§ Cyfrowy Polsat - wypowiedzenie umowy – Forum Prawne\nCyfrowy Polsat - wypowiedzenie umowy - Forum Prawne\nWitam. Mam następujący problem. Cyfrowy Polsat od 3 tygodni nie nadaje właściwie sygnału tv dla mojego dekodera. Mimo kilkudziesięciu konsultacji i podwójnej reklamacji z mojej strony sytuacja nie zmieniła się. Żeby zobrazować pokrótce opiszę w ...\nMam następujący problem. Cyfrowy Polsat od 3 tygodni nie nadaje właściwie sygnału tv dla mojego dekodera. Mimo kilkudziesięciu konsultacji i podwójnej reklamacji z mojej strony sytuacja nie zmieniła się.\nŻeby zobrazować pokrótce opiszę w czym rzecz.\nPo wielokrotnych interwencjach w tel. biurze obsługi nadawano mi "na nowo" uprawnienia poprzez wysłanie sygnału i programy pojawiały się jedynie na parę do parunastu godzin, po czym problem powracał. Po przyjęciu reklamacji z mojej strony uzyskałem informację, iż od momentu przyjęcia do odpowiedzi CP ma miesiąc czasu (choć nie ma tego zapisanego w umowie, może w regulaminie). Było to niespełna tydzień od kiedy zaczęły się problemy z odbiorem kanałów tv. Mijały kolejne 2 tygodnie, a ja żeby wogóle mieć tv musiałem dzwonić codziennie na infolinię z błogą cierpliwością i prosić o nadanie sygnału. Kanały pojawiały się z nowu znikały za jakiśczas.\nW tym momencie zdecydowałem się na wypowiedzenie umowy ponieważ CP nie wywiązuje się z podstawowego punktu umowy tj. pkt. 1 część B "..Cyfrowy Polsat zobowiązuje się do świadczenia na rzecz Abonenta Usług, wskazanych w umowie, w zakresie dostarczania programów telewizyjnych i/lub radiowych oraz w zakresie udostępnienia Urządzenia dekodującego.."\nW części umowy poświęconej jej wypowiedzeniu nie ma jednak mowy o postępowaniu w przypadku winy ze strony CP, a jedynie o karach umownych kiedy Abonent wypowie umowę przed terminem jej zakończenia.\nZastanawiająca jest także kwestia reklamacji. Można rozumieć, że po jej zgłoszeniu, jeżeli CP nie rozwiąże problemu do miesiąca czasu, kiedy też musi dać odpowiedź w tej kwestii Abonentowi - przysługiwać powinno prawo do natychmiastowego zerwania umowy przez Abonenta.\nCo jednak kiedy nie minie okres na odpowiedź reklamacyjną, a programów dalej nie ma i chciałbym wypowiedzieć umowę ? Co wogóle uważacie w tym temacie ?\nRE: Cyfrowy Polsat - wypowiedzenie umowy\n1. Powinien Pan zapoznać się z zapisami regulaminu.\n2. Należy żądać wymiany dakodera, bo problem jest ewidentny (procesor nawala, więc programator "nie trzyma" informacji).\n3. Co nastąpi po przekroczeniu przez operatora terminu reklamacyjnego? Reklamacja zostanie uznana za zasadną "z automatu".\nAd. 1 Tak, jasne.\nAd. 2 dekoder wymieniany dwukrotnie, po tym zasugerowano większy problem informatyczny/systemowy ze strony CP\nAd. 3 Reklamacja przecież już jest zasadna. Mi chodziło o to, jak CP potraktuje wypowiedzenie w czasie rozpatrywanej reklamacji (okres miesiąca), a jak po jej rozpatrzeniu (i nie zaradzeniu problemowi).\nInaczej. Jak w tych okolicznościach przedstawia się moje prawo do wypowiedzenia umowy, bez formy kary za jej przedwczesne (lecz podstawne) wypowiedzenie.\nSądzę, że w Regulaminie tak jak w umowie, może nie być tego zapisu.\nEdycja: jednak Regulamin jasno przedstawia co i jak, choć mało jest to satysfakcjonujące dla mnie - Abonenta...\nMi chodziło o to, jak CP potraktuje wypowiedzenie w czasie rozpatrywanej reklamacji (okres miesiąca), a jak po jej rozpatrzeniu (i nie zaradzeniu problemowi).\nPrzed rozpatrzeniem reklamacji raczej na pewno uwzględnią - z karą umowną.\nJak w tych okolicznościach przedstawia się moje prawo do wypowiedzenia umowy, bez formy kary za jej przedwczesne (lecz podstawne) wypowiedzenie\nZawsze możesz sprawę załatwić przez sąd - mnie się z ówczesną Erą udało - mieli "problemy techniczne", do których przyznali się dopiero w sądzie i umowa została rozwiązana bez kary.\nPóki co przydzielono mi anioła stróża. W momencie kiedy zacząłem mówić poważnie o rozwiązaniu umowy, ktoś raczył do mnie zadzwonić i problem jest na bardziej zaawansowanym etapie rozwiązania.\nmam takie pytanie co zrobić chyba zepsuł mi się dekoder PC ponieważ włączam telewizor oglądam a po 15 minutach robi się ciemny obraz nic nie ma nawet głosu z początku myślałam że to telewizor siadł ale jak podłączyłam dvd z filmem o obejrzałam cały film i telewizor się nie wyłączył to czyli jest dobry wyciągnełam kartę z dekodera i włożyłam z powrotem i to samo dzwoniłam do PC i powiedziałam jaka rzecz no to niby gość próbował mi naprawić ta usterkę kazał też wyciągnąć kartę włożyć i takie tam ale nie wyszło dalej nic i zaproponował że pójść do najbliższej ich siedziby i że dadzą nowy dekoder ale wtedy umowa znowu się przedłuży i tyle było ale ja nie chcę z nimi przedłużać następnej umowy tylko całkiem już zrezygnować i usług CP czy mogę w takiej sytuacji już teraz wypowiedzieć z nimi umowę bo do końca pakietu rozliczeniowego zostało mi jeszcze 7 miesięcy i czy dekoder jak ich to mam odesłać i czy jak mój to zostaje czy jak postąpić proszę dajcie jakąś radę jak najszybciej żeby z nimi skończyć.\nNależy złożyć reklamację na niedziałający dekoder, nowa umowa to jakaś bzdura.\nPrzejdź się do najbliższego punktu i dowiedz dokładnie jak wygląda proces reklamacji (czy sprzęt zanosisz do punktu czy wysyłasz do centrali).\nwalczylem kiedys z CP i wygralem, choć nie było łatwo. trzeba trzymac sie kilku zasad:\n-wszysko wysylami poczta z ZPO, nie uzywac maila ani infolini bo informacje są uzywane.\n-w pismach zawsze stawiac kokretnego zadoscuczynienia za niedogodnosci, np . 6mies darmowego sygnalu.\n- postraszyc ze przekazecie sprawe do UKE\n- ostatecznei przeslac informację do UKE\nja dostalem 6 mies. pelnego dostepu za friko wiec warto...\nNo właśnie miałam tak półtora roku temu też coś się zepsuło w poprzednim dekoderze zaniosłam do nich to mi dali drugi za 1 zł. ale musiałam podpisać umowę i pakiet rozliczeniowy właśnie na 29 miesięcy gdzie teraz muszę płacić 60 zł. miesięcznie do kwietnia 2103 jak na umowie i nie chcę żeby teraz była znowu taka sama sytuacja dlatego czy mogę już zrezygnować z umowy wypowiadając ją i zapłacić za zaległe pakiety za darmo choć to się nie opłaca mi bo to 420 zł. i uwolnić się od nich raz na zawsze bo taki mam zamiar czy poczekać i dalej oglądać aż minie ten pakiet do kwietnia i jak mówisz dać sprzęt do reklamacji no a jak nie zechcą naprawić i znowu będą mi chcieli wcisnąć np. za złotówkę dekoder i tak jak mówiłam następny pakiet z umową którego już nie chcę no to jest długi temat ciężko jak wiesz z nimi zerwać i nie wiadomo w końcu co zrobić najlepiej bym już chciała to zakończyć i zrezygnować z CP. . Dziękuję z góry za odpowiedz.\ndekoder masz na wlasnosc czy w dzierzawie?\nto sprawdz na jaki okres byla udzielona gwarancja na niego. bo jesli juz jest po gwarancji to oczywiste jest ze przy wymianie bedzie trzeba podpisac nowa uwowe na kolejne np24 miesiace\nZawarłem umowę z CP w grudniu 2011r. Na umowie jest sumaryczna kwota opłat 79,90 a na rachunkach dostaję 88,90. Wysyłałem do nich trzy razy informację o wyjaśnienie tej sprawy. Pierwsza telefoniczna 2 sierpnia, druga pisemna pod koniec sierpnia i ostatnio 5 grudnia 2012r. i nie otrzymałem żadnej odpowiedzi. Upłynął termin 30 dni więc mam rozumieć, że pobierają niezgodnie z prawem zawyżoną kwotę.\nW związku z tym chcę wypowiedzieć umowę. Czy mam podstawę do wypowiedzenia?\nPosiadam umowę z CP na internet mobilny (umowa zawarta 28/02/2012 na 24 m-ce). Przed upływem roku modem (zakupiony na własność) uległ awarii.\nw warunkach gwarancji: "..12 m-cy gwarancji , naprawa lub wymiana w ciągu 14 dni, jeżeli nie - ..wymiana na nowy"\nw protokole odbioru sprzętu: "..jeżeli zostanie stwierdzone uszkodzenie sprzętu ...sprzęt zostanie wymieniony na nowy"\nModem oddałem 14/01/2013 do Autoryzowanego Punktu Sprzedaży - zgłoszenie przyjęte jako gwarancyjne. Po ponad dwóch tygodniach udałem się do punktu oddania modemu - otrzymałem informację "modem jeszcze nie wrócił , w systemie mamy tylko, że 30/01/2013 (!) dotarł do serwisu" i "proszę czekać- poinformujemy Pana".\nW warunkach gwarancji zapisano, że: gwarantem jest Cyfrowy Polsat (nie producent), ..po upływie 14 dni - gwarancja zostaje uznana a towar zostanie wymieniony na nowy.\nPismo wysłałem e-mailem 15/02/2013 - od Polsatu dostałem potwierdzenie\nprzeczytania a w dniu 18/02/2013 zadzwonił konsultant który stwierdził , "nie widzę załączników bo mamy dziś awarię i nie moge zobaczyć załącznika, proszę o przedstawienie sprawy" - przedstawiłem , w odpowiedzi otrzymałem informację , że konsultant musi zapoznać się ze szczegółami , sprawdzi (bo widzi że oddałem sprzęt - tyle, że wg niego 30/01/2013 wrócił do punktu sprzedaży) i oddzwoni tego samego dnia lub dnia następnego. Do dnia dzisiejszego - brak odzewu.\nCo dalej powinienem zrobić? Bezsprzecznie, zgodnie z warunkami gwarancji należy mi się nowy modem. Jak wymóc na punkcie czy też polsacie wydanie nowego modemu? (słyszę, że albo nie znają szczegółów albo ,że owszem należy mi się nowy ale musi Pan poczekać ..)\nCzy są szanse na zerwanie umowy z winy Polsatu?\nTermin minął , wysłałem do punktu oraz do biura obsługii Polsatu wezwanie\n1) brakiem terminowej odpowiedzi, naprawy , wymiany i informacji w sprawie zgłoszenia gwarancyjnego :\nnr naprawy (...) z dnia 14/01/2013r z tytułu niesprawnego modemu\nmodel B150 nr seryjny (...) , nr IMEI (...) oddanego do\nnaprawy w tym samym dniu tj. 14/01/2013 (bez wydania modemu zastępczego)\nw autoryzowanym punkcie sprzedaży Cyfrowego Polsatu – firmie (...)( zakupionego w dniu 28/02/2012r w autoryzowanym punkcie sprzedaży Cyfrowego Polsatu –\nfirmie (...) ,\n2) punktem drugim protokołu odbioru sprzętu do umowy (...) (załącznik)\n3) (w sposób nadrzędny) - punktem czwartym i piątym karty gwarancyjnej w/w sprzetu - tj. przekroczenia\nterminu naprawy powyżej 14 dni - zgodnie z warunkami przedstawionymi w karcie gwarancyjnej w/w sprzętu\ni warunkami umowy (załącznik)\nŻądam (w terminie do 7 dni roboczych od dnia złożenia niniejszego pisma)\nbezzwłocznej wymiany sprzętu na nowy\nbrak spełnienia złożonego roszczenia w wyznaczonym terminie z powodu braku urządzenia stanowiącego\nintegralna część warunków promocyjnych umowy - będzie stanowiło podstawę do odstąpnienia od umowy o\nświadczenie usług telekomunikacyjnych z winy operatora / gwaranta i dochodzeniem dalszych roszczeń\nWitam. Mam problem z wypowiedzeniem umowy w cyfrowym polsacie a mianowicie, umowę podpisałem rok temu na 36 miesięcy. Miesiąc temu zmieniłem miejsce zamieszkania oczywiście jestem tam już zameldowany a z starego miejsca zamieszkania wymeldowany. Chciałem zabrać polsat do nowego miejsca zamieszkania w celu wezwałem technika który stwierdził ze okna są od zachodu, wystawił opinie o braku mozliwosci montażu anteny i każał się udać do siedziby polsatu z tą opinią i podaniem o rozwiązanie umowy bez ponoszenia jakichkolwiek kart. Oddzwoniła Pani i powiedziała że nie ma możliwości rezygnacji z umowy bez ponoszenia kar i muszę zapłacić 540 złoty kary. Nie mam na kogo przepisać swojego abonamentu, w domu w którym mieszkałem poszedł do rozbiórki więc nie było komu go zostawić. Moje pytanie to, czy nie da się tej sprawy załatwić bez kar? troche dziwne jest to że w tym przypadku nie moga mi anulowac umowy bez kar.\n§ wypowiedzenie umowy cyfrowy polsat (odpowiedzi: 6) Witam poradzcie w sprawie wypowiedzenia w maju wyslalem mailem (skan) oryginalnego pisma o wypowiedzenie umowy z cyfrowym polsatem w...\n§ Cyfrowy Polsat wypowiedzenie umowy (odpowiedzi: 1) Witam! Mam problem Firmą Cyfrowy Polsat, w umowie jest zapis, żeby umowa przeszła na czas nieokreślony należy miesiąc przed zakończeniem złożyć...\n§ Wypowiedzenie umowy - Cyfrowy Polsat (odpowiedzi: 3) 29. listopada 2012 podpisałem z Cyfrowym Polsatem umowę na dostarczanie mobilnego internetu LTE. Jako, że mimo zapewnień konsultanta w mojej okolicy...\n§ Cyfrowy Polsat i wypowiedzenie umowy bezterminowej (odpowiedzi: 1) Mam zamiar zmienić swojego operatora telewizji cyfrowej z popularnego Cyfrowego Polsatu na lepszą Cyfrę +. Do dzisiaj sądziłem, że wystarczy do nich...\n§ Wypowiedzenie umowy na czas okreslony - cyfrowy polsat (odpowiedzi: 3) Może ktoś się orientuje w temacie i mi podpowie. Bo pisałam do cyfrowego Polsatu ale brak odpowiedzi. Mianowicie 10-04-2012 podpisałam roczną umowę...\n§ Wypowiedzenie umowy polsat cyfrowy (odpowiedzi: 44) Witam proszę o pomoc w odpowiedzi na pytanie. Wypowiedziałem umowę z cyfrowym polsatem z 3 miesięcznym okresem. Wypowiedzenie wysłane 3 dnia...


General Hemp Marketing Olejek CBD CO2 2,5% 10ml Cannabis Sativa\n> Zdrowie i witalność>Oleje i produkty konopne>CBD olejki>Olejek CBD CO2 2,5% 10ml Cannabis Sativa\nDOBREKONOPIE - Olejek CBD CO2 2,5% 10ml Cannabis Sativa\nOlej z nasion konopi, ekstrakt CO2 z kwiatostanów konopi siewnych.\nCo najmniej 3 razy dziennie od 3 do 5 kropli. Zalecane podawanie co 6 godzin – 4 razy dziennie. Płyn zakroplić pod język, przetrzymać przez 60 sekund, potem połknąć.\nOlejek Cannabis Sativa expert CO2 5% 10 ml\n305,00 zł 315,00 zł\nolejek Cannabis Sativa expert CO2 10% 30 ml\n595,00 zł 605,00 zł\n435,00 zł 445,00 zł\n995,00 zł 1 005,00 zł\nGold grass energy drink - 250 ml\nHerbatka z liści konopi siewnych Marysieńka 10 g\nKwiaty i liście z konopi włóknistych z CBD - 100 g\nKwiaty i liście z konopi włóknistych z CBD ze zbioru...\nMaryJane CBD Relaks e-liquid 100mg\nMaryJane CBD Relaks e-liquid 200g


Farma Heidy. Owce, islandzka wieś i naprawianie świata - Steinunn Sigurdardottir - Książka w SwiatKsiazki.pl\n„Urzekła mnie i sama książka, która literacko oddaje piękno Islandii i Heida, superwoman na islandzkiej farmie. Kobieta pewna siebie, bezkompromisowa, która ponad swoją karierę stawia ochronę dóbr naturalnych swego kraju. Jak dla mnie – niezwykła i inspirująca”.\n– Karolina Gruszka\nNapisz recenzję o produkcie: Farma Heidy. Owce, islandzka wieś i naprawianie świata


Daniel Józek Qczaj szczerze o molestowaniu [Wywiad tylko u nas] | Dzień Dobry TVN\nDzień Dobry Extra piątek, 13 marca 2020\n"Daniel Józek Qczaj w szczerym wywiadzie o molestowaniu", rozmawia Dorota Wellman\n"Pamiętam jak strasznie się bałem. Nie mogłem powstrzymać szczękania zębami. Mama mnie wtedy wołała, a ja musiałem powiedzieć ze stoickim spokojem, że jestem w łazience" – Daniel Józek Qczaj opowiedział Dorocie Wellman, o tym, co spotkało go w jego rodzinnym domu, gdy miał zaledwie osiem lat. Kto był pedofilem?\nQczaj: byłem ofiarą pedofila\nDaniel Józek Kuczaj, popularny trener i coach, często w wywiadach przyznawał, że miał trudne dzieciństwo, naznaczone przemocą domową i alkoholizmem. Niedawno w mediach społecznościowych wyznał, że był ofiarą pedofila. Od tamtej pory nie komentował w mediach swojego wyznania. Dorocie Wellman udzielił pierwszego wywiadu.\nByłem ofiarą gwałtu i molestowania. Molestowania przez wiele lat\n– powiedział Daniel Józek Qczaj, w szczerej rozmowie z Dorotą Wellman.\nDlaczego teraz zdecydował się opowiedzieć o swoim przeżyciu?\nBo jestem na to gotowy\n– wyjaśnił Daniel Józek Qczaj.\nW otwarciu się na prawdę pomogły mu cztery lata terapii.\nNa początku było strasznie trudno, bo to było otworzenie wszystkich tych szuflad, powywalanie wszystkiego\n"Usiadłem na te kolana, bo byłem dzieckiem"\nDaniel Józek Qczaj opowiedział, kim była osoba, która go molestowała w dzieciństwie.\nTo był ktoś, kto często przewijał się przez nasz dom. Przyszywany wujek, złota rączka. Byłem dzieckiem, miałem siedem lat. Dziecko ufa i wierzy\nPrzyznaje, że miał do tego człowieka zaufanie.\nW momencie, kiedy dziecko nie ma dostatecznie dużo miłości, to szuka jej szuka. A ja jej od swojego ojca nie miałem. I usiadłem na te kolana, bo to były kolana, na które mogłem usiąść, bo byłem dzieckiem. A to, co się stało później, było wbrew mnie\n– wyznaje Daniel Józek Kuczaj.\nO tym, co się wydarzyło, siedmioletni chłopiec próbował powiedzieć swojej mamie.\nNie zakomunikowałem tego wprost. Powiedziałem tylko, że mówi mi brzydkie rzeczy. Mama mu oczywiście powiedziała: przestań mówić. To jest niesamowite, co się stało potem stało. Idealnie mnie zmanipulował, dziś to wiem. To przez lata było moim poczuciem winy, to mnie niszczyło, działało na mnie destrukcyjnie\nGwałt na ośmiolatku. "To było po mojej komunii świętej"\nSprawca wiedział, że mały chłopiec próbował wyznać prawdę.\nKiedy byliśmy sami, on zapytał co mówiłeś matce. Zrobiłem to, co robią dzieci, co robi ofiara. Podszedłem do niego i zacząłem przepraszać. Odepchnął mnie. I tym odepchnięciem naznaczył mnie na całe życie, bo w środku miałem poczucie winy, że ja to zrobiłem, przecież ja sam tego chciałem\n- opowiada trener Qczaj.\nSytuacja eskalowała. Daniel Józek Qczaj wyznał, że gdy miał osiem lat, został zgwałcony.\nPamiętam jak się strasznie bałem. Nie mogłem powstrzymać szczękania zębami, to było najgorsze. Mama mnie wtedy wołała, a ja musiałem powiedzieć ze stoickim spokojem, że jestem w łazience. I przestać szczękać tymi zębami. Musiałem się uspokoić. I uspokoiłem się. Poszedłem potem do dzieci i bawiłem się z nimi w chowanego\nQczaj: gdzie był ojciec?\nTrener przyznaje, że denerwują go pytania o to, gdzie była wtedy matka.\nMam ochotę zapytać, gdzie był ojciec. Ojciec nic nie wiedział. Był zajęty piciem, swoimi sprawami. A całe życie kręciło się wokół ojca: czy wróci do chałupy, czy trzeba się nim zająć. I to jest kolejna rzecz, którą ja dzisiaj chce przekazać matkom, które są z alkoholikami. Jeśli robicie to dla swoich dzieci, to nie jest dla ich dobra. Ponieważ to dziecko jest „gdzieś tam sobie”\nOjciec Daniela Józka Qczaja odezwał się niedawno do syna.\nSkomentował coś na jakimś profilu, żebym pomodlił się o zdrowie, bo o rozum już za późno. Ja nie potrzebuję go już w swoim życiu. Czas na opiekę i rady minął. Przez długi czas go usprawiedliwiałem. Ale koniec usprawiedliwień\nCzy Qczaj był jedyną ofiarą pedofila?\nDorota Wellman zapytała trenera, czy inne dzieci również mogły paść ofiarą tego samego pedofila.\nDziś wiem, że ochroniłem swoje siostry. Czasami były takie sytuacje, że one się gdzieś plątały, gdy oni byli wypici. Wiedziałem, że to jeszcze gorzej, bo to są dziewczynki. Wiedziałem, że jeżeli tam jest jakiś sk..el., to że one tego nie wytrzymają\n– mówi ze łzami w oczach Qczaj.\nMężczyzna, który skrzywdził Qczaja w jego rodzinnym domu, nadal żyje.\nZ tego, co mi wiadomo, jest u schyłku życia. Nie chcę z tym człowiekiem konfrontacji. Ja nawet nie chce wracać za bardzo w swoje rodzinne strony\nChociaż Qczaj jest po terapii, która pozwoliła mu publicznie opowiedzieć o traumatycznych przeżyciach, rany pozostały. Trener wyznał również, że niejednokrotnie myślał o odebraniu sobie życia.\nTo wraca, co jakiś czas. Ale dziś jestem silniejszy, dużo bardziej niż byłem\nDaniel Józek Qczaj - szczere wyznanie o molestowaniu i orientacji seksualnej\nDaniel Józek Qczaj jest trenerem oraz coachem. Widzowie pokochali go za pozytywne nastawienie do życia oraz ogrom energii, którą przekazuje w swoich mediach społecznościowych. O tym, że nie zawsze tak było, wyznał pierwszy raz kilka tygodni temu w mediach społecznościowych. Trener opublikował kolaż dwóch zdjęć: siebie w wieku kilku lat oraz obecnie. W poruszającym wpisie Daniel podzielił się emocjami, które towarzyszyły mu wtedy, jak i w późniejszych latach.\nPani Doroto, tylko Pani mogła tak delikatnie i z taktem poprowadzić ten wywiad:). A Panu gratuluję odwagi, bo jest ogromna i cieszą się, że potrafił Pan sobie z tym poradzić.\njest Pan wspanialym czlowiekiem ,a Pania Dorate uwielbiam\nKochana Dorotka i jej przyjaciel ❤ Dobrze, że siebie mają\njest Pan wspaniałym człowiekiem\nO ped0filach trzeba mówić głośno, walczyć mocno, nie darować kary, nawet jak jest u schyłku życia.\nPan Oczaj musi żyć z takim bagażem nieszczęścia. Pozdrawiam GO, życzę dalszych szczęśliwych dni, tygodni, miesięcy, lat...\nSuper odwazny mądry przystojny i niestety nieszczęśliwy człowiek\nI dlatego ja odeszłam od alkoholika w 3 miesiącu ciąży\nDla dobra dziecka! QCZAJ jesteś super facetem !\nDziś nie jesteś silniejszy, Ty dziś jestem SILA.\nDziękuję, że podzieliłeś się tą historią z nami. Może ona otworzą oczy mamom, które trwają w związkach toksycznych. Wielkie współczucie dla Ciebie. Quczaj, rób swoje a złośliwymi komentarzami się nie zamartwiaj. Są ludzie, którzy szaleją za Tobą, lubią Cię i szanują i ja jestem wśóród nich :)\nWielki szacun. Bardzo mi przykro, ze Pana to spotkało. Gratuluje odwagi. Pozdrawiam serdecznie.\nDaniel poznałam cię osobiście masz ogromne serce ponieklad nasze dzieciństwo było bardzo podobne , alkoholizm awantury .. tylko ty jesteś o demnie silniejszy potrafisz o tym mówić ja nie mogę się otworzyć dokonca, wielki szacunek za to ze mówisz prawdę ze dajesz siłe innym osobom życzę ci żebyś był szczęśliwy a ludzie niech się nie wtryniaja z kim będziesz szczęśliwy . To szczęście ci się należy !Pamietajmy ze po złym przychodzi dobro ✌?Pozdrawiam\nDaniel WIELKI SZACUN\nDaniel jesteś świetny, doskonały, oryginalny, prawdziwy. Trzymaj się.\nA ja myślę że konfrontacja by się przydała żeby to wszystko wyrzucić z siebie bo ta gnida pedofilska i tak czuję się bezkarna chociaż tyle\nQczaj, jesteś wspaniałym, mądrym, pięknym facetem. Chciałabym Cię mocno przytulić i ukochać. To co Cię spotkało jest niewyobrażalnie straszne. Oprawcy życzę wszystkiego złego. Ty bądź dla nas zawsze, z Twoim wspaniałym uśmiechem, energią. JESTEŚ WIELKI.\nQczaj jestem z Tobą z całego serca. Dziękuję że ostrzegasz innych i że mówisz rodzicom jak powinni się zachować i na co powinni zwracać uwagę w takich sytuacjach. Mam wielki szacunek do Ciebie Qczaj! ❤?\nNajbardziej wkurza mnie to że taka pedofilska gnida chodzi sobie bezkarnie\nQczaj, jesteś Pięknym człowiekiem.\nA pani Dorota, świetna dziennikarka.\nJesteś kochanym wspaniałym człowiekiem ?poryczalam się normalnie pokonałes przeciwności losu dałeś radę ?\nJa miałam podobną sytuację byłam molestowana 2 lata temu i mama i tata mi uwierzyli oprócz innych osób również mi bliskich ,jeszcze do dziś śmieją się z tego i również przez przyjaciela rodzinny\nPoryczalam się ?! Dzielny chłopak który pokonał przeciwności i cudowna , kochana Dorota ! Dziękuje ❤?\nPrzytulam, podziwiam za odwagę że Pan Daniel wyznał to publicznie. To musiało być trudne...Podziw i szacunek,\nJesteś wspaniałym człowiekiem bardzo wartościowym wiele dajesz od siebie dla innych ludzi stała mi gula w gardle gdy słuchałam twojego wywiadu jesteś wspaniały pamiętaj o tym straszne rzeczy cię spotkaly współczuję Ci z całego serca\nJa też bym chciała mocno przytulić!!!! ?\nPrzykro mi, że Cię to spotkało. Jesteś świetnym facetem. trzymaj się, jestem z Tobą!\nQczaj powinien być auyorytetet dla wielu!\nDorota świetnie poprowadziła tą rozmowę, z wyczuciem! :)\nMoja mama też była z ojcem dla naszego dobra. Kuczaj tak bardzo się z Tobą zgadzam. Bylibyśmy wszyscy szczęśliwsi bez takich tatusiow.\nQczajku twoje fitlarwy są z Tobą!! ❤❤❤\nIlu jest takich ojców... A kobiety siędzą dla "dobra dzieci"... Masakra...


Widzisz słyszysz piszesz\nEkstrakt ze slimaka, w którego skład wchodzą:\nAlantoiny- jej naturalnej formy, ktora jest najbardziej owocna substancja regenerujaca tkanki skory oraz zaleczajaca blizny. Jest ona niesamowita w zwalczaniu drobnoustrojow, ktore uszadzaja skore powodujac szybsze jej starzenie sie.\nKolagen- strukturalna proteina dajaca skorze jedrnosc i elastycznosc. To glowny skladnik skory i tkanek lącznych.\nElastin- proteina, jak wskazuje nazawa okresla elastycznosc. W procesie starzenia sie skora zmniejsza produkcje elastinu. Zawarty w slimaku Glicolic Acid 1,6 % pozwala na wstrzymanie lub zachamowanie tego procesu.\nNaturalne antybiotyki- chronia skore przed stresami ekologicznymi i sa bardzo efektowne w walce z roznymi typami bakterii. Peptydy niszcza bakterie, ktore sa na wierzchu i w porach i ukladaja sie jako ochronna bariera blokujac mikrodrogi do naczyn krwionosnych. Pozwala to naszemu organizmowi na opanowanie uszkodzenia w naszym systemie tak jak np. kosc zrasta sie w naszym organizmie.\nporawiaja kondycje cery, stymuluja produkcje kolagenu oraz ochraniaja strukture komorek. Redukuja zaczerwienienia i utrate wilgoci w skorze. Witamina E nawilza i wygladza. Jest dobrym srodkiem przeciw starzeniu sie, srodkiem zmiekczajacym i nawilzajacym. Witamina A przynosi ulge skórze podczas gdy witamina C zawarta w sluzie slimaka jest niezbedna dla struktury i funkcji kolagenu poprzez zastepowanie utraconego kolagenu.\nKwas Glikolowy- powodujacy naturalna eksfoliacje lub dzialajacy jak lagodny peeling skóry usuwajac martwe komórki pozostajace na powierzchni skóry, pozwalajac na regeneracje nowych.\nUnikalnosc kremu Baba De Caracol wynika z wykorzystania w formule sluzu ze slimaka chilijskiego. W skład sluzu wchodzą: naturalna kompozycja kolagenu, elastyny, alantoiny, witamin A, C i E, kwasu glikolowego i substancji antybakteryjnych. W kosmetyce od dawna stosuje sie te substancje wielokrotnie je laczac, jednak nigdy jeszcze nie uzyskano tak dobrego efektu, jaki stworzyla natura. Naturalny sluz slimaka jest wyjatkowa mieszanka, która wygenerowalo laboratorium przyrody. Krem Baba de Caracol dodatkowo zostal wzbogacony o hydrolizowany kolagen,witamine A, olej Babassu. Krem Baba de Caracol nie tylko dba o Twoja skóre, ale takze ja leczy i profilaktycznie chroni przed wplywami niekorzystnych czynników. Dzięki codziennego stosowania kremu dochodzi do odbudowy wlókien sprezystych i poprawy elastycznosci skóry. Równolegle nastepuje zwiekszona produkcja kolagenu, co prowadzi do splycenia zmarszczek i dlugotrwalej poprawy biologicznych i estetycznych wlasciwosci skóry. Krem ma również zastosowanie w usuwaniu przebarwien oraz blizn po urazach czy chorobach np. tradzik, objawów zniszczenia skóry np. nadmiernym opalaniem. Przywraca skórze naturalna równowage, zapewnia skuteczna ochrone przed szkodliwym wplywem srodowiska zewnetrznego, poprawia jej elastycznosc i koloryt, intensywnie odzywia, redukuje zmarszczki. Krem ten posiada przyjemny i swiezy zapach.\nSzukana przez Ciebie strona nie istnieje\nChcesz mieć blog pod adresem


Związek Pracodawców POLSKA MIEDŹ | » Konsultacje publiczne projektów rozporządzeń Ministra Infrastruktury Konsultacje publiczne projektów rozporządzeń Ministra Infrastruktury – Związek Pracodawców Polska Miedź\nUprzejmie informujemy, że do konsultacji społecznych zostały przekazane trzy projekty rozporządzeń Ministra Infrastruktury. Opracowanie projektów rozporządzeń związane jest z ogłoszeniem ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1517), której część przepisów wchodzi w życie z dniem 4 grudnia 2020 r.\nUprzejmie prosimy o przekazywanie ewentualnych uwag, opinii i stanowisk do projektu, również w formie elektronicznej, w terminie do 22 października 2020 roku na adres szkop@pracodawcy.pl.\nPodstawa prawna: ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. − Prawo o ruchu drogowym.\n1. Projekt rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniające rozporządzenie w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych\nW projektowanym rozporządzeniu zaproponowano odpowiednie zmodyfikowanie albo usunięcie przepisów, które zostały aktualnie określone w ustawie – Prawo o ruchu drogowym. Są to przepisy dotyczące m.in.:\n– określenia zasad wydawania wtórnika dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nowego dowodu rejestracyjnego oraz wtórników tablic rejestracyjnych,\n– określenia przepisu ustawowego dla wydawania tablicy dodatkowej, a także jej wtórnika, do oznaczenia bagażnika zakrywającego tylną tablicę rejestracyjną pojazdu samochodowego, jeżeli pojazd samochodowy posiada tablice rejestracyjne,\n– określenia struktury numeru rejestracyjnego pojazdu.\nLink do rozporządzenia: https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12339253\n2. Projekt rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach\nProjekt obejmie odpowiednio uchylenie lub zmianę przepisów rozporządzenia obowiązującego w zakresie związanym z:\n– wydawaniem przez organy rejestrujące wtórnika dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nowego dowodu rejestracyjnego oraz wtórników tablic rejestracyjnych;\n– powiązaniem czasowej rejestracji pojazdu w celu wywozu za granicę z czynnością wyrejestrowania pojazdu z urzędu, pod warunkiem złożenia oświadczenia przez właściciela pojazdu odbierającego pozwolenie czasowe, że pojazd zostanie wywieziony za granicę,\n– zniesieniem obowiązku zwrotu pozwolenia czasowego po upływie terminu czasowej rejestracji pojazdu.\nLink do rozporządzenia: https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12339254\n3. Projekt rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, tablic (tablicy) rejestracyjnych i nalepki kontrolnej oraz ich wtórników\nProjekt rozporządzenia ma charakter wyłącznie porządkujący obecne rozporządzenie w tej sprawie i nie zmienia przyjętego podejścia do wysokości pobieranych opłat. Projekt przygotowano w związku z koniecznością zmiany odesłania zawartego w § 3 w ust. 2 obowiązującego rozporządzenia na odesłanie do nowych przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym wprowadzanych ustawę z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1517) tzw. „pakiet deregulacyjny” (ar. 74a ust. 9).\nLink do rozporządzenia: https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12339255


Wrocławska sekcja Aikido - Treningi sztuki walki Wrocław - Wywiad z Kazuo Chiba (Aikido Journal – 1995 r.)\nWywiad z Kazuo Chiba (Aikido Journal – 1995 r.)\nGdy osiemnastoletni młodzieniec, Kazuo Chiba ujrzał fotografię Moriheia Ueshiby w zakupionej przez siebie książce od razu wiedział, że jego poszukiwania prawdziwego mistrza budo dobiegły końca. Obecnie jako 8 dan i główny nauczyciel w szkole San Diego Aikikai, Chiba Sensei wspomina historie związane z latami jego pracy jako uchideshi, i w detalach opowiada o koncepcie shu-ha-ri oraz stanowczo wygłasza swoją opinię o nowoczesnym Aikido.\nAikido Journal: Sensei, jak mi wiadomo rozpocząłeś naukę sztuk walki od judo, a później przerzuciłeś się na Aikido. Może mógłbyś opisać nam jak to wszystko wyglądało w tamtych czasach?\nChiba Sensei: Bardzo podobał mi się koncept budo, a zwłaszcza judo. Pewnego dnia doszło do sytuacji, gdy musiałem zmierzyć się w pojedynku z jednym ze starszych uczniów, który posiadał stopień nidan. Był wspaniałą osobą, która nauczyła mnie bardzo wiele o judo od pierwszego dnia, kiedy rozpocząłem naukę w dojo. Dodatkowo bardzo pomagał mi także w wielu sprawach poza matą. Jego ciało było wątłe, ale posiadał niesamowite umiejętności w judo, potrafiąc rzucać znacznie większymi przeciwnikami bez użycia siły. Używał wiele rzutów taiotoshi (opuszczania ciała) and yokosutemi (rzut poświęcena w bok) o mocy i jakości wykonania, których dzisiaj wiele się już nie spotyka. Był przy tym niesamowicie szybki.\nPokonywał mnie za każdym razem. Pewnego razu jednak, z jakiegoś powodu, to ja okazałem się zwycięzcą pojedynku podczas kachinuke shiai (rodzaj pojedynku podczas którego judoka walczy non stop, dopóki nie zostanie pokonany, po czym zastępuje go osoba, która go pokonała). Zawstydzony wykrzyknął: „Nie potrafię już pokonać cię w judo, ale mam kendo!” (był także posiadaczem nidana w kendo).\nPewnego dnia pojawił się więc u mnie i powiedział, żebym wyszedł na zewnątrz w celu stoczenia pojedynku kendo. I choć wtedy miałem już doświadczenie w karate i judo, to jednak nigdy nie trenowałem kendo. Uznałem że jakoś to się ułoży, więc wyszedłem i znaleźliśmy sobie jakichś pusty plac. Mój sempai dał mi pewne fory pozwalając używać drewnianego bokkenu, podczas gdy jego bronią był bambusowy shinai . Przeciwnik był tak szybki, że nie mogłem go nawet dotknąć, podczas gdy jego shinai obijał moje ciało raz za razem. Ostateczne skończyło się na srogim biciu. To doświadczenie było jednym z pierwszych, które uświadomiło mi pewne kwestie związane z budo. Rozczarowany i pozbawiony złudzeń przestałem chodzić do swego dojo, gdzie pobierałem nauki judo i zacząłem poważnie zastanawiać się nad swoją drogą. Dotarło do mnie że trenując judo nawet najpilniej jak to tylko możliwe, osiągając w nim wysoki stopień i mając wiarę w swoje umiejętności judoki, i tak pozostają duże szanse, że zostanę pokonany przez posiadacza stopnia shodan w kendo w ewentualnym pojedynku. Analogicznie, jeśli jakichś kendoka miałby przywdziać strój judo i przyjść do dojo gdzie trenowałem, to z pewnością pokonałbym go niezależnie od tego jak wielkim szacunkiem cieszyłby się on w świecie kendo.\nPo długotrwałym rozmyślaniu na ten temat doszedłem do wniosku, że czegoś mi brakuje i że gdzieś musiałem popełnić błąd. Prawdziwe budo musiało być czymś innym. Prawdziwy adept budo bowiem (jak myślałem) powinien być w stanie odpowiedzieć na daną sytuację zagrożenia niezależnie od okoliczności. Czy to w walce miecz na miecz, bez broni na ataki bez broni, czy w jakiejkolwiek innej kombinacji. Takie proste pytania i wątpliwości doprowadziły do moich rozmyślań na temat istoty prawdziwego budo.\nJako że nie miałem żadnego pojęcia jak odnaleźć ten rodzaj budo, którego szukałem, zaprzestałem jakiegokolwiek treningu sztuk walk na około pół roku. Wiedziałem, że potrzebny mi był nauczyciel, potrafiący wskazać mi odpowiednią drogę.\nPewnego dnia, będąc w księgarni w moje ręce trafiła książka o Aikido. W środku znajdowało się małe zdjęcie przedstawiające O’Senseia. Kiedy je ujrzałem, od razu wiedziałem że trafiłem na swojego nauczyciela. Nie miałem żadnego pojęcia o technikach Aikido, ale nie wydawało mi się to istotne, gdyż po prostu w głębi duszy coś mi mówiło: „To jest to! On wygląda mi na człowieka, który rozumie moje wątpliwości”. Dowiedziałem się więc jak dostać się do miejsca gdzie przebywa Sensei Ueshiba i udałem się tam (w jakichś sposób było to śmiałe i zuchwale), aby zasugerować przyjęcie mojej osoby na uchideshi. Jak najszybciej, nieważne w jaki sposób. Tak o to znalazłem się w świecie Aikido.\nW jakim byłeś wieku, Sensei ?\nDopiero co wyszedłem z liceum, więc musiałem mieć około osiemnastu lat. W tamtym okresie O’Sensei mieszkał w Iwama, więc raczej rzadko bywał w Hombu Dojo. Byłem jednak przygotowany na siedzenie przed dojo, aż pozwolono by mi zostać uchideshi. Tak więc czekałem do momentu, aż ktoś zechce ze mną porozmawiać. Była to połowa lutego (1958) i było naprawdę zimno. Ludziom z Hombu Dojo wydawało się, że jestem szaleńcem. Trzy dni później O’Sensei przyjechał z Iwama. Waka Sensei (ówczesny Doshu, Kisshomaru) musiał najwidoczniej poinformować O’Senseia, że jakaś dziwna osoba „koczuje” na dworze i spytać co z nią zrobić. O’Sensei powiedział, żeby mnie przyprowadzić i takim sposobem zostało mi dane go poznać. Czekałem w korytarzu przed pokojem O’Senseia i wykonałem formalny ukłon. Kiedy podniosłem głowę i spojrzałem na niego coś w środku mówiło mi, że wszystko będzie w porządku.\nO’Sensei powiedział mi, że trening budo jest niezwykle wymagający, po czym spytał : „Jesteś pewny, że sobie poradzisz?” Odpowiedziałem że jestem tego bardzo pewny, że sobie poradzę, po czym O’Sensei skwitował rozmowę: „W porządku więc”. To było krótkie i bardzo proste spotkanie.\nI później spędziłeś Sensei siedem lat trenując jako uchideshi w Hombu Dojo, tak?\nTak. I nie było ani jednego dnia podczas tych siedmiu lat, który nazwałbym zabawą. Nie w tym okresie. W żadnym wypadku. Obecnie bardzo czule wspominam tamten okres, ale wówczas była to prawdziwa udręka (śmiech)! Oczywiście było to coś co sam wybrałem, po to żeby zrealizować swój cel. Nie było to nic do czego byłem zmuszony, więc w tym znaczeniu istotnie było to dla mnie coś w rodzaju sporego luksusu, pomimo wszelkich trudności z tym związanych.\nMusisz zatem Sensei posiadać wiele interesujących historii związanych z doświadczeniami jakie udało Ci się zebrać będąc uchideshi …\nO’Sensei był ciągle w bardzo dobrej kondycji fizycznej i zdrowiu, kiedy wstąpiłem do jego dojo. Przez ponad siedem lat mojego pobytu w tym miejscu zauważyłem jak gwałtownie zmieniał się jego sposób wykonywania jego technik. Po około roku byłem w stanie na tyle opanować podstawy, żeby móc przyjmować ukemi od O’Senseia. A trening z nim był naprawdę ciężki! Chlebem powszednim były obdrapane ze skóry łokcie podczas trenowania irminage. Ponadto rękawy mojego stroju treningowego były zawsze całe we krwi. Sposób wykonywania technik przez O’Senseia był tak szybki, że ledwo nadążałem zrobić ukemi. Jeszcze gorszym od samego przyjmowania ukemi było to, że nawet jak rzucił tobą niesamowicie mocno, to musiałeś od razu stanąć z powrotem na nogi i nie mogłeś pozwolić sobie na spuszczenie go z oczu nawet na ułamek sekundy. Dosłownie czułeś to u podstawy szyi, kiedy rzucał tobą na odległość dwóch metrów wzdłuż maty. Podobnie jego technika posługiwania się mieczem była niesamowicie szybka.\nW jaki sposób opisałbyś Sensei „energię” Moriheia Ueshiby ?\nByło to coś w rodzaju bycia „przyciśniętym” przez jakąś niewidzialną siłę. O’Sensei kazał nam atakować go za pomocą bokkenu kiedy tylko chcemy. Każdy moment gdy zatrzymywał się i odwracał, żeby mówić do zgromadzonych wydawał się idealnym, żeby przypuścić na niego atak, gdyż w ogóle nie patrzył on wtedy w naszą stronę. Nawet wtedy jednak nikt nie odważył się go zaatakować. Wszystko to powodowało, że moje ciało zlewał zimny pot. Do tego stopnia, iż ledwo byłem w stanie utrzymać w dłoniach swój bokken. Ciągle jednak, jako jego potencjalni przeciwnicy, staraliśmy się skracać dystans, żeby nagle naszym oczom ukazało się jakieś „otwarcie”. O’Sensei tworzył takie „otwarcia” specjalnie, żeby wyostrzyć nasze zmysły i rozwijać nasze moce postrzegania i percepcję. Do tego rodzaju demonstracji nie brał uczniów, którzy nie byliby w stanie dostrzec oferowanych przez niego „otwarć”. W momencie gdy O’Sensei tylko odrobinę rozluźnił intensywność swego kokyu od razu przypuszczaliśmy na niego swój atak. Tyle tylko, że wtedy już go nie było na swoim miejscu. Z tego powodu wyglądało to wszystko na z góry założone i zaplanowane, podczas gdy O’Sensei zaczynał swój ruch dokładnie w momencie, gdy rozpoczynaliśmy swój atak. Byliśmy po prostu zbyt wolni i nie potrafiliśmy tego dostrzec. Fakt ten pozostaje dla mnie niesamowicie interesującym. O’Sensei mówił, że prawdziwe budo powinno być wykonywane na takim poziomie umiejętności, że każda osoba z „zewnątrz” byłaby w stanie uznać to za z góry zaplanowane i ułożone. Wielokrotnie podkreślał, iż nie można mianem budo nazwać ruchu wykonywanego po wyprowadzeniu ataku, gdy ten jest trakcie „realizacji”. Prawdziwe budo ma miejsce tylko wtedy, kiedy dla postronnego obserwatora wydaje się to z góry ułożone i zaplanowane.\nCzy O’Sensei nauczał inaczej uchideshi od pozostałych uczniów biorących udział w normalnych zajęciach ?\nZawartość i treść treningów była dokładnie taka sama. Nam, jako uchideshi, mówiono jednak wprost, że mamy trenować w inny sposób niż pozostali uczniowie. Nasz trening miał być dużo trudniejszy i dużo intensywniejszy. Nie mógł być delikatny i prosty. O’Sensei bardzo tego przestrzegał.\nUchideshi rzadko otrzymywali jakikolwiek rodzaj specjalnego instruktażu dotyczącego sposobu wykonywania technik. Za najintensywniejszą część treningu uznawano raczej interakcję z O’Senseiem w każdym aspekcie jego codziennego życia – w pracy jako jego osobista pomoc, towarzyszeniu podczas podróży, przygotowywaniu jego posiłków i kąpieli, masowaniu jego pleców, czytanie mu i tym podobnych czynnościach. Ludzie którzy nie byli uchideshi mogą mieć problemy ze zrozumieniem znaczenia tego rodzaju codziennego kontaktu.\nMógłbyś nam opowiedzieć coś więcej o tym, Sensei ?\nWielokrotnie towarzyszyliśmy O’Senseiowi podczas podróży, gdy udawał się do takich miejsc jak Osaka czy Wakayama. Wyprawy te trwały zazwyczaj około tygodnia. Załadowani bagażami O’Senseia oraz własnymi z bokkenami i jo przewieszonymi przez nasze ramiona przywoływaliśmy taksówkę mającą zabrać nas na stację kolejową w Tokio. Kiedy tylko tam dotarliśmy O’Sensei od razu wyskakiwał z taksówki i znikał w środku, zostawiając nas samych, podczas gdy naszym zadaniem było kupno biletów i załatwienie pozostałych szczegółów dotyczących podróży. Musieliśmy „ścigać” go po stacji, gdy szedł prosto, „przecinając” stłoczone masy ludzi, które wydawały się rozchodzić przed nim, gdy stawiał swoje kroki.\nKiedy tylko na horyzoncie pojawiały się schody na które trzeba było wejść natychmiast ustawialiśmy się za swym nauczycielem, żeby wspomóc go i pchając do góry wspomagać w pokonywaniu przeszkody. Podobnie przy schodzeniu, ustawialiśmy się schodek niżej, żeby mógł wesprzeć się na naszym ramieniu. W końcu udawało nam się dotrzeć do pociągu. Czasami zdarzało się, że niektórzy z uchideshi nie mogli nadążyć. O’Sensei jednak i tak wsiadał do pociągu i ruszał w dalszą drogę, dlatego każdy musiał robić co w jego mocy, żeby za nim nadążyć i wsiąść do pociągu z resztą grupy. Większość z miejsc, w których się zatrzymywaliśmy miała dwa pokoje i toaletę. O’Sensei spał w jednym z nich, a uchideshi tłoczyli się w drugim. Wówczas, ze względu na swój wiek, O’Sensei wstawał od pięciu do sześciu razy podczas nocy, żeby udać się do toalety, a my musieliśmy mu pomagać i towarzyszyć. Przez pierwsze dwa-trzy lata nie mogłem praktycznie spać, ponieważ nigdy nie byłem w stanie przewidzieć, kiedy dokładnie wstanie.\nGdy wstawał, otwieraliśmy mu drzwi i pomagaliśmy z jego haori (luźny strój, dłuższy z przodu, sięgający długością gdzieś pomiędzy biodra, a kolana), po czym zaprowadzaliśmy do toalety, otwieraliśmy drzwi do środka i zapalaliśmy światło. Po wszystkim pomagaliśmy umyć i osuszyć ręce oraz wrócić do pokoju, po czym sami wracaliśmy do siebie. Oczywiście nie byłeś w stanie za dużo pospać będąc zmuszonym wykonywać podobne czynności pięć-sześć razy w ciągu nocy. Każdy z nas tracił około trzy-cztery kilogramy podczas takiego tygodnia, wracając do domu kompletnie wymęczony i osłabiony.\nInteresującym pozostaje dla mnie fakt, że po około czterech latach mogłem już w spokojnie spać. W jakichś niewytłumaczalny sposób byłem w stanie (podczas snu) wyczuć, kiedy O’Sensei potrzebował udać się do toalety. Momentalnie budziłem się, wyskakiwałem z łóżka, przesuwałem drzwi i … on już tam był! Idealny timing, nieprawdaż ? Wykształciło się między nami coś w rodzaju bezsłownej komunikacji. Po japońsku nazywamy to ishin denshin. Co oznacza coś w rodzaju „komunikacji między ludźmi posiadającymi jakby jeden wspólny umysł”.\nJest to rodzaj treningu, który pozwala ci później na wyczucie intencji partnera na macie. Kiedy ty i twój partner stoicie twarzą w twarz, trzymając miecze nie jest ważne kto jest silniejszy, a kto słabszy, ale raczej kto jest w stanie dokładnie przewidzieć intencje drugiej osoby. Jest to zdolność bycia gotowym do ruchu w tym samym momencie, gdy zauważysz pojawiające się „otwarcie”.\nNie wiem czy był to świadomy rodzaj treningu stosowanego przez O’Senseia, ale wpłynęło to bardzo na moją technikę, w ten sposób że byłem w stanie wyprowadzić odpowiedź do ruchu ki swojego partnera i dostosować swój timing do jego ruchu zanim w ogóle o tym pomyślałem. Oczywiście nie jestem w stanie robić tego cały czas … chciałbym. Naprawdę. Wtedy byłbym prawdziwym ekspertem, nieprawdaż (śmiech)?!\nCo uważasz Sensei za najważniejszą rzecz dla osób dopiero rozpoczynających trening Aikido ?\nLudzie szukają tak różnych rzeczy w Aikido, że naprawdę trudno generalizować. Kiedy byłem uchideshi ludzi trenujących w Hombu Dojo było zdecydowanie mniej, ale praktycznie wszyscy z nich szukali tak zwanego „prawdziwego” Aikido. Spora grupka z tych uczniów była w pewien sposób ekscentryczna bądź nietypowa w ten lub inny sposób. Wśród nich byli też ludzie, których można by nazwać fanatykami budo. Było to dość dziwna grupa, różniąca się od innych.\nDziś mamy do czynienia z dużo większą różnorodnością. Niektórzy robią to dla zdrowia, inni dla aspektów filozoficznych lub duchowych – wszystkie z tych powodów są dobre.\nWażną sprawą w dzisiejszych czasach pozostaje kwestia postrzegania Aikido jako drzewo. Najistotniejszym jest jasne określenie komu przypadnie rola liści i gałęzi, a komu korzeni i pnia. Dopóki znajdują się ludzie biorący na siebie rolę korzeni i pnia dopóty drzewo pozostaje zdrowe i silne, a wyrastać z niego będą gałęzie i liście. Wtedy nie ma się czym przejmować. Ludzie powinni o tym pamiętać i przestać nalegać na to, aby Aikido zmieniło tę formę jaką jest obecne. Liście to liście, gałęzie to gałęzie i dobrze im tam gdzie ich miejsce. Są one bowiem częścią drzewa. Pytanie kto będzie w stanie zachować sedno Aikido? Innymi słowy podjąć się odpowiedzialności utrzymania korzeni i pnia ?\nUważam że nie ma czegoś takiego jak stare i nowe budo. Mamy słowo kobudo, które dosłownie oznacza „stare budo”. To logiczne przeciwieństwo słów shinbudo („nowe budo”), którego praktycznie nie używamy w języku japońskim, czyż nie? Nowoczesnym trendem „nowego” budo jest nastawienie na rywalizację sportową. Prawdopodobnie nie ma żadnych przeciwwskazań, żeby nazywać te nowe formy sportowe mianem „nowego” budo. Niemniej wedle tradycyjnego sposobu myślenia sporty nie są zaliczane do budo.\nBardzo trudnym do określenia pozostaje do jakiego stopnia można nazywać takie rzeczy mianem budo. Moim jednak zdaniem, nie ma najmniejszego cienia wątpliwości, że budo jest tym co tworzy korzenie Aikido, z którego wyrastają później gałęzie i liście. Wszystkie pozostałe elementy – Aikido jako „sztuka” czy „filozofia” życia, sposób na zdrowszy tryb życia, kalistenika (aktywność fizyczna oparta o ćwiczenia z wykorzystaniem własnej masy ciała – przyp. tłumacza) czy doskonalenie tężyzny fizycznej – „wyrastają” ze wspólnego korzenia jakim jest budo. Samo w sobie zajmowanie się tymi aspektami jest jak najbardziej właściwe i słuszne. Nie można jednak zapominać o istotnym fakcie, że nie są one „korzeniem” jako takim. O’Sensei zawsze podkreślał, że Aikido to budo, i że budo jest źródłem siły i mocy Aikido. Jeśli o tym zapomnimy, to Aikido przekształci się i zmutuje w coś zupełnie innego, w tę tak zwaną „sztukę” czy „filozofię” życia lub coś na wzór jogi.\nCzy mógłbyś Sensei powiedzieć o tym coś więcej z technicznego punktu widzenia ?\nZ mojego ograniczonego doświadczenie wynika, że tym co najbardziej urzeka mnie w Aikido jest jego racjonalna natura i fakt, że odnajdujemy spójne zasady wypełniające całość technik Aikido. Na przykład … pośród wielu zasad Aikido, znajdujemy taką która mówi nam, iż „jedno/jedność jest wieloma” („One is many”). Techniki bez użycia broni mają w sobie potencjał na bycie wykorzystanymi podczas używania broni i odwrotnie. Techniki użyte przeciwko jednemu przeciwnikowi mogą zostać użyte do poradzenia sobie z wieloma atakującymi. Linie ruchu przekształcają się z technik bez użycia broni, do tych gdzie używamy broń i z powrotem. Z sytuacji z jednej przeciwnikiem do sytuacji z wieloma przeciwnikami i znów z powrotem. Wszystko to dzieje się w ciągły, połączony, wręcz „organiczny” sposób. W tym sensie Aikido jest bardzo podobne do żywej jednostki. Ten element reprezentuje jedną z najistotniejszy wartości Aikido jako czystego budo. To rodzaj ruchu, którego używał O’Sensei i który można odnaleźć w „sercu” Aikido.\nJednakże, najistotniejsza wartość nie leży w każdej z pojedynczych technik. Liczy się to jak wypełnia ona całą sztukę Aikido i istnieje jako ukryty potencjał. Pozwala podejść do całego zagadnienia według zasad etyki poszukiwanych przez nowoczesną sferę duchowości, zwanymi innymi słowy shinmu fusatsu, czyli tym co reprezentuje najwyższy ideał budo … słowem „Nie zabijać”.\nEsencja Aikido jako budo, nie jest bynajmniej bliska jego powierzchownej formie, ale ci którzy posiadają umiejętność „głębszego spojrzenia” powinni się jej doszukać.\nAikido którego powierzchnię postrzegamy, innymi słowy spora część Aikido, z którym mamy do czynienia w dzisiejszych czasach, nie może zbytnio być postrzegane jako reprezentujące budo, w tradycyjnym znaczeniu tego słowa.\nNa szczęście, w Aikido drzemie potencjał, który może być wykorzystany przez uczniów poważnie poświęcających się jego studiowaniu. Ci którzy szukają głębiej mogą znaleźć tę esencję Aikido i poprzez sam długi proces jej poszukiwania uczynić ją ich własną.\nUważam że naprawdę fascynującą i niezwykle głęboką wartością Aikido jest to, że cały czas zachowuje swoją symboliczną, wspaniałą formę, widoczną na „powierzchni” wraz z całym leżącym pod nią potencjałem, będącym do rozwinięcia i pozwalającym odkryć prawdziwą esencję idei „bu”. W tym aspekcie głębia Aikido nie ma granic. Wielkim błędem jest przeświadczenie, że to co widać na powierzchni jest wszystkim i reprezentuje rzeczywistość. Z drugiej strony, poszukiwanie tylko tej „prawdziwości”, która istnieje poza formą może być przyczyną utraty postrzegania uniwersalności Aikido jako drogi czyniąc wszystkie starania Doshu niepotrzebnymi.\nPodejście Doshu do Aikido opiera się na pozostawianiu sfery wojennej (bu) i wychodzeniu poza nią. Centralnym punktem tego podejścia jest jego jasno postawiony nacisk na uniwersalność Aikido jako drogi. Doshu patrzy krytycznym, introspektywnym okiem na pewne nieludzkie, nieetyczne, wulgarne aspekty, które są nieodłącznym elementem budo. Poszukuje on wytrwale sposobów na „wyzwolenie” z Aikido tych negatywnych elementów. Wraz z wiekiem wydaje mi się, że stopniowo coraz bardziej doceniam poglądy Doshu na pewne kwestie, darząc go głębokim szacunkiem za jego wielkie starania.\nTakże wielkie, okrągłe i delikatne ruchy (podobnie jak idee duchowej harmonii i jedności) należą do istotnych elementów Aikido, lecz zbyt duża waga przykładana tylko do nich dostarcza jednostronnego i wypaczonego obrazu treningu i nie może być uważana za uosobienie budo. Tego rodzaju praktyki mają pewne braki w kwestii słuszności i zasadności czysto technicznej. Są one pokrewne wspomnianym liściom i gałęziom i jako takie są zapewne lepiej interpretowane jako symbol filozofii Aikido. Spełniają swoją rolę w dualistycznej naturze Aikido – wyglądzie na „powierzchni” i drzemiącej pod nią realności. O’Sensei zawsze wyraźnie podkreślał, że te aspekty Aikido widoczne jako forma na „zewnątrz” nie muszą koniecznie uosabiać budo. O’Sensei mówił, że źródłem Aikido jest budo i wszyscy musimy najpierw doskonalić budo, ale Aikido samo w sobie wychodzi poza budo. Mówił także. że „teraz ludzie nie potrzebują budo jako takiego”. Wyraźnie to podkreślał.\nW ten sposób O’Sensei otworzył drzwi wielu rodzajom ludzi, którzy w przeszłości (z jakichkolwiek powodów), byli wykluczeni ze świata tradycyjnego budo – ludzie o wątłych ciałach, bez siły fizycznej, starsi czy kobiety. Odrzucił współzawodnictwo i poprzez to stworzył możliwość adaptacji tej drogi dla zdolności i właściwości każdej jednostki, wyciągając z niej ukryty potencjał i pozwalając każdemu na odnalezienie swojej niszy i wypełnienie swojej misji w życiu. Świat w którym ludzie mogą żyć razem ma rację bytu, gdy wszyscy wykorzystują swój potencjał w ten sposób. Tak właśnie rozumiem sposób myślenia O’Senseia.\nTo przełomowy sposób myślenia o budo, nieprawdaż ?\nTak, ale z drugiej strony to czego obawiam się najbardziej to moment, w którym ci ludzie wykluczeni z tradycyjnego budo znajdą swoją drogę w Aikido i zaczną myśleć, iż tylko ich sposób wykonywania Aikido jest właściwy i słuszny. Zapominają o rygorze, który towarzyszy budo, odrzucają go jako element nie będący częścią Aikido. Są ludzie którzy tak myślą, ale wydaje mi się, że padli ofiarą niezrozumienia w myśl którego biorą liście i gałęzie za korzeń. Może to zakończyć się wielką szkodą dla Aikido jeśli liście i gałęzie staną się korzeniem. Jeśli tak się stanie, wówczas całe Aikido poczyni wielki krok w złym kierunku.\nOczywiście, równie ważne jest pamiętanie, że liście i gałęzie więdną i usychają, a w rezultacie pada i korzeń. Dlatego też musimy myśleć o Aikido jako jednym, kompletnym żywym organizmie, biorąc pod uwagę ogólną harmonię i rozwój jego wielu aspektów.\nWydaje mi się, że fakty o tym dlaczego i jak O’Sensei stworzył Aikido powinny odpowiadać naszym własnym poszukiwaniom w obrębie tej sztuki. Idąc dalej metaforą drzewa … zamiast zbierać owoce z drzewa, które stworzył O’Sensei powinniśmy sami „wniknąć” w jego liście i przez gałęzie, a później pień dotrzeć do samego korzenia. Musimy dotrzeć do źródła w taki właśnie sposób, aby w pełni zrozumieć proces, który doprowadził O’Senseia do takich, a nie innych wniosków. Aby uczynić Aikido naszym własnym musimy, moim zdaniem, rzucić się najdalej jak to możliwe w stronę doświadczeń jakich doznał O’Sensei, zarówno wewnętrznie jak i w aspekcie technicznym, pomimo tego iż nie mamy jego poziomu umiejętności.\nMyślę że to co moglibyśmy nazwać „pełnym” budo tak naprawdę nie istnieje (to samo można powiedzieć o filozofii i religii, lub nawet o konstrukcji człowieka). „Moje wypełnienie mojego budo”, innymi słowy spełnienie jako jednostka, na poziomie osobistym – to wszystko co jest i można osiągnąć. O’Sensei wypełnił swoje budo, ale to nie jest moje budo.\nPodobnie, nie mogę dać, ani przekazać mojego budo swoim uczniom. Mogę co najwyżej „zaprosić” ich do korzystania z mojego doświadczenia, pozwolić im użyć go jako przewodnika do wypełnienia ich własnego budo. W tym sensie budo jest raczej rodzajem samotnych poszukiwań dla każdej osoby zainteresowanej ich przeprowadzaniem. Nie można się bowiem nauczyć, czy otrzymać w całości wszystkiego co osiągnął twój nauczyciel. Różne aspekty budo nie objawią ci się po prostu w ten sam sposób jak doszedł do nich twój nauczyciel. Nie oznacza to oczywiście, że nie istnieje potrzeba utworzenia podstawowych metodologii nauczania zawierających teorie, doktryny, metody treningowe i tak dalej.\nW budo są trzy etapy shu (ochrona/utrzymanie/obserwacja), ha (zburzenie/zniszczenie) i ri (oddzielenie/uwolnienie). W etapie shu przyjmujesz to co twój nauczyciel ma do przekazania i pozostajesz całkowicie posłuszny. Pewność siebie, kreatywność i niezależne pomysły z twojej strony są całkowicie zabronione podczas tego okresu, nieważne jak długo on zajmie. Musisz całkowicie podążać za tym co jest nauczane, bez wdrażania własnych uprzedzeń czy skłonności w jakikolwiek sposób. Jest to często nazywane formą „auto-negacji”. To jak wiele się nauczysz zależy od twojego nauczyciela, nie od ciebie.\nDlatego też zachodzi potrzeba kolejnego etapu – ha, czyli uwolnienia się od tego co się dotychczas nauczyłeś. W tym procesie jednostka, którą nazywasz „sobą” zaczyna pomału „pojawiać na horyzoncie”. Jest to forma twórczości i jako taka oznacza potwierdzenie własnego „ja”. Podczas tego etapu odkrywasz własne zdolności i właściwości oraz osobowość. Innymi słowy to czym jesteś. Zaczynasz przeglądać i segregować to wszystko czego dotychczas się nauczyłeś. Dokonujesz selekcji i „trawisz” to wszystko czego ci potrzeba, żeby stworzyć i uzupełnić to „coś” co jest twoim własnym. Nie jest to jednak koniec, gdyż ten rodzaj potwierdzenia własnego „ja” istnieje przede wszystkim na zasadzie negacji tego co jest „inne”. Innymi słowy jest to względne w stosunku do tego od czego udało ci się dopiero co uwolnić. Także i ten etap musisz w końcu opuścić.\nOstatnim etapem jest ri. Po zanegowaniu siebie w pierwszym etapie (shu), potwierdzeniu własnego „ja” w drugim (ha), w trzecim etapie (ri) musisz zanegować nawet to wcześniejsze potwierdzenie własnego ja. Ri pozwala ci na odrzucenie tej „względności”, która trzymała cię i wiązała w poprzednich dwóch etapach, stając się „bramą” do uniwersalności i spełnienia.\nW kwestii techniki shu jest czasem na doskonalenie technicznych aspektów, podczas którego przechodzisz przez „lwią część” repertuaru technik i ich wykonania, ha daje możliwość badania i aplikacji tych technik, a ri jest spełnieniem i stworzeniem tego co można uznać za twoje własne.\nW kwestii duchowego i psychicznego stanu shu jest negacją samego siebie, ha potwierdzeniem własnego „ja”, a ri jest wyjściem i porzuceniem ram dualnego charakteru konfliktu na linii „ja-inne”. Jest to pewnego rodzaju uwolnienie z natręctwa szczegółów. Wszystkie te etapy przecinają się i przenikają.\nDzisiejsze Aikido wydaje się być pozbawione elementu shu, co moim zdaniem może powodować spore problemy w przyszłości. Wydaje mi się, że trening budo, który nie posiada etapu negacji samego siebie może być niebezpieczny dla osoby ćwiczącej. Ostry, rygorystyczny trening, dzięki któremu doświadczy auto-negacji jest niezbędny. Dokonując tego, naturalnie osiągasz kolejny etap potwierdzenia własnego „ja”, i w końcu (opuszczając i ten etap) osiągasz swój prawdziwy cel. Poprzez swoje ograniczone doświadczenie byłem w stanie dotknąć fragmentu tego świata, który teraz opisuję. Jednakże, interpretowanie tego wszystkiego oczyma osoby, która ich nie doświadczyła nieuchronnie dostarcza niewiele więcej niż mechaniczny, martwy opis.\nNawet coś takiego jak koncept shu-ha-ri, staje się strasznie wypaczony jeśli stara się go zamknąć w jakichś określony, intelektualnych formach. Shu-ha-ri i rozwój jaki te formy opisują mają bowiem aspekt dialektyczny. W istocie, ich egzystencja przyjęta w ramy Aikido jest dość podobna do punktu widzenia egzystencjalistów (egzystencja wyprzedza esencję), który rozkwitł w XIX wieku.\nEkstremalnie nowoczesnym podejściem w Aikido jest założenie, że zamiast ujęcia definiującego ludzi w budo, przyjmuje się, że to natura ludzkiej egzystencji nadaje budo definicję wyjaśniając ją na nowo, obdarzając świeżym znaczeniem, szanując praktyczność i autonomiczną wolność. Oczywiście, zwiększa to sceptycyzm i chęć poszukiwań. W istocie oferuje się niegotowy „produkt”, bez przewodnika na którym można by oprzeć postrzeganie i perspektywę. Osoby praktykujące budo nie są w stanie pomóc, lecz jedynie być mocno świadomymi niestabilności własnego położenia. Jeden fałszywy krok grozi upadkiem w ramy ideologii i dogmatyzmu oraz zgubnego wpływu towarzyszącej temu samo satysfakcji. Aby tego uniknąć uważam, że ostra dyscyplina i rygor powinny być nieodłącznym elementem budo.\nTrening Aikido opiera się o powtarzane ciągle przez lata formy, w celu utworzenia bazy, która pozwoli z czasem na stworzenie czegoś swojego. Ważnym jest więc, aby starać się dalej myśleć o tym w warunkach prezentowanych na treningu. Weźmy na przykład kata lub ustalone formy treningowe. Na potrzeby formy ustalamy (na zasadzie kontrastu) relację pomiędzy tori (który jest aktywny), a uke (który jest bierny), ale w taki sposób, że każdy trenuje swoją zdolność do wejścia w stan autonomicznej wolności do tego stopnia, że nie ma między nimi dwoma żadnej różnicy. Takie podejście można poszerzyć o różne, na pozór kontrastujące ze sobą aspekty życia samego w sobie – młodość i starość, szczęście i smutek, zdrowie i niemoc, wygrana i porażka, sukces i porażka, życie i śmierć – dzięki czemu nabiera to głębszego sensu jako sposób na kierowanie życiem każdej jednostki. Oryginalna i najistotniejsza część natury budo jest ściśle powiązana z unoszącą się na granicy życia i śmierci koncepcją konfliktu „ja-inne”, nieuchronnie dotykającą obszaru irracjonalności egzystencji. Jednakże, w ramach tej irracjonalności można odnaleźć „wbudowaną” szansę na obudzenie źródła autonomicznej wolności jednostki. Zen i budo są w tym sobie bliskie. Obydwa uznają bowiem irracjonalność życia, mimo iż podchodzą do tego zagadnienia w zupełnie inny sposób.\nNawet w ramach buddyzmu, Zen w szczególności poświęca się odrzucaniu ideologii i dogmatów, aby dotrzeć bezpośrednio do natury egzystencji. Pod tym kątem jest niezwykle praktyczne i egzystencjalne zarazem. Z tego powodu znacząco wpłynęło na duchową stronę klasy wojowników w Japonii od epoki Kamakury. Naturalną koleją rzeczy stało się więc podstawą ich sztuk walki i, jak widać, istnieje do dziś.\nPrzy okazji, zamiast używać do porównania rzeczy takich jak Zen czy budo do porównywania jednego za drugim, wolałbym żeby ludzie raczej leżącego u podstaw tego wszystkiego japońskiego „ducha”, który je zaabsorbował i połączył. Ten sam „duch” połączył takie elementy jak Zen czy budo wraz z konfucjanizmem, taoizmem i szyntoizmem, „szlifując” każde z nich wydobywając ich odmienny blask, pielęgnując i pozwalając „przesiąknąć” sobą nawzajem, aby na końcu utworzyć cudownie harmonijną całość.\nWracając jednak do sedna mojej wypowiedzi ... Podejrzewam, że wiele z tego co dzieje się w dojo – rzucanie lub bycie rzucanym, czy na przykład kwestia wygrywania lub przegrywania podczas tachiai (którego używamy zamiast właściwych meczów o charakterze współzawodnictwa) jest bardziej symboliczne w swojej wymowie. W rzeczywistości podstawowym problemem, który jest podnoszony jest kwestia odpowiedzi jednostki na różne warunki i sytuacje z jakimi przyszło im się zmierzyć. Tak jak sugeruje przysłowie makete katsu („zwycięski w porażce”), koncepcje obecne w świecie –wyższość i niższość czy zwycięstwo oraz porażka, nie są takie ważne.\nZadziwiającym jest fakt, że ludzie którzy naprawdę doszli do takiego stanu samorealizacji wydają się postrzegać śmierć jako zwykłe zdarzenie, które ma miejsce. Weźmy na przykład chińskiego mistrza Zen – kapłana Bukko, który żył podczas okresu panowania Południowej dynastii Sung (1127-1279). Został zaproszony do bakafu Kamakuru, gdzie w ostateczności przeżył w Japonii swe ostatnie lata. W pewnym momencie został pojmany podczas konfliktu mongolskiego i stał się jeńcem. Miał zostać zgładzony, gdy napisał wiersz w chińskim stylu zawierający słynną strofę „Denko eiri shunpu wo kiru”, co można przetłumaczyć jako „Nawet jeśli zetniecie moją głowę, nie uczyni to nic więcej niż powiew wiosennego wiatru, który szepcze właśnie pośród tych pól”. Podobno Tesshu Yamaoka nazwał swoje dojo Shunpukan (dojo wiosennego wiatru) na cześć tejże zwrotki. Bardzo ożywcze dla duszy, nieprawdaż ?\nDziewiętnastowieczni egzystencjaliści z Europy, poczynając od Kieerkegaarda i Nietzschego, przez Jaspersa i Heideggera po Sartre’a (który stał się później ateistycznym egzystencjalistą), jak jeden „mąż” szukali podstaw egzystencji/bycia wobec otchłani nicości. Można doszukać się analogii pomiędzy tym co robili, a myślą Zen, która przez tysiące lat do perfekcji doprowadziła umiejętność odnoszenia się do kwestii irracjonalności egzystencji. Fakt że te dwa podejścia wyłoniły się z kompletnie różnych kultur pokazuje wspólny element w głęboko osadzonych rejonach ludzkiego ducha.\nOczywiście cywilizacja Wschodu i Zachodu są od siebie oddalone w innych kwestiach. Wschodnia myśl przeniknięta jest ideą jedności ducha i ciała, która nie jest taka łatwa do odnalezienia w myśli Zachodu. Jest to dobrze widoczne w tradycjach Wschodu takich jak hinduska Joga, magiczne praktyki chińskiego taoizmu, chińskie sztuki walki, misogi i inne praktyki „oczyszczające” w japońskim Shinto oraz buddyjskiej medytacji Zazen, a także japońskim budo, które wprowadziło elementy pozostałych.\nPrzeciwnie w myśli Zachodu, która wydaje mi się być dualistyczna w swej istocie. Niewiele można w niej znaleźć jedności pomiędzy duchowym, a fizycznym aspektem aktywności ludzkiej, co każe traktować to bardziej w sferze czystej spekulacji.\nMyślę że to główna różnica rzucająca się w oczy pomiędzy myślami Wschodu i Zachodu. Doskonałym przykładem różnicy pomiędzy tymi dwoma stylami myślenia jest na przykład rzeźba Rodina pt. „Myśliciel” zestawiona z rzeźbą w świątyni Koryu w Kyoto przedstawiającą w połowie usadzonego Bosatsu (Bodhisattva), mającego reprezentować postać księcia Siddhartha zanim osiągnął buddhahood (rodzaj duchowego oświecenia według nauk buddyjskich – przyp. tłumacza). Różnica w podejściu do rozważań na ten temat jest oczywista, kiedy porówna się te dwa dzieła.\nProszę mnie źle nie zrozumieć i nie myśleć, iż uważam myśl Wschodu za lepszą i stojącą wyżej. Wszakże, od wybuchu rewolucji przemysłowej w latach 70. XVIII wieku, to czysto abstrakcyjne podejście Zachodu stworzyło podstawy nauki będące „bazą” całego naszego nowoczesnego stylu życia. Z punktu widzenia historii ludzkości, właśnie teraz, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, rośnie potrzeba połączenia tych dwóch myśli.\nTo kolejny powód dla którego musimy na poważnie rozważyć jak rozprzestrzenić i rozwinąć Aikido wraz z jego charakterystycznymi cechami jako formę jedności ciała i umysłu wynikającą z tradycyjnego budo, w taki sposób, żeby mogła zostać przekazana właściwie do ludzi na całym świecie.\nObawiam się, że jeśli nie rozprzestrzenimy wszystkiego prawidłowo to Aikido skończy bez jakichkolwiek korzeni bądź liści.\nTo samo można powiedzieć o całym tradycyjnym japońskim budo.\nCałkiem szczerze uważam, że jeśli celem samym w sobie miałoby być spełnienie roli fizycznej aktywności dla nowoczesnych ludzi, okazałoby się że nie ma już żadnej potrzeby istnienia prawdziwego budo. Sport i inne formy aktywności fizycznej wystarczyłyby w zupełności.\nBudo jednak ma wartości wykraczające daleko poza zwykłą aktywność fizyczną, oferując znacznie więcej społeczeństwu i twierdzę, iż musimy poświęcić temu więcej uwagi.\nSądzę iż japońskie budo (w tym Aikido) ma wielki, ukryty potencjał mogący pomóc sprawdzić stan naszej stopniowej utraty autonomicznej wolności. Ta wolność ulatuje poprzez mnogość sprzeczności wynikających z materializmu naszych kapitalistycznych społeczeństw, poprzez ideologię przewagi ekonomicznej i wreszcie poprzez nadmierne oddanie racjonalizmowi. Budo oferuje możliwość powrotu ludziom do „głębokich wód” ich autonomicznej wolności, więc myślę że musimy poddać je jeszcze raz ocenie oraz odbudować je mając to wszystko w pamięci.\nTłumaczenie: Bartosz Domke


> ROYAL CANIN STARTER SMALL DOG 1,5 KG\nSzczenięta od odsadzenia do 2 miesiąca życia.\nSuki ras małych i średnich:\n- od 6 do 9 tygodnia życia\nPołączone działanie mannooligosacharydów (MOS) z opatentowanym kompleksem współdziałających przeciwutleniaczy (witaminy E i C, tauryna i luteina) pomaga wzmocniç naturalne mechanizmy obronne szczeniąt.\nWysoka koncentracja energii odpowiada zwiększonemu zapotrzebowaniu energetycznemu szczeniąt oraz umożliwia zmniejszenie objętości posiłku, zapobiegając nadmiernemu obciążeniu przewodu pokarmowego.\nNa początku okresu odsadzania, sucha karma musi byç podawana w postaci papki. Unikalny kształt, konsystencja i wielkość krokietów umożliwiają uzyskanie odpowiedniej dla szczenięcia postaci posiłku, po namoczeniu krokietów wodą lub mlekiem suki.\nSuszone mięso drobiowe, ryż, tłuszcze zwierzęce, gluten pszenny***, kukurydza, pulpa buraczana, hydrolizowane białka zwierzęce, sole mineralne, olej rybny, olej sojowy, L-lizyna, fruktooligosacharydy (FOS), hydrolizowane drożdże (źródło mannooligosacharydów), proszek jajeczny, DL-metionina, wyciąg z aksamitki wzniesionej (źródło luteiny), tauryna, L-karnityna.


Audio Physic CLASSIC 32 – Kolumny głośnikowe podłogowe – Hi-Fi Studio Bielsko-Biała\nAudio Physic CLASSIC 32 – Kolumny głośnikowe podłogowe\nCLASSIC 32/35 to najokazalsza konstrukcja serii Classic. Model „32” wykończony jest naturalnym fornirem, natomiast „35” posiada obudowę z zewnętrzną warstwą szkła czyli „wieczny wysoki połysk”, mocowaną do obudowy z MDF przy pomocy elastycznego kleju.\nKonstrukcje są trójdrożne o konfiguracji głośników zbliżonej do tej jaką zastosowano w modelu MIDEX. Do wzmocnienia obudowy zastosowano piankę ceramiczną „Ceramic Foam”, głośnik średniotonowy wyposażony jest w podwójny kosz, a jego membrana wykonana jest z włókna szklanego. Głośniki niskotonowe posiadające membrany z podobnego materiału, wentylowane są wąskim tunelem między obudową, a ścianką przednią. Głośnik wysokotonowy to miękka kopułka o średnicy 2.25cm. Podobnie jak wszystkie modele Audio Physic, również CLASSIC 32/35 są bardzo łatwe w ustawieniu jeśli chodzi o prawidłową reprodukcję basu, generują żywy i dynamiczny dźwięk z piękną przestrzenią i stereofonią.\nZalecana moc wzmacniacza: 20-160 W\nPasmo przenoszenia: 32 Hz – 30 kHz\nWymiary (S x W x G): 202 x 1145 x 340 mm\nProdukty / Głośniki / Podłogowe / Audio Physic CLASSIC 32 – Kolumny głośnikowe podłogowe


Livebox 3.0 - Biuro Prasowe Orange Polska\nAktualnie: Nowy livebox 3.0 – test\nNowy livebox 3.0 – test\nWczoraj Wojtek zapowiedział mnie na swoim blogu więc dziś, zgodnie z obietnicą film z testem liveboxa 3.0, który od kilku godzin jest dostępny w naszej ofercie. Zanim zobaczycie film jeszcze kilka uwag ode mnie.\nNa początek garść nowinek. Zaliczam do nich gigabitowy ethernet – jeśli reszta urządzeń da radę to mamy w domu transfer po kablu z prędkością 1 Gb/s. Do połączenia z netem to się dziś jeszcze raczej nie przyda, ale do przenoszenia plików między komputerami już tak. Zresztą jeśli będziecie to robić za pomocą WiFi to też nie będzie wolniej, bo w standardzie n urządzenie może rozpędzić transfer do 450 mbps. Przenosiłem kiedyś w domu 80 GB zdjęć przez WiFi między komputerami (nie miałem dysku USB) i zajęło mi to dwa dni. Z nowym liveboxem, po prostu podłączam do niego dysk USB i jest po sprawie.\nInne ciekawe rozwiązanie, to możliwość podpięcia do nowego liveboxa do 4 bezprzewodowych słuchawek telefonicznych DECK. Fajne jest, że w urządzeniu można wprowadzić własną książkę telefoniczną i jest ona dostępna na wszystkich podpiętych słuchawkach. Wypas.\nZ kolei przykładem prostoty jest przedni port USB. To prawdziwa wygoda. Podchodzisz, włączasz pendrive i za chwile masz dysk sieciowy dostępny dla wszystkich urządzeń podpiętych do domowej sieci. Jeśli macie telewizor obsługujący połączenia Wi-fi i DLNA to sekundę po włączeniu pendrive możecie już oglądać na nim zdjęcia czy filmy, albo słuchać muzyki prosto z pendrive. Dla mnie taka wygoda to jest właśnie oznaka postępu i rozwoju.\nZwróćcie też uwagę na panel OLED. Na początku myslałem że to nie jest do końca dobre rozwiązanie. Lampki są o tyle wygodne, ze jak się człowiek przyzwyczai to wystarczy rzut oka aby się zorientować co się dzieje z urządzeniem – ale przekonałem się, że wyświetlacz OLED jest jednak lepszy. Szczególnie w pierwszym momencie, kiedy nie znamy jeszcze urządzenia, panel wyjaśnia dokładnie i jest bardziej pomocny.\nNa początku byłem za to rozczarowany, że nowego liveboxa nie da się tak po prostu postawić na biurku – jak jedynki (pamiętacie jeszcze urządzenie w formacie książki z migającym logo). Ale po wkomponowaniu go w resztę sprzętu okazało się, że bardzo ładnie wpasował się w cały „stosik” i przypomina trochę dekoder TV. Zadziałał u mnie efekt przyzwyczajenia.\nNo i jeszcze słowo o samym teście. To mój debiut przed kamerą. Więc chciałem Was poprosić – nie miejcie litości. Wszystkie sugestie i uwagi mile widziane 🙂\nblog Livebox 3.0 orange test\nAktualnie: Livebox 3.0 – wygodniejszy i szybszy dostęp do internetu oraz domowych multimediów\nLivebox 3.0 – wygodniejszy i szybszy dostęp do internetu oraz domowych multimediów\nOrange wprowadza do oferty nowy livebox 3.0 – najnowszą generacja centrum multimedialnego, które łączy wszystkie domowe urządzenia multimedialne w sieć i umożliwia im wygodną wymianę plików oraz bezpieczny dostęp do szybkiego internetu. Od dziś (1 marca) będzie on dostępny dla klientów zamawiających neostradę i FunPacka w wyższych opcjach prędkości.\nLivebox to wielofunkcyjne urządzenie, spełniające m.in. rolę modemu internetowego obsługującego technologie ADSL2+, VDSL 2 i FTTH oraz routera umożliwiającego bezprzewodowy dostęp do sieci dla komputerów, drukarek, tabletów i smarfonów. Livebox może być też wykorzystywany do współdzielenia plików między urządzeniami użytkownika współpracującymi z domową siecią komputerową. Dzięki technologii DLNA, livebox doposażony w zewnętrzny dysk podłączony za pomocą USB umożliwia stworzenie centralnego, domowego archiwum plików i multimediów, do którego można przesyłać je bezprzewodowo i udostępniać innym urządzeniom.\nLivebox 3.0 korzysta z technologii podwójnego WiFi (2,4 i 5 GHz), która pozwala bezprzewodowo połączyć w jedną sieć wiele urządzeń rozlokowanych w całym domu, eliminując przy tym ryzyko zakłóceń. Bardzo szybka, bezprzewodowa transmisja danych (do 450 Mb/s) sprawia, że przesłanie pomiędzy urządzeniami pliku wideo w jakości HD trwa zaledwie kilkadziesiąt sekund. Dzięki temu, korzystając z DLNA można wygodnie oglądać na ekranie domowego telewizora filmy i zdjęcia zapisane na dysku komputera albo w pamięci tabletu czy smartfona, bez konieczności kopiowania plików na pamięć USB czy podłączania tych urządzeń do telewizora za pomocą kabli.\nBezprzewodowe podłączanie urządzeń do liveboxa jest bardzo łatwe dzięki zastosowaniu WPS (Wi-Fi Protected Setup). Wysoki poziom bezpieczeństwa w zakresie ochrony przed nieuprawnionym dostępem do domowej sieci gwarantuje zastosowanie 128 bitowego (26 znakowego) klucza WPA oraz wbudowany firewall.\nLivebox to także brama VoIP pozwalająca na korzystanie z telefonii internetowej przy użyciu telefonu stacjonarnego. Nowy livebox jest wyposażony w innowacyjne rozwiązanie łączące telefonię stacjonarną z internetem. Dzięki technologii Cat-IQ do liveboxa można będzie bezprzewodowo podłączyć nawet 4 telefony stacjonarne pracujące w tym standardzie. Wszystkie będą mogły korzystać ze wspólnej książki telefonicznej zapisanej w menu liveboxa.\nNowy livebox jest od dziś (1 marca) dostępny dla klientów zamawiających neostradę w technologii VDSL, czyli w opcjach do 40 Mbs oraz do 80 Mbs, a także FunPacka z internetem w tych dwóch opcjach prędkości.\nFunPack Livebox 3.0 neostrada\nNowy Livebox od jutra w Orange


Rada ławnicza Sądu Okręgowego w Nowym Sączu kadencji 2016-2019\nW postępowaniu na wybór partnera prywatnego dla Projektu pt. „Budowa budynku Sądu Rejonowego w Nowym Sączu przy ul. Grunwaldzkiej – w formule ppp” Zamawiający – Sąd Okręgowy w Nowym Sączu – wybrał w dniu 04 lutego 2015r. najkorzystniejszą ofertę.\nKomunikat nr 2 do pobrania\nCenteralne telefoniczne BIURO OBSŁUGI INTERESANTA\nprzy IGB z siedzibą w Krakowie umożliwi szybką i wyczerpującą informację o sprawach rozpoznawanych w jednostkach sądowych okręgów nowosądeckiego i tarnowskiego.\nII Kp 446/14\nPostanowienie o tymczasowym aresztowaniu w postępowaniu przygotowawczym


#CYKLOTURYSTA: Tour de Bicykl 2016 - czyli jazda po Wielkopolsce\nTour de Bicykl 2016 - czyli jazda po Wielkopolsce\nPierwszy raz z wielkopolską ziemią miałem do czynienia w czerwcu 2012 roku kiedy to odwiedziłem Antonin podczas Centralnego Zlotu Turystyki Kolarskiej PTTK organizowanego przez Klub Turystyki Rowerowej Bicykl z Ostrowa Wielkopolskiego. Był to mój pierwszy Zlot Centralny i do tej pory najlepszy na jakim byłem (a byłem już na kilku). W tym roku na majówkę również wybrałem się na rajd organizowany przez ostrowski Bicykl - było wyśmienicie - można było to zobaczyć na moim profilu Facebook - /link po prawej stronie bloga/, zamieściłem także kilka fotek na Instagramie. Na rajdzie majowym dowiedziałem się, że Bicykl organizuje na początku lipca rajd "Tour de Bicykl 50x100x50" - rajd polegał na przejechaniu w ciągu trzech dni ponad 200 kilometrów - dojazd 50 km, trasa główna na rajdzie 100 km i powrót 50 km.\nNa wspólne podróżowanie namówiłem Agnieszkę - sympatyczkę Łódzkiego Klubu Turystów Kolarzy PTTK w Łodzi. Znamy się między innymi ze wspólnych wycieczek po łódzkim terenie. Wiedziałem, że dziewczyna da sobie radę - codziennie przemierza 30 kilometrów w drodze do pracy na dwóch kołach. Dalsze wycieczki nie stanowią dla niej problemu. Jedynie martwiła nas pogoda - zapowiadali temperatury powyżej 30 stopni!\nRuszyliśmy po godzinie ósmej w kierunku zachodnim. Jadąc przez Konstantynów Łódzki a następnie dotarliśmy do Lutomierska gdzie znajduje się piękny klasztor a w nim Szkoła Muzyczna Organomistrzostwa II stopnia. Nad pobliskim stawem zrobiliśmy sobie małą ucztę i zjedliśmy wspólne śniadanie. Lutomierski staw okazał się być na tyle czysty, że żyją w nim ryby sporych rozmiarów, które co jakiś czas wynurzały swoje ogony ponad taflę wody powodując charakterystyczny plusk!\nZ Lutomierska udaliśmy się w stronę miejscowości Szadek gdzie planowaliśmy drugi postój niestety na ławkach centralnego placu miejscowości rozsiadało się podchmielone towarzystwo "lepszego sortu" o nieznośnym zapachu alkoholu mieszanym z fetorem przepoconych ciał. Tak więc Szadek okazał się niezbyt przyjaźnie nastawiony na turystów.\nRossoszyca - zabytkowy kościół z XVIII w.\nNie zważając na trudności losu udaliśmy się do kolejnej miejscowości Rossoszyca. Osobiście nazwa kojarzy mi się ze słowem rossa - z włoskiego - róża. Tutaj nad miejscowym stawem w cieniu okazałych lip zrobiliśmy sobie odpoczynek. W pobliżu stawu znajduje się modrzewiowy kościół z drugiej połowy XVIII wieku - piękna budowla sakralna. Natomiast pierwszy kościół był tam pobudowany już przed 1400 rokiem przez rycerza Marcina, który poległ w bitwie pod Grunwaldem.\nMuzeum miasta i rzeki Warta\nPokrzepieni pysznym naturalnym napojem energetyzującym z dodatkiem miodu, cytryny i świeżych liści mięty - który przygotowała Agnieszka udaliśmy się w stronę rzeki Warty. Warta to także miejscowość do której dojeżdżamy po krzywej drodze rowerowej z kostki bitumicznej. Zaglądamy do Muzeum miasta i rzeki Warty gdzie dowiadujemy się o historii ponad 760 - letniego miasta, stempel do książeczki turystycznej PTTK.\nklasztor ojców Bernardynów w Warcie\nPodziwiamy barokową architekturę sakralną kościoła p.w. Wniebowzięcia NMP z XV wieku, w którym po dziś dzień znajduje się klasztor Ojsców Bernardynów. Przypominam, świeci słońce, temperatura sięga ponad 30 kreskę, tak więc dla ochłody udajemy się na lody! Delektując się smakiem podziwiamy architekturę Warty - kamieniczki na Starym Rynku miasta.\nkamieniczki na Rynku w Warcie\nwjeżdżamy do woj. wielkopolskiego\nDojeżdżamy do granicy województw łódzkiego i wielkopolskiego. Robimy sobie wspólne zdjęcie przy znaku informującym o wjeździe do powiatu kaliskiego. Korzystając z aplikacji "RadarEu" informującej o obecnej sytuacji pogodowej dowiadujemy się, że pogoda ulegnie lekkiej modyfikacji. Zachmurzenie i lekki opad deszczu dopadają nas w okolicach miejscowości Brzeziny, w której robimy sobie odpoczynek nad pobliskimi stawami. Deszczyk był niewielki, w ciągu dziesięciu minut nawet ziemia nie zdążyła się nasycić wilgocią. Chmury rozgonił wiatr wiejący nam w twarz od ponad połowy trasy a wzmożony podczas ostatnich kilometrów podróży.\nodpoczynek nad stawami w Brzezinach\nKemping w Grabowie nad Prosną\nPrzejeżdżamy przez mostek nad rzeką Prosną i wjeżdżamy do miejscowości Grabów nad Prosną. Przy ul. Rybackiej znajduje się kemping i przystań o podróżniczo brzmiącej nazwie - "Eskapada". Okazuje się, że na rajd zjawiamy się jako pierwsi uczestnicy. Grupa z Ostrowa Wlkp. dopiero dojedzie. Wita nas serdecznie Jarosław M. - prezes ostrowskiego Klubu Turystyki Kolarskiej - Bicykl, który przygotowuje ognisko na wieczorną imprezkę. My zabieramy się do rozstawiania namiotu i lecimy pod prysznice. Prysznice jak na kemping są wyśmienite! Ciepła woda, nowe sanitariaty. Można śmiało rzec - luksus! Do dyspozycji mamy aneks kuchenny z lodówką!\nNagle z oddali dobiegają dźwięki dzwonków rowerowych, to jadą kolarze turyści z Ostrowa Wielkopolskiego - radośni a wśród nich najmłodsza uczestniczka rajdu Jagoda (8 lat) z tatą Krzysztofem. Część uczestników nocuje pod namiotami, część w stanicy harcerskiej albo w pokojach gościnnych na terenie kempingu. Wieczorem przy trzasku spalanego drewna w ognisku i unoszącym się zapachu pieczonych kiełbasek słychać pieśni na turystyczną nutę. W przerwie wręczane zostają upominki dla każdego uczestnika rajdu. Dostajemy m.in. mapy, okolicznościowe kubeczki, odblaskowe przywieszki i wiele innych ciekawych gadżetów. Odprawa przed dniem kolejnym i zabieramy się do dalszego ucztowania przy ognisku. Integracja nabiera kolorów a zachodzące słońce oznajmia, że pierwszy dzień rajdu za nami. Przejechaliśmy ponad 115 kilometrów z Łodzi do Grabowa /n Prosną.\nPobudka około godziny szóstej przy promieniach wschodzącego słońca, śniadanie przygotowuje Agnieszka, ja zajmuję się oczekiwaniem na pyszności ;) Nie wiem jak wy ale ja uwielbiam posiłki na świeżym powietrzu! Nagle dźwięk gwizdka przewodnika grupy oznajmia, że za 5 minut ruszamy w trasę. Zaczynamy od przejazdu przez Park Miejski w Grabowie. Gdzie dostrzegamy na środku parkowej polany powalone drzew wraz z korzeniami. Okazuje się, że to ponad dwustuletni dąb szypułkowy (Quercus robur), który legł powalony przez wichurę prawie dwa lata temu - 8 lipca 2014 roku. Było to jedno z najstarszych drzew w gminie jego wysokość sięgała do 20 metrów a obwód na wysokości pierścienicy pnia ponad 310 cm. Aby zachować pamięć o takim świadku grabowskiej historii władze miasta postanowiły jak najlepiej wykorzystać powalony pień dębu - podjęto decyzję o wykonaniu rzeźby przedstawiającej ponad sześciuset letnią historię Grabowa.\nJagódka z Krzysztofem\nWsiadamy na rowery i jedziemy trasą przez takie miejscowości jak Doruchów i Torzeniec wjeżdżając do województwa łódzkiego, gdzie w miejscowości Galewice nieopodal Wieruszowa. Tutaj na terenie gminnego ośrodka dostajemy posiłek regeneracyjny w postaci rogalika i jogurtu a na deser banan. Wchodząc do budynku i sali weselnej zauważyłem pewien instrument muzyczny na którym próbowałem swoich sił jako młody chłopak w średniej szkole. Perkusja! W myślach jedno - muszę spróbować! Na scenę remizy wkroczyła Jagoda z tatą Krzysztofem aby spróbować swoich sił. Ja również wychodząc z budynku wskoczyłem na scenę i kilka rytmów wydobyłem z tegoż instrumentu. Jednakże zaskoczenie moje przejęło to, że na tym instrumencie na co dzień gra kilkuletni chłopak, który także pokazał wszystkim swoje umiejętności muzyczne. Myślę sobie - dobrze, że teraz dzieciaki się rozwijają na wsiach a nie jak dawniej za czasów Janka Muzykanta.\nKolejna miejscowość to Lututów nieopodal Sieradza. Z daleka widać kościół p.w. św. Pawła i Piotra, który został wzniesiony w latach 1910-1917, w stylu neoromańskim. Kościół wpisany jest do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Na wieży kościoła umiejscowiono zegar w 1938 roku. Z Lututowa kierujemy się na północny-zachód i po drodze mijamy takie miejscowości jak Kiełbasy, Świątki czy Salamony. Agnieszka zauważyła, że ta okolica to "zagłębie paleciarskie" - faktycznie sporo miejscowych zakładów stolarskich zajmuje się produkcja palet transportowych.\nJak już wiecie jeździ ze mną taki zielony Czesław - bohater filmu animowanego "Włatcy Móch" (błędy w oryginalnej nazwie filmu). Czesio to kilkuletni chłopak, który kiedyś uległ wypadkowi i do końca nie umarł więc jest tzw. zombie. Czesio bardzo lubi muchy a skoro przejeżdżaliśmy także przez miejscowość MUCHY nie sposób było się nie zatrzymać i Czesiowi zrobić fotkę! ;) Cóż miejscowości mają różne nazwy ...\nJedziemy i jedziemy za nami kolejne kilometry w końcu trzeba zrobić w tym dniu tytułową setkę! I nagle drogowskaz - "KONIEC ŚWIATA 0,8 km".\nZ początku jedziemy piękną asfaltową drogą aż nagle za kolejnym zakrętem wjeżdżamy na szutry aby następnie przedzierać się przez piachy. Czemu mnie to nie dziwi? W końcu jedziemy na ten Koniec Świata!\nA na Końcu Świata znajduje się ... CHATA :D\nUdaliśmy się w dalszą drogę do Grabowa.\nna końcu świata ...\nKlub Turystyki Kolarskiej Bicykl z Ostrowa Wkpl. efektywnie pozyskuje granty na swoje rajdy\nUpalny dzień dał wszystkim uczestnikom w kość, pomimo to Jagoda dała radę! Niesamowita ośmioletnia dziewczynka przejechała 100 kilometrów pod czujnym okiem swojego taty Krzysztofa. Po powrocie z trasy na kemping rozgrywane były różne zawody a to "łowienie uchwytów od szklanek" na haczyk rybacki, a to slalom z piłką nożną pomiędzy słupkami. Nawet ja zdobyłem 3 miejsce w łowieniu "metalowych rybek" ;)\nNa kolację podano bigos z kiełbaską a później dodatkowo kociołek z pyszną potrawką. To był idealny podkład pod wodę ognistą po której wszyscy ruszyli tanecznym krokiem do Poloneza. Hitem tanecznym wieczoru integracyjnego okazał się utwór "Belgijka" o długości ponad dziesięciu minut. Harce trwały do późnego wieczora a "łódzki DJ" imprezę zakończył radosnym "paparapapa" w rytm utworu grupy Skaldowie. Zasypiałem kołysany w rytm stukających kropel deszczu o tropik namiotu.\nPo godzinie ósmej zza chmur wyszło słońce susząc pozostałe krople na namiocie. Agnieszka przybiegła z radosną nowiną - na śniadanie bigos i kiełbasa! Cóż zrobić - ciężkie jest życie turysty, trzeba było pożegnać dietę na rzecz pachnącego i smakowego bigosu ;) Poskładaliśmy namiot, zapakowaliśmy sakwy i ruszyliśmy w kierunku miejscowości Mikstat. Od Mikstatu do miejscowości Kotłów z zadowoleniem zauważyłem, że położono nową drogę rowerową z asfaltową nawierzchnią. Ostatni raz tędy jechałem w 2012 roku podczas już wspomnianego Zlotu Centralnego Turystyki Kolarskiej - Antonin 2012. Mijamy miejscowość Wtórek z daleka wygląda jak "wtorek". Skoro mamy Piątek to czemu nie Wtorek?\nMuzeum Ostrowa Wielkopolskiego\nDobijamy do Ostrowa Wielkopolskiego gdzie ma być oficjalne zakończenie rajdu. Wjeżdżamy na Rynek miasta gdzie znajduje się w budynku ratuszowym Muzeum Ostrowa Wielkopolskiego. Okazuje się, że w środku mają ciekawą wystawę "Zabawek z PRL-u" na którą szybko rzucam okiem. Eksponaty przyjechały z Muzeum Zabawek w Kielcach - gdzie byłem rok temu w czasie majowego wyjazdu w Świętokrzyskie. Wchodzę na drugie piętro budynku (na pierwszym znajduje się biblioteka muzealna) w celu podbicia pieczęci do książeczki PTTK. Niestety przemiła pani stwierdza, że pieczątki nie posiada ponieważ jest na parterze budynku w sklepiku muzealnym, który obecnie jest nieczynny. Używając uroku osobistego pani postanawia zrobić mi tą przyjemność i schodzi ze mną specjalnie otworzyć sklepik i pieczątka ląduje w moim zasobie.\npomnik Stefana Rowińskiego\nPrzed Muzeum znajduje się pomnik przedstawiający stolik i trzy krzesła. Na jednym z nich siedzi pierwszy burmistrz Ostrowa Wielkopolskiego po odzyskaniu niepodległości kraju - pan Stefan Rowiński. Pan Rowiński siedzi nad filiżanką spoglądając na swoje miast, które rzeczywiście jest urokliwe. Zazwyczaj byłemu burmistrzowi miasta towarzystwa dotrzymują gołębie, które w upalne dni z chęcią piją zgromadzoną wodę w filiżance.\nFiliżanka skojarzyła się nam z dobrą kawą więc przemieszczamy się do pobliskiej kawiarni na małe co nieco. Z pobliskich kawiarenek i restauracji wybieramy ten z nietypowym ogródkiem. Kawiarniany ogródek był w ciekawym stylu - dookoła poustawiane kolorowe skrzynki, w ramach zawieszone spięte zasłony. Fotele ratanowe z przewieszonymi kocami. Zastanawiacie się po co te koce? Aby klienci nie marzli - w upalne dni? Akurat niedziela nie okazała się taka upalna! Po dwóch ostatnich dniach gdzie termometr wskazywał kreski powyżej trzydziestego stopnia, w niedzielę było o co najmniej dziesięć stopni mniej. Dwadzieścia dwa stopnie i chłodny wiatr sprawiały, że Agnieszka z kubkiem gorącej herbaty otuliła się kocem. Zastanawiające jest to, że człowiek z dnia na dzień może być tak mało zmiennocieplny.\nPo wypiciu kawy okazało się, że nie tylko kawiarniany ogródek jest wart odwiedzenia. Bywając w różnych restauracjach, kawiarniach, pubach korzystam z toalet. Nie raz wykwintne restauracje z kosmicznymi cenami, wykwintnymi wnętrzami posiadają niezbyt okazałe toalety. Często spotykam się z delikatnie rzecz ujmując nieporządkiem, a niekiedy z wulgarnym syfem! Kawiarnia w której przyszło nam wypić pyszną kawę okazała się być wyjątkiem. Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie toaleta. O ile można tak napisać - toaleta urządzona ze smakiem! Zapach, porządek, czystość! Gdybym miał być krytykiem kulinarnym z całą świadomością napisałbym o tym miejscu - wyjątkowe, wysmakowane, idealne! Oby tak szło cały czas!\nhotel Polonia przy Rynku w Ostrowie Wlkp.\nPopijając kawę moją uwagę zwrócił budynek znajdujący się przy Rynku pod nr 34 - to hotel, który powstał w XIX w. jako dom mieszkalny ówczesnego burmistrza Jana Gottlieba Wessela. Jeszcze w czasie zaboru pruskiego kamienica po przebudowie w stylu secesyjnym stała się Hotelem pod Białym Orłem. Nazwa jak na tamte czasy, była swoistą ciekawostką. Dzisiaj również w kamienicy działa hotel pod nazwą Polonia.\nKolejnym ciekawym architektonicznie budynkiem w Ostrowie Wielkopolskim okazała się Konkatedra p.w. św. Stanisława Biskupa Męczennika. Wybudowana w latach 1904-06 w stylu neoromańskim przez architekta Rogera Sławskiego.\nKontynuując spacer po zabytkach sakralnych warto zwrócić uwagę na perełkę architektury judaistycznej wybudowanej w stylu mauretańskim. Podczas drugiej wojny światowej zniszczona przez niemieckich okupantów. Obecnie odnowiona a znajduje się w niej Forum Synagoga - instytucja kulturalna wchodząca w skład Ostrowskiego Centrum Kultury, w której odbywają się koncerty oraz Festiwal Teatrów Niezależnych.\nWszyscy uczestnicy Rajdu "Tour de Bicykl" zjechali się na ostrowski Rynek, gdzie przy pomniku - ławeczce przedstawiciele Miasta i Klubu Turystyki Kolarskiej - Bicykl, wręczyli wszystkim uczestnikom rajdu pamiątkowe statuetki.\nPodsumowując. To były piękne trzy dni pod znakiem turystyki rowerowej. Pokonaliśmy łącznie ponad dwieście pięćdziesiąt kilometrów na kole. Zwiedziliśmy wiele ciekawych miejsc. Zrobiłem mnóstwo zdjęć. A towarzystwo jak zwykle było wyśmienite. Chyba częściej będę jeździł z Agnieszką na różne wyprawy rowerowe ...\nDziękuję Klubowi Turystyki Kolarskiej - Bicykl za zaproszenie na rajd! Pozdrowienia dla wszystkich uczestników rajdu!\nRafał Grabarczyk - #cykloturysta.\nRafał Grabarczyk o 23:56


Ćmielowskie serduszko wciąż zapełnia się nakrętkami! - naOSTRO.info\nĆmielowskie serduszko na nakrętki wciąż cieszy się popularnością. Zebrano już ponad 100, 120 litrowych worków wypełnionych po brzegi nakrętkami. – W najśmielszych marzeniach nie spodziewałem się, że pomysł ten tak bardzo spodoba się nie tylko mieszkańcom gminy Ćmielów, ale i naszym sąsiadom z Tarłowa, Ożarowa, Kunowa, czy Sadowia, Wojciechowic, którzy odwiedzili nas z workami pełnymi nakrętek. Cel był jeden: pomoc drugiemu człowiekowi, a do tej nikogo namawiać nie trzeba – mówi Piotr Małek, radny Rady Miejskiej w Ćmielowie i inicjator przedsięwzięcia.\nĆmielowskie serduszko na nakrętki wrosło już w krajobraz rynku w Ćmielowie. Pierwsze nakrętki trafiły do niego 20 listopada. Wówczas Joanna Suska, burmistrz Ćmielowa, apelowała:\n– Nakręćmy się wszyscy na pomaganie! Pomaganie uskrzydla. Daje sens życia. Nigdy nie wiemy tak naprawdę czy kiedyś i my tej pomocy nie będziemy potrzebowali – mówiła burmistrz.\nOkazało się jednak, że do pomagania nikogo w gminie Ćmielów przekonywać nie trzeba. Mieszkańcy chętnie dzielili się nakrętkami. Pojawiły się także delegacje z gmin ościennych: Tarłowa, Ożarowa, Kunowa, Sadowia, Wojciechowic.\n– Tak naprawdę zainspirowałem się takimi akcjami organizowanymi w innych częściach Polski. Poszukałem w internecie i identyczne serduszko znalazłem w Starachowicach. W maju ubiegłego roku złożyłem w gminie wniosek o zamontowanie takiego pojemnika także i u nas. Wyliczyłem jego koszt zakupu, a także zaznaczyłem, że dobrze by było, gdyby powstała specjalna komisja, która liczyłaby te nakrętki, aby wszystko odbywało się transparentnie – wyjaśnia Piotr Małek, pomysłodawca przedsięwzięcia.\nStowarzyszenie na Rzecz Edukacji Gminy Wojciechowice „Dzieci Naszym Dobrem” także włączyło się do pomocy Szymonowi Sternikowi\nDodaje, że jest to najlepszy sposób na pomaganie. Akcji charytatywnych jest mnóstwo, podobnie jak ludzi, potrzebujących pomocy. Nie każdy ma jednak możliwości finansowe, aby wesprzeć wszystkich, którzy tej pomocy potrzebują.\n– Stąd nasze serduszko na nakrętki. Dzisiaj modne jest pomaganie. Dużo jest też tych próśb o pomoc. Chyba każdy ma w domu plastikowe butelki. Wystarczy odkręcać nakrętki , nie wyrzucać ich, tylko zbierać, a następnie wrzucić je do naszego pojemnika. W tym przypadku każdy może pomóc – wyjaśnia Piotr Małek.\nWspólne akcje integrują mieszkańców. Łączy ich też wspólny cel. Jako pierwszy z nich wybrano pomoc dla Szymona Sternika, małego mieszkańca gminy Ćmielów, który zbiera na skomplikowana operację serca.\n– Chcemy znaleźć firmę, która wymieni nam nakrętki za jak najwyższą kwotę. Cała procedura odbywać się będzie transparentnie, żeby nikt nie zarzucił nam później nieprawidłowości – dodaje Piotr Małek.\nGmina Ćmielów stała się też inspiracją dla innych miejscowości, gdzie także stanęły pojemniki na nakrętki.\nPomogły także: Marzena Urban-Żelazowska, wójt Gminy Sadowie oraz Małgorzata Spychaj, dyrektora Specjalnego Ośrodka Szkolno- Wychowawczego Centrum Autyzmu i Całościowych Zaburzeń Rozwojowych w Niemienicach.\n– Cieszymy się, że jesteśmy inspiracją dla innych gmin, w których też powstają serduszka. Mieszkańcom, którzy nie są zmotoryzowani ułatwi to pomaganie. Te pojemniki świadczą o tym, że ludzie chcą pomagać. Codziennie rano, gdy przychodzę do pracy, widzę woreczki ustawione przy serduszku. Panie z grupy interwencyjnej dorzucają je do całości, a gdy nie ma miejsca są odwożone do gminy. Przychodzą młodsi, starsi z mniejszą ilością nakrętek lub większą ich liczbą. Jedni wrzucają bezpośrednio do pojemnika, inni stawiają tuż obok.\nTa akcja zintegrowała ludzi – podsumowuje Wioletta Rogala-Mazur, dyrektor Domu Kultury imienia Witolda Gombrowicza w Ćmielowie.\nW tym artykule:fakty, gmina Ćmielów, Joanna Suska, pomoc dla małego Szymona Sternika, serce na nakrętki w Ćmielowie, serduszko na nakrętki, Wioletta Rogala Mazur


Jak zacząć swoją przygodę z quadami? - Extra Taxi - najlepsze taksówki Majer Cars\nHome » Motoryzacja » Jak zacząć swoją przygodę z quadami?\nPosted by admin on kw. 14, 2019 in Motoryzacja | Możliwość komentowania Jak zacząć swoją przygodę z quadami? została wyłączona\nSpędzanie czasu z quadami to doskonała rozrywka. Pojazdy te są przystosowane zarówno do bardziej wyczynowej, jak i czysto rekreacyjnej jazdy, dzięki czemu każdy może wybrać taki rodzaj zabawy, jaki jest dla niego najlepszy. Samo rozpoczęcie swojej przygody z tymi pojazdami nie jest trudne.\nCieszą się one obecnie bardzo dużą popularnością. Dzięki temu w każdym regionie znajdziemy na przykład kluby miłośników jazdy na quadach, w których poznamy wielu podobnych pasjonatów i postawimy pierwsze kroki w tym sporcie. Bardzo istotne jest również wybranie odpowiedniego dla siebie quada. Poszczególne rodzaje quadów różnią się od siebie konstrukcją oraz przeznaczeniem. Dla osób początkujących zwykle polecane są quady rekreacyjne. Posiadają one dość prostą konstrukcję i mniejszą pojemność silnika niż bardziej wyczynowe modele.\nZ drugiej strony są łatwe w prowadzeniu i dość wszechstronne, choć mogą nie radzić sobie dobrze w bardziej wymagających warunkach. Do jazdy w trudnym terenie przeznaczone są quady przeprawowe. Posiadają one specjalnie wzmocnioną konstrukcję i napęd 4×4, dzięki czemu mogą poruszać się nawet w bardzo ciężkich warunkach. Są to dość profesjonalne maszyny, z których korzysta między innymi wojsko. Jeszcze innym typem są quady sportowe, posiadające zwykle mocny silnik. Jak wskazuje ich nazwa, mogą rozwijać duże prędkości, szczególnie na płaskiej nawierzchni. Dobrze radzą sobie również w terenie, choć są przeznaczone raczej dla miłośników sportowych wrażeń. Wybór konkretnego quada zależy zatem od naszego doświadczenia oraz terenu, w jakim zamierzamy się poruszać.\nPodłączanie akumulatora- od czego zacząć? Akumulator jest źródłem, które dostarcza prąd w samochodzie. Jak wiadomo wszystkie instalacje elektryczne są...\nTaksówki klasy premium Klienci poszczególnych branż są zazwyczaj dość dobrze i precyzyjnie określeni. Firmy, szczególnie te długo...\nInne sposoby ogrzewania i nadmuchu W pociągach czasem przydałaby się jakaś ochłoda, szczególnie gdy akurat wszystkim przystankowiczom Woodstocka wymyśliło...\nTaksówki i ich zalety Jeszcze kilkanaście lat temu podróżowanie taksówkami kojarzyło się z dość luksusową opcją, była ona...\nPodróże między miastami\nFoto Kalendarz pozornie nie odróżnia się od kalendarza typowego. Własny kalendarz ścienny zawiera kalendarium z oznaczonymi obrzędami i dniami wolnymi.\nKorzystanie z sieci internetowe pod kątem wysyłania wiadomości lub różnych plików pomiędzy urządzeniami, porównać można i często się porównuje …\nW każdej profesji, niezależnie czym się ona zajmuje, można wyróżnić pewne wydarzenia, które sprawiają, że niektóre aspekty danej pracy …\nProces produkowania samochodów jest bardzo ważny oraz bardzo istotny. Można w tym przypadku powiedzieć, że jest to klucz do …\nKażda branża to nie tylko działalność podstawowa, którą zajmuje się ogromna większość pracujących w branży. To także nisze, które …\nLudzie na co dzień używają bardzo rozmaitych środków transportu. Zależne jest to przede wszystkim od tego, gdzie się wybierają …


Moto Starachowice - NaszeMiasto.pl\nCzytaj najnowsze artykuły, oglądaj zdjęcia oraz filmy. Wybierając dziedzinę "Moto Starachowice" masz szybki dostęp do najciekawszych treści o tej tematyce.\nBudowa ulicy Nowej Moniuszki w Starachowicach przekroczyła półmetek....\nZakończył się remont ulicy Jeleniej w Starachowicach. Zamiast nawierzchni gruntowej jest teraz kostka brukowa\nZakończył się remont 230 - metrowego odcinka ulicy Jeleniej w Starachowicach. Nawierzchnię gruntową zastąpiła betonowa kostka brukowa. Koszt przedsięwzięcia, to około 182 000 złotych a wykonawcą była firma „DROBET” Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy z Radomia. Główny zakres wykonanych prac...\nZmiany w komunikacji na ulicy Moniuszki w Starachowicach\nW związku z trwającą budową ulicy Moniuszki na odcinku od ulicy Kieleckiej do ulicy 6 Września wystąpią zmiany w dotychczasowej organizacji ruchu. Jak informuje wykonawca inwestycji, firma Budromost – Starachowice, od 2 marca zamknięty dla ruchu zostaje odcinek ulicy Moniuszki, od ulicy...\nWyremontowaną ulicą Żytnią w Starachowicach pojedziemy już na całej długości\nZakończył się remont ulicy Żytniej w Starachowicach. Mieszkańcy jeżdżą już ponadkilometrowa asfaltową nawierzchchnią i i chodzą nowymi chodnikami. Remont drogi gminnej wykonano na odcinku od ulicy Smugowej do ulicy 6 Września. Wykonawcą remontu jest firma PRD Starachowice Adrian Cieśla. Koszt...\nUwaga kierowcy! Od poniedziałku 4 maja zmiany w organizacji ruchu na...\nLicytacje komornicze w Świętokrzyskiem. Tanie samochody, nawet za pół...\nW Starachowicach spadnie deszcz. Sprawdź prognozę do 6.10.2020