ROZDZIAŁ 10. TWARZĄ W TWARZ\n- Było to gorące popołudnie, w piątek, w lipcu 1958 roku. Siedziałem z Lydią i Izraelem na schodach przed swoim domem, kiedy zobaczyliśmy biegnących chłopaków.\n- Hej, co się dzieje? - krzyknąłem do nich.\n- Przed szkołą jest cyrk! - odkrzyknął jeden z nich. Rozrywki są w Brooklynie rzadkie. Jest to jedna z przyczyn, dla których musieliśmy sami organizować sobie rozrywki w postaci walk, narkotyków i seksu. Wszystko było lepsze niż bezczynne siedzenie. Pobiegliśmy więc przez park do szkoły przy St. Edward Street.\nGdy dotarliśmy tam, przed szkołą nr 67 stał już spory tłum. Roztrącając dzieci przepchnęliśmy się do przodu, żeby zobaczyć, co się dzieje.\nJakiś człowiek stał na hydrancie i grał na trąbce "Naprzód żołnierze Chrystusa". Grał w kółko tę samą melodię. Koło niego na chodniku stał drugi mężczyzna. Nie widziałem jeszcze tak chudego, wątłego i mizernie wyglądającego człowieka. Ponad nim powiewała na kiju flaga amerykańska.\nTrębacz w końcu przestał grać i tłum zaczął na niego krzyczeć. Zebrała się prawie setka chłopców i dziewcząt, blokując jezdnię i chodnik.\nChudy mężczyzna miał taboret od fortepianu, który dali mu ze szkoły. Wszedł na taboret i otworzył jakąś czarną książkę. Zaczęliśmy krzyczeć na niego. Stał tam z pochyloną głową i widać było, że się boi. Krzyki były coraz głośniejsze. W ścisku obejmowałem Lydię i próbowałem sięgnąć jej za dekolt swetra, a ona chichotała. Nagle uświadomiłem sobie, że wszystko ucichło. Przestałem zajmować się Lydią i spojrzałem na tego człowieka na taborecie. Stał ze schyloną głową, trzymając tę swoją czarną książkę otwartą przed sobą. Ogarnęło mnie niesamowite uczucie, jak w domu, kiedy ojciec wykonywał swoje czarnoksięski praktyki. Było dziwnie cicho, nawet samochody na Park Avenue, o kilka domów od nas, nie robiły żadnego hałasu, był to nieziemski spokój. Przestraszyłem się.\nOpanował mnie dawny lęk, którego nie odczuwałem od wstąpienia do Mau Mau. Był to ten sam lęk, z którym walczyłem w sądzie, stając przed sędzią. Ten sam, który czułem tego wieczora, kiedy szedłem do domu po dniu spędzonym z psychologiem sądowym. Za każdym razem udawało mi się od tego strachu uwolnić, uciec od niego. Ale teraz napełniał całe moje ciało i czułem, że ogarnia nawet duszę. Chciałem odejść stąd, uciec, ale wszyscy słuchali... czekali.\nNagle ten chudy człowiek podniósł głowę i głosem tak słabym, że ledwo go było słychać, zaczął czytać z tej czarnej książki: "Albowiem Bóg tak umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny".\nZadrżałem ze strachu. Ten gość musiał być księdzem lub czarownikiem czy kimś w tym rodzaju. Mówił o miłości. Wiedziałem, co to "miłość". Byłem w tej dziedzinie ekspertem. Wyciągnąłem rękę i uszczypnąłem Lydię w biodro. Popatrzyła na mnie:\n- Słuchaj go, Nicky.\nNachmurzyłem się i znowu zwróciłem głowę w kierunku tego chudego człowieka. On powiedział coś o proszeniu o to, żeby zdarzył się cud. Nie wiedziałem, co to cud, ale wszyscy słuchali i nie chciałem być inny.\nSkończył mówić i stał czekając na coś. Potem powiedział, że chce rozmawiać z prezesami i wiceprezesami gangów. Poczułem, że ten człowiek jest niebezpieczny. Wdzierał się do naszego świata, a ja nie chciałem, żeby się tu pchali jacyś obcy.\n- Jeśli jesteście tacy ważni i twardzi, nie boicie się chyba podejść tu i uścisnąć rękę jakiemuś chudemu pastorowi, prawda?\nTłum się poruszył. Ktoś z tyłu zawołał:\nHej, Fura, co jest, boisz się? To było do Fury, prezesa Kapelanów, naszego bratniego gangu.\nUsłyszałem poruszenie za plecami tłumu. Popatrzyłem tam i zobaczyłem Furę razem z Dyliżansem i jeszcze dwoma Murzynami z ich gangu. Szli do chudego pastora, który zszedłszy z taboretu stał i czekał na nich.\nDenerwowałem się coraz bardziej. Całkiem mi się to nie podobało. Rozejrzałem się, ale wszyscy się uśmiechali i rozstępowali, żeby przepuścić Furę i Dyliżansa. Przywitali się z pastorem, a potem ten trębacz i pastor wzięli Furę, Dyliżansa i tych dwóch chłopaków, co z nimi byli, i podeszli razem do bramy szkoły. Stali tam i rozmawiali.\nZostawiłem Lydię i podszedłem do Izraela.\n- Co oni robią? - spytałem go.\nIzrael nie odpowiedział. Miał jakąś dziwną minę.\nNagle zobaczyłem, że tamci klękają na ulicy. Fura i Dyliżans zdjęli kapelusze, trzymali je w rękach i klęczeli na chodniku. Potem podnieśli się i ruszyli z powrotem. Zawołałem na Furę:\n- Hej, Fura, nawróciłeś się już?\nFura był wielkim chłopem, miał około 1,85 m i ważył prawie 90 kilo. Odwrócił głowę i popatrzył na mnie tak, jak jeszcze nigdy nie patrzył. Twarz miał poważną, śmiertelnie poważną. Przeszył mnie wzrokiem i zrozumiałem, co chciał powiedzieć, chociaż nie wiedziałem, co mu się stało. Powiedział mi oczyma: "Lepiej się odwal, Nicky, to nie jest odpowiednia chwila na wygłupy".\nNagle ktoś zawołał do mnie:\n- Hej, Nicky, pokaż, że nie jesteś gorszy. Chyba się nie boisz podejść, co?\nIzrael uszczypnął mnie i kiwnął głową w kierunku tych\n- Chodź, Nicky. Idziemy.\nZobaczyłem, że mówi serio, i cofnąłem się. W tym wszystkim było coś złowróżbnego... coś niebezpiecznego i podstępnego. Miało to posmak śmiertelnego niebezpieczeństwa.\nTłum zaczął hałasować i krzyczeć:\n- Hej, patrzcie na naszego przywódcę! On się boi tego chudego pastora! Izrael pociągnął mnie za kurtkę.\n- Chodź, Nicky, Idziemy.\nNie miałem wyboru. Musiałem podejść i stanąć twarzą w twarz z tymi dwoma ludźmi.\nIzrael podał im rękę. Ja ciągle się bałem i zwlekałem. Chudy mężczyzna podszedł do mnie i wyciągnął rękę.\n- Nicky, nazywam się David Wilkerson. Jestem pastorem z Pensylwanii.\nPopatrzyłem tylko na niego i powiedziałem:\n- Idź do diabła, pastorze!\n- Nie podobam ci się, Nicky - odpowiedział pastor - ale ja czuję do ciebie coś zupełnie innego: kocham cię. I nie tylko to. Przybyłem, żeby ci powiedzieć o Jezusie, który też cię kocha.\nCzułem się jak schwytane zwierzę, które wsadzają do klatki. Za mną był tłum. Przede mną była uśmiechnięta twarz tego chudego człowieka, mówiącego o miłości. Nikt mnie nie kocha. Nikt mnie nigdy nie kochał. Gdy tak stałem, w mojej pamięci pojawiła się ta chwila sprzed wielu lat, gdy usłyszałem, jak moja matka mówi mi: "Nie kocham cię, Nicky". Pomyślałem: "Jeśli własna matka mówi ci, że cię nie kocha, to znaczy, że nikt cię nie kocha - i nigdy nie pokocha".\nPastor ciągle stał z wyciągniętą ręką i uśmiechał się... Zawsze byłem dumny z tego, że się nie boję. Ale teraz bałem się. Bardzo bałem się tego człowieka, który chciał wsadzić mnie do klatki. Chciał zabrać mi przyjaciół. Chciał wszystko zniszczyć i dlatego nienawidziłem go.\n- Jak się do mnie zbliżysz, pastorze, to cię zabiję - powiedziałem, cofając się w stronę dającego mi poczucie bezpieczeństwa tłumu. Bałem się i nie wiedziałem, jak sobie z tym poradzić.\nPrzepełniał mnie strach. Wpadłem nieomal w panikę. Prychnąłem gniewnie, odwróciłem się i poszedłem w tłum.\n- Ten facet to komunista, chłopaki - krzyknąłem - zostawcie go, to komunista.\nNie wiedziałem, co to znaczy "komunista", ale wiedziałem, że to jest coś, co się powinno ludziom nie podobać. Uciekłem i zdawałem sobie z tego sprawę. Ale nie umiałem walczyć w ten sposób. Gdyby on mnie zaatakował nożem, walczyłbym z nim. Gdyby przyszedł i prosił, błagał, wyśmiałbym go i kopnąłbym go w zęby. Ale on przyszedł i powiedział: "Kocham cię". Jeszcze nigdy mnie nikt tak nie potraktował. Przepchnąłem się przez tłum z podniesioną głową i wypiętą piersią. Chwyciłem Lydię za ramiona i pociągnąłem ją za sobą ulicą St. Edward, byle dalej od szkoły.\nKilku chłopaków poszło za mną. Poszliśmy do naszej piwnicy i nastawiłem gramofon na cały głos. Próbowałem zagłuszyć brzmiące mi w uszach słowa: "Jezus cię kocha". Dlaczego tak bardzo wyprowadzało mnie to z równowagi? Tańczyłem trochę z Lydią, wypiłem pół butelki taniego wina i wypaliłem paczkę papierosów. Paliłem bez przerwy, odpalając jednego od drugiego. Lydia widziała, że jestem zdenerwowany.\n- Nicky, a może powinieneś porozmawiać z pastorem? Może chrześcijaństwo nie jest takie złe, jak myślisz?\nPopatrzyłem na nią tak, że opuściła głowę.\nByłem nieszczęśliwy. I bałem się. Nagle zrobił się jakiś ruch w drzwiach. Popatrzyłem w tamtą stronę i zobaczyłem że wchodzi ten chudy pastor. W swoim porządnym ubraniu, białej koszuli i eleganckim krawacie nie pasował do naszej brudnej piwnicy. Wszedł i spytał jednego z chłopaków:\n- Gdzie jest Nicky?\nChłopak wskazał na drugi koniec piwnicy, gdzie siedziałem z głową opartą na rękach i papierosem zwisającym z kącika ust.\nWilkerson podszedł do mnie tak, jakby to była jego piwnica. Uśmiechał się szeroko. Znowu wyciągnął rękę i powiedział:\n- Nicky, chciałem ci tylko uścisnąć rękę i...\nZanim zdążył dokończyć, uderzyłem go w twarz. Mocno. Próbował uśmiechnąć się na siłę, ale widać było, że zrobiło to na nim wrażenie. Nie cofnął się jednak i strach znowu podszedł mi do gardła tak, że zrobiło mi się niedobrze. Żeby mu za to odpłacić, zrobiłem jedyną rzecz, jaka mi przyszła do głowy: plunąłem na niego.\n- Nicky, Jezusa też opluwali, a on modlił się: "Ojcze, odpuść im, albowiem nie wiedzą, co czynią".\n- Zjeżdżaj stąd, do diabła! - krzyknąłem i pchnąłem go w kierunku drzwi.\n- Nicky, zanim odejdę, pozwól, że powiem ci jedną rzecz: Jezus cię kocha.\n- Wynoś się, zwariowany pastorze! Nie wiesz, co mówisz. Daję Ci 24 godziny na wyniesienie się z mojego rejonu, a jak nie, to cię zabiję.\nWilkerson cofnął się do drzwi uśmiechając się ciągle.\n- Pamiętaj, Nicky, Jezus cię kocha.\nTego już było dla mnie za wiele. Schyliłem się, podniosłem pustą butelkę po winie i z całej siły cisnąłem nią o podłogę. Nigdy jeszcze nie byłem tak wytrącony z równowagi.\nPoniesiony ambicją skoczyłem do drzwi. Zdawałem sprawę, że wszystkie chłopaki zorientowały się, że ten mocno zalazł mi za skórę. Nie widziałem innego sposobu działania, jak działać twardo. Wiedziałem, że jeśli choć na chwilę okażę swoje prawdziwe uczucia, stracę cały gangu.\n- Durny, pomylony czarownik - powiedziałem. - Jak tu jeszcze wróci, to go spalę.\nZatrzasnąłem drzwi za sobą i stanąłem na chodniku, patrząc, jak pastor odchodzi energicznym krokiem. "Zarozumialec" - pomyślałem. Ale jednak w głębi duszy czułem, że za tym dziwnym człowiekiem stoi jakaś prawda.\nOdwróciłem się i ruszyłem w przeciwnym kierunku. Wszedłem do sali bilardowej, poprosiłem o kule i próbowałem skupić uwagę na końcu kija. Ale w uszach nie przestawała mi brzmieć głos chudego pastora, mówiącego: "Jezus cię kocha".\n"Nic mnie to nie obchodzi - myślałem - On mnie nie przestraszy. Nikt mnie nie przestraszy".\nZepsułem dwa kolejne uderzenia i rzuciłem kij na stół. "Jezus cię kocha" - brzmiało mi w uszach. Powiedziałem chłopakom, że źle się czuję, i poszedłem do domu.\nPrzestraszyłem się, że naprawdę jestem chory. Było wpół do jedenastej, a ja nigdy nie kładłem się do łóżka przed trzecią lub czwartą rano. Zamknąłem drzwi od pokoju na klucz. Drżąc podszedłem do łóżka i zapaliłem lampkę na stojącym obok stoliku. Wyjąłem z szafy rewolwer, załadowałem go dwoma nabojami i położyłem przy łóżku. Zrzuciłem z nóg buty i przebrałem się. Położyłem na stoliku paczkę papierosów, rzuciłem się na łóżko i zacząłem patrzeć w sufit. Wciąż słyszałem słowa Davida Wilkersona: "Jezus cię kocha, Nicky, Jezus cię kocha".\nWyciągnąłem rękę, zgasiłem światło i zapaliłem papierosa. Paliłem jednego po drugim. Nie mogłem uleżeć spokojnie. Przewracałem się z boku na bok. Nie mogłem zasnąć. Mijały godziny. W końcu usiadłem, zapaliłem światło i popatrzyłem na zegarek. Była piąta rano. Przewracałem się na łóżku przez całą noc.\nWstałem, ubrałem się i schowałem rewolwer z powrotem do szafy. Wziąłem papierosy, zszedłem po schodach i otwarłem frontowe drzwi domu. Niebo zaczynało szarzeć. W oddali słychać było, jak wielkie miasto ziewa i przeciąga się przed nowym dniem.\nUsiadłem na schodkach i oparłem głowę na rękach. "Jezus cię kocha... Jezus cię kocha... Jezus cię kocha..."\nUsłyszałem, że przed domem zatrzymuje się samochód i trzaskają drzwiczki. Czyjaś ręka poklepała mnie po ramieniu.\nPodniosłem swoją zmęczoną głowę i zobaczyłem przed sobą chudego pastora. Uśmiechając się powiedział:\n- Cześć Nicky. Pamiętasz, co ci wczoraj wieczorem powiedziałem? Chciałem tylko wpaść i powiedzieć ci to jeszcze raz. Nicky, Jezus cię kocha.\nSkoczyłem na równe nogi i zamachnąłem się. Wilkerson zmądrzał przez noc, bo odskoczył poza zasięg mojej ręki. Stałem warcząc jak zwierzę gotujące się do skoku. Wilkerson spojrzał mi prosto w oczy i powiedział:\n- Mógłbyś mnie zabić, Nicky. Mógłbyś mnie pociąć na tysiąc kawałków i rozrzucić je po całej ulicy. Ale każdy kawałek wołałby, że Jezus cię kocha. I nigdzie przed tym nie uciekniesz.\nWbijałem w niego zabójcze spojrzenie, ale on mówił dalej:\n- Nicky, nie boję się ciebie. Twoje słowa są groźne, ale w środku jesteś taki sam jak my wszyscy. Boisz się. Obrzydły ci własne grzechy. Jesteś samotny. Ale Jezus cię kocha.\nZaskoczyło mnie to. Skąd on wie, że jestem samotny? Nie wiedziałem, o czym mówi, kiedy powiedział "grzechy". Bałem się przyznać do strachu. Ale skąd on wiedział, że jestem samotny? Zawsze był ze mną gang. Miałem każdą dziewczynę, jaką chciałem. Ludzie się mnie bali: kiedy widzieli, że nadchodzę, schodzili z chodnika na jezdnię. Byłem przywódcą gangu. Jak mógł pomyśleć, że jestem samotny? A jednak byłem. A teraz wiedział o tym ten pastor.\nPróbowałem szydzić z tego, co mówi:\n- Uważasz, że zmienisz mnie, ot tak? - powiedziałem, pstrykając palcami. - Myślisz, że jak wysłucham tego, co powiesz, to złapię Biblię i będę z nią paradował jak pastor, a ludzie zaczną mówić: "Nicky Cruz to anioł! Święty!?"\nZdawałem sobie jednak sprawę, że on mówi poważnie, z głębi serca.\n- Nicky, nie spałeś dużo tej nocy, prawda?\nZnów mnie zaskoczył. Skąd wiedział, że nie spałem?\n- Ja też niewiele spałem tej nocy, Nicky - ciągnął Wilkerson - tylko modliłem się za ciebie. Ale zanim to zrobiłem, porozmawiałem z twoimi chłopakami. Powiedzieli mi, że nikt się do ciebie nie zbliża. Wszyscy się ciebie boją. Ale ja, Nicky, przyszedłem ci powiedzieć, że komuś jednak na tobie zależy. Tym kimś jest Jezus. On cię kocha. - Popatrzył mi w oczy i dodał: - Pewnego dnia, i to już wkrótce, Duch Boży zajmie się tobą. Pewnego dnia przestaniesz uciekać i przybiegniesz do Niego.\nNie odezwałem się. Wstałem, odwróciłem się do niego plecami i wszedłem do domu, zamykając za sobą drzwi. Poszedłem do swojego pokoju, usiadłem na łóżku i wyjrzałem przez okno. Gdy popatrzyłem na dół, jego samochodu już nie było. Niebo na wschodzie zaczynało przybierać różowy odcień. Po drugiej stronie ulicy wielki budynek, w którym mieściło się Technikum Brooklyńskie, przesłaniał mi horyzont. Ale nagle, jak zapach morza dolatujący do kogoś, kto jest jeszcze wiele kilometrów od ujścia rzeki, ogarnęło mnie uczucie, że życie to nie tylko to. To więcej, niż te wznoszące się wysoko betonowe budynki, te ściany więzienia ze szkła i kamienia.\nPomyślałem o jego słowach: "Pewnego dnia przestaniesz uciekać i przybiegniesz do Niego". Nie wiedziałem nawet, kim On jest. Pomyślałem jednak, siedząc tak na łóżku i wyglądając na zaśmieconą ulicę, po której niosły się odgłosy ciężarówek pędzących z rykiem pobliską główną ulicą, że On musi być jak słońce wynurzające się z oceanu w bezchmurny dzień. Albo jak gwiazda poranna wisząca na jaśniejącym niebie. Może... Kiedyś...\nChwila ta była bliżej, niż mogłem przypuszczać.\nPrzez następnych kilka dni nie udało mi się zapomnieć o tym człowieku występującym w imieniu Boga. To Izrael zadręczał mnie ciągłym mówieniem o nim. Ilekroć spotkaliśmy się, mówił coś o Bogu.\n- Do diabła, Izrael, jak nie przestaniesz w kółko gadać o tym całym Bogu, to cię zabiję!\nAle Izrael nie przestawał mówić na ten temat i podejrzewałem, że ukradkiem widywał się z Wilkersonem. Nie podobało mi się to. Czułem, że Wilkerson jest człowiekiem, który może zniszczyć nasz gang. Teraz, kiedy zabrakło Manniego, został mi już tylko Izrael. I nawet on wydawał się oddalać ode mnie. Jego ciągłe powoływanie się na Wilkersona, ciągłe wyciąganie mnie na rozmowy doprowadzało mnie do rozpaczy.\nNie mogłem tego dłużej znieść. Noc przed 4 Lipca, dniem w którym wszystkie gangi gromadziły się na Coney Island, Izrael spędził ze mną. Do późna mówił, próbując przekonać mnie żebym nie jechał na Coney Island, tylko poszedł porozmawiać z Wilkersonem. Zatkałem sobie uszy próbując odgrodzić się od jego ciągłej gadaniny. Wreszcie Izrael zasnął. Leżałem w łóżku, patrząc tępo w ciemny sufit, ogarnięty lękiem. Musiałem to przerwać. Musiałem zmusić Izraela do milczenia. Nie mogłem już więcej słuchać o Wilkersonie.\nSięgnąłem pod materac i zacisnąłem dłoń na drewnianej rękojeści schowanego tam szpikulca do rąbania lodu. Słyszałem głęboki oddech Izraela, leżącego w łóżku obok. Im dłużej myślałem o tym, jak mi wierci dziurę w brzuchu gadaniem o Bogu, tym większa furia mnie ogarniała.\nW końcu nie mogłem już dłużej wytrzymać.\n- To cię oduczy czepiać się mnie! - wrzasnąłem.\nWyrwałem szpikulec spod materaca i uderzyłem, mierząc w plecy Izraela.\nTen, obudzony moim krzykiem, poderwał się i szpikulec wbił się w materac z tyłu za nim.\nWyciągnąłem go i próbowałem ponownie uderzyć krzycząc:\n- Powiedziałem ci, żebyś nie gadał o Bogu! Dlaczego gadałeś? Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego?\nW ślepej furii uderzałem gdzie popadnie. Izrael rzucił się na mnie i, mocując się, stoczyliśmy się na podłogę. Rozciągnął mnie na wznak, usiadł na mnie okrakiem i przycisnął moje ręce do podłogi za głową.\n- Dlaczego nie przestałeś gadać?! - krzyczałem ciągle.\n- Co ci się stało?! - krzyknął Izrael. - Zwariowałeś? To ja, twój przyjaciel. Co ci się stało?\nNagle zorientowałem się, że krzycząc i walcząc ze mną, płakał. Łzy lały mu się po twarzy.\n- Nicky, Nicky, przestań. Jestem twoim przyjacielem. Nie zmuszaj mnie, żebym ci zrobił krzywdę. Proszę cię, przestań. Jestem twoim przyjacielem. Kocham cię. Właśnie tak powiedział. Spadło to na mnie tak, jakby mi wylał na twarz wiadro lodowatej wody. Powiedział to tak, jak to mówił Wilkerson. Rozluźniłem chwyt i Izrael wydarł mi szpikulec z dłoni. Nigdy dotąd nie widziałem go płaczącego.\nTrzymał szpikulec uniesiony nad moją twarzą. Ściskał go w dłoni tak mocno, że widziałem w półmroku, jak zbielały mu kostki palców. Mięśnie miał tak napięte, że drżał. Przez chwilę myślałem, że uderzy mnie nim w głowę, ale po chwili z całej siły rzucił go w koniec pokoju. Ciągle płacząc rzucił się na swoje łóżko.\nPodniosłem się zagubiony, zażenowany i wyczerpany, co się ze mną dzieje? Przed chwilą próbowałem zabić swojego przyjaciela!\nWypadłem z pokoju i pobiegłem schodami na górę, na dach. Na dworze było ciemno i parno. Poszedłem po dachu do klatki, w której stary Gonzales trzymał swoje gołębie. Wyważyłem drzwiczki i złapałem jednego ptaka. Reszta, łopocząc skrzydłami i obijając się o pręty klatki, uciekła w noc.\nPrzyciskając gołębia do nagiej piersi podszedłem do komina wentylacyjnego i usiadłem.\nPtaki! Nie cierpiałem ich. Takie swobodne. Boże, jak ja nienawidziłem wszystkiego co swobodne. Izrael zmierzał ku wolności. Czułem to. Ten ptak był wolny, ale ja byłem zamknięty w swojej klatce nienawiści i strachu.\nPoczułem, jak moje palce zaciskają się wokół głowy ptaka i odrywają ją od ciała. "Nie boję się".\nPtak pisnął słabo i żałośnie, po czym drgnął w chwili gdy rozstąpiły się kręgi jego szyi. "Patrz, mamo, nie boję się".\nStraciłem panowanie nad sobą. Zacząłem zginać szyję ptaka to w jedną, to w drugą stronę, aż poczułem, że skóra i kości popękały i wtedy jednym szarpnięciem oderwałem głowę od ciała. Ciepła krew trysnęła mi na ręce i pociekła po kolanach na smołowany dach. Trzymałem okrwawioną głowę w ręce, patrzyłem na nią i wołałem:\n- Już nie jesteś wolny. Nikt nie jest wolny.\nCisnąłem głowę ptaka daleko od siebie i z całej siły rzuciłem ciągle jeszcze drgającym ciałem o dach. Nareszcie ten przeklęty ptak jest martwy, nie będzie mnie już nawiedzał we śnie.\nSiedziałem na dachu to zasypiając, to budząc się. Ilekroć zasnąłem, koszmary pojawiały się znowu, jeszcze straszniejsze niż kiedykolwiek dotąd. O świecie wróciłem do swojego pokoju. Izraela już nie było.\nSzukałem go prawie cały dzień. Wreszcie znalazłem go siedzącego samotnie w piwnicy, w której urządzaliśmy ubawy. Wszyscy inni pojechali na Coney Island.\n- Hej, chłopie, przepraszam za tę noc - zacząłem\n- Nie przejmuj się tym - powiedział Izrael z uśmiechem.\n- Nie, stary, przykro mi. To do mnie niepodobne. Cos mną nie w porządku.\nIzrael wstał i udał, że wali mnie pięścią, w szczękę.\n- Oczywiście, stary. Jesteś całkiem jak ja: kopnięty.\nResztę dnia spędziliśmy razem. Po raz pierwszy od trzech lat nie pojechałem 4 lipca na Coney Island.\nW drugim tygodniu lipca 1958 Izrael przyszedł do mnie i powiedział, że Wilkerson organizuje wielkie zgromadzenie w St. Nicholas. Był tu, rozmawiał z Izraelem i zaprosił Mau Mau. Miał być specjalny autobus sprzed szkoły nr 67 i mieli zarezerwować dla nas specjalne miejsca na przedzie widowni. Izrael obiecał Wilkersonowi, że Mau Mau przyjdą.\nPokręciłem głową i wstałem ze schodków, żeby wrócić do domu. Nie chciałem mieć z tym nic wspólnego. Strach znowu zaczął we mnie falować i chwycił mnie za gardło tak silnie, że ledwo mogłem mówić.\n- Hej, chłopie - zawołał Izrael, kiedy się odwracałem - chyba nie jesteś tchórzem?\nTrafił w moje słabe miejsce, w szczelinę w mojej zbroi. Odwróciłem się do niego.\n- Nicky nie boi się nikogo... tego chudego pastora... ciebie... ani nawet Boga.\nA Izrael tylko stał z uśmieszkiem na tej swojej przystojnej twarzy.\n- Wygląda mi, że się boisz albo coś takiego. Inaczej, czemu byś nie miał iść?\nPamiętałem Furę i Dyliżansa klęczących tam na chodniku przed szkołą. Wiedziałem, że jeśli mogło się to przydarzyć im... Znałem tylko jeden sposób: uciekać, bez przerwy uciekać. Ale ucieczka teraz, po tym jak Izrael rzucił mi wyzwanie, sprawiłaby wrażenie, że się boję. Naprawdę się boję.\n- O której ma być ten autobus? - spytałem.\n- O siódmej wieczorem - odpowiedział Izrael. - Spotkanie zaczyna się o 7.30. Przyjdziesz?\n- Jasne, stary! Myślisz, że jestem tchórz albo co? Zbierzmy cały gang, jedźmy tam i rozwalmy tę budę. Izrael kiwnął głową i odszedł kołysząc biodrami i tańcząc. Odwróciłem się i poszedłem na górę do swojego pokoju, dwa piętra wyżej. Czułem się chory.\nZamknąłem się na klucz i rzuciłem na łóżko. Sięgnąłem po skręta marihuanowego. A nuż mi to pomoże? Ale skrętów już nie było, więc zapaliłem zwykłego papierosa. Myśli mknęły mi przez głowę jak woda przez otwartą bramę śluzy. Byłem przerażony. Papieros drżał mi w ręce. Popiół spadł mi na koszulę i stoczył się na brudną pościel. Bałem się wsiąść do tego autobusu. Najchętniej w ogóle nie opuszczałbym własnego rejonu. Myśl o konieczności wyjechania poza mały kawałek znajomego terenu napełniała moje serce przerażeniem. Bałem się, że jeśli znajdę się w tłumie, wtopię się weń, stanę się nikim. Wiedziałem, że kiedy znajdę się w hali będę musiał coś zrobić, żeby zwrócić na siebie uwagę.\nAle przede wszystkim bałem się tego, co widziałem wtedy tam, na ulicy. Bałem się, że ktoś lub coś większego i potężniejszego niż ja rzuci mnie na kolana wobec wszystkich i że będę płakał. Rozpaczliwie bałem się łez. Łzy były główną oznaką słabości, porażki, miękkości i dziecinnego charakteru. Nie płakałem od ósmego roku życia. Coś zmusiło do płaczu Izraela, ale nie mnie - nigdy.\nTak, jeśli nie pójdę, zostanę przez Izraela i resztę gangu napiętnowany jako tchórz. Nie mam wyboru.\nGorąco było tego lipcowego wieczora, kiedy wsiadaliśmy do autobusu. W środku było kilku mężczyzn w garniturach i w krawatach, którzy mieli pilnować porządku. Ale równie dobrze mogliby zostać w domu. Hałas w autobusie był ogłuszający.\nZ moją paczką od razu poczułem się lepiej. To samotność w moim pokoju działała na mnie tak przygnębiająco. W autobusie było zupełnie inaczej. Wpakowało się do niego ponad 50 Mau Mau. Znękani mężczyźni w garniturach próbowali zaprowadzić jakiś porządek, ale w końcu machnęli ręką i pozwolili nam robić, co chcemy. Chłopcy rozpychali się, przeklinali na cały głos, otwierali okna, palili, pili wino i szarpali za sznur od dzwonka wołając do kierowcy, żeby ruszał.\nKiedy zajechaliśmy przed halę, otwarliśmy zapasowe drzwi, a kilku nawet wylazło przez okna. Przed halą stało kilkanaście nastolatek w obcisłych szortach, z wielkimi dekoltami. Okrzyki w rodzaju: "Hej, dzidzia, zabawimy się?", czy "Chodź ze mną, mała, idziemy na niezły ubaw!", rozlegały się w wieczornej ciszy. Kilka dziewcząt dołączyło do nas i wmaszerowaliśmy do środka.\nRazem z Izraelem wprowadziliśmy nasz pochód na widownię. Przy wewnętrznych drzwiach usiłował nas zatrzymać bileter. Zobaczyliśmy, że na sali ludzie zaczęli się odwracać i patrzeć, jak szturmujemy foyer.\n- Hej, człowieku, wpuść nas - powiedział Izrael - to my, Mau Mau. Sam pastor mnie zaprosił. Mamy zarezerwowane miejsca.\nZ przodu sali zobaczył nas jeden z Kapelanów; wstał i krzyknął:\n- Hej, Nicky, stary, chodźcie tu, te miejsca są dla was!\nPrzepchnąwszy się koło zdumionego i bezradnego biletera wpadliśmy na widownię. Byliśmy ubrani w uniformy naszego gangu. Żaden z nas nie zdjął czarnego kapelusza. Przemaszerowaliśmy przejściem, głośno stukając laskami, gwiżdżąc i pokrzykując.\nRozejrzałem się i zobaczyłem członków wrogich gangów. Byli tu Biskupi, GGI, a także niektórzy z Widmowych Władców z Bedford Avenue Park. Widownia była prawie pełna i zapowiadała się rozróba na całego. Okazywało się, że może tu być całkiem nieźle.\nWrzawa była ogłuszająca. Zajęliśmy nasze miejsca i dołączyliśmy się do hałasów, gwiżdżąc, krzycząc i stukając laskami o podłogę.\nZ boku jakaś dziewczyna zaczęła grać na organkach. Jakiś młody portorykański chłopak wstał, przycisnął ręce do piersi, odrzucił w tył głowę i zawołał:\n- O Jeeezu! Zbaw moją wielką czarną duszę! - i opadł na krzesło wśród wrzasków i salw śmiechu gangów.\nKoło organów wstało kilkanaścioro chłopaków i dziewczyn i zaczęli robić "rybę". Dziewczęta podrzucały biodrami w rytmie dwa razy szybszym od tempa muzyki, a chłopcy krążyli wokół nich wyginając się w tańcu. Ich występy zostały nagrodzone oklaskami i okrzykami uznania. Organizatorzy już niemal nie panowali nad sytuacją.\nNagle na scenie pojawiła się jakaś dziewczyna. Podeszła do przodu, stanęła przed mikrofonem i trzymając ręce splecione przed sobą, czekała, aż hałas ucichnie. Ale hałas jeszcze bardziej się wzmógł. Ktoś krzyknął:\n- Hej, mała, pokręć się trochę! A może byśmy się umówili, kochanie?\nJakiś chudzielec, którego nigdy dotąd nie widziałem, wstał, zamknął oczy, wyciągnął ręce i powiedział głosem Ala Jolsena:\nOklaski i gwizdy tłumu stały się jeszcze głośniejsze.\nDziewczyna na scenie zaczęła śpiewać. Nawet z naszych dobrych miejsc w trzecim rzędzie nie było jej słychać w tym hałasie. W czasie jej występu część dziewcząt i chłopców weszła na krzesła i zaczęła wirować w tańcu. Dziewczęta w swoich krótkich szortach i skąpych bluzkach, a chłopcy w czarnych kurtkach Mau Mau, w spiczastych butach i kapeluszach ozdobionych zapałkami i srebrnymi gwiazdami z przodu.\nDziewczyna skończyła śpiewać i nerwowo zerknęła za kulisy. Zaczęliśmy klaskać, krzyczeć i domagać się drugiej piosenki. Ona jednak zeszła ze sceny i nagle pojawił się chudy pastor.\nNie widziałem go od czasu naszej utarczki przed kilkoma tygodniami. Serce uderzyło mi silniej i znowu przepełnił mnie strach. Przypominało to ciemną, posępną chmurę ogarniającą mnie całego. Izrael zerwał się.\n- Hej, Davie! Tu jestem. Widzisz, powiedziałem ci, że przyjdę. I patrz, kto tu jest - dodałem pokazując na mnie.\nMusiałem coś zrobić, żeby nie zwariować ze strachu. Skoczyłem na równe nogi i krzyknąłem:\n- Hej, pastorze... czego chcesz... nawrócić nas czy co? Mau Mau wybuchnęli śmiechem i usiadłem czując się lepiej. Ciągle jeszcze uznawali moje przywództwo. Pomimo tego, że byłem sparaliżowany strachem i przekazałem prezesurą Izraelowi. Wciąż jeszcze jestem ich liderem i wciąż jeszcze śmieją się z moich dowcipów. Znowu panowałem nad sytuacją.\nWilkerson zaczął mówić:\n- To jest ostatni wieczór naszej, obejmującej całe miasto, krucjaty. Dziś zrobimy coś innego niż zwykle. Poproszę moich przyjaciół Mau Mau o zebranie datków.\nRozpętało się istne piekło. Członkowie gangów na sali dobrze nas znali. Poproszenie Mau Mau o zebranie datków było jak wynajęcie Kuby Rozpruwacza do pilnowania dzieci. Widownia zaczęła się śmiać i wrzeszczeć. Ale ja w jednej chwili zerwałem się na nogi. Czekałem na okazję, żeby się popisać, żeby w jakiś efektowny sposób zwrócić na siebie uwagę. To było właśnie to. Nie mieściło mi się w głowie, że pastor mógł nas poprosić, ale jeśli chce, żebyśmy to zrobili, nie będziemy się wzbraniać.\nWskazałem jeszcze pięciu, w tym Izraela.\n- Ty, ty, ty... idziemy.\nNasza szóstka wyszła przed rzędy krzeseł i ustawiła się szeregiem, twarzą do sceny. Za naszymi plecami zapadła cisza. Martwa cisza.\nWilkerson pochylił się i wręczył każdemu z nas duży karton po lodach.\n- A teraz - powiedział - ustawcie się w szeregu, tu przed estradą. Organy zaczną grać, a ja poproszę ludzi, żeby podchodzili tu i składali ofiary. Potem przejdziecie za zasłonę i na górę, na scenę. Ja tu zaczekam, aż mi je przyniesiecie.\nTo było zbyt piękne, żeby było prawdziwe. Nikt nie miał wątpliwości, co zrobimy. Każdy, kto nie wykorzystałby takiej sytuacji, byłby głupcem.\nDatków zebrało się dużo. Przejścia były pełne ludzi podchodzących do przodu. Wielu dorosłych wrzucało do pudeł grube banknoty, inni dawali czeki. Kiedy już mieliśmy zbierać te datki, zdecydowany byłem postarać się o to, żeby były one okazałe. Niektórzy członkowie gangów podchodzili tanecznym krokiem i albo udawali, że wrzucają pieniądze, albo próbowali wyjąć coś z pudeł. Kiedy to się zdarzało, wsuwałem rękę do kieszeni, jakbym sięgał po nóż i mówiłem:\n- Hej, chwileczkę, stary. Zapomniałeś tu coś wrzucić.\nWtedy próbowali się śmiać, ale zaraz poznawali, że nie żartuję:\n- Człowieku, pastor powiedział, żeby dawać... dasz czy mam powiedzieć swoim chłopakom, żeby ci to wykroili?\nPrawie każdy dawał jakiś datek.\nKiedy wszyscy przeszli już przed nami, kiwnąłem głową i wyszliśmy z prawej strony widowni przez zasłony wiszące przy ścianie. Wprost nad naszymi głowami wielkie czerwone litery głosiły "WYJŚCIE". Wszyscy widzieli ten napis i gdy zniknęliśmy za zasłoną, sala zaczęła się śmiać.\nZ początku śmiech był cichy - tylko pojedyncze chichoty. Potem usłyszeliśmy, jak wzmaga się, aż cała widownia zatrzęsła się od salw śmiechu z biednego pastora, którego wykiwali Mau Mau.\nStaliśmy za kurtyną. Chłopcy patrzyli na mnie, czekając, żebym im powiedział, co mają robić. Umieliśmy porozumiewać się wzrokiem. Czekali na sygnał, na spojrzenie w kierunku wyjścia mówiące: "Wiejemy. Bierzemy tę forsę i dajemy stąd nogę".\nAle coś w środku ciągnęło mnie w przeciwnym kierunku. Pastor wybrał mnie i okazał mi zaufanie. Mogłem zrobić to, co oczekiwał po mnie tłum, albo postąpić tak, żeby nie zawieść zaufania, które pastor we mnie pokładał. Zaufanie pastora rozpaliło w mojej duszy jakąś iskrę. Zamiast wskazać wzrokiem na drzwi, pokręciłem głową: "nie".\n- Chodźcie - powiedziałem. - Zaniesiemy to temu chudemu pastorowi. Chłopcy nie wierzyli własnym uszom, ale musieli zrobić to, co im kazałem. Gdy ruszyliśmy schodami na estradę, za mną szło dwóch chłopaków. Jeden z nich sięgnął do kartonu, wziął dwudziestodolarowy banknot i wsadził go do kieszeni kurtki.\n- Hej, ty, co robisz, do diabła!? Oddaj te pieniądze. One są pastora.\nChłopcy odwrócili się i popatrzyli na mnie z niedowierzaniem.\n- Nicky, nie gorączkuj się tak. Popatrz na tę całą forsę. Nikt się nie połapie. Nie wygłupiaj się, jest tego taka kupa, że wystarczy dla nas wszystkich i dla niego.\nSięgnąłem do kieszeni i błyskawicznym ruchem wyciągnąłem nóż. Otwarłem go z trzaskiem i powiedziałem:\n- Człowieku, tutaj będzie twój cmentarz, jak nie położysz tego z powrotem.\nNie dyskutował ze mną dłużej, tylko pokornie wrzucił zmięty banknot do pudła.\n- Czekaj, jeszcze nie koniec. - powiedziałem. - Ile masz w kieszeni forsy, spryciarzu?\n- No, Nicky, daj spokój - zająknął się. - To moja forsa. Matka mi ją dała, żebym sobie kupił portki.\n- Ile masz? - spytałem znowu, przykładając lśniące ostrze do jego grdyki.\nChłopak poczerwieniał, sięgnął do kieszeni i wyjął dwie dziesięciodolarówki i jedną pięciodolarówkę.\n- Do pudła - powiedziałem.\n- Człowieku, zwariowałeś czy co, moja stara żywcem obedrze mnie ze skóry, jak to stracę. - Chłopak prawie krzyczał.\n- Wiesz, co ci powiem, spryciarzu? Jak nie wrzucisz, to obedrę cię ze skóry tu, na miejscu. Do pudła!\nChłopak popatrzył na mnie z niedowierzaniem. Nóż upewnił go, że nie żartuję. Zmiął banknoty i wrzucił je do pudła.\n- A teraz idziemy - powiedziałem.\nGęsiego weszliśmy na estradę.\nWielu chłopaków zaczęło głośno wyrażać swój zawód. Już myśleli, że wystrychnęliśmy pastora na dudka, i teraz żałowali, że jednak nie zwialiśmy przez te drzwi tak, jak oni by zrobili. Ale świadomość, że postąpiłem słusznie, uczciwie, obudziła we mnie ciepłe, przyjemne uczucie. Po raz pierwszy w życiu uczyniłem dobrze, bo chciałem uczynić dobrze. Było to bardzo przyjemne uczucie.\n- Proszę, pastorze - powiedziałem. - To jest pana. Czułem się nieswojo stojąc tak przed całą widownią. Ale gdy wręczyłem pastorowi pieniądze, w sali znowu zapadła cisza. Wilkerson wziął od nas kartony i popatrzył mi prosto w oczy.\n- Dziękuję, Nicky. Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć.\nOdwróciliśmy się i odmaszerowaliśmy na swoje miejsca. W sali było cicho jak makiem zasiał.\nWilkerson rozpoczął kazanie.\nMówił przez jakieś 15 minut. Wszyscy byli cicho, ale ja nie słyszałem ani słowa. Myślałem ciągle o tym ciepłym uczuciu, jakie mnie ogarnęło, gdy wręczałem mu te pieniądze. Wyrzucałem sobie w myślach, że nie umknąłem z łupem. Ale coś się we mnie zrodziło i czułem, jak rośnie. Było to poczucie, dobra, szlachetności, sprawiedliwości. Uczucie, którego nigdy dotąd nie doświadczyłem.\nZ rozmyślań wyrwał mnie hałas z tyłu. Wilkerson doszedł w swym kazaniu do punktu, w którym mówił nam, że powinniśmy się wzajemnie kochać. Mówił, że Portorykańczycy powinni kochać Włochów, Włosi powinni kochać Murzynów, Murzyni powinni kochać białych i że wszyscy powinniśmy się wzajemnie kochać.\nZa mną wstał Augie.\n- Hej, pastorze, chyba jesteś kopnięty albo co? Chcesz, żebym kochał tych cholernych Włochów? Chyba zwariowałeś! Patrz tutaj - i podciągnąwszy koszulę wskazał na wielką purpurową szramę, którą miał na boku. - Dwa miesiące temu jeden z tych parszywych makaroniarzy wsadził mi kulę. Myślisz, że potrafię o tym zapomnieć? Zabiję tego sk-syna, jak tylko go znowu zobaczę.\nWe włoskim sektorze jakiś chłopak poderwał się na równe nogi i jednym szarpnięciem rozerwał na sobie koszulę.\n- Tak, widzisz to? - pokazał na poszarpaną bliznę, biegnącą wokół ramienia i w dół przez pierś. - Jeden czarnuch zajechał mnie brzytwą. Już ja ich wszystkich pokocham - ołowianą rurką.\nKolorowy chłopak z tyłu wstał i zawołał jadowicie:\n- Hej, makaroniarzu, chcesz od razu spróbować? Sala nagle napełniła się nienawiścią. Kolorowy chłopak od Kapelanów zerwał się przewracając krzesło i próbował wydostać się ze swojego rzędu w kierunku sektora Widmowych Władców. Bójka wisiała w powietrzu.\nFotoreporter jakiejś gazety pobiegł przejściem krzesłami na przód widowni, odwrócił się i zaczął robić zdjęcia.\nIzrael rzucił do niego trzech chłopaków na skraju rzędu:\n- Bierzcie go!\nChłopcy skoczyli i zaczęli się szamotać z reporterem. Jednemu z nich udało się złapać aparat fotograficzny i rzucić go na podłogę. Gdy fotoreporter sięgnął po niego, jakiś chłopak z drugiej strony przejścia kopnął aparat po podłodze do przodu sali. Fotograf na czworakach pobiegł za aparatem. Już nieomal go dosięgnął, gdy inny chłopak wykopnął mu go spod ręki w stronę ściany. Reporter podniósł się i pobiegł za aparatem, ale zanim zdążył się do niego zbliżyć, kolejny chłopak z całej siły kopnął aparat, który pojechał po wykładanej kaflami podłodze i trzasnął o betonową ścianę, popękany i bezużyteczny.\nWszyscy byliśmy na nogach. Atmosfera w sali naładowana była nienawiścią. Rozejrzałem się, szukając drogi do przejścia między sektorami. Zaczynała się awantura na całego.\nNagle coś zmusiło mnie do spojrzenia na Wilkersona. Stał spokojnie na estradzie, ze schyloną głową i dłońmi ciasno splecionymi pod brodą. Widać było, jak zbielały mu kostki zaciśniętych palców. Poruszał wargami. Modlił się.\nCoś minie ścisnęło za serce. Zatrzymałem się. Dokoła trwał harmider, ale ja stałem i myślałem. Oto ten chudy człowiek stoi nieulękły wśród grożącego mu niebezpieczeństwa. Skąd bierze swoją siłę? Dlaczego nie boi się tak jak my wszyscy? Poczułem wstyd i zażenowanie. Poczułem się winny.\nO Bogu wiedziałem tylko tyle, ile mogłem się dowiedzieć, obserwując tego człowieka. Pomyślałem o jednym jeszcze zetknięciu z Bogiem. Gdy byłem dzieckiem, rodzice wzięli mnie do kościoła. Było tam pełno ludzi. Ksiądz mamrotał coś, a ludzie odpowiadali mu śpiewem. Była to okropna godzina. Wynudziłem się śmiertelnie i więcej tam nie poszedłem.\nOsunąłem się na krzesło. Dokoła mnie wrzało. Izrael stał i patrząc na rzędy za nami krzyczał:\n- Hej, spokój, posłuchajmy, co pastor ma do powiedzenia!\nMau Mau usiedli. Izrael dalej apelował o spokój. Hałas ucichł. Jak wynurzająca się z morza mgła, spokój rozprzestrzenił się na tylne rzędy, a stamtąd na balkony. I znowu nad halą zawisła martwa cisza.\nCoś się ze mną działo. Przed oczyma zaczęły mi się przesuwać obrazy z przeszłości. Dzieciństwo. Nienawiść do matki. Pierwszy dzień w Nowym Jorku, gdy biegałem jak dzikie zwierzę wypuszczone z klatki. To było tak, jakbym siedział w kinie, w którym idzie film o moich postępkach. Widziałem bójki na noże... rany... nienawiść. To nieomal przekraczało moją wytrzymałość. Zupełnie nie docierało do mnie to, co działo się wokół mnie. Widziałem tylko własne wspomnienia. I im więcej mi się przypominało, tym bardziej rosło uczucie winy i wstyd. Bałem się otworzyć oczy ze strachu, że ktoś może zajrzeć w nie i zobaczyć to, co ja widzę. To było odpychające.\nWilkerson znów zaczął mówić. Powiedział coś o okazywaniu żalu za grzechy. Byłem w mocy potęgi milion razy silniejszej niż jakikolwiek narkotyk. Nie panowałem nad swoimi ruchami, czynami, słowami. Było to tak, jakbym został porwany przez jakiś rozszalały nurt. Nie miałem siły się temu opierać. Nie rozumiem, co się we mnie dzieje. Wiedziałem tylko, że strach gdzieś zniknął.\nUsłyszałem, jak siedzący koło mnie Izrael wyciera nos. Za sobą słyszałem płaczących ludzi. Coś niosło się przez tę ogromną halę niczym wiatr, poruszający wierzchołkami drzew. Nawet zasłony z boku sali zaczęły poruszać się i szeleścić, jakby poruszane tajemniczym oddechem.\nWilkerson znów mówił:\n- On tu jest! On jest tu, w tej hali. Przybył specjalnie dla was. Jeśli chcecie, by wasze życie się odmieniło, teraz jest właściwy moment.\nPo czym zawołał z mocą:\n- Powstańcie, wszyscy, którzy chcecie przyjąć Jezusa Chrystusa i odmienić się - powstańcie! Wystąpcie naprzód! Izrael wstał.\nZerwałem się. Odwróciłem się do gangu i kiwnąłem na nich.\nChłopcy spontanicznie ruszyli ze swych miejsc do przodu. Poszło z nami ponad dwudziestu pięciu Mau Mau. Za naszym przykładem poszło ponad trzydziestu chłopaków z innych gangów.\nStanęliśmy przed estradą patrząc na Wilkersona. Pastor przerwał nabożeństwo i powiedział, żebyśmy przeszli z nim do pomieszczeń na zepleczu porozmawiać o chrześcijaństwie. Izrael szedł przede mną ze spuszczoną głową, ocierając oczy chusteczką. Przeszliśmy przez drzwi i znaleźliśmy się na korytarzu prowadzącym do pomieszczeń szatni. Stało tu kilkoro członków gangu i śmiało się.\n- Hej, Nicky, co jest, stary, nawróciłeś się? Popatrzyłem w ich kierunku. Jedna z dziewcząt wystąpiła i stanęła przed nami. Podciągnęła stanik i pokazała nam gołe piersi.\n- Idźcie tam, idźcie, ale z tym się pożegnajcie.\nTeraz wiem, że dziewczęta były zazdrosne. Czuły, że będą dzielić z Bogiem naszą miłość, a chciały ją mieć całą dla siebie. Tyle tylko rozumiały z miłości. Tyle i ja rozumiałem z miłości. Ale w tej chwili było mi wszystko jedno. Odsunąłem dziewczynę na bok, splunąłem na podłogę i powiedziałem:\n- Niedobrze mi się robi, jak na ciebie patrzę.\nNie obchodziło mnie teraz nic prócz tego, że chcę być wyznawcą Jezusa Chrystusa - kimkolwiek by On był.\nJakiś człowiek mówił nam o chrześcijańskim życiu. Potem przyszedł Wilkerson i powiedział:\n- Dobra, chłopaki, klęknijcie na podłodze, tam gdzie każdy stoi.\nPomyślałem sobie, że pastor zwariował. Nigdy jeszcze przed nikim nie ukląkłem. Ale jakaś niewidzialna siła popchnęła mnę w dół. Poczułem, że uginają mi się kolana. Nie mogłem ustać na nogach. Było to tak, jakby jakaś gigantyczna ręka pchała mnie w dół, aż moje kolana uderzyły o podłogę.\nDotknięcie twardej podłogi przywróciło mi poczucie rzeczywistości. Było lato, czas walk. Otwarłem oczy i w myśli zapytałem samego siebie: "Co ty tutaj robisz?". Koło mnie był Izrael, Płakał na głos. W tym całym napięciu roześmiałem się cicho.\n- Hej, Izrael, nie nabierzesz mnie z tym płaczem.\nIzrael spojrzał na mnie i uśmiechnął się przez łzy. I gdy patrzyliśmy na siebie, poczułem coś dziwnego. Uczułem, jak łzy podchodzą mi do oczu i nagle, przelawszy się przez powieki, zaczynają płynąć po policzkach. Płakałem. Po raz pierwszy od dnia, w którym wypłakiwałem swoją krzywdę pod domem w Puerto Rico, płakałem.\nKlęczeliśmy z Izraelem obok siebie i łzy lały się nam po twarzach strumieniami, a jednak równocześnie śmialiśmy się. Było to bardzo osobliwe uczucie. Łzy i śmiech. Byłem szczęśliwy, a jednak płakałem. Zachodziło w moim życiu coś, nad czym absolutnie nie panowałem... i byłem z tego powodu szczęśliwy.\nNagle odczułem na głowie dłoń Wilkersona. Modlił się - modlił się za mnie. Łzy polały mi się z oczu jeszcze obficiej.\nSkłoniłem głowę i w duszy mojej wymieszały się wstyd, skrucha i cudowna radość zbawienia.\n- Dalej Nicky - powiedział Wilkerson - dalej, płacz. Wypłacz to przed Bogiem. Wołaj do Niego.\nOtwarłem usta, ale słowa, które się z nich wydobyły, nie były moimi słowami.\n- O Boże, jeśli mnie kochasz, wejdź w moją duszę. Jestem zmęczony ucieczką. Wejdź w moją duszę i odmień mnie. Proszę Cię, odmień mnie\nTo było wszystko. Ale ja poczułem się porwany z ziemi i uniesiony ku niebu.\nMarihuana! Seks! Krew! Wszystkie sadystyczne, niemoralne podniety całego życia, spotęgowane milion razy nie mogły równać się z tym, co teraz czułem. Dosłownie pogrążyłem się w miłości.\nGdy ochłonęliśmy nieco, Wilkerson przytoczył nam słowa Pisma Świętego: "Tak więc, jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe".\nTo miało sens. Po raz pierwszy w moim życiu miało to sens. Stałem się kimś nowym. Byłem Nickym, a równocześnie nie byłem Nickym. Było to tak, jakbym ja, żyjący w stary sposób, umarł, a jednocześnie żył w nowy sposób.\nSzczęście. Radość. Zadowolenie. Ulga. Wolność. Cudowna, cudowna wolność.\nZniknął mój cały strach. Zniknęły moje trwogi. Zniknęła moja nienawiść. Kochałem Boga... Jezusa Chrystusa... i wszystkich, którzy mnie otaczali. Kochałem nawet siebie. Nienawiść, którą do siebie czułem, zmieniła się w miłość. Nagle zdałem sobie sprawę, że przyczyną, dla której traktowałem siebie samego tak okropnie, było to, że nie kochałem siebie naprawdę tak jak Bóg chciał, żebym kochał.\nPadliśmy sobie z Izraelem w objęcia. Spływającymi po twarzach łzami moczyliśmy sobie wzajemnie koszule. Kochałem go. Był moim bratem.\nWilkerson wyszedł na chwilę, ale znów wrócił. Jego również kochałem. Tego chudego uśmiechniętego pastora, którego oplułem jeszcze kilka tygodni temu - kochałem go.\n- Nicky, Izrael, chciałbym wam dać Biblię. Mam też Biblie dla Mau Mau. Chodźcie ze mną, to wam je dam.\nPoszliśmy za nim do drugiego pokoju. Tam, w pudłach leżały czarne książki. Pastor schylił się, wziął kieszonkowe wydanie Nowego Testamentu i podał je nam.\n- Hej, Davie - spytałem - a te wielkie książki? Moglibyśmy dostać te duże? Chcemy, żeby wszyscy wiedzieli, że jesteśmy teraz chrześcijanami.\nWilkerson wyglądał na zaskoczonego. Te "wielkie książki" były rzeczywiście wielkie. To było wydanie Biblii w dużym formacie. Ale chłopcy chcieli je mieć i pastor chętnie nam je dał.\n- Człowieku - powiedział Izrael uśmiechając się do mnie - i co powiesz? Dziesięciokilogramowa Biblia!\nRzeczywiście chyba tyle ważyła. Ale jej ciężar był mały w porównaniu z ciężarem, jaki zniknął z mego serca tego wieczora, gdy moją duszę, oczyszczoną z grzechu, napełniła miłość.\nPóźnym wieczorem wstępowałem na schody swojego domu jako zupełnie inny człowiek. Było kilka minut po jedenastej - wcześnie jak dla mnie - ale spieszno mi było znaleźć się w swoim pokoju. Nie musiałem już uciekać. Ulice już mnie nie ciągnęły. Nie potrzebowałem ciągłych dowodów na to, że inni uznają we mnie przywódcę gangu. Nie bałem się już nocy.\nPodszedłem do szafy, zdjąłem kurtkę Mau Mau, buty i włożyłem je do torby. "Nie będę ich już potrzebował" - pomyślałem. Sięgnąłem na półkę i wziąłem rewolwer.\nZ przyzwyczajenia zacząłem wkładać nabój do magazynka, żeby na noc położyć broń na stoliku koło łóżka. Ale nagle sobie przypomniałem: Jezus mnie kocha. On mnie obroni. Wyjąłem naboje, umieściłem je z powrotem w pudełku i odłożyłem rewolwer na półkę. Rano odniosę go na policję.\nPodszedłem do lustra. Nie mogłem uwierzyć własnym oczom. Moja twarz rozjaśniona była światłem, którego nigdy dotąd nie widziałem. Uśmiechnąłem się do siebie:\n- Hej, Nicky, patrz jaki jesteś przystojny. Szkoda, że musisz zrezygnować z tych wszystkich dziewczyn teraz, kiedy jesteś taki przystojny.\nRoześmiałem się z tego. Ale byłem szczęśliwy. Brzemię strachu zniknęło. Mogłem się śmiać.\nUkląkłem koło łóżka i odrzuciłem w tył głowę.\nAż wreszcie pojawiły się te słowa:\n- Dziękuję Ci, Jezu... dziękuję.\nTej nocy po raz pierwszy, odkąd pamiętam, przyłożyłem głowę do poduszki i przespałem dziewięć wspaniałych godzin. Nie przewracałem się bezsennie z boku na bok. Nie bałem się dźwięków, dobiegających spoza mojego pokoju. Nocne koszmary zniknęły.


Duża nadwaga - Rozmowy - Polki.pl\nnapisał/a: justi862 2010-08-30 00:36\nMoże zacznę od tego że mam 24 lata i przy wzroście 172 cm ważę 104-106 kg. Nie umiem sobie w ogóle poradzić z moją nadwagą próbowałam wielu sposobów ale zawsze powracałam do swojej poprzedniej wagi nawet po małym sukcesie. Dodam jeszcze że nigdy nie należałam do osób szczególnie szczupłych moja waga oscylowała między 72 - 76 kg. Problemy zaczęły się wraz z zajściem w ciąże nie umiałam opanować tycia pomimo to że nie jadłam dużo więcej iż przed. Przed samym porodem ważyłam 101 kg, ale już 8 tyg po 90 kg. Następnie zaczęłam brać zastrzyk hormonalny depo proverę i od tego czasu już tylko tyję. Pół roku temu odstawiłam zastrzyk bo myślałam że to z tego powodu ale rezultatów nie ma żadnych. W związku z tym że zaczęły się wakacje postanowiłam się odchudzać na początku lipca ważyłam jeszcze 110 kg ale po ciężkiej pracy udało mi się trochę zrzucić ale nie wiem co teraz zrobić aby wagę utrzymać i chudnąć dale ponieważ od jakiegoś czasu stoję w miejscu i boję się że znowu wrócę do punktu wyjścia. Codziennie zjadam 3 posiłki a między nimi jakieś owoce zdarzają się słodycze. Trochę ćwiczę ale niezbyt regularnie. Z racji tego że nie pracuję a opiekuję się dzieckiem nie zawsze mam na to czas. Bardzo proszę o pomoc i podanie jakiejś rozsądnej diety. Pozdrawiam.\nnapisał/a: Candace 2010-08-30 09:15\njesz słodycze, nie ćwiczysz regularnie i dziwisz się, że nie chudniesz?\nprzy tak wielkiej nadwadze, a właściwie otyłości konieczna jest pomoc specjalisty.\nnie tylko przy doborze diety, ale również ćwiczeń.\nnapisał/a: justi862 2010-08-30 10:07\nTylko że ja nie powiedziałam że objadam się słodyczami a tylko mi się zdarza czasami naprawdę nie mogę się powstrzymać. A co do ćwiczeń to 2-3 razy w tygodniu ćwiczę na wioślarzu. Dodam jeszcze że wczesniej nie ćwiczyłam a ważyłam 76 kg. A po za ty jak przeczytałaś wcześniej samej udało mi się trochę zrzucić tylko boję się że zaraz wróci mi to z dodatkowymi kilogramami. Dlatego też proszę o dobrą dietę może tak uda mi się to jakoś ustabilizować.\nnapisał/a: Candace 2010-08-30 10:46\nsama widzisz, że cierpisz na otyłość.\na usprawiedliwianie się na pewno nie pomoże ci przezwyciężyć tej choroby.\nwbrew pozorom podjadanie co jakiś czas ma znaczenie i to duże. przede wszystkim świadczy o twoim braku zdyscyplinowania, co utrudnia odchudzanie.\nprzy twojej wadze te kilka kilogramów na pewno jest jakąś motywacją, ale nie oszukujmy się, przy takiej masie nie wiele zmienia.\nw twoim wypadku diety odchudzające nie wiele dadzą, będą kilkutygodniową męką. podejrzewam, że prawdopodobnie na co dzień nie za dobrze się odżywiasz. ale żeby ktoś z forum mógł to ocenić, opowiedz o swojej codziennej diecie.\nale cokolwiek tu usłyszysz, nie zmienia faktu, że wręcz MUSISZ skorzystać z porad i pomocy specjalistów.\nnapisał/a: justi862 2010-08-30 11:23\nTak tylko że ja już byłam u lekarza robiłam różnego rodzaju badani i nic, dostałam diety ale ale w ogóle nie są dostosowane do moich potrzeb. Wydaje mi się że jeśli zastosowałabym te diety to jeszcze bym bardziej zgrubła bo ja nie jem aż tyle ile tam jest zalecane.\nNa śniadanie zjadam zazwyczaj 2 kromki chleba słonecznikowego lub pumpernikla z szynką, pomidorem, ogórkiem lub płatki z mlekiem tj tak około 8.00 - 9.00. Następnie między śniadaniem a obiadem zjadam jakieś owoce lub jogurt. Na obiad zawsze jednodaniowy Zupę kalafiorową, jarzynową, ogórkową,rosół drobiowy lub ziemniaki z surówką, kotlet drobiowy, rybę smażoną.\nPotem popołudniu znowu sięgam po owoce lub surową marchewkę,czasem ciasto domowej roboty, biszkopty albo paluszki czy krakersy.\nNastępnie kolacja ok godz.19.00 to znowu 2 kromki chleba słonecznikowego lub pumpernikla z szynką lub serem żółtym lub serkiem twarożkowym ze szczypiorkiem lub płatki z mlekiem. Po tej godzinie staram się już nie jeść ale jeśli czuję duży głód to zjadam jabłko czasami 2 albo parę biszkoptów.\nCzasami w ciągu dnia zjadam też zupkę chińską ale to jak mam ochotę na coś bardzo ostrego.\nnapisał/a: czybit161 2010-08-30 11:59\nnapisal(a): czasem ciasto domowej roboty, biszkopty albo paluszki czy krakersy.\nTo w diecie ??? totalna pomyłka, przepraszam, ale najpierw musisz trochę poczytać o odżywianiu...wiem,wiem nie znam się na dietach %\nnapisał/a: justi862 2010-08-30 12:07\nTo co mam jeść żeby rzeczywiście pozbyć się głodu?\nWy macie podobno pomagać???\nnapisał/a: Candace 2010-08-30 12:08\npowinnaś skorzystać z pomocy dietetyka oraz trenera, który dobierze ćwiczenia.\nnie oznacza to, że masz co 2 dni ćwiczyć pod jego okiem, możliwe, że pomoże ci jednorazowa konsultacja. bo przy takiej wadze trzeba uważać na kilka kwestii, np.stawy.\ndieta nie jest zła, ale powinnaś zrezygnować CAŁKOWICIE z żywności przetworzonej, tj. białe makarony, pieczywo, owocowe jogurty itd. a w szczególności z zupek chińskich! nie muszę chyba pisać o tym, że nic dobrego do diety nie wnoszą, ale wspomnę o nadmiarze soli, która pięknie zatrzymuje wodę w organizmie. jak już jestem przy soli, to zaznaczę, że nie powinnaś jej spożywać więcej niż łyżeczkę dziennie. dlatego unikaj przypraw typu Vegeta, zastąp je ziołami.\npiszesz, że po południu i wieczorem jadasz owoce, ale gdzie warzywa? na śniadanie mięso i nabiał, później w ciągu dnia również. ogranicz się do jednego mięsnego posiłku dziennie. zwracaj uwagę na index glikemiczny żywności, ogranicz owoce, które podnoszą gwałtownie cukier, który następnie w szybkim tempie spada. jeśli już decydujesz się na owoc, niech to będzie jabłko. mięso niech będzie gotowane na parze, zrezygnuj ze smażonego. nie spożywaj tłuszczy przetworzonych termicznie, sięgaj po oleje roślinne (kokosowe, palmowe, z oliwek), dodawane do sałatek. nie wiem po jakie płatki śniadaniowe sięgasz, ale warto korzystać z otrębów z owocami.\ni oczywiście woda, dużo wody w ciągu dnia oraz ziołowych herbat.\nzapomnij o alkoholu.\nnapisał/a: justi862 2010-08-30 12:14\nDo każdego posiłku piję herbatkę miętową, w ciągu dnia wodę czasami sok pomarańczowy. Alkoholu w ogóle nie piję. Płatki zwykłe kukurydziane.\nNie jem codziennie szynki czy mięsa na śniadanie.\nA co to jest indeks glikemiczny?\nnapisał/a: Candace 2010-08-30 12:17\npłatki to żywność przetworzona.\no indeksie poczytaj sobie chociażby tutaj: http://zdrowezywienie.w.interia.pl/glikemiczny.htm\nnapisałam ci prywatna wiadomość.\nnapisał/a: justi862 2010-08-30 12:25\nCzytam właśnie o tym indeksie i myślę ża baton twix i 44 to chyba pomyłka.\nnapisał/a: Candace 2010-08-30 12:42\noczywiście nie musisz znać wartości indeksu każdego produktu, obowiązuje tu zasada "im żywność mniej przetworzona tym lepiej"\nzamiast białego ryżu- ciemny.\nzamiast białego chleba i makaronu- razowe.\nzamiast mąki pszennej- gryczana, razowa.\nzamiast płatków śniadaniowych- musli, otręby itd.\nnależy rezygnować ze wszelkich ciastek, krakersów, batoników itd. czyli większości przekąsek paczkowanych.\npamiętaj, że domowe przetwarzanie żywności, tj. gotowanie, smażenie, również ten indeks zwiększa.\ndlatego gdy nie ma konieczności przetworzenia, lepiej jeść np. warzywo surowe niż gotowane.\nco do mięsa- ogranicz gotowe wędliny, piecz sobie co jakiś czas wędlinę domową i spożywaj ją jako ten jeden mięsny posiłek dziennie, np. drugie śniadanie.


Moda na książkę. Od tabliczki glinianej do e-booka | Gazeta Wrocławska\nW piątek 13 września w Galerii Dominikańskiej rozpocznie się akcja edukacyjna promująca czytelnictwo: „ Moda na książkę – od tabliczki glinianej do e-booka”\n**W piątek 13 września w Galerii Dominikańskiej rozpocznie się akcja edukacyjna promująca czytelnictwo: „ Moda na książkę – od tabliczki glinianej do e-booka”\nEvent rozpocznie wyjątkowa wystawa edukacyjna, której bohaterem będzie książka i jej historia. Na specjalnych wyspach ekspozycyjnych na poziomach 0 i -1 zaprezentowane zostaną ciekawostki i rekwizyty związane z dziejami książki, począwszy\nod tabliczek glinianych, aż po współczesne książki elektroniczne.\nNa wystawie będzie można zobaczyć, jak wyglądało pierwsze pismo obrazkowe i jak ewaluowało aż do pisma współczesnego, dowiedzieć się jak zmieniały się materiały\ni narzędzia, którymi pisano, oraz jak wyglądała pierwsza prasa drukarska.\nDla Bibliofilów nie lada gratką będą unikatowe książki ekskluzywne pochodzące\nz Wydawnictwa Artystycznego Kurtiak i Ley, Faksymile Ksiąg Pelplińskich\nz Wydawnictwa Orbis Pictus oraz książki wykonane przez studentów Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Nie zabraknie również Starych Druków użyczonych przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich .\nNa jednym ze stoisk będzie można poczuć się jak w XV wiecznej pracowni druku, pełnej drzeworytów i pieczęci. Zasady działania zrekonstruowanej przez siebie prasy Gutenberga przedstawi Tadeusz Grajpel z Pracowni Technik Drzeworytniczych.\nGaleria Dominikańska przygotowała również mnóstwo atrakcji dla najmłodszych.\nW dniach 14 -15 września oraz 21-22 września odbędą się warsztaty kaligrafii polskiej\ni japońskiej, warsztaty czerpania papieru, kursy szybkiego czytania oraz liczne prezentacje,\nz których dzieci dowiedzą się na czym polega alfabet Braille’a oraz jak powstają tłumaczenia i ilustracje do książek. W ramach cyklu spotkań: „różne zawody czytają” do wspólnego spędzania czasu w towarzystwie książek, będą zachęcać piłkarze WKS Śląsk Wrocław\noraz strażak, tancerka baletowa, pielęgniarka, antykwariusz i podróżnik.\nPrzez cały czas trwania akcji, w godz. 10: 30 – 19:00 będzie można skorzystać z punktu\n„Nowe Życie Książki” – wielkiej, bezpłatnej wymiany przeczytanych książek.\n„Czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła” - to słowa wybitnej polskiej poetki Wisławy Szymborskiej.\nGaleria Dominikańska zaprasza wszystkich do odwiedzenia wystawy i wspólnej czytelniczej zabawy!\nAkademia Rozwoju Umysłu Cogitus\nmoda na księżkę\nw lesie 14.10.2013 10:23:08\nco najczesiciej pisze w lesie


Portal Ratownik-med.pl - KIELCE. Manifestacja w sprawie zwolnionych ratowników\nKIELCE. Manifestacja w sprawie zwolnionych ratowników\nW poniedziałek od rana zjechali się do Kielc ratownicy medyczni z całej Polski. Protestowali przeciwko zwolnieniu ich kolegów z Świętokrzyskiego Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego.\nProtest miał miejsce przed Świętokrzyskim Centrum Onkologii gdzie odbywała się sesja Sejmiku Województwa, któremu podlega Świętokrzyskie Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego.\nRatownicy z całej Polski protestowali w Kielcach przeciwko dyscyplinarnemu zwolnieniu ich kolegów ze Świętokrzyskiego Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego. Manifest miał w miejsce w poniedziałek, 29 stycznia, przed Świętokrzyskim Centrum Onkologii, gdzie odbywała się sesja Sejmiku Województwa, któremu podlega świętokrzyskie pogotowie. Była również poważna rozmowa z marszałkiem Adamem Jarubasem.\nW proteście wzięło udział niemal 100 ratowników z całego kraju, między innymi Warszawy, Lublina, Sanoka, czy Białej Podlaskiej. Nie zabrakło transparentów, na których można było przeczytać: „Karetka bez ratownika to tylko samochód” czy „Dyrekcjo, szanuj ratowników”. Głównym celem poniedziałkowego zgromadzenia było żądanie przywrócenia pięciu ratowników do pracy.


pikowany płaszcz z suwakiem na plecach - Dragan Fashion\n/ Odzież Damska /Płaszcze/pikowany płaszcz z suwakiem na plecach\nh H U D LPoliester 95%Elastan 5%\nPołyskujący, pikowany płaszcz o taliowanym fasonie. Z przodu zapięcie na suwak. Z tyłu praktyczny, nieodpinany kaptur podkreślony ozdobną lamówką. Długie, zwężane rękawy wykończone prążkowanymi ściągaczami. Na linii bioder dwie, niezapinane kieszenie. Na plecach oraz na bokach zaprojektowano ozdobne, pionowe suwaki. Płaszcz sprawdzi się podczas chłodniejszych dni.


Syndrom kobiety wychowywanej bez ojca - WHY SO MOM?\n24 czerwca, 2017 24 czerwca, 2017 Angelina\nWczoraj był dzień ojca, a mnie naszły refleksje. Może dlatego, że pierwszy raz ten dzień nie był dla mnie obojętny, a spoglądając na mężczyznę u swojego boku czułam dumę. Udało się. Odnalazłam swoje szczęście. Czyli jest gdzieś nadzieja dla tych, które nie miały wzorca faceta w domu. A takie ponoć odstraszają najbardziej.\n„Syndrom braku ojca – ciężki przypadek”\nTak kiedyś usłyszałam. Ale nie o mnie. O innej takiej co też ojca nie miała. „Kiepsko, może zrobić sobie nadzieje” – zarzucił jeden z kolegów. Skok w bok z taką wykreśl. No bo wiecie, może się zakochać czy coś w ten deseń, a to średnio, bo miłość w tych czasach odstrasza. A raczej zobowiązanie się z nią wiążące (i że Cię nie opuszczę). No średniawo.\nMówi się, że taka dziewczyna nie wie czego chce, no bo kto jej miał pokazać. Czasami chce, bo ktoś zechciał ją. No bo fajnie, żeby ktoś był. I chciał.\nKtoś się zatroszczył. Przytulił. Zainteresował i zadzwonił.\nA kobiety wychowane tylko przez matkę to\nczęsto istotki w których drzemie nieopisana skala miłości. Serce podane na talerzu przyniosą i o serce podarowane zadbają. Są silne, chociaż czasem popłaczą. Są niezależne, choć przytulić się dadzą. Nie lubią facetów, choć o tym jedynym marzą.\nMówi się, że kobiety wychowywane bez ojców potrzebują nadmiaru uwagi. Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że coś w tym jest, bo sama cierpię na potrzebę atencji – czego nie kryję. Potrafię kilka razy dziennie zapytać się: „kochasz?”, tykać, pstrykać, zaczepiać i uciekać, tulić się i wchodzić na głowę. Narobić tysiące zdjęć do albumu, który będę traktowała jak jeden z największych skarbów. No tak już mam, że ciszę (która przy moim gadulstwie jest zjawiskiem paranormalnym) wypełniam hasłami: kochaj/kocham.\nKtoś powie – aż do porzygu.\nNie skreślajmy panny, co ojciec nie chciał jej\nZ moim prywatnych obserwacji wynika, że faceci niekiedy boją się kobiet, które wychowywała tylko mama. Z racji na wzmożoną wrażliwość, na potrzebę miłości, której się boją że nie będą w stanie zapewnić. Tak, tak drogie Panie. Nie wszyscy faceci to gnoje. Oni też mają serca. Mają serca na tyle, że nie zawsze chcą świadomie nas zranić. Wolą tego uniknąć. Uniknąć niepowodzenia.\nAle przecież nie wszystko stracone, a do odważnych świat należy.\nNiechcący trafiłam na bloga jednej kobiety, również wyjętej spod skrzydła matki. No i ona pozbawiona nadzieji, że ktoś ją zechce, że takiej kobiecie znaleźć jest trudniej partnera do tanga. Że dostała kopa. Że lody woli jeść sama.\nA szkoda, bo warto próbować.\nInne smaki – inni faceci\nMój etap studiów polegał nie tylko na studiowaniu wiedzy z zakresu finansów. Zaczęłam studiować facetów. Rozmawiać z nimi, spędzać czas, wychodzić na piwo. Słuchać ich. Zaczęłam się z nimi kumplować do tego stopnia, że w pewnym momencie była beka, że nie mam koleżanek. No bo one takie problematyczne, bo jedna drugiej zazdrości, fałszem pluje w twarz i nie potrafi rozwiązywać problemów w cywilizowany sposób. Coś w tym było. (ale teraz już mam koleżanki i są super!)\nUwielbiałam ich sposób bycia. Taki nieskomplikowany.\nObserwowałam jak traktują kobiety, nie oceniałam.\nI nie myślcie że otaczałam się jakimiś bezdusznymi ziomkami! Nie, nie, nie! Zabawni, inteligentni, z poczuciem humoru i… z różnymi poglądami na nas. Oni dzielili się swoją wiedzą, a ja moją z punktu widzenia jajnika.\nZaczęłam dostrzegać, że faceci to fajni są, że potrafią się zatroszczyć i za tą jedyną zatęsknić. Serio. Nawet Ci „najwięksi skurwiele”.\nI gdzieś w tym wszystkim zaczęłam się zastanawiać kogo ja chce. Nie rycerza, bo za ciężko zdjąć zbroję i nie na koniu, bo tam to pewnie nie wejdę. Zdecydowałam, że chcę by był dobry. Miał dobre serce. I wiedziałam, że taki gdzieś jest. Że jest i że nasze drogi w końcu się spotkają (ja z tych co jak spada gwiazda myślą życzenie i wierzą).\nOczywiście bez dystansu do związków się nie obyło, bez rozkminiania czy to ten czy nie i czy łaskawie przyjdzie z kwiatami i przeprosi. Nie przeprosił, ale… człowiek się uczy. Człowiek dorasta. Nabiera doświadczenia, poznaje innych ludzi. Poznaje siebie. I trafia na tego jedynego.\nTen jedyny istnieje\nTrzyma mnie za rękę, gdy się boję. Przytula mnie, gdy płaczę. Motywuje mnie, gdy nie chce wstać z łóżka. Lub przynosi mi do niego śniadanie. Słucha, choć mówię bardzo dużo. Śmieje sie, choć czasem przeginam. Mówi mi w czym wyglądam dobrze, a w czym mniej. Mówi mi, że jestem piękna. I mówi mi to często. I jest przy mnie zawsze.\nPrzy mnie i przy naszym synu. Jest dla nas siłą, oparciem. Jest moim partnerem, przyjacielem, najlepszym kumplem. Jest dla Aleksa przykładem, bohaterem i najlepszym ojcem.\nJest facetem o jakim marzyłam.\nTrafi swój na swojego\nNigdy nie myślałam o sobie jako osobie wybrakowanej. Nie obwiniałam się za to, że ktoś tam mnie nie chce, bo chcieć nie musi. Byłam trochę zła, bo mój słownik był zubożały o wszelkie wyrażenia związane z „tatą”, no i szkoda mi było że nikt mnie nie bierze na barana. No i nie umiem jeździć na rowerze (taka ciekawostka, okazuje się ze tacy ludzie istnieją).\nPiszę to, bo wiem że są dziewczyny, babki, które gdzieś tam się męczą, tyrają sobie głowę, obwiniają się. Albo takie które boją się o swoje córki, co z nich wyrośnie i jak sobie poradzą w życiu. Po prostu o siebie, o nie dbajcie i dajcie dużo ciepła. Dobro powraca (prędzej czy później). Warto się na nie otworzyć.\nJa się otworzyłam i czuję, że po latach wygrałam. Bo mam u boku wartościowego człowieka, bo udało mi się zapewnić swojemu dziecku fajnego tatę. Może ktoś tam nade mną czuwa? Może szczęście zapukało do moich drzwi a ja je wpuściłam i tak już zostało?\nA kiedyś od jednego takiego usłyszałam, że nikt mnie nigdy nie zechce (za mój charakter).\n– ślę uśmiech –\nNie dajcie sobie styrać głowy.\nMorał tej bajki jest krótki i niech będzie wszystkim znany, kto nie zaznał miłości ten nadal może być pokochany.\nElo, Angelina na wolno.\nBuziaki cześć pa\nOpublikowany w Dylematy macierzyństwa, LifestyleTagged kobiety bez ojca, ojciec, samotna matka, szczęście, tata, warto wierzyć\n3 myśli na temat “Syndrom kobiety wychowywanej bez ojca”\nTeż jestem z tych z syndromem. Do pewnego momentu nie zdawałam sobie sprawy z tego, że brak ojca ma na mnie wpływ. Miałam na to wywalone, przynajmniej tak mi się wydawało. Jednak zawsze potrzebowałam miłości, uwagi i narobiłam przez to parę głupstw. Byłam z tych, które zwracają się do tych chłopaków, którzy okażą im zainteresowanie, nie patrząc na to, czy oni są godni mojej uwagi. Na studiach wszystko wyszło, zaczęłam czytać o wpływie ojca na kobietę, uświadomiłam sobie, co u mnie „nie gra”, wszystkie moje zachowania, relacje damsko-męskie ułożyły się w jedną całość…\nMoim zdaniem, najważniejsze to uświadomić sobie, na jakie nasze zachowania ma wpływ brak ojca, bo samo uświadomienie to już więcej niż połowa sukcesu. Gdy już zdamy sobie z tego sprawę, to już łatwiej nam to kontrolować i dzięki systematyczności i uporowi wszystko można wypracować.\nNie można dać się zaszufladkować i z góry skreślić, mówiąc, że nic dobrego nas nie czeka i nie zaznamy szczęścia w miłości. Tak jak mówiłam, wszystko można wypracować. Ja od kilku lat jestem w związku i jestem bardzo szczęśliwa, jesteśmy zaręczeni 🙂 Powiedziałabym tylko, że dopóki jako tako nie ogarniemy tego problemu, to jednak nie powinnyśmy wchodzić w związek, bo więcej szkody z tego może wyjść.\nCo jednak chciałabym podkreślić to to, że opisany przez Ciebie problem nie dotyczy tylko kobiet BEZ OJCA ale także kobiet, wychowywanych przez oboje rodziców, które nie mają w domu ODPOWIEDNIEGO OJCA a tego to już nie wszyscy są świadomi. Ojciec, który jest obecny fizycznie, ale nie jest obecny „duchowo/psychicznie”, nie wykształcił w swojej córce poczucia, że jest wyjątkową, dobrą, piękną kobietą czyni córce taką samą szkodę jak ten, który ją porzucił. O tym wszystkim napisane jest w książce „Urzekająca. Odkrywanie tajemnicy kobiecej duszy” autorstwa: John Eldredge i Stasi Eldredge. Jest to cudowna książka, która naprawdę pomogła mi zaakceptować przeszłość i stworzyć nowe życie. Uprzedzam, że jest trochę religijna a nie wiem jakie są Twoje poglądy na ten temat, mimo wszystko naprawdę polecam Ci przeczytać, nawet pomijając fragmenty religijne, bo z pkt widzenia psychologicznego świetnie tłumaczy wpływ na kobietę różnych typów relacji córka -ojciec.\nTrochę się rozpisałam, mam nadzieję, że przeczytasz ; D\nJak byś chciała na ten temat pogadać czy coś, to śmiało.\n20 lipca, 2017 o 9:16 pm\nPewnie że przeczytałam. Też uważam że trzeba tak jakby rozliczyć się z przeszłością, popracować nad sobą, ale i być świadomym jakiego człowieka się potrzebuje. W moim przypadku troskliwego i poświęcającego mi mnóstwo uwagi – takiego mam u swojego boku.\nI zgadzam się z tym odnośnie braku Odpowiedniego Ojca w domu, faktycznie czasem taki który jest-bo-jest to za mało. Stanowczo za mało.\nZa książkę się wezmę, dziękuję za polecenie!\n9 czerwca, 2019 o 11:17 am\nJa też wychowywałam się bez ojca. Zawsze w moim zyciu bardzo odczuwałam jego brak. Odbiło się to na moich związkach z mężczyznami. Jestem tego świadoma, ale nie umiem sobie z tym poradzić…


Jak są plany, to strona pracowników i pracodawców może racjonalnie się do tych planów urlopowych ułożyć” - powiedział. Innymi słowy urlop zdrowotny przyznawany jest obok podstawowych (powszechnych) uprawnień urlopowych i dotyczy tylko niektórych grup zawodowych, przewidziany w odrębnych regulacjach. Wzrasta także liczba świadczeń w niektórych dziedzinach służby zdrowia, a czas oczekiwania na nie spada. A jeśli chodzi o kolejki, skracają się w niektórych dziedzinach. A bez jakości nie uda się zmienić na lepsze ochrony zdrowia. Wchodzą programy koordynowanej opieki nad chorymi po zawale serca, z niewydolnością serca, wprowadzamy pilotaż sieci onkologicznej - wszystko to powoduje, że pacjent będzie lepiej zaopiekowany, nie będzie musiał sam błąkać się w systemie ochrony zdrowia i szukać dla siebie opieki. Chcemy, by w każdym z nich funkcjonował ujednolicony system triażowy: pacjent zaraz po przyjściu będzie oceniony, czy lekarz musi zająć się nim natychmiast, czy możne poczekać. Chcę, by zaczął również funkcjonować system retriażu, to znaczy, żeby po pewnym czasie retriażysta sprawdzał, czy sytuacja pacjenta się nie zmieniła, czyli czy nie stał się np. przypadkiem pilnym.\nRuszyła i szybko postępuje informatyzacja: jest e-recepta, e-skierowanie, internetowe konto pacjenta. Podejmowane przez nas działania przyczyniają się do poprawy finansowania ochrony zdrowia, poprawy sytuacji kadr medycznych, a przede wszystkim do zwiększenia bezpieczeństwa pacjentów. Jeśli chodzi o długi, to prawie połowa wszystkich zobowiązań wymagalnych, czyli przeterminowanych, jest generowana przez 18 najbardziej zadłużonych szpitali w Polsce. Ostatnio pojawiały się informacje o tragediach na Szpitalnych Oddziałach Ratunkowych, czyli SOR-ach. Można powiedzieć, że zabrakło empatii, ale na SOR-ach szczególnie też widać, jak brakuje lekarzy. Turyści, którzy pragną połączyć komfort wypoczynku z przyzwoitą ceną zwykle decydują się na spędzenie urlopu w zakopiańskich apartamentach, których na Podhalu nie brakuje. Terma Bania w Białce Tatrzańskiej to kompleks basenów stworzony z myślą o wypoczynku i zabawie dla całej rodziny. Gdyby nie wzrost nakładów na ochronę zdrowia, ten exodus trwałby nadal, a za kilka lat mielibyśmy katastrofę. Realna poprawa już jest: zatrzymaliśmy exodus kadr medycznych. Czasem takie zestawienie pozwoli nam na zaplanowanie dodatkowego urlopu lub będzie cennym wsparciem w przypadku jakichkolwiek nieporozumień z działem kadr. Pamiętajmy o mapie - to ona pozwoli nam wrócić na odpowiedni szlak, jeśli się gdzieś zgubimy.\nMuszą być niezawodne, bo to właśnie od ich jakości zależy komfort marszu. Poza popularnymi kurortami istnieją miejsca, gdzie turyści zaglądają o wiele rzadziej i to właśnie tam można poczuć, czym jest wypoczynek wśród szczytów. Góry to majestatyczne miejsca, niezwykłe i jedyne w swoim rodzaju. Szukasz miejsca, które będzie położone bliżej zachodniej granicy? Każdemu pacjentowi powinna być przypisana konkretna kategoria, np. kolor: czerwony - przypadek pilny, nie może czekać, żółty lub zielony - sytuacja stabilna. Każdy przypadek należy przeanalizować indywidualnie, ale czasem długi to kwestia zarządzania szpitalami: szpitale kliniczne w Białymstoku, Szczecinie, Katowicach i Poznaniu nie mają wymagalnych długów. Ponad 70 proc. SPZOZ-ów nie ma w ogóle zobowiązań wymagalnych. Kolejki już się skróciły, a dzięki temu skrócą jeszcze bardziej. To pokazuje, że ten zawód stał się znacznie bardziej atrakcyjny dzięki zmianom, jakie wprowadziliśmy. Dzięki informatyzacji będzie można zacząć płacić szpitalom nie tylko za sam fakt leczenia, ale też za jego jakość.\nW tym sporze nie chodzi jednak tylko o pieniądze, ale też o realną poprawę, skrócenie kolejek, lepszy dostęp do leczenia. Najwyższa Izba Kontroli potwierdziła ostatnio, że program ten poprawił dostęp seniorów do produktów leczniczych, a w domowych budżetach osób starszych zauważalny był spadek wydatków na leki. Podobnie jak program bezpłatnych leków dla osób powyżej 75. roku życia, na który przeznaczyliśmy już łącznie ok. Te pieniądze to zupełnie inna perspektywa życia, co przełoży się na zdrowie tych dzieci i długość życia. Myślę, że te dodatkowe pieniądze choć trochę pomogą w dbaniu o swoje zdrowie. Nakłady na szpitalnictwo rosną co roku o mniej więcej 10 proc., teraz również zostaną przeznaczone na to dodatkowe pieniądze, przeszacowujemy wyceny wielu procedur, NFZ będzie płacił więcej. Od maja NFZ płaci szpitalom za wszystkie wykonane operacje zaćmy, bez limitów. Niemal wszystkie szlaki cieszą się ogromną popularnością wśród turystów, zachwycając swoim pięknem podczas wędrówki. Wczasy w górach zbierają wyjątkowo dobre opinie wśród turystów, którzy w pierwszej kolejności stawiają na sport i aktywne formy spędzania wolnego czasu.


Zimowa kraina rozrywki - Winter Wonderland | Przelewy do Polski - Minutka Blog\nHome / Wiadomości z Wysp / Zimowa kraina rozrywki – Winter Wonderland\nZimowa kraina rozrywki – Winter Wonderland\nKażdego roku, gdy zbliżają się Święta Bożego Narodzenia na ulicach naszych miast pojawiają się kolorowe choinki i świecące dekoracje. W Wielkiej Brytanii już w listopadze pojawiają się pierwsze oznaki nadchodzących Świąt, w radio można usłyszeć radosne, światęczne piosenki, a na Oxford Street pojawiły się świetlne illuminacje.W Londynie najsłynniejsze wesołe miasteczko Hyde Park co roku zmienia się w zimowa krainę rozrywki o sezonowej nazwie – Winter Wonderland. Miesjce, w którym znajduje się wiele atrakcji, nabiera świątecznego klimatu.\nKażdy znajdzie tutaj dla siebie trochę rozrywki. Park proponuje spędzenie wolnego czasu na jeździe samochodzikami, czy też podziwiania Londynu w wyższego punktu – diabelskiego młynu, który staje się w tym czasie konkurencją dla London Eye. Dla innych dostępne sa takie atrakcje jak chatka Królewny Śnieżki czy wirujące filiżanki. Największym powodzeniem cieszy się jednak miejsce, w którym przesiaduje Święty Mikołaj. Dzieciaki mogę wejść do jego groty i spotkać się ze swoim ulubieńcem.\nW tym czasie w Hyde Parku dostępne jest jedno z największym lodowisk w Londynie. Po wyczerpaniu wszystkich proponowanych atrakcji, park proponuje skosztowanie grzanego wina lub zjedzenie jabłka w karmelu.\nWstęp do samego parku jest bezpłatny, natomiast za każda z atrakcji trzeba zapłacić. Winter Wonderland będzie czynny do 4 stycznia 2015 roku w godzinach od 10:00 – 22:00.\nTagged with: Minutka Boy, święta, wydarzenia\n(4 głosów, średnio: 5,00 )\nBrytyjskie boiska pełne polskich talentów


Kiedy będziemy deszczem - Dominika Van Eijkelenborg - książka w Książkomat.pl\nZapowiedź Przewidywana dostępność: 2021-11-03\nKiedy będziemy deszczem to idealna lektura dla miłośników klimatycznych powieści o trudnych wyborach, zakazanych uczuciach i głęboko skrywanej prawdzie, niewidocznej nawet dla naszych najbliższych.\nPiękna pod względem literackim, określana jako „niesamowita i wciągająca” (Ostatnia Strona) oraz „poruszająca i zaskakująca” (czytaj-na-walizkach).\nŻycie Ingi staje się nie do zniesienia. Przytłacza ją małżeństwo, w którym nie ma śladu po dawnym uczuciu. Macierzyństwo, w którym stara się być wzorową matką. Rozpaczliwie szuka pomocy, ucieczki, zapomnienia. Gra pozorów staje się ponad jej siły.\nPewnego dnia Inga znika.\nWedług męża wiodła zupełnie zwyczajne życie w ich zupełnie zwyczajnym holenderskim miasteczku. Była kochającą żoną i oddaną matką. Jednak trop jej korespondencji mailowej, na którą natrafia policja, zdaje się temu przeczyć. Kim jest tajemniczy mężczyzna, o którym pisze? Przed kim odkrywała mroki swej duszy?\nNiesamowita, klimatyczna, piękna powieść. Bardzo mnie wciągnęła od pierwszych liter właściwie i trzymała do ostatniej kropki. Język i styl, który zabiera nas w wykreowany świat z tak wielką łatwością, i napiszę wprost, że pomimo mroku, niepokoju i lęku nie chce się z niego wracać.\nStawia wiele pytań, powoduje gonitwę myśli i polemikę z własnymi standardami moralnymi. Poruszyła mnie i zaskoczyła, a przede wszystkim skłoniła do rozważań na temat macierzyństwa, małżeństwa i wyborów w życiu.\nTo historia o niespełnionych pragnieniach, marzeniach, związku, w którym zgasły wszystkie światła. Przygnębiająca, gorzka historia o macierzyństwie, a także zakazanej więzi, która przeradza się w uczucie, z którego ciężko się wyzwolić, bo daje to, czego nie czuliśmy od dawna, jednocześnie uzależniając.\nTa książka rozbiła mnie na kawałeczki. Roztrzaskała wszystko to, co było we mnie głęboko ukryte. Mam nadzieję, że wyciągnę z tego konstruktywną naukę o samej sobie, oraz… że będę mieć w życiu osoby, z którymi głęboko będę wierzyć, że kiedyś będziemy deszczem.\nDominika van Eijkelenborg – autorka kryminałów i thrillerów, absolwentka Akademii Pedagogicznej w Krakowie. Jej twórczość charakteryzuje głęboka emocjonalność, umiejętność tworzenia portretów psychologicznych postaci i odwaga w podejmowaniu trudnych tematów. Jest autorką thrillerów: Czuły punkt (2015), Tkanki (2018), kryminału Ostatni most (2019) oraz powieści Kiedy będziemy deszczem (pierwsze wydanie: 2017 r., wydanie drugie rozszerzone: 2021). Prywatnie miłośniczka natury, łucznictwa i jogi. Pochodzi z Suwałk, obecnie mieszka wraz z rodziną we Fryzji (Holandia).


Nowy dom dla roślin - Ochrona roślin - Mój Piękny Ogród - portal dla pasjonatów ogrodnictwa\nHome > Ochrona roślin > Nowy dom dla roślin\nNowy dom dla roślin\nZmieniając miejsce zamieszkania, zostawiamy świat, z którym byliśmy zżyci. Na szczęście przy odpowiedniej pielęgnacji podczas transportu możliwe jest zebranie ze sobą niektórych roślin ogrodowych.\nPrzeprowadzka do nowego domu otwiera nowy rozdział w życiu każdego człowieka. Jest to sytuacja niełatwa dla właścicieli ogrodów, którzy w powstanie swego zielonego królestwa włożyli lata pracy, często kolekcjonując bardzo rzadkie okazy roślin. Zostawić to wszystko i zaczynać od nowa? Tak, ale pod warunkiem że część roślin zabierzemy ze sobą.\nPrzy dobrej organizacji da się przeprowadzić sporo roślin. Najważniejsze, aby planowanie rozpocząć odpowiednio wcześnie. Jest lato, a planujemy przeprowadzkę na wiosnę? Bardzo dobrze – zyskujemy czas na zebranie nasion z ulubionych gatunków kwitnących. Nasiona przechowujemy w opisanych torebkach w chłodnym, suchym miejscu.\nMniejsze drzewa oraz krzewy wykopujemy wczesną wiosną i albo przesadzamy do plastikowych kubłów, albo, jak robi się to w szkółkach, balotujemy. Drzewo okopujemy wokół pnia w odległości 2/3 promienia korony, bryłę podważamy szpadlem, starając się przy tym nie uszkodzić korzeni. Trzeba koniecznie zwracać uwagę na stosunek objętości masy korzeniowej do korony, w idealnym wypadku powinien on wynosić 1:1.\nJeśli widać wyraźne dysproporcje, naziemną część rośliny przycinamy podczas sadzenia. Przesadzać można nawet starsze drzewa, jednak w tym wypadku nie obejdzie się bez pomocy wyspecjalizowanej firmy (dysponującej specjalistycznymi maszynami umożliwiającymi wysadzanie i transport nawet kilkudziesięcioletnich drzew). W skali mikro drzewa przesadza się przez sadzonki zdrewniałe. Warto je polecić zwłaszcza dla drzew i krzewów szybko rosnących, jak forsycja, porzeczka, budleja, które w ciągu 2-3 lat osiągają wysokość małego żywopłotu.\nDo przeprowadzania bardzo dobrze nadają się byliny. Można je wykopać i podzielić na małe sadzonki i umieścić na czas transportu w doniczkach lub innych małych pojemnikach. Nie ma problemu z bylinami, które są już po kwitnieniu. Więcej zachodu wymagają byliny będące w trakcie kwitnienia. Trzeba usunąć z nich kwiaty i wykopać z możliwie największą bryłą korzeniową. W tym okresie nie można ich dzielić. Podobnie postępujemy z roślinami, które są przed kwitnieniem. Takie okazy na nowym miejscu muszą być szybko posadzone, dobrze podlane i zacieniowane.\nPrzeprowadzając rośliny latem, trzeba unikać dni wyjątkowo upalnych, a przeprowadzając je zimą – bardzo mroźnych, zwłaszcza gdy mamy do pokonania długą drogę lub istnieje ryzyko, że utkniemy w korku. Wydaje się to oczywiste, jednak w ferworze przygotowań pakowanie roślin schodzi zwykle na dalszy plan.\nPielęgnacja podczas przeprowadzki\nPrzypominamy zatem, aby przed transportem wszystkie rośliny jeszcze raz obficie nawodnić i na czas podróży umieścić w kubłach lub plastikowych wanienkach. Pamiętajmy też, że nasączone wodą bryły korzeniowe zwielokrotniają masę roślin. Roślin transportowanych zimą przed wyjazdem nie podlewamy. Pojemniki owijamy grubą warstwą papieru gazetowego, ocieplinę owijamy folią pęcherzykowatą i oklejamy taśmą klejącą.\nPewne zasady transportu są uniwersalne, niezależne od pory roku. Rośliny o rozłożystej koronie (dotyczy to także roślin pokojowych) podwiązujemy w snopek lub owijamy papierem gazetowym, siatką lub folią pęcherzykowatą. Rośliny wstawiamy do bagażówki na samym końcu. Jeżeli transport odbywa się latem, to po dotarciu auta na miejsce i rozładowaniu od razu podlewamy. Zimą rośliny pozostawiamy w otulinie w miejscu osłoniętym i czekamy, aż nadejdzie bezmroźny dzień – wówczas możemy sadzić.\nRoślinne oczyszczanie natury\nFitoremediacja to nowa dyscyplina naukowa badająca zjawisko oczyszczania skażonego środowiska przez rośliny. Eksperci podpowiadają, które gatunki pomogą nam dłużej cieszyć się zdrowym otoczeniem.\nJakość i rodzaj gleby a bogaty plon\nWiedzy na temat jakości podłoża należy szukać... pod ziemią. Jak już poznamy wszystkie jej tajemnice, odgadniemy bez trudu także potrzeby hodowanych na niej roślin.\nTagi: przesadzanie roślin, przesadzanie drzew i krzewów, przeprowadzanie roślin, przeprowadzanie drzew i krzewów