\nEY CogniStreamer to wiodąca, rekomendowana przez Forrester platforma wspierająca proces zarządzania innowacjami w organizacji (tzw. idea management software).\nPrześlij dane kontaktowe swojej organizacji, aby wypróbować nasze usługi - na pewno się z Tobą skontaktujemy.\nWyrażam dobrowolną zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w celu przesyłania i otrzymywania informacji handlowych oraz marketingu bezpośredniego. Więcej informacji.\nMądrość tłumu a sprawa pokoleniowa\nOdkrywanie utajonych i rekrutacja nowych talentów poprzez crowdsourcing. Zaangażowaniu pracowników poświęcane jest w ostatnich latach wiele uwagi. Według badań przeprowadzonych […]\nDedykowane platformy wspierające otwartą innowację. Czym jest Idea Management System?\nIdea management system (IMS) oferuje usystematyzowane podejście do innowacji poprzez ustrukturyzowanie procesu ideacji (zbierania wygenerowanych pomysłów), rozwijania, oceniania i selekcji […]\nEY liderem w obszarze doradztwa w zakresie innowacji według Forrestera\nEY został uznany przez Forrester Research za lidera w zakresie usług doradztwa w obszarze innowacji w raporcie The Forrester Wave™: Innovation […]\n© 2002-2019 EY Polska. All rights reserved. Właścicielem i operatorem niniejszej witryny internetowej jest EY Crowdsourcing sp. z o.o., członek grupy Ernst & Young Global Limited (EYG). EY, spółka prawa polskiego, jest świadczącą usługi klientom firmą członkowską Ernst & Young Global Limited (EYG), spółki zarejestrowanej w Wielkiej Brytanii. EYG jest naczelną jednostką zarządzającą światowej organizacji EY, nie świadczącą usług dla klientów. EYG oraz jej firmy członkowskie są oddzielnymi osobami prawnymi i nie ponoszą wzajemnej odpowiedzialności za swoje działania. Materiały na strony są przygotowywane przez jednego lub więcej członków firmy EY.\nTa strona korzysta z plików cookies aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.Zgadzam sięPolityka plików cookies


Masakra homoseksualistów w Izraelu - Świat - Najnowsze informacje z Europy i ze świata - polityka, komentarze, dyskusje dziennik.pl\nMasakra homoseksualistów w Izraelu\n02.08.2009, 08:52 | Aktualizacja: 07.06.2010, 19:46\nSetki policjantów przeszukują dom po domu w pościgu za szaleńcem, który zamordował trzy osoby, a ranił 15 w centrum dla homoseksualistów w Tel Awiwie. Uzbrojony w karabin maszynowy zamaskowany szaleniec wdarł się do klubu i otworzył ogień. To najpoważniejszy jak dotąd atak na izraelską społeczność gejowską - oświadczył jeden z parlamentarzystów.\nW sobotni wieczór 26-letni Nir Katz z Givatayim i 17-letnia Liz Tarboushi z miejscowości Holon siedzieli ze swoimi przyjaciółmi w Telawiwskim Stowarzyszeniu Gejów i Lesbijek "Cafe Noir". Młodzi geje i lesbijki słuchali muzyki i rozmawiali. Około 22.40. do budynku wszedł ubrany na czarno, zamaskowany człowiek. Po chwili wyciągnął karabin.\n>>>Żyd, gej i obrońca Palestyńczyków. W jednym\n"Na początku myślałam, że to jakiś żart, ale on po chwili otworzył ogień" - opowiada Or Gil, 16-letnia bywalczyni klubu, który była w nim w chwili zamachu. "Nie było gdzie uciekać". "To straszne, że w taki właśnie sposób rodzice niektórych z moich przyjaciół dowiedzą się o ich orientacji" - powiedziała ranna nastolatka.\n>>>Żydowska komuna założyła kibuc w Seattle\nW klubie rozpętało się piekło. Ludzie próbowali chować się za stołami i kanapami, nikt nie krzyczał. "Skryłam się pod stołem. Nie mogłam się stamtąd nigdzie ruszyć" - opowiada dziewczyna, która przychodziła do centrum co tydzień na zajęcia dla nastolatków. "Spotykamy się tam, rozmawiamy i słuchamy muzyki" - opisuje charakter klubu Gil. "Uwielbiam to miejsce" -dodaje.\n>>>Żydzi walczą o srebro i złoto\nDo strzelaniny doszło w centrum miasta. Po ataku napastnik spokojnie schował pistolet do kabury i ukrył się na zatłoczonych ulicach Tel-Awiwu. Karetki pogotowia w ciągu dwóch minut były na miejscu zamachu, ale dwóch osób nie udało się już uratować. Dziesięcioro rannych wciąż walczy o życie w szpitalu. Dwie osoby są w stanie krytycznym.\n>>>Hitler będzie służył Żydom przeciw Palestynie\nIzrael to dla gejów i lesbijek przyjazne miejsce. Homoseksualni żołnierze nie kryją się w wojsku ze swoja orientacją, a muzycy i aktorzy należą do najpopularniejszych w kraju. Tel-Awiw - kosmopolityczna metropolia na wybrzeżu Morza Śródziemnego - uchodzi za jedno z najbardziej liberalnych miast na świecie. Co roku odbywa się tam parada homoseksualistów, z okien mieszkań wyglądają tęczowe flagi, a miasto sponsoruje dom spotkań tej społeczności. Geje i lesbijki mają jednak wroga - żydowskich ortodoksów. W bardziej konserwatywnej Jerozolimie często dochodzi do starć między aktywistami gejowskimi i religijnymi.\nMuzułmanie palą domy i mordują chrześcijan przeczytaj »


Kredyty w bankach rosną tylko dzięki słabemu złotemu - GazetaPrawna.pl\nWartość kredytów dla firm i gospodarstw domowych (2009 rok) / DGP\nWedług danych Narodowego Banku Polskiego zobowiązania gospodarstw domowych, firm oraz instytucji samorządowych wobec sektora bankowego wynosiło na koniec czerwca 683 mld zł. To co prawda o ponad 140 mld zł więcej niż rok wcześniej, jednak, jak zauważają ekonomiści, jest to w dużej mierze efekt słabszego niż rok wcześniej złotego.\n– Wartość portfela hipotecznych kredytów walutowych, głównie we frankach szwajcarskich, w ciągu roku niemal się podwoiła (wzrost z 80 mld zł do 156 mld zł), choć w tym czasie większość banków zaprzestała udzielania takich kredytów. To efekt deprecjacji złotego. Przed rokiem frank szwajcarski kosztował 2,05 zł, to teraz mimo ostatniego umocnienia kosztuje on nieco poniżej 3 zł – mówi Rafał Benecki, ekonomista ING Banku Śląskiego.\nBez efektu słabszego złotego z przyrostem kredytów byłoby dużo gorzej.\n– Szacujemy tegoroczny wzrost tempa kredytów w całym sektorze bankowym na 4 proc. – ocenia Marcin Mrowiec, główny ekonomista banku Pekao.\nZamrożenie akcji kredytowej szczególnie widać w sektorze przedsiębiorstw. Według danych NBP wartość kredytów firm spadła w ostatnim kwartale o ponad 3 proc.\n– Przedsiębiorstwa dalej są pod presją i banki niechętnie udzielają im kredytów. Może to spowodować również ograniczenie podaży kredytów w przyszłym roku na rzecz tego segmentu, nawet po odnotowaniu wzrostu jego oszczędności – prognozuje Marta Jeżewska, analityk DI BRE.\nZdaniem analityków to w dużej mierze wynika też ze spadku popytu na kredyty ze strony samych firm. W ostatnich trzech miesiącach stale bowiem rosną depozyty przedsiębiorstw w bankach – tylko w czerwcu wzrosły one o 7,2 mld zł, czyli ponad 5 proc.\nCzy to oznacza, że banki nastawiły się przede wszystkim na zbieranie pieniędzy z rynku niż udzielanie nowych kredytów?\n– Nie do końca tak jest. Kredyty są jednym z najważniejszych źródeł przychodów instytucji finansowych i żaden bank w normalnych warunkach nie broni się przed ich udzielaniem. Jednak w tak złożonej sytuacji ekonomicznej, z jaką mamy do czynienia obecnie, kwestie ryzyka i monitorowania portfeli kredytowych muszą mieć priorytet – uważa Leszek Niemycki, wiceprezes Deutsche Bank PBC.\nEkonomiści uważają, że banki nie tyle dmuchają na zimne, ile już zauważają pogarszanie się sytuacji finansowej kredytobiorców, dlatego boją się udzielać nowych pożyczek.\n– Wystarczy tylko spojrzeć na rynek pracy. Rosnąca liczba bezrobotnych bezpośrednio wpływa na jakość portfela kredytowego banków. Szczególnie jeśli chodzi o kredyty dla ludności – zauważa Rafał Benecki.\nRzeczywiście, w ciągu ostatnich 12 miesięcy stopa bezrobocia wzrosła o 1,4 punktu procentowego. W tym samym czasie odsetek kredytów nieregularnych (czyli takich, które mogą już do banków nigdy nie wrócić) dla gospodarstw domowych zwiększył się niemal o 0,5 punktu procentowego.\n– Sytuację komplikuje dodatkowo niepewność związana z dodatkowymi obostrzeniami kredytowymi, które planuje wprowadzić nadzór finansowy (tzw. rekomendacja T – przyp. red.). Dopóki nie będzie znany ostateczny kształt nowych uregulowań, banki będą wstrzymywały się z dalszym rozwojem akcji kredytowej – uważa Cezary Smorszczewski, wiceprezes działającego dopiero od miesiąca Alior Banku.\nNowa rekomendacja Komisji Nadzoru Finansowego, ograniczająca dodatkowo politykę kredytową banków, ma zacząć obowiązywać w przyszłym roku.\nkredyty finanse osobiste pożyczki finanse\nTylko zmartwienie, o kredyty we frankach. Czy to nasza waluta???\nDlaczego nikt nie napisze prawdy op kredytach w złotówkach!!!111111\nOne i tak są droższe.\nNie zgodzę sie z Panią. Należałoby bardziej wnikliwie analizować sytuację. Mniemam, że posiada Pani kredyt w złotowkach ( pewnie z dopołatami).


Alternatywa dla romantycznego widzenia świata. "Całkiem zwyczajny kraj. Historia Polski bez martyrologii" [RECENZJA] - GazetaPrawna.pl\nCałkiem zwyczajny kraj. Historia Polski bez martyrologii, Brian Porter- Szűcs / Materiały prasowe\nPrometeizm, mesjanizm, Polska Chrystusem narodów, naród wybrany, ale i nieprzeciętny. Taka wizja historii mocno podszyta cierpiętnictwem i megalomanią, przesłania doświadczenia innych. I prawdę mówiąc własne też. Tymczasem Brian Porter-Szűcs udowadnia, że jest alternatywa dla romantycznego widzenia świata.\nBrian Porter-Szűcs jest profesorem historii na University Michigan-Ann Arbor, gdzie wykłada historię gospodarczą, historię idei kapitalizmu oraz socjalizmu, a także historię katolicyzmu. Urodził się w USA, ale jego rodzina pochodzi z Polski. Jest taki trochę „nasz” – więc pewnie więcej czuje, i trochę „nie nasz” – więc pewnie więcej widzi i rozumie. Na 600 stronach książki „Całkiem zwyczajny kraj. Historia Polski bez martyrologii” lekkim, obrazowym językiem, przekonuje, że historia Polski jest ciekawa nie dlatego, że jest nadzwyczajna, ale przeciwnie – bo jest zwyczajna. I absolutnie nie chodzi o torturowanie wrażliwych Polaków przypominaniem, że są nieistotni w skali świata; raczej o uzmysłowienie, że wszystkie globalne trendy znalazły swoje odbicie także u nas.\n„Cudzoziemiec, który pisze o historii Polski musi wywołać wzburzenie w niejednej patriotycznej piersi” – pisał w 1981 roku we wstępie do „Bożego Igrzyska” inny obcokrajowiec i historyk Norman Davies. I dodawał: „Wkładem historyka w historię nie jest jedynie wiedza merytoryczna, perspektywa, proporcje, zaangażowanie emocjonalne – wszystko odgrywa rolę. I to, że cudzoziemiec nie ma zahamowań i ograniczeń, takich jakie mają historycy piszący o swoim kraju”. A Brian Porter- Szűcs nie ma. Nie ma też problemu z kwestionowaniem mitów, które zadomowiły się w naszej historii. Prowadząc narrację od ostatniego rozbioru do rządów PiS, przypomina, że Mieszko I nie założył państwa polskiego, chłopi długo nie identyfikowali się z polskością, II RP nie była państwem szanującym prawa obywateli, powstanie warszawskie wybuchło wbrew obiektywnym przesłankom, PKB na zdrowie w 1970 roku to 8,2 proc, podczas gdy we Francji 3,9 proc, a w stanie wojennym zginęło mniej ludzi niż w zamachu majowym, nie wspominając już o liczbie ofiar w Salwatorze podczas zamachu stanu. A to nie wszystko…\nAnna Dzierzgowska, tłumaczka książki (wraz z Janem Dzierzgowskim), ale też nauczycielka historii napisała w posłowiu, że szkolna wersja nauczania tego przedmiotu to ortodoksja, a książka Portera - Szűcsa to herezja. Trudno lepiej to ująć. Ortodoksja nie znosi wątpliwości i pytań, herezja skłania do dyskusji i namysłu, może więc wywrócić do góry nogami utarte schematy. I o tu chodzi. Nie o atak, ale o poszerzanie horyzontów.\nNieoczekiwanie zresztą, trzy miesiące po premierze książki, wątek nauczania historii pojawił się w tzw. Nowym Ładzie. W Polskim Ładzie. Choć jeszcze nie w Narodowym Polskim Ładzie. I kiedy ja pisałam tę recenzję, w MEiN rodziły się zapewne zręby nowego starego nauczania historii. Będzie tak samo, tylko bardziej. Już nie dwie godziny, ale może pięć-sześć tygodniowo, oddzielnie historia Polski, oddzielnie powszechna, żeby „umacniać polską tożsamość”. W takim kontekście nasilenia martyrologicznego, „Całkiem zwyczajny kraj” jest szczególnie potrzebny, by szukać, sprawdzać, wątpić, dociekać, pokazać inną perspektywę.\nBrian Porter- Szűcs osadza dzieje Polski w powiązaniu z wydarzeniami globalnymi. Nie da się bowiem inaczej poznać, zrozumieć, a na końcu wykorzystać na przyszłość wiedzy historycznej. A o to przecież chodzi – żeby zrozumieć. Na przykład to, skąd w Polsce tak silna pozycja Kościoła katolickiego, skąd antysemityzm, skąd tęsknota do wielkich zrywów ideowych, skąd tak mało troski o jednostkę, a tak dużo mówienia o narodzie.\nNaród jest transcendentnym zbiorowym bytem, karmionym krwią dzielnych męczenników - Brian Porter- Szűcs\n„Narody nie mogą cierpieć. Cierpią ludzie”. To kluczowe przesłanie książki Portera-Szűcsa i zasadniczy jej cel: śledzenie jak kształtowała się nasza świadomość narodowa i idea państwa. W poszukiwaniu wyjątkowości historii Polski, często gubił się człowiek. Zostały „idee” i „naród”. Tylko że „narody nie mogą cierpieć. Cierpią ludzie” – to po pierwsze. Po drugie: „Naród nigdy nie jest czymś statycznym” – przypomina Porter- Szűcs. Rozważania o kształtowaniu się polskiej państwowości to jeden z wątków książki. Paradoksalnie dopiero wraz z rozbiorami i zniknięciem z map (uwaga, nie byliśmy wyjątkiem) naród polski zaczął się kształtować, odchodząc od Rzeczpospolitej szlacheckiej. W takim znaczeniu, jakie znamy dziś, naród powstał w XIX wieku, tworząc ideały powstańca i Matki Polki, a „mityczny chłop stał się wyidealizowanym wcieleniem wiejskiej prostoty, religijnym, znającym miejsce w społeczeństwie”.\nAutor przestrzega: „Mamy skłonność do wyobrażania sobie tożsamości jako zestawu cech, które określają kim jesteśmy i determinują nasze zachowanie. Nacjonalizm chce upchać nas w przegródkach, gdzie każdy otrzyma dominującą tożsamość, pozostającą podstawowym narzędziem samodzielenia”. Tymczasem, czy mieszkaniec przedwojennej Warszawy żydowskiego wyznania to Polak czy nie? A Warmiak albo Mazur to Warmiak, Mazur, Polak, Niemiec? A jeśli nie mówi po polsku, lecz mieszka w tym regionie? (polecam przy okazji świetną książkę Beaty Szady „Wieczny początek. Warmia i Mazury”). W II RP zależnie od kontekstu ktoś mógł być Polakiem (obywatelem RP) i nie-Polakiem (w sensie etniczno-narodowym) – zwraca uwagę autor. I często spogląda na Polskę oczyma Ukraińców, Żydów, Niemców.\nTak jak z dużą ostrożnością podchodzi Porter- Szűcs do pojęcia „narodu”, tak bacznie przygląda się też opowieści o męczeństwie, nie ufając narratorom, gdyż „zwykle tym wypowiedziom przyświecają określone cele polityczne i ideologiczne”. Trauma osobista – twierdzi autor - pozostawia blizny w psychice na zawsze. Ale „trauma zbiorowa podtrzymywana jest w drodze nieustającej pracy nad współczesną pamięcią. Gdy słabnie trzeba uczyć w szkole pokolenia, by utożsamiały się z wybranymi ofiarami”. Nie ma świętości. Manipuluje się liczbami, wymazuje jednych, stawia na piedestał drugich, buduje resentymenty albo reaguje histerycznie na wzmiankę, że nie wszyscy Polacy byli bohaterami. Oczywistym jest, że polityka historyczna to nie jest wymysł ostatnich lat. Po 1990 roku zatarł się przekaz, że po wojnie w całej Europie dokonały się zmiany, a socjalizm – co prawda w różnych odmianach – ale miał silną pozycję. Uproszczono też opowieść o latach 1944-1989, a - cytując ponownie autora - „manichejski dualizm nie pozwala wyjaśnić doświadczeń prawdziwych ludzi żyjących w tamtej epoce”.\nPolska historia to marsz z jednego pola na drugie, z jednej opresji w drugą, od masakry do masakry, z Polską jako nieuchronną zbiorową ofiarą. Taka historia wytwarza narodową martyrologię. Cała wspólnota sprowadzana do roli uświęconej męczennicy”. Taką rolę w budowaniu „W obowiązującej wersji historii prawdziwym Polakiem można być jedynie, gdy się jest bohaterem lub ofiarą (albo jednym i drugim) - Brian Porter- Szűcs\nTen „manichejski dualizm” lansowany mocno przez Kościół katolicki oraz partie nacjonalistycznie kreuje obraz świata, w którym ludzie są z natury grzeszni więc tylko silne instytucje i normy zakorzenione w tradycji mogą utrzymać jedność społeczeństwa (brzmi znajomo, prawda?). Świat podzielony między obóz Chrystusa i obóz Beliala, Królestwo Boże i szatana. „Światu nie pozostaje wybór: albo Bóg, rodzina, zdrowie, kultura i chrześcijańska cywilizacja albo chaos, demagogia, komunizm, nihilizm” - konkluduje autor. W tym propagowaniu dualizmu widzi źródła różnych decyzji i postaw. Między innymi w okresie międzywojnia bezkarność zachowań antysemickich czy w 1944 roku decyzję o … wybuchu powstania warszawskiego („Państwo podziemne idee walki o Polskę, o narodową abstrakcję uczyniło ważniejszą i bardziej realną niż życie pojedynczych ludzi”[…] „ Sytuacja w 1944 nie tłumaczy dlaczego zaryzykowano powstanie bez szans na sukces, ale jeśli przefiltrować to przez narodową ideologię, to łatwiej to zrozumieć. Polski katolik miał dualistyczny obraz świata, gdzie komunizm to zło).\nPopularyzatorski charakter książki jest dodatkowym walorem, bo jest to oferta zarówno dla bardziej zainteresowanych historią, jak i dla tych, którzy chętnie zajęliby się tematem, ale odstręcza ich styl naukowy przeważający w opracowaniach. Swoje tezy autor popiera obszerną bibliografią, danymi, wykresami, a co ważne nie traci przy tym z oka człowieka.\nWięc na koniec znowu Brian Porter- Szűcs „Za każdym politykiem, za każdym ekspertem wypowiadającym się na temat społeczeństwa powinien stać historyk trzymający transparent: ‘To bardziej skomplikowane, niż ci się wydaje!’”.\nhistoria polski recenzja Brian Porter-Szucs Całkiem zwyczajny kraj\nno tak no tak. kto z kraju choć na chwilę nie wyjechał, nie ma porównania i zdrowego osądu\ntaaaaaaa...taki sobie zwykły kraj. A ile jeszcze jest takich krajów i narodów w Europie, które z woli sąsiadów miały całkowicie zniknąć ? W ilu krajach w czasie II WŚ najeźdźcy, w sposób zorganizowany wymordowali 3.000.000 etnicznych tubylców - głównie inteligencji oraz 3.000.000 starozakonnej mniejszości ? W końcu to takie zwykłe...dla niektórych..\nPamiętamy - ale co?\n"Na każdym słupie nazwisko głupie". Tak było dawniej. Jednak od kilku lat w Polsce na prawie każdym słupie kotwica - znak Wydawnictwa Polskiego R. Wegnera (następnie Polski Walczącej) i napisy "44 Pamiętamy" lub "Wyklęci Pamiętamy". Jeżeli nie malują tego aktywiści partii politycznych, w przerwach między roznoszeniem ulotek, to pomijając już, że to oczywisty wandalizm - kilka lat wcześniej na murach widywało się przeważnie HWDP lub CHWDP - to chyba pierwszy raz w historii bunt polskich nastolatków harmonizuje z oficjalną propagandą rządzących. Przejawem tej ostatniej jest m.in. nadprodukcja - obiektywnie rzecz ujmując - tendencyjnej i niskowartościowej kinematografii, dotyczącej życia młodzieży w latach 1918-1920 i 1939-1945. Chodzi jednak o pamięć historyczną wśród młodzieży i to powinno być najważniejsze (wartościowe kino można obejrzeć np. w internecie). Nie propaguje się tam również dewastowania przestrzeni publicznej w czasach pokoju przy pomocy farby, więc w sumie idea jest słuszna. Trzeba przy tym zauważyć, że o ile HWDP w sposób oczywisty wyraża postawę aspołeczną i antypaństwową, to kotwica i "44 pamiętamy" odwraca taką tendencję o 180 stopni. Tym bardziej należy poprzeć wspomnianą tendencję, którą umacniają sami politycy, występując w mediach w biało czerwonych opaskach powstańczych, podkreślając - słowem lub napisem - że Pamiętamy. W jakimś stopniu wpisują się w ten trend nawet tzw. "miesięcznice smoleńskie", gdyż chcąc nie chcąc, nie mogą ograniczać się do kultu tej czy innej jednostki, ale muszą osadzać te happeningi w szerszym kontekście i przynajmniej wspominać o Zbrodni Katyńskiej (na dodatek co miesiąc). Z tego punktu widzenia "miesięcznice" przypominają tzw. grupy rekonstrukcyjne - chodzi wszakże o pamięć historyczną i jej publiczne propagowanie. Zatem w tym zakresie również idea "miesięcznic" zasługuje na uznanie i poparcie. Dziwi jednak, że podobnego potencjału nie nadaje się tzw. sprawie gruntów warszawskich i Dużej Ustawie Reprywatyzacyjnej. Przecież Zbrodnia Katyńska miała wyeliminować te osoby, które według wszelkiego prawdopodobieństwa stanęłyby na drodze internacjonalizacji sojuszu robotniczo-chłopskiego, władzy ludowej, upaństwowieniu środków produkcji, ostatecznemu rozwiązaniu kwestii gospodarki opartej na wyzysku mas pracujących, budowie społeczeństwa bezklasowego, w którym ostatecznie zniknie własność prywatna, gdyż to dzięki własności prywatnej nieliczni zawłaszczają zasoby, robiąc to na dodatek przy pomocy pracy większości. Tym samym dzięki własności prywatnej nieliczni zawłaszczają owoce pracy większości, aby żyć z kapitalistycznej renty (wypracowanej przez innych). Niestety rządzący jakby nie chcieli dostrzec potencjału patriotyczno-historycznego drzemiącego w nacjonalizacji i dążeń do kolektywizacji rolnictwa na terenie Polski - chociaż tzw. sprawa gruntów warszawskich i Duża ustawa reprywatyzacyjna również przykuwają uwagę mediów. Przeciwnie, wskazuje się, że ewentualnie roszczenia właścicieli i spadkobierców nie mogą być uwzględniane, gdyż - na to niestety wychodzi - celem Zbrodni Katyńskiej było zaprowadzenie między Polakami stosunków własnościowych opartych na idei solidaryzmu społecznego (takie jest m.in. główne założenie projektu Dużej Ustawy Reprywatyzacyjnej). Szkoda. Wystarczyłoby przecież powiedzieć, że pieniędzy nie było, nie ma i nie będzie, ale wojenną i powojenną historię Polski nazywać po imieniu i łączyć ją z innymi wydarzeniami, dzięki czemu Polacy nie mieliby zaburzonej, selektywnej pamięci historycznej, sprzyjającej komiksyzacji historii, z którą rzeczywiście kłóci się teza, że nasza historia jest najzupełniej zwyczajna.