O co chodzi kotu? Dowiedz się jak czytać jego zachowanie! - Jarocinska\nO co chodzi kotu? Dowiedz się jak czytać jego zachowanie!\nOpublikowano: śr, 17 mar 2021 10:28 2021-03-17T10:28:28.231Z\n[WR] Trzy przypadki wścieklizny. Warto szczepić także koty Główny Lekarz Weterynarii radzi szczepić nie tylko psy\nArtykuł partnera Większość osób wie, że mruczenie kota oznacza jego zadowolenie, a przestraszony zwierzak szykujący się do ataku syczy. Niektóre zachowania mruczków bywają jednak dla właścicieli niejasne, zwłaszcza dla tych, którzy opiekują się kotem od niedawna. Jak rozpoznać czy pupil jest w dobrym nastroju, a co świadczy o jego zdenerwowaniu, strachu lub bólu?\nJak zachowuje się zadowolony kot?\nOsoby podejmujące decyzję o adopcji mruczka przygotowują zazwyczaj wszystko dla kota, co może mu być niezbędne w nowym domu. Odpowiednio dobrane pożywienie, miski, zabawki, drapak czy kuweta to podstawa, dlatego warto kupić je w sprawdzonym miejscu, jak np. sklep zoologiczny Zoopers. Warto też wiedzieć, jakie zachowanie świadczy o tym, że nasz podopieczny jest w dobrym nastroju. Oznaką zadowolenia jest nie tylko mruczenie, ale również ocieranie się o właściciela głową i pyszczkiem. W ten sposób kot zostawia swój zapach na domownikach i meblach, dzięki czemu czuje się bezpieczniej. Zrelaksowany mruczek ponadto mruży oczy i zdarza się, że ugniata łapkami podłoże. Aby dowiedzieć się w jakim nastroju jest pupil, warto zwracać uwagę na ułożenie jego uszu. Lekko rozchylone na boki i poruszające się w niewielkim stopniu to znak, że kot jest spokojny. Jeśli zaś coś go zaalarmuje, ustawia uszy prostopadle do głowy i zwraca je do przodu. Inną częścią ciała, która wiele mówi o samopoczuciu zwierzaka, jest jego ogon – zadowolony kot trzyma go pionowo do góry. Niektórzy zastanawiają się co oznaczać może „barankowanie” czyli uderzanie łebkiem o głowę właściciela. Z całą pewnością nie jest to atak, przeciwnie – to koci sposób na okazanie człowiekowi sympatii.\nCo świadczy o zdenerwowaniu kota?\nZaniepokojony mruczek porusza często uszami, aby upewnić się, czy nie zagraża mu niebezpieczeństwo. Położone poziomo uszy świadczą o silnym zdenerwowaniu zwierzaka i jego gotowości do ataku. Jeśli dodatkowo kot syczy i warczy, zdecydowanie lepiej się do niego nie zbliżać. A jak wygląda ogon u zaniepokojonego kota? Pupil może nim uderzać o podłogę lub wolno poruszać. Jeśli się przestraszy, prawdopodobnie nastroszy ogon.\nNagła zmiana w zachowaniu mruczka może świadczyć, że nasz pupil ma problemy ze zdrowiem. Jeśli więc np. traci apetyt i nawet ulubiona karma mokra lub przysmaki nie są w stanie zachęcić go do jedzenia, warto skonsultować się z weterynarzem. Kota powinniśmy obserwować również w sytuacji, kiedy myje się znacznie częściej niż dotychczas - przesadne dbanie o higienę może być oznaką inwazji pasożytów, ale kot niekiedy w ten sposób próbuje poradzić sobie z bólem. Cierpiący zwierzak może też częściej ukrywać się i szukać samotności. Wszystkie nietypowe zachowania powinny zwrócić naszą uwagę, a jeśli będą utrzymywać się dłużej niż 1-2 dni, należy udać się z pupilem do weterynarza.


NF.sec – Linux Security Blog - Ograniczona konsola dla administratora\nuser@terminal:~$ / Bezpieczeństwo / Ograniczona konsola dla administratora\n27/12/2009 w Bezpieczeństwo Brak komentarzy. (artykuł nr 211, ilość słów: 155)\nJeśli pragniemy ograniczyć dostęp do konta superużytkownika, powinniśmy opatrzyć komentarzami wszystkie wpisy w pliku /etc/securetty, co spowoduje całkowitą blokadę logowania się administratora z lokalnej konsoli. Jednak, gdy chcemy posiadać chociaż jedną „działającą” konsolę, która da nam możliwość bezpośredniego dostania się na konto root to pozostawiamy wybrany przez nas wpis bez komentarza np. tty2. Zalecane jest, aby wpisów tych nie było więcej niż dwa. W dodatku dobrze jest jeśli nie jest to pierwsza konsola, którą podczas odchodzenia od serwera powinniśmy zostawiać jako aktywną na monitorze. W przypadku ingerencji w konto administratora przez nieświadomego intruza przy włączonym mechanizmie raportowania nieudanych logowań, będziemy posiadali świadomość próby potencjalnie nieudanego włamania.\nWięcej informacji: man securetty\nT a g i : konsola, securetty, su, sudo


Na Wspólnej od nowa (2003-) Serial TV | VideoPenny.net - seriale, filmy, bajki i programy rozrywkowe za darmo online.\n \_ Seriale \_ Obyczajowe \_ Na Wspólnej od nowa (2003-) Serial TV\nNa Wspólnej od nowa (serial)\nKamil przeżywa fakt, że ekipie ratunkowej nie udało się uratować młodego człowieka po wypadku samochodowym. Jego przełożony stara mu się uświadomić, że czasami medycyna jest bezradna i ludzie umierają, Prosi go, aby przekazał rodzinie chłopaka wiadomość o jego śmierci. Młody Hoffer wyrzuca sobie, że nie umiał właściwie porozmawiać z matką ofiary wypadku… Piotr znowu wydzwania […]\nMaria domyśla się, że córka zamierza rozwieść się ze swoim mężem. Zapewnia ją, że zawsze może liczyć na wsparcie ze strony rodziny i prosi, aby jak najszybciej sprowadziła swoich synów do Warszawy. Żaneta pociesza córkę Ziębów, że po rozwodzie dostanie opiekę nad dziećmi. Renata dostaje histerii i szlochając mówi, że już nigdy nie zobaczy swoich […]\nNa Wspólnej odc. 733\nMarek nie mówi żonie, że zrezygnował z pracy. Utrzymuje wersję, że jest na urlopie. Danusia namawia go, aby premię, którą dostał za nadzorowanie reklamy przeznaczyli na rodzinną wycieczkę zagranicę. Zimiński, w tajemnicy przed żoną, dzwoni do firmy, gdzie złożył podanie o pracę. Niestety, odpowiedź jest negatywna. Danuta i córki, nieświadome jego kłopotów, cieszą się z […]\nNa Wspólnej odc. 732\nMłody Hoffer ponownie przychodzi do szpitala w sprawie pracy. Lekarz, z którym rozmawiał poprzednio cały czas upiera się, że Kamil nie nadaje się do pogotowia. W trakcie ich rozmowy zespół ratowniczy zostaje wezwany do pacjenta. Kiedy okazuje się, że brakuje jednego sanitariusza lekarz prowadzący akcję zabiera Kamila. Po udanej akcji gratuluje mu świetnej postawy i […]\nNa Wspólnej odc. 731\nZimiński dostaje reprymendę od swojego szefa, który jest niezadowolony z końcowej wersji reklamówki. Marek ma już dość jego manipulacji i rezygnuje z pracy… Ewa wyprowadza się od Zimińskich i wraca do swojego starego mieszkania. Po drodze wstępuje na Wspólną. Roman jest rozczarowany, że żona wpadła tylko po to, aby zabrać resztę swoich rzeczy. Ewa tłumaczy […]\nNa Wspólnej odc. 730\nRoman bierze się w garść. Chodzi na terapię i dostaje od kierownika budowy jeszcze jedną szansę. Na spotkaniu grupy AA poznaje szefową Weroniki. Kamil udziela pierwszej pomocy mężczyźnie, który ma zawał serca. Lekarz jest pod wrażeniem jego umiejętności i proponuje, aby pomyślał o dorywczej pracy w pogotowiu ratunkowym. Marek interweniuje podczas kręcenia zdjęć do reklamy […]\nNa Wspólnej odc. 729\nRoman na spotkaniu grupy terapeutycznej poznaje szefową Weroniki. Agnieszka, po sesji, podchodzi do Hoffera i próbuje nawiązać z nim kontakt. Kopczyński nie chce przyjąć od Maksa pieniędzy za naprawę motocykla. Proponuje mu inny sposób rewanżu. Latałko prosi Kingę, aby pomogła znaleźć mu jakąś pracę. Niespodziewanie okazuje się, że dzięki Michałowi ojciec Rafała zostaje zatrudniony w […]\nNa Wspólnej odc. 728\nRenata wraca do domu rodziców. Maria i Włodek chcą się dowiedzieć, dlaczego tak nagle postanowiła wyjechać. Weronika martwi się o swoją szefową. Jej zdaniem Agnieszka jest bardzo samotna i nieszczęśliwa. Karolina nie chce wracać do Stanów. Andrzej próbuje wytłumaczyć jej, że powinna pojechać i skończyć studia, które tam rozpoczęła. W roli Agnieszki Olszewskiej wystąpi Katarzyna […]\nNa Wspólnej odc. 727\nRenata postanawia jak najszybciej wyjechać z Warszawy. Żaneta próbuje przekonać ją, aby pożegnała się z rodzicami. Hoffer idzie do ośrodka terapeutycznego. Terapeuta uświadamia mu, że to za jego radą najbliżsi zostawili go samego. Izabela unika kontaktów z Karolem. Maks stara się wytłumaczyć mamie, że Kopczyński nie ponosi winy za jego wypadek na motorze.\nNa Wspólnej odc. 726\nMarta odbiera ojca z posterunku policji. Hoffer wyrzuca sobie, że zmarnował życie swoim najbliższym. Chwilę później poznaje tajemnicę najstarszej córki Ziębów. Igor wyznaje Uli, że bardzo mu na niej zależy. Zaprasza ją na romantyczną kolację. Marek ma sobie za złe, że zgodził się nadzorować pracę nad reklamą produktu. Kolega z firmy domyśla się, dlaczego szef […]\nNa Wspólnej odc. 725\nRoman zostaje wyrzucony z pracy. Chwilę później, pod wpływem alkoholu, prowokuje bójkę z dużo młodszym i silniejszym mężczyzną. Żaneta mówi Marii, że Renata ukrywa coś przed rodziną. Maria bezskutecznie próbuje dowiedzieć się czegoś o dzieciach Renaty. Karolina zauważa, że Ula jest zazdrosna o Igora. Namawia przyjaciela, aby zajął się Urszulą, która najwyraźniej jest w nim […]\nNa Wspólnej odc. 723\nAgnieszka prosi Weronikę, aby przejrzała dokumenty dotyczące gazety, która oczerniła Kingę i Michała. Weronika przypomina szefowej, że obiecała nie powierzać jej spraw brukowca. W końcu dochodzi między nimi do kłótni. Adam nie jest zaskoczony tą sytuacją. Uważa, że narzeczona postąpiła słusznie rezygnując z pracy. Wieczorem pojawia się u nich Agnieszka. Bardzo przeprasza za swoje zachowanie […]\nNa Wspólnej odc. 722\nZiębowie są wzruszeni spotkaniem z dawno niewidzianą córką. Maria martwi się, że nie potrafi normalnie rozmawiać z Renatą. Włodek prosi żonę, żeby wybaczyła córce kilkunastoletni brak kontaktów z rodziną i cieszyła się tym, że znowu jest z nimi. Izabela, nazajutrz po upojnej nocy z Karolem, zaczyna mieć wątpliwości czy ich dalsza znajomość ma sens. Chce […]\nNa Wspólnej odc. 721\nIzabela daje się zaprosić na kilkudniowy wyjazd pod Warszawę. Jest pod wrażeniem rodzinnego domu Karola. Podczas romantycznego wieczoru przy świecach, odkrywa kolejne zalety swojego nowego przyjaciela W nocy oboje nie mogą zasnąć. W końcu spotykają się w jednej sypialni… Żaneta próbuje dowiedzieć się czegoś o najstarszej córce Ziębów. Włodek opowiada o związku Renaty z Zygmuntem, […]\nNa Wspólnej odc. 720\nDo Ziębów dzwoni ich najstarsza córka. Chce przyjechać do Warszawy. Maria, kompletnie zaskoczona i zarazem wzruszona, zapewnia Renatę, że z niecierpliwością czekają na jej przyjazd. Żaneta nie może zrozumieć, dlaczego Maria i Włodek nigdy nie wspominali o Renacie… Adam z powodu kontuzji kręgosłupa jest cały czas rozdrażniony i zachowuje się trochę nieznośnie. Nie mogąc się […]


Dzień: 27.05.2019, Poniedziałek\nMENARD ciągle walczy o podium\n+ MENARD dość długo przegrywał, bo aż 12 minut. Jednak to ta drużyna kontrolowała całe spotkanie, miała inicjatywę, lepiej dysponowanych zawodników. Świetne zawody rozgrywał Paweł Szypulski. Wraz ze wznowieniem gry w drugiej połowie oddał strzał z daleka, a piłka zakończyła lot w siatce. Znów niezły mecz zaliczył grający bardzo dobry sezon Jacek Klepaczka\n+ Wśród przegranych było zaledwie kilka pozytywów. Nieźle grał Dominik Siwicki, błysnął kilka razy świetnym przyjęciem, a także mocnym skutecznym strzałem od poprzeczki w końcówce gry. Ładnie raz pokazał się Patryk Wójcik, kiedy po indywidualnej akcji pokonał Marcina Ciecierskiego\n- FESTO mogło zrobić więcej. Jednak od kiedy prowadzili na początku spotkania sami prosili się o kłopoty. Ryzykownie rozgrywali piłkę pod własną bramką, co doprowadzało do sytuacji dla rywali. Często kryli na przysłowiowy „radar”\nMarcin Biliniak MENARD\nMarcin wyróżniał się świetnym przeglądem pola. Zawsze szukał najlepszego rozwiązania, nie zawsze łatwego. Z takiego założenia wychodził w każdej sytuacji. Idealnie to było widać przy pierwszym trafieniu Pawła Ruszczyka, kiedy świetnie go wypatrzył.\nMateusz Kaliszewski 0 1 0 0% 0\nTomek Laszczka 0 0 1 0% 0\nTomasz Pleskot 0 0 0 56% 0 BR\nDominik Siwicki 2 0 1 0% 0\nSebastian Wilomski 2 1 1 0% 0\nDaniel Wójcik 0 0 1 0% 0\nPatryk Wójcik 1 0 0 0% 0\nMarcin Zygadło 0 0 0 0% 0\nMarcin Biliniak 0 2 0 0% 0\nMarcin Ciecierski 0 1 0 55% 0 BR\nJacek Klepaczka 2 0 1 0% 0\nNorbert Kurek 0 0 1 0% 0\nSabir Najafov 1 0 0 0% 0\nPaweł Ruszczyk 2 1 0 0% 0\nPaweł Szypulski 1 3 0 0% 0\nPiotr Ziółkowski 2 0 0 0% 0\nRazem: 8 7 2 0


Panna Swawolna: Recenzja: "Król i król" - Linda de Haan & Stern Nijland\nRecenzja: "Król i król" - Linda de Haan & Stern Nijland\nNa szczycie pewnej góry mieszkali królowa z królewiczem i nadworny kot. Królowa od wielu, wielu lat zasiadała na tronie i była już bardzo zmęczona tym rządzeniem. Aż któregoś poranka postanowiła, że jeszcze przed końcem lata uda się na emeryturę. Tak więc nadeszła najwyższa pora, aby książę się ożenił. Pojawia się wiele księżniczek, ale ku zaskoczeniu, to właśnie książę Wspaniały przypada do gustu synowi królowej.\nHolenderska bajka dla dzieci przetłumaczona na kilkanaście języków. Była bestsellerem m.in. w Stanach Zjednoczonych, gdzie próbowano ją wycofać z bibliotek szkolnych. Książka wzbudziła wiele dyskusji na temat tolerancji i różnorodności.\nZagadnienie walki z homofobią jest mi bardzo bliskie. Od wielu lat związana jestem z Kampanią Przeciw Homofobii oraz toruńskim stowarzyszeniem Pracownia Różnorodności. Nie mogę znieść nietolerancji i niezrozumienia, z którym spotykają się osoby nieheteroseksualne (homoseksualne, biseksualne, transseksualne i queer). Walczyć z homofobią można na różne sposoby, niemniej jednak, nawet w gronie sympatyków działalności antyhomofobicznej pojawiają się ludzie, dla których miłość homoseksualna – nawet jeśli w pełni równouprawniona – pozostaje miłością inną. „Kochający inaczej” – mówi się czasem o ludziach nieheteroseksualnych. Dlaczego? Przecież każda miłość jest taka sama.\nNikogo nie winię za takie postrzeganie spraw płci i seksualności. Pewne cechy, pewną wiedzę wynosi się z kołyski. I tak ja sama, mimo że nie wierzę w Boga – obchodzę Boże Narodzenie. Niektórzy ludzie natomiast, choć popierają seksualność odmienną od swojej, w świadomości mają pewne schematy, których nie sposób wykluczyć – przekazuje je nasza kultura; rodzice, szkoła, telewizja.\n„Król i król” to książeczka dla dzieci. Jej pojawienie się na rynku polskim napawa mnie wielką radością i dumą. Te kilka kolorowych kartek potrafi bowiem zmienić wszystko.\nW dzieciństwie powstaje większość naszych nawyków, sympatii i przekonań. Wówczas nie zdajemy sobie jeszcze sprawy z tego, że są one w jakikolwiek sposób uwarunkowane i nabyte; postrzegamy pewne rzeczy, „bo tak po prostu jest”. Nasze pierwsze lektury przybliżają nam świat i wpajają podstawowe wartości. Małe dziecko, słuchając opowieści o królewiczu zakochanym w innym królewiczu, nie widzi w tym nic dziwnego, czy oryginalnego, a już tym bardziej niestosownego. Dziecko słucha bajki i natychmiast przyswaja opisane w niej elementy jako składniki świata w którym żyje. Od tego czasu w jego świadomości obraz rodziny to nie tylko król i królowa, ale także król i król, od tego czasu para homoseksualna nie będzie „kochała inaczej”, będzie po prostu inną wersją tej samej historii.\nO czym jest „Król i król”? To króciutka, zaledwie kilkunastozdaniowa (wszak kierowana do najmłodszego czytelnika) opowieść o królestwie władanym przez starą królową i jej syna. Dla królowej rządzenie stało się męczące, dlatego postanawia, że zastąpi ją syn. Książę jednak, aby zasiąść na tronie, musi się ożenić. Do królestwa zjeżdżają się królewny z całego świata, książę jednak, zamiast w księżniczce, od pierwszego wejrzenia zakochuje się w innym królewiczu. Wkrótce biorą ślub, królowa płacze ze wzruszenia, a nasi bohaterowie „żyją długo i szczęśliwie”.\nOpowiedziana historia jest zabawna i pomysłowa. Każdą stronę, zdobią duże i kolorowe ilustracje przedstawiające życie w pałacu, nadwornego kota, królewskie wesele, a także poślubny pocałunek między zakochanymi nowożeńcami. Nie sposób nie docenić wyjątkowości szaty graficznej. Obrazki wykonane są metodą kolażu, z zastosowaniem różnych materiałów, co widać nawet na płaskim papierze. Są zabawne, a pomysłowość plastyka jest naprawdę zadziwiająca.\n„Król i król” to modyfikacja baśniowego wzorca, który znamy wszyscy. Ile razy zdarzyło nam się czytać bajki o królewiczu i pięknej królewnie? Dzięki wczesnemu poznaniu historii, dla dorastającego dziecka nie będzie to modyfikacja, a fragment dobrze znanej mu rzeczywistości.\nJest wiele powodów, aby zachęcić wszystkich do sięgnięcia bo „Król i król”, ale tylko jeden jest tak naprawdę ważny. Przeczytajcie książkę swoim dzieciom, pomóżcie budować tolerancyjny i sprawiedliwy świat, w którym królewicz kochający innego królewicza nie szokuje i nie zaskakuje, a tylko przywołuje ciepłe wspomnienia z dzieciństwa.\nJeszcze nigdy nie zależało mi tak bardzo, aby zachęcić kogoś do przeczytania książki i jeśli chociaż jedna osoba dzięki mojej recenzji kupi "Król i król" i może nawet przeczyta ją swemu dziecku - będę to uważała za swój wielki sukces. Ja książkę kupiłam na stronie wydawnictwa na Allegro (link), nie tylko tę, ale także inną bajkę, której recenzja pojawi się niedługo. Ceny są korzystne, dlatego bardzo gorąco zachęcam do kupna. :)\nniedopisanie 22 lipca, 2011\nZuzanna Szulist 22 lipca, 2011\nNiedopisanie, a skąd jesteś? :D Ja urodziłam się i mieszkałam w Toruniu, ale 9 lat temu przeprowadziłam się do Osieka nad Wisłą, ale i do gimnazjum, i liceum, i na uczelnię dojeżdżam do Torunia. Może studiujesz jeszcze na UMK? :D\nMarek Generowicz 22 lipca, 2011\nBardzo się cieszę, że takie książki powstają. I podwójnie jestem zachwycony, że takie książki doczekały się recenzji! Książki dla dzieci nie powinny zawierać jedynie przemocy, ale morał i życiową naukę. Dzięki za taką wspaniałą, pokrzepiającą recenzję ;-D\nIsadora 22 lipca, 2011\nWOW! Zapowiada się intrygująca i wartościowa pozycja dla młodych czytelników! Świetna sprawa!\nAlina 22 lipca, 2011\nZdziwiłam się, że wydano taką książkę w Polsce. Ten nasz kraj to... szkoda gadać. Ale zdecydowanie popieram to, o czym mówisz - dzieci powinny być uczone tolerancji. Ja swoje zamierzam tego nauczyć. Książeczkę z ogromną chęcią przeczytam. Widziałam, że jest też w tym wydawnictwie druga (z pingwinami na okładce), również o homoseksualizmie. To ją kupiłaś jako drugą?\nNiedopisanie, teraz dopiero zajrzałam do notki o Tobie. :) Studiujesz polonistykę! :D Ja skończyłam teraz kulturoznawstwo, ale na magisterskie idę na polonistykę, na krytykę literacką. :) Może nawet znamy się z korytarzy Maiusa? :D Mamy wspólnych mistrzów, takich jak chociażby profesor Stoff!!! :D\nMatt, dzięki za miłe słowa, cieszę się, że ktoś nazwał moją recenzję pokrzepiającą. Naprawdę! :)\nIsadora, Alina ja także strasznie się cieszę, że wyszło u nas coś takiego. Naprawdę chciałabym, żeby książki takie jak ta nabrały rozgłosu!\nAlina, tak, mam jeszcze tę o pingwinach. :) Jest cudowna! Jest jeszcze taka o maskotkach i żałuję, że nie kupiłam za jednym zamachem. :( W ogóle to fajne dzieci będziemy miały, jak już będą! :D\nMiasto Recenzji 22 lipca, 2011\nMam zaszczyt poinformować, że zostałaś nominowana do nagrody One Lovely Blog Award na http://miasto-recenzji.blogspot.com/. Pozdrawiam serdecznie.\nAnnieK 23 lipca, 2011\nKsiążka jest naprawdę ciekawa. Mam nadzieję, że uda mi się ją przeczytać :)\nDiana xD 23 lipca, 2011\nNie, nie gustuję w takich książkach.\nPanna_Indyviduum 23 lipca, 2011\njestem za stara na takie książeczki.. ;)\nsujeczka 24 lipca, 2011\nJa już mam kilkanaście książeczek dla moich ewentualnych dzieci, więc w takim razie i tę muszę kupić, tak na przyszłość :D\nVen 24 lipca, 2011\nAle super, że dodałaś recenzję tej książki :) Teraz się zastanawiam czy nie kupić takiej mojemu bratu, ale mam przeczucie, że dla niego już jest niestety za późno ;P Ale dla ewentualnych przyszłych dzieci, jak najbardziej ;)\nniedopisanie 25 lipca, 2011\nTirindeth 31 lipca, 2011\nWow, to jakaś wyjątkowo nowatorska bajka, ciekawa jestem tylko, czy się przyjmie w naszym społeczeństwie. Oczywiście chyba na chwilę obecną znamy odpowiedź... Ale kto wie :)


Dzień bez Ciebie jest jak rok bez deszczu: Rozdział 28: Druga Strona Jeziora\nRozdział 28: Druga Strona Jeziora\nUczucie: Nadzieja, adrenalina\nBył ciepły, słoneczny poranek. Nad hogwarckim jeziorem wiała chłodna bryza, która przyjemnie chłodziła rozgrzaną skórę. Przy starym, drewnianym pomoście stała grupka nastolatków. Obserwowali oni poczynania pary siedzącej w łódce i rozkładającej tam swoje rzeczy. Mieli wyśmienite humory, co dziwiło grupkę stojącą na pomoście. Postanowili jednak nie komentować tego dla dobra wszystkich.\n– Hermiono, czy aby na...\n– Och, Ron! – Dziewczyna popatrzyła na niego pozornie poważnym spojrzeniem. – Pytałeś mnie o to trzy razy! Tak, jestem pewna, że chcę tam płynąć i tak, jestem pewna, że chcę tam płynąć tam z Malfoyem. Na sto procent.\n– No nic, tak tylko pytałem. – Wzruszył ramionami, jakby go to nie obchodziło. Zdradzały go tylko czerwone uszy, które wyróżniały się na tle reszty skóry.\nTymczasem oni kontynuowali przygotowania, rozkładanie potrzebnych im rzeczy i przypominanie sobie odpowiednich zaklęć, w tym Patronusa, którego mieli używać do komunikacji z McGonagall w ramach niebezpieczeństwa. Obiecali jej także, że nie będą nieobecni dłużej niż trzy dni, co nie stanowiło dla nich żadnego problemu.\n– Jesteście pewni, że wszystko macie? – spytała Pansy, kiedy ogłosili, że są gotowi. – Prowiant? Apteczkę? Różdżki? Mapy?\n– Tak, Pansy, wszystko mamy. Granger wzięła ze sobą nawet „Historię Hogwartu". – Draco nie mógł powstrzymać się od powiedzenia o tym fakcie.\n– Tam jest sporo przydatnych informacji! – broniła się dziewczyna, na co on tylko pokręcił głową.\n– Niech ci będzie. Ja i tak nie zamierzam tego kloca używać. – Gryfonka prychnęła. I tak nie dałaby mu owej księgi, żeby choćby przez chwilę ją potrzymał, ale wolała mu tego nie mówić. – Lepiej mi powiedz, kiedy stąd wypływamy.\n– Przecież jesteśmy gotowi, możemy już wypływać – powiedziała ochoczo.\nHermiona wyszła z łodzi i podeszła bliżej trójki swoich przyjaciół. Cieszyła się, że byli z nią w tym ważnym momencie. Nawet Ron, który Malfoya wybitnie nie lubił postanowił zaakceptować jej decyzję. Już dawno zrozumiał, że ona zawsze wiedziała, co robiła. Wystarczyło jej tylko zaufać. Rudowłosy przytulił ją jako pierwszy, szepcząc jej do ucha: Nie daj się temu padalcowi. Hermiona odpowiedziała mu uśmiechem, po czym dała się porwać w ramiona Harry'ego, który życzył jej szerokich wód. Dopiero potem przyszedł czas na rady od Ginny.\nDziewczyna nie widziała spojrzeń Malfoya, kiedy przytulała się do swoich przyjaciół. Natomiast Blaise i Pansy doskonale rozumieli sytuację, która miała miejsce na ich oczach, jednak nie komentowali jej. Może wreszcie coś zauważą, jak spędzą trochę czasu tylko w swoim towarzystwie?\n– Draco pilnuj tego, żeby nie spalić się na słońcu – przestrzegła blondyna Pansy, kiedy ten w końcu przestał w myślach zabijać Weasleya i Pottera.\n– Pansy, nie jestem dzieckiem – powiedział Draco zmęczonym tonem. Panna Parkinson popatrzyła na niego z powątpieniem.\n– Trudno mi się zgodzić, bo zachowujesz się jak dzieciak.\n– Nie słuchaj jej – rzekł Blaise, porozumiewawczo puszczając Malfoyowi oczko. – Włącza jej się instynkt macierzyński.\n– Nie prawda! To po prostu przyjacielska uprzejmość... – Brunetka trzepnęła Zabiniego w ramię.\n– To może wy się spokojnie bijcie, a ja już pójdę, bo Granger na mnie czeka? – Draco przerwał im zabawę w pstrykanie się w ramiona. Pansy popatrzyła groźnie na Blaise'a, ale zaraz podeszła do blondyna i przytuliła się do niego.\n– Wracaj cały i zdrów – powiedziała na pożegnanie.\n– Nie słuchaj jej – powtórzył Zabini. – Nie wracaj, dopóki tam nie dopłyniesz – nakazał, ściskając rękę przyjaciela.\nDraco chwilę później odwiązał cumę, a łódka napędzana zaklęciem Hermiony zaczęła powoli odpływać od pomostu. Granger jeszcze machała swoich przyjaciołom na pożegnanie, a Draco patrzył jak to Pansy machała jemu. Śmiał się z Zabiniego, który gestami pokazywał mu, żeby nie słuchał rad przyjaciółki.\n– Malfoy, umiesz sterować łodzią? – spytała z nadzieją Hermiona, kiedy zniknęli z pola widzenia swoich przyjaciół.\n– Nie, ale zaraz się nauczę.\nTak, jak Draco obiecał, nauczył się sterować łodzią. Co prawda zajęło mu to ponad godzinę i początkowo płynęli nie w tą stronę, ale sukces został osiągnięty i to się liczyło. Finalnie kierowanie okazało się być dla niego banalne, jak jazda na łyżwach.\nHermiona z zachwytem patrzyła na widoki rozpościerające się przed nią. Zawsze wiedziała, że Hogwart i otaczające go tereny są piękne, ale na to nie miała słów. Zaczęła żałować, że wcześniej nie mogła zobaczyć hogwarckiego jeziora z tej perspektywy. W obecnym czasie trudno było zobaczyć przyrodę taką, jaką była naprawdę, a ona miała ją na wyciągnięcie ręki. Widok był tak piękny, że nawet Draco zauważył zachwyt w jej oczach i głębokie zamyślenie.\n– Podoba ci się, Granger? – spytał Draco Hermiona obróciła się w jego stronę, uśmiechając się przy tym szeroko.\n– Tak – odpowiedziała. – Tu jest tak pięknie...\n– Właściwie, to masz rację – przyznał Draco, uroczo się do niej uśmiechając. – Widoki mam niezłe... – dodał po chwili.\nHermiona szybko odwróciła od niego wzrok, aby nie mógł zobaczyć, że się rumieni. Nie wiedziała, czy mówił to o krajobrazie, czy może o niej... Z jednej strony ta wersja z krajobrazem była bardziej prawdopodobna, ale z drugiej nie mówiłby o zwykłym widoku naturalnego lasu i czystego jeziora z takim uśmiechem skierowanym do niej. Tego właśnie nie mogła się za nic domyśleć... Jednak w głębi jej serca miała nadzieję, że blondyn miał na myśli ją, chociaż nie robiła sobie wielkich nadziei na to, żeby tak właśnie było.\n– Granger, gdzie teraz płyniemy? – spytał Draco, kiedy chwilę później dopłynęli do rozwidlenia ich drogi.\n– To bez znaczenia, Malfoy – powiedziała Hermiona, kiedy przestudiowała pożółkłą mapę jeziora wypożyczoną ze szkolnej biblioteki. – To tylko wysepka. Popatrz. – Usiadła obok niego i pokazała mu miejsce, w którym byli. – Którąkolwiek drogą nie popłyniemy, i tak dotrzemy do tej skalnej ściany.\n– A wolisz prawo, czy lewo, madame? – spytał tonem typowego lokaja, dygając przy tym posłusznie.\n– Prawo – oznajmiła po chwili namysłu.\n– Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem! – zawołał ochoczo, kierując ich łódź w prawą stronę.\n– Wiesz co, Malfoy? Zadziwiasz mnie – przyznała Hermiona po chwili. Blondyn popatrzył na nią z zaciekawieniem, odgarniając przy tym grzywkę z czoła i pilnując steru. – Jesteś dziś wyjątkowo grzeczny, jak na siebie – powiedziała, wychylając się z burtę, aby dotknąć tafli wody.\n– To komplement? – spytał ostrożnie. Szatynka zamyśliła się na sekundkę, jakby kalkulowała, czy twierdząca odpowiedź jest tą odpowiednią.\n– Właściwie to tak. Można to uznać za swego rodzaju komplement – stwierdziła.\n– Ach, dziękuję – westchnął słodko. Zaczął zalotnie mrugać, trzepocząc rzęsami, a palcami wolnej ręki dotknął ust, pochylając przy tym głowę, by uzyskać wygląd sztucznie zarumienionej, słodkiej dziewczynki. Co prawda nie wyszło mu to, ponieważ daleko było mu do dziewczynki, w dodatku słodkiej, ale śmiech panny Granger wszystko mu wynagrodził. – Czyli jednak całonocne ślęczenie nad podręcznikiem dobrego wychowania nie poszło na marne – stwierdził na pozór do siebie, jednak Hermiona doskonale go usłyszała. – Fajnie, że tak doceniasz moje starania.\n– Widać, że się starasz, to cię chwalę. – Wzruszyła ramionami. – Gratuluję dobrego wychowania, Draco. Jesteś bardzo grzecznym chłopczykiem – powiedziała tonem, którego używały matki, aby chwalić swoje malutkie dzieci. Blondyn popatrzył na nią groźnie, ale zaraz jego oblicze gwałtownie złagodniało.\n– Czy ty nazwałaś mnie po imieniu? Nie przyśniło mi się to? – Popatrzył na nią, jakby zrobiła coś paranormalnego.\nHermiona, której humor tego dnia dopisywał, uśmiechnęła się szeroko, mówiąc przy tym „Nie". Następnie wyciągnęła rękę za burtę i wzięła zamach, kierując rękę w stronę chłopaka. Woda zmoczyła połowicznie koszulkę Ślizgona, który popatrzył na nią groźnie. W tamtej chwili pomyślała, że popełniła błąd. I miała rację. Draco wstał ze swojego miejsca, klasnął dłońmi, na co ich napędzana czarami łódka się zatrzymała. W sekundę znalazł się przy dziewczynie i szybkim, zdecydowanym ruchem wziął ją na ręce.\n– Nie rób tego – poprosiła cicho dziewczyna, kiedy wyczuła jego zamiary. Malfoy uśmiechnął się przebiegle, a Hermiona już wiedziała, że to koniec.\n– Oko za oko, ząb za ząb, Granger – powiedział tylko z błyskiem w oku. Potem zamachnął się i wyrzucił Gryfonkę za burtę.\nDraco nie przemyślał dobrze swojej decyzji. Może woda nie była zimna – było tak gorąco, że nawet nie przeszkadzałoby to nikomu – ale nie pomyślał, że Hermiona nie umie pływać. Kiedy przez kilka sekund się nie wynurzała, blondyn zaczął się martwić. Nie miał zielonego pojęcia, że dziewczyna przepłynęła pod łodzią i patrzyła się na jego poczynania z drugiej strony. Gdy zauważyła, że chłopak zaczynał gorączkowo rozglądać się dookoła, wróciła na stare miejsce i zaczęła udawać, że się krztusi. Wyciągnęła do niego dłoń, próbując przy tym ukryć śmiech. Draco postanowił jej pomóc, co ona wykorzystała. Kiedy tylko złapał jej rękę, pociągnęła go w swoją stronę, przez co wylądował obok niej.\n– Ty mała jędzo – zawołał. Nigdzie obok nie widział winowajczyni. – Granger, gdzie znowu jesteś? – Wtedy usłyszał za sobą cichy plusk. Nie zajęło mu to nawet dziesięciu sekund, bo zaraz trzymał dziewczynę w talii. – Gdzie uciekasz?\n– Gdzie pieprz rośnie – odpowiedziała szybko, po czym spróbowała mu się wyrwać. Draco wyczuł jej zamiary, dlatego drugą ręką też objął ją w talii, dzięki czemu całymi plecami przylegała do jego klatki piersiowej. Nie miała już szans na ucieczkę.\n– Ty to jednak jesteś wredna bestia. – Usłyszała przy swoim lewym uchu.\n– Dziękuję – odparła lekko.\n– Proszę bardzo. – Jego głos był... uprzejmy. – Chyba musimy już wracać, bo cała drżysz... Bardzo ci zimno?\n– Tylko trochę – stwierdziła, starając samej sobie wmówić, że drży z zimna, a nie z bliskości Malfoya.\nPodpłynęli bliżej ich łodzi, a Draco złapał Hermionę za uda i podsadził ją, by mogła do niej wsiąść. Potem ona pomogła mu załadować się na pokład. Kiedy już się na nim znalazł, dał dziewczynie swoją czarną bluzę (jednak Pansy miała rację, że owa bluza mogła mu się przydać), a sam ściągnął z siebie przemoczoną koszulkę, żeby szybciej wyschła.\n– Płyniemy dalej, kapitanie Granger? – spytał kurtuazyjnie.\nMinęła godzina czternasta, kiedy dopłynęli do wielkiej skalnej ściany, zaznaczonej na mapie. W „Historii Hogwartu" było napisane, że była ona wielkich rozmiarów, ale dopiero, gdy zobaczyło się ją na żywo robiła wrażenie. Była ogromna i całkowicie pionowa – niemożliwe było wspięcie się na nią. W dodatku była w owym miejscu na tyle długo, że dzięki samej matce naturze powstała przy niej cienka, kilkumetrowa plaża. Hermiona jako pierwsza wysiadła z łódki. Była boso – dzięki Bogu. Wyobraziła sobie ile piachu dostałoby się do jej butów, gdyby spróbowała w nich wyjść.\n– No i jak my to przepłyniemy? – spytał Draco, który stanął obok niej chwilę później. Hermiona pokiwała głową.\n– Nie wiem – przyznała. – Ale znajdziemy jakiś sposób. Jak zawsze.\n– Masz jakąś propozycję, jak się tego pozbyć? – spytał rzeczowo Malfoy. Dziewczyna skrzywiła się, kręcąc przy tym nosem. Jej odpowiedź była dosyć jednoznaczna. – Rozumiem, że nie. To może rozwalimy tę ścianę Bombardą?\n– Czy ty kiedykolwiek czytałeś Historię Hogwartu? Tam wyraźnie jest napisane, że Bombarda w tym wypadku nie działa – wyrecytowała szatynka.\n– Bombarda Maxima? – zapytał z nadzieją.\n– Malfoy! – Hermiona nie miała siły tłumaczyć mu, że to by się nie udało. Po prostu założyła ręce i z błyskiem w oku powiedziała: – Skoro mi nie wierzysz, to sam spróbuj. Zobaczymy, jak sobie poradzisz. – Draco już wiedział, że to nieme wyzwanie, jednak było już za późno, żeby się wycofać, Postanowił więc udać, że wszystko miał pod kontrolą, choć tak nie było.\n– Oczywiście. – Wyciągnął swoją różdżkę, po czym wolno, głośno i wyraźnie rzekł: – Bombarda! – Zaklęcie nawet nie zarysowało skały. – Bombarda Maxima! – Ponownie spróbował. Tym razem urok trafił w ścianę tak niefortunnie, że odbiło się od niej i trafiło w taflę jeziora, dzięki czemu powstała fala. Draco miał na tyle mało szczęścia, że owa fala trafiła prosto w niego, przez co znowu był mokry. – Miałaś rację – powiedział tylko, ogarniając mokre kosmyki włosów z czoła. Ignorował przy tym zwycięskie spojrzenie Hermiony, by nie dać jej zbyt wielkiej satysfakcji. – No więc, co robimy dalej?\nI tak zaczęła się ich wielka burza mózgów. Panna Granger była pewna, że istniał jakiś sposób na obejście przeszkody. Zależało jej na odkryciu ostatniego Legendarnego Miejsca Hogwartu. Chciała spełnić swoje marzenie i jakaś skała nie mogła jej w tym przeszkodzić. Dziewczyna chodziła przez całą długość przeszkody, żeby znaleźć coś co mogłoby im pomóc – jakieś znaki, rysunki. Cokolwiek. Ale tam nie było niczego przydatnego, po prosta goła skała. Hermiona domyśliła jedynie, że blokadą w tym przypadku nie było hasło, co różniło to miejsce od Komnaty Tajemnic, Szkółki Merlina, czy też Wielkiej Biblioteki Założycieli Hogwartu. Żadne zaklęcie nie działało na ścianę, co także utrudniało zadanie. Po godzinie zmęczona niewiedzą dziewczyna usiadła w cieniu obok swego kompana.\n– Obawiam się, że musimy rozstawiać obóz – powiedział po chwili milczenia. – To jest nie do obejścia. Próbowałem nawet zobaczyć, jak daleko sięga ta ściana, ale obawiam się, że ciągnie się aż do samego Zakazanego Lasu. – Podniósł mały kamyczek i rzucił go do wody.\n– To jak my to przejdziemy? – spytała go.\n– Nie wiem – stwierdził. – To ty zawsze znajdowałaś wyjście z podobnych sytuacji. Ja stanowiłem twój błyszczący i lśniący dodatek.\n– Nie zostawiaj mnie z tym samej...\n– A czy ja powiedziałem radź sobie sama? Nie. Po prostu wierzę, że sobie z tym poradzisz. Idź, pomacaj jeszcze tą ścianę, a ja stoczę niebezpieczną, męczącą i brutalną walkę z namiotem, bo nie sadzę, żebyśmy się stąd wynieśli jeszcze dziś. – Wstał z piachu i otrzepał swoje cztery litery.\n– Malfoy, jest piętnasta. Jeszcze wiele może się w tym czasie wydarzyć – zauważyła Hermiona.\n– To najwyraźniej jestem pesymistą. Pesymistą, który zaczyna być głodny, więc przestaje mu pracować mózg. Pozwól więc, ze ter... – Chłopak potknął się o okrągły kamień wielkości talerza i wylądował w piachu. – Chrzaniony kamień – warknął, kopiąc w obiekt jego zdenerwowania, co poskutkowało tylko bólem lewej stopy.\n– Chyba naprawdę jesteś głodny, bo takim kopniakiem spokojnie powinieneś przesunąć taki kamień o kilka centymetrów bez wysiłku. – Hermiona popatrzyła na Malfoya z uniesioną brwią.\n– Proszę cię, Granger, chyba masz zwidy. – Kopnął jeszcze raz w głaz. Nie przesunął się ani o milimetr, za to ból w stopie był jeszcze większy. Blondyn zaczął masować kończynę przez buta i popatrzył z pogardą na kamień. – To gówno jest nieźle wkopane w ziemię, dlatego ani drgnie. Nawet taki siłacz jak ja nie jest w stanie pokonać natury.\n– Nie sądzę, że twoja teoria jest prawdziwa. On nie jest na tyle duży, żeby nie móc przesunąć go kopnięciem.\nDraco uniósł brew i przybliżył się do kawałka skały. Skoro nie chciała drgnąć, to postanowił jej pomóc. Zaczął odgarniać piach, ignorując spojrzenie zdziwione spojrzenie Hermiony. Kilka minut zajęło mu odkopanie kamienia. Jak się okazało był kształtu kuli i został zakopany tylko do połowy. Gryfonka zaczęła się śmiać, chociaż nie chciała być wredna. Malfoy zgromił ją ostrym spojrzeniem, nic przy tym nie mówiąc.\n– Może przyniosę ci coś do jedzenia, bo widzę, że naprawdę nie masz siły – zaproponowała Hermiona, która nie chciała się przyznawać, że także była wściekle głodna.\nW czasie, kiedy ona się podnosiła, Draco z przegraną miną zaczął odgarniać ubity piasek spod kamienia. I wtedy zobaczył coś, co spodziewał się dostrzec dużo wcześniej – a była to część dalsza skały.\n– Granger, chodź tu! – zawołał Draco. – Patrz, to nie koniec kamienia. Miałem rację!\nHermiona popatrzyła na kulę ze skały i walec, który się z nią łączył. Uważnie podeszła bliżej wykopaliska i delikatnie odgarnęła dłonią trochę piachu. W jej głowie zaświtała jedna myśl.\n– Malfoy – zaczęła poważnie, podnosząc wzrok na klęczącego naprzeciw chłopaka. – To nie jest kamień tylko dźwignia.\n– Tak jak powiedziałam. Jesteś genialny! – przyznała w przypływie adrenaliny. – Masz jakąś łopatę? Musimy to odkopać, koniecznie.\n– Przepraszam Granger, czy ja wyglądam ci na kogoś, kto wszędzie nosi ze sobą łopatę? – spytał nader poważnie Draco. Hermiona popatrzyła na niego uważnie.\n– Nie. – Pokiwała głową. – Zapomniałam, że twoje ręce nie są skalane pracą. Przepraszam za ten haniebny błąd. – Wstała z klęczek, otrzepując kolana z piasku.\n– Skołować łopatę. – Draco chciał coś jej powiedzieć, ale przerwała mu jednym gestem. – Nieskromnie mówiąc, masz przed sobą najlepszą osobę z transmutacji na naszym roczniku.\nDwie godziny, dwadzieścia cztery minuty, kilkaset przekleństw i dwa wypocone litry wody później cała dźwignia została odkopana. Zadyszany Malfoy usiadł w cieniu drzewa, usilnie wachlując się swoją koszulką, jednak nie było mu ani trochę chłodniej. Chwilę później obok niego usiadła Hermiona. Dziewczyna podała mu butelkę, na co cicho jej podziękował i pół zawartości wypił na raz. Potem dziewczyna podała mu jedną z kanapek, które przygotowały im skrzaty i zaczęli jeść w ciszy.\n– Musimy znaleźć sposób, jak pociągnąć dźwignię w dół – powiedziała Hermiona, kiedy kończyła. Draco mruknął na znak, że słucha, przeżuwając przy tym kolejny kęs. – A to nie będzie takie proste, bo jest wielka i zrobiona z kamienia...\n– Czekaj – przerwał jej blondyn. – A gdyby coś zwalić na nią pod pewnym kątem?\n– A niby co? I jak?\n– Jakimś innym głazem? I czarami? Zapomniałaś już, gdzie spędziłaś ostatnie osiem lat życia? – Hermiona głośno wypuściła powietrze.\n– Nie pomyślałam o tym – przyznała szczerze. – Ale pomysł jest bardzo dobry.\n– Chyba nie powinienem siedzieć obok ciebie bez koszulki, bo nie myślisz. – Draco roześmiał się cicho, widząc rumieniec Hermiony zawstydzenia i złości, który wykwitł na jej twarzy niemal w sekundę. – Jednak z drugiej strony to ja teraz mam przewagę intelektualną...\n– Po prostu wpadłeś na kamień i teraz wymyśliłeś jak go przechylić. Nic szczególnego. – Wzruszyła ramionami. – Ale i tak ci gratuluję.\nDraco popatrzył na nią uważnie. Kiedy stwierdził, że jej gratulacje były szczere i niewymuszone, wstał, żeby zrealizować swój plan. Samo znalezienie ogromnego kamienia nie było trudne, problem pojawił się dopiero wtedy, kiedy musieli go przenieść. Ciężko było im się idealnie zgrać z zaklęciem, więc póki nie znaleźli wspólnego rytmu, posuwali się małymi kroczkami, używając przy tym dużo energii. Najbardziej jednak ucieszyli się kiedy na wspólne „teraz" opuścili kamień na dźwignię. Ta w sekundę została przygnieciona głazem i opadła w dół.\nI wtedy zatrzęsła się ziemia. Hermiona w tamtej chwili dostrzegła, że ich decyzja była nieprzemyślana. Dziewczyna spojrzała na ścianę skalną, która w połowie zaczęła pękać. Był to widok dosyć imponujący i przerażający.\n– Granger, wiejemy! Teraz! – krzyknął Draco, łapiąc ją za przedramię. Panna Granger w ułamku sekundy otrząsnęła się i zaczęła biec z całych sił. Doskonale wiedziała, że musieli odpłynąć stamtąd jak najdalej, jeżeli chcieli przeżyć. – Granger, uważaj! – zawołał biegnący kilka metrów przed nią Malfoy. Pęknięcie zdążyło przedzielić plażę na pół, a ta zaczęła się po prostu rozchodzić na boki. Woda jeziora w zatrważająco szybkim tempie zaczęła wlewać się do środka. Hermiona, w której obudziła się wyjątkowa chęć do życia, nie patrzyła na ten obrazek, a przeskoczyła powiększającą się wyrwę.\nKiedy dobiegła do łodzi, Malfoy już tam na nią czekał. Szybko wciągnął ją do środka, po czym klasnął, dzięki czemu łódź zaczęła płynąć.\n– Zwiększ natężenie zaklęcia, prędko – nakazał Hermionie. Czuł, że coraz ciężej steruje mu się łódką, a gdyby prąd ich porwał, to to nie mogłoby skończyć się dobrze.\nW pewnym momencie, kiedy wydawało się, że jest już bezpiecznie, a ściana przestała się przesuwać, Draco zawrócił. Na oko spostrzegł, że odpłynęli ponad kilometr od nieistniejącej już plaży, więc czuli się w miarę bezpiecznie, mimo że mocniejsze fale wciąż były wyczuwalne.\n– Na Merlina, jak tam pięknie – szepnęła Hermiona, kiedy udało jej się dostrzec kawałek widoku, który ukryty był za ścianą.\nMalfoy puścił ster i również spojrzał w kierunku, który pokazywała mu szatynka. Już wiedział, że Druga Strona Jeziora to piękne i wyjątkowe miejsce. Spojrzenie Hermiony mówiło to samo.\nJednak w pewnym momencie Draco dostrzegł coś jeszcze....\n– Cholera! – warknął głośno, po czym szybko dopadł ster.\n– Co się stało? – zapytała zdziwiona nagłą zmianą zachowania blondyna dziewczyna.\n– Chłopaki, jak myślicie, co teraz robi Hermiona? – spytała znudzona Ginny.\nZastanawiała się nad tym cały dzień. Nie miała od niej żadnej wiadomości, z czego przecież powinna się cieszyć (w końcu nic im się nie działo i byli bezpieczni!), ale tak nie było. Martwiła się o nich – tak, o Malfoya w jakiś sposób także. Koło godziny dwunastej Harry i Ron mieli dosyć jej pytań, dlatego postanowili zając się czymś we dwójkę. I całe popołudnie grali w szachy.\n– Nie mam pojęcia – odparł Harry, czekając na ruch Rona.\n– A jak myślicie, są bezpieczni?\n– Pewnie tak. Z Hermioną przeważnie jest się bezpiecznym – rzekł Weasley, bijąc przy tym jednego z pionków Harry'ego.\n– To dlaczego jeszcze nie wrócili?\nHarry przewrócił oczami. Nie lubił, kiedy Ginny robiła dziurę z całego, a zdarzało jej się to często. W tym była niewyobrażalnie podobna do swojej matki, jednak dla własnego bezpieczeństwa wolał jej tego nie mówić.\n– Ginny, posłuchaj. – Potter obrócił się przodem do siedzącej na kanapie dziewczyny. – Trudno, żeby taka wyprawa trwała zaledwie jeden dzień. Samo dopłynięcie do tej skały pewnie zajęło im kilka godzin nie mówiąc już o tym, że muszą jeszcze obejść tą ścianę, dopłynąć do Drugiej Strony Jeziora i wrócić. Teoretycznie jest to możliwe, ale w praktyce niekoniecznie. Spodziewałbym się ich najwcześniej jutro.\n– Masz rację – przyznała Ginny i przytuliła się do Harry'ego. – Już się nie martwię – dodała, cmokając go w policzek. Ron udał, że tego nie widział.\nReszta popołudnia i wieczoru minęła im spokojnie. Harry rzeczywiście uspokoił Ginny, za co Ron był mu niezmiernie wdzięczny. Sam nie ufał Malfoyowi – nie po tych wszystkich latach. Wiedział jednak, że jego przyjaciółka nie była głupia i jej już postanowił zaufać. Ona była najrozsądniejszą osobą, jaką miał przyjemność poznać i zawsze wiedziała, co robić. Poza tym była pierwszą i ostatnią personą, która uderzyła Malfoya w twarz. Był pewien, że Hermiona nie da sobą pomiatać.\nMogła przewidzieć, że było zbyt pięknie, zbyt prosto. Czuła się jakby właśnie była główną bohaterką mugolskiego filmu przygodowego. Zawsze, kiedy główni bohaterowie płyną łodzią, trafiają na ogromny wodospad. I dokładnie tak samo było w tym przypadku.\nZ każdym przebytym metrem łódź przyspieszała, a Draco był coraz bardziej bezradny. Sterowanie łodzią nic nie dawało, bo prąd i tak ich porywał. Mocowanie chłopaka nic nie dawało. Oboje zaczęli panikować, a poziom adrenaliny w ich żyłach gwałtownie wzrósł. Hermiona starała zachować zimną krew, choć świadomość, że upadek z tylu metrów może być śmiertelny…\nHermiono, przecież jesteś czarownicą – pomyślała kilka metrów przed spadnięciem. Dziewczyna pospiesznie złapała swoją różdżkę, po czym rzuciła się na burtę, skierowała ją na sam dół rufy, krzycząc przy tym głośno:\nW momencie, kiedy ich łódź powinna oderwać się od tafli wody, by móc spadać w dół, nieznacznie uniosła się ku górze. Okazała się jednak zbyt ciężka jak na samą Hermionę, więc gdy zaczęła kierować się w dół, Draco przybył szatynce z pomocą. Wspólnie skierowali łódź tak, aby schodziła w dół, delikatnie – tak, że prawie tego nie odczuli.\nHermiona z zapartym tchem zaczęła rozglądać się po otoczeniu, kiedy dotarli do brzegu. Było tam niewiarygodnie pięknie, a zachodzące słońce dodatkowo dodawało wszystkiemu uroku. Plaża znajdująca się przy jeziorze była niewiarygodnie czysta, a sąsiadujący z nią las wydawał się być wyjątkowo naturalny. Pannie Granger wystarczyło kilka chwil przyglądania się, aby znaleźć trzy niewiarygodnie cenne na czarodziejskim rynku rośliny. Właściwie to na pierwszy rzut oka widać było, że to miejsce nie było opanowane przez człowieka. Natura sama w sobie, co było trudne do zobaczenia w tamtych czasach, kiedy każdy najmniejszy kawałek ziemi był skażony obecnością człowieka. I ta naturalność, spokój, czystość powietrza, wody i plaży sprawiały, że zarówno Hermiona, jak i Draco poczuli się obco. Czuli się trochę tak, jakby byli winni, że to cudowne miejsce straci na swojej niezwykłości, kiedy czarodzieje z Ministerstwa Magii zaczną je badać. Jednym plusem było to, że później będzie pod ochroną, tak jak reszta Legendarnych Miejsc w Hogwarcie.\nDraco z pomocą Hermiony rozstawili obóz, póki nie zaszło słońce. Chłopak był pewien, że gdyby nie ona, zapewne walczyłby z materiałem cały wieczór, a i tak skończyłby śpiąc pod gołym niebem. Nie miał styczności z mugolskimi rzeczami, a tym bardziej z namiotem, dlatego nawet nie wiedziałby jak się za to zabrać. A że zapomniał odpowiedniego zaklęcia na rozłożenie tego szataństwa, to była już tylko i wyłącznie jego wina.\nKiedy wszystko było już gotowe, rozpalili ognisko i usiedli obok niego.\n– Widzisz, Granger, udało nam się – rzekł zadowolony z siebie Draco. Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko, a jej serce wypełniła jeszcze większa duma.\n– Dziękuję ci, Malfoy. Za wszystko – powiedziała na poważnie dziewczyna, choć w jej oczach tańczyło mnóstwo iskier szczęścia. – Gdyby nie ty, to nie byłoby mnie tutaj, teraz. Nie spełniłabym swojego marzenia. – Popatrzyła na niego ze szczęściem widocznym w jej oczach.\n– Raczej nie udałoby się nam odkryć Drugiej Strony Jeziora przypadkiem. Nie tym razem – zaśmiał się chłopak. – Ale nie przypisuj wszystkiego mnie. Ty też odwaliłaś kawał niezłej roboty.\n– Nie tyle, co ty… – zaczęła, ale nie pozwolił jej dokończyć.\n– Wiesz, twoja zasługa jest duża, bo gdyby nie ty, to prawdopodobnie dotarlibyśmy tutaj jako trupy.\n– Ale i tak ci dziękuję. Chociażby za sam pomysł, żeby tu przepłynąć – powiedziała cicho i przytuliła chłopaka.\nDraco właśnie w tamtym momencie naprawdę poczuł jak Hermiona była mu wdzięczna. I poczuł przeogromne zadowolenie z tego powodu. Dlatego uśmiechał się pod nosem i mocniej przyciągnął ją do siebie. Jej bliskość była cudowna i musiał się do tego przyznać. Miał też dziwne wrażenie, że ona – tak jak on – nie miała ochoty się odsunąć. Może odwzajemniała jego uczucia… Tego nie mógł wiedzieć, niestety. A chciałby, i to bardzo, nawet jeśliby jej myśli i odczucia w jakiś sposób mogły go zranić.\nBlondyn nieznacznie odsunął się od dziewczyny, ale tylko nieznacznie. Spojrzał w jej oczy. Czekała. I doskonale wiedział na co, dlatego postanowił szybko ukrócić ich cierpienia i złączył ich wargi. Za każdym razem ich pocałunki różniły się od siebie – w tym było najwięcej uczucia. I choć nie chcieli się do tego przyznać, to tak właśnie było.\nKiedy w końcu się od siebie oderwali, Draco popatrzył jej głęboko w oczy i zadał jej pytanie, którego się nie spodziewała:\n– Pójdziesz ze mną na bal, Granger? – Dziewczyna zaczęła się zastanawiać.\nOch, Hermiono, przecież wiesz, że tego chcesz – pomyślała całkiem szczerze.\n– Tak – odpowiedziała z uśmiechem.\nLubię ten rozdział, świetnie bawiłam się przy pisaniu go – mam nadzieję, że Wy przy czytaniu także :D\nKolejny rozdział ukaże się za dwa tygodnie, ponieważ wyjeżdżam na Zieloną Szkołę i po prostu nie ma szans, żebym go napisała w trzy dni. Także za tydzień spodziewajcie się jakiegoś drabble :)\nJak tam u Was? Pogoda dopisuje? Mnie tak! :D\nZuzanna Pizun 29 maja 2016 10:27\nEkstra się bawiłam przy czytaniu! Weny i czekam na drabble;3\nSelena Feltson 29 maja 2016 10:35\nEmilka Kołnierzak 29 maja 2016 14:41\nJejuuu *.* najlepsze ^^ czekam na następne powodzenia ^^\nSelena Feltson 29 maja 2016 15:33\nKrólowa Huncwotów 29 maja 2016 14:54\nDzięki tobie mam co czytać!\nSzczerze? Trochę się zawiodłam. Jakoś tak łatwo poszło. I to w jednym rozdziale?! W sumie... Może to dobrze? W każdym razie poszło! Kocham to... Jedno z najlepszych, naprawdę. Zaliczasz się do czołówki, według mnie. Czekam na rozwiązanie, ale jednocześnie nie chcę się żegnać :P\nSelena Feltson 29 maja 2016 15:37\nPrzykro mi, że Cię zawiodłam... W następnych notkach bardziej się postaram :)\nI bardzo mi miło ❤ Dziękuję :* ❤\nArcanum Felis 29 maja 2016 16:10\nBardzo fajny rozdział. Cieszę się, że między naszą parką jest tak słodko *.* Lubię takie momenty. Bardzo mi się podobały pomysły Malfoya. Ostatnie jego pytanie było po prostu urocze :)\nOczywiście życzę weny na kolejne i mnóstwa pomysłów. Udanej Zielonej Szkoły!\nSelena Feltson 29 maja 2016 17:14\nTeraz słodko już będzie aż do końca :3\nDzięki, znając moją klasę z pewnością będzie ciekawie... :D\nJudah 29 maja 2016 17:11\nno to się Ronald wścieknie :D rodział fajny ale myślałem że będzie więcej dramione :)\nSelena Feltson 29 maja 2016 17:15\nRon... Cóż, następny rozdział będzie jedną wielką niespodzianką :D I będzie jeszcze więcej Dramione :D\nAnonimowy 29 maja 2016 22:02\nRozdział genialny! Świetnie się czyta! Takie pytanko: Ile rozdziałów planujesz? Udanego wyjazdu na zieloną szkołę! Pozdrawiam i życzę weny ~A\nSelena Feltson 30 maja 2016 21:41\nRozdziałów będzie 30 + epilog :)\nFrenchie. 29 maja 2016 23:29\nPrzez cały ten czas czekałam na kolejny rozdział, a gdy już się pojawił - kompletnie o nim zapomniałam. 😆\nŻyję wszystkim, ale nie tym, czym tak naprawdę powinnam (czyt. Dramione) i tak nagle sobie pomyślałam "Poczytałabym coś. Ale chyba nikt jeszcze nie dodał nowych rozdziałów, a innych na razie nie mam zamiaru czytać. Ale zaraz... Przecież Feltson miała dzisiaj dodać!" I o to jestem 😄\nRozdział przecudowny. Z resztą, całe twoje opowiadanie jest fenomenalne! Boli mnie tylko, że jeszcze trochę i będzie koniec tego pięknego ( ;( ) , ale mam nadzieję, że jednak coś jeszcze dla nas napiszesz ❤\nPodobało mi się to "Dwie godziny, dwadzieścia cztery minuty, kilkaset przekleństw i dwa wypocone litry wody później ..." - nie wiem dlaczego, ale jakoś mnie rozbawiło 😄\nI choć wcześniej myślałam, że Draco jednak przyzna się do swoich uczuć i poprosi Hermionę o chodzenie. Pomyliłam się, ale sam pomysł z tym zaproszeniem na bal był dobry i chyba bardziej prawdopodobny od tego chodzenia, które (nie oszukujmy się) i tak przecież nastąpi.\nDobra tam, truję dupę i piszę głupoty, więc jednak czas na mnie!\nDziękuję za rozdział, czekam na następny i mam nadzieję, że tym razem o tym nie zapomnę, bo sobie chyba tego przez jakiś czas nie wybaczę ❤\nOczywiście... Weny, weny i jeszcze raz weny życzę! :D\nSelena Feltson 30 maja 2016 21:48\nAle gigant :o Ślicznie dziękuję ❤\nPodziwiam pamięć, ja cały czas zapominam o rozdziałach... Ech :c\nOczywiście, będzie kolejne opowiadanie :) Już niedługo będzie więcej szczegółów :)\nE, tam, żadne głupoty :P\nThe Grey Lady 30 maja 2016 10:32\nNieprawda piszemy razem :) To z wypowiedzi Pansy.\nAle rozdział fajny. Mam wrażenie, że krótki - :( - Ale całkiem niezły. Miło się czytało. Między Draco i Hermioną już wszystkie złe emocje znikły, więc… będą parą. Już są. Nieoficjalnie, ale to widać.\nDobra, zaprosił ją na bal. Jest dobrze.\nI… no… co będzie dalej? Ja nie mam prawa Cię popędzać, bo i tak Cię podziwiam, że tak szybko piszesz rozdziały! <3\nAle czekam z zaciekawieniem ;)\nSelena Feltson 30 maja 2016 21:54\nOczywiście, poprawię :)\nCiekawe podejście... Ale rzeczywiście można odebrać ich relację jako wejście do bycia razem :D\nUwierz mi, możesz mnie popędzać, bo to mnie motywuje :3\nAleksander Kopiec 30 maja 2016 19:23\nBoskie. Niech wena będzie z tobą\nSelena Feltson 30 maja 2016 21:55\nIluvia Storm 2 czerwca 2016 12:05\nRozdział uroczy, jak zawsze. :)\nSzybko udało im się znaleźć rozwiązanie ostatniej zagadki, ale z drugiej strony, nie przeszkadza mi to zupełnie.:)\nBardzo podobała mi się martwiąca Ginny i Harry porównujący ją do Molly. ^^\nI Draco, które wreszcie zaprosił Hermionę na Bal (którego nie mogę się doczekać!).\nSelena Feltson 5 czerwca 2016 10:01\nNa Bal nie trzeba będzie długo czekać... :)\nAlicja Sikorska 6 czerwca 2016 20:45\nChcę kolejny rozdział ! :) mam nadzieję, że po skończeniu tego opowiadania zrobisz kolejne opowiadanie o Dramione. Piszesz genialnie, mam wrażenie że czytam książkę. :)\nSelena Feltson 7 czerwca 2016 16:26\nTak, będzie kolejne opowiadanie, ale więcej szczegółów trochę później :D\nAna Bella 7 czerwca 2016 21:28\nA już myślałam, że skubany jej nie zaprosi. :D\nPocałunek na końcu jest taki słodki, subtelny, że ojej. <3\nPrzebrnęłam przez wszystkie rozdziały, jakie ominęłam i nie żałuję! W sumie to wybacz, że nie komentowałam, ale nie znalazłam czasu na siedzenie na komputerze. Szkoła, egzaminy nadal dręczą moją zmęczoną duszyczkę.\nUwielbiam to, że tak niewinnie ich do siebie zbliżasz.\nNiby coś do siebie czują, a jednak zbliżają się do siebie tak delikatnie, ostrożnie i bardzo powoli.\nZdobyłaś u mnie również ogromnego plusa, co do urodzin Dracona! Według Wikipedii o Harrym Potterze obchodzi on urodziny na początku czerwca (5.06.) i widzę, że idealnie wpasowałaś jego święto w swój rozdział! Takie szczególiki są bardzo fajne i cieszę się, że łapiesz się na tym, by je umieszczać w swojej historii.\nTeraz już tylko czekać na bal... O kurcze, coś czuję, że szykujesz coś naprawdę wielkiego na ten czas!\nPozdrawiam Cię cieplutko i życzę wiele inspiracji!\nSelena Feltson 9 czerwca 2016 22:17\nDziękuję ślicznie za komentarz ❤\nRozumiem Cię doskonale, ponieważ sama ostatnio też mam mało czasu przez wystawianie ocen, ale na szczęście to już koniec. Teraz byle do wakacji :P\nLubię, kiedy Draco i Hermiona nie zbliżają się do siebie za szybko, stąd taki zabieg :) Ale cieszę się, że się podoba :)\nAkurat urodziny Draco to przypadek... Nie wiedziałam, jaką akcję zrobić w rozdziale i przez przypadek spojrzałam w kalendarz... Głupi zawsze ma szczęście :D


W książce zawarto bogaty komentarz do obowiązującej wersji ustawy z 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nowelizowanej już dziewiętnastokrotnie. Ustawa obejmuje ochroną zarówno ilościową, jak i jakościową szczególnie istotne zasoby przyrodnicze, jakim są grunty rolne i leśne. Na podstawie literatury, orzecznictwa i własnych przemyśleń autor przedstawia sposoby rozumienia kolejnych artykułów.\nSzczególną uwagę poświęcono konsekwencjom przeprowadzonego z dniem 1 stycznia 2009 roku wyłączenia użytków rolnych w miastach spod rygorów tej ustawy.\nCzęść pierwsza. Wprowadzenie do problematyki ochrony prawnej gruntów rolnych\n1. Rozwój przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych w Polsce\n2. Miejsce ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w polskim systemie prawnym\nCzęść druga. Ustawa z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych\nRozdział 6. Fundusz Ochrony Gruntów Rolnych


Truskaweczka: #84 "Blisko ciebie" Kasie West\nSam opis niestety wywołał na mojej twarzy niesmak. Nie spodziewałam się po pani West czegoś tak banalnego dlatego też już z góry mi się nie spodobało. Zazwyczaj jej książki są przewidywalne, także nie zdziwiłam się, że tym razem było tak samo. O podobnym wątku zamknięcia razem nie lubiącej się pary czytałam już niejednokrotnie więc wiedziałam jak całość się skończy. A fakt, że po drodze pomagali przezwyciężyć sobie swoje wady, a gdzieś tam jeszcze kręcił się jej wymarzony chłopak tym razem wcale mi się nie podobał.\nDobrze wiecie, że czytając książki tej autorki zawsze odrywałam się od rzeczywistości i idealnie mogłam wyobrazić sobie ich życie. Niestety nie tym razem. Szło mi to jakoś mozolnie i wcale nie aż tak przyjemnie. Oczywiście nie jest to wina pani West i jej stylu (bo w tym akapicie o tym wspominam), ale tym razem po prostu zabrakło mi tego 'czegoś'.\nOstatnio wspomniałam Wam, że coś się ze mną stało i przestałam zakochiwać się w każdym męskim głównym bohaterze. Na szczęście to powoli wraca :D Dax przypadł mi do gustu chociaż nie mogę napisać, że mnie oczarował. Sceny z nim spodobały mi się najbardziej aczkolwiek momentami bardzo mnie denerwował tym, że był taki obojętny. Koniec końców się to zmieniło, ale nadal zdecydowanie wolę gdy to chłopak zabiega o dziewczynę, a nie odwrotnie.\nJeżeli chodzi o Autumn to ona również średnio mi się spodobała. Niestety nie cierpię osób, które swoim kosztem chcą uszczęśliwić wszystkich dookoła także się nie polubiłyśmy chociaż to ona wprowadzała do historii dużo pozytywnych emocji.\nMam mieszane uczucia względem oceny tej książki. Jestem w szoku, że tak mocno zawiodłam się na tej autorce. Chyba te inne świetne historie za bardzo przysłoniły mi oczy i teraz każda jej nowa pozycja będzie musiała być na mega wysokim poziomie. Niestety słabo jak dla mnie, trochę się pośmiałam, ale poza tym emocji za dużo to u mnie nie było. Książka bo książka, będzie wiele innych. O tej raczej szybko zapomnę.\nczerwona filiżanka 11 lipca 2017 14:52\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 12 lipca 2017 02:45\nNatalie Witness 11 lipca 2017 22:01\nJeszcze żadnej książki pani West nie czytałam. Cóż, faktycznie już po opisie widać, że banalna historyjka, czyli nie dla mnie. Nie lubię po prostu takich banałów, że chłopak i dziewczyna, jak tutaj, spędzają razem góra kilka dni i już wielka miłość i nie wiadomo co. :)\nCzasami lubię poczytać takie historie, ale na dłuższą metę mnie to irytuje :)\nWioleta Sadowska (awiola) 11 lipca 2017 22:36\nSzkoda, że summa summarum się zawiodłaś. Czasami jednak tak właśnie bywa.\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 12 lipca 2017 02:44\nKathy Leonia 11 lipca 2017 22:48\ndla mnie nuda...;p\nJeżeli nie lubisz takich klimatów to wcale się nie dziwię :)\nwerka777 11 lipca 2017 23:42\nNo i zaczynam się trochę bać. Bo lubię tę autorkę, ale ta książka wciąż przede mną - czeka na półce na swoją kolej. Mam wrażenie, że także mogę się zawieść. Wkrótce sama się przekonam.\nJestem bardzo ciekawa jak to będzie u Ciebie.\nSylwia 12 lipca 2017 01:32\nSzkoda, że autorka Cię zawiodła. Ja w tym miesiącu będę czytać "P.S. I like you" - to dopiero moje pierwsze spotkanie z Kasie West. :)\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 12 lipca 2017 02:43\nJa bardzo miło wspominam tą lekturę :)\nMy strawberry fields 12 lipca 2017 02:58\nSzkoda, że ta pozycja Cię zawiodła. Niestety każdy autor ma w swoim dorobku gorsze książki :(\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 12 lipca 2017 03:54\nTak bywa :/\nKsiążkowe Zacisze 12 lipca 2017 03:20\nKsiążki tej autorki jeszcze przede mną, ale w wakacje zamierzam przeczytać chociaż jedną! :) Ty też przestałaś się zakochiwać w każdym męskim głównym bohaterze?! To jakaś plaga, bo i mnie to dopadło :D\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 12 lipca 2017 03:55\nChyba za dużo tych romansideł :D\nCzarna Kawa 12 lipca 2017 05:20\nz ciekawości może bym i po nią sięgnęła ;)\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 12 lipca 2017 07:45\nAmanda 12 lipca 2017 10:35\nJa niestety zawiodłam się już na P.S. I like you, więc na razie nie sięgam po kolejne książki autorki. Może kiedyś jak będę potrzebowała jakiegoś odmóżdżacza, ale na razie sobie daruję. ;/\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 12 lipca 2017 10:43\nEllie Moore 12 lipca 2017 10:53\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 12 lipca 2017 12:58\nMartwy Kruk 12 lipca 2017 12:50\nIntryguje nieco sam motyw zamknięcia w jednym miejscu przez dość długi okres czasu, lecz nie będe ukrywac, że nigdy nie byłam fanką podobnych historii i nie widze sensu aby zrobić wyjątek dla tej właśnie pozycji.\nRozumiem, może jak kiedyś znajdziesz ochotę na coś podobnego to będziesz miała tą pozycję ;)\nCyrysia 12 lipca 2017 22:59\nMam w planach tę książkę, ale przyznam, że spodziewałam się po Twojej recenzji większych zachwytów. Mimo wszystko jestem ciekawa, jak ja ją odbiorę.\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 13 lipca 2017 07:30\nAnia 13 lipca 2017 06:26\nSzkoda, że się zawiodłaś. Bardzo lubię książki autorki, miałam nadzieję, że ta również mi się spodoba i będę się przy niej dobrze bawić, ale teraz sama nie jestem do końca przekonana. Aczkolwiek i tak sięgnę pewnie, będę musiała sama się przekonać :)\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 13 lipca 2017 07:29\nWłaśnie najlepiej się przekonać na własnej skórze :)\nEwelina Bauer 13 lipca 2017 06:54\nhistoria faktycznie nico banalna ;) ale dla zabicia czasu może być :)\nvictoriiix 13 lipca 2017 08:15\nJa do tej autorki nie mogę się przekonać. Nie wiem nawet dlaczego. Chyba to przez te okładki i opisy z tyłu książek, które brzmią tak banalnie, że jakoś nie mogę ich tknąć. Widzę, że ta książka wypadła średnio, więc zostanę przy mojej opinii, co do Kasie West.\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 13 lipca 2017 08:56\nTa akurat nie wypadła najlepiej, ale inne jej książki bardzo mi się podobały. Myślę, że powinnaś mimo wszystko dać jej szansę ;)\nBookendorfina Izabela Pycio 13 lipca 2017 10:49\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 13 lipca 2017 12:39\nYellow 15 lipca 2017 03:35\nSzkoda, że zawiodłaś się na tej autorce, ale i ja również przeżyłam takie rozczarowania - a to nic przyjemnego. Szczerze pisząc, mnie także fabuła nie przekonuje do tej książki. Nie mój gust, ale recenzja napisana świetnie :) Czyta się bardzo przyjemnie!\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 15 lipca 2017 06:52\nPaula 15 lipca 2017 11:29\nJak na razie czytałam tylko jedną książkę tej autorki i bardzo miło ją wspominam, więc myślę, że i na tą przyjdzie czas :D\nTruskaweczkaRecenzjeKsiążek 15 lipca 2017 11:44\nA którą to czytałaś? :)


Kampanie społeczne » Dziecko + samochód + upały+ pies = nowa kampania\nDziecko + samochód + upały+ pies = nowa kampania\nTemperatura we wnętrzu samochodu pozostawionego w upalny dzień na słońcu potrafi wzrosnąć nawet o 20°C w ciągu 10 minut, a 27°C na zewnątrz to nawet 60°C we wnętrzu auta! Rusza kampania “Nie zostawiaj mnie w samochodzie”, która ma na celu uświadomienie zagrożeń wynikających z pozostawienia dziecka lub zwierzęcia w nagrzanym samochodzie. Organizatorem kampanii jest Wrocławskie Centrum Rozwoju Społecznego.\nKażde dziesięć minut ma znaczenie – samochód bardzo szybko zmienia się w piekarnik, temperatura wzrasta, a pozostawione w nim dzieci i zwierzęta mogą znaleźć się w sytuacji zagrożenia życia. „Nigdy nie zostawiaj dzieci i zwierząt w samochodzie!” – apelują organizatorzy kampanii, namawiając Polaków do większej troski o wpólne zdrowie. „Zainteresuj się, czy w samochodzie na parkingu obok ciebie nikt nie zostawił dziecka, a jeżeli spotkasz się z taką sytuacją – nie bój się i interweniuj ze spokojnym sumieniem. Każda minuta ma znaczenie.”\nKampania “Nie zostawiaj mnie w samochodzie” została objęta honorowym patronatem Rzecznika Praw Dziecka Pana Marka Michalaka. Wrocławskimi partnerami akcji są: Akademicki Szpital Kliniczny im. Jana Mikulicza-Radeckiego we Wrocławiu, Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. J. Gromkowskiego, Magnolia Park, Centrum Handlowe Korona, Galeria Dominikańska, Stara Piekarnia, Park Handlowy Auchan Bielany oraz Radio Rodzina.\n❗Do wszystkich pijących i dzielących się wodą – chcielibyśmy podzielić się z wami koszulkami.💧Wpiszcie swoją propozycję…\nOpublikowany przez Kubek zimnej wody Środa, 6 września 2017\nJak co roku Wrocławskie Centrum Rozwoju Społecznego rusza także z kampanią informacyjną “Kubek zimnej wody”. To woda odpowiada za regulację temperatury ciała i przyjmuje się, że w gorące dni dorosły człowiek powinien wypijać jej od 2 do 3 litrów dziennie. Niegazowana woda mineralna jest najlepszym sposobem na ugaszenie pragnienia i schłodzenie się. W czasie upałów warto zadbać o tych, którym może jej brakować. Zainteresuj się, czy osoby obok ciebie mają co pić. Pamiętajmy o seniorach, u których wraz z wiekiem słabnie poczucie pragnienia. Jeżeli w naszym otoczeniu są osoby starsze, upewnijmy się czy mają dostęp do świeżej wody. Ważnym gestem będzie również odciążenie ich w codziennych obowiązkach.\n❗Czy wiesz, że temperatura we wnętrzu samochodu pozostawionego na słońcu potrafi wzrosnąć nawet o 20°C w ciągu 10 minut?…\nOpublikowany przez Zainteresuj Się Poniedziałek, 23 lipca 2018\n„Zainteresuj się drugim człowiekiem, podziel się kubkiem wody i wiedzą na temat właściwych zachowań w trakcie upałów. Niech gorące dni spędzane w mieście będą mniej uciążliwe.” – informuje organizatorzy „Kubek zimnej wody” promując przekaz kampanii – przestrzeganie podstawowych zasad bezpieczeństwa w czasie upałów, w tym picie dużej ilości wody. Kampania ma wymiar międzypokoleniowy, organizatorzy podkreślają konieczność namawiania młodych ludzi do pomocy dziadkom, starszym sąsiadom i wszystkim osobom potrzebującym pomocy.\nSzczegółowe informacje dostępne są w social mediach oraz na stronie organizatorów\nOpublikowany przez Kubek zimnej wody Wtorek, 18 lipca 2017\nDziś bardzo ciepło we Wroclaw [Wroclove]-do 37 stopni🌡☀ Apelujemy serdecznie o rozsądek w przebywaniu na słońcu….\nOpublikowany przez Rada Osiedla Maślice Wtorek, 31 lipca 2018


Wszystkie kolory powrotów do biura | Zarządzanie | pulshr.pl\nZasada podobna jak w przypadku sygnalizacji świetlnej, którą znamy z dróg. Czerwona opaska – zachowaj dystans. Żółta – możemy rozmawiać, jednak bez dotyku. Zielona – „przybijmy piątkę i się przytulajmy”. To jedno z rozwiązań na powroty pracowników do biur. Jednak czy takie znakowanie pracowników jest dobre?\n•6 lip 2020 0:01\n40 proc. pracowników boi się powrotu do pracy w biurze (fot. Pixabay)\nZ badania przeprowadzonego na zlecenie Alghoritm Group wynika, że 40 proc. pracowników boi się powrotu do pracy w biurze. Większość jest w stanie informować pracodawcę o swoim stanie zdrowia (97 proc.) i uważa, że pracodawca jest w stanie zapewnić im bezpieczne warunki w biurze (63 proc.).\nZachowanie reżimu sanitarnego jest jednym z elementów bezpiecznego powrotu. Drugim niewątpliwie jest dystans społeczny. A tu bywa różnie. Pojawiają się jednak pomysły, jak ograniczyć kontakt między pracownikami. Jednym z nich jest korporacyjny pomysł kolorowych bransoletek na nadgarstku.\nTe działają podobnie jak światła. Czerwona opaska oznacza potrzebę zachowania dystansu społecznego. Żółta to informacja – rozmawiamy, ale nie przytulamy się. Opaska zielona – dotykamy się i przytulamy.\nProces powrotu do pracy biurowej po kilkumiesięcznym procesie izolacji społecznej staje się faktem. Część już wróciła, część wraca powoli, niektórzy do stacjonarnej pracy powrócą we wrześniu. Nasz powrót do przedpandemicznej rzeczywistości nie oznacza jednak, że pandemia COVID-19 się skończyła. Wręcz przeciwnie, zachorowań w Polsce nadal przybywa, a Światowa Organizacja Zdrowia przestrzega i informuje o kolejnych dobowych wzrostach zachorowań.\nFirmy muszą jednak wracać do przedpandemicznej rzeczywistości. Oczywiście nadal obowiązują reżimy sanitarne, które wymuszają m.in. zachowanie odpowiednich odległości pomiędzy biurkami i automatycznie pomiędzy pracownikami. Jak jednak powstrzymać pracowników przed zbyt bliskim kontaktem?\nOpaski na nadgarstku jasnym przekazem?\nZ badania przeprowadzonego na zlecenie Alghoritm Group w maju 2020 roku wynika, że 40 proc. pracowników boi się powrotu do pracy w biurze. Większość jest w stanie informować pracodawcę o swoim stanie zdrowia (97 proc.) i uważa, że pracodawca jest w stanie zapewnić im bezpieczne warunki w biurze (63 proc.).\nPrzeczytaj także: Bezpieczny powrót do pracy. Pracodawcy gotowi, ale wytykają błędy\nfot. Mateusz Strzałkowski/LinkedIn\nPomysł z zagranicy wzbudza wiele emocji i dyskusji, nie tylko na polskich forach. Niektórzy oceniają go bardzo dobrze, dla innych zielona opaska w czasach wielu niewiadomych, jakie niesie za sobą koronawirus, to przejaw nieodpowiedzialności.\nDr Kaja Prystupa-Rządca, ekspertka w dziedzinie zarządzania z Akademii Leona Koźmińskiego, zauważa, że tego typu rozwiązanie może skutkować pewnego rodzaju segregacją społeczną.\n– Z jednej strony jest to jasna deklaracja, kto jak się czuje w obecnej sytuacji i jak czuje się z powrotem do biura. Popatrzyłabym jednak na to z innej perspektywy – z perspektywy presji społecznej. W momencie, w którym okaże się, że większość moich kolegów z biura oznaczy się opaską zieloną, a ja będę jednym z tych, którzy wybiorą opaskę "dystans", może dojść do pewnych nierówności. Pojawia nam się tu sytuacja pewnej segregacji społecznej i takie osoby w pewien sposób, niezależnie od zajmowanego stanowiska, mogą znajdować się na marginesie – wyjaśnia.\nZobacz: Epidemia koronawirusa może zakończyć erę open space\nJak zauważa, sytuacja, w której się znaleźliśmy i blisko czteromiesięczny okres pracy zdalnej mocno wpłynęły na więzi społeczne pracowników. Pomysł bransoletek, choć wydaje się słuszny – jest bowiem jasnym sygnałem, jakiego kontaktu dany pracownik potrzebuje – może być przyczyną konfliktów w zespole.\n– To, co jest ważne w powrocie do biura, to sytuacja, w której wszyscy się na nowo integrują. Nawet jeśli chcą trzymać dystans. Czas pracy zdalnej w dużej mierze spowodował poluźnienie więzi społecznych. Zespół potrzebuje na nowo stworzyć więzi umacniające relację. Wprowadzając pewne podziały, nie pomagamy temu. Kolorowe opaski są dodatkowo informacją, co tak naprawdę na ten temat uważamy. Teoretycznie prawo jest jasne – mamy zachować ten dystans, a takie zachowania trochę nas do łamania prawa zachęcają – podkreśla ekspert ALK.\nNowa rzeczywistość – nowe relacje?\nSytuacja, w jakiej się znaleźliśmy (wiele niewiadomych, nieznana mimo czasu skala zagrożenia, izolacja społeczna) wpłynęła na jakość relacji w zespołach. Czy uda nam się wrócić do tych znanych sprzed kilku miesięcy?\n– Powrót do normalności w relacjach znanych nam jeszcze z początku roku jest mocno uzależniony od konkretnej osoby – wyjaśnia dr Kaja Prystupa-Rządca. – Od jej podejścia, obaw, od czynników współistniejących. Można zauważyć różne podejście do całej sytuacji. Osoby, które mają obawy, trzymają się z daleka, ale są też osoby, które sytuacją się nie przejmują. Nasze relacje na pewno nie będą takie same – dodaje.\nJak podkreśla, duże rozluźnienie w podejściu do koronawirusa, jakie możemy zauważyć między innymi na ulicach, może być dość problematyczne.\n– To nasze różne podejście, nasze różne obawy mogą być potencjalnie przyczyną wielu konfliktów w zespole, wynikających właśnie z naszych odmiennych obaw lub ich całkowitego braku. Najprostszym przykładem może być wybór miejsca spotkania – salka czy jednak zebranie online. Tu będą mogły pojawić się pierwsze konflikty.\nI jak zaznacza, to będzie kolejne duże wyzwanie dla zarządzających.\n– Dlatego tak ogromną rolę w budowaniu tych naszych relacji „na nowo” będą odgrywali managerowie zespołów.\nNie tylko kolorowe opaski\nPomysłów na wykorzystywanie opasek na nadgarstki jest jednak więcej. Belgijski start-up technologiczny Rombit stworzył opaskę na rękę, która ma informować o tym, czy pracownicy utrzymują bezpieczny dystans. Rozwiązanie testowane było m.in. w porcie w Antwerpii.\nSystem rejestruje odległość pomiędzy pracownikami noszącymi opaski oraz alarmuje ich, za pomocą dźwięków lub wibracji, jeśli za bardzo się do siebie zbliżą. By działać, nie potrzebuje połączenia z internetem lub siecią telefoniczną, co – jak podkreślają twórcy oprogramowania – jest sporą zaletą w dużych zakładach przemysłowych, gdzie czasami nie ma zasięgu.\nPodczas dyskusji na temat zasadności opasek pojawiły się także przykłady, które znane nam były jeszcze przed pandemią, a które w dzisiejszych czasach mogłyby sprawdzić się idealnie. Jednym z nich są koszyki dla klientów oczekujących pomocy ze strony sprzedającego i tych, którzy z zakupami poradzą sobie sami.\n– W ubiegłym roku w części naszych perfumerii wdrożyliśmy funkcjonujący również na innych rynkach, na których obecna jest Sephora, system dwóch typów koszyków. Biorąc czerwony koszyk, klient daje nam sygnał, że potrzebuje porady i wtedy takiej porady udzieli mu nasza konsultantka, wybór czarnego koszyka oznacza, że tego dnia klient woli zrobić zakupy samodzielnie, bez pomocy konsultantki – wyjaśnia Agata Wójcik-Ryszawa, dyrektor HR Sephora Polska.\nPomysł testowany w perfumeriach sieci Sephora został co prawda z powodu procedur sanitarnych zawieszony, jednak jak podkreśla Agata Wójcik-Ryszawa, niewykluczone, że rozwiązanie zostanie w najbliższym czasie przywrócone.\n– Rozwiązanie to zaprojektowaliśmy i wprowadziliśmy w 2019 r. z myślą o komforcie naszych klientów, mocno wsłuchując się w głosy płynące od nich, składając w ich ręce wybór co do intensywności obsługi klienta, jakiej w danym momencie oczekują. Projekt został niezwykle dobrze przyjęty, 9 na 10 naszych klientów oceniło go bardzo pozytywnie. Obecnie z uwagi na procedury sanitarne jest on czasowo zawieszony w perfumeriach. Mamy nadzieję, że już niedługo rozwiązanie to powróci do naszych perfumerii w odświeżonej formule – dodaje.\nZgodnie z obowiązującymi przepisami, 7 września wygasają przepisy z Tarczy antykryzysowej regulujące pracę zdalną. Zostały one wprowadzone do Kodeksu pracy jako rozwiązanie tymczasowe, służące przeciwdziałaniu COVID-19. Część firm pracę stacjonarną już przywróciła, część robi to stopniowo. I jak podkreśla dr Kaja Prystupa-Rządca, wakacje dla tych, którzy nadal utrzymują formułę zdalną, są dobrym momentem, by wprowadzać plan powrotów. Z kilku powodów.\n– Lato to czas, kiedy notujemy mniejszą liczbę zachorowań na typowo wiosenno-zimowe choroby: grypę czy przeziębienia. Zauważmy, że my podchodzimy z paniką do każdego przeziębienia, szczególnie w czasach koronawirusa, więc w okresie jesieni może to być dość ekstremalna sytuacja. Zwłaszcza że przez bardzo długi czas przebywaliśmy w izolacji społecznej. Ten rygor, przed którym nas postawiono i duża izolacja społeczna powodują, że dziś mamy dużo więcej obaw przed powrotem do normalnego życia.\nPrzeczytaj: Powrót do biur nie taki łatwy. Pracodawcy muszą się dobrze przygotować\nDobrze przemyślany plan wznawiania pracy stacjonarnej jest tym istotniejszy, że pandemia nie słabnie i w rzeczywistości nikt nie wie, czy jesień nie przyniesie drugiej fali zachorowań, połączonych z chorobami sezonowymi.\n– Nasze powroty do pracy muszą być przemyślane. Uważam, że po pierwsze powinniśmy wracać w formie hybrydowej. Część czasu pracujemy zdalnie, część z biur – podkreśla Prystupa-Rządca.\nDo artykułu: Wszystkie kolory powrotów do biura\nZeghar 2020-07-06 18:09:49\nNie rozumiem tego haerowego fetyszu integracji. Mi płacą za wykonaną robotę, a nie za łażenie do chwila do innej psiapsióły na kawusię i pogaduszki. I nie, nie zamierzam się w żaden sposób znakować. No chyba że byłaby opaska sygnalizująca "Uwaga, wściekły pracownik, nie podchodzić".


Najbogatsze firmy na świecie. Polska daleko w rankingu - Superbiz.se.pl\nSuperBiz wiadomości Najbogatsze firmy na świecie. Polska daleko w rankingu\nNajbogatsze firmy na świecie. Polska daleko w rankingu\n08.05.2015, godz. 12:24\nNajbogatsze firmy na świecie znajdują się w Chinach i Stanach Zjednoczonych. Polska pod tym względem zajmuje dość odległe pozycje.\nJuż 13. raz poznajemy ranking magazynu "Forbes" - Global 2000, który grupuje największe i najbardziej wpływowe firmy na świecie. Pod uwagę brane są przychody, zyski, aktywa i wartość rynkowa badanych podmiotów. Tegoroczny ranking objął 61 krajów i 2 tys. firm, których łączne przychody to 39 bilionów dolarów, zyski 3 bln dolarów, a wartość rynkowa 48 bln dolarów.\nNajwięcej firm pochodzi z USA - 579, z Chin 232 podmioty, a z Europy łącznie 486 firmy (95 z Wielkiej Brytanii i 61 z Francji). Jednak najlepszą trójkę stworzyły trzy chińskie banki.\n1. ICBC (sprzedaż w 2014 r. 166,8 mld dolarów, zyski 44,8 mld dolarów, aktywa 3 bln 322 mld dolarów, wartość rynkowa 278,3 mld dolarów);\n2. China Construction Bank (sprzedaż 130,5 mld dolarów, zyski 37 mld dolarów, aktywa 2 bln 699 mld dolarów, wartość rynkowa 212,9 mld dolarów);\n3. Agricultural Bank of China (sprzedaż 129,2 mld dolarów, zyski 29,1 mld dolarów, aktywa 2 bln 574 mld dolarów, wartość rynkowa 189,9 mld dolarów).\nPolskie firmy uplasowały się na niskich pozycjach:\n- 743. PKO Bank Polski ze sprzedażą na poziomie 5 mld dolarów, zyskami 1 mld dolarów, aktywami 70 mld dolarów i wartością rynkową 11,5 mld dolarów.\n- 778. PGE - sprzedaż 8,9 mld dolarów, zyski 1,2 mld dolarów, aktywa 18,6 mld dolarów i wartość rynkowa 10.5 mld dolarów.\n- 855. Grupa PZU - sprzedaż 6,2 mld dolarów, zyski 941 mln dolarów, aktywa 18,8 mld dolarów, wartość rynkowa 11,5 mld dolarów\n- 887. PGNiG Group - sprzedaż 10,9 mld dolarów, zyski 895 mln dolarów, aktywa 13,8 mld dolarów i wartość rynkowa 8,7 mld dolarów\n- 1217. PKN Orlen - sprzedaż 33,9 mld dolarów, zyski minus 1,8 mld dolarów, aktywa 13,2 mld dolarów, wartość rynkowa 7 mld dolarów.\n- 1302. KGHM Polska Miedź - sprzedaż 6,5 mld dolarów, zyski 759 mln dolarów, aktywa 11,4 mld dolarów, wartość rynkowa 6,5 mld dolarów.\ntagi: Global 2000 najbogatsze firmy ranking Forbes


XV NIEDZIELA ZWYKŁA | (Mt 13,1-23)\nSianie kiedyś wyglądało całkiem inaczej niż dziś, ponieważ nie robiła tego maszyna, tylko człowiek. Wychodził gospodarz na swoje pole, w worku, który miał przewieszony przez jedno ramię, znajdowało się ziarno i rolnik rozrzucał go po całym polu tak, aby padło w jak największą liczbę miejsc. Dziś sieje siewnik – jest precyzyjny – można powiedzieć, robi to bardzo dokładnie i w taki sposób, że ziarno nie wpadnie tam, gdzie wpaść nie powinno.\nDzisiejsza Ewangelia którą już nie raz słyszeliśmy ukazuje Siewcę, rozrzucającego ziarno, w taki sposób, że to ziarno w jakimś stopniu marnuje się. Siewca jest trochę rozrzutny i nieprecyzyjny, bo ziarno trafia tam, gdzie paść nie powinno, pada tam gdzie ginie, a nie wzrasta.\nSceneria z dzisiejszego Słowa, kochani, ukazuje Boga, który sieje i ludzi, którzy są konkretnymi miejscami, w które wpada ziarno. Przedziwne jest to, że Siewca, czyli Bóg rzuca ziarno tam, gdzie nie ma do tego warunków, tam gdzie to ziarno nie wyda plonu, a mimo to dalej je tam rzuca.\nTo jest bardzo ważne byśmy dzisiaj sobie to uświadomili, że Bóg w Swojej dobroci i łaskawości jest bardzo hojny i rozrzutny – ponieważ nie robi różnic między miejscami siania, czyli między nami, ale każdy Jego ziarno, czyli Słowo otrzymuje. Gdyby Bóg podszedł do siania tak, jak dzisiejsze maszyny – to najprawdopodobniej większość z nas nie otrzymała by Słowa, ponieważ byśmy na nie nie zasłużyli i nie byli godni. A Bóg rzuca je wszędzie, czyli w każde serce, które dzisiaj się znajduje w Kościele!\nTo nie Bóg marnuje ziarno źle rzucając, tylko miejsca, w które ziarno pada nie chcą wydać plonu! Ponieważ Słowo Boga ma moc przemieniać miejsca, do których dociera, jeżeli tylko człowiek tego chce. Czasem kiedy nad jeziorem karmimy kaczki chlebem, okazuje się, że o rzucany chleb, ptaki potrafią tak walczyć, że nie zdąży wpaść do wody i już zostaje przechwycony – trzeba nam walczyć o Słowo, które Bóg nam rzuca w nasze serca, trzeba je przechwycić zanim wpadnie w ciernie, na drogę, w skały, zanim ptaki je wydziobią – trzeba nam dzisiaj zabrać Słowo Boże ze sobą nie pozwalając mu ginąć, tylko pielęgnując tak, aby wydało plon!!!\nTen wpis został opublikowany w Kilka myśli... dnia 10 lipca 2020 , przez Joanna.


Na Clubhouse swój własny pokój otwiera Tefal. Greg Albrecht będzie gościem pierwszego spotkania - Marketing i Biznes\nMarketing i Biznes Social media Na Clubhouse swój własny pokój otwiera Tefal. Greg Albrecht będzie gościem pierwszego spotkania\nNa Clubhouse swój własny pokój otwiera Tefal. Greg Albrecht będzie gościem pierwszego spotkania\n15.03.2021 | Autor: Damian Jemioło\nTefal włącza Clubhouse do swojej strategii komunikacji i rusza ze spotkaniami. Firma na Clubhouse chce rozmawiać o tym, jak prowadzić odpowiedzialny biznes. Pierwsze spotkanie traktować będzie o kulturze organizacyjnej. Gościem specjalnym pokoju Tefal na Clubhouse jest Greg Albrecht.\nTefal rozpoczyna serię spotkań na Clubhouse\nNowa sieć społecznościowa Clubhouse budzi spore zainteresowanie i oprócz przedsiębiorców czy influencerów, można tam już spotkać marki. Jedną z nich jest Tefal – producent artykułów gospodarstwa domowego. Marka na Clubhouse podczas rozmowy w czasie rzeczywistym chce poruszać wszelkie wątki dotyczące biznesu i zachęcać do dyskusji oraz brania udziału właśnie w rozmowach w czasie rzeczywistym. Tefal zapowiedział już, że będzie zapraszać gości. Pierwsze spotkanie na Clubhouse, które będzie mieć miejsce we wtorek 16 marca o godz. 17:00 dotyczyć będzie autorskiej filozfii DBAM, którą kieruje się Tefal. Idea ta ma stawiać w centrum takie wartości, jak autonomia, odpowiedzialność i zaufanie – ma to pomóc wszystkim pracownikom firmy czuć się odpowiedzialnymi za współtworzenie jej sukcesu.\n– Będziemy chcieli rozmawiać o tym, jak prowadzić dziś odpowiedzialny i mądry biznes. Mamy sporo do powiedzenia, ale chcemy też posłuchać, jak naszą pracę widzą inni praktycy biznesu – twierdzi Agnieszka Stecko odpowiedzialna za PR i komunikację Tefal.\nPierwsze spotkanie w pokoju Tefal na Clubhouse poprowadzi Radosław Matuszkiewicz – general manager Poland&Ukraine w Groupe SEB oraz Karol Turek – retail director Poland&Ukraine w sieci sklepów marki. Zaproszenie do rozmowy otrzymał Greg Albrecht – autour podcastu biznesowego Greg Albrecht Podcast – Wszystkie Twarze Biznesu oraz przedsiębiorca i anioł biznesu.\nZobacz również: Clubhouse coraz popularniejszy. Nowa gwiazda w świecie social media czy chwilowa moda?\nClubhouse – sieć społecznościowa stawiająca na rozmowy na żywo\nClubhouse to medium społecznościowe, które stawia na rozmowy głosowe, które odbywają zaproszone do dyskusji osoby w specjalnie stworzonym do tego pokoju. Na razie jedynie użytkownicy iPhone’ów i urządzeń z iOS otrzymują dostęp do aplikacji. W Clubhouse nie ma innej formy komunikacji niż audio. W przeciwieństwie do social mediów takich, jak Facebook, Twitter czy Instagram. Również nie każdy pomimo otrzymania zaproszenia może uczestniczyć w rozmowie. To twórcy pokoju decydują, kto może brać czynny udział w dyskusji na Clubhouse. Pozostali użytkownicy mogą jedynie słuchać prowadzonej konwersacji. Aplikacja stała się jednak niezwykle popularna – w dużej mierze przez swoją „elitarność”.\nWśród użytkowników Clubhouse nie brakuje postaci takich jak Oprah Winfrey, Elon Musk czy Drake. Na chwilę obecną Clubhouse ma około 8 milionów pobrań. Daleko mu zatem do liderów takich jak wcześniej wymieniony Facebook. Jednak w świecie marketingu i mediów już zapowiedziano, że będzie to jedna z najgłośniejszych aplikacji 2021 r. I przynajmniej na razie – faktycznie się na to zapowiada.\nclubhouse, Greg Albrecht, social media, tefal


Ostatnio we wtorki bardzo późno robiłam wpisy- dziś za to bardzo szybko :)\nWczoraj byłam z grupą z Politechniki w Zwięczycy w Zakładzie Uzdatniania Wody.\nZapoznaliśmy się z infrastrukturą krytyczną i jak chroniony jest obiekt na wypadek wojny lub ataku.\nPocztówek z Niemiec chyba mam najwięcej ;)\nNa pocztówce zaznaczona jest jaka jest pogoda :)\nDüsseldorf – miasto na prawach powiatu w Niemczech, stolica kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia oraz rejencji Düsseldorf. Liczy 597 102 mieszkańców (2013), należy do aglomeracji Rhein-Ruhr z ok. 10-12 mln mieszkańcami. Leży na wysokości 38 m n.p.m. i powierzchni 217,21 km².\nJest to jedno z większych z miast zachodnich Niemiec, o dużym znaczeniu gospodarczym. Düsseldorf, który po II wojnie światowej przeżył fazę przyśpieszonego rozwoju, jest siedzibą wielu niemieckich koncernów przemysłowych.\nEris 12 maja 2015 05:01\nRównież mam najwięcej kartek z Niemiec a ta jest śliczna :)\nkingway Kinga 12 maja 2015 08:36\nNie widziałam jeszcze takiej kartki, ani takiego niemieckiego znaczka. Te z kwiatkami bardzo lubię, ale ten drugi widzę po raz pierwszy :)\nW tamtym tygodniu byłam w Stacji Uzdatniania Wody w Łodzi i zapoznałam się z mechanizmem działania, troszkę o zabezpieczeniach i ogólnie o tym co, gdzie, jak i po co :D\nA w Rzeszowie będę 23 lipca, bo na wtedy mam wykupiony bilet na Polskiego Busa , także jeszcze sporo czasu :)\nPaula Nowak 12 maja 2015 13:16\nBardzo ciekawa kartka ;-) a ten znaczek z fletem jest świetny pierwszy raz taki widzę ;)\nJa Optymistyczna 12 maja 2015 16:24\nŚwietna pocztówka! Taka radosna!\nGrzanka :) 13 maja 2015 10:36\nZawsze chciałam zamieszkać w Dusseldorfie :)\nPocztówka bardzo radosna :D studiujesz na PR?\nSawatka 14 maja 2015 07:24\nDüsseldorf to miasto, w którym urodził się mój przyjaciel. :) Zwiedzania chyba nie ma tam mnóstwo, to bardziej, tak jak napisałaś, miasto gospodarcze.\nNa pocztówce ogromnie podobają mi się te buźki z boków! :D\nFilolog 16 maja 2015 06:31\nDüsseldorf to centrum niemieckiej mody i przemysłu reklamowego, a także miasto muzeów. tutaj urodził się i mieszkał ulubieniec narodu niemieckiego - Heinrich Heine.


Malowanie proszkowe, czyli o tym dlaczego lepiej odnawiać niż kupować nowe - STELCO - Lakiernia Proszkowa, Malowanie Felg\nutworzone przez admin | grudzień 29, 2015 | Lakiernia | 0 komentarzy\nWygląd ogrodzeń, balustrad balkonowych, felg czy innych metalowych elementów, które użytkujemy na co dzień z czasem ulega pogorszeniu – pojawiają się problemy z rdzą. Elementy te nie tylko przestają ładnie wyglądać, ale również gorzej funkcjonują. Co w takiej sytuacji zrobić? Kupić nowy czy zdecydować się na renowację?\nOddanie skorodowanych elementów metalowych do lakierni proszkowej jest wyjściem korzystniejszym z wielu względów. Przede wszystkim jest tańsze: naprawa uszkodzonych powierzchni nie kosztuje tak dużo jak zakup nowego elementu. Ponadto, metalowe fragmenty poddane procesowi malowania proszkowego wyglądem nie różnią się od nowo zakupionych i są zabezpieczone przed korozją na długi czas. Jak to się dzieje?\nLakiernie dysponują specjalistycznym sprzętem, którego używają do przeprowadzenia procesu malowania proszkowego. Zalicza się do niego między innymi:\npistolety do aplikacji farb,\nsystemy zasilania i odzysku proszku,\nZanim powierzchnie pokrywane są farbą, przygotowuje się je do tego dokładnie je oczyszczając z . W tym celu wykorzystuje się technologię piaskowania lub śrutowania. Dopiero wtedy możliwa jest aplikacja farb proszkowych, którą przeprowadzić można na kilka sposobów, np. z użyciem pistoletu natryskowego lub dysków obrotowych. I w ten sposób odnowić można praktycznie każdy element metalowy: od fragmentów ogrodzeń po wózki dziecięce.


Recenzja: Prezent zapakowany przez Boga - Linda Dillow, Lorraine Pintus - granice.pl\nRecenzja książki: Prezent zapakowany przez Boga\nWe współczesnym, nastawionym na konsumpcjonizm świecie, wszystko jest na sprzedaż. Każdą dziedzinę życia i pragnienie próbujemy zaspokoić „tu i teraz”, nie patrząc na konsekwencje i nie zastanawiając się nad tym, jak podjęte naprędce decyzje wpłyną na naszą przyszłość. Nie inaczej jest z intymnością i czystością przedmałżeńską. Wydaje się, że seks to narzędzie zaspokajające nasze potrzeby tak szybko i łatwo, jak kieliszek wina czy papieros. Nie zdajemy sobie jednak sprawy z tego, jak wielkie spustoszenie uczyni w naszym życiu swobodne podejście do własnej seksualności. O sprawach intymności i znaczeniu czystości opowiadają w świetnej książce Prezent zapakowany przez Boga znakomite mówczynie motywacyjne: Linda Dillow i Lorraine Pintus.\nKsiążka Lindy Dillow i Lorraine Pintus kierowana jest przede wszystkim do młodych dziewcząt i kobiet, ale także dojrzalsze czytelniczki znajdą w niej inspirujące fragmenty. Autorki skupiają się na temacie seksualności i uzasadniają, dlaczego warto zachować czystość aż do ślubu. Na poparcie swoich argumentów przytaczają cytaty z Pisma Świętego, ale także wypowiedzi wielu kobiet, które podzieliły się świadectwami ze swojego życia. Poznajemy zatem punkt widzenia kobiet, które zaczekały w czystości na swojego męża, ale także doświadczenia dziewcząt, które współżyły z wieloma partnerami jeszcze przed ślubem. W poradniku znajdziemy też porady dotyczące tego, jak odbudować utraconą kiedyś czystość, jak powtórnie - tym razem w pełni świadomie - oddać siebie mężowi w noc poślubną.\nPrezent zapakowany przez Boga to motywujący poradnik, który przeczytać powinna każda młoda dziewczyna. Autorki udowadniają, że czystość to coś świętego, a seks jest darem Boga dla małżonków, najbardziej intymnym aktem poznania drugiego człowieka. Nie można szastać czymś tak ważnym, gdyż dopiero z czasem odkryjemy, jak wielkie straty i cierpienie same sobie zadałyśmy. Linda Dillow i Lorraine Pintus opisują nie tylko ból emocjonalny, ale także ten czysto fizyczny – jak choroby, niechciana ciąża czy aborcja.\nKsiążka Lindy Dillow i Lorraine Pintus podzielona jest na kilkanaście krótkich rozdziałów, które czyta się bardzo szybko, ale warto do nich wielokrotnie wrócić, by przypomnieć sobie zawarte w nich bardzo cenne treści. Język poradnika jest bardzo przystępny, wersety Pisma Świętego interpretowane są i tłumaczone przez autorki na bieżąco, nie ma więc możliwości, by cokolwiek w książce było niejasne. Ponieważ Linda Dillow i Lorraine Pintus są świetnymi mówczyniami motywacyjnymi, prowadzącymi setki spotkań, czytając Prezent zapakowany przez Boga można odnieść wrażenie, że uczestniczymy w takiej właśnie konferencji. Autorki zachęcają kobiety do pracy nad sobą nie jutro, nie za miesiąc, ale już, teraz. Ich zapał i entuzjazm udzielają się czytelnikowi, trudno zatem odmówić autorkom umiejętności motywowania innych, przekonywania do działania. Świetnym zwieńczeniem publikacji i dowodem na profesjonalizm w swoim fachu jest zamieszczenie ośmiotygodniowego studium biblijnego na końcu książki. Angażując się w przedstawione zadanie, kobiety jeszcze bardziej wnikną się w omawiany temat, głębiej go zrozumieją, świadomie i z pełnym przekonaniem podejdą do sprawy czystości przedmałżeńskiej.\nPrezent zapakowany przez Boga to niezwykle istotna publikacja, która – szczególnie w kontekście naszych czasów – powinna trafić do rąk każdej nastolatki. Pewnych decyzji i działań nie da się bowiem cofnąć, a odbudowywanie poczucia własnej wartości w oczach przyszłego partnera może okazać się bolesne i wstydliwe. Z poradnikiem Lindy Dillow i Lorraine Pintus zachowanie czystości okaże się nie tylko prostsze, ale płynąć też będzie z głębi serca.\nTagi: Prezent zapakowany przez Boga , Prezent zapakowany przez Boga recenzja, Prezent zapakowany przez Boga książka, Linda Dillow Lorraine Pintus Prezent zapakowany przez Boga , Linda Dillow Lorraine Pintus recenzja, Linda Dillow Lorraine Pintus książka, Linda Dillow Lorraine Pintus\nZobacz opinie o książce Prezent zapakowany przez Boga


Akcje promocyjne i wyprzedaże narzędzia i kosiarki | aż do -80% | KUPLIO.pl\nKUPLIO.pl Wyprzedaże Dom i ogród Narzędzia i kosiarki\nAkcje promocyjne i wyprzedaże narzędzia i kosiarki\nJeśli spędzasz sporo czasu pracując w ogrodzie lub warsztacie, sprawdź jakie oferty promocyjne na narzędzia i kosiarki dla Ciebie przygotowaliśmy. Znajdziesz wyprzedaże na kosiarki ręczne, elektryczne, z zasilaniem sieciowym, akumulatorowe, spalinowe i traktorowe. Znajdziesz także szeroki wybór narzędzi takich jak: wiertarki, śrubokręty, szlifierki, piły czy frezarki. Nie zabraknie również promocji na narzędzia ręczne takie jak: klucze, szczypce, noże i inne niezbędne w każdym warsztacie artykuły. Znajdź wszystko czego potrzebujesz do codziennych napraw, i ciesz się niską ceną, dzięki wyprzedażom, które znajdziesz na stronie. Zamów niezbędne narzędzia szybko, tanio i wygodnie w sklepach internetowych i ciesz się wysokiej jakości sprzętem w świetnej cenie. Ukryj tekst\nJeśli spędzasz sporo czasu pracując w ogrodzie lub warsztacie, sprawdź jakie oferty promocyjne na narzędzia i kosiarki dla Ciebie przygotowaliśmy. Znajdziesz wyprzedaże na kosiarki ręczne, elektryczne, z zasilaniem sieciowym, akumulatorowe, spalinowe i traktorowe. Znajdziesz także szeroki wybór narzędzi takich jak: wiertarki, śrubokręty, szlifierki, piły czy frezarki. Nie zabraknie również promocji na narzędzia ręczne takie jak: klucze, szczypce, noże i inne niezbędne w każdym warsztacie artykuły. Znajdź wszystko czego potrzebujesz do codziennych napraw, i ciesz się niską ceną, dzięki wyprzedażom, które znajdziesz na stronie. Zamów niezbędne narzędzia szybko, tanio i wygodnie w sklepach internetowych i ciesz się wysokiej jakości sprzętem w świetnej cenie.\nSprawdź ofertę wyprzedaży do - 15% w sklepie StukPuk na… Więcej o zniżkach\nSprawdź ofertę wyprzedaży do - 15% w sklepie StukPuk na wybrane sprzęty ogrodowe i akcesoria domowe. Znajdziesz tam szeroki wybór narzędzi, artykułów budowlanych, mebli i akcesoriów ogrodowych w najlepszej jakości. Ukryj tekst\nWszystko od StukPuk\nWyprzedaż od 9,84 zł oprawy ze światłem LED na lednar.pl. Ukryj tekst\nAsajBridomCenterdiCentrum RoweroweeŻelaznyHurt.com.pliRobotIsprzętLednarliderpolska.plMiniInTheBox.comMixtools.plMorele.netMyjki.comnorminet.plOutlet RTV AGDSeltradeStukPukToolesUno telVida XLVitcas\nA B C E G H I L M N O S T U V


Producent farb Oliva partnerem regat | Farby Jachtowe Oliva\n„Staramy się być tam, gdzie nasi klienci.”\n6 października 2016 Aktualności, Wydarzenia\nW pierwszą sobotę października, która w tym roku przypadła na dzień 1 października, odbyła się 64 edycja regat o Błękitną Wstęgę Zatoki Gdańskiej. Regaty te uznawane są za zakończenie sezonu na Zatoce. Organizatorem tego wydarzenia jest Yacht Klub Stal w Gdyni. W tym roku do wyścigu zgłosiło się ok. 120 załóg. Trasa regat jest stała. Prowadzi z Gdyni w okolice sopockiego mola, kolejny punkt zwrotny wyścigu stanowi jedna z boi podejściowych do Gdańska i z powrotem do Gdyni. Jak mówi Kajetan Kilanowski, komandor klubu Stal, trasa celowo jest prowadzona blisko brzegu. Wielka flotylla płynących jachtów to piękny widok dla spacerowiczów i osób spędzających czas nad brzegiem Zatoki. Regaty te, mimo swego sportowego charakteru i rywalizacji pomiędzy załogami na wodzie, są też wydarzeniem towarzyskim. Po zakończeniu wyścigu większość z prawie 500 uczestników zgromadziła się w klubowym hangarze na uroczystości rozdania nagród i wieczornej imprezie. Firma TEKNOS-Oliva, która współpracuje z klubem Stal i pomaga w utrzymaniu najstarszych klubowych jednostek – Copernicusa i Orkana jest partnerem regat i fundatorem nagród dla zwycięzców w poszczególnych klasach. Również w tym roku zostały ufundowane nagrody w postaci voucherów na produkty Oliva Yacht Paints.\nW regatach wziął udział także dyrektor firmy TEKNOS-Oliva, Piotr Niedziółka. Spotkanie po zakończeniu wyścigów było okazją do krótkiej rozmowy.\nPanie Dyrektorze, podczas tych regat pogoda chyba nie dopisała?\nPiotr Niedziółka: W pierwszej części wyścigu było całkiem fajnie, natomiast po południu wiatr praktycznie zgasł i w związku z tym regaty trwały znacznie dłużej niż zakładaliśmy.\nJak się stało, że zainteresował się Pan żeglarstwem?\nPN: Tak się składa, że pochodzę z Gdyni. Mimo tego, że całe życie mieszkałem nad morzem, to żeglarstwo jakoś nie było w centrum moich zainteresowań. Natomiast od sześciu lat mamy w grupie TEKNOS markę farb jachtowych Oliva. Nie jest to duży segment biznesowy, ale bardzo ciekawy. Było to chyba nieuniknione, że żeglarstwo w pewnym momencie działalności zawodowej mnie „dopadnie”. Współpracujemy z Yacht Klubem Stal w Gdyni jako opiekun techniczny jachtu Copernicus. Zadziałały przy tej okazji wspólne znajomości i zaczęła się moja przygoda z żaglami. Oczywiście bardzo się z tego cieszę, tym bardziej że w firmie mamy spore grono żeglarzy.\nJak długo trwa współpraca z klubem Stal w Gdyni?\nPN: Współpraca trwa kilka lat. Polega na tym, że dostarczamy specjalistyczne farby na utrzymanie i konserwacje klubowych jachtów oraz służymy doradztwem technicznym. Z tego co widać, choćby dziś na regatach na wodach Zatoki Gdańskiej, jacht Copernicus reprezentuje się bardzo godnie.\nFarby Oliva są silnie kojarzone ze stoczniami i przemysłem okrętowym. Jak to się przekłada na postrzeganie produktów Olivy wśród armatorów jachtów ?\nPN: Na świadomość marki Oliva przekłada się na pewno wieloletnia tradycja produktów. Oliva w przemyśle jachtowym czy okrętowym była od dawna. Można sięgnąć w tym celu do literatury żeglarskiej. W książce Leonida Teligi „Samotny rejs Opty” jest szereg cytatów nawiązujących do naszych farb. Jest również wiele innych, bardzo dobrych przykładów użytkowania tych farb, łatwo jest je znaleźć.\nZdecydowanie jest to marka z tradycją. Znajduje to odzwierciedlenie w liczbie użytkowników farb Oliva i to bardzo cieszy. Dlatego też współpracujemy z takimi instytucjami jak Yacht Klub Stal w których znajdują się interesujące jednostki. Staramy się być na najciekawszych imprezach regatowych w Polsce. To wszystko wpływa na postrzeganie marki.\nCzy na przestrzeni lat takie produkty jak farby jachtowe się zmieniają ?\nPN: Naturalnie. Tak jak cała branża farb. Choćby z tego powodu, że stale tworzone są nowe rozwiązania jeśli chodzi o komponenty farb, Pojawiają się nowe żywice używane jako spoiwo farb, nowe pigmenty, zmieniają się także przepisy prawne które obowiązują całą branżę i wpływają na dostępność niektórych składników. Natomiast systemy malarskie są podobne do tych co były wcześniej. Dla uzyskania dobrej funkcjonalnie i ładnej estetycznie powłoki malarskiej na jachtach trzeba użyć farb podkładowych, międzywarstwy, i farby nawierzchniowej, czy przeciwporostowej. Tu rewolucji na pewno nie ma. Farba przeciwporostowa to zresztą chyba najbardziej charakterystyczny produkt dla wszystkich producentów farb jachtowych. Trzeba powiedzieć, że ze względu na regulacje europejskie, będzie to produkt w którym należy się spodziewać największych zmian.\nMówiąc o farbach do jachtingu lubię też się chwalić systemem do ochrony drewna, a zwłaszcza lakierem Teknodur 290, który jest bardzo docenianym produktem. Produkty, o których wspominam to naprawdę dobrze dopracowane całościowe systemy do jachtingu.\nTo na co trzeba zwracać uwagę będąc producentem, to jest jakość. Musi być na określonym poziomie i musi być powtarzalna. Najgorszym doświadczeniem dla użytkowników farb, jest rozczarowanie jeśli kupiona farba jest innej jakości, niż ta którą zna z wcześniejszego użytkowania. Dlatego jeśli jako producent, zmieniamy jakieś parametry farb, nie tylko jachtowych, to wynika to przede wszystkim ze zmieniających się wymagań prawnych, ale także z oczekiwań klienta. A te rosną. Jest potrzeba większej estetyki, bogatszej kolorystyki. Nie ograniczamy się tylko do kolorów w palecie standardowej, jeśli chodzi o farbę nawierzchniową możemy uzyskać praktycznie dowolny kolor, nawet w ilości 1 litrowej puszki.\nStaramy się to wszystko robić oczywiście przy zachowaniu najwyższej jakości. Hasło, którym firmujemy farby do jachtingu brzmi „farby sprawdzone przez morze”. Rzeczywiście tak jest, że to morze, czyli słońce, wiatr, woda bezbłędnie weryfikują jakość wyrobów.\nFirma TEKNOS-Oliva angażuje się także w inne projekty na terenie Trójmiasta, nie tylko związane z żeglarstwem.\nPN: Oczywiście. Na stałe wspieramy Kaszubski Dziecięcy Zespół Pieśni i Tańca „Krôsniãta” przy SP 6 w Gdyni. Staramy się wspierać ciekawe lokalne inicjatywy. Również w tym roku mieliśmy swój udział w kilku projektach. Współpracowaliśmy z artystami, którzy wykonywali murale w gdańskiej dzielnicy Zaspa w ramach festiwalu Monumental Art, byliśmy obecni przy powstawaniu murali na tunelu Martwej Wisły.\nPomagamy twórcom murali poświęconych znanym zawodnikom Lechii Gdańsk, tym, którzy wiele lat temu tworzyli historię klubu i są jego legendą. Ten projekt jeszcze jest na etapie realizacji. Jak już wspomniałem współpracujemy z Yacht Klubem Stal w Gdyni, ale także z żeglarzami, którzy realizują ciekawe przedsięwzięcia. Takie inicjatywy, wiążące się estetyką czy innowacyjnością z architekturą są zawsze bardzo interesujące. Centrum Aplikacji farb, które posiadamy w fabryce w Gdyni jest miejscem spotkań z firmami wykonawczymi i klientami. Tam często rodzą się takie projekty i pomysły, w których później bierzemy udział.\nCzy marka Oliva Yacht Paints będzie pojawiać się na imprezach żeglarskich jako partner lub sponsor ?\nPN: Na pewno. Staramy się być tam, gdzie nasi klienci. Obecność na takich wydarzeniach jest „po drodze” z naszym biznesem. Możemy spotykać się z użytkownikami naszych farb uprawiając tak przyjemny sport jakim jest żeglarstwo.