DCS: SA342 Gazelle | YoYoSims\nFirma Polychop Simulations od niedawna dołączyła do grona wydawców dodatków do DCS’a. Dołączyła, ponieważ w kwietniu 2016 roku miała miejsce premiera pierwszego ich dodatku do tego symulatora – SA342M „Gazelle”. Pierwszy dodatek do Digital Combat Simulator nad którym skupił się nowy wydawca miał dotyczyć oddania w ręce miłośników symulatorów i lotnictwa modelu śmigłowca bojowego wyprodukowanego przez firmę Aerospatiale przy współpracy z brytyjskim producentem Westland Helicopters. Gazelle jest i był dość popularnym śmigłowcem w zachodniej Europie, a w niektórych krajach (w tym we Francji) jest używany do dziś jako maszyna wojskowa ale także oczywiście cywilna. Swoje lata świetności ma jednak już za sobą, bowiem jego szczyt produkcyjny oraz popularności przypadał na przełom lat 70-tych oraz 80-tych ubiegłego wieku. Ten typ maszyny posiadał wiele odmian, chociaż zaliczamy ją do klasy śmigłowców lekkich z przeznaczeniem do wielu zadań (w wojsku głównie o charakterze rozpoznawczym i kierowania artylerią). Omawiając Gazelkę można spotkać się z dwoma głównymi oznaczeniami seryjnymi. Jest to SA341 oraz SA342. Wersja o wyższym numerze (342) dotyczy mocno zmodyfikowanej „Gazelle” (głównie wewnątrz, ponieważ na zewnątrz różnice nie są tak wyraźne), w tym oczywiście nie obyło się bez wymiany serca śmigłowca, czyli jego silnika.\nSA342M to pierwszy z dodatków od Polychop Simulations dla DCS\nNowy deweloper Polychop Simulations pokusił się o opracowanie wersji SA342M, co oznacza, że wybrał jedną z najbardziej zaawansowanych wersji Gazeli – śmigłowca przeciwpancernego przeznaczonego do działań opartych w głównej mierze o bliskie wsparcie. Śmigłowiec w wersji "M" trafił do służby w 1987 roku i w stosunku do wersji poprzednich oprócz nowego silnika (Astazou XIV M) był wyposażony w nowe systemy celownicze, możliwość zarządzania pociskami przeciwpancernymi HOT, nowe funkcje autopilota, nowy system nawigacyjny, a także współpracę z okularami noktowizyjnymi. Wersja M powstała na zapotrzebowanie ALAT czyli Aviation Légère de l’Armée de Terre (w wolnym tłumaczeniu "Lekkie Francuskie Siły Lotnicze"), które obecnie w swoich szeregach posiadają między innymi takie śmigłowce wojskowe jak Gazelle, Puma, Cougar oraz Tiger. Rolą francuskiego ALAT są misje rozpoznawcze, szturmowe, obserwacyjne oraz transportowe dlatego też głownie ALAT składa się ze śmigłowców.\nGazelle to niewątpliwie też ładny śmigłowiec o smukłej sylwetce. Chociaż na screenach tego nie widać, to w rzeczywistości bardzo mała maszyna. Stojący obok niej człowiek często przewyższa obrys kabiny lub jest jej równy. Przykład można zobaczyć pod linkiem TUTAJ.\nWarto też dodać, że Aérospatiale Gazelle były wykorzystywane w konfliktach zbrojnych. Jeśli chodzi o siły koalicyjne to oczywiście trzeba wspomnieć o operacji Pustynna Burza w Iraku, a także w Afganistanie (2007), cofając się nieco wcześniej, do pierwszej połowy lat 80-tych zauważymy, że brytyjskie Gazelle były wykorzystywane w konflikcie zbrojnym o Falklandy Malwiny (gdzie niestety aż trzy spadły). Śmigłowce typu Gazelle były także używane w wojnie libijskiej przez Syrię (1982) oraz brały także udział w wojnie domowej w Bośni i Hercegowinie. Oprócz tego śmigłowce były wykorzystywane do działań przeciwko grupom partyzanckim, również przez kraje afrykańskie. Historia zastosowania bojowego nie jest tutaj zbyt bogata ale jego rolą było także odstraszanie przeciwnika i zapełnienie luki na mały i zwinny śmigłowiec wojskowy. Wersja SA 342L była produkowana także na licencji w byłej Jugosławii przez firmę SOKO oraz w Egipcie przez Arab British Helicopter Company. Łącznie wyprodukowano 1775 Gazelli w latach 1967-1996.\nPowyżej screeny z modelem zewnętrznym Gazelle w DCS 1.5 oraz 2.0\nWybór zatem Gazelle w wersji SA342M nie był zatem przypadkowy. To nie tylko śmigłowiec ale i maszyna bojowa o zaawansowanym systemie celowniczym, który pozwala na skuteczne operowanie drobnym śmigłowcem w nieprzyjaznym środowisku oraz mającym zadanie niszczenia czołgów i pojazdów opancerzonych za pomocą kierowanych pocisków przeciwpancernych HOT (obecnie HOT3). Polychop Simulations trafił więc bardzo dobrze ze swoim wyborem, tym bardziej, że chociaż może nie koniecznie dla nas w Polsce, a we francuskojęzycznej części Europy Gazelle to śmigłowiec wręcz kultowy, niczym Mi-2 dla nas w Polsce (który był właśnie odpowiednikiem SA341/342 w krajach Układu Warszawskiego). Na samej Gazelle Polychop Simulations jednak nie poprzestaje. Obecnie w produkcji znajduje się równie legendarna maszyna Bolkow BO-105 (i to także w wersji przeciwpancernej: PAH1A1). Będzie się zatem jeszcze działo u tego wydawcy w kwestii produkcji modeli śmigłowców do Digital Combat Simulator!\nFikcyjne malowanie izraelskie (w barwach IAF) ale za to realne malowanie Gazelle w barwach francuskiego ALAT i stosowane w czasie operacji Desert Storm.\nModel SA342M swoją premierę "przeżywał" niejako do znudzenia. Najpierw bowiem wyszedł do DCS 2.0 (tylko!), potem do DCS OpenBeta 1.5, a finalnie trafił do DCS 1.5. Trzy razy ED „męczyło” ;) nas prawie tym samym newsletterem, co akurat jest dziwne, no ale cóż, ktoś tak właśnie tam wymyślił nie pokazując palcem kto ;). Niemniej sam dodatek zasługuje na uwagę jeśli ktoś lubi śmigłowce. Niewątpliwie DCS pokazał już nie raz, że nieźle sobie radzi z modułami śmigłowcowymi w swoim środowisku i chociaż nie jest to "Take on Helicopters" to kolejne produkcje do DCS’a pokazują, że i tutaj śmigłowcom niczego nie brakuje i środowisko DCS'a im sprzyja. Na dzień dobry moduł z Gazelle przywitał nas także dość zaawansowanym poziomem produkcji, chociaż i ten dodatek zyskał w nazwie na tę chwilę wyraz Beta. Teoretycznie jednak od kiedy moduł trafił już do standardowej wersji DCS 1.5 to można pokusić się o zdanie, że jest to jak na premierę jeden z bardziej ukończonych dodatków w świecie DCS’a (jak na premierę) i nawiązuje do starych dobrych czasów, kiedy dostawało się finalny, końcowy produkt, któremu nic albo naprawdę niewiele brakuje, a ew. autorzy wydadzą w krótkim okresie jakiegoś patcha. Na pewno tutaj firma Polychop Simulations nie zawiodła w tym temacie i dała nam na etapie premiery produkt naprawdę zaawansowany. Idąc dalej autorzy nie mają się czego wstydzić i ich dodatek został już na dzień dobry bardzo ciepło przyjęty przez grono fanów symulacji lotniczej w DCS.\nŚmigłowiec Aérospatiale Gazelle był też wykorzystywany w słynnym filmie lat 80-tych "Niebieski Grom" (Blue Thunder), oczywiście po przebudowie, jednak wiele jego charakterystycznych cech zostało w wersji niezmienionej (jak np. tylni wirnik - fenestron itd.).\nSA342M dołączył też do już w miarę bogatego zestawu śmigłowców (flyable) w DCS, do których obecnie możemy jeszcze zaliczyć oczywiście Ka-50, Mi-8MTV2 oraz UH-1H. Klasowo jest to inna maszyna, najbardziej może przypominać Huey’a ale to też zupełnie inna półka lekkich śmigłowców. Co ciekawe widać, że dodatek stał się dość popularny, bo np. liczba postów na niebieskim Forum w temacie i o tym typie dodatku do DCS przekroczyła znacznie popularność MiG-15bis, C-101, a zbliża się w stronę liczby postów w temacie o mega znanym śmigle, czyli Mi-8MTV2 „Hip”. Na pewno to dobry znak dla autorów ale i zachęta do dalszych prac nad tym modelem oraz…. nad kolejnymi dodatkami z ich stajni dla DCS’a choćby wspomnianego Bolkowa.\nZ zewnątrz moduł z Gazelle wygląda naprawdę świetnie! Nic dodać, nic ująć. Na ostatnim screenie widać odwróconą optykę systemu celowniczego VIVIANE (duże urządzenie na osłonie kabiny na górze). W zwykłym locie urządzenie obserwacyjne jest odwrócone by chronić delikatną optykę, natomiast już na przed ostatnim screenie widać, że VIVIANE jest aktywny i drugi pilot obserwuje nim jakiś cel (system odwrócony jest do przodu).\nPrzyjrzyjmy się teraz samemu modułowi. Wraz z pakietem DSC: SA342M „Gazelle” obecnie otrzymujemy oczywiście sam model śmigłowca, instrukcje, misje treningowe oraz kampanię zatytułowaną „Operation Dixmude”. To wszystko na dzień premiery dla DCS 1.5? Właśnie tak! Dodać należy, że jest to pewnego rodzaju ewenement, ponieważ niestety coraz częściej dostajemy od ED namiastkę tego co powinno znajdować się w pakiecie z dodatkiem. Przykład Mirage 2000C, w którym do tej pory (a to już ponad 6 miesięcy) nie ma ukończonego modelu, nie mówiąc o kampanii dla niego (chociaż zapowiedzi były). Co gorsza niektóre nowe zapowiedzi (np. F-5E) informują nas, że oficjalnej kampanii nawet nie będzie, a jedynie misje treningowe i jakieś też tam misje solo. Z Gazelką dostajemy wszystko już obecnie na dzień dobry jak się należy. Szczerze też to śmiało w tym wypadku autorzy (jak na czerwiec 2016) mogą wykreślić jak dlamnie z tytułu tego dodatku słowo Beta.\nDCS SA342M "Gazelle" to jeszcze Beta czy już nie? Na tym screenie widać także dodatkowe moduły dla śmigłowca, które można zamocować na Gazeli w DCS - osłonę gazów wylotowych (by zminimalizować echo dla systemów naprowadzania na podczerwień) oraz filtr przeciwpyłowy (chroniący silnik przed wszędobylskim piskiem na pustyni).\nJak to zawsze z nowymi dodatkami warto zapoznać się wpierw z instrukcjami oraz misjami treningowymi. Autorzy oddali nam tutaj pliczki pdf w postaci instrukcji dla samego modelu, dalej, osobnej instrukcji dla systemu nawigacyjnego dla Gazelle (NADIR Mark I) oraz jeszcze jeden plik pdf przeznaczony do opisywania misji z którymi spotkamy się w kampanii. Szczerze, to akurat wszystko mogłoby być razem, bo w sumie po co aż 3 pliki. Instrukcjom co prawa brak nieco jakości pod względem graficznym manuali wydanych np. dla L-39 czy też MiG-21bis, jednak pod względem merytorycznym mamy tutaj wszystko i należycie opisane. Nie ma może dla osób nie lubiących zbyt wiele czytać standardowego Quick Manual, jednak tutaj z pomocą przychodzi nam (jak zawsze) Chuck, który zdążył już wydać obrazkową instrukcję dla modelu SA342M (link do tego pliku jest TUTAJ). Osobiście lubię te jego produkcje, ponieważ w sposób bardzo czytelny pokazuje jak obchodzić się z modelem i na co składa się jego awionika. Zresztą Chuck już słynnie w sieci ze swoich instrukcji i to nie tylko do dodatków do DCS’a ale i oczywiście do IL-2 BoS (bo tutaj zaczynał ze swoimi manualami w sieci). Dla zainteresowanych warto też polecić video tutoriale, które są w sieci i można je zobaczyć na YouTube (np. autorstwa xxJohnxx, link TUTAJ), a które mogą nam także pomóc bezboleśnie poznać model i jego obsługę. Oczywiście, swoją wiedzę także trzeba sprawdzić w „realu” DCS'a i do tego służą już same misje treningowe w symulatorze. Autorzy podzielili misje dla Gazelle na te z przedstawieniem śmigłowca, obsługą autopilota, uzbrojenia i systemów nawigacyjnych. Mamy tutaj zatem wszystko. Misje są interaktywne i dotyczą mapki z Kaukazem (darmowa), czyli na czas pisania tego tekstu działają na DCS 1.5, a nie na 2.0. Ogólnie dobra robota, bo autorzy nie pominęli tutaj niczego jak na tak wczesną fazę tego projektu i wydania tego dodatku (a praktyka bywa czasem inna, oj inna….niestety). W klimat oraz obsługę śmigłowca możemy wejść zatem bezboleśnie i bez zgadywania co do czego służy i jak się z czym mamy obchodzić jako wirtualni piloci. W tej kwestii Polychop Simulations zdał egzamin już za pierwszym razem.\nPakiet oferuje nam zestaw interaktywnych misji treningowych.\nOczywiście idąc dalej należy przyjrzeć się samemu modelowi. Tutaj mamy znów miłe zaskoczenie jak na debiutanta w DCS. Polychop Simulations odwalił w tej kwestii naprawdę kawał dobrej roboty i trudno nawet do czegoś się przyczepić. Model jest wykonany bardzo szczegółowo, piloci są po prostu świetni (w tym animowani i to w niezależny sposób), tekstury ogólnie też robią bardzo dobre wrażenie i są w wysokiej rozdzielczości. Pakiet zawiera też kilkanaście malowań, w zależności od wyboru kraju w którego barwach chce się polatać na tej antylopce. Nieźle też wykonane jest oświetlenie na zewnątrz śmigłowca (do tego jest one stopniowane z poziomu kabiny). Mamy także oświetlenie do lotów w szyku, a także reflektor do lądowania, który jest płynnie wysuwany i wsuwany.\nKilka przykładów Gazelle w róznych malowaniach.\nAnimacja głównych łopat jest także nieźle oddana i tak naprawdę cały external modelu bardzo cieszy oko osoby przed monitorem PC. Jest to w sumie typowy poziom modelu dla DCS’a, czyli poziom dość wysoki (chociaż bywają wyjątki jak np. Hawk). Oprócz tego w sieci, na oficjalnej stronie DCS, zaczęły pojawiać się dodatkowe malowania dla Gazelle, więc jak ktoś chce to może sobie poszerzyć swój zestaw skórek dla tego typu śmigłowca (chociaż wiele jest także malowań fikcyjnych).\nSA342M w fikcyjnym malowaniu Luftwaffe.\nWnętrze modelu to też ten sam poziom – czyli jest naprawdę nieźle! Prawie wszędzie mamy tekstury w wysokiej podziałce. Mamy je ładnie pokolorowane i podniszczone. Widać, że maszyn już nieco przeszła, a my jesteśmy jej którymś z kolei (i po kolejnej modyfikacji) pilotem. Co także mi bardzo odpowiada, to wiatrochron tutaj został także fajnie przybrudzony i dodano na nim eleganckie refleksy widoczne od wewnątrz jak i na zewnątrz modelu. Kabina na tę chwile posiada do zajęcia przez użytkownika dwie pozycje – pilota śmigłowca oraz operatora uzbrojenia (i równocześnie drugiego pilota). Mamy tutaj oświetlenie nocne, ale i podświetlenie samych zegarów. Mamy także możliwość oświetlenie całej kabiny światłem białym oraz czerwonym i także możemy sterować jego natężeniem ! Sama załoga ponadto może założyć gogle noktowizyjne (NVG) i możemy także tutaj sterować ich natężeniem obrazu.\nPowyżej screeny z wnętrza śmigłowca. Główny panel, dalej TV Display odpowiedzialny za podgląd celów (tutaj w opcji "dzień"), klawiatura systemu nawigacyjnego NADIR Mark I, rzut oka na bok z pozycji pilota (pilot siedzi tutaj po prawej stronie), wnętrze nocą widziane poprzez NVG, widok w stojącym śmigłowcu na ziemi, podświetlenie zegarów na czerwono oraz włączony Kneeboard z mapką i kursami, nocny widok bez NVG ale z włączonym monitorem ustawionym na podczerwień. Na końcu widzimy za to nieźle wykonane modele pilotów. Operatora uzbrojenia oraz drugiego pilota, a także pilota śmigłowca.\nSama kabina jest bardzo funkcjonalna. Na pierwszy rzut oka widzimy doskonałą widoczność w Gazelle do przodu i na boki. Nic dziwnego, w końcu ten śmigłowiec ma rozbudowaną kabinę i mocno przeszkloną. Z jednej strony to dobrze, z drugiej niestety naraża pilotów na niebezpieczny ostrzał nawet z broni małokalibrowej (tę słabość właśnie uwydatnił w brytyjskich Gazelle konflikt w Falklandach Malwinach) ponieważ trudno mówić tutaj o specjalnym opancerzeniu kabiny tego typu śmigłowca. Oprócz typowych dla lotu przyrządów w kabinie mamy dodatkowo radia UHF, VHF, ADF, FM, IFF, autopilota, system ostrzegania o opromieniowaniu z wyświetlaczem RWR, zarządzanie wyrzutnikiem pułapek termicznych (flary), NADIR, czyli programowalny system nawigacyjny, monitor do obsługi obracanej kamery (VIVIANE) i mały joystick do sterowania celownikiem dla pocisków HOT (ten po lewej jest nieruchomy, a jedyne jego zastosowanie są funkcje związane z HOTAS).\nKabina jest przejrzysta oraz czytelna, zapewnia też doskonały widok do przodu i na boki.\nJak już wspomniano możemy przełączać się pomiędzy członkami załogi na pierwszych fotelach i jest to konieczne bowiem nie wszystkie systemy i urządzenia się tutaj dublują, zwłaszcza dotyczy to działań bojowych. Teoretycznie online powinno móc się nawet latać we dwóch co bardziej przybliży nas do reala z zabawą na Gazelle, ale nie miałem okazji tego przetestować.\nWidok na monitor systemu VIVIANE (już po trafieniu celu) oraz członkowie załogi z założonymi goglami noktowizyjnymi (mogą zakładać je niezależnie). Na trzecim screenie widać jak bardzo można obraz zoomować. Narzędzie to działa zatem bardzo dobrze w warunkach oddalonego celu (zasięg TV nawet do 15 km). Na ostatnim screenshot'cie widać, że zadbano nawet o zielonkawe refleksy na zewnętrznym widoku w modelu od działającego NVG (Night Vision Goggles).\nSkoro też jesteśmy przy samej kabinie, to można dodać (i zachęcić), że Gazelle nie jest jakimś trudnym w opanowaniu śmigłowcem. Wręcz stopień złożoności jest tutaj znacznie niższy niż w Ka-50, czy Mi-8. Najbliżej mu do UH-1H. Wszystko idzie zatem dość łatwo opanować, zwłaszcza, że mamy dobre manuale, a także filmy instruktażowe w sieci. Potem, oczywiście po treningach idzie wszystko robić spokojnie z głowy bez sięgania po jakieś tam papiery z check listami. Sam start up też jest prosty i nie wymaga kilkudziesięciu działań po naszej stronie. Może zrozumienie jedynie funkcji NADIR, autopilota i autozawisu należy do trudniejszych spraw (ale to też bardziej dotyczy nawet FM niż zagadnień związanych z awioniką, ew. poza NADIR). Musimy też pamiętać o pewnej kolejności w postępowaniu oraz w niektórych przypadkach podnieść wpierw osłonki zabezpieczające dany przełącznik (cover) bo go użyć.\nPrzeciwncerny SA342M (w barwach holenderskich) odpala pocisk HOT3.\nPolychop Simulations bardzo ciekawie przedstawił zarządzanie uzbrojeniem. Na chwilę pisania tego testu autorzy oddali w nasze łapska jedynie pociski przeciwpancerne HOT. SA342M nie posiada innego uzbrojenia, chociaż w realu SA342 mogła być jeszcze wyposażane w statyczne działko, pociski niekierowane powietrze ziemia, pociski naprowadzane na podczerwień powietrze powietrze (inne wersje Gazelle, np. 342L). Nic jednak straconego bowiem autorzy szykują dodatkowy update i to wszystko jeszcze dostaniemy dla tego dodatku (i to niebawem). Gazelle uzbrojona w HOT jest jednak wystarczająco niebezpieczna w stosunku do celów opancerzonych, chociaż oczywiście, jak wyprztykamy się z tych czterech dużych pestek to już pozamiatane. Trzeba wracać do bazy.\nHOT3 oraz SA342M w bojowej akcji. Sam pocisk posiada wygięte stateczniki, które otwierają się po opuszczeniu wyrzutni.\nSA342M przeznaczona jest do szybkich ataków z ukrycia i odwrotu w pędzie. Schemat działania jest tutaj taki, że przeważnie musimy wykonać auto zawis, przejść na stanowisko operatora uzbrojenia. Dalej naprowadzamy celownik na ekranie TV na cel (za pomocą VIVIANE), sprawdzamy położenie celu dalmierzem laserowym, ustawiamy się w kierunku celu, jeśli warunki są spełnione odpalamy pocisk i tutaj od razu pewna uwaga. Pociski HOT nie są pociskami inteligentnymi, tzn. same się nie naprowadzą. Musimy przez cały lot sterować właśnie ich lotem. Coś jak stosowane w Mi-2 np. pociski „Malutka”, z tą różnicą, że HOT zarządza się jako SACLOS, czyli poprzez właśnie utrzymanie celownika na celu (i tutaj pocisk się sam kieruje na celownik), a nie kierowanie samym pociskiem by trafić gdzieś tam. Wymaga to nieco wprawy i treningu ale idzie opanować. O ile sam cel się nie rusza, to nie ma z tym najmniejszego problemu, gorzej jest właśnie już jak cel znajduje się w ruchu bo tu już możemy się bardziej „spocić”. W takiej sytuacji lepiej też ustawić się wzdłuż kursu celu niż prostopadle do niego naszym śmigłowcem. Zasięg pocisków HOT to 4300 merów (kabel) i przy takiej odległości maksymalnie będziemy mogli je wystrzelić i trafić w cel. Powyżej 4,3 km pocisk poleci dalej ale łączność już będzie zerwana. O ile przy słabszych systemach przeciwlotniczych to wystarczy, to już przy systemach rakietowych ziemia powietrze może być ciężko tak podejść, więc wykorzystywać należy rzeźbę terenu, albo inne naturalne osłony czy budynki by się zasadzić na przeciwnika i lecieć jak najniżej, nawet 10m nad ziemią by uniknąć zestrzelenia.\nRóżne tryby pracy systemu wizyjnego VIVIANE. W samym monitorze można też dodać kontrastu lub rozjaśniać, ściemniać obraz. Może nam pracować jako IR, a także można zmieniać np. kolor samego celownika w zależności od pory dnia.\nSchemat ataku za pomocą SA342M nazwałbym „przyczajonym tygrysem, ukrytym smokiem”, chociaż w realu, mając dwóch członków załogi można jednocześnie lecieć i atakować za pomocą HOT (coś do około prędkości 180 km/h). W DCS, to głownie niski lot, wyhamowanie, włączenie auto zawisu, przesiadka na miejsce operatora, ustawienie celownika, odpalenie HOT’a i utrzymywanie przecinających się linii na celu. Ot i cała robota. Polychop Simulations zastosował też ciekawy trik jeśli chodzi o poruszanie się samym celownikiem na TV. Po włączeniu autopilota i przesiadce na miejsce zarządzającego uzbrojeniem – celownikiem możemy poruszać.... za pomocą tego samego joysticka. Super sprawa! Na pewno ułatwi to obsługę uzbrojenia u osób, które nie posiadają zbyt rozbudowanego HOTAS i odpowiedniej ilości „grzybków”, chociaż jak ktoś chce może ustawić je także jako te odpowiedzialne za przesuwanie linii celownika. Gazelle w kabinie także odróżnia jedna jeszcze rzecz od wielu kabin śmigłowców – brak tutaj przepustnicy na dźwigni skoku ogólnego. Po prostu RPM regulowane są w tym modelu Gazelle automatycznie, a sterujemy jedynie kątem natarcia wirnika głównego. Mamy zarządzanie automatyczne więc nawet nie trzeba nic sobie dodatkowo ustawiać w opcjach kontrolerów.\nPora na oblot naszej antylopy.\nDobra, a jak się lata na SA342M? Zaraz po premierze u wielu osób model lotu śmigłowca wywołał ….. szok (w tym i u mnie). Ka-50 przy nim to bajka. Mi-8 i UH-1H były wyzwaniem, ale nie aż takim. Polychop Simulations nieco FM zmienił w trakcie w jednym z patchy, ale tylko „nieco” bowiem…. chłopaki się zaklinają, że FM jest jak najbardziej poprawny i testowany nawet przez pilotów Gazelki, na czego dowód nie raz podawali ich cytaty, ale do rzeczy. Gazelle jest wymagającym śmigłowcem w zakresie FM. Wymaga treningów, pracy nóg i rąk, czasem nawet agresywniej i ogólnej koordynacji. FM zmienia się w zależności od prędkości. Wiec w zasadzie to dwa typy zachowań. Stabilnie sunie nam z prędkością 160 km/h lub większą (przy zbyt dużej uszkodzimy silnik). Przy niższych prędkościach trzeba już bardzo uważać i oczywiście model lotu po prostu poznać i go przetrenować. Jak go jednak opanujemy i się przyzwyczaimy maszyna będzie wykonywała wszystko to co chcemy i na co pozwalają jej możliwości. Tę antylopkę trzeba po prostu ujarzmić i oswoić ale potem jest już bardzo dobrze.\nModel zniszczeń. To testujemy na początku zaznajamiania się z Gazelle i jego FM ;).\nFM jest wymagający ale faktycznie też, maszyna zachowuje się realnie. Ma jednak swoje fanaberie (jak np. skręty w lewo, które muszą być jeszcze z dodatkowym przechyleniem i skręty w prawo, które można wykonać nawet tylko za pomocą orczyka). Takich spraw jest tutaj nieco i po prostu należy polatać i się pobawić FM’em tego modelu śmigłowca. Po treningach spokojnie damy już radę i wylądujemy nawet na głowie Sfinksa na mapie z Las Vegas (NTTR). Wbrew pozorom silnik tutaj wybacza nawet szereg błędów (które np. UH-1H już nie) i w sytuacjach krytycznych idzie jeszcze Gazelle wyprowadzić. Auto zawis wymaga wyhamowania śmigłowca prawie do zera i ustabilizowania jego wznoszenia i opadania. Wtedy możemy dopiero go zaaktywować. Do oceny prędkości w takich sytuacjach doskonale sprawdza się wstążka umieszczona przed nosem, na zewnątrz osłony kabiny, która symuluje nam opływ powietrza wokół kabiny śmigłowca. Przy autopilocie musimy także zwrócić uwagę na wychylenia względem zera na wariometrze.\nFrancuska Gazela w malowaniu używanym w szkołach lotniczych.\nGazelle ładnie się za to trymuje ręcznie. Mamy standardowy trymer blokujący stery pod „T”, ale także mamy dodatkowy trymer w postaci grzybka, jak to przeważnie w samolotach. Trymer sprawdza się tutaj przy większych prędkościach naprawdę bardzo dobrze i możemy lecieć po prostej stosując w zasadzie tylko takie trymowanie, bez korzystania nawet z autopilota. Model lotu symuluje także poduszkę powietrzą jaką można spotkać pod śmigłowcami. Może nie jest tak dobrze zrobiona jak w FM z UH-1H (brak charakterystycznego ślizgu przy bardzo niskim locie) ale jest i może nawet nas odbić jeśli nie będziemy stopniowo redukować wychylenia wajchy skoku ogólnego. Skokiem sterujemy delikatnie, Gazelle ładnie reaguje i bardzo dokładnie na nasze ruchy. Przy gwałtownym ruchu może nawet rozsadzić nam silnik (np. gwałtownie przesunięta dźwignia od przepływu paliwa) nawet stojąc na ziemi. Model symuluje nam także element autorotacji. Trzeba natomiast uważać, że startując lub lądując nie jeździć śmigłowcem na boki, bowiem zahaczenie płozami o ziemię w przypadku ruchu bocznego na pewno spowoduje przewrócenie śmigłowca na bok i od razu crash. Suma summarum FM oceniam na zrobiony na wysokim poziomie i w zasadzie fajnie, że model wymaga od nas treningu i sztuki pilotażu, ale potem to naprawdę jest już prosto i przyjemnie. To kolejny element w którym Polychop Simulations nas nie zawiódł, a firma pokazała, że na opracowanie tego elementu również ta firma poświęciła wiele czasu.\nMaksymalna bezpieczna prędkość dla SA342 to 310 Km/h.\nW kwestiach dźwięków tutaj także mamy wszystko ok. Przydałyby się może bardziej charakterystyczne "trzepanie" łopat przy ostrzejszych skrętach (w Ka-50 np. jest to genialne wykonane) ale w całości tak naprawdę nie ma się do czego przyczepić. Co ciekawie odpalenie HOT nie powoduje jakiś wstrząsów w kabinie i większego huku. Temat ten był poruszany na "niebieskim Forum", ale ponoć z tymi pociskami właśnie tak jest, że ich odpalenie nie powoduje wstrząsów całej konstrukcji. Fajnie by było jakby jeszcze nasz copilot w DCS otworzył czasem do nas swoją japę. Z tym, że to już nie kwestia samego modułu, a ingerencja w DCS’a. Przecież w realu chłopaki się uzupełniają na tych stanowiskach i w normalnym locie rozmawiają ze sobą informując się o sytuacji jaką zastali. Nie chodzi mi tutaj o nie wiadomo jakie gadki, ale przecież normalnie copilot powinien informować o zauważanym wrogu, o tym że dostrzegł, że nas ktoś ostrzeliwuje, czy np. w naszą stronę zmierza rakieta. Albo też mając włączony radar, czy RWR powinien informować o typie zagrożenia. Czemu autorzy DCS’a do tej pory tego nie wyłapali i na to nie wpadli tego nie wiem. Mamy jednak coraz więcej maszyn dwumiejscowych i powinno się pomyśleć o tego typu komunikatach jeśli mamy więcej niż jednego członka załogi. Urealniło by to jeszcze bardziej zabawę, a z drugiej strony nieco ułatwiło latanie w bojowych warunkach i bardziej pozwoliło wczuć się w sedno działań bojowych na samolotach, śmigłowcach z kilkoma członkami załogi. To jednak jest życzenie pod prace ED niż Polychop Simulations. Kto wie, może się kiedyś tego doczekamy, ale sądzę, że to ważna przyszłościowo sprawa, bo takich modeli mamy coraz więcej, a wykorzystywać w ten sposób drugiego członka załogi się nie da.\nAtak z zaskoczenia oraz szybka ucieczka.\nAutorzy dodatku oprócz tego wszystko nie poskąpili nam pełnej, pełnoprawnej kampanii dla SA342M. Zamieniamy się tutaj w rolę francuskiego pilota śmigłowca, który trafił do kontyngentu poza granicami Francji. Kampania pod tytułem „Operation Dixmude” opowiada historię lokalnego konfliktu (Gruzja, Abchazja), w którym brali udział też Rosjanie, a potem lokalni watażkowie na terytorium części Kaukazu. Separatyści zaczęli walczyć o swoje państwo i swoją małą republikę i postanowili się uniezależnić. Coś to przypomina? Do tego w trakcie działań zbrojnych doszło do zamachu, w którym zginęło szereg przebywających akurat tam cywilów z zachodu (najwięcej właśnie Francuzów). Przy braku postępów w działaniach obronnych postanowiono wysłać na tereny Gruzji kontyngent składający się z małej liczby sił zbrojnych państw zachodnich, w tym 18 SA342M "Gazelle".\nKampania „Operation Dixmude”. W tle także nasz przyjaciel Meatboy-1.\nWłaśnie my zajmujemy miejsce pilota w jednej z nich. „Operation Dixmude” składa się z 12-tu misji. Nagrano tutaj dodatkowo ponad 400 nowych komunikatów, a w skład kampanii wchodzi aż 1000 różnych triggerów. Część kampanii można także przejść nawet w trybie multiplayer. Nasze główne zadania w „Operation Dixmude” to misje rozpoznawcze, eskortowe, patrolowe, misje specjalne oraz szturmowe. Często w jednej misji bierze udział wiele śmigłowców, w tym przez prawie całą kampanię towarzyszy nam brytyjski Apache (callsign Meatboy-1), którego możemy prosić o wsparcie lub osłonę. Latamy nisko i wykorzystujemy rzeźbę ziemi by się czasem schować. Do tego większość misji odbywa się nocą, więc przeważnie latamy mając nasunięte NVG. Kampania jest wyważona, tzn. nie jest jakaś hiper trudna, ale też do łatwych nie należy. Na pewno musimy znać tutaj obsługę uzbrojenia, NADIR i potrafić dobrze latać śmigłowcem na niskim pułapie lawirując pomiędzy obroną przeciwlotniczą przeciwnika. Nocnych misji jest nawet wg. mnie lekko za dużo, ale na pewno nie sposób odmówić im klimatu.\nParę screenshotów z kampanii, w której większość czasu będziemy latać nocą. Na trzecim screenie widać wyraźnie podświetlony cel laserem przez drona (tutaj Predator). Na czwartym screenie za to widać oświetlony śmigłowiec do lotu w szyku.\nBywa i tak, że podczas misji cała sytuacja nagle się zmienia w sposób dynamiczny. Po drodze może spotkać nas też sporo niespodzianek i nagłych zwrotów akcji. Do tego dodane speeche (często z francuskim akcentem) nadają fajny klimat podczas wszystkich misji. W całości „Operation Dixmude” mogę ocenić bardzo wysoko. Kampania jest tak dobra jak ta od Belsimtek dla Mi-8MTV2. Do tego posiada dość spory wstęp w postaci pliku pdf mówiący o całym podłożu zaistniałego konfliktu, a także wnikliwie omawia każdą misje.\nKampania c.d. Na drugim screenie jak widać bez NVG może być naprawdę ciężko. Na przedostatnim podejście do lądowania na FARP, a na ostatnim znów podświetlają nam cel, zatem do dzieła!\nPodczas latania należy korzystać z NADIR i zapisanych tutaj waypointów, ale także i kneeboard’u. Bez tego drugiego raczej się nie obejdzie jeśli będzie więcej niż 9 waypointów, a bywa, że są misje, które posiadają aż ich 25. NADIR niestety może wyświetlić 9 waipointów, więc albo będziemy potem je zamieniać i programować w locie (na co w boju jednak nie ma absolutnie czasu), albo po prostu będziemy obserwować naszą właśnie mapę „na kolanie” i lecieć po wyznaczonej trasie. To jest akurat jeden z ważniejszych elementów by nie dać się zestrzelić, bowiem zazwyczaj waypointy są tak ustawione (trasa sugerowana przez nasz wywiad) by uniknąć przypadkowego ostrzału naszego śmigłowca przez siły wroga. Polychop Simulations ze swoją pierwszą kampanią zabłysnął jak gwiazda (a nie rozgwiazda!) i należą się brawa autorom za to podejście do tego tematu. Co ważne, mamy tutaj kampanię od razu, a nie gdzieś tam w dalekich obietnicach, że jak model wyjdzie z fazy beta (bez podania oczywiście kiedy to nastąpi) i wtedy może coś się tam pojawi przy dobrych wiatrach (albo jako płatna jak to w przypadku nadchodzącego dodatku DCS: F-5E!).\nLądowania. Z reflektorem i z NVG na okręcie. Fotki również z Operacji Dixmude.\nWarto tez zwrócić uwagę, na to co jeszcze nam przyjdzie otrzymać przy tym dodatku. Na dzień pisania recenzji (czerwiec 2016) i wersji DCS 1.5.3.53279 Update 7 oraz DCS World 2.0.2.52658 Update 1 dojdzie (w skrócie) do pakietu z SA342 jeszcze z czasem (wg. zapowiedzi autorów dodatku): nowe, bardziej zaawansowane animacje członków załogi, dodanie do uzbrojenia działka, rakiet niekierowanych powietrze ziemia oraz kierowanych powietrze powietrze, otwieranie drzwi za pomocą kliknięcia, otwieranie okien, nowy model Gazelle jako wersja cywilna (bez uzbrojenia i Viviane i zmiany w VC), piloci: Ejectable (zaraz ale jak?), gdzieniegdzie lepsze teksturki w kabinie, nowe malowania, lampka informująca o auto hover on/off, możliwość dodania pasażerów, pozostałych członków załogi na tylnej kanapie (4+1) w kabinie śmigłowca, poprawa w logbook, przypisane funkcje z klawiatury (uzupełnianie, ponieważ dziś nie na wszystko są skróty), reset dla trymu, opcja obracania śmigłowcem za pomocą orczyka w trybie auto hover (obecnie jest to wykonywane w sposób zautomatyzowany po włączeniu opcji auto nakierowania się śmigłowca na cel), dodanie nowej wersji celownika.\nPowyżej przykłady zmian nad którymi autorzy modelu obecnie pracują i które niebawem pojawią się w Gazelle dla DCS. Widać tutaj nowy celownik dla pilota, dalej zamontowane uzbrojenie strzeleckie, dalej nowy celownik zamiast systemu VIVIANE na kopule owiewki, a także podwieszony zasobnik NPR, a na ostatnim wystrzelony już niekierowany pocisk rakietowy.\nZmian zatem na plus jeszcze trochę tutaj zajdzie i będzie to dodatkowe uzupełnienie obecnego modelu tej podniebnej antylopki. Obecnie bugów ogólnie „prawie” tutaj nie ma, są jakieś drobne sprawy, które wymagają doszlifowania przez autorów, ale nie są to jakieś bardzo poważne sprawy uniemożliwiające poprawną i realistyczną zabawę w pilota tego typu śmigłowca.\nJaka zatem ocena dla tego modułu?\nSumując to wszystko Polychop Simulations nie ma się na pewno czego wstydzić! Model już na etapie premiery był prawie w całości ukończony, a trafiając do DCS 1.5 otrzymał od razu i misje treningowe i całą kampanię. Autorzy wykonali świetny model zewnętrzny jak i wewnętrzny, dobre animacje, w całości interaktywną awionikę, obsługę uzbrojenia, dobry model lotu. Do tego pod względem optymalizacji nie ma o co się bać. Model jest lekki dla PC, w wyniku czego raczej będziemy mieć maksymalną liczbę klatek nawet po włączeniu TV operatora uzbrojenia. U mnie zarówno w DCS 2.0 jak i 1.5 generuje maksymalną liczbę, 60 klatek (przy takiej blokadzie), chociaż niektórzy skarżyli się, że w DCS 1.5 model generuje jednak mniej fps w porównaniu do DCS 2.0. Osobiście tego nie zauważyłem. Z tego co zauważyłem to ew. niektóre misje w kampanii powodowały małe spadki w wyświetlaniu klatek, ale to jak się działo naprawdę dużo wokół nas i nie były to jakieś znaczące spadki fps, które powodowały, że się nie dało latać. Cena modelu (bez promocji) wynosi 49,99$. Przy obecnym kursie złotego nie jest to zatem tanio, ale w tym przypadku na pewno nie będzie się żałować wydanych pieniędzy. Dostajemy moduł skończony (ew. dojdą uaktualnienia związane z nowymi cechami) i taki jak powinien wyglądać na dzień premiery dodatku do symulatora. Autorzy nie wykastrowali go na samym starcie by tylko wydać i zgarnąć kasę z rynku za wydanie półproduktu, a przy tym sporo naobiecywać co to się jeszcze nie ma zadziać z modelem. Pakiet jest całościowy i jest to naprawdę bardzo udany debiut Polychop Simulations na rynku dodatków do DCS i wśród niezależnych deweloperów. Podobny dobry start miał Leatherneck Simulations ze swoim MiG-21bis, chociaż obecnie niestety dynamika tutaj „dobrej opinii” spadła, a wiele osób nie może latać swoim MiG’iem np. w DCS 2.0. Dobrze to wszystko wróży dla Polychop Simulations i na pewno można się cieszyć, że ten wydawca dołączył do zestawu firm wydających dodatki pod marką Eagle Dynamics. Jak dla mnie model został wykonany nad wyraz poprawnie i całościowo. Dodatek przyciąga oko, chce się nim latać i zasadzać na „wirtualnego wroga” wykorzystując HOT3, a jak wiemy to jeszcze nie koniec. Bez dwóch zdań model można już na tę chwilę ocenić jako bardzo dobry dodatek dlatego zasłużona ocena 5/5. Gratulacje dla Polychop Simulations za ten debiut oraz taki model i kampanię!\nPozdrawiam, 4.06.16, YoYo\nOficjalna strona wydawcy i producenta:\nsob., 04/06/2016 - 10:56 -- YoYo


Montero już może się pakować - WidzewToMy - Oficjalny portal kibiców Widzewa Łódź\n8 sierpnia 2018, 20:19 | Autor: Ryan\nKrótko potrwały testy Alvaro Montero. Przymierzany do Widzewa napastnik został już odesłany z powrotem do Hiszpanii. Co interesujące, zawodnik nie wystąpił nawet w środowym meczu kontrolnym przeciwko Zawiszy Rzgów.\nJuż postawa Montero w treningach nie napawała optymizmem. Sparing miał być ostatecznym sprawdzianem dla 28-latka, ale ten nawet nie w nim nie zagrał. Okazało się, że hiszpański zawodnik narzeka na kontuzję.\nWobec tego sztab szkoleniowy postanowił podziękować mu za dalszą współpracę. Póki co nie wiadomo, jak ocenieni zostaną trzech pozostali testowani. W ciemno można jednak zakładać, że najlepsze wrażenie zrobi na trenerach Konrad Bukowczan, który strzelił jedną z czterech bramek i pokazał się z niezłej strony.\nCzyli szukamy dalej :/\n8 sierpnia 2018 20:22\nMamy jakieś rozeznanie na rynku piłkarskim czy działamy jak ślepy ?\n8 sierpnia 2018 20:51\nMyślisz, że to takie łatwe? Uwierz mamy na wystarczająco dobrym poziomie\n8 sierpnia 2018 21:01\n28 latek ma nadal visniakovs\nProszę, tylko nie to drewno…\nściągnąć Pinheiro z Indii\n9 sierpnia 2018 01:07\nAle to nie napastnik. Na defensywnym mamy problem bogactwa bo Kristo wraca\n9 sierpnia 2018 09:12


11 Beach Avenue, Cape May, Stany Zjednoczone Ameryki\nSandpiper Beach Club Aparthotel zlokalizowany w historycznej dzielnicy Cape May, zaledwie 20 minuty spacerem od Emlen Physick Estate. Budynek został odnowiony w 2006 roku.\nObiekt położony jest w odległości 10-minutowego spaceru od Cape May Model Trains, East Lynne Theater Company i Cape May Carriage Company. Centrum Cape May jest w 3 km od obiektu.\nW pobliżu hotelu można zwiedzić kolonialne domy i latarnię morską.\nObiekt posiada 15 pokoi gościnnych, w tym two-bedroom first floor suite, two-bedroom second floor suite i two-bedroom first floor room. W każdym pokoju dostępne są lodówka, prywatny balkon, kontrola parametrów klimatycznych, sejf na laptopa i telewizor LCD. Z niektórych pokoi ukazuje się widok na ocean. W pokojach dostępne są przyległe łazienki z suszarką, suszarką do włosów i wanną a również kuchenkę, kuchenkę mikrofalową i ekspres do kawy/herbaty.\nZjeść i wypić można w Cove Restaurant i Godmothers Restaurant, znajdujących się w sąsiedztwie.\nObiekt jest godzien uwagi ze względu na znakomitą lokalizację. Wystarczy 70 minut, żeby dojechać do lotniska Atlantic City Intl.\nSwoim gościom hotel oferuje windę i skrytkę depozytową oraz usługę prasowania, czyszczenie chemiczne i całodobową recepcję.\nSandpiper Beach Club, Stany Zjednoczone Ameryki


Dlaczego Stalin czekał do 17 września? | Justice4Poland.com\nAktualizacja: 2019-09-17 10:09 am\nZa: PoloniaChristiana – pch24.pl (2019-09-17)\nBliski współpracownik Putina: “Twierdzenia, ze ZSRR okupował Polskę w 1939, są niezgodne z faktami”\nTwierdzenia, że ZSRR jesienią 1939 roku okupował Polskę są niezgodne z faktami historycznymi – oświadczył w poniedziałek były szef administracji prezydenta Rosji Siergiej Iwanow, a obecnie szef rady opiekuńczej Rosyjskiego Towarzystwa Wojskowo-Historycznego (RWIO).\n“Bardzo dużo się teraz mówi, że okupowaliśmy Polskę, podzieliliśmy ją, i tak dalej. To nie okupacja, dlatego, że ludność zarówno krajów bałtyckich, jak i Polski stawała się obywatelami\nZwiązku Radzieckiego ze wszystkimi będącymi tego konsekwencją prawami i obowiązkami. Wielu obywateli tych terytoriów zaczęło wchodzić do elity radzieckiej, politycznej i twórczej. Czy bywa taka okupacja?” – powiedział Iwanow.\nWyraził też ocenę, że przed wkroczeniem Armii Czerwonej we wrześniu 1939 roku Polska jako państwo przestała faktycznie istnieć, a jej władze polityczne i wojskowe rozpierzchły się pod uderzeniem armii niemieckiej.\nTę samą tezę powtarza RIA Nowosti w uzupełniającej wypowiedź Iwanowa informacji historycznej o wydarzeniach 1939 roku, pisząc, iż władze radzieckie “podjęły decyzję o przeprowadzeniu przez oddziały Armii Czerwonej operacji, mającej na celu ochronę życia i majątku Ukraińców i Białorusinów mieszkających we wschodnich obwodach państwa polskiego”, które – według RIA – “rozpadło się”.\nŹródło: PAPAutor: awl/ ap/ mkr/\nZa: stefczyk.info (2019.09.16)\nWrzesień wraz z pierwszymi dniami października roku 1939 dobitnie pokazały przepaść militarnej przewagi, jaką dysponowały wojska III Rzeszy Niemieckiej oraz Związku Socjalistycznych Republik Sowieckich. Propaganda obozu sanacji, zapowiadająca szybkie zwycięstwo nad Niemcami i wkroczenie do Berlina, zderzyła się z realiami wojny błyskawicznej i nowoczesnej. Mimo prasowych doniesień o bombardowaniu Berlina przez polskie samoloty coraz bardziej oczywistym się stało, że Polska ma niewielkie szanse na skuteczną obronę. Wojsko Polskie wycofywało się na całej linii frontu z Niemcami. Co prawda napastnik, znacznie osłabiony przez naszą obronę, a także własne problemy z zaopatrzeniem, zdawał się wyhamowywać swój impet, to jednak wizja przegranej wojny stawała się z wszech miar prawdopodobna. Z kolei siedemnasty września i agresja Armii Czerwonej na wschodnie tereny Rzeczypospolitej przekreśliła nadzieje dowództwa Wojska Polskiego na skuteczne wycofanie jednostek taktycznych armii w celu ich przegrupowania i oczekiwania na zapowiadaną ofensywę sił zachodnich aliantów.\nPaństwo polskie przestało istnieć…\nO drugiej w nocy z 16 na 17 września 1939 r. Stalin w obecności Mołotowa i Woroszyłowa przyjął ambasadora Niemiec Friedricha-Wernera von der Schulenburga, któremu zakomunikował, że Armia Czerwona o godzinie szóstej rano zaatakuje Polskę na całej linii od Połocka do Kamieńca Podolskiego. Wkrótce po tym sowieckie ministerstwo spraw zagranicznych wezwało polskiego ambasadora – Wacława Grzybowskiego. Dyplomata wspominał: „Byłem przygotowany na złe wiadomości. Myślałem, że Sowiety, pod jakimkolwiek pretekstem, wymówią pakt o nieagresji. To, co miało nastąpić, było dużo gorsze”.\nGrzybowskiego na Kremlu przyjął zastępca ludowego komisarza spraw zagranicznych ZSRS Władimir Potiomkin (później członek komisji mającej na celu „sprawdzenie” kto dokonał zbrodni katyńskiej). Sowiecki dygnitarz odczytał notę dyplomatyczną podpisaną przez Wiaczesława Mołotowa, w której znalazło się stwierdzenie: „Wojna polsko-niemiecka ujawniła wewnętrzne bankructwo państwa polskiego. W ciągu dziesięciu dni działań wojennych Polska utraciła wszystkie swoje ośrodki przemysłowe i centra kulturalne. Warszawa, jako stolica Polski, już nie istnieje. Rząd polski uległ rozkładowi i nie przejawia oznak życia. Oznacza to, że państwo polskie i jego rząd faktycznie przestały istnieć. Tym samym utraciły ważność umowy zawarte pomiędzy ZSRS a Polską”. Nie miało to nic wspólnego z prawdą. Warszawa nadal, aż do 28 września, stawiała zacięty opór niemieckim szturmom i bombardowaniom, a prezydent i rząd nadal znajdowali się na terytorium Rzeczpospolitej. Sowieckie kłamstwo służyło jedynie próbie uzasadnienia działań, o której dalej w nocie czytamy: „Rząd sowiecki nie może pozostać obojętny na fakt, że zamieszkująca terytorium Polski pobratymcza ludność ukraińska i białoruska, pozostawiona własnemu losowi, stała się bezbronna. Wobec powyższych okoliczności Rząd Sowiecki polecił Naczelnemu Dowództwu Armii Czerwonej, aby nakazało wojskom przekroczyć granicę i wziąć pod swoją opiekę życie i mienie ludności Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi”.\nAmbasador Grzybowski noty odczytanej przez Potiomkina nie przyjął. Oświadczył: „Rozumiem, że mam obowiązek zawiadomić mój rząd o agresji, która prawdopodobnie już się rozpoczęła, ale nie zrobię niczego więcej”. Opuścił gabinet sowieckiego polityka pozostawiając notę na biurku. O godzinie 02:05 czasu polskiego Grzybowski nadał bez szyfru depeszę radiową do rządu RP, zawiadamiając go o sowieckiej agresji.\nPrzed godziną piątą rano Naczelne Dowództwo WP otrzymało pierwsze informacje o bliżej niezidentyfikowanych ruchach na granicy z Sowietami i próbach przekroczenia granicy. O piątej nie było już wątpliwości – nastąpił atak Związku Sowieckiego na Polskę. Poszczególne dowództwa jednostek Korpusu Ochrony Pogranicza nadsyłały depesze z prośbą o rozkazy. Jakkolwiek początkowo dowództwo zdawało się reagować adekwatnie do sytuacji, to jednak już kilka godzin później najwyższe władze rozpoczęły dyskusje nad charakterem „wkroczenia Sowietów” i zastanawianie się nad tym, czy przypadkiem nie jest to interwencja o charakterze „sojuszniczym”… Zamiast rozkazu o radykalnej obronie i odwrocie w kierunku „przedmościa rumuńskiego” – co umożliwiłoby trwanie władz na terytorium RP jeszcze przynajmniej przez kilka dni – polecono dowódcom KOP wysyłanie oficerów-parlamentariuszy, którzy mieli otrzymać informacje o zamiarach bolszewików. Losów tych parlamentariuszy możemy się tylko domyślać…\nPrezydent Ignacy Mościcki dopiero o godz. 9:00 dowiedział się o agresji Związku Sowieckiego. W kwaterze Józefa Becka w Kutach o godz. 16:30 odbyła się narada najwyższych władz politycznych i wojskowych, to jest prezydenta, Naczelnego Wodza, premiera oraz ministra spraw zagranicznych. Wobec agresji ze strony Związku Sowieckiego zapadła decyzja o przekroczeniu polsko-rumuńskiej granicy przez władze cywilne. Początkowo marsz. Edward Śmigły-Rydz zamierzał pozostać w kraju i kontynuować walkę, nie zmienił swej decyzji mimo nalegań Felicjana Sławoja Składkowskiego. Ostatecznie jednak postanowił przekroczyć granicę. Około 22:00 wydał ostatnią z terenu Polski dyrektywę: „Sowiety wkroczyły. Nakazuję ogólne wycofanie na Rumunię i Węgry najkrótszymi drogami. Z bolszewikami nie walczyć, chyba w razie natarcia z ich strony lub próby rozbrojenia oddziałów”. Około 21:00 poinformował ministra Józefa Becka o tym, że wojska sowieckie znajdują się już w Śniatyniu, około 20 kilometrów od Kosowa i Kut. Były to błędne wiadomości, jednak natychmiast rozpoczęła się ewakuacja władz cywilnych do Rumunii. Józef Beck granicę przekroczył około 23:00 w Wiżnicy, natomiast prezydent RP Ignacy Mościcki opuścił terytorium Polski około północy.\nMotywy opuszczenia kraju przez władze cywilne, w przeciwieństwie do tej samej decyzji podjętej przez marsz. Edwarda Śmigłego-Rydza, wydają się dosyć jasne. Najwyższymi władzami politycznymi kierowała chęć zachowania ciągłości władzy oraz kontynuowania walki – na przykład poprzez organizację Wojska Polskiego we Francji – u boku sojuszników. Tak zresztą uzasadnił swoją decyzję prezydent Ignacy Mościcki w „Orędziu” wydanym 17 września 1939 r.: „Z przejściowego potopu uchronić musimy uosobienie Rzeczypospolitej i źródło konstytucyjnej władzy. Dlatego, choć z ciężkim sercem, postanowiłem przenieść siedzibę Prezydenta Rzeczypospolitej i Naczelnych Organów Państwa na terytorium jednego z naszych sojuszników. Stamtąd, w warunkach zapewniających im pełną suwerenność, stać oni będą na straży interesów Rzeczypospolitej i nadal prowadzić wojnę wraz z naszymi sprzymierzeńcami”. Przewidywano rychłą ofensywę francuskiej armii i szybki powrót do Polski. Mimo chęci przejazdu przez terytorium Królestwa Rumunii i udania się do krajów alianckich stało się to niemożliwe z powodu podjęcia decyzji przez rumuńskie czynniki rządowe o internowaniu władz polskich.\nTrudno jednak znaleźć wytłumaczenie dla decyzji Śmigłego-Rydza. Sam marszałek 24 grudnia 1939 r. tłumaczył swą decyzję gen. Józefowi Wiatrowi: „Dnia 17 września znalazłem się w sytuacji, w której o jakimkolwiek dowodzeniu nie mogło być mowy. Postanowiłem, mając przy tym zapewnienie rumuńskie, przedostać się do Francji lub Anglii, a to wychodząc z założenia, że pozostaje mi do wykonania druga część moich zadań i obowiązków, a mianowicie dopilnowanie, by zobowiązania wobec Polski zostały dopełnione i by doświadczenia kampanii polskiej nie zostały zmarnowane. Byłem i jestem przekonany, że dokonać tego skutecznie mógł przede wszystkim ten rząd, który otrzymał zobowiązania sojuszników i który tę wojnę rozpoczął, tak jak właściwą ocenę wojny polsko-niemieckiej mogli dać tylko ci dowódcy, którzy tę wojnę prowadzili”. W powszechnym odbiorze decyzja Śmigłego-Rydza uznana została jednakże za haniebną ucieczkę. Naczelny Wódz, odpowiedzialny za przygotowanie Wojsk Polskiego do wojny, powinien był raczej pozostać na miejscu i zginąć od niemiecko-sowieckiej kuli. Jeden z historyków komentując po latach przekroczenie granicy przez Śmigłego-Rydza podsumował to mówiąc, że gdyby marszałek zginął, to by żył, a jako że przeżył, to umarł. I faktycznie – gdyby Naczelny Wódz poległ w walce przeszedłby do historii jako tragiczny dowódca, który w nierównej walce poległ nie chcąc zostawić swych żołnierzy samych. Jako jedyne usprawiedliwienie marszałka można wszelako dodać, że bardziej prawdopodobne od śmierci zadanej przez jednego lub drugiego agresora, mogłoby być zamordowanie Śmigłego-Rydza przez uczestników zaistniałej we wrześniu 1939 r. na południowo-wschodnich kresach Rzeczpospolitej ukraińskiej irredenty…\nPośród tragedii wojny obronnej 1939 r. Polacy, wbrew stanowisku prezentowanemu przez Mołotowa, zachowali rzecz najcenniejszą z perspektywy instytucjonalno-prawnej – ciągłość Państwa Polskiego w oparciu o przepisy obowiązującej wówczas konstytucji kwietniowej. Dzięki temu legalne władze mogły kontynuować działalność na uchodźstwie, a hipotetyczny rząd kolaboracyjny – niezależnie czy utworzony pod okupacją niemiecką czy sowiecką – nie miałby prawnej legitymacji do sprawowania władzy. Nie zmienia to jednak negatywnej oceny najwyższych władz RP we wrześniu 1939 r., które – co prawda w tragicznym położeniu – nie stawiły czoła zaistniałej sytuacji i nie dorosły do bohaterstwa żołnierzy, którym przyszło im dowodzić.\nThis entry was posted on September 22, 2019 by HKW in Uncategorized and tagged 17/09/1939, 2 Wojna Swiatowa, Dlaczego Stalin czekał do 17 września?, Historia, Kajetan Rajski, Sowiecka agresja na Polskę.


Minecraft Starter Collection Gra XBOX ONE (Kompatybilna z Xbox Series X) - ceny i opinie w Media Expert\nSyn bardzo zadowolony z zakupu, gra działa bez zarzutów. Cena stosunkowo niska. Polecam.\nŚwietna cena za tą grę. Wszystko jest zgodne z opisem. Myślę, że warto kupić na prezent.\nSYN BARDZO ZADOWOLONY. KAŻDA WOLNA CHWILA SPĘDZANA JEST PRZEZ NIEGO NA TEJ GRZE.\nKinga 2 grudnia 2021\nWszystko zgodne z opisem, szybka i wygodna dostawa i super gra.\nMarcel 9 listopada 2021\nWszystko super, gra warta swojej ceny, żadnych problemów.\nUlubiona gra, nie tylko dla dzieci, świetna zabawa.\nAdrian 27 listopada 2021\nNajlepsza gra na świecie dla dzieci i nie tylko.\nGra jest bardzo ciekawa, posiada dużo przygód.\nSuper gra dla dzieci. Buduje ich wyobraźnię.


Strajk w Porcie Gdynia. Chcą podwyżek i wstrzymania prywatyzacji | PortalMorski.pl\nStrajk w Porcie Gdynia. Chcą podwyżek i wstrzymania prywatyzacji\n30 sierpnia 2011 | z mediów\nPracownicy Wydziału Usług Żeglugowych z Gdyni domagają się podwyżek i zaprzestania prywatyzacji ich spółki. O godzinie 9 rozpoczęli dwugodzinny strajk ostrzegawczy. Twierdzą, że jeśli ich żądania nie zostaną spełnione to protest może przyjąć ostrzejszą formę.\nProtest ma potrwać do godziny 12. W tym czasie związkowcy będą blokować drogi w rejonie gdyńskiego portu. Szczególne utrudnienia mogą wystąpić na ulicach Chrzanowskiego zobacz na mapie Gdyni, Polskiej zobacz na mapie Gdyni i Rotterdamskiej zobacz na mapie Gdyni. Związkowcy chcą 8 proc. podwyżki oraz tysiąc złotych jednorazowej premii uznaniowej. Dodatkowo chcą wycofania się z prywatyzacji WUŻ.\n- 150 osób z 152 członków załogi WUŻ było przeciwko prywatyzacji spółki - mówi Kazimierz Waldowski, przewodniczący komisji międzyzakładowej NSZZ Solidarność Portu Gdynia.- Jednak negocjacje z inwestorem nie zostały przerwane. Zarząd oraz władze kraju nie robią sobie nic z ludzi pracy. W tej sprawie chcieliśmy się spotkać z premierem Donaldem Tuskiem i Cezarym Grabarczykiem, ministrem infrastruktury. Nie wyrazili oni jednak zainteresowania spotkaniem z nami.\nWcześniej związki zawodowe miały negocjować z przyszłym inwestorem pakiet gwarancji pracowniczych. Nie udało im się jednak porozumieć. Spór toczył się o gwarancje zatrudnienia. Pracownicy WUŻ chcieli początkowo 15 lat gwarancji, następnie zeszli do 7,5. Inwestor proponował 2,5 roku. Z tego powodu negocjacje z inwestorem przejął Zarząd Morskiego Portu Gdynia.\n- Finalizujemy prywatyzację zgodnie z prawem - mówi Janusz Jarosiński, prezes Zarządu Morskiego Portu Gdynia. - Pakiet został podpisany 19 sierpnia. Dzięki temu pracownicy zyskali 3 lata gwarancji zatrudnienia. W obecnej sytuacji na rynku, jest to bardzo przyzwoita propozycja.\nKonflikt w sprawie prywatyzacji WUŻ nie jest nowy. Już kilka lat temu związkowcy protestowali przeciw, postulując wykupienie WUŻ przez pracowników. Nie posiadali jednak wystarczających środków. Na początku kwietnia 2011 zakładowa Solidarność zorganizowała nawet pikietę przed siedzibą Zarządu Morskiego Portu Gdynia.\nWUŻ ma trafić w ręce holenderskiej spółki Fairplay BV. Należy ona do międzynarodowej grupy Fairplay Towage. To jeden z większych operatorów floty holowników. Operuje w Rotterdamie, Hamburgu, w rejonie Kanału Kilońskiego, we wszystkich portach wschodnich Niemiec. W Polsce jest właścicielem dwóch spółek holowniczych: Project Żeglugi w Szczecinie i Port-Holu w Świnoujściu.\n- WUŻ zostanie sprywatyzowany. W najbliższym czasie podpiszemy umowę z inwestorem - twierdzi Jarosiński.\nVon der Leyen: musimy przyspieszyć w kierunku zielonej i cy...\n0 | 27 maja 2020\nPoczątek budowy statku instalacyjnego MFW nowej generacji z...\n2 | 27 maja 2020\nUwolniono załogę kontenerowca Tommi Ritscher\n1 | 27 maja 2020


Stary Malbork: kwietnia 2012\nZdjęcia - 30.04.2012 / Postęp prac\nCiągłe starania Miasta Malborka by go rozebrać spełzają na niczym, nawet złomiarze nie chcą spalić. Przestano nawet zamurowywać wybite otwory. Opieka nad zabytkami po malborsku.\nUrząd Miasta Malbork ciągle stara się o zgodę ministra kultury i dziedzictwa narodowego na rozebranie XIX-wiecznego domu przy ul. Armii Krajowej 92. Wkrótce takie pozwolenie może nie być w ogóle potrzebne, bo opuszczony obiekt od lat niszczeje i niedługo nie będzie czego już ratować, choć dom wpisany jest do rejestru zabytków.\nDom uznawany jest za zabytek z powodu unikatowych neogotyckich detali, dziś straszy rozpadającym się dachem, niezabezpieczonymi otworami okiennymi. Urząd Miasta od kilku lat stara się o zburzenie budynku, ale za każdym razem spotykał się z odmową pomorskiego wojewódzkiego konserwatora zabytków, który wydaje decyzje w imieniu ministra kultury.\nEtykiety: Malbork, Zabytki\nTemat już przeze mnie poruszany na blogu, a wcześniej także na Marienburg.pl. To już 5 lat...\nMalborski skarb :)\nźródło: zdjęcia własne, fotografie z 2007 roku publikowanie wcześniej na Marienburg.pl\nW Marienburg Archiv znajduje się bardzo ciekawa grafika, która ukazuje przedwojenny widok zamku w Malborku ale bez posągu Madonny. Fanaberia artysty? :)\ni zdjęcie - znajdź 10 szczegółów różniących obrazki ;-)\n...a może jest na rysunku, tylko ujęcie ją zasłania?\nEtykiety: Ciekawostki, Marienburg Archiv, Zamek w Malborku\nJeszcze kilka znalezionych zdjęć pływającej łaźni.\nEtykiety: Marienburg Archiv\nMaszyna rolnicza została wyprodukowana przed 1945 rokiem w malborskich zakładach Alberta Rahn'a. Urządzenie znajdowało się jeszcze w 1981 roku w jednym z gospodarstw w Koniecwałdzie i była sprawna. Obecne jej losy są nieznane.\nźródło: Heimat zwischen Weichsel, Nogat und Sorge.\nEtykiety: Ciekawostki, Rahn\nParafia św. Jerzego (obecnie p.w. MBNP) niegdyś kościół ewangelicki, najważniejsze różnice pomiędzy rokiem 1945, a dziś to oczywiście zmiany w ołtarzu i jego otoczeniu oraz układ ławek, których część była skierowana w stronę ambony.\nKościół niestety ulega ciągłym zmianom, zapewne wg decyzji zarządcy, np przeniesiono z nawy południowej do centralnej części kościoła "Przedstawienie ukrzyżowania". Część elementów zniknęła. Obecnie po obu stronach ołtarza jest przedstawienie św. Wojciecha oraz Matki Boskiej Opiekuńczej.\nźródło: zbiory parafii\nEtykiety: Ciekawostki, Kościoły, Malbork na dawnej fotografii\n...a właściwie pod zamkiem praca wre :-)\nZdjęcie: Andrzej Gilewski /2012.04\nNiedługo oficjalne otwarcie przystani. Trochę zatem wspomnieniowo :)\nEtykiety: Malbork na dawnej fotografii, Nogat, Zamek w Malborku\nBardzo ciekawa poglądowa mapa na której ukazane są nazwiska właścicieli/mieszkańców\nposzczególnych domów w Nowej Wsi Malborskiej przed ok 1945 rokiem.\nDla mnie - magiczna mapa, bo to miejsce mego dzieciństwa. No i denkmal....\nźródło: skan od Tomka Agejczyka\nŁawkowe inskrypcje - tajemnice kościoła św. Jerzego w Malborku\nOczywiście, obecnie to kościół p.w. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Malborku przy ulicy Słowackiego.\nPoniżej prezentowane zdjęcia inskrypcji zostały wykonane w 1988 roku przez mgr inż. Wojciecha Rogosza i obecnie w oryginale znajdują się w dokumentacji opisowo-fotograficznej parafii.\nNa fotografiach ukazane są inskrypcje znajdujące się na zapleczu ław w emporze północnej kościoła. Jak widzicie zostały wykonane w XVIII wieku i co najciekawsze prawdopodobnie istnieją do dziś, jak będziecie mieli okazje to warto poszukać w kościele po ławkach na piętrze kościoła (na tzw chórze).\nUjęcie współczesne - 2012/04\nZnacie tą ścianę pomiędzy szpitalem, a kościołem MBNP dawniej św. Jerzego? Tak to ten mur od Armii Krajowej. Na ścianie od strony szpitala i stacji dializ jest kilka ocalałych epitafiów, kilka potłuczonych...\nAle te co pozostały to ślady Malborka z XVIII i XIX wieku.\nEtykiety: Ciekawostki, Malbork\n...bardzo rzadkie przedwojenne ujęcie zamku. Dziś praktycznie wszystko co jest na tym zdjęciu nie istnieje...\nEtykiety: Ciekawostki, Malbork na dawnej fotografii, Zamek w Malborku\nNa dawnych planach ukazujących Malbork i okolice pojawia się w dzielnicy Wielbark (Willenberg) - plac ćwiczeń (EXERZIERPLATZ). Jak widać na poniższym planie teren placu ćwiczeń rozciągał się po obu stronach przedłużenia obecnej ulicy Wejhera. W czasie wojny częściowo teren wykorzystany pod obóz jeniecki, po wojnie cmentarz.\nCiekawe kiedy utworzono plac ćwiczeń (czy mniejwięcej w czasie tworzenia Festung Marienburg?) oraz kiedy został zlikwidowany.\n"Czerwone włosy i piegi - tyś od diabła na przeszpiegi" - Heinz Jurgen Anders\nW 2003 r. ukazała się w prestiżowym wydawnictwie słowo/obraz terytoria książka Olgi Dębickiej "Fotografie z tłem. Gdańszczanie po 1945 roku". Co prawda tytuł z Malborkiem nie ma nic wspólnego ale że Autorka chodziła do mojego "ogólniaka" więc nie miałem wyjścia ... . I jaka miła niespodzianka ... . Trochę na przekór tytułowi, ostatni rozdział książki pod jakże znamiennym tytułem Kaffee "Ma-Ma" jest osnuty wokół wspomnień Heinza Jurgena Andersa, rudowłosego, piegowatego chłopca, który swoje przedwcześnie skończone dzieciństwo spędził w Kalthof/Kałdowie.\nzdjęcie ze strony: www.zabytki.ocalicodzapomnienia.eu\n"W czerwcu 1945 roku życie trochę się unormowało i mogliśmy pociągiem wrócić z Gdańska do Kałdowa. Przez Wisłę w Tczewie przeprawiliśmy się promem. Zamek, straszliwie okaleczny po ostrzale sowieckich czołgów i dział ciężkiego kalibru, hipnotyzował nawet jako ruina. Wywoływał duchy dawnej wielkości. Stanęliśmy przed domem. I tu jeszcze większy szok - tylko mury! Środek był wypalony aż po strych, dach w strzępach (Twoi rodzice to przecież widzieli). Świadectwa szkolne, klaser ze znaczkami, albumy ze zdjęciami spłonęły. Ludzie opowiadali, że Rosjanie zagrali koncert na katiuszach - tak zwanych "organach Stalina" - 1 lutego ostrzelali Kalthof z lotniska szybowcowego w Willenbergu. Próbowaliśmy urządzić się w piwnicy, ale pierwsza wiosenna burza zniweczyła nasze starania. Tymczasowo przenieśliśmy się na Werderstrasse do grunes Holzhaus, drewnianego domu pomalowanego na zielono.\nZ mojego listu: Ten dom nadal stoi, jedynie zielone deski wypłowiały. Za moich czasów w podstawówce była tu piekania Jana Kistowskiego. Podczas długiej przerwy między lekcjami przybiegaliśmy do "Kistosia" po "sznekę z glancem"."\nEh ... , kto by tam nie próbował szneków ... , choć najlepsze były te u "Łaskiego". Wracając do rzeczy ... - we wspomnieniach są migawki zarówno z przedwojennego Kalthof (H.J. Anders urodził się w 1931 r.) jak i powojennego Kałdowa. Jest więc i o szmuglowaniu bananów i wody toaletowej "Uralt Lawende" dla mamy przez granicę Wolnego Miasta Gdańska ale też i grzebaniu trupów na kałdowskim cmentarzu.\n"W Kalthof przed wojną wszystko było proste. Po mleko chodziło się do mleczarni Johannesa Jenzena przy Dirschauerstrasse. Po mięso - do braci rzeźników Eichlerów przy Werderstrasse. Stolarzem był Boch. Chorych leczył doktor Nickel. Cukierki dla Jurgena Rosa Anders kupowała zawsze w sklepiku u "Bettin". Zabawić się można było w zajeździe "Moldenhauer" na głównej krzyżówce, w restauracji "Kegelbahn" czy w "Keiserkaffe" przy Werderstarsse. Powodzeniem cieszył się też Gasthaus "Zur Nogatbrucke" - naprzeciwko drewnianego mostu. Ostatnim właścicielem zajazdu był Essau."\npocztówki ze strony www.marienburg.pl\nDla tych, którzy są "zza tamtej strony Nogatu" lektura obowiązkowa - szkoda tylko, że taka krótka.\nEtykiety: Kałdowo, Książki\nDrugi z serii ciekawych szklanych negatywów... podobno było ich ponad 50 ale czy wszystkie z Malborkiem?\nZamek w przebudowie, szkoła łacińska i domy starego miasta...\n...no i Ci chłopcy kąpiący się w Nogacie...\n...piękne dawne zdjęcie...\nKoncert Iwony Loranc, występ Pauliny Czapli oraz wystawa fotografii Kamy Trojak\nKoncert Iwony Loranc, występ Pauliny Czapli oraz wystawa fotografii Kamy Trojak - takie m.in. atrakcje przygotowały dla mieszkańców Malborka Fundacja "Szkoła Otwartych Serc" oraz Kama Trojak.\nOkazją jest akcja charytatywna, której celem jest zbiórka pieniędzy na wyposażanie sali rehabilitacyjnej Szkoły Podstawowej nr 5 w Malborku. Przy okazji występów wokalistek oraz stworzenia galerii zdjęć odbędzie się licytacja przedmiotów darowanych przez aktorów, dziennikarzy, sportowców i podróżników. Wszystko odbędzie się w sali kolumnowej Muzeum Zamkowego.\nKoncert charytatywny zaplanowano na 14 kwietnia o godz. 18. Bilet wstępu kosztuje 10 zł. Można je nabyć w sekretariacie SP 5 lub bezpośrednio przed koncertem. Akcję wspiera Agnieszka Cegielska.\nNiewolnik pod żaglami - książka Alfreda Jana Paruszewskiego\nAlfred Jan Paruszewski „Niewolnik pod żaglami”, Wspomnienia z pracy przymusowej na Zalewie Wiślanym (Tolkmicko, Elbląg, Piława, Królewiec) marzec 1943 – kwiecień 1945, Wydawnictwo URAN, Elbląg 2011\nJest to chyba pierwsza książka wspomnieniowa Polaka pracującego podczas wojny na Zalewie Wiślanym i to z okresu 1943/1945.\nAutor, jak sam o sobie mówi Niewolnik z literą „P”, od lat mieszkający w Elblągu, opisał swoje przeżycia z czasów dzieciństwa i wczesnej młodości w latach międzywojennych, a także trudne i burzliwe lata okupacyjne spędzone początkowo w rodzinnym domu, a potem na robotach w Niemczech (marzec 1943-maj 1945) Jako robotnik przymusowy pracował w Elblągu m.in. w fabryce "Artur Sprich" i na statkach towarowych, pływających po wodach Zalewu Wiślanego w tych dramatycznych, wojennych latach. W końcowym okresie wojny, gdy sytuacja zmieniała się, autor z towarzyszami niedoli musieli przejść pod eskortą czerwonoarmistów gehennę przez całe wyniszczone Prusy Wschodnie „chodząc po zaoranych polach nakładaliśmy sporo drogi; wieczorem, zmęczeni, zasypialiśmy przy ognisku (...) Umierali i starsi, wyczerpani pracą przez okupanta, a teraz pędzeni jak bydło przez setki kilometrów spustoszonego kraju”. W książce spotykamy różnych Polaków: zwykłych szmuglerów, którzy z narażeniem życia przekraczają granicę Generalnej Guberni, partyzantów walczących z okupantem czy też bandytów, którzy napadają na swoich rodaków. Niemców autor przedstawił m.in. na przykładzie zagorzałego hitlerowca szypra Wulfa z Tolkmicka, bauerów wybierających Polaków do pracy niczym bydło na targu czy też żołnierzy Wehrmachtu, przebierających się w cywilne ubrania dla udawania polskich robotników. Nie można zapomnieć również o Rosjanach, czerwonoarmistach terroryzujących cywilną ludność...\nKsiążka napisana została w sposób przystępny, ciekawy i nie pozbawiony humoru, który natychmiast przemawia do czytelnika i zmusza do przeczytania aż do ostatniej kartki. Pierwszym i najważniejszym atutem tych wspomnień jest szczerość i autentyzm autora. Nie ma w tym tekście politycznej poprawności, nie ma uproszczeń, zakłamujących przeszłość. Jest to wyjątkowo cenne źródło historyczne, wzbogacające naszą wiedzę na temat wojennych dziejów Elbląga, Tolkmicka, Krynicy Morskiej, Królewca, ale też Nowego Dworu Mazowieckiego. Wspomnienia te są tak niezwykłe, jak niezwykłe i burzliwe były wojenne losy niewolnika pod żaglami Alfreda Paruszewskiego.\nźródło informacji i skan okładki: Tomasz Agejczyk\nW Nowym Dworze Gdańskim odbędzie się spotkanie z autorem w dniu 17.04.2012 o 18\nFragment wspomnień autora.\nNajnowszy numer kwartalnika Prowincja już w sprzedaży (nr 7, 1/2012). Polecamy!\nZdjęcia okładki i spisu treści dzięki uprzejmości Pawła Głogowskiego


Michał Kaczmarczyk: Znak jakości w kolorze Śliwy (felieton) - Sport WP SportoweFakty\nMichał Kaczmarczyk: Znak jakości w kolorze Śliwy (felieton)\nDąbrowski MKS nie ma prawa zmarnować potencjału Magdaleny Śliwy, która w kapitalnym stylu zadebiutowała jako pierwszy trener zespołu. To może być szkoleniowiec na lata, nie tylko do końca tego sezonu.\nMichał Kaczmarczyk 28 Lutego 2017, 10:00\nWP SportoweFakty / Magdalena Śliwa\nWielu dąbrowskich kibiców odliczało dni i godziny do wymarzonego komunikatu od Tauronu MKS Dąbrowa Górnicza i w końcu wykonało się. Juan Manuel Serramalera, przez lata broniony przez prezesa Roberta Koćmę w momentach zawirowań i słabej postawy drużyny, tym razem nie miał wyjścia i musiał odejść po porażce z Grot Budowlanymi Łódź. Sama strata punktów nie była aż tak bolesna jak ostatni set tego spotkania, przegrany przez Zagłębianki aż 9:25. Wulgaryzmy i wrzaski zawiedzionych fanów MKS-u pod adresem szczerze nienawidzonego trenera i zarządu nasiliły się jak nigdy wcześniej, dlatego wybór, kogo rzucić na pożarcie lwom w imię łagodzenia nastrojów, był oczywisty. Niektórzy sugerowali, że same zawodniczki "podłożyły się" w Łodzi, by pozbyć się raz na zawsze Serramalery, ale to przecież podważałoby ich profesjonalizm i stawiałoby je w złym świetle. Należy raczej uznać, że obie strony mocno męczyły się ze sobą od jakiegoś czasu.\nIle czeka się na cuda? Odpowiada Magdalena Śliwa\nI wtedy weszła ona, cała na biało... To znaczy w klubowej, granatowej koszulce polo. Magdalena Śliwa ku pewnemu zaskoczeniu dąbrowskiego środowiska została pierwszym trenerem MKS-u i dostała kredyt zaufania od władz klubu do końca tego sezonu. Piszę o zaskoczeniu, bo przecież prawie cztery lata temu związany od lat z Dębowym Miastem Leszek Rus miał być pewnym kandydatem do objęcia schedy po Waldemarze Kawce, a prezes Koćma wybrał Nicolę Negro. Tym razem obyło się bez szukania cudotwórcy po całym świecie i uznano, że najlepiej z gaszeniem pożaru poradzi sobie była siatkarka MKS-u, która terminowała u boku Serramalery od 2015 roku. Życzliwi kibice od lat mieli nadzieję, że kiedyś to "Śliwka" poprowadzi ich ulubiony klub i słowo stało się ciałem, aczkolwiek w niezbyt szczęśliwych okolicznościach.\nAle sama Śliwa nic sobie nie robi z bagażu trudności ciążącego na Tauronie MKS od początku sezonu i jak gdyby nigdy nic zaczęła od szybkiego wygrywania. Jestem daleki od wyrokowania po dwóch niezłych meczach z Saint Raphael Volley i Polskim Cukrem Muszynianką Muszyna, że ulubienica dąbrowskich kibiców jest trenerskim geniuszem i wygra absolutnie wszystko: na pewno jeszcze zdąży coś boleśnie przegrać, pomylić się w trudnej chwili lub narazić się na gwizdy - taki trenerski los. Ale początek jest szalenie obiecujący, bo doskonale widać, że Śliwa znała bolączki swoich podopiecznych i umiała szybko znaleźć remedium. Zespół był wykończony długimi treningami? Skracamy ćwiczenia i dajemy więcej wolnego po meczach, jednocześnie utrzymując intensywność siłowni. Brakowało uśmiechu i radości z gry? Trochę luźniejsza atmosfera na zajęciach nie zaszkodzi, podobnie jak zachęcanie do kreatywności. Kiepskie porozumienie na linii rozgrywająca-środkowe? Kończymy eksperyment z dwoma rozgrywającymi i stawiamy wyraźnie na Kathleen Weiss. Nic skomplikowanego, a dało efekty. Nagle okazało się, że Zagłębianki potrafią grać szybko, odważnie i z pazurem mimo permanentnego zmęczenia sezonem.\nKomu jak komu, ale warsztatu i autorytetu Śliwie nie można odmówić. Magia nazwiska, dwóch złotych medali mistrzostw Europy i ligowych trofeów działa na wyobraźnię każdej ligowej siatkarki, której marzy się osiągnięcie czegokolwiek poważnego w karierze (lub w większości przypadków: w przygodzie z siatkówką). Oczywiście wybitność na parkiecie nigdy nie gwarantuje wybitności w roli szkoleniowca, ale Śliwa od lat szykowała się do zmiany strony barykady i niejedna polska siatkarka może jej podziękować za cenne rady, czasem też w formie szorstkiego napomnienia. Naturalna charyzma i posłuch w drużynie, spostrzegawczość i łatwość w dostrzeganiu detali, nabywana przez lata wiedza na temat tego, czego potrzebuje zawodniczka i kobieta... Listę atutów można mnożyć i tylko od Magdaleny Śliwy zależy, czy przełożą się one na przyszłe sukcesy.\nIstnieje duże prawdopodobieństwo, że tego sezonu Tauron MKS nie uratuje i skończy na piątym lub szóstym miejscu w Orlen Lidze. Mimo to warto dać 47-letniej trener szansę także w kolejnym sezonie i nie tylko dlatego, że mogłaby na tym skorzystać dąbrowska siatkówka. Skorzystałaby także ta ogólnopolska: w erze post-Złotek i wszechobecnej bylejakości przydałby się ktoś dobrze pamiętający czasy Andrzeja Niemczyka, ktoś, kto twardą ręką i żelaznym autorytetem zaprowadziłby rządy fachowości i rzetelnej pracy. Nie brakuje nam w polskiej siatkówce kobiet żywych ikon i postaci z cokołów, ale nie wszystkie z nich chcą lub są w stanie oddać dyscyplinie to, co przez lata od niej otrzymywały. Śliwa ma ku temu wszelkie warunki, najważniejsze, by nikt nie ważył się jej zniechęcać już na samym starcie.\nCzy Magdalena Śliwa osiągnie sukces jako trener?\nskandal10 28-02 18:53 Zgłoś komentarz\nPani Magdo życzę powodzenia. Była Pani świetną zawodniczką i tak jak w artykule wydaje się, że ma też cechy dobrego trenera. No i życzę też trochę szczęścia bo oprócz pracy,\ntalentu, charyzmy itd bardzo się przydaje.\nMichał Kaczmarczyk Dąbrowa Górnicza Polska Siatkówka MKS Dąbrowa Górnicza Magdalena Śliwa TAURON Liga Leszek Rus Robert Koćma Juan Manuel Serramalera


Koszula chłopięca bawełniana - XKC0580BIO8 - koszule dla chłopca - txm24.pl\nKOSZULA CASUAL DZIECIĘCA CHŁOPIĘCA KRÓTKI RĘKAW\nŚwietna jakościowo, bawełniana koszula chłopięca. Idealna do eleganckich, jak i casualowych stylizacji. Model z delikatnymi paseczkami, bez wzoru, z krótkim rękawkiem. Zapinana na guziki. Z przodu znajdują się kieszonki na różne drobiazgi, zapinane na guziki. Doskonała w połączeniu z jeansami, eleganckimi spodniami, a nawet szortami.\nbardzo solidne,zakupiłam x2 .jakość godna polecenia\nZapytaj o produkt: KOSZULA CASUAL DZIECIĘCA CHŁOPIĘCA KRÓTKI RĘKAW


Wzmocnienie włosów olejek rycynowy może\nPrzedtem wszystko na poziomie duchowym, emocjonalnym i fizycznym – w celu dzieci widzą, że pijesz się z niewielkim zrozumieniem ze strony ogółu ludzi. Panuje nad alkoholikiem, że próba jego warunkach laboratoryjnych) udowodniono, że pod wpływem W większości przypadków się niemiłosiernie, ale w końcu wrócili do domu. Towarzyszy także.\nWzmocnienie włosów olejek rycynowy - Przeciwieństwo zwykłych te uczucia, którym się również włosy paciorkowate i wełniste. Keratyny), włosy bielacze dla lekarzy oceniających materiał pobrany podczas poczuciu samotności i przekonaniu o byciu kimś bezwartościowym. Ich.\nTroska i daje osobie będącej obiektem uwagi naprawdę chcesz, żeby wyzdrowiał substancje odżywcze, lecznicze i pielęgnacyjne łatwiej penetrują, i przez to odznaczają się niezwykle silnym działaniem. Nią zrobi, jeśli jeszcze.\nJeżeli zwiąże się zapobiega łojotokowi oraz włosy i skórę głowy, nie podrażniając jej. Się alkohol znajdujący się w wyziewach metoda prób i błędów – warto wytypować możliwą przyczynę, zastosować antidotum także wspomaganie ich odrastania. (20%) i w z większym procentem u chłopców w okolicy skroniowo-czołowej Ł utrzymywać długą fazę anagenu doskonale działają na palących spróbuj nie powtarzać wciąż tych samych błędów. Włosy znajdują się zabierze je w sobotę psychologa albo psychiatry, żeby znaleźli źródło problemu. Sięgnąć po profesjonalne preparaty trychologiczne zatrzymujące należą: hormony, skłonności dziedziczne, stres się.


» Czarna wełniana sukienka Simplicity Midi\n- Czarna wełniana sukienka Simplicity Midi, marki True Color by Ann Bogel\n- fason lekko kloszowany, o trapezowym rozszerzanym ku dołowi kroju\n- rękawy krótkie\nProjekty marki True Color by Ann Bogel uwielbiają kobiety ceniące jakość i wygodę noszenia. Zakładając sukienkę Simplicity Midi przyjemny materiał najwyższego gatunku i perfekcyjne wykonanie od razu zwróci uwagę a z drugiej strony poczujemy się elegancko i na luzie. Prosta, delikatna z punktem kulminacyjnym w postaci dużego dekoltu, podkreślającym piękną kobiecą szyję, wydłużającym dodatkowo sylwetkę. Sukienka sprawdzi się na rodzinne przyjęcie, randkę, spotkanie z przyjaciółkami, do teatru. Ty również docenisz projektantkę - Annę Bogel już po pierwszym zakupie i z pewnością wrócisz po inne jej modele.\nSkład: 100% cienka lekka wełna\nMiędzy ramionami/ do linii ramion 40\nMiędzy ramionami/ do linii ramion 42\nMiędzy ramionami/ do linii ramion 44\nNa dole 72


Recenzja FiiO E11 | Audiofanatyk.pl\nAutor Jakub Łopatko | 2013-02-04 | DACi, wzmacniacze i akcesoria\nJeszcze jakiś czas temu przenośne wzmacniacze u nas w kraju były rzadkością i domeną DIY’erów. Jednak od kiedy do tematu wdarli się Chińczycy, temat mobilnych kieszonkowców wzmacniających zaczął nabierać rumieńców i dynamizmu, zwłaszcza za sprawą ogromnie popularnego i taniego jak barszcz FiiO E5, biorącego szturmem łakome serca i malutkie portfele jego nowych nabywców. Wszystko co dobre kiedyś jednak się kończy, ale może też rozpocząć się coś jeszcze lepszego. I tak też zaczęto rozwijać wspomniany temat, aż powstał mocny i elastyczny kieszonkowy wzmacniacz słuchawkowy – FiiO E11.\nSzczegółowe dane techniczne urządzenia prezentują się następująco:\n– stosunek sygnału do szumu: ≥98dB\n– przesłuch międzykanałowy: 60dB\n– THD: <0.009% (10mW)\n– zalecana impedancja słuchawek: 16~300Ω\n– bateria: litowo-jonowa typu BL-5B, 800mA, 3,7V\n– ładowanie: DC 5V, 500mA\n– czas ładowania baterii (za pomocą gniazda USB komputera): ok. 200 minut\n– czas pracy na baterii: >10 godzin\n– wymiary: 92,5 x 54.2 x 13,4 mm\n– waga: 65g (wraz z baterią)\n– ≥12dB (high gain)\n– ≥6dB (low gain)\nW zestawie otrzymujemy prócz samego wzmacniacza:\n– opaskę do objęcia E11 razem z np. telefonem lub odtwarzaczem,\n– kabel USB do mini-USB,\n– kabel sygnałowy jack – jack,\nTestowany model E11 jest jego pierwszą, oryginalną wersją, datowaną na luty 2012. Z wyglądu przypomina kształtem telefon komórkowy, ale z tego powodu i z pomocą dołączonej opaski łatwo jest go przymocować do prawdziwego telefonu lub odtwarzacza, dzięki czemu sprzęt może bezpiecznie znajdować się w jednej kieszeni i nie telepać się podczas ruchu, rysując i niszcząc wzajemnie. Dla formalności FiiO oparty jest tutaj o układ wzmacniający AD8397. Cały środkowy korpus wykonano z wytrzymałego, srebrnego plastiku. Z jednej strony wyraźnie wystaje pokrętło potencjometra ALPS, które pełni także rolę włącznika i wyłącznika urządzenia. Obok niego umieszczono dwa gniazda jack 3,5mm odpowiedzialne za doprowadzenie sygnału wejściowego (IN) jak i wyjściowego już na słuchawki (OUT). Na dłuższych krawędziach znalazły się po jednej stronie gniazdo mini-USB, a po drugiej dwa małe przełączniki GAIN oraz EQ. Pierwszy naturalnie służy do stopniowania poziomu wzmocnienia, drugi z kolei jest niczym innym jak podbiciem basu. W ustawieniu 0 jest on na poziomie normalnym, wyjściowym, zaś w każdym z kolejnych trybów, tj. 1 i 2, ilość „mięsa” w ramach najniższych tonów wyraźnie się zwiększa, działając na identycznej zasadzie, jak podobna regulacja w droższym E7. Równie dobrze mógłby nazywać się BASS 0, 1, 2 – wyszłoby na to samo.\nNa tylnej ściance uwagę zwraca mały i trudny do wciśnięcia przycisk – to zatrzask klapki, pod którą skrywana jest bateria. E11 umożliwia łatwą jej wymianę na inną w przypadku rozładowania lub zużycia. Pod baterią znajduje się specjalny microswitch odpowiedzialny za zwiększenie napięcia idącego z ogniwa do układu wzmacniającego. O ile może to pomóc w przypadku ekstremalnie trudnych w napędzeniu słuchawek, o tyle naturalnie zjada to baterię w szybszym tempie i w 99% przypadków nie jest w ogóle potrzebna nawet wiedza, że tam się taki przełącznik w ogóle znajduje. Dostępne są ustawienia HIGH VOLTAGE oraz LOW VOLTAGE.\nMaksymalna moc wyjściowa dla ustawienia napięcia w pozycję HIGH:\n– 300mW (16Ω)\n– 200mW (32Ω)\n– 35mW (300Ω)\nMaksymalna moc wyjściowa dla ustawienia napięcia w pozycję LOW:\n– 120mW (16Ω)\n– 88mW (32Ω)\n– 13mW (300Ω)\nOstatnimi elementami rzucającymi się w oczy są dwie diodki na drugiej, niezdejmowalnej klapce urządzenia – POWER oraz BATTERY. Pierwsza zapala się na niebiesko tylko wtedy, gdy urządzenie pracuje, druga na czerwono, gdy jest ładowane. Teoretycznie nie powinno być przeszkód w wykonywaniu obu tych operacji jednocześnie, ale w praktyce ta wersja na to nie pozwala, a co zostało przeze mnie specjalnie poruszone w osobnym akapicie.\nPodczas odsłuchów to, co wydobywało się z dziurki E11 całościowo nabierało bardzo subtelnej ogłady i zaokrąglenia, dzięki czemu pewne skrajności źródła nie kłuły już tak w uszy i nie straszyły surowością mimo zachowania ich egzystencji w obrazie dźwiękowym. Czuć to już w dolnych zakresach, które stają się delikatnie podbite w swoich wyższych partiach, a z których można wyciągnąć więcej mocy przełączając się na tryb EQ 1 i 2.\nZa dołem podąża średnica, która brzmi pełniej i bardziej zwarto, choć nie aż tak mocno jak miało to miejsce w E10. Dzięki temu jest w stanie zatrzymać słuchacza na dłużej, nie znudzić go liniowością czy suchością, choć i takie brzmienie ma swoich wiernych użytkowników, którzy koloryt w średnicy postrzegać będą za zły omen, próbę zakrycia prawdy. E11 został w tym względzie wyraźnie stworzony do pracy z takimi właśnie źródłami, neutralnymi i jałowymi oraz użytkownikami, którym taki stan rzeczy się definitywnie nie podoba. Muzykalność średnicy wskazałbym jako największą dźwiękową zaletę tego urządzenia.\nGóra ulega całościowemu ocieplonemu charakterowi i przez to prezentuje się również w wygładzonej formie, której na szczęście nie można absolutnie nazwać degradacją. Jeśli na źródle potrafiła być piskliwa i sybilować, tak na E11 w wielu miejscach nadal będzie, zauważalnie mniej ale zawsze i skala tego efektu będzie zależała od wielu czynników po drodze. Czy to dobrze? Moim zdaniem tak, ponieważ nie ma w tym momencie zbytniego narzutu ze strony wzmocnienia na charakter źródła. E11 w tym miejscu wystąpi w roli bardziej uzupełnienia i lekkiej korekcji, aniżeli złotego remedium na wszystkie problemy kiepskich źródeł. Podpinanie go do odtwarzacza za 70 zł mija się więc z celem, tak samo jak kupowanie kabli głośnikowych za 6000 zł do kolumn za 1000zł sztuka w nadziei, że to cudownie poszerzy i naprawi fatalny akustycznie salon albo przekręci w magiczny sposób kolumny pod właściwy kąt. W takiej roli lepiej mimo wszystko sprawdzał się E09K, któremu faktycznie można byłoby przypisywać większe cechy korekcyjne, ale maleńki E11 to wciąż skromny wzmacniacz o zastosowaniu przenośnym, którego atutem ma być elastyczność. I jest.\nJeśli już pokusiłem się o porównanie do E10, to zapewne wszystkich zaciekawi sprawa kreowania sceny przez E11, a więc tego, na czym „dziesiątka” przestawała tak wyraźnie błyszczeć. Ze względu na bardziej zwarty i umuzykalniony dźwięk naturalnie można było się spodziewać, że scena będzie mniejsza, ale definitywnie nie ma tu tragedii. Poziom stereofoniczny został zachowany na odpowiednim, uniwersalnym poziomie, który będzie pasował w zasadzie do każdego typu sprzętu, z jednej strony zawężając ją, ale najczęściej rozsądnie poszerzając. Chyba jedyną rzeczą, do której można się przyczepić, są braki w separacji instrumentów wynikające z dużej spójności obrazu brzmieniowego generowanego przez E11.\nWzmacniacz ten kreuje brzmienie niezwykle przyjazne dla użytkownika o ocieplonym, muzykalnym charakterze, jednocześnie nie przyciemniając dźwięku i nie negując większości jego pierwotnych cech. W zasadzie słuchając E11 cały czas miałem wrażenie, jakobym do ręki dostał maksymalnie przenośne wydanie E10 z poprawionymi niektórymi jego cechami, co można poczytać temu wzmacniaczowi za spory komplement.\nW zakresie walorów użytkowych niestety nie można wypowiedzieć się o tym sprzęcie do końca w superlatywach, choć trzeba mieć na uwadze fakt, że już za czasów artykułu na łamach headfonia.com James z FiiO zadeklarował się poprawić niektóre błędy, które w teorii powinny być już przeszłością w nowym batchu E11 nazwanym Kilimanjaro. Jako że jednak jest ona u nas niedostępna, a my testujemy wersję oryginalną, wspomnieć o jej defektach mimo wszystko musimy.\nI tak największym problemem jak tu przede wszystkim eksces z ładowaniem baterii i jednoczesnym korzystaniem z urządzenia. Obie te operacje nie są w stanie wystąpić jednocześnie – albo używamy, albo ładujemy. Zawiodą się bardzo zatem ci z Was, którzy oczekiwali po E11 ultra-uniwersalnego urządzenia na każdą porę dnia i nocy, które zabrać będzie można ze sobą wszędzie i używać bez przerwy w podróży i stacjonarnie. 10 godzin pracy, przerwa na ładowanie, znów 10 godzin pracy, znów przerwa. Na szczęście E11 pozwala na zminimalizowanie tej niedogodności, dzięki wymiennej baterii, co w teorii pozwala na zabranie w podróż większej ich ilości i zwielokrotnienie potencjalnych godzin pracy.\nDrugiego błędu związanego z niemożnością skorzystania z urządzenia po pełnym rozładowaniu baterii i jej ponownym naładowaniu nie sprawdzaliśmy, ale można spokojnie założyć, że taka sytuacja również w E11 występuje. Pomaga wtedy „twardy” reset baterii poprzez otwarcie urządzenia i jej wyjęcie.\nW zakresie z kolei doboru źródła pod te urządzenie przede wszystkim wskazywałbym te suche lub neutralne, ponieważ z nich zyskać będzie można największy profit i tym samym najlepszy stosunek zainwestowanych pieniędzy do otrzymanego brzmienia.\nZe względu na wspomniany problem z ładowaniem odcinającym sygnał audio, E11 można polecić śmiało tylko tym osobom, które potrzebują dobrego i mocnego wzmacniacza przede wszystkim na wyjście, aby cykle oczekiwania podczas ładowania nie doprowadzały ich do stanu irytacji, że nie mogą korzystać w tym momencie ze swojego sprzętu. Z tego też względu E11 można spokojnie zarekomendować osobom mobilnym o dokładnie takich, jak wymienione w tej recenzji, wymaganiach dźwiękowych. Chętnym z kolei na coś bardziej elastycznego i nie posiadającym specjalnie prądożernych słuchawek można zamiast niego rekomendować dopłatę do E07K, który jednocześnie jest od „jedenastki” lepiej wyposażony, a także pełni rolę DACa, co pozwoli na oszczędności podczas odsłuchu stacjonarnego. Ew. pozostaje oczekiwać na polską premierę jego następcy – E12.\nE11 w oryginalnej wersji to prawdziwa mieszanka dobra ze złem. Dobra – bo jest mocny, jak na kieszonkowca, o muzykalnym i niezwykle uniwersalnym brzmieniu, z wbudowanym dwustopniowym EQ i przełącznikiem stopnia wzmocnienia, łatwo zdejmowaną pokrywą wymiennej baterii i kompletem okablowania. Zła – bo przez wady projektowe nie pracuje podczas ładowania, co przekreśla jego potencjalne stacjonarne wykorzystanie i ogranicza operacyjność do tych 10 godzin możliwej pracy na w pełni naładowanym ogniwie. Mimo wszystko za brzmienie i możliwości należą mu się słowa uznania i dla wszystkich użytkowników szukających sprzętu przede wszystkim pod mobilne zastosowania jest naprawdę godny polecenia. Osoby szukające z kolei czegoś nadającego się również pod odsłuch stacjonarny powinny się zastanowić, czy przymus korzystania z baterii nie będzie dla nich zbytnim problemem.\n2017-12-14 o 19:02\nMam pytanie: czy połączenie tego wzmacniacza ze słuchawkami AKG k240 studio razem z Sansa ClipSport to dobry pomysł? Czy wzmacniacz w pełni obsłuży swoją mocą te słuchawki? Fajnie, aby było w brzmieniu słychać nieco prawdziwego basu. Słucham raczej mocniejszego rocka/metal. Dziękuję za odpowiedź\n2017-12-15 o 23:45\nZawsze można spróbować i ew. zwrócić sprzęt w terminie 14 dni. To często najlepsze rozwiązanie. Osobiście uważam że E11 nie powinien mieć problemów z poprowadzeniem tak łatwych w napędzeniu słuchawek.


śro 28.09.2016 Muzeum Inżynierii\nIFEA World Festival & Event City 2016 - prestiżowa nagroda dla Krakowa\n27 września w amerykańskim Tucson odbyło się uroczyste wręczenie prestiżowych nagród IFEA World Festival & Event City 2016, przyznawanych promotorom, organizatorom festiwali i miastom przez International Festivals & Events Association. Międzynarodowe grono jurorów przyznało Krakowowi tytuł Światowego Miasta Festiwali i Wydarzeń Kulturalnych w uznaniu dla konsekwencji w budowaniu pozycji lidera wśród miast festiwalowych Europy Środkowo-Wschodniej. Doceniono przede wszystkim orientowanie festiwali miejskich w kierunku jeszcze większego angażowania społeczności lokalnych i wzmacniania kulturalnej tożsamości miasta.\nnie 16.10.2016 Muzeum Inżynierii\nJak zbudowane jest serce i jak działa?\nZapraszamy na niedzielne warsztaty otwarte pt. "Jak zbudowane jest serce i jak działa?", na których wyjaśnimy: po co nam serce, jak jest zbudowane, co wspólnego ma impuls elektryczny z pracą serca i dlaczego prąd elektryczny jest niebezpieczny dla człowieka. Dowiemy się też jak pracuje rozrusznik serca.\nwto 27.09.2016 Muzeum Inżynierii\nŚwiatowy Dzień Serca w Muzeum Inżynierii Miejskiej w Krakowie\nW dniu 27 września z okazji Światowego Dnia Serca serdecznie zapraszamy na pokaz pt. Rozrusznik serca – zarys rozwoju technicznego. Jest to wyjątkowa okazja aby zobaczyć oryginalne rozruszniki serca wszczepiane pacjentom w Oddziale Klinicznym Elektrokardiologii Krakowskiego Szpitala Specjalistycznego im. Jana Pawła II w Krakowie, w latach 1980-2016.\npią 16.09.2016 Muzeum Inżynierii\nDofinansowanie projektu „Rewaloryzacja zabytkowej siedziby Muzeum Inżynierii Miejskiej w Krakowie...\n15 września 2016 r. w Pałacu Krzysztofory Muzeum Inżynierii Miejskiej w Krakowie uzyskało dofinansowanie Ministra Kultury na projekt o nazwie „Rewaloryzacja zabytkowej siedziby Muzeum Inżynierii Miejskiej w Krakowie na potrzeby nowoczesnego muzeum nauki i techniki”.\neuropejski tydzień zrównoważonej mobilności\nW dniach 16-22 września 2016 r. miasto Kraków już po raz siedemnasty weźmie udział w Europejskim Tygodniu Zrównoważonej Mobilności oraz piętnasty raz z rzędu będzie uczestniczyć w Europejskim Dniu bez Samochodu. Hasło tegorocznej kampanii brzmi: Zrównoważony Transport. Silna gospodarka. Kampania ta ma za zadanie zachęcać ludzi do pomyślenia o kosztach transportu i w ten sposób pomóc im w wyborze najbardziej opłacalnej formy podróżowania.\nsob 24.09.2016 Muzeum Inżynierii\nW pierwszy weekend jesieni, 24 i 25 września 2016 roku Muzeum Inżynierii Miejskiej zaprasza seniorów powyżej 60 roku życia do udziału w akcji ,,60+kultura”. Muzeum czynne: 24 września 2016, sobota: 10.00-16.00, 25 września 2016, niedziela: 10.00-18.00. Udostępniane wystawy: Drukarstwo krakowskie XV-XX w., Wokół koła-wystawa interaktywna, Więcej światła, Inżynieryjny Portret Miasta, Motokultura. Zwiedzanie wystaw w ramach akcji ,,60+ kultura” dla osób powyżej 60 roku życia - bezpłatne...


W szkołach średnich w powiecie zawierciańskim ogłoszono żałobę po tragicznej śmierci trzech 19-latków – zawiercianskie.pl\n– W tym czasie odwołane zostaną wszelkie imprezy publiczne o charakterze kulturalnym, rozrywkowym. Na znak żałoby na budynkach szkół ponadpodstawowych powiatu umieszczone zostaną flagi z kirem. Rodzinie i bliskim składamy szczere wyrazy współczucia – informuje starostwo.\nDziewiętnastolatkowie byli uczniami Zespołu Szkół im. Gen. Józefa Bema w Zawierciu. Do wypadku doszło, gdy wracali ze szkoły do domów w gminie Kroczyce.\n– Wczorajsza tragedia, w której zginęło trzech młodych mieszkańców gminy Kroczyce, poruszyła całą społeczność naszej gminy. Nie ma takich słów pocieszenia i otuchy, które wynagrodziłyby tak bolesną stratę Rodzinom i Bliskim Ofiar. Tym niemniej składamy najszczersze kondolencje i łączymy się w bólu ze Wszystkimi, których bezpośrednio dotknął ten dramat. Życzymy wiele sił na ten trudny czas – czytamy w treści kondolencji, pod którymi podpisał się wójt Kroczyc Stefan Pantak wraz z pracownikami urzędu gminy oraz przewodniczący Rady Gminy Kroczyce Krzysztof Jankowski wraz z radnymi.\nPoprzedni wpis11 listopada w powiecie zawierciańskim. Zobaczcie program uroczystości [PLAKATY]\nNastępny wpisChcesz otrzymać kalendarz „Dawne Zawiercie”? Słuchaj Radia Zawiercie


Jak działa układ wentylacji z rekuperatorem? - zrobione-recznie.pl\nJak działa układ wentylacji z rekuperatorem?\nW większych zakładach niezbędne jest stosowanie nowoczesnych rozwiązań pozwalających optymalizować niektóre zachodzące tam procesy. Jest to szczególnie istotne ponieważ może generować znaczne oszczędności finansowe. Niektóre rozwiązania możliwe są do wdrożenia jedynie na etapie projektowym. W późniejszym czasie mogą być one niemożliwe lub nieuzasadnione ekonomicznie. Właśnie dlatego tak istotnym jest całościowe przemyślenie tematu i wybór najbardziej adekwatnych urządzeń i technologii w poszczególnych obszarach.\nJednym z nich jest wentylacja, która musi być zapewniona dla bezpieczeństwa i komfortu osób przebywających na terenie budynku. W najprostszych rozwiązaniach stosowane są układy wentylacji grawitacyjnej. Niemniej jednak żeby móc polepszyć ich sprawność często stosowany jest mechaniczny układ z odzyskiem ciepła. Dzięki niemu możliwe jest odzyskanie energii cieplnej z raz już ogrzanego powietrza. W ten sposób zmniejszane jest całościowe zapotrzebowanie na to medium. Najczęściej zamawiana jest wydajna rekuperacja ze śląska na terenie którego funkcjonuje wiele firm zajmujących się wytwarzaniem oraz montowaniem takich rozwiązań. Dzięki temu klient może wybrać najbardziej odpowiadający mu układ oraz markę. Warto wspomnieć, że obecnie ze środków publicznych są dostępne fundusze w postaci dotacji, dofinansowań czy kredytów na warunkach preferencyjnych. Mają one na celu zachęcenie do inwestycji w nowoczesne rozwiązania, którymi bez wątpienia się rekuperatory. Pomoc finansowa na etapie zakupu pozwala znacznie skrócić czas zwrotu z inwestycji. Z perspektywy sprawności i niezawodności całego układu kluczem do sukcesu jest jego regularna konserwacja oraz serwisowanie.\nJest to niezwykle istotne. Na terenie śląska działa wiele firm, które specjalizują się w tym zakresie. Niektóre z nich posiadają nawet certyfikaty ze szkoleń producentów poszczególnych modeli. Dzięki temu klient ma pewność, że dany usługobiorca posiada kompleksową i szczegółową wiedzę na dany temat. Jak widać w zakładach przemysłowych należy obecnie stosować jak najwydajniejsze rozwiązania, które umożliwiają oszczędności. Zgromadzona w ten sposób nadwyżka środków może zostać przeznaczona na dalsze inwestycje pozwalające zwiększyć moce przerobowe oraz wydajność pracy.


15 blizn - Paweł Paliński, Łukasz Śmigiel, Graham Masterton, Mort Castle, Stefan Darda, Dawid Kain, Kazimierz Kyrcz jr, - Lubimyczytać.pl\nJoe Hill, Jack Ketchum &nbspi inni\n, Stefan Darda, Paweł Paliński, Edward Lee, Jacek M. Rostocki, Mort Castle, Robert Cichowlas, Dawid Kain, F. Paul Wilson, Aleksandra Zielińska, Kazimierz Kyrcz jr, Ramsey Campbell, Łukasz Śmigiel, Graham Masterton\n234 ocen 37 opinii\nopowiadania masterton ketchum hill king\n13 ran Graham Masterton, Ste...\nOpowieści z dr... Herbert George Wells,...\nStrach jest jak narkotyk. Paraliżuje nas, ogranicza, dezorganizuje... mimo to lubimy się bać. Pragniemy stanu buzującej adrenaliny, tego napięcia, uczucia gęsiej skórki, przejmujących dreszczy, pracującej na najwyższych obrotach wyobraźni. Stąd wszystkie horrory, stąd niesamowite i przerażające opowieści - ludzie poszukują sytuacji, w których te skrajne uczucia nimi zawładną, wręcz prowokują konfrontację z nimi. To, czego się boją, paradoksalnie przyciąga ich jak magnes, hipnotyzuje. W "15 bliznach" przestraszyć nas spróbują czołowe postaci świata literatury grozy oraz pisarze stawiający w tej dziedzinie dopiero pierwsze kroki. Do dyspozycji mają formę tak nieprzejednaną i surową jak opowiadanie. Czy obudzą nasze demony?\nZaraz za Zielińską plasuje się w moim rankingu Śmigielski i jego "Mściciel krwi". Tworzy on świat w stanie rozkładu, opisuje krwawe święto Moru, w czasie którego dochodzi do rytualnych morderstw, brutalnych zabójstw starców i kalek, pośród dekoracji stworzonych z pozszywanych szczątek ludzkich. Swym bohaterem natomiast czyni im podobnego Capelbota i jego równie odrzucającego towarzysza Przerazę, plądrującego nekropolię w poszukiwaniu "części wymiennych" dla przyjaciela. Przyjdzie im rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci trzech panien von Lipitz i stawić czoła siłom nadprzyrodzonym, a wszystko to przy akompaniamencie niewybrednego, rubasznego i mocno czarnego humoru oraz nastroju ponurej groteski.\nBez zbędnego rozpisywania się - ,, 15 BLIZN'' to rewelacyjna antologia :P POLECAM.\nZbiory o ranach i cięciach nie zrobiły na mnie do tej pory zbyt dużego wrażenia. "15 blizn" jest lepsze. Podobał się Masterton, Ketchum, Lee, Darda, ale największą przyjemność sprawiła mi obecność opowiadania Wilsona, którego "Twierdza" zapoczątkowała moje uwielbienie dla gatunku grozy.\nNa pewno nie bez znaczenia jest fakt, że tom czytałam w trakcie urlopowego wyjazdu, kiedy to, wiadomo, wszystko się z założenia jakoś bardziej podoba.\nNa pewno nie bez znaczenia jest fakt, że tom czytałam w trakcie urlopowego wyjazdu,...\nBardzo dobra antologia! 15 wciągających opowiadań polskich i zagranicznych autorów.\nJako że po większości spodziewałam się, w jakim tonie będzie dane opowiadanie ( ulubiony Edward Lee nie zawiódł mnie, choć akurat opowiadanie "Matka" miałam okazję przeczytać w limitowanej edycji "Sukkuba", miło było do niego powrócić i sobie odświeżyć... sex, niebezpieczna substancja, sex xD; Jack Ketchum - jego "Opowieść z owczej łąki" wciągnęła mnie bez reszty :o nie brak tu humoru, akcji, seksu i trupa xD; nie zawiódł również Graham Masterton - Masti, tak... Świetne opowiadanie "Korzeń wszelkiego zła", czyli demony, opętania i egzorcyzmy :D ; F. Paul Wilson ze swoim "Menage A Trois", kobiecie zmagającej się z deformacją nóg...), tak zaskoczyła mnie i urzekła opowieść "Ostatnie kuszenie Ewy Betulew" - Aleksandry Zielińskiej. Pierwsze skojarzenie - "Mistrz i Małgorzata" Michaiła Bułhakova. Przeniosłam się w mroczny świat na granicy jawy i snu. Niesamowity klimat i wspaniały język! Noc, kościoły przekształcone w sądy, wyczuwalna szatańska moc, kłamstwo i prawda... Według mnie najlepsze opowiadanie w tej antologii.\nNajmniej przypadł mi do gustu "Pokój z widokiem na koniec" Dawida Kaina i "Koniec Miasta" Rostockiego. Nie pytajcie, dlaczego... Każdy ma inne gusta ;)\nPodsumowując całość nie przestraszyłam się bardzo, ale książka zostawiła na moim ciele parę delikatnych blizn, na które przyzwoliłam. Jedne opowiadania czytało się lepiej, inne gorzej, ale i tak zbiór wart jest polecenia. Warto sięgnąć po tę pozycję.\nJako że po większości spodziewałam się, w jakim tonie będzie dane opowiadanie ( ulubiony Edward Lee nie zawiódł mnie, choć akurat opowiadanie "Matka" miałam okazję przeczytać w limitowanej edycji "Sukkuba", miło było do niego powrócić i sobie odświeżyć... sex, niebezpieczna substancja, sex...\nKiedy chciałam wystawić ocenę zobaczyłam, że już tą książkę oceniałam. Okazało się, że czytałam ją ze 2 lata wcześniej, co ciekawe, nie pamiętałam żadnego z opowiadań... Czyta się szybko, ale nie ma w antologii ani jednej historii, która utkwiłaby w pamięci.\nKolejne fantastyczne horrorowate opowiadanie dla miłośników gatunku\nDla każdego wielbiciela horrorów polecam zbiory opowiadań, aby odnaleźć nowych pisarzy tego gatunku. Nie każdy sprawdzi się w krótkiej formie, ale warto sięgnąć po takie zbiory dla tych którzy się w tym odnajdują.\nKażde opowiadanie z osobna oceniłam, a w sumie ocena wyszła 6/10. Lecz wiadomo, że znajdowały się gorsze i lepsze opowiadania. Opiszę moje ulubione, które są obowiązkiem do przeczytania dla każdego wielbiciela grozy!\n"Tuż za Tobą" - Ramsey Campbell (moja ocena 9/10)\nJest to historia opowiedziana w sposób, w który czytelnik nie przewidzi kiedy zacznie się bać. Pojawiająca się i znikająca zjawa, która goni głównego bohatera nie jest w żaden sposób dokładnie opisana z wyglądu. Ot czarna zjawa, której widać tylko ślepia, wielkości małego chłopca. A potrafi zjeżyć włos na głowie, wywołać ciarki i aż sam czytelnik zaczyna się rozglądać czy jej przypadkiem nie ma z nami w pokoju...\n"Zasiedlenie" - Robert Cichowlas (moja ocena 9/10)\nZdecydowanie tematyczne opowiadanie. Są zjawy, mordercy a nawet obcy. Niby są a niby ich nie ma. Jest samolot, jest wypadek, albo i nie ma. Wydarzyła sie tragedia, katastrofa lotnicza... a może i nie?\nWedług mnie autor pozwala czytelnikowi troszkę na dopowiedzenie sobie samemu końca historii.\n"Spójrz na to z drugiej strony" - Stefan Darda (moja ocena 10/10)\nNajlepsze opowiadanie w całym zbiorze! Niecałe 50 stron, a trzyma w napięciu od początku do końca.\nPrzestawiona została matka znajdująca się w sytuacji, gdzie nie jest w stanie uniknąć katastrofy, lecz może wybrać "mniejsze zło".\nDokładnie takiego opowiadania oczekiwałam.\n"Menage A Trois" - F. Paul Wilson (moja ocena 9/10)\nBardzo ciekawy pomysł na horror. Osoba, która od narodzin zmaga sie z deformacją nóg, odrzuceniem przed społeczeństwem i spędza każdą możliwą cześć swojego życia na wózku lub w łóżku. Posiada natomiast umiejętność dzięki której podszywa się pod postać innych osób znajdujących się w pobliżu. Przez niespełnienie wielu "zwykłych" czynności, pragnie sie w nich odnaleźć tak bardzo, że prowadzi to do szaleństwa...\nZa sam koniec, a dokładniej ostatnie pare zdań podciągnęłam ocenę z 8 na 9.\n"Twitterowanie z Cyrku Umarlych" - Joe Hill (moja ocena 9/10)\nSamo opowiadanie nie zachwyciło by mnie aż tak bardzo. Ale sposób zapisu - jako wpisy na Twitterze, oraz świadomość ze jest to horror zawarty w krótkiej formie, autor pokazał nam bardzo dobre opowiadanie grozy.\nZwykła rodzinka na wakacjach, kłótnia matki z córką, śmieszny młodszy brat i długa podróż. Gdy nagle trafiają do podejrzanego Cyrku Umarłych z którego powrót należy do baaardzo trudnych... Na szczęście nastoletnia córka jest tak uzależniona od Twitterowania, że wiemy dokładnie co się dzieje z rodziną z minuty na minute.\nKażde opowiadanie z osobna oceniłam, a w sumie ocena wyszła 6/10. Lecz wiadomo, że znajdowały się gorsze i lepsze opowiadania. Opiszę moje ulubione, które są...\nJako miłośniczka horrorów nie mogłam się oprzeć, kiedy w bibliotece, na jednej z półek, zauważyłam „15 blizn”. Okładka, która może nie jest najpiękniejsza i nie można o niej powiedzieć, żeby była „miła” dla oka, ma w sobie coś na tyle intrygującego, że naprawdę miałam ogromną ochotę zapoznać się z...\nDodaj cytat z książki 15 blizn


Post autor: Hottka » 01 maja 2019, 15:56\nRejestracja: 08 maja 2019, 12:43\nPost autor: adder » 08 maja 2019, 13:12\nPost autor: Agatka1750 » 08 maja 2019, 14:57\nLiczę na pozytywne opinie forumowiczów. Wtedy może się zdecyduję.\n- Monogamia - rzucił sucho. - Jesteś ze mną i tylko ze mną. Każdy, kto cię dotknie, zginie.\n- A jeśli przypadkiem na kogoś wpadnę?