‹‹ previous 1 2 3 4 … 49 50 51 52 53 54 55 56 57 next ››\nbyłoby naturalniej (…) zaskarżyć wtenczas — na dwa lata przed Cheroneją nie miałby Ajschines najmniejszych widoków wobec wszechwładnych wtenczas rządów stronnictwa akcji. [przypis tłumacza]\nbyło olbrzymim przedsiębiorstwem finansowym — subskrypcja na egzemplarz Encyklopedii wynosiła tysiąc franków, co Wolterowi, zasypującemu Francję ulotnymi tanimi broszurkami, dało temat do konceptu, że „gdyby Ewangelia kosztowała 1200 sestercji, chrześcijaństwo nigdy nie byłoby się rozpowszechniło”. Mimo to ilość subskrybujących Encyklopedię przenosiła 4000 osób. [przypis tłumacza]\nbyło pływać — można było przepłynąć; jako na Pragę z Warszawy: szerokość Małego Bełtu wynosiła 500 m, nieco mniej niż szerokość Wisły pod Warszawą. [przypis redakcyjny]\nByło powiedziane żydom zarówno jak chrześcijanom, aby nie zawsze wierzyli prorokom — Pwt 13, 1 n. [przypis tłumacza]\nbyło przy wyborze — podczas wyborów do parlamentu Austro-Węgier w 1900 r., poprzedzonych agitacją i ostrą walką wyborczą. Jednym z kandydatów w okręgu krakowskim (w tzw. V kurii, obejmującej m.in. chłopów) był działacz chłopski Franciszek Ptak z Bieńczyc, który jednak w tych wyborach przegrał z Ignacym Daszyńskim, słynnym potem „trybunem robotniczym” (z PPS), ale wszedł do sejmu krajowego (we Lwowie), chociaż dopiero w 1909 r. [przypis redakcyjny]\nByło to omamienie podobne obłędowi Trazylausa (…) — Atenajos, Uczta mędrców, XII. [przypis tłumacza]\nbyło to w połowie zimy — w r. 360/59, ale po drodze umarł na wybrzeżu Cyreny (północna Afryka). Ciało jego oblepiono woskiem i sprowadzono do Sparty, gdzie je pochowano z królewskimi honorami. [przypis tłumacza]\nbyło to w tysiąc sześćset pięćdziesiątym szóstym roku — tyle lat minęło od stworzenia świata aż do potopu. [przypis tłumacza]\nbyło w nim — dziś popr.: były w nim. [przypis edytorski]\nbyło — w oryg. niem. wäre: byłoby. [przypis edytorski]\nbyłoż — konstrukcja z partykułą -że, skróconą do -ż; znaczenie: czy było. [przypis edytorski]\nbyło z południa — dziś: było po południu. [przypis edytorski]\nbył poznał — daw. forma czasu zaprzeszłego; dziś: poznał (wcześniej, dawniej, przedtem). [przypis edytorski]\nbył przekonany, że bogowie dbają o ludzi nie w ten sposób, jak ludzie sobie myślą — Ksenofont podał opowiadanie o tym wypadku jako konkretny, powszechnie znany przykład pobożności i dlatego dalsze zdania mówią o pobożności, wszechwiedzy bożej, choć związek z poprzednim staje się niejasny. Autor łączy te myśli tak: Sokrates narażał się nawet ludziom spełnianiem swych obowiązków, albowiem uważał to za służbę bożą i przede wszystkim podporządkowywał się woli bożej. W tym był konsekwentniejszy niż inni, gdyż wierzył, że bóg dba o człowieka i wie o nim wszystko. I Plato przytacza ten fakt jako przykład pobożności Sokratesa, prawdziwej, nie powierzchownej, gdyż służbę bożą ceni wyżej niż swe życie. (Równocześnie przykład ten służy u Platona za dowód, że uczciwy człowiek w polityce musi paść w walce z krzywdą i bezprawiem, bez pożytku dla nikogo, więc jeśli ktoś chce uczciwie służyć społeczeństwu, lepiej nie mieszać się do polityki). [przypis tłumacza]\nbył przesycony i obciążony nadmiarem monarchii i władztw (…) — Tytus Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, IV, 12. [przypis tłumacza]\nBył regentem w czasie śmierci pierwszej Katarzyny, opanował cesarzową Annę — chodzi o Katarzynę I, żonę cara Piotra I, panującą w l. 1724–1727, oraz o Annę Iwanowną Romanową, córkę cara Iwana V, księżną Kurlandii i Semigalii (1711–1731) i cesarzową Rosji (1730–1740). [przypis edytorski]\nbył rozpoczął — przykład użycia czasu zaprzeszłego, wyrażającego czynność wcześniejszą w stosunku do innej przeszłej; dziś: rozpoczął. [przypis edytorski]\nbył sąd na chłopca — dziś popr.: był sąd nad chłopcem. [przypis edytorski]\nbył się (…) ułożył — przykład użycia czasu zaprzeszłego, wyrażającego czynność wcześniejszą niż opisana czasem przeszłym; dziś: ułożył się. [przypis edytorski]\nbył się ulokował — przykład użycia czasu zaprzeszłego, wyrażającego czynność wcześniejszą niż inna, opisana czasem przeszłym; dziś: ulokował się. [przypis edytorski]\nbył sławion ojciec on nasz, który jest w niebiesiech — Mt 5, 16. [przypis edytorski]\nBył stanowczym przeciwnikiem nieomylności — tzn. dogmatu o nieomylności papieża, ogłoszonego w 1870 na I soborze watykańskim, mimo sprzeciwu części duchownych i wiernych. [przypis edytorski]\nbył star (starop.) — miał lat; był w wieku. [przypis edytorski]\nBył to czas wielkiej zwady między parlamentem a klerem. Parlament właśnie wygnano… — nowy arcybiskup Paryża w celu wyplenienia jansenizmu wprowadził świadectwa spowiedzi, które miały być wystawiane przez księży uznających papieską bullę Unigenitus i niezbędne do otrzymania ostatniego namaszczenia, bez którego zmarły nie mógł być pochowany na cmentarzu. Parlament był temu przeciwny i nakładał grzywny na proboszczów stosujących się do tego zarządzenia. W zaostrzającym się sporze król wziął stronę arcybiskupa, ignorując przedkładane mu przez parlament uzasadnienia. Ostatecznie w maju 1753 nakazał aresztowania członków dwóch izb, a następnie zesłanie solidaryzującego się z nimi parlamentu do Pontoise. Na wiadomość o tym parlamenty prowincjonalne ogłosiły strajk. [przypis edytorski]\nBył to (…) gorliwych — [cyt. z:] E. Fauget, Seizième siècle (étiudes littéraires). Montaigne. [przypis tłumacza]\nBył to krąg trzeci — Tu w kręgu trzecim, do którego jak zstąpił, poeta nie opisuje, albowiem nim odzyskał przytomność po swoim omdleniu nie mógł widzieć, jaką szedł drogą, spotykamy żarłoków i zmysłowników, zajętych wyłącznie myślą, jaki tuczyć lub łechtać swoje ciało. Deszcz wieczny, spadający w tym kręgu, tworzy tylko obrzydłe błoto, w którym oni jak wieprze się nurzają; czasami z niego na chwilę podnoszą się, ale tylko głową jako siedliskiem władz umysłowych, które żarłoctwem, jadłem zbytkowym przytępili. [przypis redakcyjny]\nBył to oczywisty plagiat popełniony na innym Józefie — nawiązanie do Biblii. [przypis edytorski]\nbył to poemat w guście (…) Walter Scotta — Michał Modzelewski pisał na temat nieocalałego dzieła Malczewskiego w artykule opublikowanym w „Bibliotece Warszawskiej” w r. 1876 (Tom II, str. 653). [przypis redakcyjny]\nBył to wprzód człowiek — Dla stwierdzenia, jak silną i groźną może być obłuda, zależało Molierowi na tym, by pokazać Orgona nie jako głupca i łatwego do osiodłania niezdarę, ale jako człowieka, który był niegdyś dzielnym i szanownym. [przypis tłumacza]\nbył ubrany (…) w mundurze — dziś: był ubrany w mundur. [przypis edytorski]\nbył umarł — daw. forma czasu zaprzeszłego, wyrażająca czynność wcześniejszą od wydarzeń opisywanych w czasie przeszłym: umarł, zanim przyszli go obudzić. [przypis edytorski]\nBył u mnie ktoś — z listu do p. Adama Chmiela [żyjącego w latach 1865–1934 historyka i archiwisty, przyjaciela Stanisława Wyspiańskiego — red. WL.], pisanego z Bad-Hall [uzdrowiska w Austrii — red. WL.] w sierpniu 1904 r. pod wrażeniem rozmowy, mianej we Wiedniu z jakimś literatem niemieckim; ogłosił drukiem „Czas” w nrze 296 z 24 grudnia 1907 r. [przypis redakcyjny]\nbył upadł — daw. formy czasu zaprzeszłego, używanego dla wyrażenia czynności (zdarzenia, stanu itp.) poprzedzającej inną czynność (zdarzenie, stan itp.) wyrażoną w czasie przeszłym zwykłym; znaczenie: (wcześniej) upadł. [przypis edytorski]\nbył urwał — daw. forma czasu zaprzeszłego, używanego dla wyrażenia czynności (zdarzenia, stanu itp.) poprzedzającej inną czynność (zdarzenie, stan itp.) wyrażoną w czasie przeszłym zwykłym; znaczenie: urwał się (wcześniej). [przypis edytorski]\nbył ustąpił (starop.) — konstrukcja daw. czasu zaprzeszłego, wyrażającego czynność wcześniejszą od pozostałych czynności i stanów zapisanych w czasie przeszłym prostym; znaczenie: ustąpił wcześniej, uprzednio, kiedyś itp. [przypis edytorski]\nbył (…) widział — daw. forma czasu zaprzeszłego; znaczenie: widział uprzednio, przedtem widział. [przypis edytorski]\nbył wieszczem ruskiego narodu — według przyjętego przeważnie mniemania mowa o znakomitym poecie rosyjskim Aleksandrze Puszkinie (1799–1837), z którym Mickiewicz w Rosji zawarł bliższą przyjaźń. [przypis redakcyjny]\nBył w Karpatach — ofensywa rosyjska przez Karpaty na Węgry przypadła na zimę 1915 r. [przypis redakcyjny]\nBył właśnie piątek. Dzień dobiegał końca. (…) wszedł (…) jego syn (…), żeby zdjąć z ojca tefilin — w owym czasie mędrcy nosili tefilin przez cały tydzień, z wyjątkiem sobót, kiedy nie wolno ich nosić. [przypis tłumacza]\nbył włożył — forma daw. czasu zaprzeszłego; dziś: włożył (wcześniej, przedtem). [przypis edytorski]\nbył wszedł — forma daw. czasu zaprzeszłego; dziś: wszedł (przedtem, uprzednio). [przypis edytorski]\nBył w szkole greckiej ktoś, kto miał zwyczaj mówić głośno (…) — por. Diogenes Laertios, Życie Karneadesa [w:] Żywoty i poglądy słynnych filozofów, IV, 63. [przypis tłumacza]\nbył (…) wyciągnął — konstrukcja czasu zaprzeszłego; znaczenie: wyciągnął uprzednio, wyciągnął wcześniej. [przypis edytorski]\nbył wyszedł — daw. forma czasu zaprzeszłego; znaczenie: wyszedł uprzednio (wcześniej, zanim miały miejsce zdarzenia i czynności wyrażone czasem przeszłym zwykłym). [przypis edytorski]\nbył wyszedł — daw. formy czasu zaprzeszłego, używanego dla wyrażenia czynności (zdarzenia, stanu itp.) poprzedzającej inną czynność (zdarzenie, stan itp.) wyrażoną w czasie przeszłym zwykłym; znaczenie: wyszedł (wcześniej). [przypis edytorski]\nbył wytłukł — daw. czas zaprzeszły. [przypis edytorski]\nbyłyby (…) zostały — tryb przypuszczający daw. czasu zaprzeszłego; znaczenie: zostałyby ci wcześniej (przed wydarzeniemi a. czynnościami wyrażonymi zwykłym czasem przeszłym). [przypis edytorski]\nbyły materie, o które prawowano się tak samo. Zdaje się, że jurysdykcja świecka zastrzegła sobie, z wyłączeniem tamtej, jedynie sąd w sprawach feudalnych oraz w zbrodniach popełnionych przez ludzi świeckich w wypadkach nie obrażających religii. Jeżeli bowiem, z racji umów i kontraktów, trzeba było udać się do sprawiedliwości świeckiej, strony mogły do woli wnieść sprawę przed trybunały duchowne — Trybunały duchowne, pod pozorem przysięgi, zagarnęły je, jak to widzimy ze słynnego konkordatu zawartego między Filipem Augustem, duchowieństwem i baronami, znajdującej się w Postanowieniach Laurière'a. [przypis redakcyjny]\nbyły poszły — przykład użycia czasu zaprzeszłego, wyrażającego czynność wcześniejszą niż opisana czasem przeszłym lub niezrealizowaną możliwość; dziś: poszły. [przypis edytorski]\nbyły przyszły — daw. forma czasu zaprzeszłego; dziś: przyszły (wówczas, wcześniej). [przypis edytorski]\nbyły raczej samodzielnymi wariantami na dany temat… — Cóż rzec dopiero o dziwolągach w przekładzie I pieśni pióra Budzińskiego, gdzie swobodne zachowanie się Oniegina w teatrze zostało tak oddane: „Oniegin wchodzi,/ Depcze po nogach, jakby był sam (!)”. [przypis tłumacza]\nbyły to oddzielne epizody; bohaterka ich (…) — Sam Balzac pisze o tym w przedmowie z r. 1834 tak: „Wiele osób pytało, czy bohaterka… nie jest pod różnymi nazwiskami jedną i tą samą osobą. Autor nie umiał odpowiedzieć na te pytania. Ale może myśl jego wyrazi się w tytule, który łączy te rozmaite sceny. Osoba, która przebywa niejako sześć obrazów… to nie jest postać; to jest myśl. Im bardziej ta myśl przywdziewa rozmaite stroje, tym lepiej oddaje intencje autora. Ambicją jego jest zrodzić w duszy mglistą zadumę, w której kobiety zdołałyby odnaleźć pewne wrażenia, wspomnienia, wyczytać z niej pewne nauki… Kobiety wypełnią zapewne te luki; być zaś jednako zrozumianym przez wszystkich, to niepodobieństwo…”. Mimo to później Balzac dał bohaterce sześciu epizodów jedno nazwisko. [przypis tłumacza]\nbyłyżby (daw.) — konstrukcja z partykułą -że, skróconą do -ż; znaczenie: czyżby były. [przypis edytorski]\nbyłyżby — konstrukcja z partykułą -że-, skróconą do -ż-; znaczenie: czy byłyby, czyżby były. [przypis edytorski]\nbyłyż — konstrukcja z partykułą -że, skróconą do -ż; znaczenie: czy nie były. [przypis edytorski]\nByły za czasu Beaumanoira dwa różne sposoby wymierzania sprawiedliwości. W jednych miejscach sądzili parowie — w gminach, mieszczan sądzili inni mieszczanie, tak jak lennicy sądzili się między sobą. [przypis redakcyjny]\nbyłżebym — konstrukcja z partykułą -że; znaczenie: czyżbym był. [przypis edytorski]\nbyłżebyś — konstrukcja z partykułą wzmacniającą -że-; znaczenie: czyżbyś był. [przypis edytorski]\nbyłżeś — konstrukcja z partykułą -że-; znaczenie: czy byłeś. [przypis edytorski]\nbył (…) żył — daw. forma czasu zaprzeszłego; dziś: żył (wcześniej). [przypis edytorski]\nbył zaćmił (starop. forma) — konstrukcja daw. czasu zaprzeszłego, wyrażającego czynność wcześniejszą od pozostałych czynności i stanów zapisanych w czasie przeszłym prostym; znaczenie: zaćmił wcześniej, uprzednio, kiedyś itp. [przypis edytorski]\nbył zaczął — przykład użycia czasu zaprzeszłego, wyrażającego czynność wcześniejszą niż opisana czasem przeszłym; znaczenie: zaczął wcześniej, uprzednio. [przypis edytorski]\nbył zajrzał — daw. czas zaprzeszły, wyrażający czynność wcześniejszą od innej, również dziejącej się lub dokonanej w przeszłości. [przypis edytorski]


Gmina Raków - Zalesie - Agrotur u Alicji\n+48 514 170 184\nMiejscowość Zalesie położona jest w obrębie Cisowsko-Orłowińskiego Parku Krajobrazowego. Okolica obfituje w mnogość lasów bogatych w runo leśne (grzyby, jagody). W samej miejscowości znajdują się ciekawe pamiątki geologiczne (progi, odsłonięcia skalne). W gospodarstwie agroturystycznym dla gości przeznaczono 3 pokoje z jedną wspólną łazienką. Gospodarstwo oferuje degustację ekologicznych produktów z własnego gospodarstwa (m.in. serów, masła, podpłomyków) oraz możliwość skosztowania smacznych potraw kuchni regionalnej. Hodowane są tu gołębie pocztowe. Można je obserwować oraz uzyskać wiele informacji na ich temat. Ponadto gospodarstwo prowadzi hotel dla koni.\nPozostałe atrakcje: jazda konna, przejażdżki bryczką (w okresie letnim) oraz kuligi (w okresie zimowym), wycieczki do pobliskiego lasu (zbieranie jagód, grzybów, jeżyn), wycieczki krajoznawcze po najbliższej okolicy (oznakowane trasy piesze i rowerowe), możliwość zorganizowania imprez okolicznościowych lub integracyjnych, możliwość zorganizowania grilla lub ogniska, odpoczynek z dala od miejskiego zgiełku w cichym i spokojnym miejscu, kontakt z przyrodą, bliskość zbiornika wodnego w miejscowości Chańcza (ok. 5 km) - największego w województwie świętokrzyskim, gdzie można skorzystać z licznych atrakcji (m.in. łowienie ryb, żeglarstwo, pływanie).\nCennik 15 zł\n2 osobowe -\n4 osobowe 3\n- gospodarstwo prowadzi hotel dla koni;\n- gołębie pocztowe\n- wycieczki do pobliskiego lasu;\n- wycieczki krajoznawcze po najbliższej okolicy;\n- możliwość zorganizowania imprez okolicznościowych lub integracyjnych;\n- degustacja ekologicznych produków z własnego gospodarstwa\noraz możliwość skosztowania smacznych potraw kuchni regionalnej;\n- możliwość zorganizowania grilla lub ogniska;\n- odpoczynek z dala od miejskiego zgiełku w cichym i spokojnym miejscu;\n- kontakt z przyrodą;\n- bliskość zbiornika wodnego w miejscowości Chańcza;


Praca społeczna - Darmowa pożyczka bez zaświadczeń o dochodach\nHome » Praca » Praca społeczna\nPraca społeczna, praca ludzi nawzajem związanych ze sobą w procesie społecznej produkcji dóbr materialnych i usług, w procesie produkcji, w wyniku społecznego podziału pracy, istnieją wielostronne związki i zależności między wytwórcami. Praca ludzka zawsze odbywa się w społeczeństwie, producenci wytwarzają towary dla społeczeństwa. „Od czasu gdy ludzie pracują w jakikolwiek bądź sposób jedni dla drugich, praca ich — pisze Marks — przybiera też formę społeczną”. W warunkach prywatnej własności środków produkcji społeczny charakter pracy nie ujawnia się w samym procesie produkcji, lecz dopiero na rynku, w sferze wymiany, w konieczności tej wymiany. W procesie produkcji praca poszczególnych wytwórców ma charakter prywatny (praca prywatna). Społeczny charakter pracy przejawia się tu zatem za pośrednictwem wymiany towarowej. System p.s. rozgałęzia się coraz bardziej wraz z rozwojem sił wytwórczych i społecznego podziału pracy; znajduje to wyraz we wzroście liczby gałęzi produkcji i pogłębianiu się specjalizacji. W wytwarzaniu każdego towaru uczestniczy coraz więcej pracowników wielu gałęzi. W społeczeństwach opartych na prywatnej własności środków produkcji pogłębiający się społeczny podział pracy jest sprzeczny z prywatnym charakterem pracy. Sprzeczność między p.s. a pracą prywatną, będąca podstawową sprzecznością prostej gospodarki towarowej, przekształca się w ustroju kapitalistycznym w sprzeczność między społecznym charakterem wytwarzania a prywatnokapitalistyczną formą przywłaszczania. W społeczeństwie socjalistycznym społeczny charakter pracy ujawnia się już w procesie produkcji. W związku z tym uważa się na ogół, że praca ma tutaj charakter bezpośrednio społeczny. Socjalistyczna własność środków produkcji zespala wytwórców w jednolity, planowo zbudowany organizm. Praca wytwórców socjalistycznych nie jest ich sprawą prywatną, ale sprawą całego społeczeństwa któremu służy.\nKatalog norm pracy\nKatalog norm pracy, uporządkowane zestawienie aktualnie obowiązujących norm, określających czas konieczny na wykonanie poszczególnych operacji lub zadań; zawiera opis norm, dokładne …


badania medyczne w ginekologii – ADHD\nTag: badania medyczne w ginekologii\nOdpowiedni ginekolog?-Warszawa ginekolog\nby moni 2 marca, 2020 28 lutego, 2020 Uncategorized\nCzym kierować się przy wybieraniu ginekologa?\nZnalezienie odpowiedniego ginekologa pozwala znacznie zwiększyć komfort pacjentek podczas badań czy wizyt. Jeśli komunikacja pomiędzy pacjentką a lekarzem nie przebiega w odpowiedni sposób wówczas znacznie trudniej lekarzom diagnozować problemy medyczne. Jednocześnie niewłaściwa komunikacja może również powodować dyskomfort u pacjentek, co przekładać się można niechęć do korzystania z wizyt u lekarza.\nZanim wybierze się ginekologa warto jest sprawdzić informacje o standardach wizyty ginekologicznej. Są to zasady na jakich powinna odbywać się wizyta u lekarza ginekologa. W ramach każdej wizyty ginekologicznej lekarz powinien przeprowadzić wywiad z pacjentką. Taki wywiad powinien trwać, co najmniej kilka minut. Podczas wywiadu lekarz powinien dowiedzieć się jakie choroby przebyła pacjentka, czy miewa dolegliwości, czy przechodziła ciążę, czy stosuje antykoncepcję. Takie informacje pozwalają znacznie lepiej ocenić stan zdrowia pacjentki po przeprowadzeniu badań. Sprawdzony warszawa ginekolog jest w stanie przeprowadzić badania w sposób, który jest maksymalnie komfortowy dla pacjentki.\nGdzie szukać informacji o ginekologach?\nInformacje o ginekologach można obecnie sprawdzić na stronach internetowych. W Internecie można wstępnie sprawdzić w jakich placówkach dostępna jest ginekologia w Warszawie. Pozwala to znacznie szybciej wyselekcjonować placówki medyczne, z których usług można skorzystać. Dodatkowo sprawdzić można, gdzie przyjmuje prywatnie ginekolog w Warszawie, co bywa ważne jeśli chce się skorzystać z prywatnych usług medycznych. Obecnie coraz więcej pacjentek decyduje się na korzystanie z prywatnych usług medycznych, co pozwala często przeprowadzić, niektóre badania znacznie szybciej, niż w placówkach publicznych. Natomiast przyjmujący w ramach NFZ ginekolog w Warszawie to brak konieczności wydawania dodatkowych pieniędzy.\nGdy chce się mieć pewność, że wybierze się sprawdzonego ginekologa warto sprawdzić opinie pacjentek o ginekologach. Oczywiście najważniejsze jest to jakie oceny będzie się miało po wizycie u ginekologa, ale wstępne wybranie dobrze ocenianego ginekologa zwiększa szansę na wybór lekarza, z którego usług będzie się korzystało w dłuższym okresie czasu. Opinie o lekarzach można obecnie wygodnie sprawdzić na forach, stronach internetowych dotyczących usług medycznych, a na których wypowiadają się pacjenci.\nBadania medyczne w ginekologii\nW ginekologii wykonywane są różne badania, które pozwalają na ocenę stanu zdrowia. W wielu przypadkach niezbędne jest skorzystanie z usług specjalistów, jak ginekolog endokrynolog w Warszawie. Tacy specjaliści są w stanie znacznie lepiej postawić diagnozy dotyczące chorób związanych z ich specjalizacją. Specjalizacje dotyczą między innymi chorób przewlekłych, jak choroby nowotworowe. Przy diagnozach takich chorób można skorzystać z usług, które oferuje ginekolog onkolog z Warszawy. Skorzystać można również z usług medycznych, które realizuje ginekolog dziecięcy z Warszawy, z którego usług mogą skorzystać rodzice dziewczynek.\nTagged : badania medyczne w ginekologii / sprawdzony ginekolog


Sandały Casu Sandały na słupku LS51706P oryginalne kolor inny - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Sandały › Sandały Casu Sandały na słupku LS51706P oryginalne\nSandały Casu Sandały na słupku LS51706P oryginalne kolor inny\nPrezentowane Sandały Casu Sandały na słupku LS51706P oryginalne kupisz tanio w sklepie www.spartoo.pl. sandały damskie marki Casu możesz bez problemu dopasować do swojego stylu, zgodnie z obowiązującymi kierunkami w świecie mody. To dzięki Sandały Casu Sandały na słupku LS51706P oryginalne doświadczysz komfort podczas gorącego lata, a dzięki.. więcej »\nPrezentowane Sandały Casu Sandały na słupku LS51706P oryginalne kupisz tanio w sklepie www.spartoo.pl. sandały damskie marki Casu możesz bez problemu dopasować do swojego stylu, zgodnie z obowiązującymi kierunkami w świecie mody. To dzięki Sandały Casu Sandały na słupku LS51706P oryginalne doświadczysz komfort podczas gorącego lata, a dzięki interesującemu i przykuwającemu uwagę designowi tych sandałów bez problemu dopasujesz je do wielu stylizacji. Poniżej prezentujemy techniczny opis tych świetnych sandałów. Podaruj stopom szczyptę luksusu latem.\nSandały Casu Sandały na słupku LS51706P inny. Dostępne w rozmiarach dla kobiet: 36, 37, 38, 39, 40.\nZachęcamy do zobaczenia podobnych modeli sandałów, które są straszliwie rozchwytywane latem. Może nasze typy sandałów wpadną Ci w oko i znajdziesz taki model sandałów, który sprawi, że Twoje stopy poczują się luksusowo.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Sandały Casu Sandały na słupku LS51706P oryginalne kolor inny


Filtr aluminiowy do okapów RONDO TURBO AKPO - Filtry do okapów - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\n4,7 9 2 1 0 0 12\nPasuje do\t RONDO TURBO 50 cm, ELEGANT 60\nOpinie o produkcie Filtr aluminiowy do okapów RONDO TURBO AKPO\nSpełnia swoja funkcję, idealnie pasuje. Do transportu trzeba lepiej zapakować.\nPasuje, spełnia funkcję.\nFiltr kupowałem kolejny raz, ale pierwszy raz przez sieć. Niestety został odpowiednio SZTYWNO zapakowany i po rozpakowaniu wymagał niemało pracy, by poprawić jego stan!!! Sam filtr jest oczywiście taki, jak zawsze.


Legia mistrzów [Piotr Jagielski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00368 004081 21312222 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Piotr Jagielski Liczba stron: 272\nISBN: 9788380975361 Data wydania: 2016-04-29\nCopyright © Piotr Jagielski, 2016 Projekt okładki: Bartosz Jabłoński Zdjęcia na okładce: przód okładki – © Eugeniusz Warmiński/archiwum Legii Warszawa, Ćwierćfinał Ligi Mistrzów, Legia Warszawa vs Panathinaikos (0:0), na zdjęciu Radosław Michalski, tył okladki – © Piotr Kucza Redaktor prowadzący: Anna Derengowska Redakcja: Krzysztof Cieślik Korekta: Mariola Będkowska ISBN 978-83-8097-536-1 Warszawa 2016 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28 www.proszynski.pl\nSpis treści 1. DO PRZERWY 1:0 2. CZAS POMIĘDZY\n1. DO PRZERWY 1:0 Nie minęło nawet pół godziny, gdy Jałocha został wyrzucony z boiska. Schodził powoli, rozpamiętując sytuacje, w których dał się przechytrzyć albo nie utrzymał nerwów na wodzy. W niecałe trzydzieści minut popełnił dwa faule, dostał dwie żółte kartki i sędzia kazał mu opuścić boisko. Szedł teraz samotnie przez cały plac, głowa spuszczona, wzrok utkwiony w zielonej trawie stadionu w Atenach, po której nie mógł już dłużej biegać. Zmierzał pod prysznic jak skazaniec idący na szafot. Cały stadion z uwagą śledził każdy jego krok, siedemdziesiąt tysięcy kibiców cieszących się z jego nieszczęścia, śmiejących mu się w twarz, szydzących z niego w obcym języku. Jałocha wszedł do tunelu, którym pół godziny wcześniej, zdeterminowany, gotowy do walki, wybiegł na boisko. Teraz wrócił do szatni. – Na jedną żółtą kartkę sobie rzeczywiście zasłużyłem. Co do drugiej… – Jałocha krzywi się na samo wspomnienie meczu w Atenach, choć minęło już dwadzieścia lat. – Myślę, że gdyby trafiło na kogoś innego, to też po pierwszej żółtej dostałby zaraz i drugą. Wypadło na mnie, co poradzić? – Czasami wracam do tego w myślach – uśmiecha się, ale zza uśmiechu przebija smutek, wciąż żywy. – Człowiek był ambitny, wiadomo, każdy chce dobrze. No i ta cała otoczka tego meczu. Siedział sam w pustej szatni, wsłuchując się w przytłumione odgłosy stadionu, dalekie, niewyraźne śpiewy greckich kibiców. Kiedy podnosiła się wrzawa, próbował odgadnąć, co oznacza – bramkę dla Panathinaikosu czy dla Legii? – Usłyszałem okrzyk trybun i od razu wiedziałem, że to jednak oni nam strzelili – wygląda przez okno krakowskiej kawiarni, popija kawę. Jest słoneczne, ciche popołudnie, ale Jałocha wciąż słyszy ryk szczęścia greckich kibiców, towarzyszący mu w drodze do szatni. – Jak człowieka wyrzucają z boiska i każą wracać do szatni, dostaje się klucze i idzie pod prysznic. Inni dalej żyją meczem. On jeden zostaje wykluczony. Kilkanaście minut później, kiedy sędzia oznajmił przerwę, dołączyli do niego w szatni pozostali gracze. Przegrywali mecz, który musieli wygrać. A do końca mieli grać w dziesięciu przeciwko jedenastu. Potrzebowali przynajmniej remisu, by awansować do półfinału Ligi Mistrzów. Walczyli nie tylko o puchar i nagrody, ale o wejście do ścisłej elity, znalezienie się w ścisłym gronie tych, którym przeznaczone są wieczna sława, ogromne pieniądze i wielki świat. Wystarczyło strzelić jedną bramkę. Pierwszy mecz w Warszawie zremisowali, choć byli lepsi. Nie zdobyli gola, ale też nie stracili bramki na własnym stadionie. Dlatego w Atenach wystarczyło ponownie zremisować, trafić tylko raz. Najpierw zadanie wydawało się proste, potem nieskończenie trudne. Ale przecież nie niewykonalne. Już wcześniej zwyciężali w meczach, które wydawały się nie do wygrania. Tym razem jednak wszystko od początku szło nie tak – szybko stracili zawodnika, a chwilę później bramkę. Najwyraźniej to nie był ich szczęśliwy dzień. Nic nie wskazywało na to, że i tym razem karta się odwróci, że fortuna będzie po ich stronie. A przecież mieli najlepszych piłkarzy w kraju, lepszych od Greków. Mieli Szczęsnego, Wieszczyckiego i Zielińskiego, mieli Stańka i Podbrożnego. No i mieli Pisza. Choć jest to opowieść o warszawskiej Legii, w gruncie rzeczy to także historia legii, oddziału do zadań specjalnych, zaciężnego wojska, pułku atletów, powołanego, by sięgać po zwycięstwa, mistrzostwa, najważniejsze trofea i laury. Od poprzednich złotych czasów, ostatniego snu o wielkości, minęło dwadzieścia pięć lat. W futbolu to cała epoka. Ćwierć wieku frustracji, bezradności i powtarzania historii – teraz już niemal baśni – o wielkich piłkarzach z Polski, którzy kiedyś niemal zdobyli mistrzostwo świata, byli zwycięzcami. Wierzyłem na słowo. Mój ojciec pamiętał tamte czasy, oglądał tamte słynne mecze. Zazdrościłem mu tych opowieści, w których nasi bili najsilniejszych, sami byli najlepsi, a wszyscy, których dziś uznawano za niedoścignionych mistrzów, bali się Polaków, bo ci mogli pokonać każdego. Tak było wtedy, dawniej. Ale potem wszystko potoczyło się źle. Inni grali coraz lepiej, my coraz gorzej. Drużyny z Polski zaczęły przegrywać z coraz słabszymi rywalami. W końcu bił je już prawie każdy. Sukcesy przychodziły tak rzadko, że ilekroć cokolwiek się udawało, w kraju ogłaszano święto narodowe. Kibice tańczyli na ulicach jak obłąkańcy, oszołomieni, pijani niespodziewaną radością. Tak było, gdy w dziewięćdziesiątym drugim drużyna młodzieżowa wywalczyła wicemistrzostwo olimpijskie. Świętowano je, jakby triumfowała pierwsza reprezentacja, i to nie na igrzyskach, ale przynajmniej w mistrzostwach Europy. Wydawało się, jakby wszyscy puścili w niepamięć najważniejszy mecz – przegrany finał. W zbiorowej świadomości to ostatnie spotkanie, decydujące o prawdziwym zwycięstwie, nie istniało, nie liczyło się. Choć drugie miejsce oznaczało klęskę w decydującym starciu, uznawano je za sukces. Radość i dumę zastąpiły więc wstyd i upokorzenie. Pamiętam, że ojciec ze swoimi znajomymi robili zakłady – kto jeszcze i jak dotkliwie pokona polskie drużyny? Mnie, dziewięciolatka, nie stać było na tak zgorzkniałą kapitulację. Wobec gry naszych drużyn odczuwałem zwyczajną rozpacz. Czułem się pokrzywdzony i oszukany, a przede wszystkim zupełnie względem tego jawnego oszustwa bezradny. Teraz wreszcie miało być inaczej. Za sprawą Legii w Lidze Mistrzów. Wygrana na boisku w Atenach wszystko miała odmienić. Bo też wszystko dokoła rzeczywiście zaczęło się zmieniać. Nastały przecież wielkie czasy, wkraczaliśmy do Europy, w której zniesiono granice i gdzie czekały nas wszystkich, tak przynajmniej zapewniano, wieczna szczęśliwość, pełnia życia, cudowny świat i wielkie przestrzenie. Ludzie żegnali się na zawsze z zaściankiem, poczuciem skrępowania, ciągłym odgrywaniem roli gorszego krewnego, który nie wie, jak się zachować ani co powiedzieć, żeby się nie ośmieszyć. Ci z Europy we wszystkim nas wyprzedzili, w piłce też. Dla ojca Europa była dalekim, niedostępnym światem, kolorowym snem. Dla mnie Europa to był bazar na drugim brzegu Wisły na Stadionie Dziesięciolecia, gdzie kiedyś grywała reprezentacja Polski. Odkąd jednak sięgałem pamięcią, na stadionie znajdowało się targowisko, podobno największe na kontynencie. Jarmark Europa. Kupowało się tam koszulki piłkarskie, oczywiście podrabiane. Herby klubów z Anglii czy Hiszpanii z grubsza tylko przypominały te prawdziwe, a nazwiska Redondo, McManamana, Batistuty czy Zidane’a wydrukowane były z błędami. Drugi taki bazar z koszulkami i naszywkami był w samym Śródmieściu, pod Pałacem Kultury. Najbardziej lubiłem pasiastą koszulkę Gabriela Batistuty z reprezentacji Argentyny. Nawet pomimo tego, że napis na plecach był rozmazany i oczywiście niepoprawny – „Batitusta”, pamiętam do dziś – a sama koszulka po trzech, czterech bardziej zaciętych podwórkowych meczach zaczynała rozchodzić się w szwach. Nie wolno było jej też prać, bo groziło to całkowitą dekompozycją, przeobrażeniem w zwyczajną szmatę w błękitno-białe pasy. – Wystarczy strzelić jedną bramkę i będziemy w Europie – ojciec nerwowo kiwał się w fotelu i powtarzał, że jak tylko przejdziemy Greków, piłkarsko też znajdziemy się w wielkim świecie. Gdyby Legii udało się pokonać w dwumeczu Panathinaikos, znalazłaby się w samej elicie, ekskluzywnym gronie czterech najsilniejszych drużyn na kontynencie. Ale póki co trwała przerwa po pierwszej połowie. Legioniści siedzieli w szatni w Atenach, przegrywali 0:1, a na drugą część spotkania mieli wyjść bez Jałochy. Trener Janas przekonywał, że wcale nie wszystko stracone, wiele się jeszcze może zdarzyć. A nawet jeśli nie teraz, to najdalej za rok. Prędzej czy później podbiją Europę. Wciąż jednak mogli to zrobić już dziś wieczorem, w Atenach, bez konieczności czekania na następną szansę. – Z jednobramkową stratą wciąż jeszcze liczyliśmy się w grze. Wystarczyło strzelić gola. Przy odrobinie szczęścia to my mogliśmy wywalczyć ten awans – przekonuje Jałocha, słońce go oślepia. Ma zaciśnięte pięści, jest śmiertelnie poważny. Widzę, że to nie czcza gadanina, wróżenie z fusów. Jest pewny swoich słów. – Byliśmy zespołem, który umiał walczyć. W szatni nikt nie spuszczał głowy. Mówiliśmy sobie, że nie mamy nic do stracenia, że trzeba dalej robić swoje, że może się uda. Mieliśmy w drużynie zawodników, którzy potrafili wygrać pojedynek jeden na jeden, strzelić bramkę „z niczego”, jak Podbrożny. Mieliśmy Leszka Pisza, który potrafił w dowolnym momencie meczu zrobić coś niezwykłego, coś, co mogło wszystko odmienić. Wiedzieliśmy, że przy odrobinie szczęścia możemy jeszcze wygrać. Mieli na to niecałą godzinę.\n2. CZAS POMIĘDZY Wszystko wokół zmieniało się nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. A w każdym razie miało się zmienić. Jeśli nie zmieniło się wczoraj, powinno zmienić się już za chwilę, najdalej pojutrze. Na zawsze odejść miały szarzyzna, bylejakość i brzydota. Teraz będzie inaczej – znikną brudne dworce, nierówne chodniki, szare ubrania, puste sklepy, smutni ludzie o smutnych twarzach. Nastawał czas rozkwitu i kolorów ułożonych w tęczę. Wszystko miało być już dobrze, skoro upadła przeklęta Polska Ludowa i nadchodził wyczekiwany, wymodlony po kościołach czas powszechnej wolności, wolnego rynku, wolnej prasy, wszelkich wolności. Niektórzy zdążyli nawet obwieścić koniec historii. Dla jednych oznaczało to cudowne wskrzeszenie stłamszonych marzeń o normalności i życiu na miarę Zachodu. Wszystko miało być wspaniale, choć nie wiedziałem nawet, że wcześniej nie było. Ale dla innych, wcale nie tak znów nielicznych, nowe czasy były jak koniec świata. Wszystko się zawaliło, a wraz ze wszystkim także świat piłki nożnej. A to ona mnie wtedy głównie obchodziła. Nie miałem pojęcia o polityce ani ekonomii, nic mi nie mówiły takie pojęcia jak boom gospodarczy, inflacja, restrukturyzacja, prywatyzacja, denominacja. Ważna była tylko piłka. Piłka była rzeczywista. Reszta to spekulacja i skomplikowana terminologia. Tak naprawdę liczyło się to, że upadał Górnik Zabrze. Spadał w przepaść wraz z partyjnymi mecenasami i kopalniami węgla, z których czerpał swoje bogactwo i możliwość pozyskania każdego piłkarza, którego klub zechciał. Teraz komunistyczni dygnitarze tracili wpływy, a kopalnie bankrutowały, bo wydobywanie węgla spod ziemi okazało się nieopłacalne. Górnik był więc po raz pierwszy od lat biedakiem, tak jak górnicy, i po zawodników musiał – jak wszystkie „zwyczajne” kluby – ustawiać się w kolejce, modląc się o mannę z nieba, gotówkę na transfery, sprzęt, bieżące wydatki. Niegdyś bogacz i panisko, w nowych czasach musiał się troszczyć o pieniądze, których wcześniej miał tyle, że nawet ich nie liczył. Był tak zamożny i miał takie dojścia do władz, że swoich piłkarzy udawało mu się od czasu do czasu wybronić przed powołaniem do wojska, które oznaczało przymusową grę w Legii Warszawa, największym rywalu Górnika. Klub z Zabrza miał pieniądze i kupował kogo chciał. Legia obrała strategię równie prostą i równie skuteczną. Jeśli była zainteresowana pozyskaniem jakiegoś piłkarza, wysyłała mu po prostu kartę powołania do służby wojskowej. Obywatelski obowiązek ochrony granic ludowej ojczyzny zaprowadził na stadion przy ulicy Łazienkowskiej w Warszawie takich sztukmistrzów jak Lucjan Brychczy czy Kazimierz Deyna, największe legendy w stuletniej historii klubu. Kiedy Deyna został wcielony do wojska, był zawodnikiem ŁKS-u. Łódzcy działacze postanowili oszukać Legię i nie oddawać jej swojego najzdolniejszego piłkarza. Przekonywali, że obywatel Deyna Kazimierz nie nadaje się do służby zasadniczej ze względu na kiepski stan zdrowia, że raz dostał już z tego powodu odroczenie. Ale Legia nie dawała za wygraną. Kategorycznie domagała się, żeby poborowy Deyna stawił się wyznaczonego dnia w jednostce wojskowej w celu spełnienia zaszczytnego obywatelskiego obowiązku. W końcu, przestraszony nie na żarty, że oskarżą go o uporczywe uchylanie się od służby wojskowej i ukarzą, jak za dezercję, Deyna sam przyjechał do Warszawy, by po latach stać się symbolem Legii. W drużynie ŁKS-u zdążył zagrać jeden mecz ligowy. Gdyby grał dla milicyjnej – też bardzo wpływowej – Wisły Kraków, działacze uchroniliby go pewnie przed wojskiem i zatrzymali u siebie. Udawało im się to już wcześniej, gdy powołanego „w kamasze” piłkarza, którego szukała żandarmeria wojskowa, klubowe władze zamykały w więzieniu, a na mecze dowoziły radiowozem, pod eskortą, prosto na boisko. Legii postawił się także Ruch Chorzów, któremu generałowie ze stolicy chcieli zabrać Gerarda Cieślika, bohatera narodowego, strzelca dwóch bramek w meczu z ZSRR na Stadionie Śląskim. Był największym idolem chorzowskich kibiców, którzy regularnie znosili go z boiska na rękach. Został w Ruchu dzięki interwencji towarzysza Markiewki, wpływowego kibica, posła na Sejm i przodownika pracy. Krakowskiej Garbarni Legia podebrała za to Roberta Gadochę. Jako dwudziestolatek Gadocha został powołany, zwyczajna kolej rzeczy, do wojska. A skoro już i tak trafił do koszar, to władze Legii po prostu postanowiły przenieść go z jednostki, do której został przydzielony, do innej, tej przy ulicy Podchorążych, niedaleko Stadionu Wojska Polskiego przy Łazienkowskiej. Gdy skończył służbę i wychodził do cywila, pod bramą koszar czekali już na niego działacze najsilniejszych klubów w Polsce z kontraktami gotowymi do podpisu. W licytacji na pieniądze Legia nie miałaby szans, ale wojsko stanęło na głowie i Gadochę zatrzymało. – Legia wprawdzie brała do wojska – to znaczy oczywiście nie Legia jako drużyna, lecz Ministerstwo Obrony – ale po odsłużeniu obowiązkowych dwóch lat zawodnik wracał z urzędu do swojego macierzystego klubu, w którym grał przed powołaniem. Gadocha występował w Garbarni Kraków. Z kartą powołania trafił najpierw do innego wojskowego klubu, do Wawelu Kraków, ale za jego macierzysty klub mogła uważać się wyłącznie Garbarnia. – Tłumacząc mi zawiłości transferowej sagi, która zawiodła Roberta Gadochę z Krakowa do Warszawy, Stefan Szczepłek nachyla się nad stolikiem, jakby powierzał mi jakąś pilnie strzeżoną tajemnicę. Jako kibic i dziennikarz sportowy od lat sześćdziesiątych przyglądał się budowaniu potęgi Legii. A co ważniejsze, przyglądał się temu z bliska, niemal z pierwszego rzędu. Przyjaźnił się z Kazimierzem Deyną, poznał mechanizm, który pozwolił Legii święcić triumfy w kraju i w Pucharze Europy. – Żeby nie oddać nikomu Deyny, Legia uciekła się do sposobu. Po dwóch latach obowiązkowej służby, zamiast oddać Deynę łódzkiemu ŁKS-owi, wojsko przeniosło go do marynarki wojennej. A tam służba trwała trzy lata. Legia dostała więc Deynę na kolejny, trzeci rok służby. Bo choć oficjalnie był marynarzem, służącym na okrętach podwodnych, Deyna oczywiście nie ruszył się na krok z Łazienkowskiej, gdzie dalej kopał piłkę. Kiedy odsłużył wojsko, wiele klubów chciało go ściągnąć do siebie. Bardzo starała się o niego krakowska Wisła, ale nie miała z Legią szans, bo sam Deyna nie chciał się już ruszać z Warszawy. Oczywiście, najbardziej pragnął wyjechać za granicę, ale na to nikt by mu w ówczesnej Polsce nie pozwolił. Dużo trudniej było Legii zatrzymać na Łazienkowskiej Gadochę. Kiedy sprawa stanęła na ostrzu noża, Legia poprosiła o pomoc jednego z jej wiernych kibiców Janusza Prutkowskiego, znanego w tamtych czasach satyryka i aktora. Pochodził ze Lwowa. Przeszedł szlak bojowy od Lenino do Berlina. Znał wszystkich i wszyscy zabiegali o jego przyjaźń, także ludzie z najwyższych władz państwowych, partyjna wierchuszka. Każdego potrafił sobie okręcić wokół palca, ale jednocześnie nie uznawał żadnych autorytetów ani tabu. Wszystko to wraz z żołnierską legendą sprawiało, że Prutkowski pozwalał sobie na więcej niż inni i wiele mógł załatwić. Opowiadano mi, że w sprawie Gadochy poszedł do samego Zenona Kliszki, wówczas najważniejszego w kraju dygnitarza po pierwszym sekretarzu Gomułce. „Czy ty wiesz, Zenek, że Loga próbuje ci spod nosa Gadochę sprzątnąć?” – zapytał. Loga-Sowiński przewodniczył związkom zawodowym i wiele w tamtych czasach znaczył. Kliszko mógł nawet nie wiedzieć, kto to był ten cały Gadocha, którego mu Loga chciał zabrać. Uznał jednak, że nie może sobie pozwolić, żeby mu Loga czy ktokolwiek inny podbierał cokolwiek, co jemu, Kliszce, podlega, bo pomniejszałoby go to w oczach podwładnych, zagrażało jego autorytetowi. Wydał więc jakieś zarządzenie, przestrzegające wszystkich, mających chrapkę na Gadochę, żeby wybili sobie podobne pomysły z głowy. I tak Gadocha został w Warszawie. Wszystko nieprzyjemnie ociekało polityką. Legioniści sypiali w koszarach przy Podchorążych, młodzi zawodnicy stołecznej Gwardii kwaterowali w jednostce Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. I tu, i tam królowali ludzie w mundurach. W latach siedemdziesiątych drużyna Legii pojechała na zgrupowanie do wojskowego ośrodka wypoczynkowego w pałacu Potockich w Helenowie, nieopodal Pruszkowa. Piłkarze ćwiczyli na boisku i biegali po lesie, a tuż obok pijani oficerowie zabawiali się strzelaniem do bażantów. Ale generałowie mieli gest i znajomości. Za ich rządów na Łazienkowskiej przebudowano stadion, zainstalowano elektryczne oświetlenie, wyremontowano korty tenisowe. Wojskowi potrafili zorganizować zgrupowania zagraniczne i mecze towarzyskie z drużynami z Hiszpanii i Francji. Wysyłając powołania do wojska, Legia sprowadzała na Łazienkowską najwybitniejszych piłkarzy w kraju: Ernesta Pohla, Edwarda Szymkowiaka, Romana Korynta, później także Mirosława Okońskiego czy Włodzimierza Smolarka. Żyło się. Lucjan Brychczy też otrzymał od wojska propozycję nie do odrzucenia, chociaż jego rocznik powołania otrzymać miał dopiero za pół roku. Grał w Piaście Gliwice i taki był dobry, tak bardzo potrzebny Legii, że wojskowi nie chcieli zwlekać z wcieleniem go do armii. Trener Steiner buduje silny zespół – oznajmiono mu, a on przyjął do wiadomości, że będzie trenerowi Steinerowi w tym celu niezbędny. Krzywił się, ale wsiadł w Gliwicach do pociągu i przyjechał do Warszawy. Z wojskiem się nie dyskutowało, a w gazetach napisano, że wstąpił na ochotnika. W Legii został już na dobre, spędził w niej ponad sześćdziesiąt lat. Trudno się dziwić, że nienawidzono Legii wszędzie poza Warszawą. Rzadko zdarzali się buntownicy, którzy – otrzymawszy powołanie – postanawiali, że prędzej odbędą dwuletnią służbę w koszarach i na poligonach, niż zagrają w wojskowej Legii. Karą za krnąbrność była złamana kariera. Jednym z tych, którzy unieśli się honorem i odmówili stołecznej drużynie był Jerzy Wijas. Dopóki był zawodnikiem GKS Katowice, chronił go etat kopalniany – oczywiście fikcyjny. Ale gdy trafił do Widzewa, wojsko już nie odpuściło, a łodzianie byli bezsilni. Gdyby zgodził się grać dla Legii, pewnie z miejsca trafiłby do pierwszego składu, grywał już wówczas przecież w reprezentacji Polski. Ale nie chciał i zamiast pracować na chwałę wojskowych, wylądował w dwudziestoosobowej sali sypialnej w koszarach w Czarnem. Przez jakiś czas Wijas, reprezentant Polski, występował więc w Czarnych Czarne, drużynie z A-klasy. Ale w nadziei, że w końcu uda im się złamać opór hardego poborowego, wojskowi zakazali mu nawet i tego. Wijas odsłużył w armii rok i trzy miesiące. Zwolniono go przed terminem, uginając się pod presją opinii publicznej, nie mogącej pogodzić się z tym, że władze pozwalają, żeby tak marnował się piłkarski talent. Ominęły go jednak mistrzostwa świata w Meksyku. Ćwiczył w lesie musztrę i strzelanie do celu, gdy jego koledzy grali z Brazylią i Anglią. I marna to pociecha, że przegrywali. Kiedy po służbie wrócił do GKS-u, był już po trzydziestce, przez rok ani razu porządnie nie trenował. Było za późno, by raz jeszcze spróbować od nowa. Ale teraz czasy się zmieniały, a w nadchodzącym świecie wojsko straciło monopol na władzę, zniknęły pieniądze i wpływy. Policja, zakłady tekstylne i huty również przestawały się liczyć. W zapomnienie szły fikcyjne etaty sztygarów i spawaczy. Nadciągał wolny rynek, na którym utrzymać mógł się tylko ten, kto był zaradny i umiał czerpać zyski. Dla działaczy klubowych nastanie tych nowych porządków było prawdziwą katastrofą. Nagle musieli nauczyć się zarabiać na siebie bez pomocy generałów, ministrów, partyjnych sekretarzy, górników, hutników, włókniarzy, kolejarzy, milicjantów, bez wsparcia z zewnątrz, bez kombinowania, załatwiania pod stołem. Odnalezienie się w nowej rzeczywistości szczególnie trudno przychodziło działaczom klubów wojskowych, przywykłych do sięgania po państwowe pieniądze i upragnionych piłkarzy. Musieli odnaleźć się w nowym świecie, z którego zasadami ciężko było im się pogodzić, a nawet je pojąć. Polska piłka nożna od lat już zresztą cierpiała, skazana na wspominanie dawno minionych czasów świetności. Ostatnim sukcesem był srebrny medal na igrzyskach w Barcelonie, wywalczony przez reprezentację olimpijską. Ale to było w dziewięćdziesiątym drugim, ledwie pamiętałem bramki Kowalczyka i Stańka w finałowym meczu z gospodarzami, Hiszpanią, na ogromnym stadionie Camp Nou. Przegrali finał 2:3, ale grali znakomicie. W nagrodę dostali od władz po złotym polonezie. I wszyscy byli młodzi. Juskowiak, Mielcarski, Kowalczyk, Koźmiński, Staniek i Brzęczek – wszyscy ledwie skończyli dwadzieścia lat. Świat leżał u ich stóp, mogli zdobyć wszystko, wystarczyło, żeby się schylili, żeby zechcieli się schylić. Wtedy, w dziewięćdziesiątym drugim, nie tylko byli młodzi i mieli czas, ale także umiejętności, wystarczające, żeby walczyć jak równy z równym z hiszpańskimi rówieśnikami, wśród których byli Guardiola, Abelardo, Luis Enrique i Kiko. W kadrze Włoch grali Demetrio Albertini, Dino Baggio i Francesco Antonioli, a Polacy i tak zmiażdżyli ich trzy do zera, nie zmuszając się nawet do większego wysiłku. Ale zmarnowali talent i możliwości. Guardiola, Abelardo i Luis Enrique w następnych latach stanowili o sile FC Barcelony. Kiko grał w Atletico Madryt, został klubową legendą, Albertini i Antonioli bronili barw AC Milan, a Dino Baggio był gwiazdą Interu Mediolan. Polacy też dokądś powyjeżdżali, niektórzy nawet do zupełnie niezłych klubów, ale karier na miarę swoich rywali z Włoch i Hiszpanii nie zrobili. Nie zawojowali świata. Juskowiak wyjechał do Portugalii, grał dla Sportingu Lizbona (potem przeniósł się do Moenchengladbach, Olimpiakosu Pireus i znów do Niemiec, do Wolfsburga), Kowalczyk został w Legii. Staniek miał być jednym z najlepszych ofensywnych piłkarzy w Europie, trafić do Realu czy Interu, a skończył ledwie w Osasunie Pampeluna. Koźmiński wyjechał do Włoch, do Udinese, a Świerczewski zamienił GKS Katowice na Saint-Etienne, Marsylię, Bastię, aż wylądował w Birmingham. Miało być lepiej, powinno było być lepiej, ale było, jak było. Tak jak z polską transformacją. Olimpijczycy nie mieli szczęścia. W nowych czasach trafili na działaczy ze starej epoki. Sparaliżowani kompleksem zaścianka i minimalizmem, nie potrafili wykorzystać w pełni sukcesu młodych piłkarzy, nie widzieli potrzeby, żeby sięgać po więcej, nie przestawali za to myśleć, jak cudzy sukces przekuć na własny, na pieniądze, zaszczyty, przywileje. W tamtych czasach w polskiej piłce panował kult cwaniactwa i przeciętniactwa. Na treningach się nie przemęczało, po treningach się piło. Po co zbędny trud? W końcu byli medalistami igrzysk olimpijskich. Co i komu mieli jeszcze udowadniać? Pieniądze zarabiane na polskich boiskach, choć nieporównywalne z fortunami, które czekały na Zachodzie, nie kosztowały aż tyle wysiłku, co w Anglii, Niemczech, Hiszpanii czy Francji, a przecież i tak pozwalały żyć po królewsku. Olimpijski srebrny medal był sukcesem – największym od czasu brązu z mistrzostw świata w osiemdziesiątym drugim – i nie było mowy, żeby zachować wobec niego jakąkolwiek powściągliwość. Należało go wykorzystać do cna, wykrzyczeć do ostatniego tchu. Kibice nie przesadzali jednak z radością, trzeźwo oceniając poziom piłki na igrzyskach. Nie można było jak w latach siedemdziesiątych podczas igrzysk w Monachium wmówić ludziom, że odniesiono niewyobrażalny sukces, bo udało się wygrać z Węgrami i Związkiem Radzieckim. Olimpijczycy przekonywali, że trzeba dać im szansę, postawić ich przed kolejnym wyzwaniem, z nich właśnie zbudować „dorosłą” kadrę, tę prawdziwą, najważniejszą. Odgrażali się: „Zmieniamy szyld i jedziemy dalej”. Młodzieżowcy z Barcelony mieli dorosnąć, nawiązać do największych osiągnięć polskiej piłki i bić się z Niemcami, Francuzami i Holendrami o medale mistrzostw świata i Europy. Ale nie zdołali się nawet nigdzie zakwalifikować. Problemów tej drużynie przysparzał jej twórca i trener, Janusz Wójcik. W piłkarskim środowisku uchodził za pyszałka, aroganta i gbura. Nikt go nie lubił, nikt nie chciał mu pomóc, nikt się za nim nie wstawiał. Niechęć do Wójcika przekładała się na podejście do jego piłkarzy, którzy obrywali za trenera. Szczepłek: – Wójcik miał w sobie jakiś rodzaj charyzmy, którą zjednywał sobie piłkarzy. Wystarczyło, żeby na nich skinął i rzucił swoje bojowe zawołanie „kiełbasy w górę i golimy frajerów”, a szli za nim jak w dym. Ubolewałem nad tym, bo przypominało mi to raczej agresywną butę. Ale Wójcik umiał wejść w serca piłkarzy, mówił ich językiem, rozumował ich kategoriami. Dowodzoną przez Wójcika reprezentację sponsorował jeden z pierwszych bogaczy w wolnej Polsce, Zbigniew Niemczycki – przedsiębiorca i inwestor. Szczepłek: – Według mnie drużyna olimpijska była pierwszą próbą sprywatyzowania PZPN. Miało to nastąpić poprzez przejęcie kadry narodowej przez prywatny kapitał. Zaczynała się nowa Polska i wydawało się to znakomitym interesem. Niemczycki i spółka chcieli przejąć rolę PZPN, usadowić Wójcika na stanowisku trenera reprezentacji. Potem mogliby już decydować o dosłownie wszystkim. Dzięki rzutkości Niemczyckiego młodzi piłkarze mogli przygotowywać się do meczów nawet w lepszych warunkach niż ich starsi koledzy z dorosłej kadry. Zapanowało przekonanie, że sukces w sporcie można zbudować tylko na wielkich pieniądzach, że innego sposobu nie ma. Triumfy osiągnie się tylko wówczas, gdy ktoś – raczej prywatny przedsiębiorca niż państwo – wyłoży poważne pieniądze i osobiście o wszystko zadba. Inaczej skończy się zawiedzionymi nadziejami, tradycyjnym „Chcieliśmy dobrze, wyszło jak zawsze”. Ale i Niemczycki nie zamierzał stawać murem za Wójcikiem. Stracił na sporcie pieniądze, a wraz z pieniędzmi także serce do piłki. Chciał więcej, niż otrzymał. Dla inwestora interes był interesem. W nowych czasach wszystko musiało się opłacać. Mirosław Żukowski, dziennikarz sportowy „Rzeczpospolitej”, znawca tenisa i chyba wszystkich pozostałych dyscyplin sportu, przyglądał się polskiemu środowisku piłkarskiemu ze zdumieniem, a nawet – niepozbawionym pewnego zażenowania – rozbawieniem. – To był czas budowania fortun – zaczyna, gdy pytam o początki ustrojowej transformacji w sporcie. Nowe czasy niosły nowe możliwości biznesowe, wynikające z upadku reżimu. Wydawało się to korzystne dla wszystkich: dla piłkarzy, kibiców, a przede wszystkim dla potencjalnych inwestorów. – Wszyscy sądzili, że da się zainwestować w piłkę. Wydawali pieniądze w nadziei, że przyniesie to zysk, że dobrze zarobią. Byli przecież kibice, telewizja, reklamy. A tu nic! Potem zamiast poważnych przedsiębiorców w poważnych klubach zaczęły pojawiać się wynalazki typu „Miliarder” Pniewy – utrzymywana przez bogacza drużyna z małego miasteczka, która awansowała do pierwszej ligi, a wkrótce potem się rozpadła. Jakiś facet z Zamościa zapowiadał, że Hetman zostanie mistrzem Polski. Albo Igloopol Dębica Brzostowskiego! Komunistyczny bonzo, prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej z czasów mundialu w Meksyku w osiemdziesiątym szóstym. Igloopol, to dopiero była potęga! Sędziowie opowiadali, że po przyjeździe do Dębicy na mecz od razu słyszeli: „Panie sędzio, pan da kluczyki, bo samochód pan źle zaparkował, musimy przestawić”. Wiadomo było, o co chodzi. Cały bagażnik był potem wyładowany szynkami i kabanosami. Tak działano. Żukowski śmieje się, jakby oglądał komedię Barei, ale po chwili poważnieje. W końcu to nie film, tylko rzeczywistość, sprawa jak najbardziej poważna. – Ta mentalność – wszystko da się jakoś załatwić – powodowała, że i piłka była siermiężna i taka jakaś śliska. Ja sam na Legię chodziłem rzadko, od przypadku do przypadku, i głównie dlatego, że nie było dla niej w Warszawie piłkarskiej alternatywy. „Milicyjna” Gwardia rozleciała się wraz z upadkiem starego porządku, który przez lata zapewniał jej silną pozycję. Mnie „Gwardia” kojarzyła się już wyłącznie z zapuszczonym stadionem, na którym zorganizowano koncert Aerosmith – wielkie wydarzenie, bo Polskę rzadko odwiedzały wówczas gwiazdy. Polonia występowała w drugiej lidze. Na jej mecze chodziło się jedynie po to, żeby oglądać, jak Stanisław Terlecki gra w jednej drużynie ze swoim synem, Maciejem, uchodzącym za geniusza. O starym Terleckim ojciec opowiadał mi, że stanowił materiał na wielkiego piłkarza i naprawdę mógł nim zostać. Był wirtuozem, któremu karierę zrujnowały kontuzje i ustrój, przed którym uciekł w końcu na Zachód. W kraju został wyklęty, nazwany zdrajcą i zapomniany. A mógł być wielki jak Gadocha, może nawet większy. Grał nie tylko skutecznie, ale i pięknie. Potrafił strzelić gola uderzeniem z trzydziestu metrów i minąć jak w slalomie pół tuzina obrońców, oszukać bramkarza i wjechać z piłką do bramki. Musiał być naprawdę dobry, bo ojciec wspominał, że choć Terlecki bronił barw nielubianej na Legii stołecznej Gwardii, a potem ŁKS-u, to kiedy przyjeżdżał ze swoimi drużynami na Łazienkowską kibice nie wygwizdywali go, z cichym pomrukiem aprobaty przyjmując jego efektowne zagrania. Wszędzie go było pełno, wciąż chciał być przy piłce. Odnosiło się wrażenie, że to Terlecki w pojedynkę gra przeciwko Legii. Ojciec opowiadał, że kiedy podczas któregoś z meczów sędzia przyznał ŁKS-owi rzut rożny, a Terlecki złapał piłkę, żeby ją wybić z narożnika boiska, kibice z trybun wołali do niego: „Stasiek, nikomu nie podawaj! Kiwaj z rogu!”. Gdyby sprawy potoczyły się inaczej, pojechałby z reprezentacją na mistrzostwa świata do Argentyny i grał w ataku z Szarmachem i Latą, na lewym skrzydle, jak wcześniej Gadocha. Przed turniejem, podczas towarzyskiego meczu, doznał jednak poważnej kontuzji i mistrzostwa oglądał w telewizji. Ledwie odzyskał zdrowie i formę, a stał się jednym z kozłów ofiarnych „afery na Okęciu”. Pod koniec roku osiemdziesiątego przed meczem z Maltą w eliminacjach do mistrzostw świata reprezentacja trenera Ryszarda Kuleszy zbierała się w Warszawie, w drodze na zgrupowanie we Włoszech. Bramkarz Józef Młynarczyk przyjechał na lotnisko kompletnie pijany, za karę więc Kulesza postanowił zostawić go w kraju. Za kolegą ujęli się Terlecki, Zbigniew Boniek i Władysław Żmuda. W efekcie Młynarczyk poleciał z drużyną, ale władze PZPN, na czele z prezesem-generałem Rybą, całej czwórce nakazały natychmiast wracać do kraju. Prezes osobiście pofatygował się do Włoch, żeby ich przywieźć. Bał się, że piłkarze odmówią powrotu, wystąpią o azyl polityczny i zostaną w Rzymie. CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI\nPEŁNY SPIS TREŚCI 1. DO PRZERWY 1:0 2. CZAS POMIĘDZY 3. NOWA LEGIA PISZ JÓŹWIAK SZCZĘSNY JAŁOCHA PODBROŻNY JANAS BEDNARZ KUCHARSKI WIESZCZYCKI 4. GARAŻ 5. PRZEDSIONEK 6. NA SALONACH LEGIA – ROSENBORG SPARTAK – LEGIA LEGIA – BLACKBURN BLACKBURN – LEGIA ROSENBORG – LEGIA LEGIA – SPARTAK LEGIA – PANATHINAIKOS 7. DRUGA POŁOWA GDZIE ONI SĄ? LEGIA MISTRZÓW ELIMINACJE ROZGRYWKI GRUPOWE TABELA KOŃCOWA ĆWIERĆFINAŁ DZIEWIĘTNAŚCIE MGNIEŃ JESIENI OD AUTORA PODZIĘKOWANIA\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Legia_mistrzow-ebookRO/p98083i173539" target="_blank" title="Legia mistrzów [Piotr Jagielski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Legia mistrzów [Piotr Jagielski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Leczenie uzależnienia od dopalaczy - Poradnia Uzależnień Warszawa\nUzależnienia to bardzo ciężkie choroby, których pokonanie jest bardzo trudne i niestety nie da się ich całkowicie pozbyć. Dopalacze to jedna z substancji, które powodują silne uzależnienie, a przy okazji problemy ze zdrowiem psychicznym i fizycznym.\nDopalacze to substancja psychoaktywna. Trudno określić co się w niej znajduje. Część substancji może być legalna, jednak nie jest to zachęta do zażywania ich, ponieważ mają one bardzo złe skutki zdrowotne. Przez ich nieznany skład trudno jest leczyć pacjenta, który nagle trafił do szpitala z powikłaniami po spróbowaniu tej substancji. Dopalaczy nie ma na liście odnośnie ustaleń w sprawie narkomanii, co powoduje, że młodzi ludzie myślą, że mogą bezkarnie ich zażywać. Nie są one objęte zakazem antynarkotykowym, co zachęca wiele osób do skorzystania z nich. Zazwyczaj ta używka posiada w sobie BZN, czyli benzylipiperazynę, która działa tak samo jak amfetamina. Przyspiesza ona tętno, powoduje odwodnienie organizmu i oczywiście uzależnia.\nNiedawno bardzo popularne były mieszanki ziołowe np.: susz roślinny, kartom, szałwia wieszcza, muchomor czerwony lub plamisty. Substancje zazwyczaj zażywa się w postaci:\nproszków w torebkach,\nznaczków do lizania,\nW Polsce najpopularniejsze dopalacze to środki typu „spice” w postaci suszu i innych mieszanek roślinnych. Producenci dopalaczy chcą, aby ich efekty były podobne do zakazanych narkotyków. Przez co są one niezwykle niebezpieczne i należy ich unikać. Składy tych substancji bardzo często się zmieniają, ponieważ co jakiś czas dodaje się noweprodukty na listę zakazanych, a twórcy dopalaczy chcą ominąć zakazy i zarazem odpowiedzialność. Dodatkowo w Polsce dopalacze są oznaczone, jako produkty, które nie są przeznaczone do spożycia, przez co Państwowa Inspekcja Farmaceutyczna nie może ich badać.\nDopalacze to substancje, które nigdy nie zostały przebadane, ponieważ cały czas zmienia się ich skład. Z tego powodu istnieje bardzo wiele skutków ubocznych przyjmowania ich.\nSkutki uboczne zażywania dopalaczy:\nW ostateczności przyjmowanie dopalaczy może skończyć się śmiercią. Często nie wiadomo, jak leczyć pacjenta, który pojawił się na oddziale toksykologicznym, ponieważ nie wiadomo jakich środków użył. Nawet jeśli lekarze otrzymają opakowanie od substancji, na którym będzie skład, trudno z niego czerpać informacje, ponieważ często nie ma na nich wszystkich składników używki.


Sztuka przetrwania - 10 zasad podróżowania samochodem z dzieckiem.\nDZIECKO W PODRÓŻY ⁄ PODRÓŻE\nJanuary 15, 2018 April 12, 2018 by Karolina - vamily.pl\nTytuł trochę żartem, trochę serio, ale tekst i porady jak najbardziej na serio! Po przejechaniu z Lidką sporego kawałka Europy, USA i Brazylii czuję się trochę jak ekspert od podróżowania samochodem z bobasem. I jakkolwiek rozkosznie to brzmi, czasami takie podróżowanie to prawdziwa droga przez mękę i najdalsze zakątki piekła.\nOczywiście wszystko zależy od łaski i niełaski młodocianego uczestnika wycieczki. Czasami jest miło i przyjemnie, śpiewamy piosenki, przeglądamy książeczki (niekiedy nawet skandalicznie długo, jak na możliwości mojej córki!), a czasami mam ochotę wyfrunąć przez okno i resztę trasy spędzić biegnąc za samochodem i rozkoszując się zapachem spalin.\nNo dobra, ale do rzeczy… zebrałam wszystkie moje doświadczenia, wszystkie trudne momenty w trasie, które przydarzyły nam się dotychczas i popełniłam ten oto przewodnik, który, mam nadzieję, pomoże Tobie oraz innym rodzicom w podróżach samochodowych z dzieckiem/dziećmi.\n1. Nie nastawiaj się zbyt optymistycznie i że “jakoś to będzie”, po prostu porządnie się przygotuj, bo dzięki temu możesz sobie bardzo pomoc w kryzysowych momentach i sprawić, że podróż upłynie w dobrej atmosferze i że po dotarciu na miejsce będziesz mieć jeszcze siłę, aby wyczołgać się z auta.\n2. Wszystkie potrzebne rzeczy umieść w swoim zasięgu, aby nie musieć przekopywać bagażnika kilka razy podczas trasy. Ja wrzucam wszystkie niezbędne przedmioty do dużego plażowego kosza i umieszczam go na ziemi za siedzeniem pasażera więc, z jednej strony, sięgam ręką i już mam potrzebną mi rzecz, a z drugiej nic mi nie lata po samochodzie (takie luźne przedmioty porozrzucane po aucie mogą być bardzo niebezpieczne w trakcie wypadku!).\n3. Dobry fotelik to podstawa sukcesu. Wybierz taki, który jest dopasowany do Twojego pojazdu i bezpieczny, a nie taki, jaki polecają koleżanki. Podjedź z dzieckiem do sklepu z fotelikami i poprzymierzaj rożne modele: zwróć uwagę, czy fotelik dobrze daje się zamocować w Twoim aucie, nie krępuje Twojego dziecka i nie wymusza na nim niewygodnej pozycji. Dobrze dobrany fotelik, w którym dziecku jest wygodnie, jest Twoim największym sprzymierzeńcem podczas jazdy.\nSkorzystaj z porad ekspertów od fotelików, np. osiem gwiazdek\n4. Odpocznij przed jazdą. W podróży nie wiadomo jak to będzie, więc postaraj się (w miarę możliwości) wygospodarować trochę czasu dla siebie tuż przed nią. Rozpoczynanie długiej podróży z dzieckiem, gdy jesteś przemęczona to kiepski pomysł.\n5. Przygotuj zestaw pacyfikacyjny czyli zabawki. I to nie jedną, ani nie dwie. Wybierz kilka rożnych rodzajów zabawek, które potrafią zająć Twoje dziecko. Jeśli opcja A nie zadziała, lub zadziała na krótko, zawsze możesz przejść do opcji B, C itd .\nU mnie sprawdza się zestaw: coś do pooglądania (książeczki), coś do potrząsania (grzechotka, butelka z ryżem), coś do pokombinowania (duże puzzle, pudełko z dużą nakrętką), coś do pogrzebania (moja torebka ;), coś do popsucia (np. karton, który można potargać), coś do poćwiczenia zdolności manualnych (kolorowe kulki z plasteliny albo masy solnej), coś na ostateczne starcie (tablet z bajkami) itd. Spakowanie wielu małych, różnorodnych zabawek daje Ci większą szansę na sukces niż jednej dużej.\nDodatkowo dobrym pomysłem jest wyjeżdżanie w czasie drzemki malucha (jeśli ma je unormowane), aby przespał przynajmniej część podróży\n6. Rób przerwy i postoje: daj się dziecięciu wybiegać lub rozprostować na Twoich rękach. Nikt nie lubi długiego siedzenia w aucie, bobasy tym bardziej. Jeśli widzisz, ze młode traci swą cierpliwość, zaparkuj i odpocznijcie chwilę. Lepsza przerwa niż jazda “siłowa” w nerwach.\nNa trasie z pewnością znajdziesz stacje benzynowe z kącikami dla dzieci, McDonaldy ze zjeżdżalnią albo zajazdy z placem zabaw. Daj dziecku chwilę, aby odsapnęło zanim pojedziecie dalej.\n7. Weź ze sobą fajną muzykę. Pamiętam taki dzień, w którym wieźliśmy Lidkę wystraszoną, bardzo maleńką w środku nocy do szpitala i pomogła nam aplikacja na telefon z biciem serca, puszczona bardzo głośno przez samochodowe radio. W zależności co Twoje dziecko lubi: zgraj jakieś dziecięce piosenki, melodyjki czy audycje, które zajmą jego uwagę w aucie. Wiadomo, im dziecko starsze to działa to lepiej, bo już ma swoje preferencje, można z nim pośpiewać i tak dalej. U nas hitem jest aplikacja RadioDzieciom.\n8. Śpiewaj piosenki. Nie powinnam udzielać takich porad, bo fałszuję jak jasny gwint, ale taka prawda, że moje dziecko zazwyczaj całkiem nieźle reaguje na moje tragiczne wykonanie kaczki dziwaczki. Naucz się też kilku gier słownych i zabaw dopasowanych do wieku malucha. Mogą was zająć bardziej, niż najlepsza zabawka.\n9. Dopasuj styl podróżowania pod siebie. Ponieważ przerobiłam to wszystko na własnej skórze, powiem śmiało: rób tak, jak jest dla Ciebie najlepiej. Chcesz przewinąć dziecko w aucie? Zatrzymaj się na parkingu i przewiń w aucie! To łatwiejsze, niż Ci się wydaje. Wolisz na przewijaku? Znajdziesz takowy na prawie każdej stacji benzynowej i restauracji na trasie.\nWeź jedzenie w termosie albo weź słoik. Podgrzej je w samochodowym podgrzewaczu lub na stacji, gdzie wolisz. Karmisz piersią? Ja karmiłam i w restauracjach, i w aucie, bo czasami tak mi było najwygodniej. Nie sugeruj się tym, co robią inni.\n10. Zmieniaj się z współpasażerami! Twoje dziecko wymaga, aby ktoś siedział z nim z tyłu? Nie daj sobie wmówić, że jesteś jedyną osobą, która może się podjąć tego zadania! Ja cierpię katusze na tylnym siedzeniu, bo mnie mdli. Wezmę tabletkę, to zrobię się senna i nie będę miała siły zajmować się dzieckiem. Podróż z tyłu to dla mnie ciężka sprawa. Z drugiej strony kocham kierować samochód. Wymieniam się więc ze współpasażerami. To proste: jeśli jadę ja i Paulo (a oboje jesteśmy kierowcami) i mamy do pokonania 5 godzin, to dzielimy się pół na pół. On jedzie 2.5h, ja jadę 2.5 h i od razu podróż staje się łatwiejsza.\n0 996 Views 15 Comments\nHalal Mama April 12, 2018\nNiebawem planujemy podróż z maluchem z Polski do Algierii, tak wiec dziękuję bardzo za ten wpis bo każda rada jest na wagę złota ❤\nKarolina - vamily.pl April 18, 2018\nPolecam się, jakbys miała jakieś wątpliwości to pisz! Mega zazdroszczę z chęcią zrobiłabym taką trasę nawet i zaraz. Udanej podróży!\n[…] Sztuka przetrwania – 10 zasad podróżowania samochodem z dzieckiem. […]\nMarika March 14, 2018\nPodróżowanie z trójką dzieci stanowiło dla mnie nie lada wyzwanie więc unikałam go jak ognia. Teraz gdy dzieci podrosły i mogę w aucie zastosować Smart Kid Belt sytuacja się odwróciła diametralnie. Dzieci ze spokojem mieszczą się na tylnej kanapie i mają sporo miejsca, a urządzenie to idealnie zabezpiecza je na czas jazdy poprzez dopasowanie pasów bezpieczeństwa do ich wymiarów. Co weekend organizujemy sobie wyjazd za miasto by miło spędzić czas. Ja i dzieci pokochaliśmy to podróżowanie.\nCiekawe i nietypowe miejsca w Polsce, które warto znać i zobaczyć! January 18, 2018\nAgata | Widok Na Wnętrze January 18, 2018\nBardzo przydatne rady i szczerze mówiąc powinni takie poradniki wręczać już przy wypisie dziecka ze szpitala 🙂 Widzę tylko, że wiele zależy właśnie od charakteru dziecka – mój syn, gdy był mały urządzał piekło w samochodzie, córka potrafi przespać nawet podróż 400 km i to po wcześniejszej drzemce w domu 😉\nWow, no to miałaś bajkę z córką! Wyobrażam sobie, że z dwójka dzieci to jest dopiero kosmos 🙂\nkrystnabozenna January 18, 2018\nPo takiej długiej podróży z malenstwem, to wierzę ,że jesteś expertem.\nMałe dziecko jednak wymaga szczególnej troski 🙂\nAnna Lena ze Zjem Cię January 18, 2018\nMy, gdy podróżujemy z dziećmi autem i czeka nas kilka godzin drogi, to też sobie jakoś radzimy 🙂\nPo pierwsze, ja między nogami mam 2 ogromne torby z przekąskami i piciem, a w kolejnej zabawki i książeczki. Jadąc dozuję te przyjemności, do tego słuchamy bajek na płycie lub liczymy auta, itp. Wszystko się da ale czasem to sporo kosztuje 😉\nA jesteś zawsze z tyłu z dziećmi czy z przodu? Siedzenie z tyłu też bywa męczące, ja bardzo lubię siedzieć za kierownicą więc chętnie się wymieniamy:)\nSłomka January 17, 2018\nPodziwiam Was za te wyprawy z Lidką, jesteście mega dzielni. No i że Wam się chce! Mam nadzieję, że będę miała w sobie tyle samo samozaparcia, jak zostanę mamą 🙂\nKochana, jak postanowisz uderzyć w macierzyństwo to ja Ci wszystko łopatologicznie wytłumaczę co i jak 😀


PRZEWODNIK PO PELOPONEZIE - wszystko o podróżach\nPorywisty wiatr rozrzuca karimaty po pokładzie promu, który był naszym domem przez ostatnią dobę w drodze z Brindisi we Włoszech. Z poświaty na horyzoncie wyłania się port Patras - nasz pierwszy przystanek na Peloponezie. Po morskiej ciszy z trudem przywykamy do harmidru. Okrzyki marynarzy\nDwa tygodnie żeglowania po Morzu Egejskim dobiegały końca, wracaliśmy do Pireusu. Ostatnią noc spędziliśmy w Methanie, małym portowym miasteczku na Peloponezie, a rankiem wzięliśmy kurs na marinę Kalamaki. Sprzyjał nam lekki południowo-wschodni wiatr. Jednak u wejścia do Zatoki Sarońskiej zaczął\ni pobliską wysepkę o tej samej nazwie. Przepełniony parking nieopodal plaży burzy nieco sielankowe wyobrażenia, jednak po przekroczeniu linii suchych zarośli, na widok ogromnej piaszczystej plaży otoczonej szmaragdową płytką laguną można poczuć zachwyt. Z plaży (budzącej szacunek mądrym, przyjaznym\nwschodnim Peloponezie. Przewodniki po Grecji jak mantrę powtarzają zdanie o "spatynowanym klimacie eleganckiego miasta pełnego historii" Rzeczywiście, w Nafplionie nie ma betonowych klocków (jak w Atenach), są za to klasycystyczne i neoklasycystyczne kamienice, poza tym miasto jest czyste i\nDzieki za te informacje i juz wiem mniej wiecej na jakim kempingu sie pojawic. Napisz jak stales sie szczesliwym posiadaczem przewodnika po kempingach ADAC i gdzie mozna go kupic. A nie kojarzysz nazwy tego kempingu obok Epdavros? Jesli jest tam jeden to trafie na niego, ale jak jest ich\nRe: kwatery na Peloponezie\nwlasnie jestem swiezo po wyszukiwaniu moj sprawdzony sposob - szukam strony miasta, w ktorym chcialabym sie zatrzymac, tam zawsze jest dzial 'accomodation', omijam strony posredniczace w wynajmie hoteli, apartamentow, staram sie dotrzec bezposrednio do www wlasciciela, np. www\nRe: jeszcze o Peloponezie\nnarciarskich typu Białka Tatrzańska oraz wieś blisko Andritsteny w której czas zatrzymał się 100 lat temu i była by to niezła gratka dla miłośników prawdziwej Grecji.Pisać mozna całe strony na ten temat. Moze jeszcze pojadę tam, ale przewodnika nie umiałbym napisać.Po prostu bylem oddelegowany do pracy w\ndni wczesniej zrezygnujesz, podstawia auto na lotnisko Venizelos - tu uwazaj, bo sami maja siedzibe na innym lotnisku, wiec okresl, ze potrzebujesz na Athens International Venizelos) ktore miasto? wybierz sama. namawiam jednak do poswiecenia popoludnia na przejrzenie przewodnika (moze byc\npiekny widok stamtad, jeszcze dzika jaskinia. Kiparissia przyjemna, dosc spore miasto, rowniez z Kastro na wzgorzu, ale nie zwiedzalismy specjalnie. albo Olipia i Mistra - ale przejazd przez gory naprawde duzo czasu zajmuje. Po drodze Trypolis, tez chyba warto zahaczyc, choc raczej tylko przy\nRe: plan na weekend-peloponez?\nnio sliczne miejsce, ael znam je. dlatego myslalam o peloponezie, narazie tylko przez niego przejezdzalam. szukam po przewodnikach, ale tam wszystko jest niesamowite i najpiekniejsze. dlatego pytam was o rzeczywistos:) i jeszcze jedno pytanko- jakie mam szanse na znalezienie hotelu gdzie przyjma\nA dlaczego miałbym wierzyć jakiejś stronce w necie , gdzie - jak wiadomo - każdy może zamiesćić praktycznie wszystko ? Ja również byłem na wycieczce w Grecji - 10-dniowej objazdówce po całym kraju od Macedonii po Mykeny na Peloponezie . W Atenach mieliśmy przewodnika Greka . Nikt o tym nie\nRe: Do Fran'a...\nzdjęcie kościoła w Resii lepsze niż te na ich oficjalnej stronie Bardzo cieszę się. :D Pozdrawiam serdecznie bah77 P.S.: > Bah jest świadkiem, że ten postulat już mu również zgłosiłem. Ale... do dziś nikt nie zaproponował mi np. zilustrowania przewodnika po Peloponezie. :-) I\nRe: CYPR- Czy warto w listopadzie(podroz poslubna\n) samolotem koniecznie i wynajac samochod - tak ja bym zrobila - na caly czas pobytu, troche pokrecic sie po Peloponezie, a potem promami na wyspy - do wyboru do koloru, tylko poczytac przewodnik, albo decydowac w ciemno na miejscu ale - to zalezy kto jaka forme wypoczynku preferuje:)) pozdr\nRe: Peloponissos tour 2009...\nmówią mi, że nie mam chodzić tam, gdzie na wakacjach nie chcą mnie w krótkich spodniach i bardzo niechętnie wchodzę tam, gdzie nie wolno robić fotek. W/g mnie, w Karitenie jest tylko 1 nowy most... :) A z mojego wątku na FotoForum to zrobił się teraz niezły, różnorodny przewodnik po


Warta Poznań musi poczekać na nowego trenera - Sport WP SportoweFakty\nWarta Poznań musi poczekać na nowego trenera\nSzymon Mierzyński 02 Kwietnia 2014, 23:52\nWładze Warty chciały zatrudnić nowego szkoleniowca jeszcze przed sobotnim meczem z Rozwojem Katowice. Niewykluczone jednak, że to im się nie uda.\nKto trenerem Warty Poznań? Kilka poważnych kandydatur i znane nazwisko\nWytypowano już kilku kandydatów do zastąpienia Marka Kamińskiego, a obecnie najwyżej stoją akcje Dariusza Dźwigały. W czym zatem problem? Kilkunastu polskich szkoleniowców przebywa aktualnie na warsztatach w Szwajcarii, gdzie podwyższają swoje kwalifikacje. Ta część kursu UEFA Pro zakończy się dopiero w piątek.\nWiceprezes Warty ds. sportowych Maciej Dittmajer odbył zatem tylko wstępne rozmowy z częścią kandydatów. - Zależy mi na tym, by dobrze przeanalizować wszystkie możliwości. Jeśli mam się na kogoś zdecydować, to na pewno będę z nim negocjował osobiście. Decyzja musi być podjęta racjonalnie, z pełnym przekonaniem, a nie na szybko i pochopnie - zaznaczył w rozmowie z portalem SportoweFakty.pl.\nWłodarzom klubu z Drogi Dębińskiej zależy też, by nowy szkoleniowiec odbył z zespołem choć jeden pełny trening, a nie przystępował do prowadzenia go w meczu ligowym "z marszu". Właśnie dlatego istnieje duże prawdopodobieństwo, że w sobotę na ławce zielonych zasiądzie dotychczasowy asystent Marka Kamińskiego, Piotr Kowal.\nNie można jednak wykluczyć, że nowy trener Warty pojawi się w "ogródku" i będzie obserwował pojedynek swoich przyszłych podopiecznych z perspektywy trybun.\nMecz zielonych z Rozwojem Katowice rozpocznie się w sobotę o godz. 14.00.\nWarta Poznań szuka nowego trenera i ma konkretne wymagania\nBodiczek 04-04 10:34 Zgłoś\nOby Dźwigała :)


Gra zręcznościowa łowienie rybek stymuluje koordynację oko – ręka.\nMOTORYKA MAŁA>Gra zręcznościowa - Łowienie rybek\nWszystkie Publiczne Placówki Oświatowe mają 14 dniowy termin płatności. Przy składaniu zamówienia jako formę płatności należy wybrać PRZELEW.\tZobacz większe\nGra zręcznościowa łowienie rybek to doskonała pomoc stymulująca koordynację oko – ręka. Rozwija percepcję wzrokową i zdolności manualne oraz refleks, cierpliwość i spostrzegawczość. Pomoc jest wręcz niezastąpiona w gabinecie integracji sensorycznej. Zwycięży ten, kto złowi ich najwięcej.\nWięcej informacji\tOpinie Więcej informacji\tGra zręcznościowa łowienie rybek to doskonała pomoc stymulująca koordynację oko–ręka. Rozwija percepcję wzrokową i zdolności manualne oraz refleks, cierpliwość i spostrzegawczość. Pomoc jest wręcz niezastąpiona w gabinecie integracji sensorycznej.\nPomoc wykonana jest z drewna. Przedstawia szklaną kulę - akwarium, w której żyją rybki oraz inni mieszkańcy wodnego akwenu. W skład zestawu wchodzi także wędka z magnesem. Zadaniem dziecka jest złowienie jak największej ilości rybek, w jak najkrótszym czasie. Produkt posiada wymagane atesty.\nDodaj do koszyka Gdzie jesteś...\nDodaj do koszyka Będę wielkim...\nDodaj do koszyka Seria...\nDodaj do koszyka Rozciągliwy...\nDodaj do koszyka Kalejdoskop...\nDodaj do koszyka Głoski...\nDodaj do koszyka Helikopter...\nDrzewko do nawlekania\nSorter - bujany pajacyk\nPętla motoryczna duża\nBalansujący osiołek -...\nZestaw konstrukcyjny 3...\nPętla motoryczna mała\nWyginany ludek strażak


Instytuty Polskie > Instytut Polski w Bratysławie > Program > Wystawy > Małgorzata Mirga-Tas: Na pograniczu\n11.01.2017 - 27.01.2017 Wystawy\nMałgorzata Mirga-Tas: Na pograniczu\nPierwsza tegoroczna wystawa jest tuż, tuż. Już w środę serdecznie Was zapraszamy na wernisaż wystawy artystki i malarki romskiego pochodzenia Małgorzaty Mirgi-Tas. Autorka zaprezentuje wystawę własnych obrazów, której bohaterami są głównie Romowie. Jej prace, pomimo abstrakcyjnej i w pewnym sensie dekoracyjnej formie, przestawiają silne związki ze realnym światem. W rysunkach i obrazach, których techniką jest powiązanie pasteli, farb rożnego rodzaju, naklejanych wycinków gazet, nitek, kartonu, płótna i innych, można zaobserwować przywiązanie do form zdobniczych, tworzących często tło portretów lub będących po prostu dekoracyjna ilustracją.\nMałgorzata Mirga-Tas urodziła się w zakopanym w 1978 r. jest Romka pochodzącą z grupy etnicznej Bergitka. Wychowała się w romskiej osadzie czarna Góra w polskiej części Spisza. Po ukończeniu Liceum Sztuk Plastycznych im. Antoniego Kenara w Zakopanym w klasie mebli, kontynuowała naukę na Wydziale Rzeźby krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 2004 r. obroniła dyplom a atelier prof. Józefa Sękowskiego. Właśnie u niego udoskonaliła swoja technikę tworzenia tekturowych rzeźb. Oprócz tego odnalazła energię i inspirację w swoich romskim pochodzeniu. W jej pracach możemy znaleźć charakterystyczne dla niej formy i motywy, które udanie przenosi na papier, tkaninę czy materiał rzeźbiarski. najbardziej indywidualny charakter mają głównie rzeźby. Technika bazująca na obróbce wielkich zlepionych kawałków kartonu zaskakuje końcowym efektem, jaki tworzy powierzchnia obiektu, ponieważ nie jest możliwe osiągnięcie tego za pośrednictwem innych materiałów typowych dla rzeźbiarstwa.\nJak twierdzi sama: „Moja romska tożsamość ma wielki wpływ na tematykę prac. Ich bohaterami są Romowie z osiedli i osad, których poznałam osobiście. Chce pokazać i przedstawić kulturę romską w taki sposób, by wzbudziła refleksje nad położeniem Romów w dzisiejszym świecie.”.\nMałgorzata Mirga-Tas tworzy liczne projekty związane ze społecznościami Romów. Angażuje się w różnorodne społeczne czy artystyczne projekty, które przeciwstawiają się społecznemu wykluczeniu, rasowej dyskryminacji czy ksenofobii. Bierze udział w konferencjach i projektach zorientowanych na społeczność romską. Jest członkinią Romskiego Towarzystwa Oświatowego Harangos. razem z Martą Kotlarską już dziesięć lat realizują projekt fotografii otworkowej pd nazwą „Romski pstryk”, w ramach którego dzieci z romskich osad ilustrują bajki romskie. Poza tym prowadzi integracyjne dla dzieci z rodzin romskich i nie tylko, jest trenerką artystyczną w projektach i kampaniach społecznych zorientowanych na Romów w Polsce i za granicą. Od pięciu lat organizuje międzynarodowy plener artystyczny JAW DIKH dla artystów i aktywistów romskich. Jest także przewodniczącą Fundacji Artystycznej Jaw Kidh, której zadaniem jest prezentacja kultury romskiej za pośrednictwem różnych narzędzi artystycznych: sztuki, malarstwa, rzeźby, fotografii czy filmu. była stypendystką programu rządu USA International Visitor Leadership Program na temat Promoting Social Good Through the Arts. Była współautorka wystawy Zalikierdo Drom (Przerwana podróż). Jest laureatką 42. Biennale Malarstwa Bielska jesień 2015. W ostatnich latach uczestniczy w projekcie Dikh he Na Bister, upamiętniającym zagładę Romów podczas II wojny światowej.\nfrom 11 stycznia 2017 to 27 stycznia 2017\nScheduled ical Google outlook Wystawy


LosyZiemi.pl - W MIT połączyli szpinak z nanorurkami, czujniki szpinakowe będą mogły wykrywać materiały wybuchowe\nJesteś tutaj : LosyZiemi.pl » Ciekawostki, Świat i Wszechświat » W MIT połączyli szpinak z nanorurkami, czujniki szpinakowe będą mogły wykrywać materiały wybuchowe\nW MIT połączyli szpinak z nanorurkami, czujniki szpinakowe będą mogły wykrywać materiały wybuchowe\nczwartek, 03.11.2016 12:23 wibi. Kategorie: Ciekawostki, Świat i Wszechświat\nInżynierowie z MIT połączyli szpinak z nanorurkami, tworząc w ten sposób szpinakowe czujniki, które będą w stanie wykrywać materiały wybuchowe i bezprzewodowo przesyłać na ten temat dane do urządzenia podobnego do smartfonu. To jeden z pierwszych systemów elektronicznych zintegrowanych z rośliną. Inżynierowie nazywają takie podejście 'roślinną nanobioniką'. Celem roślinnej nanobioniki jest wprowadzenie do roślin nanocząstek, by nadać im nowe funkcje – wyjaśnia profesor Michael Strano z MIT.\nW tym wypadku rośliny przystosowano do wykrywania nitrozwiązków często obecnych m.in. w minach. Gdy taki związek znajduje się w wodzie pobranej przez roślinę, nanorurki wyemitują sygnał fluorescencyjny, który można zarejestrować za pomocą kamery na podczerwień. Kamera może zostać połączona z niewielkim komputerem, który wyśle SMS-a do użytkownika. To nowy sposób na pokonanie bariery komunikacyjnej pomiędzy człowiekiem a roślinami – mówi doktor Strano.\nZdaniem uczonego rośliny mogłyby w ten sposób informować nas np. o obecności zanieczyszczeń. Rośliny do bardzo dobrzy analitycy. Mają system korzeniowy w gruncie, bez przerwy próbkują wody gruntowe i samodzielnie przenoszą je do liści – zauważa uczony. Dlatego też świetnie nadają się do monitorowania środowiska naturalnego.\nWykorzystana technika może zostać zastosowana do każdej rośliny. To z kolei może pomóc też rolnikom. Rośliny wiedzą, że będzie susza na długo przed nami – stwierdza Strano. Te czujniki dają nam informację w czasie rzeczywistym. To tak, jakbyśmy rozmawiali z roślinami o środowisku, w którym żyją. Tego typu informacje pozwolą na zwiększenie plonów i marginesu zysku – stwierdził Min Hao Wong, absolwent MIT, który założył firmę Plantea, by rozwijać wspomnianą technologię.\nŹródło: ScienceDaily, KopalniaWiedzy.pl\n« Irlandia – W Longford zaatakowano Polaka, otrzymał kilka ciosów nożem, 31-latek zmarł w szpitalu\nUK – Wysoki Trybunał orzekł, że rząd brytyjski nie może rozpocząć procedury Brexitu bez zgody parlamentu, dwie trzecie członków Izby Gmin jest przeciwnych wyjściu »\n50 gości, 93 bots, 1 członków


Kadra Narodowa Niesłyszących 2017 | Koszykówka kobiet - koszykówka i liga kobiet w pigułce\nKadra Narodowa Niesłyszących 2017\nDodano: 24.03.2017, 21:01\nKadra trenowała na obiektach Hali Sportowej MZOS przy ul. Bohaterów Warszawy 4 w Pruszkowie, a zakwaterowanie i wyżywienie miała w Hotelu „Comfort Biznes” przy ul. Prusa 1 w Pruszkowie. Zawodniczki były na badaniach w Centralnym Ośrodku Medycyny Sportowej w Warszawie.\nW piątek zostały przeprowadzone badania kontrolne w godzinach porannych. Zajęcia treningowe odbyły się w piątek - 2 razy, w sobotę - 2 razy, w niedzielę – 1 raz. W sobotę i w niedzielę był rozruch o 7:00. Dziewczęta ciężko pracowały na treningach.\nSkład kadry szkoleniowej: Tomasz Romanowski (trener), Maciej Jacyna (asystent trenera) oraz Olga Grudzień (fizjoterapeuta). Prezes Polskiego Związku Sportu Niesłyszących Jarosław Janiec był na konsultacji.\nNa treningu trenerzy instruowali i udzielali wskazówek, aby zawodniczki poprawiły technikę w koszykówce, znały schemat gry i prowadziły grę taktyczną. Fizjoterapeutka przeprowadzała rozgrzewkę przed zajęciami i ćwiczenia rozciągające po treningach. Nasz sztab trenerski zaczął przygotowania z myślą o przyszłości i rozwoju koszykówki kobiet w Polsce.\nJeżeli posiadacie znajomych, sąsiadów lub krewnych, którzy są słabo słyszący lub niesłyszący, są zawodnikami lub mają predyspozycje, to prosimy o kontakt.\nOdpowiedź lub pytania prosimy przesyłać drogą elektroniczną na adres: maciekj1@wp.pl (II trener Maciej Jacyna) lub kontaktować się telefonicznie z panią Elą: +48 502 186 638.\n23. Letnie Igrzysk Głuchych w Koszykówce Kobiet odbędą się w dniach 18 – 30 lipca 2017 r. w Samsunie w Turcji.\nWeźmie w nich udział 9 drużyn kobiecych. Polki zagrają w grupie A z Rosjankami, Litwinkami, Chinkami i Włoszkami.\nWięcej informacji na stronie internetowej 23. Letnich Igrzysk Głuchych.


WSZYSTKIE ZIELARY Z OVU- soja, dong quai, z. o. Sroki i inne - Starając się z pomocą medyczną - strona 3 - Forum OvuFriend\nWysłany: 2 marca 2014, 07:58\nAniu dziś weszło a wczoraj nie chciało....wysylali komunikaty a ja bylam poddenerwowana całą sytuacja i wiadomo...dziękuję...jak weszłam do linka, to mi oczywiście ładnie się wkleiło. Buziaki.\nWysłany: 2 marca 2014, 09:23\nJeju widze druga kreche\nJeju widze druga kreche :)\nWysłany: 2 marca 2014, 09:37\n:-)no to nie jestem sama, ale ja nie wierzyłam jak to zobaczyłam, bo niby jak....tylko nie jest dobrze, bo plamię i w tym kłopot- idę leżeć\n:-)no to nie jestem sama, ale ja nie wierzyłam jak to zobaczyłam, bo niby jak....tylko nie jest dobrze, bo plamię i w tym kłopot- idę leżeć <3\nWysłany: 2 marca 2014, 10:43\njeju jest to jak najbardziej mozliwe donga zaczelas brac 6dc i bylo serduszko w tym dniu, musi byc juz 8dpo, Masz luteine? wez ja koniecznie zeby wyrownac poziom hormonow bo jeszcze moze sie po dongu utrzymywac wysoki estrogen. Masz jakis progesteron? albo chociaz herbate z pokrzywy? zagniezdzenie moze trwac nawet do 4dni- caly proces, stad plamienia.\nWysłany: 2 marca 2014, 11:17\nNo napisze co wyszło za jakiś czas w innych testach.\nWróciłam i zrobiłam kolejne testy z innej firmy i znów kreski ale ciemniejsze....aż nie wiem co powiedzieć. Jutro do lekarza się wybieram, także on coś postanowi. Wzięłabym luteinę ale czy do jutra ona coś zmieni?\nWiadomość wyedytowana przez autora: 2 marca 2014, 12:57\nNo napisze co wyszło za jakiś czas w innych testach. Wróciłam i zrobiłam kolejne testy z innej firmy i znów kreski ale ciemniejsze....aż nie wiem co powiedzieć. Jutro do lekarza się wybieram, także on coś postanowi. Wzięłabym luteinę ale czy do jutra ona coś zmieni?\nWysłany: 2 marca 2014, 13:02\nJeju toż to szok\nJeju toż to szok :D\nWysłany: 2 marca 2014, 13:04\nNo właśnie juz nic nie wiem...jak to się stało hmmm, że tak powiem.\nWysłany: 2 marca 2014, 13:10\nWysłany: 2 marca 2014, 13:13\nKochana chyba tak jak wydedukowałam pod wykresem, innej opcji nie ma\nWidać, widać, widać\nZatem oficjalnie gratuluję\nKochana chyba tak jak wydedukowałam pod wykresem, innej opcji nie ma :) Widać, widać, widać <3 Zatem oficjalnie gratuluję <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3\nWysłany: 2 marca 2014, 13:14\nWysłany: 2 marca 2014, 13:15\nno ciąża jak się patrzy\nno ciąża jak się patrzy :) <3\nWysłany: 2 marca 2014, 13:17\nWszyscy mają ciążę, chcę i ja!\njeju, mycha28, JusWik lubią tę wiadomość\nJa miałam identyczne przemyślenia jak się okazało, że jestem w ciąży z Córą Niemożliwe!!!\nKochana, oszczędzaj się teraz. I gratuluję!!!\nA tak btw to ja się nieśmiało dopisze do zielarskiego klubu, kończy mi się właśnie @ wiec od jutra albo nawet dziś wieczorem ruszę z ziółkami na 1 fazę. Z naturalnych podkręcaczy popijam też ocet jabłkowy i siemię lniane. Zamierzam też zmieszac sobie ziółka na 2 fazę.\nCzy 1 faze pije się do domniemanej owulacji, czy lepiej odstawić kilka dni wcześniej? Drugą fazę zacząć od razu 1szego DPO?\nMam pytanie o pokrzywę - nie miałam pojęcia że wpływa ona na progesteron, a popijam dość często ze względu na problemy z drogami moczowymi. Czy jej działanie jest na tyle silne żeby wpływać negatywnie na owluację?\nWiadomość wyedytowana przez autora: 2 marca 2014, 13:18\n[QUOTE=jeju]No właśnie juz nic nie wiem...jak to się stało hmmm, że tak powiem.[/QUOTE] Ja miałam identyczne przemyślenia jak się okazało, że jestem w ciąży z Córą :) Niemożliwe!!! Kochana, oszczędzaj się teraz. I gratuluję!!! A tak btw to ja się nieśmiało dopisze do zielarskiego klubu, kończy mi się właśnie @ wiec od jutra albo nawet dziś wieczorem ruszę z ziółkami na 1 fazę. Z naturalnych podkręcaczy popijam też ocet jabłkowy i siemię lniane. Zamierzam też zmieszac sobie ziółka na 2 fazę. Czy 1 faze pije się do domniemanej owulacji, czy lepiej odstawić kilka dni wcześniej? Drugą fazę zacząć od razu 1szego DPO? Mam pytanie o pokrzywę - nie miałam pojęcia że wpływa ona na progesteron, a popijam dość często ze względu na problemy z drogami moczowymi. Czy jej działanie jest na tyle silne żeby wpływać negatywnie na owluację?\nWysłany: 2 marca 2014, 13:22\n1 faza do skoku, potem 2 faza\nnie wiem czy pokrzywa może zakłócić owulkę, ale chyba bym nie ryzykowała z nią w pierwszej fazie\n1 faza do skoku, potem 2 faza :) nie wiem czy pokrzywa może zakłócić owulkę, ale chyba bym nie ryzykowała z nią w pierwszej fazie\nWysłany: 2 marca 2014, 13:33\n1. aga. just...1. cykl z DONG QUAI...była soja i zioła na I fazę\n2. jeju...........1. cykl z DONG QUAI...był castagnus dwa cykle....\n3.zielarka.... 1. cykl z maca\nTabelka czarownic :-) 1. aga. just...1. cykl z DONG QUAI...była soja i zioła na I fazę 2. jeju...........1. cykl z DONG QUAI...był castagnus dwa cykle.... 3.zielarka.... 1. cykl z maca 4. 5. 6.\nWysłany: 2 marca 2014, 13:41\nCo mam dopisać?\nWysłany: 2 marca 2014, 13:43\njeju gratulacje kochana :* a jednak ile sie starałas?\njeju gratulacje kochana :* a jednak :) ile sie starałas?\nWysłany: 2 marca 2014, 13:45\nSama już nie wiem...muszę to ogarnąć myślą...właściwie regulowałam organizm ale na ovu jestem od października 2012\nWysłany: 2 marca 2014, 13:55\njeju, Doris-83 lubią tę wiadomość\n[QUOTE=aga.just]Wszyscy mają ciążę, chcę i ja![/QUOTE] i ja i ja\nWysłany: 2 marca 2014, 13:56\n[QUOTE=mycha28]i ja i ja[/QUOTE] ja tez chce!!!![img]http://psiakosc.com/emoty/emoty-1/jezor.gif[/img]


POLSKI ROCK NA ZAMKU »\nPOLSKI ROCK NA ZAMKU\nW minioną sobotę i niedzielę przyzamkowym amfiteatrem im. Krzysztofa Klenczona rządziła muzyka. Ale zanim spod zamkowego wzgórza popłynęły piosenki Klenczona i Czerwonych Gitar w wykonaniu pułtuszczan – koncert NIKT NA ŚWIECIE NIE WIE – nastąpiło otwarcie wielce ciekawej wystawy złożonej ze zbiorów Wiesława Wilczkowiaka – ROCK ZACZĄŁ SIĘ W GDYNI\nO to, co mieści wystawa, a i o inne sprawy, zapytaliśmy samego Wiesława Wilczkowiaka, (Stowarzyszenie Muzyczne CHRISTOPHER im. Krzysztofa Klenczona). – Tak, to są moje zbiory. A co ja na to, że Pułtusk odszedł od formuły festiwalu imienia Krzysztofa Klenczona? Ja reprezentuję FUNDACJĘ POLSKIEGO ROCKA Franciszka Walickiego! I to są zbiory dotyczące polskiego rocka. To nie jest Krzysztof Klenczon sam… Tak, dużo tu plakatów, ale powinno być więcej. Ta mała gitarka? To jest nagroda dla Franciszka Walickiego, którą otrzymał bodajże od FUNDACJI Sopockie Korzenie i którą to przekazał mnie z myślą, żebym stworzył muzeum polskiego rocka. Myślę, że kiedyś powstanie, mam taką nadzieję. Zdjęcia? Tak, jest duży ich zbiór, wiele dostałem od wokalisty pierwszego polskiego zespołu Rytm and Blues Marka Tarnowskiego. Przekazał mi swoje zbiory plus wycinki z gazet i to są dla mnie najcenniejsze zbiory. A pamiątki związane z Klenczonem? Nie, nie mam nic. A tu jest gitara, którą dostałem od zespołu Trzy Korony z Torunia, od Jurka Niszewskiego, który był wokalistą w tym zespole. Tam jest wzmacniacz gitarowy, lampowy, który otrzymałem z domu kultury w Gdańsku, a tu bluzka różowa Ady Rusowicz z koncertu, dalej stroje Wojtka Kordy, też z koncertu, jest szeroki pas z klamrą, w którym śpiewał Rock n roll is king. Co mi mówili przekazujący dary? Właśnie, że u mnie nie zginą, tak też mówił Marek Tarnowski. „Przekazuję to tobie, bo wiem, że u ciebie to nie zginie, że to wykorzystasz”. Tak samo mówił Wojtek Korda. Nie, na razie nic mi nie zginęło, ale czekam, kto mi jeszcze coś przekaże. Są takie zbiory, pochowane w szufladach (dopiero podczas pisania tekstu przypomniałam sobie, że mam notes z autografami znanych rock-owców, wśród nich wiele podpisów muzyków z Czerwonych Gitar – dop. GMD). Mam nadzieję, że ludzie zaczną je wyciągać na światło dzienne dla następnych pokoleń. Czy powiedziałem Alicji Klenczon, żeby mi coś przekazała? Niekoniecznie (ładny półuśmiech mojego rozmówcy – GMD). Niekoniecznie! I są płyty, ta jest wydana w Stanach Zjednoczonych przez Krzysztofa – The Show Never Ends – o, ją dostałem jednak od Alicji!!! A tę statuetkę dostałem w Szczytnie za działalność na rzecz Krzysztofa Klenczona. Gdzie będzie to muzeum? Tylko w Gdyni, tam powstał polski rock n roll. Tam był początek w Klubie Marynarki Wojennej w kinie MEWA, tam zagrał pierwszy polski zespól rock n rollowy Rytm End Blues. Później zagrali jeszcze w Klubie MW RIWIERA, a następnie w klubie młodzieży socjalistycznej PICCOLO, a dopiero 24 marca `59 roku w Rudym Kocie w Gdańsku. I dziennikarze ogłosili, że jest to początek polskiego rocka, co jest nieprawdą. Że jestem zakochany w rock n rollu? Tak! Jestem w nim od małego, od lat młodzieńczych. Gdy miałem lat 14 to, już chodziłem pod PICCOLLO właśnie, od tyłu, bo nas nie chcieli do lokalu wpuścić. I tam słuchaliśmy rock n rolla, słuchało się też RADIA LUXEMBOURG. Kolega, który pracował w sklepie muzycznym, stawiał głośniki na ulicy i tam schodziło się pół Gdyni, młodzieży, słuchało się i tańczyło… Tak, mieszkańcy Gdyni nadal są rozkochani w tej muzyce. Organizowałem kilkanaście NON STOP-ów w Gdyni, też z takim zespołem legendarnym Złote Struny, z tego zespołu wywodził się Seweryn Krajewski. Nie, od Seweryna nie mam nic. Nie mam z nim kontaktu…\nDyrektor DP Michał Kisiel, prężny inicjator spotkań z kulturą i sztuką na zamku, powitał zgromadzonych na dziedzińcu zamkowym, wśród nich panów Wiesława Wilczkowiaka i Macieja Cybulskiego („Jest z nami od początku grania rocka w Pułtusku” – zaznaczył dyr. Kisiel). – Przygotowaliśmy tę wystawę, chcąc żeby młode pokolenia również czerpały z dorobku twórców rock n rolla: i muzycznych, i kompozytorskich, i tekstowych. Przenieśliśmy się więc w czasie… I tu muszę powiedzieć, że bardzo dziękuję za tę szybką akcję, za wystawę panu Wiesławowi. Zrobił ją dla nas społecznie i to jest ważne ze względu na to, że takie przedsięwzięcia wymagają wielu środków pieniężnych. Bardzo panu za ten gest i trud dziękuję. A pan Wiesław to postać znana w świecie muzycznym. A wystawa? ROCK ZACZĄŁ SIĘ W GDYNI jest już czwartą wystawą w Pułtusku na krużgankach zamkowych, odbywały się one w ramach festiwalu im. Krzysztofa Klenczona, a dzisiaj mamy ją w ramach koncertów, które chcemy zaprezentować pułtuszczanom. Tak więc wystąpią dziś mieszkańcy naszego miasta, zaśpiewają najbardziej znane utwory Klenczona w swoich aranżacjach, a po nich Czerwone Gitary.\nCzęść muzyczną NIKT NA ŚWIECIE NIE WIE poprowadziło zgrabne TRIO, czyli Kamila Mokrzycka, Monika Żebrowska i Andrzej Buźniak (absolutnie estradowy głos). Wystąpili w niej: Miejska Młodzieżowa Orkiestra Dęta OSP z solistkami: Julią Bielińską, Olgą Grzywacz, Aleksandrą Zawadzką; Artystyczny Zespół Estradowy MCKiS pod opieką artystyczną Izabeli Sosnowicz-Ptak i muzyczną Stanisława Rudnickiego oraz zespół muzyczny Luzz-Band.\nJako ciekawostkę podajmy, że wśród publiczności zasiadł „gość wyjątkowy, osoba, dzięki której kilka pokoleń Polaków mogło wzruszać się i bawić, słuchając słów piosenek Czerwonych Gitar, to człowiek – ikona, pan Krzysztof Dzikowski”.\n– Przychodzi taki moment, kiedy najlepiej jest czynem uczcić pamięć Krzysztofa Klenczona. A ten czyn to będzie wspólne śpiewanie mieszkańców ziemi pułtuskiej piosenek Krzysztofa Klenczona i Czerwonych Gitar. Już to wspólne śpiewanie ćwiczyliśmy z okazji Święta Niepodległości, więc myślę, że i to wydarzenie pójdzie nam znakomicie – powiedział Henryk Kowalczyk, MINISTER ŚRODOWISKA.\nJako pierwsze na pięknej scenie amfiteatru stanęły Julia, Olga i Aleksandra. To one wraz z MMOD pod kierunkiem Andrzeja Kalinowskiego rozpoczęły PUŁTUSKIE ŚPIEWANIE.\nCiepły wieczór tego dnia zakończył koncert CZERWONYCH GITAR. A nazajutrz, w niedzielny wieczór, znowu koncerty – wystąpił Carol Markovsky rodem z Makowa Mazowieckiego i zaszalały ŻUKI.\nJakieś refleksje? To były bardzo udane dni z piosenkami dobrymi na wszystko. Pamiątką po nich będzie śpiewnik z piosenkami Krzysztofa Klenczona i Czerwonych Gitar wydany przez Dom Polonii w Pułtusku. Świetny pomysł. W moje ręce trafił z rąk przemiłego chłopca – Jacka Zawadzkiego, pułtuszczanina.\nNa pułtuskie święto muzyki zaproszono również Alicję Klenczon, żonę Krzysztofa Klenczona. Do Pułtuska przyjechać nie mogła, ale przekazała nam list, skierowany do mieszkańców, gości i organizatorów.\nmieszkańcy Pułtuska i goście innych miast, uczestnicy warsztatów muzycznych Music Camp i koncertów Rock na Zamku.\nBardzo serdecznie żałuję, że nie mogę być dzisiaj z Wami. Niestety, z wielu przyczyn nie była możliwa moja podróż do Polski i Pułtuska w obecnym terminie. Jak wszyscy wiecie, w bieżącym roku nie odbędzie się Pułtusk Festiwal Krzysztofa Klenczona. Taka jest decyzja burmistrza miasta i nie chcę z nią polemizować. Szkoda, ponieważ przez te ostatnie kilka lat udało się nam stworzyć imprezę już o ogólnopolskim i ogólnopolonijnym zasięgu.\nMyślę, że powinniśmy w przyszłości kontynuować promocję miasta Pułtusk przez muzykę jego syna Krzysztofa. Cieszymy się z udziału młodych artystów, którzy brali udział w konkursie festiwalowym. Wielu z naszych laureatów idzie dalej drogą artystyczną. Trzymamy za nich kciuki.\nCieszymy się ogromnie z rozwoju naszych warsztatów artystycznych Music Camp. Wspaniali nauczyciele i zdolni uczniowie, na terenie tak bardzo sprzyjającego nam Zamku Domu Polonii, po raz kolejny spotkali się w upalne dni, wspólnie doskonalili swoje umiejętności muzyczne. Cieszę się bardzo, że dzieje się to pod patronatem organizacyjnym Fundacji imienia Krzysztofa Klenczona. Pozdrawiam serdecznie wszystkich uczestników i życzę Wam wielu sukcesów.\nCieszę się także, że w koncertach Rock na Zamku wezmą udział Czerwone Gitary i Żuki. Obu tym formacjom bliska jest muzyka Krzysztofa. A motto koncertów: „mieszkańcy ziemi pułtuskiej śpiewają i grają piosenki Krzysztofa Klenczona i Czerwonych Gitar”, mówi samo za siebie.\nŻycząc wszystkim uczestnikom i widzom znakomitej zabawy, pozdrawiam serdecznie z Arizony. Do zobaczenia wkrótce.\nAlicja „Bibi” Klenczon


Lubelskie: Wypadek na krajowej "19". Zderzyły się trzy samochody - Dziennik Wschodni\nW wypadku trzech samochodów osobowych ucierpiały cztery osoby - wynika z informacji przekazanych nam przez policję. Do zdarzenia doszło dzisiaj około godz. 12.30 na drodze krajowej nr "19" w rejonie miejscowości Tchórzew-Kolonia (pow. radzyński). Kierowcy muszą przygotować się na utrudnienia\nJak wstępnie ustalili funkcjonariusze, 43-letni kierowca mazdy zatrzymał się na jezdni. Prawdopodobnie dlatego, że leżało na niej dzikie zwierzę - ptak. Jadący za nim chevrolet, za którego kierownicą siedział inny 43-latek, zaczął zwalniać. W tył drugiego z tych aut wjechało bmw, prowadzone przez 39-latkę, które z kolei zostało uderzone chwilę wcześniej przez skodę, prowadzoną przez 37-latka, która nie zdążyła odpowiednio szybko wyhamować.\nDo szpitala trafiły cztery osoby - 39-latka, jej pasażer i jadące z nimi 11-letnie dziecko oraz pasażerka skody.\nNa odcinku między Kockiem a Radzyniem Podlaskim, w rejonie miejscowości Tchórzew-Kolonia, ruch odbywa się wahadłowo. Na miejscu ciągle pracują służby.\npolicja wypadek Tchórzew-Kolonia\nGość / 25 grudnia 2019 r. o 14:02\nI to kwiat narodu???? 43, 43 , 37 itp. żaden geriatra , źaden młokos , ale BMW musi być??? Gdzie podzielność uwagi ??? Gdzie zachowany odstęp?? Przecieź brzuchy pełne , to nie z głodu takie rozkojarzenie.\nsupermegaałto / 25 grudnia 2019 r. o 15:04\nZapewne "fani motoryzacji";p\nHania / 27 grudnia 2019 r. o 09:45\ninstruktor jazdy / 26 grudnia 2019 r. o 13:39\nZabrać im prawo jazdy i na przeszkolenie. To Ci pseudo kierowcy nie wiedzą, ze na trasach szybkiego ruchu, utrzymujesz taką odległość w metrach z jaką szybkością jedziesz. Jedziesz 100 na godzinę to odległość 100 m. Ale większość leci 120 -160 a odległość? 50 m. Panie Premierze powinien być przepis, ze przekroczenie o 30 km/godz dozwolonej prędkości skutkuje zabraniem prawo jazdy. 50 km nic nie da\nStary / 26 grudnia 2019 r. o 06:52\nPrzez te nachalne reklamy odkurzaczy chyba wyląduje dziennik z moich zakladek\nMoże dmuchali tylną częścią ciała, a nie ustami i się zatarł wskaźnik :P\nRodak z za Buga / 25 grudnia 2019 r. o 22:24\nMiszczowie prędkości. Żadnego obycia na drodze. Wyjazdy do kościoła lub na rodzinną imprezę 20 km od swojej chałupy.\nGość / 25 grudnia 2019 r. o 13:52\nWszyscy kierujący byli trzeźwi - coś nieprawdopodobnego w Polsce Wschodniej, w Święta Bożego Narodzenia!