To już setny numer bardzo ważnego pisma - dwumiesięcznika ARCANA! Tylko u nas słowo wstępne prof. Andrzeja Nowaka\nopublikowano: 2011-08-26 04:29:15+02:00 · aktualizacja: 2011-08-26 04:30:05+02:00\nOd tego momentu właśnie zaczęła się historia „Arcanów”. Nasze ówczesne nadzieje i zamysły wyrażał napisany przez Andrzeja Waśkę, przez lata zastępcę redaktora naczelnego i głównego współtwórcę dwumiesięcznika, artykuł wstępny do pierwszego numeru:\n„Na łamach nowego pisma chcemy nadal poszukiwać dróg wyjścia z kryzysu, jaki sprowadził na Polskę najpierw komunizm, a następnie fałszywa formuła jego transformacji […] Budowanie formacji politycznej zdolnej zrealizować zadania, jakie współczesność stawia przed Polakami, formacji konserwatywnej, musi się zaczynać od przywrócenia jej podstaw intelektualnych. Debatę o przyszłości wiązać więc będziemy z pietyzmem dla tradycji i z odsłanianiem prawdziwej historii, która powinna pozostawać nauczycielką życia. […] Chcemy wypracowywać i wcielać reguły skutecznego i twórczego działania w życiu publicznym – ARCANA trudnej sztuki budowania więzi społecznej i korzystania z wolności […].”\nNie jesteśmy w tym dążeniu sami. Jest dziś więcej pism i środowisk, które w rozmaity sposób, z różnych punktów wychodząc, do podobnego celu zmierzają.\nW czasopiśmie drogę do owego celu wytyczają teksty. Było ich w stu numerach „Arcanów” już ponad dwa tysiące. Poezje Zbigniewa Herberta, Jarosława Marka Rymkiewicza, Leszka Elektorowicza, Leszka Długosza, Krzysztofa Koehlera, Wojciecha Wencla, Kazimierza Nowosielskiego, Mirosława Woźniaka; proza Marka Nowakowskiego, Janusza Krasińskiego, Krzysztofa Gierałtowskiego, Włodzimierza Odojewskiego, Stanisława Murzańskiego, Kazimierza Orłosia, Wacława Holewińskiego, Szczepana Twardocha; eseje Jacka Trznadla, Tomasza Burka, Bohdana Cywińskiego, Wiesława Pawła Szymańskiego, Bohdana Pocieja, Andrzeja Biernackiego, Leszka Dzięgla, Jana Prokopa, Ryszarda Legutki, Jacka Bartyzela, Krzysztofa Dybciaka, Cezarego Michalskiego, Andrzeja Waśki, Macieja Urbanowskiego, Pawła Lisickiego, Krzysztofa Polechońskiego, Aleksandra Kopińskiego. Wiele z tych (i innych, nie wymienionych tutaj) tekstów pozostanie nie tylko w historii kultury polskiej, ale zapewne także w żywej pamięci Czytelników naszego dwumiesięcznika: żywej, to znaczy takiej, która zapisuje poruszające doświadczenie intelektualne, niekiedy nawet głębsze – duchowe.\nNie mniejsze może znaczenie mają publikacje, w których nasi Autorzy starają się „odsłaniać prawdziwą historię”. Edycje dokumentów, a także analizy istotnych wydarzeń i procesów dziejowych I Rzeczypospolitej, Europy i Polski XIX i XX wieku tworzą istotny chyba i charakterystyczny dla profilu „Arcanów” dorobek. Uwagę, czasem nawet nie wymagającą u rozgorączkowanych krytyków lektury, przyciągały w szczególności dokumenty dotyczące dziejów opozycji i aparatu przemocy w Polsce ostatnich kilkudziesięciu lat (zwłaszcza publikacje Henryka Głębockiego, Antoniego Dudka, Sławomira Cenckiewicza, Pawła Zyzaka, czy organizowane przez redakcję debaty nad kierunkiem badań i dorobkiem IPN). To często jest historia „niewygodna”. To także część tego, co uważamy za swoistą misję: część owej trudnej sztuki korzystania z wolności – wolności badań naukowych. Drażni ona tych, którzy – jak to ujął kiedyś Jan Prokop – chcieliby, aby historię Targowicy mogły pisać tylko dzieci Targowicy.\nKierowane z „Arcanów” spojrzenie w przeszłość nie zatrzymuje się jednak tylko na ostatnim okresie naszych dziejów. Sięga głębiej, odsłania w źródłach i w ich analizie (m.in. pióra Anny Sucheni-Grabowskiej, Zofii Zielińskiej, Andrzeja Sulimy Kamińskiego, a także – w publikowanych po raz pierwszy tekstach Władysława Konopczyńskiego) tradycje Rzeczypospolitej. Listy króla Stanisława Augusta Poniatowskiego z okresu tworzenia Konstytucji majowej, rozmowy Józefa Piłsudskiego z 1920 roku, korespondencje Józefa Mackiewicza i memoriały polityczne Maurycego Beniowskiego, debaty (z udziałem takich również autorów jak Piotr Wandycz, Jerzy Giedroyc, Ernst Nolte, Tomasz Strzembosz, Marian Kamil Dziewanowski, Roman Szporluk, Richard Pipes) nad węzłowymi momentami w historii Europy Wschodniej XX wieku – to także zaproszenie do namysłu nad współczesnymi dylematami politycznymi i cywilizacyjnymi naszego regionu.\n„Między Wschodem a Zachodem” i „Mieszaniny polityczne” – te stałe fragmenty w większości ze stu dotychczasowych numerów „Arcanów” pozwalają z pewnego dystansu, jaki daje dwumiesięcznik a zarazem osobiste doświadczenie i wiedza piszących doń komentatorów, zobaczyć położenie dzisiejsze Polski na mapie wyzwań dnia dzisiejszego. Umożliwiają to u nas artykuły m.in. Barbary Fedyszak-Radziejowskiej, Jadwigi Staniszkis, Ewy Thompson, Elżbiety Morawiec, Lecha Mażewskiego, wcześniej ś.p. Piotra Skórzyńskiego, a od pewnego czasu także Jana Filipa Staniłki. Tak jak może nieco głębiej pozwalają zobaczyć spór o miejsce Polski w Europie Wschodniej, wobec Rosji, wobec bezpośrednich sąsiadów zza Bugu – publikowane w „Arcanach” teksty m.in. Włodzimierza Marciniaka, Bogdana Cywińskiego, Andrzeja Walickiego, Jana Kieniewicza, Piotra Naimskiego, Bogdana Gancarza.\nPolityczne spory i racje, nie zaś tylko p.r. i kreacje, staramy się przedstawiać w bezpośrednich rozmowach – m.in. ze ś.p. prezydentem Lechem Kaczyńskim, ze ś.p. Anną Walentynowicz, z Jarosławem Kaczyńskim, Janem Olszewskim, Janem Marią Rokitą.\nDebaty ideowe toczone wokół przezwyciężania zatrutej spuścizny komunizmu, wokół obrony dziedzictwa cywilizacji łacińskiej, chrześcijaństwa, Europy, Ameryki opisują wnikliwie, ze swoich niezwykle wyrazistych punktów widzenia Jacek Bartyzel, Tomasz Gabiś, Jacek Koronacki, incydentalnie goście z zewnątrz, jak Roger Scruton, Heléne Carrère d’Encausse, Marc Plattner, Władimir Bukowski, ś.p. Gieorgij Władimow.\nRacje najgłębsze odkrywaliśmy i odkrywamy w rozmowach z pierwszymi sługami Kościoła katolickiego w Polsce: m.in. z arcybiskupem Ignacym Tokarczukiem, ojcem Jackiem Salijem, arcybiskupem Józefem Michalikiem, kardynałem Stanisławem Nagy’m.\nTak wyglądają, w wielkim skrócie, z bardzo subiektywnego punktu widzenia, nasze dotychczasowe „prace podejmowane w walce o Polskę wierną swej religijnej i polityczno-kulturowej tradycji”, jak to nieco paradoksalnie ujął w swoim liście do redakcji „Arcanów” z 30 lipca 1997 roku Jan Paweł II. „Prace podejmowane w walce” – tak, to chyba najtrafniejsza formuła. Jest tu wykonywana na pewno praca, praca intelektualna naszych Autorów. Nie mała już praca zawarta w korpusie na ogół nie krótkich i nie ułatwionych tekstów. I jest świadomość udziału w walce – walce o to, jaka będzie Polska, jaka będzie Europa, jaki będzie człowiek.\nW bieżącym numerze to napięcie między pracą intelektualną, wymagającą konfrontacji różnych stanowisk, a poczuciem zobowiązania do udziału w owej walce – widoczne jest może najbardziej w obszernej ankiecie, w której zapytaliśmy 32 Autorów:\nCzy Polska jest JESZCZE potrzebna?\nNam jest, jak powietrze. Ale jak obronić się przed naporem tych, którzy przez swoje, o tyle silniejsze od „Arcanów”, wzmacniacze wołają, że można (już) żyć bez powietrza? Jak wspomóc argumentami tych, którzy – tak jak my – biorą udział w tej samej walce, w swoich domach, środowiskach zawodowych, towarzyskich, na forum publicznym? Jak powiększyć tę przestrzeń, w której będziemy się mogli spotykać, rozmawiać, być razem? Do tych pytań wracamy stale, nie tylko w tym numerze. To jest sposób naszej walki.\nNie walczymy sami, wiemy o tym. Nie jesteśmy sami. Walczymy niekiedy sami ze sobą, ze swoimi słabościami. Czasem udaje się wygrać – przynajmniej kolejny zeszyt „Arcanów”. Czy ta „praca w walce”, jaką odzwierciedla sto już numerów naszego dwumiesięcznika, zasługuje w jakimś większym, istotnym dla Polski sensie, na miano zwycięskiej? Tego nie wiemy. Nawet teraz, kiedy wydaje się, że przegrywamy. Ale się nie poddajemy. I czerpiemy, tak jak pisał w swoim liście Jan Paweł II – „radość z owoców” tej pracy, tej walki.\nWidzimy je w reakcjach naszych Czytelników. We wzruszający dla nas sposób utrwalił je w swoim wierszu, od którego rozpoczynamy ten numer, Jerzy Gizella. Widzimy je także w tym, że do setnego numeru doszliśmy razem.\nZ pierwotnego składu redakcji po kilku latach przeszli do zespołu stałych współpracowników Andrzej Waśko, Elżbieta Morawiec i Jan Prokop. Pozostali jednak wciąż rzeczywistymi, stałymi współautorami „Arcanów” – także obecnego, najnowszego numeru.\nPo profesorze Andrzeju Waśce, bez którego determinacji i pracy „Arcana” by nie mogły powstać i rozwinąć się w pierwszych latach swego istnienia, rolę zastępcy redaktora naczelnego przejął Maciej Urbanowski. Dziś profesor UJ, niezwykle twórczy krytyk i historyk literatury polskiej XX wieku, poświęca swój czas na to, by strona literacka naszego pisma była na jak najwyższym poziomie. Jego sięgające rdzenia naszej kultury eseje, a także jego troskliwa korespondencja z dziesiątkami „arkanowych” Autorów – poetów, pisarzy, krytyków – nie rozpieszczanych przez kapryśne ostatecznie decyzje redakcji w sprawie terminów publikacji ich utworów – to kluczowy wkład w kształt dwumiesięcznika.\nZuzanna Dawidowicz, prezes Wydawnictwa ARCANA, jest zwornikiem prac redakcji i Wydawnictwa właśnie (blisko 300 już opublikowanych w nim książek znakomicie wzmacnia to, co można by w pewnym stopniu nazwać dorobkiem naszego środowiska). Ona jedna jest zawsze w redakcji, gospodarując w niej z roztropnością, której niekiedy nie staje męskiej części naszego zespołu. Wspiera ją stale, od początku, nieoceniony członek naszej grupy, naszej, można chyba nawet tak powiedzieć: rodziny – Piotr Rosa. Jednoosobowo prowadzący dział kolportażu dwumiesięcznika i Wydawnictwa – Piotr czyli opoka „Arcanów” (dlatego też nasz adres mailowy jest taki właśnie: piotr@arcana.pl ).\nOd 7 numeru (czyli od stycznia 1996 roku) do składu redakcji dołączył prof. Leszek Dzięgiel. Wybity etnolog, czujny krytyk absurdów życia codziennego tak czasów PRL, jak i nowego, poprawionego świata III RP, wnosił do prac naszego zespołu nie tylko swoje błyskotliwe teksty, ale także i swój trzeźwy krytycyzm i zarazem stałą zachętę do wychodzenia poza ulubiony przez większość redaktorów obszar Europy Wschodniej w zainteresowaniach światem współczesnym. Niestety, zabrakło Go w naszym gronie – zabrała Go w kwietniu 2005 roku przedwczesna śmierć.\nOd numeru 19 (od stycznia 1997 roku) do redakcji dołączył stale już od lat wcześniej z nią współpracujący dr Henryk Głębocki. Nim, jeśli można tak powiedzieć, stoi dział historyczny „Arcanów”, szczególnie dla profilu pisma ważny. Jego rola to nie tylko dziesiątki fundamentalnych własnych tekstów i publikacji źródłowych – jak choćby w bieżącym numerze kapitalnego dla kultury polskiej znaleziska: raptularza Juliusza Słowackiego z podróży na Wschód – ale także przyciągnięcie do współpracy z naszym dwumiesięcznikiem kolejnych znakomitych historyków młodszego pokolenia, z profesorami Markiem Kornatem, Jackiem Bruskim i Jakubem Politem na czele.\nOd numeru 53 (września 2003 roku) na stałe zadomowił się w redakcji Bogdan Gancarz. Znawca tematyki ukraińskiej, bibliofil i koneser muzyki, czuwa nie tylko nad tymi właśnie obszarami w kolejnych zeszytach, ale cierpliwie próbuje wprowadzać minimum porządku w całym redakcyjnym gospodarstwie, w naszym wiecznym (z winy niżej podpisanego) korespondencyjnym bałaganie.\nPojawił się wreszcie w zespole redakcyjnym przedstawiciel pokolenia najmłodszego – od 79 numeru (od stycznia 2008) jest z nami Jan Filip Staniłko. I on wzbogaca pismo nie tylko swoimi autorskimi, śmiałymi analizami współczesnej polityki i gospodarki, ale również skuteczną zachętą, którą przyciąga do „Arcanów” nowych Autorów – z jego pokolenia.\nNiezwykle cennym, najnowszym uzupełnieniem profilu naszej małej grupy, stał się działający od grudnia 2010 roku internetowy portal (www.portal.arcana.pl). Całkowicie samodzielna, społeczna inicjatywa kilkorga studentów UJ – z Jakubem Augustynem Maciejewskim na czele – ma swoją specyfikę (zwłaszcza wyjątkowy chyba w skali całego polskiego internetu serwis wiadomości zza naszej wschodniej granicy). Przede wszystkim jednak jest dla mnie dowodem na to, że w owej walce, a może raczej pracy nad dołączaniem kolejnych ogniw do łańcucha pokoleń związanych twórczo z polską tradycją – nie przegrywamy. Zachęcam w tym numerze do lektury odpowiedzi młodych Redaktorów naszego portalu na pytania ankiety. One właśnie dają ową nadzieję, którą chciałbym zakończyć ten jubileuszowy obrachunek.\nWszystkim wymienionym w nim Osobom, także wszystkim nie wspomnianym tutaj członkom naszego zespołu Stałych Współpracowników (wśród nich jednak chcę koniecznie wymienić jeszcze Państwa Attilę i Ewę Jamrozików, którzy tworzą nie tylko graficzną oprawę pisma, ale przede wszystkim jego towarzyską duszę…), wszystkim Autorom – pragnę najserdeczniej podziękować za tych 100 numerów.\nDziękuję bardzo, raz jeszcze, przede wszystkim naszym Czytelnikom. Dziękuję za to, że są wierni i są nowi, że są z nami. Parafrazując naszego najznakomitszego Poetę, pozwolę sobie w imieniu „Arcanów” i ich 100 numeru zapewnić:\n„Wyszedłem i powiedziałem – nie jestem ostatni…”\nAndrzej Nowak, Redaktor Naczelny\nautor: ARCANA Dwumiesięcznik


Kościerzyna. W szpitalu wstrzymano szczepienia przeciwko COVID-19 - WP Wiadomości\nKościerzyna. W szpitalu wstrzymano szczepienia przeciwko COVID-19\nKościerzyna. W Szpitalu Specjalistycznym wstrzymano szczepienia pracowników ochrony zdrowia przeciwko COVID-19. Powód? Placówka nie dostała zamówionych na ten tydzień 540 dawek preparatu.\nKościerzyna. W szpitalu wstrzymano szczepienia przeciwko COVID-19Źródło: PAP\nDo tej pory w Szpitalu Specjalistycznym w Kościerzynie zaszczepiono ponad tysiąc osób. W tym tygodniu planowano zaszczepić kolejnych pracowników z grupy "0" i podać drugą dawkę preparatu 150 osobom, które były zaszczepione jako pierwsze.\n- W ubiegły czwartek zamówiliśmy 540 dawek szczepionki, jednak zamówienie do nas nie dotarło. Jaka jest tego przyczyna - nie wiadomo. System podaje, że zamówienie zostało anulowane. Koleżanka odpowiedzialna za dystrybucję, próbowała uzyskać informację, dlaczego tak się stało, ale jej się nie udało - powiedział w poniedziałek PAP lekarz Arkadiusz Błaszczyk z kościerskiej lecznicy.\nI dodał, że medycy, którzy czekają na drugą dawkę leku, zostaną zaszczepieni natychmiast, gdy tylko do szpitala dotrze kolejna dostawa.\nO sytuacji w polskich szpitalach informowaliśmy już wcześniej. - Dziś nie mamy ani jednej dawki szczepionki. Nasze zamówienie na ten tydzień zostało anulowane w sobotę przez Agencję Rezerw Materiałowych. Teraz dzwonimy do umówionych już pacjentów i przepraszamy za sytuację - mówi WP Agnieszka Woźniak, rzecznik prasowa Specjalistycznego Szpitala Wojewódzkiego w Ciechanowie.\nBurza po przemówieniu Jarosława Kaczyńskiego. Wojciech Maksymowicz i Michał Szczerba komentują\nSzczepionka na COVID-19. Nowe informacje\nW poniedziałek minister Michał Dworczyk poinformował, że 14 stycznia zakończono zapisy osób z grupy "0".\n- W ramach tych zapisów zgłosiło się kolejne 500 tys. osób. Łącznie to blisko 1 050 000 osób, co stanowi około 80 proc. wszystkich osób z tej grupy - dodał pełnomocnik rządu ds. szczepień podczas konferencji prasowej.\nPełnomocnik rządu ds. szczepień zaznaczył, że mimo opóźnień w dostawach szczepionki na COVID z firmy Pfizer-BioNTech, każda zaszczepiona osoba ma zarezerwowaną drugą dawkę preparatu. - Będziemy musieli jednak wydłużyć okres szczepienia osób z grupy "0". Szczepienia mają przyspieszyć w drugiej połowie lutego - tłumaczył Michał Dworczyk.


Każdy z nas codziennie konsumuje zasoby, które daje nam Ziemia. Bez nich nie moglibyśmy żyć. Często jednak nie zdajemy sobie sprawy, że środowisko jest wspólnym dobrem, od którego zależy nasze istnienie. Nie rozumiemy także zależności występujących między naszym codziennym życiem, a światowymi zasobami naturalnymi. Po części wynika to z faktu, że dotychczas nie istniał ani prosty sposób pomiaru wykorzystywania zasobów ziemskich, ani jednostka, która by to obrazowała. Ślad ekologiczny jest pierwszym narzędziem mierzącym, jak dużo powierzchni Ziemi i wody potrzeba do wytworzenia zasobów, które na co dzień konsumujemy. Pozwala oszacować jaka część powierzchni planety może produkować dla nas różne dobra (pożywienie, energię, budulec itp.). Umożliwia także wyliczenie, jaka część udziału należy się każdemu z nas, a z jakiej w rzeczywistości korzystamy. Dzięki temu możliwe jest monitorowanie, czy podział dóbr środowiskowych jest na świecie sprawiedliwy, a jeśli nie, to kto ich nadużywa, a komu ich brakuje. Ślad ekologiczny ukazuje także, jak konsumpcyjny styl życia każdego z nas wpływa na istnienie całej planety. Zależność tę można dostrzec chociażby w tak dobrze znanych dziedzinach jak przetwórstwo ryb czy przemysł drzewny. Uzyskanie tony ryb wymaga 25 ha łowiska, zaś pozyskanie jednego metra sześciennego drewna pochłania 1,3 ha lasu.\nObecnie ślad ekologiczny stanowi jedynie uzupełnienie publikowanego przez ONZ wskaźnika rozwoju społecznego, ale zapewne już wkrótce stanie się indeksem równorzędnym. Wynika to z faktu, że w XXI wieku o stopniu rozwoju danego kraju nie świadczy jedynie sukces makroekonomiczny, ale rozwój zrównoważony. O nim zaś można mówić jedynie wtedy, gdy dany kraj spełnia jednocześnie dwa kryteria: ślad ekologiczny jest mniejszy niż\nDzisiaj ślad ekologiczny dla statystycznego mieszkańca Polski wynosi 4 ha. Jest to, co prawda, mniej niż w przypadku Niemiec (4,6 ha) czy Francji\n(5,6 ha), ale jeśli weźmiemy pod uwagę nasze możliwości, które utrzymują się na poziomie 2,1 ha, to sprawa wygląda poważnie. Należy przy tym pamiętać, że mieszkańcy krajów, które zużywają więcej niż powinny, czynią to kosztem innych. Ślad ekologiczny winien zatem pomóc podjąć nam decyzję o zmianie stylu życia, tak aby również przyszłe pokolenia mogły cieszyć się bogactwami naturalnymi naszego kraju.\nNatomiast indywidualny ślad wodny jest nowoczesną metodą pomiaru ilości wody zużywanej przez daną osobę do zaspokajania swoich potrzeb. Podstawy metodologiczne dla obliczania śladu wodnego stworzył prof. Arjen Hoekstra z UNESCO-IHE, a dalszy rozwój tej metody zawdzięczamy pracownikom Uniwersytetu w Twente w Holandii.\nWoda jest dobrem, z którego korzystamy codziennie w różnych celach. Potrzebujemy ją do picia, prania, kąpieli, sprzątania domu, podlewania ogródka, mycia samochodu… Ogromne ilości wody zużywane są przez przemysł i rolnictwo. Każda osoba, która zaczyna swój dzień od wypicia filiżanki kawy, zużywa 140 litrów wody – tyle jej bowiem potrzeba, żeby otrzymać jedną porcję tego aromatycznego napoju. Jeden litr mleka to aż 1000 litrów wody. By uzyskać plon w postaci kilograma pszenicy, trzeba zużyć 1350 litrów wody, ryżu – ponad dwa razy tyle, bo 3000 litrów. Jednakże by otrzymać kilogram mięsa wołowego na hamburgery czy swojskie zrazy musimy zużyć aż 16 000 litrów wody.\nW wielu rejonach świata, zwłaszcza w krajach rozwijających się, na terenach objętych suszą, woda nie jest dostępna w wystarczających ilościach. Na to, czy ludzie mają dostęp do dostatecznych ilości wody pitnej, wywierają wpływ również czynniki ekonomiczne. Jednakże problemy związane z niedoborem wody pojawiają się także w krajach bogatych. Minimalna ilość wody, której potrzebuje 1 osoba do zaspokojenia swoich życiowych potrzeb w ciągu roku to 1000 metrów sześciennych, czyli milion litrów. Oznacza to, że dziennie potrzebujemy prawie 3000 litrów wody! Uwzględniono tu wodę do picia, czynności higienicznych oraz potrzebną do wyprodukowania konsumowanej przez człowieka żywności (na przykład do podlewania upraw).\n1000 m³ – ilość wody wystarczającej do zaspokojenia minimalnych potrzeb człowieka przez cały rok – nie zapełnia nawet połowy basenu olimpijskiego. Przemysł zużywa znacznie więcej: 1000 m³ wody wystarcza na przykład do wyprodukowania …90 par spodni dżinsowych. Tymczasem w Chinach na jednego człowieka przypada rocznie tylko 700 m³ życiodajnego płynu. Warto wiedzieć, ile zużywa się wody, nie tylko dlatego, by płacić mniejsze rachunki. Może w momencie, gdy sprawdzamy stan wodomierza, warto pomyśleć o światowych zasobach wody, których nieograniczona ilość jest niestety obrazem zafałszowanym. Ponadto, jeśli jedni czerpią z tego zasobu nadmiernie, dla innych może go po prostu zabraknąć.


Sandały Ash - wielokolorowy super - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Sandały › Sandały Ash - wielokolorowy super\nSandały Ash - wielokolorowy super\nProponowane Sandały Ash - wielokolorowy super były tanio do kupienia w www.spartoo.pl. sandały damskie od Ash dopasujesz bez problemu do letniego stylu, zgodnie z aktualnymi trendami w świecie mody. To poprzez Sandały Ash - wielokolorowy super odczujesz komfort podczas gorącego lata, a dzięki interesującemu i zwracającego uwagę designowi tych.. więcej »\nProponowane Sandały Ash - wielokolorowy super były tanio do kupienia w www.spartoo.pl. sandały damskie od Ash dopasujesz bez problemu do letniego stylu, zgodnie z aktualnymi trendami w świecie mody. To poprzez Sandały Ash - wielokolorowy super odczujesz komfort podczas gorącego lata, a dzięki interesującemu i zwracającego uwagę designowi tych sandałów bez problemu dostosujesz je do wielu stylizacji. Poniżej techniczny opis tych eleganckich sandałów. Pozwól swoim stopom na odrobinkę odpoczynku latem.\nSandały Ash - wielokolorowy. Dostępne w rozmiarach dla kobiet: 36, 37.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Sandały Ash - wielokolorowy super


Społeczny duch archi-utopii — SZUM\nSpołeczny duch archi-utopii\nGrupa przedszkolaków w alei Świerczewskiego, 1952 rok. Fot. PAP\nGdy spojrzeć na Muranów z perspektywy Jane Jacobs lub innych propagatorów idei miast na „ludzką skalę”, których poglądy od co najmniej kilku lat powracają w dyskusjach o polskiej przestrzeni, wnioski mogą zaskakiwać. Osiedle urasta do rangi modelowego wręcz miejsca do życia, zielonej oazy w centrum wielkiego miasta.\n„Jest to osiedle eksperymentalne, szkoda, że wykonane w takich rozmiarach w miejscu zbyt centralnym i eksponowanym” – pisał o Muranowie architekt Jerzy Wierzbicki w czasopiśmie „Architektura” z końca 1949 roku, gdy po przyjęciu doktryny socrealizmu można było już w najlepsze krytykować Bohdana Lacherta i jego kolegów z grupy Praesens za kosmopolityczne wypaczenia. Dziś, porównując Muranów do wielu późniejszych osiedli warszawskich, trudno przyznać mu rację.\nO tym, czy dany koncept architektoniczny się sprawdza, przekonujemy się zwykle po latach. Bywa, że początkowo krytykowany, nabiera blasku na tle tego, co wyrosło w jego sąsiedztwie. Budynki starzeją się – niektóre szlachetnie, inne wręcz przeciwnie. Zmieniają funkcje w zależności od potrzeb. Obrastają nowymi znaczeniami. Decydujący głos na temat jakości konkretnej przestrzeni należy jednak nie tyle do znawców, ile do bezpośrednich użytkowników. Pierwsze lata Muranowa po euforii związanej z możliwością wprowadzenia się do pachnących jeszcze świeżą farbą domów – rzadkość w Warszawie początku lat 50. – były pełne rozczarowań. Nowi lokatorzy nie rozumieli surowej, konstruktywistycznej estetyki domów. Przesłanie „osiedla-pomnika getta” było im obojętne, utyskiwali za to na niekończące się prace budowlane, bo odgruzowywanie tak ogromnego terenu zdawało się trwać w nieskończoność i nowe bloki trzeba było wznosić na raty. „Mieszkam na Muranowie (…) – pisał w 1954 roku Artur Międzyrzecki. – Nocą place budowy świecą w blasku reflektorów, jak okręt zakotwiczony w wielkim porcie. O godzinie drugiej trzydzieści palnik acetylenowy staje się na muranowskim niebie gwiazdą pierwszej wielkości. Nieco dalej, po drugiej stronie Nowolipek, od świtu zaczynają się roboty budowlane, zbrojenie ogromnego terenu osiedla”.\nPrzestrzeń Muranowa rządzi się swoimi prawami, wykraczając poza to, co widoczne, mierzalne, zrozumiałe. Takim miejscem jest choćby pieszy ciąg wzdłuż powojennego budynku przy ul. Andersa, gdzie kiedyś stały obfitujące w wewnętrzne podwórka kamienice Nalewek, prowadzący prosto przez jezdnię ul. Nowolipki obok muru Pałacu Mostowskich.\nOwszem, Muranów, zwłaszcza ten południowy (w kwadracie ulic: Andersa – al. Solidarności – Żelazna – Dzielna) jest nie lada eksperymentem, i to na kilku poziomach. Technologicznym – bo po raz pierwszy wykorzystano tutaj na taką skalę gruz jako budulec, do czego Lachert i jego koledzy-moderniści przymierzali się już w czasie wojny. A także metafizycznym – choć o ulokowaniu osiedla na gruzowym cokole zdecydowały przede wszystkim względy praktyczne (tak wielkiej ilości gruzu, zalegającego na terenie dawnej Dzielnicy Północnej, nie można było wystarczająco szybko usunąć – „wymagałoby 3-letniej pracy 10 tysięcy ludzi, 3-letniej pracy 7-miu pociągów oraz odpowiedniej ilości sprzętu”). Nie planowano odbudowy Muranowa w przedwojennym kształcie – między innymi dlatego, że dla pragnących budować nowoczesną Warszawę architektów-modernistów z Biura Odbudowy Stolicy uosabiał on zaszłości XIX-wiecznej architektury mieszkaniowej, ponadto dla ogółu warszawiaków nie miał znaczenia sentymentalno-symbolicznego jak Starówka, Nowy Świat czy Zamek Królewski, a po burzliwych dyskusjach zdecydowano się na rekonstrukcję właśnie takich rejonów stolicy lub wybranych historycznych obiektów. Jednak Bohdan Lachert, autor wyłonionego do realizacji (i drugiego z kolei po projekcie „warszawskich tygrysów”) projektu budowy w tym miejscu dzielnicy mieszkaniowej Muranów, od początku akcentował wpisany w przedsięwzięcie aspekt pamięci, podkreślając, że osiedle-pomnik ma górować nad Śródmieściem Warszawy. Chodziło o przypominanie o tragedii getta, ale również o quasi-alchemiczną transformację. Muranów miał stać się „Feniksem z popiołów”, życie – wniesione przez nowych lokatorów do domów z gruzobetonu – miało zatriumfować nad śmiercią. Owocem tych dwóch zasadniczych założeń jest również eksperymentalny charakter osiedla w wymiarze urbanistycznym, architektonicznym i społecznym. Teren niemal w całości pozbawiony wcześniejszej zabudowy, to prawie idealna sytuacja dla architekta i Lachert wykorzystał ją w pełni. Osiedle, które powstało w części obszaru zmienionego przez hitlerowców w getto, budowano na surowym korzeniu, wtapiając w kompozycję urbanistyczną nieliczne ostańce. Zachowane masy gruzu stworzyły nietypowe dla tej części Warszawy zróżnicowane ukształtowanie terenu. Gruz wykorzystano też jako surowiec do budowy nowych domów. Dziś nazwalibyśmy to rozwiązaniem ekologicznym – budowlany recykling. Muranów miał być ucieleśnieniem idei modernistycznych, którym nieodłącznie towarzyszyły postępowe założenia osiedli społecznych w duchu miasta-ogrodu. Idealne osiedle nowej socjalistycznej Polski, przeznaczone do codziennego życia, gdzie lokatorzy – głównie robotnicy – mieli odpoczywać po pracy. Funkcje reprezentacyjne, typowe dla monumentalnych realizacji doby socrealizmu, jak Marszałkowska Dzielnica Mieszkaniowa, krakowska Nowa Huta czy berlińska Karl-Marx-Allee, wyprowadzono na zewnątrz – wzdłuż dwóch głównych arterii (dzisiejsze ul. Andersa i al. Jana Pawła II).\nOkolice ulicy Nalewki, maj 1947 roku. Wybieranie z gruzów cegieł, nadających się do ponownego użytku. Fot. PAP\nBudynki przy Nowolipiu, 1951 rok. Fot. Janusz Bułhak / Instytut Sztuki PAN\nTeren budowy na Muranowie, 1953 rok. Fot. Zbyszko Siemaszko / NAC\nDoświadczeń z pogranicza metafizyki dostarcza już sam spacer po osiedlu. Błądzący tędy flâneur, a nawet mieszkaniec zaznajomiony z przestrzenią, może spodziewać się, że nogi poprowadzą go nieraz na manowce, niejako wbrew i w poprzek istniejących, widzialnych tras. Jakby ulice i place, a nawet wewnętrzne ścieżki, dawno zatarte ciągi komunikacyjne wzdłuż nieistniejących podwórek, wydeptywane latami przez wcześniejszych mieszkańców, wabiły współczesnego przechodnia, domagając się zainteresowania. Wewnętrzny kompas drga, wskazując drogi, których próżno szukać na współczesnej mapie. Przestrzeń Muranowa rządzi się swoimi prawami, wykraczając poza to, co widoczne, mierzalne, zrozumiałe. Takim miejscem jest choćby pieszy ciąg wzdłuż powojennego budynku przy ul. Andersa, gdzie kiedyś stały obfitujące w wewnętrzne podwórka kamienice Nalewek, prowadzący prosto przez jezdnię ul. Nowolipki obok muru Pałacu Mostowskich. Przechodzących tamtędy nie zniechęca nawet perspektywa łamania prawa na oczach pracowników Komendy Stołecznej Policji, jakby niewidzialne przyciąganie okazywało się silniejsze; inna rzecz, że piesi intuicyjnie wybierają najdogodniejsze miejsce, nie chcąc nadkładać drogi. Powojenny projekt osiedla częściowo odwoływał się do przedwojennej topografii – niektóre ulice zachowano, wytyczając je w jarach między gruzowymi pagórkami. Są wśród nich takie, które skurczyły się i zmieniły bieg, jak Karmelicka, takie, które zmieniły tylko nazwę, a czasem nazwę i lokalizację – najbardziej jaskrawym przykładem jest ul. Nalewki, dziś osiedlowa odnoga wytyczonej częściowo po linii dawnych Nalewek ul. Andersa, podczas gdy zachowany fragment oryginału, gdzie ocalał przedwojenny bruk i szyny tramwajowe, nosi nazwę Bohaterów Getta. Część ulic zniknęła zupełnie, jak Przejazd czy Rymarska.\nMuranów projektowano dla robotników. Zakładano wówczas, że posłuży im za pierwsze lokum. W przyszłości, w miarę dalszej rozbudowy Warszawy, powiększające się rodziny miały przenosić się do domków na przedmieściach, ustępując miejsca kolejnym budowniczym. Jak wkrótce się okazało, plany te miały tyleż wspólnego z rzeczywistością, co samo założenie, że w zrujnowanej Warszawie może powstać osiedle przeznaczone dla jednej klasy społecznej.\nGdy jednak odłożyć na bok metafizykę i spojrzeć na Muranów z perspektywy Jane Jacobs lub innych propagatorów idei miast na „ludzką skalę”, których poglądy od co najmniej kilku lat powracają w dyskusjach o polskiej przestrzeni, wnioski mogą zaskakiwać. Osiedle urasta do rangi modelowego wręcz miejsca do życia, zielonej oazy w centrum wielkiego miasta. Decyduje o tym jakość przestrzeni w połączeniu z centralną lokalizacją. Punktem wyjścia idei Bohdana Lacherta była koncepcja „jednostki sąsiedzkiej” skrzyżowana z ideami „miasta-ogrodu”. Chodziło o to, by w ramach dzielnicy dla 40–50 tysięcy mieszkańców stworzyć zbiór autonomicznych wspólnot, każdą z własnym centrum. Cząstki te spaja agora – centralny plac w miejscu, gdzie dziś stoi gmach Muzeum Polin. O wyborze tego miejsca zdecydowała zapewne obecność pomnika Natana Rapoporta, starszego niż projekt dzielnicy mieszkaniowej Muranów, a także gmachu Koszar Wołyńskich – Bohdan Lachert starał się zintegrować przedwojenne ostańce z nową zabudową (wkomponowując w nią m.in. Pałac Mostowskich, Pałac Działyńskich czy ocalałe kościoły). Poszczególne zespoły budynków wyodrębniono przy pomocy gruzowych nasypów i zieleni. Dzięki nim udało się częściowo oddzielić ruch kołowy od pieszego – to jedno z modernistycznych założeń, zawartych w Karcie Ateńskiej, przyjętym w 1933 roku zbiorze wytycznych nowoczesnej architektury.\nMit białego miasta. O wystawie „Gdynia – Tel Awiw” w Muzeum Polin\tAnna Cymer o wystawie porównującą historię Gdyni i Tel Awiwu w Muzeum Polin CZYTAJ!\nKomplet funkcji niezbędnych do codziennego życia rozmieszczono na terenie o takich rozmiarach, by bez trudu dało się wszędzie dojść piechotą. Ulice zostały rozplanowane głównie z myślą o pieszych, także najmłodszych, którzy mogą bezpiecznie przemierzać odległość między domem a przedszkolem czy szkołą. Na paradoks zakrawa fakt, że rozwiązanie to wyszło spod ręki człowieka wyznającego idee ortodoksyjnego modernistycznego planowania, przeciw którym Jacobs i jej podobni prowadzili później wytrwałą batalię. Zamiast stworzyć zbiór bezdusznych brył rozrzuconych pośród zielonej przestrzeni, którą przecinają trasy szybkiego ruchu, postawił na małomiasteczkowy, swojski układ w modernistycznym kostiumie.\nO tym aspekcie Muranowa nieczęsto się mówi, bo niknie przytłoczony innymi, ważniejszymi, jak symboliczna wymowa osiedla zlokalizowanego na gruzach warszawskiego getta czy konkurencyjna wobec niej, forsowana przez oficjalną propagandę lat 50. mitologia pierwszego prawdziwie robotniczego osiedla w sercu odbudowywanej Warszawy. Jedno wypływa zresztą z drugiego; gdyby nie specyficzne ukształtowanie terenu wskutek świadomego wykorzystania przez architekta hałd gruzów dawnych żydowskich kamienic, efekt odizolowania, odrębności od reszty Śródmieścia nie byłby aż tak wyraźny. Gdyby nie myślenie o przybyszach, którzy mieli tchnąć nowe życie w domy z gruzów, w projekcie nie znalazłoby się zapewne aż tyle obiektów mających gwarantować sąsiedzkie interakcje – przedszkoli i szkół pośrodku zielonych podwórek, domów społecznych, domu młodzieży, „rzemieślniczych punktów usługowych” (niestety, część z nich została jedynie na papierze).\n„Tu Muranów”, widok wystawy, fot. Maciej Jaźwiecki\nMuranów projektowano dla robotników. Zakładano wówczas, że posłuży im za pierwsze lokum. W przyszłości, w miarę dalszej rozbudowy Warszawy, powiększające się rodziny miały przenosić się do domków na przedmieściach, ustępując miejsca kolejnym budowniczym. Jak wkrótce się okazało, plany te miały tyleż wspólnego z rzeczywistością, co samo założenie, że w zrujnowanej Warszawie może powstać osiedle przeznaczone dla jednej klasy społecznej. Nowe, wyposażone w udogodnienia mieszkanie w centrum stolicy stanowiło nazbyt atrakcyjny przedmiot pożądania, by gwarantować doń dostęp wyłącznie klasie pracującej. Dowodem może być, jak na ironię, kadr z propagandowego filmu Przygoda na Mariensztacie, gdzie wśród szczęśliwców odbierających klucze do muranowskich mieszkań znaleźli się również przedstawiciele innych, uprzywilejowanych grup, jak choćby literat. Mimo cytatu z Adama Ważyka, wiszącego nad bramą, nie tylko „lud” wchodził do Śródmieścia. Równie często byli to beneficjenci nowego systemu – wojskowi czy milicjanci, którym przyznawano mieszkania w pobliżu miejsca pracy.\nCzynnik nowości miał niebagatelne znaczenie przy percepcji Muranowa przez pierwszych mieszkańców gruzobetonowych domów. Świadomość, że stali się przedmiotem eksperymentu, nikła wobec perspektywy zyskania minimalnego komfortu życia w zrujnowanym mieście. Pionierski duch unoszący się nad Muranowem, wspólne stawianie czoła wyzwaniom, jakie przed mieszkańcami stawiał PRL-owski przemysł budowlany i konieczność zagospodarowania dla siebie miejsca, na którym zaciążyła tragiczna przeszłość – wszystko to sprzyjało powstawaniu sąsiedzkiej wspólnoty. Przestrzeń, uformowana w zgodzie z przedwojennymi ideami Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, była przy tym wyjątkowo pomocna. Socjologowie miasta, próbując zdefiniować cechy dobrego osiedla, zwracają uwagę, że powinno ono oferować mieszkańcom różne sposoby spędzania wolnego czasu, zachęcające do interakcji, jednocześnie gwarantując prywatność. Na Muranowie Lacherta jest i jedno, i drugie: domy stoją w pewnej odległości od siebie, ustawione tak, by zapewnić lokatorom wspólną przestrzeń wśród zieleni podwórek. Do sklepu, żłobka, na pocztę wystarczy krótki spacer. Nieprzypadkowo więc mieszkańcy w różnym wieku, uczestnicy badań na potrzeby raportu powstałego w 2008 roku „Muzeum Historii Żydów Polskich – tożsamość, pamięć miejsca, postrzeganie dzielnicy i jej żydowskiej historii”, który opisywał postawy wobec Muranowa i planowanego wówczas muzeum, zgodnie podkreślali wyjątkowy charakter więzi sąsiedzkich na Muranowie. Oprócz historii, która czyni go unikatowym na tle innych warszawskich lokalizacji, na pozytywny wizerunek wpływały wówczas dwa czynniki – spokój i zieleń. Kameralną atmosferę osiedla doceniali też najmłodsi, co tłumaczy, czemu większość osób dorastających w miejscu tak naznaczonym tragedią getta może wspominać je dziś jako tajemniczy, cudowny ogród dzieciństwa. I czemu Muranów, mimo niewielkiego metrażu robotniczych mieszkań, przyciąga wciąż kolejnych lokatorów. Świadczy to o jednym: utopijne zamierzenie Lacherta w wymiarze architektoniczno-społecznym zdaje test czasu. Wbrew przedwczesnej krytyce pozostaje więc tylko żałować, że zrealizowano je w tak niewielkiej skali w stosunku do planów.\nTekst pochodzi z publikacji towarzyszącej wystawie Tu Muranów odbywającej się w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN.\nWystawa czasowa Tu Muranów opowiada o różnych warstwach dziejów warszawskiego osiedla i losach jego mieszkańców, bywalców, a także postaci kojarzonych z dzielnicą – od jego najdawniejszych początków po czasy współczesne, a nawet scenariusze przyszłości. Muzeum zabiera widzów w podróż po dawnej Dzielnicy Północnej, przedwojennym centrum żydowskiego życia, którą w czasie wojny Niemcy zamienili w największe getto okupowanej Europy, a później zrównali z ziemią; do miejsca w którym po wojnie powstało unikatowe, modernistyczne osiedle zasiedlane przez ludzi z całej Polski. Rozmawiamy też o współczesnym Muranowie poruszając uniwersalne tematy takie jak dom, lokalność, sąsiedzki aktywizm czy miejska przyroda. Wystawa wykracza poza mury samego Muzeum, między innymi za sprawą instalacji Artura Żmijewskiego i Zofii Waślickiej-Żmijewskiej, którzy pracowali (fotografowali i filmowali) obiekty – przedmioty codziennego użytku – wydobyte z muranowskiej ziemi. Wystawie towarzyszą wydarzenia z udziałem publiczności (spacery muranowskie, zwiedzanie z przewodnikiem), jak również te odbywające się online (oprowadzania kuratorskie, które Muzeum POLIN przypomina na swoim profilu Facebookowym oraz na kanale YouTube).\n Artur Międzyrzecki, Wieczory muranowskie, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1954, s. 5.\n Feliks Weber, Słowo o Muranowie, „Stolica” 1949, nr 42.\n Pierwszy projekt, autorstwa „warszawskich tygrysów” (Wacława Kłyszewskiego, Jerzego Mokrzyńskiego i Eugeniusza Wierzbickiego), w którym kształt urbanistyczny dzielnicy i ogólne założenia (z wyjątkiem aspektu pamięci) były zbliżone do późniejszego pomysłu Lacherta, powstał w 1947 roku, ale nie skierowano go do realizacji. Przy podejmowaniu decyzji o powierzeniu Lachertowi projektu odbudowy Muranowa mogły przeważyć czynniki polityczne, był lepiej umocowany, również towarzysko, w ówczesnych kręgach władzy.\n W obu projektach była mowa o „dzielnicy mieszkaniowej Muranów”, ale zamiennie pojawia się też określenie „osiedle”, „osiedle-pomnik”, dlatego będę stosować je w tekście zgodnie z wyjściowym założeniem. Administracyjnie Muranów jest dziś osiedlem, które leży w granicach dwóch dzielnic: Śródmieścia i Woli.\n Jane Jacobs, Śmierć i życie wielkich miast Ameryki, Centrum Architektury, Warszawa 2014.\n Koncept stworzony przez amerykańskiego architekta Clarence’a Perry’ego w 1939 roku.\nCzas trwania 26.06.2020–22.03.2021\nKuratorka / Kurator Kamila Radecka-Mikulicz; pomysłodawca i współautor scenariusza wystawy: prof. Jacek Leociak; współautorka scenariusza wystawy: Beata Chomątowska\nFotografie dzięki uprzejmości Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN\nIndeks Beata Chomątowska Jacek Leociak Kamila Radecka-Mikulicz Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN


Deweloperium - Dom i wnętrze - Ferro: Baterie bidetowe w kolekcjach\nKanały RSS » Dom i wnętrze » Deweloperium\nWieloletnie przyzwyczajenia z czasów mieszkania w blokowiskach tkwią w narodzie głęboko. Drzwi z dwoma zamkami to polski standard i 20 lat nowych technologii tego nie zmieniło. A czego nie można zmienić, trzeba polubićâŚ Opracowane przez firmę Cal nowe drzwi drewniane z dwoma niezależnymi zamkami choć do tej tradycji wyraźnie nawiązują, ze stolarką rodem z PRL-u nic wspólnego nie mają - spełniają najnowsze standardy bezpieczeństwa i jakości.\nW dniach 5-13 września 2015 r. odbędzie się trzecia edycja imprezy, którą pokochali twórcy oraz amatorzy polskiej sztuki użytkowej - WAWA DESIGN FESTIWAL. W budynku ASP Wybrzeże pokazane zostaną m.in. wystawa ORYGINAŁ oraz wyjątkowa prezentacja polskiej ceramiki CERAMIKA by PL, nad którą mecenat objęła marka KOŁO.\nRozplanowanie sprzętów, dobór oświetlenia, kolorystyki i dodatkówâŚ lista czynności związana z urządzaniem małej łazienki jest przytłaczająca. Dla tych, którzy nie mają pomysłu na aranżację niewielkiego pokoju kąpielowego, firma Deante przygotowała konkurs "Zaplanuj małą łazienkę z Deante".


Niemcy: Imigranci skatowali 22-latka\nDodano: 9 września 2018, 16:03 187\nDwóch imigrantów skatowało 22-letniego Niemca. Młody mężczyzna prawdopodobnie wdał się z nimi w kłótnię.\nDo tragedii doszło w mieście Köthen w sobotni wieczór. Miejscowa policja zdążyła już aresztować dwóch podejrzanych, a władze landu przekazały, że w niedzielę popołudniu zostanie przeprowadzona sekcja zwłok 22-latka.\nProkuratura przekazała, że zatrzymani podejrzani to imigranci z Afganistanu. Wiadomo, że trwające postępowanie jest prowadzone pod kątem morderstwa.\nNiemieckie media piszą bardzo lakonicznie o całej sprawie. Dziennik Die Welt sugeruje, że Niemiec wdał się w kłótnię z imigrantami, którzy pobili go ze skutkiem śmiertelnym. Bezpośrednią przyczyną śmierci młodego mężczyzny miał być krwotok w mózgu.\nPrzypomnijmy, że to nie pierwsza tego typu tragedia w ostatnim czasie. Dwa tygodnie temu do podobnej zbrodni doszło w Chemnitz położonym w południowo-wschodnich Niemczech, w Saksonii. Imigranci zamordowali wtedy 35-letniego Niemca, co doprowadziło do fali protestów.\nNiemcy: Imigrant zadźgał nożem 15-latkę. Jest wyrokCzytaj też:


Jaka piękna olimpiada! | Blog Janusza Wojciechowskiego\n27 lutego 2010 o 23:59 napisał:\nPośle dziś sobota to naprawdę można się cieszyć, tylko szkoda że większość polityków nie równa do medalistów tylko do koryta.Ale cieszmy się.\n28 lutego 2010 o 00:01 napisał:\nKażdy chce sie ogrzac w blasku złota- Wojciechowski, Czarnecki….Nieważne ze z ich przyczyny nic sie w polskim sporcie nie zmieniło…tyle,ze Wojciechowski pozwala komentowac w swoim blogu, a Czarnecki zablokował anonimów, bo błoto po nim spływa codziennie…\n28 lutego 2010 o 00:07 napisał:\nNieprawda, że z mojej przyczyny nic się w sporcie nie zmieniło. Na przykład zająłem 652 miejsce w Warszawskim Biegu Niepodległości w 2003 r. Bez mojego udziału zająłby je kto inny..\nI jeszcze walczyłem (skutecznie! w Europarlamencie o kilka milionów euro na najważniejszą olimpiadę świata, dla sportowców specjalnych w Warszawie w 2010 roku. Innych zasług nie pamiętam..\n28 lutego 2010 o 00:16 napisał:\nNiedouczonym wyjasniam ze OLIMPIADA to 4-letni okres pomiedzy IGRZYSKAMI. Po zakonczeniu Igrzysk w Wancouwer rozpocznie sie nastepna zimowa Olimiada. PS Na nauke nigdy za pozno, WSTYD tylko jesli wyglupi sie ten co chcial zablysnac…\n28 lutego 2010 o 00:20 napisał:\nA, jeszcze ufundowałem nagrody (z własnych, nie podatników pieniędzy) dla sztangistów w Memoriale Cherudzińskiego w 2006 r. Startowali trzej bracia Dołęgowie, wygrał Marcin, późniejszy mistrz świata!\n28 lutego 2010 o 00:22 napisał:\nMasz rację nauczycielu. Pisząc – jaka piękna olimpiada – miałem na mysli cztery lata radości, jaka czeka nas do nastepnych igrzysk.Zadowolony?\n28 lutego 2010 o 00:23 napisał:\nPanie pośle,dobre i topozdrawiam\n28 lutego 2010 o 00:37 napisał:\nA włąściwie nie masz racji. olimpiada wg Słownika Języka Polskiego – 2. «międzynarodowe zawody sportowe organizowane co cztery lata przez różne państwa» Nauczycielu – ucz się sam!\nNo tgo skompromitowales sie na sile po raz drugi,tak jak ten autor hasla w „slowniku” ktory widocznie jest maturzysta po abolicji Giertycha. Teraz sobie na spokojnie POCZYTAJ:”Olimpiada – okres pomiędzy dwoma następującymi po sobie igrzyskami. Zazwyczaj trwał około 4 lat. Co tyle lat odbywały się starożytne igrzyska w Olimpii i właśnie stąd wywodzi się nazwa tego okresu. Olimpiada była często wykorzystywana w starożytności (a także później) jako jednostka chronologiczna lub odnośnik w chronologii. Najbardziej znany zapis za pomocą olimpiady dotyczy założenia Rzymu. Miało się to odbyć wedle Warrona w „trzecim roku VI Olimpiady”. Z czasem słowo olimpiada straciło swoje dawne znaczenie i wyrównało się pojęciowo z „igrzyskami”. W dzisiejszych czasach nawet częściej możemy spotkać olimpiadę na miejscu, gdzie POPRAWNE byłyby „igrzyska”….. A teraz marsz do oslej lawki i naucz sie!!\n28 lutego 2010 o 00:50 napisał:\nLZESZ tak pieknie, ze az dziwne iz nie wychodzi ci kariera w polityce. Nie mozna mowic ze piekne jest cos co jeszcze NIE ISTNIEJE. Bo Olimpiada ktora usilujesz zamaskowac swoje nieuctwo DOPIERO SIE ZACZNIE…\n~Układ, agent, korupcja, hak\n28 lutego 2010 o 01:20 napisał:\nRadość byłaby dwa razy większa gdyby w tym kraju był już inny prezydent, a bracia Kaczyńscy byli na emeryturze.\n28 lutego 2010 o 01:41 napisał:\nJanuszku, czy ci nie wstyd cieszyć się z faktu, że ta Justysia, taka bezwstydnie zdrowa chudzinka, odebrała złotko biednym astmatyczkom. Czy to się godzi w szlachetnej rywalizacji wystawiać zdrową zawodniczkę, i to tak uroczą, wykształconą i szczerą aż do bólu, co może zepsuć wiele geszeftów w olimpijskim światku. Czy samo uczestnictwo w ogonach i bez wychylania się dla zdrowej kobiety nie powinno być wystarczającą satysfakcją.\n28 lutego 2010 o 02:52 napisał:\nPANIE JANUSZKU, ALE W ZBIERANIU HAKOW NIKT NIE POBIJE BRACI KACZYNSKICH ONI SA NAJLEPSI NA SWIECIE!! W UCZCIWOSCI OCZYWISCIE WYGRYWA OJCIEC RYDZYK. CI LUDZIE SA FENOMENALNI I SA NASZA DIMA NARODOWA! ALLELUJA!\n28 lutego 2010 o 03:53 napisał:\nBardzo się też cieszę Justynki medalem złotym że właśnie tu w Canadzie na Olimpiadzie zdobyła,i równiesz świetne panczenistki Polki zdobyły brązowy medal,pokonując USA. Jest to dla nas Poloni Canadyjskiej szczególna radość ,wielka radość. NIECH ZYJE POLSKA!!!!!!!!\n28 lutego 2010 o 04:30 napisał:\nNa reelekcję nadzieję mam,co tam krzesła i drętwe mowy!Śniadanko z Justysią szykuję..mniam i ponowny wybór mam prawie z głowy!\n28 lutego 2010 o 06:29 napisał:\nSeniorek- zauwaz, ze zaczynasz schodzic do poziomu S3Kawki,,, a my na tym blogi i tak mamy o jedna s3Kawke za duzoPS. Mialem o tobie lepsze zdanie,,, o ile kogos obrazilem to S3Kawke a nie Ciebie. Jeszcze pozdrawiam\n28 lutego 2010 o 06:53 napisał:\nAaronie. Przeczytaj ze zrozumieniem swój wpis o moich powiązaniach ze s3kawką a potem idź na spacer i popatrz jak przyroda budzi się do życia ( krokusy już wybiły), to może zrozumiesz ,że nie warto klepać w klawiaturę dla samego klepania. Pozdrawiam.\n28 lutego 2010 o 07:02 napisał:\nKosynier na blogu u mieszczucha rozpisano konkurs, uwazam , iz taki tytul na naszym blogu nalezy sie Tobie,,,potrafisz zrobic 4 a nawet 5 wpisow kolejno po sobie,,komentujesz je od razu,, zadajesz pytynia i sam nawet czasami na nie odpowiadasz. Dopiero daleko za Toba jest S3Kawka.\n28 lutego 2010 o 07:06 napisał:\nJakim jest się wielkim TCHÓŻEM gdy się pod kogoś podszywa\n28 lutego 2010 o 07:32 napisał:\nPanie Pośle. Mamy powód do radości ale tego powodu nie dostarczyli nam politycy przeżywający męki rządzenia. Ps. Czekam grzecznie na odpowiedź na postawione Panu pytania. Pozdrawiam.\n28 lutego 2010 o 08:11 napisał:\nNauczycielu, piszesz o znaczeniu słowa „Olimpiada” w starozytności, a ja współcześnie.Poza tym ja naprawdę b edę się cieszył z tych medali cztery następne lata, juz to wiem!\n28 lutego 2010 o 08:59 napisał:\nNauczycielu twórca słownika kształcił się razem z kapitanem i sędzią Stefanem M-CZASOWO ZAMIESZKAŁY W SZWECJI\n28 lutego 2010 o 09:06 napisał:\nPanie Komorowski – z powodu panskiego syny to wspolczje, ale nie powinien Pan wyladowywac swojej zlosci na tych , ktorzy sa ukurat po reka\n~Chłóp od kosy\n28 lutego 2010 o 09:07 napisał:\nW chamstwie i w GŁUPOCIE 3 kawki nikt nie przegoniTy się nie baw kosynierem bo się skaleczysz w napletek i jak 3kawka BZDURY JUŻ PLECIESZ\n28 lutego 2010 o 09:09 napisał:\n> Radość byłaby dwa razy większa gdyby w tym kraju był już> inny prezydent, a bracia Kaczyńscy byli na emeryturze.Trzy razy większa ,jeśli by rządzili wreszcie Polacy\n28 lutego 2010 o 09:44 napisał:\nWojciechowski, żyjesz na razie Justynki blaskiem, ale nie zwróciłeś uwagi,że również panczenistki zdobyły medal brązowy! Ciesz się jeszcze zdobywanymi medalami, bo już niedługo, dzięki wysiłkom twoich mentorów z pisu nie będzie komu kibicować! Pieniążki ,które miały pójść na sport dzieci i młodzieży skierowaliście na potrzeby zakupów i budów opatrznościowych KRK! Tak rozpie.przy.liście przez piętnaście lat budowane UKS, około 2 tys., tak ponad 700tys młodych ludzi nie pójdzie do kościoła, ale będzie was szkoliło na ulicach! Ja już pokazuje, którzy tak im dopomogli w tym dziele między innymi i ty Wojciechowski!!Pozostaną ci tylko Barubary i Perejry!\n28 lutego 2010 o 09:47 napisał:\nAaron głąbie pisdzielczy, nudzisz się! Intelektem nie grzeszysz, za to głupotą błyszczysz! Z prezydęcika pozdrowieniem :Spiep.rzaj dziadu!\nDodaj jeszcze Wojciechowski,że uniemożliwiłem sponsoring sportu dzieci i młodzieży, podnosząc łapkę za zniesieniem ustawy umożliwiającej razem z pisem!!\n28 lutego 2010 o 10:26 napisał:\nNo dobrze stary ciapku.Wytłumacz mi dlaczego nikt z prominentnych polityków PO nie powiedział dobrego słowa o Adamie-przecież dwa srebrne medale to wielki sukces.Czy przyczyną była nienawiśc do wszystkiego co „moherowe”? Wszak Adam dziękował Radiu Maryja za modlitwy i aniołom,”że go nieśli”.Czy wystarczy miec inny pogląd aby byc Polakiem drugiej kategorii nawet wtedy gdy przynosi się sławę własnej ojczyźnie?\nPanie Wojciechowski tu kolejny raz pokazujesz Pan czym się naprawę interesujesz i co cię cieszy !!! Tu pokazujesz jak szybko POtrafisz uciec od niewygodnych i trudnych pytań !!! Czy mógłbyś być łaskaw zająć się tym za co bierzesz pieniądze podatnika !!! A jeśli już rozpoczynasz dyskusje to prowadż ją wyczerpująco i odpowiadaj nawet ,a morze w szczególności na te trudne pytania !!! Krytykujesz Gawrońskiego mówisz że nie można nic zrobić w tej i innych sprawach . A czy na przykład napisanie PETYCJI zamiast jednego artykułu sprawiło by ci KŁOPOT ??? A może to o czym piszesz co NIBY jest nie możliwe jest bardzo proste, a wystarczy tylko trochę dobrej WOLI takich jak Ty !!! Może wystarczyło by kilka publicznych wystąpień by obudzić te społeczeństwo i wspólnymi siłami doprowadzić do zmian i zatrzymać ZBRODNIE która się czyni na naszym NARODZIE !!! Tylko ty tego nie zrobisz bo jesteś jednym z nich ,a może nawet tym jednym z najważniejszych tego TOTALITARYZMU !!!!!!!!!!!!!! AMEN\n28 lutego 2010 o 19:51 napisał:\n~~ Endek > Już niebawem Polska będzie WOLNA od tych ZDRAJCÓW i SZUMOWIN !!! Już niedługo BUNT i rozliczenie TYCH ŚMIECI za całe ZŁO wyrządzone całemu Narodowi Polskiemu !!!


Co zmieni się w rachunkowości i VAT w 2017 roku | Experto24.pl\nArray ( [docId] => 39499 )\nPlanowane zmiany w ustawie o rachunkowości wynikają z konieczności dostosowania prawa bilansowego do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/95/UE z 22 października 2014 r. zmieniającej dyrektywę 2013/34/UE w odniesieniu do ujawniania informacji niefinansowych i informacji dotyczących różnorodności przez niektóre duże jednostki oraz grupy (Dz.Urz. UE L 330 z 15.11.2014, s. 1). Przy okazji wprowadzono zmiany dla wszystkich jednostek oraz tzw. mniejszych podmiotów.\nW praktyce raczej rzadko dotknie to instytucje kultury, ale zmiana może być znaczna. Za najważniejszą dla tzw. małych jednostek należy wskazać nowelizację art. 28 ust. 4a uor, zgodnie z którą jednostki będą mogły ustalać koszt wytworzenia produktu bez konieczności analizowania stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych. Dotychczas takie uproszczenie mogły stosować jednostki niepoddające swych sprawozdań badaniu przez biegłego rewidenta. Teraz to uproszczenie będzie także możliwe, nawet jeśli jednostka będzie badana przez audytora. To uproszczenie można zastosować już za 2016 rok.\nRozwiązanie proponowane w nowym brzmieniu art. 28 ust. 4a uor pozwoli uniknąć problemów z kwalifikowaniem kosztów produkcyjnych do kosztów zmiennych i stałych. Zmniejszy się także ryzyko podatkowe wynikające z kwestionowania kosztów niewykorzystanych mocy produkcyjnych, jako koszty uzyskania przychodów.\nKolejna ważna zmiana to umożliwienie IK przeniesienia określonych dowodów księgowych przed zatwierdzeniem sprawozdania finansowego na informatyczne nośniki danych (a nie jak dotychczas, dopiero po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego), jako rozwiązanie ujednolicające przepisy z zakresu rachunkowości z przepisami podatkowymi dotyczącymi VAT. Zmiana ta przyczyni się do znacznego obniżenia kosztów przechowywania danych.\nNa mocy znowelizowanego art. 3 ust. 6 uor także jednostki sektora finansów publicznych będą mogły stosować uproszczone zasady rachunkowości w ewidencji umów leasingu (zgodnie z przepisami podatkowymi). Obecnie z uproszczenia tego mogą korzystać jednostki gospodarcze oraz jedynie jednostki samorządu terytorialnego.\nW związku z licznymi wątpliwościami w praktyce gospodarczej doprecyzowano termin przeprowadzenia inwentaryzacji drogą porównania i weryfikacji wartości określonych składników bilansu. Musi być ona przeprowadzona na ostatni dzień roku obrotowego. Ma to szczególne znaczenie dla jednostek sektora finansów publicznych, gdzie często na linii jednostka – regionalne izby obrachunkowe dochodziło na tym polu do sporów. Obecnie jednoznacznie z przepisów wynika, iż jedynie inwentaryzacja drogą spisu z natury lub potwierdzenia salda może być przeprowadzona na inny (wcześniejszy) dzień niż dzień bilansowy.\nProjekt nowelizacji ustawy o rachunkowości z 7 kwietnia 2016 r. – w konsultacjach.\nGrzegorz Magdziar, biegły rewident nr 12248\nTagi: koszt wytworzenia, dokumentacja inwentaryzacji, leasing


Trzy oblicza Grodna – relacja z podróży | Eastbook.eu\nBiałoruś, jeszcze do niedawna jedna z ostatnich turystycznych „czarnych dziur” na mapie Europy, coraz szerzej otwiera swe podwoje. Początkowe wyłomy w postaci bezwizowego zwiedzania Puszczy Białowieskiej czy Kanału Augustowskiego przerodziły się w 10 dniowe pobyty na Grodzieńszczyźnie i części obwodu brzeskiego. A to dopiero początek liberalizacji! Co do zaoferowania ma nasz najbliższy sąsiad w mieście, które mocno zaznaczyło się w historii Polski – Grodnie?\nNależy przyznać, iż pomysł, by trochę uchylić drzwi dla zachodnich turystów (a przede wszystkim – pieniędzy) był strzałem w dziesiątkę dla białoruskich władz. Tylko w 2017 roku z trybu bezwizowego skorzystało aż 80 tys. osób, co dla kraju zmagającego się z nienajlepszą sytuacją gospodarczą przekłada się na realne zyski. Zapewne swoją rolę odegrała też coraz bardziej nieprzewidywalna sytuacja na Wschodzie i związana z tym chęć rozwoju zachodniego „wektora” polityki zagranicznej. Przedtem konieczność posiadania wizy, która wiązała się z wysokim kosztem (od 25 EUR dla jednorazowej) jak i uciążliwymi biurokratycznymi procedurami, skutecznie odstraszała nienawykłych do zabierania paszportu mieszkańców strefy Schengen.\nCała procedura i związana z tym biurokracja jest niezwykle, jak na stereotypowe wyobrażenie, prosta. Potrzebujemy jedynie:\nDokument od białoruskiego biura podróży, który jednocześnie jest zezwoleniem na bezwizowy pobyt. Na oficjalnej stronie można znaleźć całą listę tour-operatorów, ewentualnie można skorzystać z bezviz.pl. Cała procedura ogranicza się do wysłania wniosku online z podanymi danymi paszportowymi i datami podróży, a po chwili otrzymujemy na maila dokument, który należy wydrukować, podpisać i okazać na granicy. Cała przyjemność kosztuje raptem około 50 PLN, zaś informacje na stronach są dostępne w języku polskim. W pakiecie otrzymujemy też 2 wybrane usługi turystyczne, za które na miejscu już nie musimy płacić (np. wejście do muzeum) – oczywiście, nie trzeba z nich korzystać, zwiedzać można, jak się chce.\nUbezpieczenie medyczne ważne na terenie Białorusi o sumie nie mniejszej niż 10 tys. EUR. O ile istnieją dedykowane polisy na Białoruś (np. podane na stronie ambasady) i można wykupić je też za pośrednictwem „Bezviz.pl”, tak najlepiej sprawdzić w regulaminie ubezpieczyciela, czy nasza polisa jest ważna na terenie tego państwa (jeżeli już posiadamy jakieś ubezpieczenie na wyjazdy zagraniczne). W moim przypadku bez zarzutu zadziałała ochrona zapewniana przez pracodawcę. Na granicy pokazujemy potwierdzenie owego ubezpieczenia z podanym numerem polisy i sumą ubezpieczeniową, a także danymi kontaktowymi ubezpieczyciela. Nie musi być ono po rosyjsku i wyrażone w EUR – moje było po angielsku i w PLN. W przypadku jakichkolwiek problemów zawsze też można wykupić je na granicy u białoruskiego ubezpieczyciela – we wszystkich wspomnianych wyżej konfiguracjach koszt będzie wynosił maksymalnie kilkanaście PLN..\nWażny paszport – oczywistość, trzeba tylko pamiętać, by był on ważny jeszcze co najmniej 3 miesiące od daty powrotu z Białorusi.\nPieniądze na każdy dzień pobytu – jest to obecnie 45 BYN za dzień, czyli około 90 PLN. Najlepiej mieć je w gotówce, na wypadek, gdyby pogranicznik poprosił o ich okazanie. Mnie nikt nie pytał.\nI tyle! Wszystko można załatwić przez internet w ciągu kilkunastu minut, najpóźniej do dwóch dni przed planowanym przybyciem. Dojazdy też nie są problematyczne – od 1 stycznia można już wjeżdżać do Grodna wszystkimi rodzajami transportu – autem, busem (bezpośrednio z Warszawy, lub Białegostoku), pociągiem, lub rowerem. Latem czynne są też przejścia na Kanale Augustowskim, gdzie możemy przeprawić się kajakiem. Sama kontrola na granicy przebiega relatywnie sprawnie, trzeba tylko pamiętać, iż bagaż przy wjeździe do Białorusi czy Polski podlega inspekcji – obowiązują limity na alkohol, papierosy, jak i restrykcje na wwóz/wywóz wybranych grup towarów. WAŻNE – w punkcie kontrolnym otrzymamy także białoruską kartkę migracyjną, którą należy wypełnić i trzymać w paszporcie do momentu powrotu, kiedy to zostanie zabrana. Zgubienie może skutkować grzywną! Nie trzeba też, jak w przypadku wyrabiania wizy, podawać miejsca swego zakwaterowania – to już wyłącznie nasza sprawa.\nPo przyjeździe do Grodna warto na samym początku podkreślić jedną rzecz. Białoruś to nie bantustan! Jeżeli ktoś liczy na atrakcyjne obrazki komunistycznego skansenu w którym ludzie żyją na poziomie państwa afrykańskiego to może się srogo zawieść. Niestety, z racji małej wiedzy o naszym sąsiedzie za miedzą, takie wyobrażenia jeszcze się zdarzają. Fakty są natomiast takie, że Grodno nie odbiega pod względem poziomu cywilizacyjnego od innych miast Europy, ma swój niepowtarzalny urok i ciekawe zabytki (podobno Łukaszenka nazwał je, na wyrost, „Paryżem Wschodu”), zaś w kilku aspektach ma przewagę nad polskimi miastami.\nZ racji unikalnych doświadczeń historycznych, jak i położenia geograficznego, Grodno to nie tylko jedno z najładniejszych i najbardziej reprezentatywnych miast Białorusi, ale też swoisty tygiel narodowościowy, gdzie w jednym miejscu stykają się różne tożsamości i narracje. Grodno można zwiedzać śladami polskimi, sowieckimi, jak i białoruskimi – zdecydowanie warto poznać każde z nich by mieć pełen obraz miasta i jego historii.\nPanorama Grodna znad skarpy, Teatr Dramatyczny, Plac Sowiecki i miejsce do selfie\nZdecydowanie najbliższe dla polskiego turysty będzie polskie dziedzictwo grodu nad Niemnem. Oprócz bycia w składzie II RP, wcześniej przez wiele wieków Grodno było związane z Rzeczpospolitą Obojga Narodów, w pewnym momencie stając się jednym z najważniejszych miast państwa. To z tym miastem związani są Stefan Batory, Eliza Orzeszkowa, to w nim także mieszkali Zofia Nałkowska, Ludwik Zamenhoff czy Czesław Niemen. W odróżnieniu od Lwowa, gdzie polskość zachowała się już głównie w historii i architekturze (a samych lwowskich Polaków jest jak na lekarstwo), miejscowi Polacy do dzisiaj stanowią aż czwartą część populacji ośrodka, która jednocześnie stanowi centrum ich życia kulturalnego.\nKościół Znalezienia Krzyża Świętego, Bazylika Katedralna i ich wnętrza wraz z tablicą poświęconą Stefanowi Batoremu\nNierozerwalnie z miejscową polskością jest związana wiara katolicka – w dużym uproszczeniu białoruski Polak = katolik (oczywiście są wyjątki!). Jest to widoczne pod postacią niezwykle pięknych katolickich świątyń – wizytówek Grodna. Turystycznym „obowiązkiem” jest Bazylika Katedralna św. Franciszka Ksawerego, Kościół Znalezienia Krzyża Świętego, jak i Kościół Matki Boskiej Anielskiej wraz z przylegającym klasztorem franciszkanów. Oprócz pięknych i bogato zdobionych wnętrz znajdziemy tam m.in. tablicę pamiątkową poświęconą Batoremu i napisy w języku polskim, zaś liturgia jest prowadzona w językach polskim i białoruskim.\nSwoją drogą, ciekawym doświadczeniem jest samo uczestnictwo w polskiej mszy na Białorusi – nie chodzi tu o pewne drobne różnice w strukturze liturgii, ale fakt, jak ważnym jest kwestia językowa. Rosyjskojęzyczni na co dzień katoliccy parafianie bowiem modlą się i śpiewają wyłącznie po polsku, nawet jeżeli poza sferą sakralną w ogóle go nie znają! Z tego powodu ogłoszenia parafialne są często już po rosyjsku, by przekaz był zrozumiały dla wszystkich. Dla przybysza z monoetnicznego i jednolitego pod względem języka kraju jakim jest Polska zrozumienie tego fenomenu może być trudne. Uświadamia jednak, że wiara katolicka stanowiła i wciąż stanowi istotny komponent przechowania polskości na tych terenach. Ciężko też nie uciec od wrażenia, że Kościół tu jest bardziej autentyczny i zbliżony do swej oryginalnej misji ewangelizacyjnej – choć na Białorusi jest spora swoboda religijna, tak katolicyzm, w odróżnieniu od prawosławia nie jest wspierany przez państwo, więc wszystko opiera się na datkach i pomocy wiernych.\nOdchodząc od tematyki sakralnej, kolejnymi ważnymi z punktu widzenia polskiego turysty będą Stary i Nowy Zamek, które stoją naprzeciwko siebie nad brzegiem Niemna. Oba miejsca były świadkami doniosłych wydarzeń z historii Polski – to na Starym Zamku rezydował i zmarł Stefan Batory, zaś w Nowym doszło do Sejmu Niemego (II rozbioru Polski), jak i abdykacji ostatniego króla Rzeczpospolitej, Stanisława Augusta Poniatowskiego. Obecnie mieszczą się tam muzea, zaś stan techniczny starszej budowli woła o niezwłoczny kapitalny remont (został on już rozpoczęty, by nadać budowli wygląd z czasów panowania polskiego króla). Wizytacja wystawy głównej przeniesie nas natomiast w nostalgiczne lata 90 – skrzypiące podłogi, zapach staroci i cisza towarzyszą nam w śledzeniu dziejów Grodzieńszczyzny od czasów prehistorycznych, po średniowiecze, rozkwit w Rzeczypospolitej, zabory i okres odrodzonej Polski. Potem eskpozycja dość brutalnie kończy kresowy sentyment i uracza nas opowieścią o Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej, a także udziale Grodnian w sowieckiej interwencji w Afganistanie. Eklektyzm wystawy kończy pokaz fauny i flory obwodu, a także płodów rolnych lokalnej ziemi – z ziemniakiem na czele. Całość sprawia wrażenie nie do końca spójnej koncepcji i upchnięcia części eksponatów „na siłę” – mimo to, warto tam się udać. Z kolei Nowy Zamek w niewielkim stopniu zachował historyczne detale, a „dzięki” goszczeniu swego czasu siedziby obwodowej partii komunistycznej dorobił się na fasadzie sierpa i młota, który do dzisiaj dumnie pozuje do zdjęć.\nW muzeum historii zobaczymy m.in. Pogoń – symbol Białorusi, a także polskie pamiątki, czy… wypchane żubry\nZ Grodnem związana jest jeszcze jedna postać – Eliza Orzeszkowa, wizytówka miasta. Pisarka, oprócz pomnika i ulicy swego imienia, pozostawiła po sobie też dom, który mieści obecnie bibliotekę i niewielką izbę pamięci. W dwóch zachowanych pokojach odtworzono historyczny wygląd i umieszczono przedmioty związane z autorką „Nad Niemnem”, zaś przewodnik opowie bliżej o jej perypetiach i twórczości. Odwiedzając zaś Cmentarz Farny, najstarszą katolicką nekropolię Grodna, nie tylko odnajdziemy grób Orzeszkowej, ale też mogiły polskich żołnierzy poległych w wojnie 1920 roku, jak i grodzieńskich obrońców podczas kampanii wrześniowej.\nDom Elizy Orzeszkowej, a także jej pomnik, który stoi jeszcze od czasów przedwojennych\nOczywiście, sama lista nie jest kompletna i wprawne oko dostrzeże więcej szczegółów (np. dom, w którym mieszkał Zamenhof czy budowle Antoniego Tyzenhauza, starosty grodzieńskiego), zaś dawna zabudowa przetrwała historyczną zawieruchę. Grodnianie nie mają problemu z polskim dziedzictwem i odnoszą się do polskich turystów przyjaźnie, zaś duża liczba „naszych” w mieście oraz regionie sprawia, że obszar ten ma ogromny i wciąż niewykorzystany potencjał.\nTrzeba jednak pamiętać, że jest też druga strona medalu, zazwyczaj nie eksponowana w polskich relacjach. Sowiecka spuścizna w Grodnie jest wyjątkowo silnie zaznaczona. Zresztą, owe dziedzictwo pokazuje niezwykle eklektyczną politykę władz białoruskich – na tej samej przestrzeni równorzędnie funkcjonują akcenty komunistyczne i historyczne. Zabytkowy deptak nazwany Sowiecką, od której odchodzi plac Lenina, ul. Dominikańska i Elizy Orzeszkowej? Żaden problem – tu jeszcze dekomunizacja nie dotarła i raczej przez dłuższy czas nie dojdzie. Uświadczymy takich patronów, jak Dzierżyńskiego, Kirowa, czy Komsomolców, choć dzięki zawieszonym tabliczkom dowiemy się, jakie nazwy obowiązywały przed komunizacją miasta.\nOwa różnorodność nie ogranicza się tylko do toponimii. Oprócz nieśmiertelnego pomniku Lenina, możemy spotkać wiele tablic pamiątkowych – czy to upamiętniających międzywojenne demonstracje za zjednoczeniem z BSRR, siedzibę Komitetu Rewolucyjnego lub np. sowieckiego politruka poległego podczas ataku na Grodno. W samym centrum miasta z kolei, zaraz przy katolickiej świątyni, stoi na cokole radziecki T-34, z lufą groźnie wymierzoną na zachód. W opisanym wcześniej muzeum historii Grodna, napotkamy np. zdanie o „międzywojennej okupacji Grodzieńszczyzny”, „wzroście terroru w zachodniej Białorusi” i dowiemy się więcej o historii miejscowego ruchu komunistycznego. Taka narracja może być dla nas trudna do przełknięcia.\nW muzeum historii obejrzymy także eksponaty z epoki sowieckiej, dowiemy się, kim był Sergiusz Prytycki i znajdziemy zaskakująco neutralny opis AK, która „stawiała za cel odnowienie porządku i granic dawnej Polski”\nWkład Armii Czerwonej w wyzwolenie/okupację (dla Białorusinów 17 września to święto zjednoczenia, więc ich optyka jest odmienna od naszej) miasta jest też podkreślony przez powszechny na wschodzie monument – „wieczny ogień” poświęcony poległym czerwonoarmistom i „Kurhan Sławy”, gdzie obok kopca z białoruską flagą uświadczymy też wystawę sowieckiej techniki wojskowej.\nZajęcie Grodna upamiętniają pomnik poległych i kopiec, swój monument mają też milicjanci – utrwalacze władzy ludowej\nChoć w odróżnieniu od ogarniętej dekomunizacyjnym szałem Polski, oficjalna Białoruś nie uważa epoki radzieckiej za coś złego. Sowieckie „artefakty” wywołują konsternację i sensację co najwyżej u zachodnich turystów. Sami Białorusini nie zwracają na to najmniejszej uwagi i traktują te kwestie obojętnie, skupiając się na teraźniejszości.\nGrodno białoruskie i współczesne\nFinalnie, Grodno to też miasto spoza kontrastu „polskie-sowieckie”, przede wszystkim białoruskie. Także w tym przypadku przyciąga ono w pierwszym rzędzie architekturą sakralną. Oprócz pięknych katolickich świątyń mamy okazję zwiedzić wnętrza budowli jeszcze trzech innych religii – prawosławnego Soboru Opieki Matki Bożej, luterańskiej Kirchy (Kościół św. Jana – uwagę zwraca ascetyczny wystrój i organy), czy Wielkiej Synagogi, obecnie w trakcie remontu i mieszczącej niewielkie muzeum społeczności żydowskiej. Z kolei w parku przylegającym do głównego placu miasta, pl. Sowieckiego znajdziemy upamiętnienie Fary Witoldowej, świątyni prawosławno-katolickiej, która przetrwawszy zawieruchę XX wieku, musiała ulec poleceniu Chruszczowa i została wysadzona w powietrze. Gdyby przetrwała, z pewnością byłaby najpiękniejszym kościołem Grodna.\nJedno miasto – cztery wyznania: katolickie, prawosławne, protestanckie i judaistyczne\nNajciekawszym jednak obiektem sakralnym jest położona trochę na uboczu mała Cerkiew Świętych Borysa i Gleba, zwana inaczej Kołożą. To unikalny zabytek staroruski (białoruski kandydat do UNESCO), którego kamienne ściany w części osunęły się ze skarpy i zostały odbudowane, ale już z drewna, co daje niezwykły efekt wizualny. Bardzo klimatycznie wygląda też surowe i spowite w półmroku wnętrze. Sama cerkiew przeszła właśnie renowację, zaś kawałek dalej możemy ujrzeć monumentalny pomnik 850-lecia Grodna z jego herbem – jeleniem św. Huberta.\nKołoża, jej wnętrze i pomnik 850 lecia-Grodna\nPrzechadzając się w okolicach centralnego deptaka, warto też odejść w bok i zobaczyć bramę do getta (w czasie wojny przebywało tam 29 tys. Żydów), a także położony niedaleko Zamku budynek-muzeum straży pożarnej, wraz z zabytkową wieżą, na której w każde południe usłyszymy strażaka grającego na trąbce i ciekawym malowidłem na froncie. Intrygującą formą w kształcie korony wyróżnia się natomiast budynek miejscowego Teatru Dramatycznego.\nUpamiętnienie miejscowego getta, niedaleko którego znajduje się budynek straży wraz z wieżą i muralem poświęconemu strażakom\nSam deptak natomiast – o wspomnianej wcześniej bardzo historycznej nazwie Sowiecki, to namiastka Starego Miasta, bardzo urokliwa. Znajdziemy tam wiele fajnych knajpek i kawiarni, unikalne Muzeum Żelazka, a także pijalnię czekolady „Kommunarka” – to taki białoruski odpowiednik Wedla lub ukraińskiego Roshena. Oprócz degustacji na miejscu, jest tam też sklep, gdzie możemy kupić cukierki różnych rodzajów, bombonierki czy tabliczki czekolady w białoruskich motywach. Są przepyszne i zdecydowanie warto je zabrać do Polski. Z współczesnych akcentów warto też wspomnieć o centrum handlowym „Old City”, w którym, oprócz przyjemnej estetyki, możemy obejrzeć historyczne fotografie starego Grodna.\nUlica Sowiecka – główny deptak miasta dniem i nocą; fasada jednej z kamienic z herbem Grodna\nWspółczesne Grodno, jak już wspominałem na początku tekstu, nie odbiega znacząco od innych europejskich miast. W sklepach kupimy zachodnie towary, zaś żart o inflacyjnych „białoruskich milionerach” przestał być aktualny – teraz rubel to równowartość prawie 2 zł, co pozwala dość łatwo przeliczać ceny na złotówki. Jeżeli już o nich mowa, to ceny są trochę niższe niż w Polsce, lecz o szastaniu pieniędzmi w stylu ukraińskim możemy zapomnieć. Na Białorusi jest bardzo czysto i obcy jest jej problem wszechobecnych reklam, które szpecą polskie miasta. Marketing odbywa się w znacznie bardziej stonowany sposób – jednym z powodów są wysokie koszty wynajęcia przestrzeni reklamowej. Często uświadczymy też państwowe billboardy o różnorakiej tematyce – prozdrowotnej, edukacyjnej, obywatelskiej czy też po prostu patriotycznej. To ciekawa forma – ciężko jednak powiedzieć na ile efektywna. W trakcie mego pobytu było również mnóstwo afiszy przypominających o zbliżających się wyborach lokalnych – brakowało natomiast jakichkolwiek oznak kampanii wyborczej. Jest ona zbędna, gdyż wynik elekcji jest z góry wiadomy.\nPaństwowe bilbordy przypominają Białorusinom o wyborach, namawiają do rzucenia palenia, czy promują lokalny patriotyzm, choć motywów jest znacznie, znacznie więcej\nMiłośnicy komunikacji miejskiej będą mieli do wyboru słynne marszrutki bądź stare autobusy i trolejbusy, które z niewiadomych względów poruszają się niezwykle opieszale (45 km/h to absolutne maksimum), zaś bilet odbijemy w zabytkowym, mechanicznym kasowniku. Niech nie zdziwią też reklamy czytane przez spikera podczas przejazdu. W przypadku, gdy podróżujemy poza ścisłe centrum, nocą trzeba uważać – choć jest bardzo bezpiecznie, tak osiedla są niedoświetlone i jest zwyczajnie ciemno.\nInteresująca jest kwestia językowa na Białorusi. Ojczystą mowę Białorusinów, język białoruski, można usłyszeć jedynie w komunikatach transportu publicznego bądź dostrzec w nazwach ulic, plakatach czy napisach. I tutaj jednak panuje pomieszanie z poplątaniem – niczym nadzwyczajnym są napisy w obu językach w jednym miejscu, więc nawet w tej niszy białoruski musi koegzystować z rosyjskim. Poza tym, w codziennym życiu totalną dominację ma mowa Puszkina.\nByłem jednak świadkiem pewnej interesującej sytuacji. Podczas zwiedzania muzeum Orzeszkowej wraz ze mną była grupa patriotycznych studentów z Mińska, którzy wyraźnie poprosili o wykład w języku białoruskim – to był jedyny moment, kiedy miałem okazję usłyszeć go na żywo. Coś się jednak powoli zmienia?\nOczywiście, przytoczone powyżej „warianty” miasta jak i jego tajemnice nie stanowią zamkniętej listy i warto je eksplorować samemu. Grodno od momentu wprowadzenia ruchu bezwizowego znacznie na tym skorzystało, nadrabiane są braki w infrastrukturze turystycznej – władze odnawiają zabytki, pojawiły się tanie hostele, zaś w restauracjach czy wybranych punktach przeczytamy opisy po angielsku (choć wciąż jego znajomość jest niewielka – warto znać podstawy rosyjskiego lub dogadywać się po polsku). Nie ma też problemu, by znaleźć hosta na couchsurfingu. Mieszkańcy są pomocni, a prawie wszystkie atrakcje są zlokalizowane w ścisłym centrum. Należy tylko przestrzegać miejscowego porządku i pamiętać o granicach strefy bezwizowej – choć nikt nas nie zatrzyma, tak straż graniczna może po sygnale telefonu sprawdzić, gdzie byliśmy i przy wyjeździe wlepić solidny mandat.\nDobrze się stało, że Białoruś coraz szerzej uchyla swe drzwi dla świata zewnętrznego. Sentymentalni mają okazję zwiedzić ostatnią, białoruską część dawnej RP, a reszta może zweryfikować swe wyobrażenia o „najmniej odwiedzanym kraju Europy”. Czy warto? Zdecydowanie tak! Pozostaje czekać, aż rząd dalej poluzuje politykę wizową, a w przyszłości – zniesie całkowicie wizy. Skorzystają na tym wszyscy – a w międzyczasie gród nad Niemnem zaprasza do siebie.\nZdjęcia: Michał Radecki ©\nTagi: Białoruś turystycznie, Grodno, Ruch bezwizowy z Białorusią, weekend w Grodnie, wycieczki na Białoruś, wyjazd do Grodna


Ubezpieczenie grupowe - Kadry i płace - Forum dla księgowych i kadrowych - księgowość i kadry - INFOR.pl\nRozpoczęty przez Jan70, mar 06 2019 21:13\nWitam mam pytanie przy zatrudnieniu na 1/2 etatu kwota brutto 1125 po odciągnięciu wszystkich składek i zaliczki na podatek i składki na ubezpieczenie grupowe jaka powinna zostać kwota netto do wypłaty ? Jeszcze jedno pytanie czy pracodawca może jeszcze raz odciągnąć składkę ubezpieczenia grupowego wypłacając wypłatę ..\nNapisano 07 marzec 2019 - 08:27\nPrzy potrąceniach dobrowolnych nie możesz wypłacić mniej niż 680,31 zł przy zwykłych kup oraz 684,31 zł przy podwyższonych kup.\nNie rozumiem pytania:"czy pracodawca może jeszcze raz odciągnąć składkę ubezpieczenia grupowego wypłacając wypłatę .."?\nA w ogóle co to za słowo"odciągnąć składkę"?\nSkładkę się potrąca, odlicza, odprowadza itp.\nNapisano 07 marzec 2021 - 15:47\nUbezpieczenia grupowe są dobrowolne. Pracodawca nic Ci nie "odciąga". Zwłaszcza podwójnie. Na stronie Unilink masz artykuł o ubezpieczeniach grupowych. Tutaj dokładnie https://unilink.pl/p...powe-sie-oplaca . Rzuć okiem, bo wydaje mi się, że mylisz ubezpieczenie obowiązkowe z dodatkowym ubezpieczeniem grupowym.\nNapisano 08 marzec 2021 - 08:42\nChyba już sobie poradziła 2 lata temu\nNapisano 20 marzec 2021 - 10:01\nAkurat jeśli chodzi o mnie to ja jestem wielkim fanem ubezpieczeń i praktycznie jak mogę to ubezpieczam się od razu. Jeśli kogoś to interesuje to także na stronie https://kioskpolis.p...bezpieczeniowe/ciekawie napisano to jak wygląda kwestia i czym jest towarzystwo ubezpieczeniowe.


Wpływ organu prowadzącego na decyzje kadrowe dyrektora szkoły - Strona 2 - Temat dnia - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Sektor publiczny > Temat dnia > Wpływ organu prowadzącego na decyzje kadrowe dyrektora szkoły\nOrgan prowadzący szkołę lub placówkę sprawuje nadzór nad jej działalnością w zakresie spraw finansowych i administracyjnych. W tym zakresie nadzorowi podlega w szczególności:\n3) przestrzeganie przepisów dotyczących organizacji pracy szkoły i placówki (art. 34a ustawy o systemie oświaty).\nW praktyce organy prowadzące mają jednak wymierny wpływ na kwestie kadrowe w szkołach i placówkach oświaty. Swoje uprawnienia w tym zakresie czerpią z prawa do zatwierdzania arkuszy organizacji pracy szkoły lub placówki. W arkuszu organizacji szkoły zamieszcza się w szczególności: liczbę pracowników szkoły, w tym pracowników zajmujących stanowiska kierownicze, ogólną liczbę godzin zajęć edukacyjnych finansowanych ze środków przydzielonych przez organ prowadzący szkołę.\nArkusz organizacyjny każdej szkoły lub placówki musi być jednak zatwierdzony przez organ prowadzący szkołę (rozporządzenie MEN z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół). Skoro więc arkusz organizacyjny określa liczbę pracowników szkoły (wszystkich – a nie tylko nauczycieli), oznacza to, że na każdy etat w szkole musi być zgoda organu prowadzącego. Jeżeli dyrektor w projekcie arkusza wskaże daną ilość pracowników, a organ prowadzący nie zatwierdzi tego arkusza, to właśnie w ten sposób może zgodnie z prawem ingerować w sferę zatrudniania pracowników szkół i placówek oświatowych.\nNależy jednak zaznaczyć, że kompetencje organów prowadzących szkoły i placówki oświatowe w zakresie zatwierdzania ich arkuszy organizacyjnych odnoszą się do konkretnych szkół i placówek. Uważam, że nie ma żadnych podstaw prawnych, aby organy prowadzące szkoły wydawały uchwały określające tzw. „standardy zatrudnienia”. Przepisy prawa nie dają tutaj żadnych podstaw prawnych. Dlatego też prawo zatwierdzania arkuszy organizacyjnych może rzutować na decyzje kadrowe w danej szkole.\nW praktyce zdarzają się również sytuacje, gdy w danym mieście czy gminie wprowadzany jest przykładowo zakaz zatrudniania emerytów. Organy prowadzące szkoły nie mają podstaw prawnych do wydawania takich zakazów. Należy pamiętać, że przepisy kodeksu pracy zabraniają stosowania dyskryminacji w zatrudnieniu m.in. ze względu na wiek (art. 183a § 1 Kodeksu pracy). Odmowa nawiązania stosunku pracy ze względu na wiek jest elementem dyskryminacji (art. 183b § 1 pkt 1 Kodeksu pracy). Odpowiedzialność za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu spoczywa jednak zawsze na pracodawcy, którym w takim wypadku będzie szkoła reprezentowana przez dyrektora.\ndyrektor, nabór, nauczyciel, nauczyciele, pracownicy, samorząd, system oświaty, szkoła


PIECZONY BATAT Z GUACAMOLE I JAJKIEM POCHE - Olga Lewandowska Dobry Dietyk\nBez glutenu / Bez nabiału / Obiad / Paleo / Wegetariańskie\nKCAL - 424 g\nBIAŁKA - 15 g\npół batata lub ok 250g\nprzyprawy sól, ostra i wędzona papryka\nopcjonalnie jak u mnie roszponka i boczniaki oraz sos sojowy lub jakieś dodatkowe warzywka!\nBatat umyj, przekrój na pół, oprósz solą, wędzoną i ostrą papryką, zawiń w folie i wrzuć do pieca nagrzanego na 220stopni na ok 30min. Kontroluj widelcem czy ziemniak jest już miękki.\nAwokado zblenduj z łyżką soku z cytryny, solą, pieprzem.\nZagotuj wrzątek, posól i dodaj 2-3 łyżki octu. Wbij jajko i gotuj je ok 2-2,5min. Wyciągnij je delikatnie łyżką cedzakową. Uważaj by nie gotować go za długo bo przeciągnięcie go i kilkanaście sekund będzie kosztować cię ścięte żółtko!\nJeżeli masz boczniaki, podsmaż je z łyżką sosu tamari lub sojowego, natką pietruszki.\nI składamy – upieczony batat, na to guacamole, na to jajko!


Zgłoszenie do gminnej ewidencji zbiorników bezodpływowych (szamb) i przydomowych oczyszczalni ścieków 16-12-2019 | Gmina Bolesław\nStrona główna » Aktualności » Ochrona środowiska » Urząd Gminy » Zgłoszenie do gminnej ewidencji zbiorników bezodpływowych (szamb) i przydomowych oczyszczalni ścieków 16-12-2019\nUrząd Gminy Bolesław przypomina, że właściciel nieruchomości wyposażonej w zbiornik bezodpływowy (tzw. szambo) lub w indywidualny system oczyszczania ścieków (tzw. przydomową oczyszczalnię ścieków) ma obowiązek zgłoszenia tego faktu do Urzędu Gminy Bolesław (pok. nr 6).\nJeśli nieruchomość jest wyposażona w zbiornik bezodpływowy, to musi on być szczelny i systematycznie opróżniany. Na potwierdzenie regularnego opróżniania szamba właściciel nieruchomości powinien posiadać dowody uiszczania opłaty (rachunki) za wywóz nieczystości. Podobnie w przypadku korzystania z przydomowych oczyszczalni ścieków, również należy pamiętać o obowiązku pozbywania się osadów ściekowych, którego wykonywanie musi zostać odpowiednio udokumentowane.\nUsługę wywozu ścieków mogą wykonywać jedynie przedsiębiorcy posiadający zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, wydane przez Wójta Gminy Bolesław.\nInformujemy, że firmy posiadające zezwolenie na opróżnianie szamb przesyłają do Urzędu sprawozdania kwartalne, w których znajduje się wykaz nieruchomości, z których dokonano odbioru nieczystości.\nPrzypominamy również, że jeśli przy danej posesji wybudowana została sieć kanalizacji sanitarnej, to zgodnie z obowiązującymi przepisami, właściciel takiej nieruchomości ma obowiązek przyłączenia się do kanalizacji. Jedynym wyjątkiem są nieruchomości wyposażone w przydomową oczyszczalnię ścieków, spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych.\nJednocześnie informujemy, że zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach kto pozbywa się zebranych na terenie nieruchomości nieczystości ciekłych w sposób niezgodny z przepisami w/w ustawy - podlega karze grzywny.\nZGŁOSZENIE DO EWIDENCJI ZBIORNIKÓW BEZODPŁYWOWYCH 2019.pdf


Systemy rozdziału energii unimes H do 4000A Hager Polo Sp. z o.o. | Systemy elektroinstalacyjne. | www.hager.pl\nRozdzielnice wysokoprądowe, niskiego napięcia - unimes H\nDzięki systemowi dystrybucji energii unimes H o zakresie prądowym do 2 × 4000 A, Hager oferuje elastyczną platformę dla Twoich rozdzielnic. Stworzony z 16 znormalizowanych typów pól system w różnych konfiguracjach tworzy ponad 1000 wariantów projektowych - precyzyjnie dostosowanych do potrzeb Twoich jak i Twoich klientów. Technologia połączeń z głównym systemem szyn zbiorczych (H-SaS) gwarantuje ergonomie wykorzystania miedzi oraz krótki czas montażu. W zależności od potrzeb poziom separacji rozdzielnicy do 4b, aktywne i pasywne systemy ochrony przed zwarciami łukowymi, ,możliwość montażu szyny N do 200% przekroju szyn fazowych oraz wytrzymałość zwarciowa do 120 kA (Icw, 1 s) zapewniają bezpieczeństwo całego systemu oraz jego eksploatacji. Dodatkowo pola odpływowe typu Combiway są w pełni przystosowane do rozbudowy, wymiany lub doposażenia poszczególnych odpływów, pozwala to także na przechowywanie jednostek funkcyjnych jako części zamienne i w przypadku awarii na niezwłoczną wymianę zapewniając niezawodność zasilania bez przerw.\nPodstawowe typy pól systemu:\nMniej znaczy więcej: tylko dwie podstawowe obudowy stanowią podstawę wydajnego systemu dystrybucji niskiego napięcia - unimes H. Pola do zabudowy najczęściej stosowane jako: baterie kondensatorów, układów sterowania, automatyki, pola pomiarowe.\nPola sprzęgłowe do łączenia lub rozdzielania głównych mostów szynowych w rozdzielnicy, wyposażone w wyłączniki, bądź rozłączniki powietrzne ACB, umożliwiają redukcję głównego mostu szynowego w rozdzielnicy co pozwala oszczędzić na oszynowaniu w przypadku gdy awaryjny / drugi system zasilania rozdzielnicy jest mniejszej mocy niż podstawowy / pierwszy.\nPola zasilające lub odpływowe z wyłącznikiem powietrznym ACB, z prądem znamionowym do 4000A, przedział kablowy z dołu lub z góry, możliwość podłączenia mostu szynowego i integracji z systemem unibar H. Nasze połączenia systemów rozdzielnic i szynoprzewodów posiadają testy badania typu, zapewniając niezawodność i bezpieczeństwo zasilania.\nPola odpływowe z rozłącznikami poziomymi SASIL/LL forma separacji do 4b, przedział kablowy z prawej lub lewej strony, o szerokości 400 lub 600 mm. Wyróżnia się krótkim czasem prefabrykacji i elastycznością przy potrzebie rozbudowy systemu. Montaż wtykowy rozłączników do 1000 A bez konieczności zdejmowania napięcia z całego pola.\nPola odpływowe Sasil Slimline Vertival z rozłącznikami poziomymi SASIL forma separacji do 4b, przedział kablowy z góry lub z dołu, Pola o szerokości do 1350mm. Montaż wtykowy rozłączników do 1000A bez konieczności zdejmowania napięcia z całej szafy.\nPola odpływowe Fuseline wyposażone w rozłączniki listwowe do 630A, montowane na szynach zbiorczych o rozstawie 185 mm i prądzie znamionowym do 2000A.\nPole odpływowe, adaptacyjne systemu Univers, pozwala montować moduły z rozdzielnic rodziny niższych prądów, idealnie nadaję się do skonsolidowania większej części mniejszych odbiorów w jednej szafie oraz umiejscowienia innych aparatów modułowych. Niedawno poprawiona konstrukcja zapewnia sporo miejsca na przewody prowadzone z dołu lub z góry szafy.\nPole narożne systemu, pozwala nam osiągnąć kształt rozdzielnicy w postaci litery L lub C, co pomaga zmieścić się obiektach oraz umożliwia płynne przejście między dwoma głębokościami systemu 600; 800 mm. Dzięki zachowaniu odpowiednich dystansów otwieranie drzwi narożnych jest umożliwione bez przeszkód.\nPola odpływowe Combiway integrują możliwość zabudowy:\nrozłączników listwowych poziomych SASIL/LL\nkaset z wyłącznikami MCCB w wykonaniu wtykowym (-R i -W) oraz stałym (-F)\nprzedziałów pod zabudowę aparatury modułowej\nprzedziału z płyta montażową do zabudowy urządzeń np. sterowniczych.\nPole to wyróżnia dobra cena oraz możliwość szybkiej wymiany danej jednostki funkcyjnej, co pozwala na łatwe zmiany w systemie oraz rozszerzanie go o kolejnych odbiory instalacji bez zmiany konfiguracji rozdzielnicy.\nO tym polu dowiesz się więcej tutaj.\nPole zabudowy baterii kondensatorów, kompensacja mocy biernej do 400kvar, wtykowy montaż modułów kompensacji o dławieniu 5,5%; 7%; 14%, okablowanie od dołu pola.\nPole odpływowe z kasetami do zabudowy wyłączników kompaktowych H3+ do 800A, 3 rodzaje kaset: zabudowa stała, wtykowa ze złączem odpływowym lub bez. Możliwość dzielenia pionowego mostu szyn odpływowych lub zabudowy częściowej mostu.\nU-LE / U-LK\nPola zasilające/odpływowe (U-LE) oraz sprzęgłowe (U-LK) z rozłącznikiem izolacyjnym o prądzie znamionowym 1250-2500A, montaż urządzenia stały, przyłącze kablowe z góry lub z dołu (nie dotyczy U-LK) i przedziałem aparatowym. Separacja wewnętrzna do 4b.\nPola z dwoma wyłącznikami powietrznymi ACB, charakteryzują się prądem znamionowym do 1600A, pracują w następujących układach:\nzasilanie + sprzęgło\nPrzedział kablowy z dołu lub z góry, zabudowa stała lub wysuwna, forma separacji do 4b.\nWybrane informacje konstrukcyjne:\n1. Główny most szynowy rozdzielnicy (FST)\nSystem szyn zbiorczych jest sercem każdej rozdzielnicy. Nasz miedziany główny most szynowy unimes H (do 4 × 80×10 mm), wykonany z dostępnej na rynku miedzi -osiąga prąd znamionowy do 4000 A i wytrzymałość zwarciową (Icw, 1 sek.) 120 kA. Optymalne rozmieszczenie szyn zmniejsza straty mocy i zwiększa bezpieczeństwo systemu.\n2. Połączenie szyn pionowych i poziomych\nPołączenie miedziane głównego mostu szynowego do urządzenia wykonuje się za pomocą dostępnych w handlu szyn miedzianych i śrub. Połączenia z szynami głównymi bez wiercenia w torze szyn głównych skraca czas prefabrykacji. Rysunki produkcyjne miedzi są dostępne. Ułatwia to planowanie i produkcję z wyprzedzeniem.\n3. Wyłączniki powietrzne – ACB\nWyłącznik powietrzny TemPower2 został przetestowany zgodnie z najnowszymi przepisami i oferuje maksymalną wydajność przy minimalnej objętości urządzenia. Idealny do realizacji najwyższych zdolności przełączania w najmniejszej przestrzeni. Charakteryzują się wysokimi parametrami zwarciowymi Ics=Icu=Icw, opatentowanym systemem podwójnego przerwania, monitoringiem temperatury styków.\nPrzetestowany i certyfikowany do zastosowań morskich stanowi ważną i niezawodną część systemu unimes H.\n4. Przedział przyłącza\nOptymalne rozmieszczenie szyn daje dużą swobodę przy podłączaniu kabli. Różne warianty oszynowania dają możliwość umiejscowienia przedziału kablowego rozdzielnicy w dowolnym miejscu: Góra / dół, dodatkowy przedział kablowy z prawej lub lewej strony.\n5. Pomocniczy most szynowy\n4-biegunowy system szyn zbiorczych UST4 może być stosowany w unimes H jako dodatkowa szyna rozdzielcza. Stosujemy podwójną miedź (Cu 2 × 20/30/40x10 mm) dla prądów znamionowych od 800 do 1600 A, podłączana śrubowe bez wiercenia. Montowany na ramie tylnej pola lub na pionowych szynach montażowych univers N, które można bezproblemowo zintegrować z systemem unimes H.\n6. Forma separacji – przedziały funkcyjne\nDzięki przejrzystemu podziałowi przestrzeni wewnątrz rozdzielnic unimes H, różnych obszarów funkcjonalnych (przedział szyn zbiorczych, przedział kablowy oraz urządzeń), nasze rozdzielnice są dostosowane do prostego wydzielenia tych przestrzeni za pomocą systemowych wygrodzeń, aby uzyskać w zależności od potrzeb poziom separacji: 2b, 3b i 4a/b. Ponadto wygrodzenia te obniżają prawdopodobieństwo wystąpienia zwarć łukowych, co zwiększa bezpieczeństwo.\n7. Połączenia między polami\nPołączenia głównego mostu szynowego między polami odbywa się za pomocą łączników wykonanych ze standardowych płaskowników miedzianych lub specjalnych sprężynowych łączników miedzianych (warianty do wyboru). Zdejmowane pokrywy w polach zapewniają dostęp do połączenia śrubowego szyn głównych - przez cały czas - od przodu rozdzielnicy.\n8. Podłączenie przewodów\nGłówna szyna zbiorcza N / PEN jest umieszczona w głównym przedziale szyn zbiorczych. System umożliwia montaż szyny o rozmiarze do 200% szyn rozmiaru fazowych.\nW celu wygodniejszego podłączenia kabli i przewodów można zainstalować dodatkowe szyny pomocnicze w przedziale kablowym, co w połączeniu z ergonomicznie umieszczoną szyną PE(przód panelu) umożliwia idealne połączenie kabli.\nDlaczego unimes jest właśnie dla Ciebie:\nIstnieje możliwość dostosowania koloru do potrzeb, montażu drzwi zamiast osłon tylnych, otworowania drzwi pod aparaty (oszczędność czasu podczas prefabrykacji), dostosowania wysokości, specjalne wersje cokołów itp.\nPrzystosowany do rozbudowy oraz wykonywania zmian konfiguracji systemu ( 1 pole – jednostka transportowa – wymienna, wymienne kasety odpływowe).\nPanele przyjeżdżają wstępnie zmontowane - zmniejsza to czas prefabrykacji, układania części na poszczególne pola oraz ogranicza konieczność stosowania bardzo skomplikowanych instrukcji technicznych.\nZapewniamy wsparcie techniczne: doradztwo, pomoc w konfiguracji systemu, pomoc techniczna przy montażu – w razie potrzeby.\nBadanie typu dla połączenia rozdzielnicy z szynoprzewodem unibar H.\nPełna dokumentacja oszynowania rozdzielnicy.\nErgonomia i bezpieczeństwo systemu\nW zależności od potrzeb poziom separacji do 4b, zasilanie/odpływy z dołu lub z góry, aktywna i pasywna ochrona przed zwarciami łukowymi. Panele ze dwoma wyłącznikami lub duża ilością odbiorów, zapewniają również ergonomię miejsca.\nOptymalizacje dla prefabrykacji systemu\nSystem mocowania osłon (osłona nie spada – możliwość montażu w jedną osobę); specjalne przepusty szyn poziomych blokujące pozycję szyn; bez otworowe łączeni z szynami poziomymi systemu itp.\nSystem rozdziału energii unimes H 4000 A\nPobierz broszurę (PDF, 18,4 MB)\nSystem rozdziału energii do 4000A\nPobierz broszurę (PDF, 36,8 MB)\nWskazówki dla profesjonalistów 3. Aktywna ochrona przed zwarciami łukowymi\nPobierz broszurę (PDF, 615 kB)\nAktywna ochrona przed zwarciami łukowymi - ulotka\nPobierz ulotkę (PDF, 2 MB)


Galeria Bezdomna - Dębica 2020 już niebawem. Już można zgłaszać swoje prace! – Telewizja Debica.TV\nStrona główna Region Dębica Galeria Bezdomna – Dębica 2020 już niebawem. Już można zgłaszać swoje...\nRuszają przygotowania do kolejnej edycji najbardziej różnorodnej artystycznej wystawy! Galeria Bezdomna – Dębica 2020 już niebawem. Wernisaż odbędzie się w czwartek, 17 grudnia o godz.18.00 w Pracowni Kreatywności u Beni. Już można zgłaszać swoje prace!\nNa Galerię Bezdomną zaprasza Dębickie Koło Fotograficzne RAW. Jak piszą organizatorzy: „Prosimy o zgłaszanie się Twórców, Artystów tych małych i dużych , tych z dorobkiem jak i początkujących. Fotografia, rzeźba, malarstwo itd. Każdy może wystawić swoje prace . Wystarczy się zgłosić oraz przyjść w dniu wernisażu, zainstalować swoje prace a 20.12.2020r. zabrać je z powrotem i to wszystko. Jeszcze jedno, zaproś swoich przyjaciół i rodzinę”.\nWięcej informacji na You Tube na kanale Galeria Bezdomna Dębica, na FB rawdebica oraz pod nr tel. organizatorów:, Damian Kuciemba – 577-608-703, Mariusz Madeja – 661-085-517\nPoprzedni artykułInformacja o planowanym wdrożeniu tymczasowej organizacji ruchu na przejeździe koleiowo-drogowym w ciągu dr. gminnej, ul. Metalowców w m. Pustynia\nNastępny artykułPsiaki Podgrodziaki wraz ze swoimi nowymi właścicielami wzięły udział w szkoleniu!


Rekrutacja & Employer Branding - Czynniki Sukcesu - 31 - 01-02-2018\nSerdecznie zapraszamy do wzięcia udziału w wyjątkowym spotkaniu biznesowym dla wieloletnich praktyków pt. "Rekrutacja & Employer Branding - Czynniki Sukcesu".\nWydarzenie ma charakter kameralnych warsztatów net-workingowych. Skierowane jest do działów: HR, marketingu oraz PR. Uczestnictwo daje możliwość skonfrontowania prowadzonych przez siebie działań wspólnie z przedstawicielami różnych gałęzi biznesu, zainspirowania się przedstawianymi business case'ami, oraz wymienienia się doświadczeniem. Program został stworzony w odpowiedzi na potrzeby rynku oraz naszych dotychczasowych gości. Poruszane business case'y nie były przedstawiane nigdzie wcześniej, a dodatkowo otrzymają je Państwo w formie elektronicznej po spotkaniu. Ze względu na ściśle ograniczoną ilość miejsc zapraszamy do rezerwacji już dzisiaj.\n>"Ludzie na Szczyt" - jak przetrwać w najgorętszym okresie, czyli szczycie paczkowym i zrekrutować dodatkowe setki rąk do pracy\n>"Best place to work" - czyli droga firmy Parker Hannifin do stworzenia miejsca pracy, w którym chce się pracować\n>Rekrutacja w sektorze IT\n>Strategia Employer Brandingowa - świadoma odpowiedź HR na potrzeby biznesu i strategię rozwoju firmy\n>Contracting and Procurement Development Program\n>Sprawdzone metody pozyskiwania pracowników - brak. Jak iść pod prąd?\n>Rekrutacja na trudnym rynku IT\n>Wydobywanie potencjału z procesu rekrutacyjnego\nSwoją wiedzą i rozwiązaniami podzielą się wybitni praktycy z następujących organizacji: DHL, Parker Hannifin, PKO Finat, KRUK S.A., Shell Business Operations, Alior Bank, Enxoo, Tauron.\n2. Cena uczestnictwa w spotkaniu "Rekrutacja & Employer Branding - Czynniki sukcesu" wynosi 2000 zł netto do 15.12, natomiast po 15.12 cena wynosić będzie 2500 zł netto.


NOWE OBOSTRZENIA W POLSCE. Minister zdrowia zdradza, co dalej - Planeta\nAdam Niedzielski ogłasza, co dalej z obostrzeniami pandemiczymi Fot: JACEK DOMINSKI/REPORTER\nSzef Ministerstwa Zdrowia Adam Niedzielski zwołał we wtorek konferencję prasową w związku z nadciągającą do Polski czwartą falą pandemii koronawirusa. Polityk ogłosił plany rządu na walkę z zagrożeniem.\nMinister zdrowia ogłosił przedłużenie obowiązujących dotąd obostrzeń. Dotychczasowe rozporządzenie, nakładające na obywateli między innymi obowiązek noszenia maseczek w miejscach publicznych, czy limity w pomieszczeniach zamkniętych, wygasa o północy z 31 sierpnia na 1 września. Jest już jednak nowe, przyjęte naprędce przez rząd we wtorek.\nWstępnie obostrzenia pandemiczne przedłużone zostały w niezmienionej formie do końca września. Możliwe jednak, że już w połowie miesiąca pojawią się dodatkowe restrykcje. Wtedy - jak zapowiedział Adam Niedzielski - spodziewane jest przekroczenie progu tysiąca zakażeń dziennie.\nJeżeli chodzi o to, co będzie działo się dalej, zależy to od rozwoju sytuacji epidemicznej\nObostrzenia powiatowe od połowy września?\nAdam Niedzielski poświęcił też chwilę nadciągającej czwartej fali pandemii i poinformował o nowych prognozach. Zaznaczył, że póki faktycznie nie zanotujemy dużej liczby zachorowań, nie ma sensu mówienie o jakimkolwiek lockdownie czy dodatkowych ograniczeniach.\nMyślę, że poniżej tego poziomu (tysiąca zakażeń - red.) prowadzenie dyskusji na temat nowych obostrzeń jest po prostu bezprzedmiotowe\nMimo to szef resortu zdrowia przestrzega, że jakieś obostrzenia wprowadzane na pewno będą, a rząd ma już opracowany plan działania na tę ewentualność. Powtórzył także wcześniejsze zapowiedzi Ministerstwa Zdrowia, w których mowa o regionalizacji restrykcji i lockdownach lokalnych, tym razem w podziale na powiaty.


Jak odblokować szybką podróż w The Sinking City? - The Sinking City - poradnik do gry | GRYOnline.pl\nJak odblokować szybką podróż w The Sinking City? The Sinking City poradnik, solucja\nNastępna FAQ Czy mogę zapisywać stan gry? Poprzednia Przewodnik po grze Crafting\nNa tej stronie poradnika do gry The Sinking City podpowiadamy jak odblokować i jak korzystać z szybkiej podróży. Jest ona bardzo pomocna w przemieszczaniu się po mieście, szczególnie jeśli musisz nagle przenieść się do innej dzielnicy Oakmont.\nPunkty szybkiej podróży są początkowo ukryte. Musisz je po kolei odblokowywać i odnajdywać. W trakcie podróżowania po świecie gry rozglądaj się za ikoną kompasu wyświetlaną na szarym pasku u góry ekranu - przykład na obrazku. Będzie ona stawała się coraz wyraźniejsza w miarę zbliżania się do punktu szybkiej podróży.\nPunkty szybkiej podróży to budki telefoniczne. Po zbliżeniu się do każdej z nich otrzymasz potwierdzenie o jej odblokowaniu. Możesz wejść w interakcję z przyczepioną do niej mapą.\nPo tym jak gra otworzy mapę świata wybierz inny punkt jako cel szybkiej podróży (musisz mieć odkryte co najmniej dwie różne budki). Przytrzymaj klawisz interakcji, by potwierdzić tę czynność. Szybka podróż jest natychmiastowa i darmowa.


Seksowny Bodystocking F204 ChiliSense.pl - bielizna erotyczna\nSeksowny Bodystocking F204\n(Ilość ocen: 1456)\nSeksowny bodystocking to kreacja będąca odważnym połączeniem pończoch i topu. Biała siateczka zmysłowo otula ciało. Kwiatowy wzór ozdabia górną część pończoch i topu. Pionowe paseczki optycznie wydłużają ciało. Pikantne rozcięcie odsłania uda i pośladki.\nDostępne rozmiary: S/M.\nBodystocking F204 Obsessive\nSeksowna kreacja będąca odważnym połączeniem pończoch i topu. Czarna siateczka zmysłowo otula ciało. Kwiatowy wzór ozdabia górną część pończoch i topu.