Zapach pięciu kasztanów - Anywhere.pl\nZapach pięciu kasztanów\nZ Eleną Kostiukovitch, autorką wznowionych „Smaków włoskiej kuchni”, tłumaczką i przyjaciółką Umberto Eco, rozmawiamy o tym, jak smakuje Europa za żelazną kurtyną, jak zjednoczyć naród przez kuchnię i czego chce od nas architektura.\nrozmawiały: Katarzyna Woźniak i Aleksandra Urbaniak; tłumaczenie z włoskiego: Aleksandra Urbaniak\nAnywhere: “Sekrety włoskiej kuchni” nie mogły powstać w rok i do tego w bibliotece. Gdzie i jak długo pisze się takie książki?\nElena Kostioukovitch: Oficjalnie dekadę. Tyle mniej więcej zajęło mi stopniowe zanurzenie we włoskim świecie. Byłam w procesie przez długi czas – w trakcie pisania stawałam się Włoszką. W każdym razie miałam nadzieję się nią stać. Miałam paszport, obywatelstwo i spełniłam wszystkie formalne wymogi, żeby móc mieszkać zagranicą, jednak brakowało mi poczucia przynależności, współegzystowania z populacją. Przez pierwszych dziesięć lat pobytu we Włoszech wiedziałam, że chcę napisać taką książkę. Służyły mi chodzenie na rynek, wycieczki po gospodarstwach, wielogodzinne rozmowy z rolnikami. Pomocne było też pomieszkiwanie w domu w Kampanii – to niezwykły region, bo nad morzem i jednocześnie rolniczy. Nasz przyjaciel użyczał nam swojego domu w samym sercu gaju oliwnego. Mieszkałam w centrum świata, które zajmuje się hodowlą i produkcją jedzenia. Strata tego człowieka wciąż bardzo mnie boli, zmarł w tym roku. Był nieocenionym znawcą ziemi, a przy tym humanistą i filozofem, skończył uniwersytet rolniczy. Wciąż się z tej śmierci nie otrząsnęłam. Miał na imię Giobatta. To typowe liguryjskie imię, a w skrócie oznacza Giovanni Battistę. Miał 3 tysiące drzew oliwnych, produkował oliwę, nikt tak jak on nie opowiadał o poezji rzemiosła. Zaczął ze mną podróżować, odwiedzaliśmy jego przyjaciół, dał mi dostęp do mnóstwa tajemnic. Przedstawił mnie również przyjaciołom, którzy mają potężne winnice, dowiedziałam się tam niezwykle istotnych dla produkcji rzeczy, których nie znajdzie się w żadnych podręcznikach. One nie uczą o czasie, cierpliwości i uporze trwania.\nKiedy zaczynałam prace nad książką, brakowało mi wiedzy teoretycznej, a mam w sobie żyłkę badacza, więc odwiedzałam biblioteki, co zaowocowało długą bibliografią. Czytałam też w księgarniach, antykwariatach, kupowałam olbrzymie ilości książek. Książkę w pewnym sensie pisałam dwa razy. Nie bez znaczenia było przyznanie mi za pierwszą jej wersję nagrody Bancarella – jednej z najbardziej prestiżowych nagród wśród włoskich wydawców i księgarzy. Jury zaproponowało mi organizację study tour, długiej podróży, co umożliwiło mi dotarcie do takich regionów Włoch, które są dla turystów w zasadzie niedostępne. Spotykałam się tam z ludźmi, których życiem jest hodowla, produkcja jedzenia, ale rozmawiałam też ze sprzedawcami, pasjonatami, organizatorami degustacji, restauratorami. Kiedy pracowałam nad drugim wydaniem książki, uświadomiłam sobie, że to były bezcenne doświadczenia i diametralnie zmieniły drugie wydanie.\nA.: Co jest wyróżnikiem włoskiej kuchni: szacunek dla lokalności, rzemiosło czy różnorodność?\nE.K.: Częściowo odpowiedź na to pytanie leży w tym, co powiedziałam wcześniej, używając słowa “wspólnota”. W zasadzie to słowo-klucz w mojej wizji tego zagadnienia. Jestem głęboko przekonana o istnieniu paradoksu: unikalna jedność włoska nigdy nie istniała, a jednocześnie: zawsze była. Postaram się przybliżyć. Wszyscy wiedzą o istnieniu antycznego Rzymu – mówi się, że zniknął. Włochy rozbiły się na małe kawałeczki tak jak tłucze się wazon. Kiedy się rozbił, każdy z tych kawałków zaczął wieść zupełnie odmienne życie z powodu swoich kulturowych powiązań. Na Sycylii silne są wpływy arabskie, Piemont to Francja, Friuli-Wenecja Julijska naznaczona jest Bałkanami i słowiańskością jednocześnie. Hiszpanie mieli ogromny wpływ na Ligurię – przykładem jest Genua. Kolejne można mnożyć. Dlaczego później Włochy były w stanie na nowo się zjednoczyć i uczynić kraj od nowa, zrekonstruować wazon? Ponieważ istniała substancja, która pozwoliła na ponowne scalenie tych kawałków. Spoiwem jest stosunek do rzeczy związanych z życiem codziennym, w szczególności do jedzenia. To temat niezwykle kreatywny, a jednocześnie poważny. Tutaj każdy Włoch, kiedy mówi o daniach, o jedzeniu, o obiedzie, kolacji, śniadaniu, rozmawia ze swoimi przyjaciółmi. Pyta z autentyczną ciekawością, co jedzą, jak przygotowują jedzenie, w jakich rytuałach uczestniczą, skąd biorą produkty. Kiedy o tym rozmawia, posługuje się kodem precyzyjnym i zrozumiałym dla wszystkich części tego wazonu, który wcześniej stłukł się na kawałki. Wszyscy Włosi to naczynie widzą w jednakowy sposób – z pewnością nie widziałam w żadnym miejscu na świecie niczego podobnego. Wiele podróżowałam, głównie z powodu tej jednej książki. Została przetłumaczona i wydana w 25 krajach, więc zewsząd posypały się zaproszenia. Również do Polski, ale wyjazdowi przeszkodził koronawirus. Podczas podróży szukałam analogii w innych krajach, ale na próżno. Przyglądałam się Meksykowi, Argentynie, podejrzewałam, że najbliżej do włoskiej pasji będzie Ameryce Łacińskiej. Ale doszukiwałam się podobieństw na siłę. Każda wspólnota wiąże się z koniecznością istnienia wewnętrznych różnic i potrzeby okazywania im szacunku. Tak jak w rodzinie: nie istnieje bez tarć i pęknięć. Historia centralnych Włoch naznaczona jest starciami Gibelinów i Gwelfów, pokłosie tego wygląda tak, że w każdym włoskim mieście istnieją dwie drużyny piłki nożnej: Inter i Milan. Ludzie grupują się społecznie po rozpoznaniu wspólnych mianowników. Ale kiedy ostatecznie przychodzi do potrzeby wspólnotowego określenia, idą tropem rozmowy pokojowej, z sympatią, scalającej. Taką właśnie rolę spełnia rozmowa o jedzeniu.\nWłosi jedzą na balkonach, żeby spokojnie obserwować życie w miasteczku\nSztuka wytłaczania oliwy z oliwek\nE.K.: Tak, bo pozwala na przypomnienie, kim się jest. We Włoszech w pewnym sensie wyznacza oś tożsamości. Dzięki niej przynależysz do konkretnej rodziny, w której istnieją określone tradycje, sprzężone z historią ludzi i ich współ-bycia. Jeden powie: w naszej rodzinie nie używany nigdy cebuli, tylko czosnku. Inny: jako że moja babcia pochodziła z Romanii, nie wiedziała, czym jest cebula. Te niuanse nie wywołują konfliktów. Są za to źródłem sympatycznej polemiki, ale nie kłótni. Otwierają na różnice. Żyjemy w skrajnie skonfliktowanym świecie – wy, Polacy, rozumiecie to doskonale. Każda rozmowa o polityce rodzi konflikt skutkujący eksplozją agresji. W większości krajów to nieuniknione. Za to rozmowa o tym, jak przygotowuje się makaron i czy trzeba do niego dodać parmezan, czy nie, wydaje się być polemiką gładką. Podczas podróży w pociągu sposobem na to, żeby się nie dłużyła, jest rozmowa o jedzeniu. W końcu ktoś mówi: „czas na obiad, chciałbym zjeść pyszną carbonarę”, a inny mówi „carbonarę mówisz – moi dziadkowie robili ją w wersji bez garnka”. Ktoś inny przypomina sobie, że u niego też. I opowieść się rozpoczyna, płynie. W trakcie ktoś pyta: „jak carbonara, to i guanciale – skąd je bierzecie? Bo u nas w okolicy nie ma dobrego”. Guanciale to rodzaj wieprzowego podgardla o wyjątkowej strukturze i aromacie. Ludzie zaczynają nawzajem się wypytywać o źródła lokalnych produktów. W konsekwencji jeden wybierze się po nie do poleconego rolnika, inny przeszuka Amazon. Tak się toczy konwersacja, która ma szansę nie mieć końca. W tej rozmowie mówią z szacunkiem do siebie profesor, robotnik i nauczyciel ze szkoły, a nawet imigrant, który przyjechał do Włoch i chce się ich nauczyć. Rozmawiają z przyjemnością Piemontczyk, Sycylijczyk, bo mogą są dla siebie partnerami. Nie ma innych tematów, które potrafią jednoczyć w taki sposób.\nA.: I nigdy nie ma poważnego konfliktu?\nE.K.: Rozmowa o jedzeniu nie zawsze jest pozytywna – co innego jeśli w kraju panuje klęska głodu albo wojna. Ale we Włoszech rozmowy o jedzeniu mają wiele wspólnego z wydzielaniem serotoniny. Jeśli nie masz jedzenia, możesz chociaż o nim porozmawiać, a w domu dopadniesz garnek i ugotujesz makaron. Konsekwencją takiej rozmowy jest spokój ducha. W Rosji nigdy mi się to nie zdarzyło. Miałam przywilej przynależeć tam do grupy profesorów, intelektualistów – dla tej grupy społecznej takie rozmowy są w ogóle nie do pomyślenia. Nie rozmawialiśmy nawet o rodzaju jedzenia, mówiło się „zjedliśmy obiad”. Pytania o to, co się jadło, nikt nie zadaje. Przez pryzmat wyborów kulinarnych można zobaczyć charaktery, można zrozumieć, dokąd zmierza społeczeństwo. Kiedy moje dzieci skończyły 15 lat, zainteresowały się gotowaniem, samym procesem, różnicami, niuansami. Dla nastolatka ze Stanów czy z Niemiec – to prawie niemożliwe, żeby interesowały go rodzaje serów. Tu o jedzeniu rozmawiają nawet dzieci i podlotki.\nsmaki regionu Rimini i Trentino\nA.: W Pani książce kuchnia może być również źródłem konfliktu, ale na szczególnym poziomie; jak w historii o polityku, który wykazuje się brakiem poszanowania dla tradycji tortellini. W rezultacie drastycznie spada jego poparcie w regionie. Czy w świetle nowych zdarzeń jest coś, co może stanowić zagrożenie dla kulinariów włoskich?\nE.K.: Oczywiście, to zagrożenie nowe, a do tego globalne. Kryzys ekonomiczny, który wygenerowała pandemia, stworzył różnice, których dotąd nie było, których zaistnienia nikt nie podejrzewał. Niełatwo to wytłumaczyć. We Włoszech praktycznie wszyscy mogli iść do restauracji. Istniały restauracje stworzone z myślą o bogatych, ale dla biednych – również. Kiedy bogaty idzie do zwykłej restauracji, jest jeszcze szczęśliwszy, bo tam przygotowuje się równie pyszne jedzenie. Na przykład w restauracjach przy autostradach, gdzie można zjeść wybornie za grosze. Cieszyły się wielką popularnością przed wirusem – korzystali z nich kierowcy, wśród których było wielu przyjezdnych – również z Polski. Te restauracje są immanentną częścią regionu, odzwierciedlają jego kuchnię. Tam też się o jedzeniu rozmawia, dostrzega szczegóły i pielęgnuje jedność. Teraz mamy do czynienia z czymś na kształt trzęsienia ziemi. Restauracje są zamknięte, nie funkcjonują, nie można do nich wchodzić, a jeśli już, to w maseczce, która w jakiś sposób knebluje. Krótko mówiąc – przestaliśmy do nich chodzić. Byłam kilka dni temu. Zjedliśmy bez przyjemności, nie było prawie ludzi, jedzenie wydało się nam mało interesujące i powiedziałam: „następnym razem zapraszam do nas do domu, przygotujemy coś, przyjdźcie do nas, bo tak lepiej”. Na naszych oczach umiera kultura dotąd dostępna dla zwykłych ludzi. Dla wszystkich.\nA.: Czyli pandemia nie zjednoczy, a pogłębi podziały?\nE.K.: W tym samym czasie bogaci korzystają wciąż z restauracji dla bogatych. To działa tak samo na całym świecie. Majętni w czasie kwarantanny nie cierpieli jakoś szczególnie – mieli dostęp o prywatnych willi, parków, ogrodów. Dla nich świat niewiele się zmienił. Tymi, którzy mieli wielkie problemy, byli zwyczajni ludzie – w miastach, w małych mieszkaniach zamkniętych na klucz z policjantem na osiedlu. Nie mam tu na myśli żadnej złośliwości ani nie wplatam w wypowiedź teorii spiskowych. Ale jakość współczesnej polityki generuje w wielu rozczarowanie. Dotyczy to głównie zwykłych, szarych obywateli, który żyją z poczuciem pogłębiającego się wykluczenia. W Stanach oczywiście miłośnicy włoskiego jedzenia mają do niego niezmiennie dostęp. Kiedy promowałam tam książkę, porcja dla jednej osoby kosztowała 200 do 300 dolarów. W restauracji Four Seasons można zjeść prawdziwe włoskie pomidory i mozzarellę za 70 euro. Czyli Amerykanie mają szansę zjeść to, za co my płacimy 2 euro. Ludzie majętni w Stanach albo w Niemczech zawsze mieli dostęp do wyśmienitej kuchni. Ale we Włoszech mieli do niej dostęp także ludzie prości i żyjący skromnie. Kryzys zamroził nie tylko możliwość pójścia do restauracji, ale także w wielu przypadkach po prostu je polikwidował. Dziś znowu się dowiedziałam, że dwie małe restauracje obok nas się zamknęły. To kolosalna strata, bo znikają centra kultury, kultywującego to, czego esencję starałam się zawrzeć na sześciuset stronach. Na rynku gastronomicznym wciąż utrzymują się miejsca, w których można jeść wysokiej klasy delicje za wysoką cenę– przeważnie w centrach miast. Włosi próbują odtwarzać tradycje restauracyjne w domach, ale nie da się zaprosić wielu gości. Jesteśmy w pół-kwarantannie, domy mają określoną pojemność, zresztą, trudno porównywać to z restauracją. Jeśli polityka może zagrozić kulturze jedzenia, to właśnie w taki sposób. W moim przekonaniu to kryzys nieporównywalny z tym, którego doświadczyliśmy po wojnie. Wtedy nie istniał problem jednoczenia się fizycznie w jednym miejscu. Ludzie gotowali wspólnie na placyku małego miasta – mogli się tam pojawić wszyscy i nikt nie był głodny. Teraz tak się nie da. Co gorsza: trudno znaleźć rozwiązanie tego problemu. Wielu ludzi traci pracę, znikają restauracje, w których można było zjeść pełen posiłek na 5 euro, jak na Sycylii. U nas w Mediolanie – za 10. Teraz za obiad w restauracji płacisz 40 euro. A kogo stać na zostawianie w restauracji 40-50 euro każdego dnia? Nas nie.\nA.: Włochy są krajem kulinarnego rytuału, to tam narodził się ruch Slow Food. Globalnie rośnie znaczenie trendu wegańskiego i wegetariańskiego. W Polsce nawet temat jedzenia jest upolityczniony. Jak u Szymborskiej: „epoka jest polityczna. […] Nie musisz nawet być istotą ludzką, by zyskać na znaczeniu politycznym. Wystarczy, żebyś był ropą naftową, paszą treściwą czy surowcem wtórnym”. Czy we Włoszech jest podobnie?\nE.K.: To pytanie nosi znamiona totalnego, na które trudno odpowiedzieć w jednej konwersacji. Zacznijmy od samego ruchu slow food. U nas jest niemal jak partia polityczna. Obecnie nie jesteśmy w stanie przewidzieć przyszłości, w kraju realizuje się zmiana totalna, a ludzie, dotąd ogłaszający swoje postulaty w grupie, nie mogą się spotykać. Slow Food to ruch nie tylko o wysokojakościowym, lokalnym jedzeniu i pielęgnowaniu tradycji. Przede wszystkim slow food to tłum ludzi. Tysiące. Razem. Organizują sagry, święta z jedzeniem, dyskusjami o nim i nieustającą degustacją. Ich liderem jest Carlo Petrini – przemawia do zgromadzonych jak święty w średniowieczu. Wygłasza płomienne przemowy o konsorcjach, lokalności, ma charyzmę, jednoczy ludzi. To taki święty Franciszek, który prowadzi monologi z fasolą w roli głównej. Zgromadzeni są szczęśliwi, zjednoczeni, sprzedają wiele produktów, pielęgnują więzi. Ale w czasie pandemii – Slow Food zniknął. Nie jest w stanie istnieć. Petrini nie ma do kogo mówić. I prawdopodobnie długo nie będzie miał do kogo.\nWszystkie te przemiany odbywają się na przegrzanej ziemi, wśród narastających dyskusji o schyłku cywilizacji. Wielu patrzy na pandemię przez pryzmat mistyczny – że to rodzaj kary dla ludzi za krzywdzenie przyrody. Jestem daleka od teorii spiskowych, ale bliska jest mi dyskusja o konsumpcjonizmie. U nas to zjawisko nie tyle jest w odwrocie, ile w zaniku. Przez trzy miesiące kwarantanny prawie nie mamy w domu jedzenia. Powód jest prosty – dostawy do domów skończyły się na początku kwarantanny i zniknęły – zabrakło ludzi do pracy. Mam 62 lata i nie mogę swobodnie wyjść z domu, przed sklepem stoję w długiej kolejce przez 4 godziny. Nikt nie był na to przygotowany, nikt tego wcześniej nie ćwiczył. W okresie twardego lockdownu nie było mowy o jakimkolwiek marnowaniu żywności, a tym bardziej niezdrowym jedzeniu. W domu mieliśmy rzeczy proste i podstawowe: olej, ryż, ziemniaki, salami. Przypominało mi to tradycje starej ekonomii wiejskiej. Na dachu domu hoduję pomidory. Mam 25-letnią córkę, która jeszcze ze mną mieszka. To dla niej je zasadziłam, bo chciałam jej przekazać coś dobrego. Latem nie będzie robotników do pracy w polu, nie wiadomo, co będzie z rolnictwem, ale my przynajmniej mamy swoje pomidory. Czyli praktykujemy w duchu slow food zupełnie apolitycznie, ale to praktyka wymuszona kryzysem.\nWłochy były zawsze wolne od wszelkiego rodzaju mód typu kuchnia molekularna czy wegańska. Głównie ma to związek z tym, że dieta śródziemnomorska jest doskonała z punktu widzenia potrzeb żywieniowych człowieka i głównie oparta na warzywach. Biochemicy podkreślają także, że człowiek potrzebuje mięsa dla prawidłowego funkcjonowania. Mój syn mieszka w Londynie, biedak. Kiedy chodzi na siłownię, uprawia sport albo wykonuje jakąś ciężką pracę, reguluje braki energetyczne stekiem. Ale moje córki tu, we Włoszech – już takich ciągot nie mają. Jemy rzeczy dużo lżejsze, bo nie mamy zapotrzebowania na nic innego, ale też tutaj nigdy nie żyło się w pędzie.\nA.: Jaki jest smak z Pani dzieciństwa, którego nigdy Pani nie zapomni? I czy znalazła Pani coś podobnego we Włoszech?\nE.K.: Bardziej zapach niż smak. Przyjechałam do Włoch w 1987, żeby zostać na stałe. Nigdy wcześniej nie tylko nie widziałam Włoch, ale i Zachodu. Dla nas synonimem najpiękniejszego i jedynego możliwego Zachodu była Polska. To stamtąd można było zaczerpnąć wiedzy o świecie, innego powietrza: magazynów o modzie, kina. Tam się dla nas kończyła możliwa Europa. Niczego więcej nie znaliśmy. Przyjechałam do Włoch pociągiem, bo na bilet na samolot trzeba było pracować trzy miesiące. Wysiadłam na stacji w Trieście i poczułam zapach, którego nie byłam w stanie rozpoznać. To będzie dla mnie już zawsze zapach Włoch – zapach pieczonych kasztanów. Później czułam go jeszcze w Paryżu, bo z nimi głównie kojarzy się go powszechnie.\nA.: Przy placu Pigalle.\nE.K.: Właśnie, Europę poznawaliśmy przez literaturę i piosenki. Pieczone kasztany zdarzały się we Włoszech w Piemoncie, teraz czasem na ulicy zimą. Wtedy właśnie była zima. Kupiłam małą porcję – stać mnie było wtedy na pięć kasztanów. Zaskoczyła mnie ich słodycz. Nie rozumiałam, dlaczego – w Rosji rosną kasztany pospolite, które nie są jadalne. To był pierwszy raz na włoskiej ziemi, moje pierwsze na niej minuty. Od tamtej pory Włochy mają dla mnie smak i zapach tych pięciu kasztanów. Każdej zimy pielęgnuję tradycję ich kupowania. Jedyny smak, którego mi tu brakuje z domu, to smaku kopru. Próbowałam go wyhodować na balkonie, ale z marnym skutkiem, poza tym Włosi go nie używają. Czasami za nim tęsknię: ziemniaki, odrobina masła i soli, a do tego koperek. Wszyscy znani mi Rosjanie, którzy mieszkają we Włoszech, tęsknią za tym smakiem.\nA.: Mówi się, że istnieje coś takiego jak “dusza słowiańska”. Myśli Pani, że mogłaby powstać książka, która opowiada historię słowiańszczyzny przez pryzmat kuchni?\nE.K.: Myślę, że nie. Z pewnością ja bym się tego nie podjęła. Relacja Włochów z jedzeniem jest nieodtwarzalna. Cała włoska kultura: malarstwo, rzeźba – wszystko jest częścią wielkiego, jednolitego zbioru. Myślę, że historie kulinarne Polski i Rosji są dość podobne. Istniała kuchnia ludu i kuchnia arystokracji. Dopiero od XIX wieku ziemniaki zaczęły być dla ludu dostępne. Rosjanie jedli kaszę, zboża. Mówi się o fantastycznych rosyjskich rybach, ale gdzie one dziś są? Znów mają do nich dostęp tylko bogacze. Wpadnijcie na kawior, jesiotra – to dobre dla cara albo dla Putina, ale nie dla zwykłych ludzi. Polscy królowie w czasach potęgi i car rosyjski ściągali wybitnych kucharzy z Francji. Ci przygotowywali potrawy wzorem francuskich przepisów i tradycji. Jeśli można napisać smutną historię nierówności społecznej, problematyki biedy, wojen, konfliktów – to o Rosji.\nPolska zawsze była bardziej otwarta na przepływy kulturowe, bywały okresy, w których wpływ Europy na polską kulturę był niehamowany. Więc różnice nasuwają się same. W Rosji można rozmawiać bez wątpienia tylko o historii społecznej, jeśli chce się pisać o kuchni słowiańskiej. A temat sowiecki? Może powstać oddzielna monografia. W zasadzie dotąd nie wiadomo, skąd ludzie brali jedzenie i jak to możliwe, że przetrwali. Pamiętajmy o długich okresach braku – ludzie próbowali nie tyle mieć pieniądze, co mieć znajomego w sklepie spożywczym, który dawał cynk: „jeśli jutro o 9 wpadniesz do naszego sklepu od strony wejścia dla personelu, dam ci dwa kawałki schabu”. Kuchnią było dla nas to, co udało się zdobyć cudem – to można byłoby opisać. Byłaby to więc książka o tragicznych i nieludzkich skutkach polityki, wroga własnego ludu. Polska w tym czasie jedzenia miała więcej, ale też nie tyle, ile mogłaby mieć. Ekonomia sowiecka to ekonomia biedy. Interesująca książka o jedzeniu mogłaby dotyczyć demokratycznych Niemiec. Mieszkańcy Berlina Zachodniego przesyłali do Wschodniego kawę. Musiała przejść przez odprawę celną. Demokratyczny niemiecki rząd stworzył prawo skutkujące dekofeinizacją. Taką kawę wysyłało się w paczkach do rodziny. Erzac. Niebywała historia. Włoskie malarstwo renesansu, baroku i malarstwo narracyjne XVIII wieku prezentuje szczodrze obrazy posiłków: od chłopów po arystokrację. Co najzabawniejsze: często zawartość talerzy jednych i drugich nieszczególnie się różni na płótnach. W przypadku wina nie ma o tym mowy. Wino, które kupujecie za 50 eurocentów w górach niedaleko Mediolanu to wino, które można butelkować i sprzedawać za 100 euro bogatym Rosjanom – ich wiedza o winie nie sięga tak daleko. Taka perspektywa uniemożliwiłaby mi pisanie o kulinarnej słowiańskiej duszy. We Włoszech sytuacja jest inna – mniej więcej od średniowiecza kuchnia jest niezmienna. Mam na myśli jednolitość terytorialną.\nA.: Z czego wynika w takim razie wielka miłość Słowiańszczyzny do kuchni włoskiej?\nE.K.: Mam wrażenie, że potrzebujemy Włoch, bo każda kultura potrzebuje Arkadii. Wyimaginowanej, idealnej. Europa po dżumie była w dramatycznej sytuacji antropologicznej. Kiedy Francuzi ruszyli na Rzym, rolę ideału pełniła Grecja. Nie ta, która w tym okresie była pod dominacją Turków, ale kultura grecka jako taka, ojczyzna oliwy z oliwek. Szczególnie po wojnach napoleońskich Włochy zajęły miejsce Grecji. Były biedne, miały swoje problemy, ale zieleń, ukształtowanie terenu – za tym tęsknili ludzie. Myślę, że Polacy też tak to sobie wyobrażali – dlatego wypełniali muzea i sale dziełami Włochów. W Saksonii w Niemczech widać mnóstwo inspiracji Włochami, podobnie Austria. Włochy stały się prototypem piękna. Tak uformował się szczęśliwy świat, w wyobrażeniu nie było problemów, rzeczywistości. Mój syn wyjechał do pracy do Londynu, bo poszukiwał zajęć operatywnych, funkcjonalności. Ale tęskni. Próbujemy szukać innych światów, lepszych przestrzeni – ale gdzie? Chiny nie mogą uosabiać Arkadii – głównie z powodu systemu politycznego. Wciąż żyjemy myślą, że Europa nie przestaje być naszą wspólną nadzieją. To region uprzywilejowany turystycznie, bo tu wszyscy czują się zaopiekowani, dostrzeżeni, ugoszczeni. Włochy to nie tylko boskie jedzenie – to cały system przyjęcia, nastawienia, szacunku do sztuki i odmienności. Za niewielkie pieniądze można posmakować raju. Trwa pandemia, ale ten wizerunek Włoch jest wciąż jeszcze żywy.\nA: Jest pani pisarką, tłumaczką, ma pani własną agencję literacką. Jak na Pani słownik i warsztat wpłynęły poszukiwania we włoskiej kulturze? Jak wpłynęły na pani pisanie?\nE.K.: Nikt mi dotąd nie zadał takiego pytania, a uświadomiłam sobie, jak na nie czekałam. Kiedy pracujesz nad książką, która będzie pełniła funkcję encyklopedii, ale w formie krótkich esejów, zanurzasz się w kulturę detali. Uczysz się nowego świata, jego granic, przesuwasz tym samym własne. To jest nie doświadczenie nie do przecenienia.\nAktualnie pracuję nad książką o architekturze miast i placów włoskich. Pisząc o architekturze, staram się podkreślić, jak ważny jest udział zmysłów w jej doświadczaniu. Architektura nie może żyć bez nas – żeby pojąć jej potęgę, trzeba pójść innym tropem, zrozumieć, czego on nas chce. Świątynia przecież proponuje nam współudział w odczuwaniu. Włoskie miasta pod tym względem są bardzo ekspresyjne. Kiedy przyjeżdżasz, mniej więcej rozumiesz, czego te budynki chcą od ciebie. Oglądamy obrazy, ale obrazy też na nas patrzą. Architektura wymaga. Widzę teraz, jak wiele jest słów, dzięki którym można opisać atmosferę, charakter życia, a nie tylko detale architektoniczne. Słownik dotyczący sztuki i technikaliów odnosi się bezpośrednio do ludzkich odczuć i spostrzeżeń. Dopiero pod wpływem tego pytania przyszło mi do głowy, że metafora, parabola, porównanie – rodzą się dzięki takim poszukiwaniom. Istnieje specjalna odmiana mozzarelli – cillegine, co oznacza „wisienka”. Nie klasyczna wiśnia, wisienka właśnie. Wszelkie tego typu poszukiwania wzbogacają nas prywatny słownik, poszerzają granice naszej percepcji i odczuwania świata. Zaczęłam też odkrywać zapomniane słowa z rodzimego języka. Więc: nie tylko lepiej poznałam język włoski; łatwiej mi tłumaczyć literaturę rosyjską na włoski i odwrotnie. Mam wrażenie, że poszerza się również obszar zasięgu mnie jako człowieka.\nA.: Literacki koneser smaku – to dla Pani kto?\nE.K.: Oczywiście, że Umberto Eco. W każdej jego książce jest rozdział w całości o jedzeniu. Zrozumiałam, że mój sposób opowiadania o świecie jest taki sam. Może dlatego, że przetłumaczyłam wszystkie jego książki, zaczęłam myśleć w ten sposób. Rozumiem jego wizję – głęboko humanistyczną, historyczną, a przy tym bardzo ludzką, bo sam po prostu kochał jeść.\nA.: Czy tylko go Pani tłumaczyła, czy zdarzało się Pani dla niego gotować?\nE.K.: Kilka razy, ale głównie w Rosji. W 1997 r. pojechaliśmy do Rosji z promocją jego książki. Wtedy w moim kraju nie było absolutnie niczego. Puste sklepy, nędzne bary, kryminaliści na ulicach. Chodziliśmy po Moskwie i rozpaczliwie próbowaliśmy kupić choćby kanapkę. Zaproponowałam, żebyśmy przyszli do mieszkania, w którym była jeszcze moja babcia. Chciałam zyskać na czasie i się zastanowić – bo nie dość, że nie miałam w domu nic do jedzenia, to jeszcze nie miałam jak i gdzie tego kupić. Umberto zaproponował: zróbmy coś prostego, ugotujmy makaron. Mówię do niego, że to nie Włochy, tu nie ma makaronu, poza tym makaron w Rosji jest zupełnie inny, wytwarzany z innej mąki, chciałam mu oszczędzić rozczarowania. Ostatecznie zjedliśmy jakąś skromną sałatkę, znalazłam też kawałek kurczaka. Żeby w ogóle mięso było zdatne do jedzenia, trzeba było spuścić mu łomot żelazkiem.\nA.: Co za inwencja.\nE.K.: Jest takie wyrażenie „l’ingegno nasce dalla mancanza”.\nA.: Czyli „źródłem inwencji jest niedobór”.\nE.K.: Tak, ale ten idiom istnieje w języku od dawna. Żelazko w kuchni służyło nam do tego celu od lat, ale Umberto widział coś takiego po raz pierwszy. To dopiero egzotyka.\nA.: Do jakiej innej dziedziny sztuki odniosłaby Pani kulinaria?\nE.K.: To trudne. Na pewno nie do malarstwa – malarstwo pozostaje, trwa, a jedzenie znika. Malarstwo unieśmiertelnia moment, przenosi go do wieczności. Na obrazie Caravaggia, przechowywanym w Bibliotece Ambrozjańskiej w Mediolanie widzimy kosz owoców, a w nim jabłko – doskonałe w swojej niedoskonałości. Nadgryzione przez robaka, który się nim żywi. Ale ta symbioza już będzie wieczna. Myślę, że sztuce kulinarnej bliżej do muzyki – bo wybrzmiewa i znika, zostawia w nas powidok. Muzyka, tak jak potrawa, nie stawia sobie za cel utrwalać momentu. Architektura z kolei prowokuje do działań, do emocji. Każe klęknąć, usiąść, wstać, biec, wydłużyć albo przyspieszyć krok. Więc gdybym miała porównywać kulinaria – to do muzyki – również mając na uwadze ludzką fizjologię. Pod wpływem muzyki tańczymy, śpiewamy, jedzenie podobnie wpływa na nasze samopoczucie.\nA.: Co jest bardziej emblematyczne we Włoszech: kawa, czy makaron?\nE.K.: Nie można zadawać sobie takiego pytania. Musi być i makaron, i kawa, i pizza do tego – bez tego nie doznajemy pełni. Na śniadanie: kawa, brioszka, rogalik, ciastko, miód i dżem. Na obiad: makaron, pizza – i naturalnie kawa. W Neapolu pije się 6 kaw dziennie, w Mediolanie – dwie. Wieczorami przeważnie kawy się nie pija, chyba że mazza caffè. To ciekawe słowo, pochodzi od „ammazzare”, czyli zabić. To napój, który wypłukuje z ust posmak kawy. Ma przygotować podniebienie na smak porannej kawy. To zazwyczaj napar z ziół, którego celem jest oczyszczenie kubków smakowych, jak limoncello, które sprawia, że po posiłku się nam „otrąci”. Włosi czasami spierają się o to, czy na koniec posiłku podawać kawę, czy owoce – co region, to różnica. W Polsce mówi się „musztarda po obiedzie”, czyli zrobić coś poniewczasie, za późno, ale to i tak nie oddaje momentu tak doskonale jak idiom „arrivare alla frutta”, czyli przyjść już na same owoce, na koniec, z pominięciem wcześniejszej uczty. Nie wszyscy rozumieją ciężar znaczeniowy tego określenia, bo nie każdy ma dostęp do świętości tej tradycji: owoce po serach. Zatem: arkadyjskość Włoch przejawia się w tym właśnie: w dostępie do wszelkiego możliwego dobra.\nElena Kostioukovitch – ur. w 1958 w Kijowie, ZSRR – eseistka i tłumaczka literatury. Jest laureatką wielu nagród literackich, w tym Najlepszego Przekładu Roku w ZSRR (1988), Zoil (1999), Grinzane Cavour Moscow (2004), Welcome Prize (2005) przyznawanej przez Russian National Association of Restaurateurs, nagrody Bancarella (cucina) Award (2007, Włochy), Chiavari Literary Prize (2007, Włochy) i Premi Nazionali per la Traduzione (2008, Włochy). Mieszka w Mediolanie. Jest wnuczką rosyjskiego pisarza i malarza Leonida Wołyńskiego, wychowywała się wśród rosyjskich literatów i intelektualistów. Jako 17-latka rozpoczęła studia na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym im. M.W. Łomonosowa w Katedrze Literatury Włoskiej pod kierunkiem wybitnej prof. Galiny Muravievy oraz Dziekana Wydziału Poezji i Tłumaczeń Rosyjskich prof. Eugeniusza Solonowicza. Ukończyła uniwersytet z wyróżnieniem w 1980 roku, obroniła doktorat. Jej praca jako badaczki literatury włoskiej zaowocowała tłumaczeniem wielu książek, w tym m. in. “Orlando Furioso” Ludovico Ariosta. Przetłumaczyła także wielu współczesnych poetów włoskich: Amelię Rosselli, Vittorio Magrelliego czy Piera Paolo Pasolini. Największą sławę zyskała w 1988 r. tłumaczeniem “Imienia Róży” Umberto Eco na język rosyjski. Wykładała na Uniwersytecie w Trydencie, w Trieście i Mediolanie.\n“Sekrety włoskiej kuchni” ukazały się po raz pierwszy w 2006 r., a w 2007 r. autorka otrzymała za nią nagrodę Premio Bancarella della Cucina. Książka ukazała się dotąd w 25 krajach. Elena Kostioukovitch wprowadziła wielu nowych rosyjskich autorów do włoskiej i międzynarodowej społeczności czytelniczej. Agencja literacka, którą założyła w 2000 roku dysponuje prawami autorskimi do wydań najwybitniejszych autorów rosyjskich, takich jak Ludmiła Ulicka, Sasza Sokołow, Borys Akunin, Elena Rzhevskaya, Andrey Volos, Dina Rubina, Aleksandr Kabakov, Vladimir Kantor, Marina Vishnevetskaya, Leonid Yuzefovitch, Grigorij Oster i wielu innych. Zarządza również prawami wydawniczymi do majątków literackich Juriego Lotmana, Ilyi Ehrenburga, Ilyi Mitrofanova oraz znalezisk archiwalnych Stowarzyszenia Memoriał.\nSzczególne podziękowania kieruję do Aleksandry Urbaniak – za rzadki profesjonalizm, rzetelność, wyczucie słowa i czujność. Nie bez znaczenia jest również fakt, że to debiut w roli tłumacza symultanicznego z języka włoskiego. Gdyby nie Ty, Olu, tej rozmowy by nie było. Tak wiele byśmy stracili.\nzdjęcia: materiały prasowe; prywatne archiwum autorki; copyright Elena Kostioukovitch & Alex Pivovarov


KATALOG WYCIECZEK AUTOKAROWYCH 2018 | Oddział Łódzki PTTK im. Jana Czeraszkiewicza\nMiłośników planowania z kubkiem gorącej herbaty lub kawy i szeleszczącą książeczką w dłoni prosimy o jeszcze chwile cierpliwości – papierowe wydanie katalogów ukaże się około 10 lutego.\nKolejnym ważnym terminem będzie połowa marca – wtedy to planujemy uruchomić możliwość internetowego zapisu na wycieczki na specjalnie budowanej aktualne podstronie naszej witryny lodz.pttk.pl. Będzie to szansa na rezerwację miejsca, pozyskanie umowy z opcją samodzielnego wydrukowania w domu, a także mamy nadzieję łatwego i atrakcyjnego zapoznania się z nasza ofertą. Aktualnie trwają prace wdrażające kolejne elementy systemu rezerwacyjnego.\nW związku z powyższym informujemy, iż zapisy na wycieczki rozpoczniemy dopiero od dnia\n19 lutego 2018 r. (zatem nie będziemy mogli wcześniej przyjmować żadnych wstępnych rezerwacji telefonicznych, mailowych, ani osobistych). Jedynym wyjątkiem jest wycieczka dla aktywnych planowana na dzień 17 lutego 2018 r.\nŻyczymy radości przy planowaniu wycieczek i satysfakcji z ich realizowania\nkatalog_2018.pdf 2.02 MB


Najtrudniejszy start, największe zwycięstwo – Diablak 2019! – Bluebirds Team\nSiła pasji pomogła mi dotrzeć na szczyt w czasie poniżej 13 godzin – Wojtek Ptak; Fot. Michał Złotowski\nW 2019 roku moje podejście do startu w Diablaku było zupełnie inne niż w 2018 roku. W zeszłym roku przygotowywałem się, żeby wygrać z zawodnikami. W tym roku miałem zupełnie inny cel, a nawet trzy cele. 1. Chciałem ponownie stanąć na najwyższym stopniu podium Diablaka. 2. Chciałem pokonać swój czas o przynajmniej 9 minut (zejść poniżej 13 godzin). I po 3., najważniejsze chciałem zdobyć wsparcie dla Żywieckiej Fundacji Rozwoju w ramach wyzwania #challengeZAchallenge.\nJak wiecie, trasa Diablaka to nie przelewki. Dystans zbliżony do IronMana tylko, że ze sporą ilością przewyższeń (około 3000 metrów) na rowerze i tyle samo na biegu, ze szczytem na Babiej Górze.\nBardzo obawiałem się tego startu. Mało biegałem w górach (w porównaniu z zeszłym rokiem), tylko w ostatnim miesiącu przed startem miałem możliwość porządnych treningów na podjazdach na rowerze. Mimo to czułem, że jestem dobrze przygotowany na taki dystans, ale nie byłem pewny czy dam radę poprawić swój zeszłoroczny rekord.\nRano przed startem czułem ogromne napięcie. Zapewne nie było tego widać, ale w środku cały dygotałem. Tuż przed startem usłyszałem motywujące okrzyki supportu Fundacji i chwilę później zaczęło się.\nKtoś musiał pierwszy wejść do wody Fot. Michał Złotowski\nPływanie. Zacząłem mocniej, aby uciec od tłumu i po chwili wróciłem do równego mocnego tempa. Do ok. 1/3 trasy było super. Byłem pierwszy. Niestety woda pod pianką stawała się coraz cieplejsza, a woda w jeziorze zaczęła wydawać się ciepłą zupą. Najprawdopodobniej zwolniłem, ponieważ poczułem, że ktoś mnie dogonił, a po chwili zaczął mnie wyprzedzać. Przyspieszyłem i już do końca płynęliśmy łeb w łeb. Wyszedłem z wody trzeci z czasem ponad 56 min (minutę gorzej niż 2018), a szacowałem, że popłynę szybciej. Jednak szybka zmiana w strefie dała mi prowadzenie.\nSiła pasji, siła supportu Fot. Michał Złotowski\nRower. Zaraz za strefą wyprzedził mnie jeden z zawodników, ale tylko dlatego, że jadłem żela. Po kilometrze już był za moimi plecami. Pierwsza pętla poszła sprawnie, choć Zuza stwierdziła, że jadę bardzo siłowo. Faktycznie, moje nogi nie chciały wejść na najlepsze obroty, a bałem się próbować „przepalić” nogi, aby nie złapać skurczy (doświadczenie z 1/2 Żywiec 2018 r). Równo 3 godziny zajęło mi przejechanie 90 kilometrów z 1500 metrów przewyższeń – idealnie według założeń. Druga pętla była trudniejsza. Na szczęście support (moi rodzice i Zuza) zadbał aby niczego mi nie zabrakło i abym się nie przegrzał na słońcu. Ok. 12 l wody wylanej na mnie na trasie rowerowej niesamowicie pomogło w uzyskaniu czasu drugiej pętli tylko o 10 minut gorszego od pierwszej. Pierwsze wielkie DZIĘKUJĘ dla supportu.\nPrzy ponad 30 stopniowym upale, 12 litrów wody wylanych na ciało w celu chłodzenia podczas 180 km trasy rowerowej; Fot. Michał Złotowski\nBieg. Ta część startu była dla mnie wielką zagadką. Jest to moja najmocniejsza dyscyplina w triathlonie, ale aby wywalczyć czas poniżej 13 godzin w 90% zależna była od supportu rozstawionego na trasie. Bieg rozpocząłem sam, zupełnie inaczej niż zeszłym roku. Od razu poczułem, że temperatura mojego ciała wzrosła. Starałem się nie ponieść emocjom bo brak supportu (czytaj chłodzenia) na pierwszych 6 kilometrach trasy, mógłby przekreślić cały start. Od Przyłękowa do Korbielowa niemal cały czas moi rodzice (mój support) byli ze mną. Pierwszy raz byli w takiej roli. Spisali się na medal. Kolejne 8 czy 10 litrów wody wylanej, aby choć trochę schłodzić mój organizm. Co chwila zatrzymywali się i przygotowani czekali aż przemknę obok nich. Drugie ogromne DZIĘKUJĘ dla supportu. Bez was, droga w Krzyżowej byłaby naprawdę „Drogą Krzyżową”. Fragment od Korbielowa do Beskidu Krzyżowskiego obfitował w chwile zwątpienia. Spowodowane głównie tym, że według moich obliczeń powinienem być w Korbielowie jakieś 20 minut wcześniej. Brak możliwości schłodzenia, każda przeszkoda, zwalony pień, który wstrzymywał bieg, niewidoczne oznakowanie szlaku, wszystko to ogromnie mnie demotywowało. Od przejścia do marszu wstrzymywała mnie myśl, że tak dużo osób na mnie czeka na szlaku, że nie mogę ich zawieść! Na szczycie Beskidu Krzyżowskiego czekał pierwszy punkt „ratunkowy” z chłodną wodą do polania, piciem i jedzeniem. Wszystko przekazane w biegu. Raz, dwa i lecę dalej. Okazało się, że jestem 5 minut przed planowanym czasem. WOW!!! Zrezygnowałem więc z samodzielnego przeliczania czasu. Nowe siły wstąpiły we mnie i motywacja wzrosła. Po raz trzeci wielkie DZIĘKUJĘ dla supportu.\nKolejny punt „ratunkowy” to Przełęcz Głuchaczki. Tam razem ze mną w trasę ruszyła Bogusia z mężem. Mieli dla mnie wodę (do chłodzenia), picie, jedzenie. Obładowani dotrzymywali mi kroku. Bardzo mi to pomogło. Mogłem z kimś porozmawiać, wyrzucić z siebie jak się czuję, ale przede wszystkim otrzymałem mega wsparcie. Po raz czwarty wielkie DZIĘKUJĘ dla supportu.\nMądralowa i punkt ratunkowy „Andrzej” 🙂 Andrzej, nawet nie wiesz jak się ucieszyłem jak Cię zobaczyłem. Andrzej zmodyfikował plany weekendowe tylko po to, aby zobaczyć mnie przez 15 sekund i przekazać biegnącemu ze mną supportowi cały prowiant…i oczywiście wodę do chłodzenia! Po raz piąty wielkie DZIĘKUJĘ dla supportu. Tam niestety ostatni raz na trasie widziałem Bogusie. Zbieg z Mądralowej poleciałem „bez trzymanki” bo wiedziałem, że to ostatni fragment w dół, na którym mogę jeszcze przyspieszyć. Mąż Bogusi dogonił mnie na pierwszym podejściu i od razu schłodził mnie wodą. Organizm już przestał przyjmować jedzenie i tylko w formie płynnej mogłem dostarczyć jakąkolwiek energię do organizmu. 500 metrów przed Żywieckimi Rozstajami czekała na mnie Zuza z Buddym. Nie wiem dlaczego, ale gdy ich zobaczyłem, ścisnęło mnie w gardle. Wiedziałem, że zaczyna się najtrudniejszy etap biegu – Mała Babia, a Zuza i Buddy są ze mną. Pomyślałem: „Muszę dać radę!”, mimo, że byłem ponad 10 minut „spóźniony” – tym razem naprawdę. Po raz szósty wielkie DZIĘKUJĘ dla supportu. Zuza nadawała tempo. Pasowało mi to, ponieważ nie musiałem się zastanawiać gdzie stawiać nogi. Leciałem śladami Zuzy. W pewnym momencie zauważyłem, że przyspieszam i nogi na nowo się rozkręcają. Poprosiłem Zuzę by przyśpieszyła. Odsunęła się tylko na bok, polała mnie wodą i powiedziała coś w stylu ” Odpalaj wrotki Kochanie…” i odpaliłem. Po chwili, mąż Bogusi poinformował mnie, że zaraz będzie ostatnie chłodzenie, bo przestaje nadążać za mną. Po raz siódmy wielkie DZIĘKUJĘ dla supportu. Tuż przed Małą Babią czekał ostatni punkt „ratunkowy”. Organizm był tak zmęczony i skupiony na walce z czasem, że jedyne co byłem w stanie zrobić to oczywiście się ochłodzić i zabrać butelkę picia. Chłodzenie pomogło mi utrzymać świetne tempo na wejściu na Małą Babią. Po raz ósmy wielkie DZIĘKUJĘ dla supportu.\nWidok z Małej Babiej na szczyt Diablaka Fot. Zuza\nMała Babia – z niej po raz pierwszy widać jak na wyciągnięcie ręki metę Diablaka. Demotywujący jest jednak znak na szczycie Małej Babiej, informujący, że na Babią Górę jest jeszcze godzina i 10 minut – a ja mam tylko 45 minut, by złamać 13 godzin. Wiedziałem, że walka się jeszcze nie skończyła.\nTrzy minuty przed metą… Babiej Góry; Fot. Michał Złotowski\nWiedziałem, że tam, gdzie jest to możliwe muszę biec, wszędzie gdzie to możliwe muszę przyspieszyć. Krok za krokiem, metr za metrem…JEST! pod samym szczytem wiedziałem już, że się uda…12:45! Pół godziny z Małej Babiej na Babią Górę. Rekord pokonany! #chellengeZAchallenge wygrany! Diablak poskromiony!\nHell yeah!!! Fot. Michal Złotowski\nDzieląc swoją pasję z innymi możemy zyskać bardzo dużo. Ja zyskałem wsparcie niesamowitych ludzi działających bezinteresownie. Wolontariuszy z Fundacji, znajomych, rodziny, przyjaciół. Rozpoczynając akcję #challengeZAchallenge nie myślałem, że akcja spotka się z tak ogromnym zainteresowaniem i to nie tylko ze strony Fundacji, ale również, mediów, znajomych, przyjaciół, organizatora, oraz innych ludzi o złotym sercu.\nWolontariusze Żywieckiej Fundacji Rozwoju, Rodzice Wojtka oraz Daniel Wójcik, organizator Diablaka – Fot. Zuza\nŻywiecka Fundacja Rozwoju jest pełna ludzi z pasją. Podobnie jak ja na trasie Diablaka walczyłem z trudnościami (gorąc, przewyższenia), tak samo oni na co dzień, pomimo wielu przeszkód dążą do tego aby pomagać i rozwijać innych a w ramach projektu Żywiec z Pasją rozwijać talenty młodych osób z Żywiecczyzny. Dzięki akcji #challengeZAchallenge mogłem wesprzeć ich piękną akcję. Cieszy mnie to niezmiernie.\nWiara innych dodaje skrzydeł! Fot. Michał Złotowski\nDiablak 2019 miał dla mnie szczególne znaczenie. Pokazał mi, że pasja kryje w sobie ogromną siłę, a wsparcie innych dodaje niewiarygodnej mocy. Utwierdził mnie w przekonaniu, że warto znaleźć swoja pasję, pielęgnować ją i rozwijać, bo tylko wtedy można – mimo ogromnego wysiłku – osiągać każde cele.\nNIECH PASJA BĘDZIE Z WAMI !!!


Papryka jalapeno w plastrach mix 2900g Mille Sapori\n» Papryka jalapeno w plastrach mix 2900g\nPapryka jalapeno w plastrach mix 2900g\nKod produktu: PL00745\nNazwana na cześć znajdującego się w prowincji Vera Cruz miasta Xalapa (pisane Jalapa). Jalapeno jest najczęściej stosowanym chili w Meksyku i USA oraz jednym z najważniejszych warzyw w kuchni meksykańskiej. Zawdzięcza to swojej umiarkowanej ostrości oraz wielu sposobom na jakie może być spożywana: suzona, mielona, surowa, marynowana, pieczona, wędzona itp. Suszona, a następnie wędzona znana jest jako Chipotle (w rzeczywistości są one duszone w piecach, bowiem mają zbyt cienką skórkę, by były suszone na powietrzu). Na świecie jalapeno jest najbardziej popularna jako dodatek do pizzy, a w stanach wykorzystywana w konkursach na zjedzenie największej ilości chili w jak najkrótszym czasie. Jest mniej więcej wielkości kciuka, wraz z dojrzewaniem przybiera kolor od żółto-zielonego do jasno czerwonego. Jest stosowana powrzechnie do zup, sosów, dipów, nadzień, a także do marynowania i faszerowania. Występuje szeroko w Ameryce Środkowej i na południowym zachodzie Ameryki Północnej.\nskład: papryczki jalapeno (czerwone, żółte, zielone), woda, ocet, sól, stabilizator: chlorek wapnia


niewinność – Remigiusz Grzela\n6 września 2011 6 września 2011 RemekFilm, Książki\nPan Janusz Morgenstern na spotkaniu w Gazecie, dwa lata temu\nKiedy kończyłem dziś rano czytać książkę Orhana Pamuka „Muzeum niewinności”, myślałem też dużo o profesor Marii Janion i jej projekcie archiwum egzystencji, zachowania śladów, nie tylko wspomnienia. Również o swoich małych obsesjach archiwizowania, kolekcjonowania, czy też jak mówi pani Barbara Krafftówna „zachowywania” (bo kiedy zapytałem, czy rzeczywiście zbiera wszystko, odpowiedziała: „nie zbieram, tylko zachowuję”).\nKemal, bohater powieści Orhana Pamuka, zachowuje nie tylko pamięć a pamiątki i ślady po miłości, która się zdarzyła, miłości w gruncie rzeczy bardzo literackiej, może teatralnej, obsesyjnej, tragicznej, właściwie z góry skazanej, miłości w tym miejscu i czasie, w jakim toczy się akcja powieści, praktycznie niemożliwej.\nBuduje Kemal muzeum tego spotkania. Muzeum niewinności, bo to, co spotkało jego i piękną Fusun, to więcej niż miłość, to niewinność.\nWrócę tu jeszcze do powieści Pamuka, bo dała mi do myślenia, a to myślenie przerwała nagle wiadomość, którą przeczytałem. Łukasz Maciejewski napisał, że odszedł pan Janusz Morgenstern, legenda polskiego kina. Mniej więcej dwa lata temu, na spotkaniu w Gazecie Wyborczej, które miałem zaszczyt prowadzić w naszym cyklu „Teatr, muzyka, kino w Gazeta Cafe” pan Janusz Morgenstern opowiadał swój filmowy życiorys. Istnieje zapis dźwiękowy z tego spotkania, uważam, że istotne jest, by archiwizować, zachowywać, tworzyć archiwa egzystencji. Tego spotkania można posłuchać tutaj:\nDźwięk ze spotkania z Januszem Morgensternem\nPamiętam, że powiedziałem przed spotkaniem lub po panu Januszowi, że jest wciąż bohaterem swoich wczesnych filmów. Był tak uśmiechnięty, młody, w gruncie rzeczy dziecięcy. Bywał na wszystkich teatralnych premierach, zawsze widziałem w nim chłopaka, o którym opowiadał w swoich filmach. Z panią Krystyną tworzyli piękną zapatrzoną w siebie parę. Byli fragmentem, może najbardziej wartościowym, artystycznego i środowiskowego pejzażu Warszawy. Próbowałem namówić pana Janusza na wywiad-rzekę, w którym opowiedziałby te wszystkie filmowe historie, spotkania, rozmowy i wspomnienia, które w sobie nosił. Nigdy nie dał się na to namówić. Mam nadzieję, że sam zapisywał, że ten świat, którego był częścią i który w tak ważny sposób kreował, istnieje.\nWiadomość o śmierci pana Kuby, takim imieniem nazywali Go przyjaciele, przecięła się dzisiaj z moimi myślami o książce Orhana Pamuka „Muzeum niewinności”, stworzyła jeszcze jeden kontekst. Przecięła się też ze wspomnieniami o Marii Kornatowskiej, jakich wczoraj, późnym wieczorem słuchałem w pierwszym programie Polskiego Radia. Tak pięknie umieli żyć. Kemal, bohater powieści Orhana Pamuka mówi do czytelników: „Wszyscy powinni wiedzieć, że miałem bardzo szczęśliwe życie”.


Przedsiębiorcy apelują o więcej czasu na konsultacje zmian w Polskim Ładzie\nTylko do 2 kwietnia przedsiębiorcy mają czas na udział w konsultacjach dotyczących zmian w Polskim Ładzie. W opinii Północnej Izby Gospodarczej w Szczecinie to zbyt mało, by przygotować poprawki, które będą czymś więcej niż tylko hasłami. Izba postuluje również o ekwiwalent dla księgowych oraz firm, które poniosły straty w wyniku wprowadzania pierwszego Polskiego Ładu oraz o możliwość ponownego wyboru formy rozliczenia dla przedsiębiorców.\n•31 mar 2022 18:31\nPrezes PIG mówi, że rząd wprowadzając daleko idące zmiany do Polskiego Ładu przyznał rację przedsiębiorcom, że ład był nieładem (Fot. Shutterstock)\nKonsultacje przedstawionych 24 marca przez resort finansów zmian w Polskim Ładzie trwają do 2 kwietnia.\nZdaniem PIG to zbyt krótki czas, by zapoznać się ze zmianami i zaproponować rozwiązania, które będą czymś więcej niż hasłami.\nPrzedsiębiorcy oczekują ponownej możliwości wyboru form rozliczenia – formuła wybrana do 20 lutego odnosiła się do zupełnie innej rzeczywistości gospodarczej, niż ta, z jaką obecnie się mierzymy.\nPrzedsiębiorcy zrzeszeni w Północnej Izbie Gospodarczej do tematu rewolucyjnych zmian w Polskim Ładzie pochodzą z dużą ostrożnością. Jak mówią chaos, który wprowadziła rewolucja podatkowa na początku roku nie jest możliwy do opanowania za pomocą doraźnych środków, które zostały zaproponowane tydzień temu.\nKonsultacje ostatnio ogłoszonych zmian trwają do 2 kwietnia. Ich zdaniem to zbyt krótki czas, by zapoznać się ze zmianami i zaproponować rozwiązania, które będą czymś więcej niż hasłami. Jak podkreślają, niemożliwe jest przeanalizowanie kilkuset stron zmian w zaledwie tydzień.\nCzytaj więcej: Chcą kolejnej zmiany w Polskim Ładzie. PIT poprawiony, czas na CIT\n– Postulujemy o to, by dać przedsiębiorcom więcej czasu. Obecnie najważniejszym tematem jest stawienie czoła gospodarczym konsekwencjom wojny w Ukrainie. Przedsiębiorcy w wielu sektorach gospodarki obecnie walczą o przetrwanie. W takiej sytuacji nie ma mowy o tym, by w stu procentach skupić się na „zmianach do zmian”. Potrzebujemy czasu, jasnych interpretacji i konkretnych deklaracji odnośnie tego, jakie będą konsekwencje Polskiego Ładu. Chęć zmian oceniamy pozytywnie, ale nie dano nam wystarczająco dużo czasu, by poddać je dokładnej analizie – mówi Hanna Mojsiuk, prezes Północnej Izby Gospodarczej w Szczecinie.\nJednocześnie podkreśla, że rząd wprowadzając daleko idące zmiany do Polskiego Ładu przyznał rację przedsiębiorcom, że ład był nieładem, a ilość zamieszania, a zarazem szkód dla przedsiębiorców jest gigantyczna.\nW ubiegłym tygodniu Ministerstwo Finansów przedstawiło projekt zmian w podatku dochodowym od osób fizycznych, zakładający obniżenie pierwszej stawki podatkowej w ramach skali z 17 proc. do 12 proc. oraz zniesienie ulgi dla klasy średniej. Dla osób uzyskujących przychody z indywidualnej działalności gospodarczej przewidziano natomiast możliwość odliczenia co najmniej części zapłaconej składki zdrowotnej od podstawy opodatkowania.\n- Mam wrażenie, że obecne przepisy pisał ktoś zupełnie inny niż osoba, która pisała Polski Ład w formie, która została nam przedstawiona pod koniec 2021 roku. Chodzi o trwałość, spójność i przejrzystość rozwiązań podatkowych, ulepszenie i uproszczenie systemu podatkowego. Czy można go jeszcze uprościć i ulepszyć? Polski Ład to była "łatka na łatce", a teraz na to naklejono jeszcze jedną łatkę - komentuje prof. Stanisław Hońko, prezes szczecińskiego oddziału Stowarzyszenia Księgowych w Polsce.\n- Rząd nie słuchał przedsiębiorców i ekspertów, którzy mówili, że wszystkiego dzieje się za dużo i za szybko - mówi Michał Wojtas, ekspert gospodarczy oraz skarbnik Północnej Izby Gospodarczej w Szczecinie.\nPodkreśla przy tym, ile księgowi, doradcy i przedsiębiorcy musieli poświęcić czasu, by przyswoić wiedzę, która była od nich wymagana na okoliczność rozliczania Polskiego Ładu.\n- Ile godzin webinarów musieli obejrzeć, na ile pytań odpowiedzieć. Teraz to wszystko zostaje zmienione. Przypomnijmy, że do 20 lutego przedsiębiorcy mieli wybrać sposób rozliczenia, czy to będzie ryczałt czy skala podatkowa. Teraz dowiadujemy się, że dla części z nich to był przestrzelony wybór. Apelujemy do Ministerstwa Finansów, by przywrócić przedsiębiorcom możliwość ponownego wyboru – mówi Michał Wojtas, ekspert gospodarczy oraz skarbnik Północnej Izby Gospodarczej w Szczecinie.\nDo artykułu: Przedsiębiorcy apelują o więcej czasu na konsultacje zmian w Polskim Ładzie


Powrót do Doliny Muminków, Amanda Li -\n20 kwietnia 2022 18 kwietnia 2022 justyna107\tkomentarzy 14\tPowrót do Doliny Muminków Amanda Li, Znak emotikon\nMuminki to sympatyczne stworzenia, które zna chyba każdy. Pamięta, że jako dziecko sama chętnie siadałam przed telewizorem i oglądałam wieczorynkę gdzie były Muminki. Teraz hitowe z tamtych czasów postacie wracają w książeczkach wydawnictwa Znak Emotikon. “Powrót do Doliny Muminków” to pierwsza część, która trafiła do naszego domu.\n„Obieramy kurs na nowe życie, pełne niebezpieczeństw i przygód!”\nDajcie się ponieść nowym, ekscytującym opowiadaniom i popłyńcie do Doliny Muminków! Przeczytajcie o tym, jak Muminki znajdują Królewski Rubin, żeglują na samotną wyspę, spotykają Czarodzieja i odkrywają magiczny portal.\nLecz gdy w końcu zatęsknią za domem, czy uda im się wrócić do ukochanej Doliny Muminków?\nKsiążka “Powrót do Doliny Muminków” wydana jest w twardej oprawie, zaś historie zainspirowane są oryginalnymi opowiadaniami. W środku znajdziemy osiem idealnych historyjek do czytania przed snem. Dodatkowo na każdej stronie znajdziemy ładne obrazki, które przybliżą nas do czytanej historii.\nKażda historia niesie ze sobą inne przesłanie. W każdej poznajemy kolejnych bohaterów doliny muminków. Moje dzieci pierwszy raz spotkały się z sympatycznymi muminkami. Od pierwszych stron opowiadania spodobały się im. Same historie niosą uczące przesłanie, co jest dużym plusem. Dla mnie samej był to bardzo sympatyczny powrót do dzieciństwa.\n← Myśli, które zmieniły świat. Karol Darwin. O powstawaniu gatunków\nSeria do pielęgnacji włosów niskoporowatych, Trust my sister →\n14 komentarzy do “Powrót do Doliny Muminków, Amanda Li”\nJak ja kocham Muminki. Oglądać, czytać… i staram się zarażać tą miłością także moje dzieci\n2 maja 2022 o 20:34\nZdecydowanie propozycja dla mojego synka 🙂\n30 kwietnia 2022 o 12:34\nJa niestety nie przepadam za Muminkami :/ Dodatkowo te nowe ilustracje jakoś mi nie leżą 😛\n24 kwietnia 2022 o 19:03\nMam słabość do dzisiaj do tej cudownej bajki z lat mojego dzieciństwa ❤\n22 kwietnia 2022 o 23:38\nUwielbiam Muminki, nawet dla samej siebie bym nabyła, ale i Potworki chętnie poczytają. 😉\n22 kwietnia 2022 o 14:59\nPięknie jest wydana ta książka i myślę, że to obowiązkowa pozycja w każdym szanującym się domu 🙂\n22 kwietnia 2022 o 08:25\nMoja ulubiona bajka dzieciństwa… aż dziwię się, że moje dzieci nie przepadają do końca za muminkami. Ale książkę zamówię dla siebie, tak z sentymentu 🙂\nZ przyjemnością skuszę się na tę lekturę w przyszłości. Czuję się zainteresowana.\n22 kwietnia 2022 o 08:02\nMuminki są świetne takie przyjazne\nA ta książka prezentuje się pieknie\n22 kwietnia 2022 o 07:12\nMuminki kojarzą mi się z dzieciństwem. Bardzo lubię wracać do ich przygód czy to w postaci filmow czy książek.\n21 kwietnia 2022 o 21:29\nJestem wielką miłośniczką Muminków, więc to pozycja idealna dla mnie. Dziękuję za opinię.\n21 kwietnia 2022 o 20:28\nMój syn byłby bardzo zadowolony z tej książki. On uwielbia Muminki i ciągle mi każe czytać w kółko jedną książkę z ich przygodami ♥\n25 kwietnia 2022 o 07:34\nKlasyka, którą warto mieć w biblioteczce domowej i warto do niej wracać z dziećmi\n27 kwietnia 2022 o 20:44\nMuminki wow ale dawno o nich nie słyszałam. Uwielbiam je oglądać. Myślę że dzieciom będzie się podobała ta bajka.


seat ibiza kolo zamachowe - forum o częściach samochodowych\nseat ibiza kolo zamachowe\nPytania i odpowiedzi: seat ibiza kolo zamachowe\nAUDI A6 C5 [A6 C5 1.9 TDI AFN] Koło zamachowe i sprzęgło\nPanowie chcialem sie dowiedziec co myslicie na temat kola zamachowego i sprzegla ktore znalazlem na ebayu httpcgi.ebay.ieAudi-A...item5ad271cd47 Cena niska ale moze wytrzyma jakies dwa lata do zmiany aitka co licze na wasze opinie wyczytalem tylko tyle ze to jest jednomas wiec hcyba nawet lepiej niz dwumas co wy na to\no oznaczeniu 1Z - tarcza od VR6 lub g60 288mm na 28 zebach - srobe do mocowania zamachu do walu korbowego - śruby do mocowania docisku do koła zamachowego co jeszcze dokladnie nie wiem .... wiem ze to co wymienilem to napewno (co jeszcze musisz sie dowiedziec) z tych linkow napewno cos ci rozjasni poczytaj... httpforum.vwgolf.plvi...derasc&start0 httpforum.vwgolf.plvi...504224a540e00a0 httpwww.seat-ibiza.pl...747bfb8daeebc17\nSEAT IBIZA I 021A Zgrzyty w rozruszniku i padajacy AQ\nWitam wszystkich mam taki problem w swojej ibizie z rozrusznikiem otóż gdy chcę odpalić to po przekręceniu kluczyka chwilę przekręci silnikiem za chwilę staje słychać krótki zgrzyt i potem cisza po cofnięciu kluczyka i kolejnej próbie dzieje się to samo i tak w kółko aż zapali do tego po kilku takich próbach wysiada kompletnie AQ. Co to może być Z góry dzięki za pomoc\nSprawa wygląda tak wyjąłem rozrusznik podłączyłem AQ i bendix wyrzuca do przodu tą oś czy zębatkę ( nie wiem jak się to fachowo nazywa to co zazębia się z kołem zamachowym) ale się nie obraca. Szczotki są w porządku więc co to mogłoby być wewnątrz wszystkie zębatki są ok wszystko się kręci dobrze stosunkowo duży opór stanowi łożysko jednokierunkowe i jakby trochę jest\nZobacz Koła dwumasowe, zamachowe do SEAT IBIZA\nTo koło obracane przez rozrusznik to koło zamachowe i nie jest ono w skrzyni oraz jest to małoprawdopodobne żeby było uszkodzone. Ja bym obstawiał tulejki poprostu się wytarły. Jak silnik zimny to rozrusznik ledwo kręci a jakciepły odpala normalnie ponieważ silnik jest już rozgrzany to ma lekko.\nSEAT LEON I 1M1 [TDI VP] Drżenie samochodu podczas przyspieszania\nWitam Mam następujący problem z moim Leonem podczas przyspieszania niezależnie od biegu czuć wibracje całego samochodu. Wibracje odczuwalne są najmocniej w zakresie obrotów 15k do 25k. Powyżej 2500 obrotów są już w zasadzie nieodczuwalne żeby nie powiedzieć że nie ma ich całkowicie. Zapoznałem się z tematem httpleonclub.plforumviewtopic.phpt8554&postdays0&postorderasc&start15 ale w\nCzemu nie wstawiać jednomasy Słyszałem dobre opinie na temat zestawów ze sztywnym kołem zamachowym. Mam silnik 1.9 TDI AXR w Leonie po programie i do niektórych aut z tym samym silnikiem np. niektóre seaty ibiza fabrycznie był jednomas Mój ojciec w Fiacie Linea z 2007 roku silnik 1.3 multijet diesel także ma fabrycznie sztywne koło zamachowe czyli jednomas i chodzi bardzo ładnie już 5\nSKODA OCTAVIA I 1U O1 TDI ATD (PD)- 200tyś km. w 3 lata )\nHej chciałem zaczać temat który myślę i mam nadzieję przyda się paru osobom poza mna. Sprawa dotyczy mojej O1 jak juz w temacie napisałem mam prawie 200k km na liczniku i dziewczynka chyba zasługuje na pewne kosmetyczne ale i mechaniczne roboty. Stan techniczny i perspektywy naprawwymian w najbliższym czasie -Rozrząd i wszystko z nim związane Skoda do silników TDi z Pompowtryskami (PD)\no numerze 37 105 273C (moze byc inna litera od A wzwyż rosna masy koła C jest dla Oci najlepsze). Patrz zdjęcie [urlhttpimg257.imageshack.usizamach.jpg][img]httpimg257.imageshack.usimg2576663zamach.th.jpg[img][url] Ja kupiłem na allegro jako SHARAN 2.0 KOŁO zamachowe WIENIEC za 150zł (Allegro uzytkownik MOTO-MARK-HANDEL ) To koło wystepowało jeszcze w (VW Passat Scirocco Golf Sharan seat\nPrzykładowe oferty części samochodowych seat ibiza kolo zamachowe\nKOŁO ZAMACHOWE SEAT IBIZA POLO 1.6 2000r, 101% - koło (25.00PLN)\nSeat Ibiza kolo zamachowe 1.9 TDI 2002r sprzeglo - Zielona Góra (399.00PLN)\nSEAT IBIZA III 02-08 1.2 12V AZQ - KOŁO ZAMACHOWE - Brzeźnica koło Dębicy (80.00PLN)\nKOŁO ZAMACHOWE SEAT IBIZA 1.3 OKAZJA TANIO - Koło (20.00PLN)\nPodobne do seat ibiza kolo zamachowe:\nseat ibiza dwumas kolo\nseat ibiza koło zamachowe\nseat ibiza dwumas kolo 021a\nseat ibiza kolo dwumasowe\nnissan micra wskaźniki\nnissan micra wspomaganie\nnissan micra wtryskiwacz\nnissan micra wtryskiwacze\nnissan micra wtyczki\nnissan micra wtyk


PUCHOWY PŁASZCZ ZIMOWY Z UKOŚNYM PIKOWANIEM KOLOR CZARNY Jesteś Modna\n» PUCHOWY PŁASZCZ ZIMOWY Z UKOŚNYM PIKOWANIEM KOLOR CZARNY\nKod produktu: BLH 211025 FX czarny\nPłaszcz zimowy z dużym otulającym szyję kołnierzem zapinanym na napy, który ochroni nas przez zimnem. Dwie kieszenie zewnętrzne zgrabnie ukryte w pikowaniu kurtki. Bawełniany ściągacz w rękawie. Subtelne pikowanie kurtki nadaje oryginalnego charakteru. Materiał jest przyjemny, lekko połyskujący. Występuje w dwóch wariantach kolorystycznych: zielonym oraz czarnym.


Proszę nie obrażać Polaków bredniami o rehabilitacji polskich oficerów, bo rehabilitacji potrzebuje państwo Rosyjskie, odpowiedzialne m.in. za wybuch II WŚ oraz zimną wojnę wraz z jej całkiem gorącymi wojnami zastępczymi (Korea, Wietnam,...\nCzytaj dalej wpis Gówno nas obchodzi ruska rehabilitacja!\nGosiaNowa - 24 Stycznia, 2011 - 11:21\nMyślę, że akcja Krzysztofa Kłopotowskiego http://klopotowski.salon24.pl/... przyniosła efekty. Przeczytałam dzisiaj, że jest nadzieja. Może „mimo wcześniejszej decyzji Telewizji Polskiej o zakończeniu współpracy z Janem Pospieszalskim jego program "Warto rozmawiać" być może zostanie w ramówce TVP 1.\n– W czwartek rozmawiałem z Janem...\nCzytaj dalej wpis Może jeszcze będzie "Warto rozmawiać"\nO ile reformy premiera Viktora Orbána na Węgrzech wywołały tsunami oburzenia wśród intelektualistów wszystkich krajów łączcie się (UE), to...\nCzytaj dalej wpis Kaganiec dla Pośpieszalskiego\nPozwalam sobie przesłać redakcji portalu wPolityce.pl analizę treści programu Dramat w trzech aktach, napisaną w lipcu 2001 roku, dzięki współpracy z Akademią Telewizyjną- Ośrodek Szkolenia TVP S.A., (bądź jeszcze OSiAP TVP, nie pamiętam, jaka nazwą nosił ośrodek w 2001 roku), której nikt w 2001 roku nie chciał opublikować. Pozostawiam...\nPrawda ekranu i prawda czasu\nkryska - 30 Listopada, 2010 - 15:15\nJest prawda ekranu, jest i prawda czasu.\nIrena Dziedzic i prawda ekranu.\nNazywana była pierwszą damą polskiego wywiadu telewizyjnego z co najmniej trzech powodów.\nJako pierwsza dziennikarka zdobyła pozycję gwiazdy małego ekranu, prowadząc rozmowy z gośćmi na aktualne tematy. Po drugie - jej program stał się najdłużej...\nCzytaj dalej wpis Prawda ekranu i prawda czasu\nkryska - 15 Października, 2010 - 21:48\nIdzie wielkimi krokami i zaleje tvp publiczną miłością jedynie słuszną do jedynie słusznych trzymających władzę.\nOwa słuszna miłość trzyma mocno już od dawna stacje komercyjne i jest tak silna jak nienzwiśc i walka z opozycją.\n"Pluralistyczny" Zarząd TVP oficjalnie już potwierdził: "Misja...\nCzytaj dalej wpis W telewizorze idzie NOWE!\n"(...) Niestety... prawodopodobnie przejęcie mediów publicznych przez SLD i WSI nastapi szybciej niż się wszyscy spodziewaliśmy. Pewnie dla otarcia łez coś skapnie PO i Donaldowi Tuskowi, ale to juz będzie koniec jakiejkolwiek niezalżności i wolności medialnej w Polsce. Nadchodzi czas...\nCzytaj dalej wpis Bieżączka, rzeżączkowa dwoinka zarządcza TVP i prawo kaduka\nKiedyś napisałem: "Tylko jakakolwiek treść przedstawiająca jakąś WARTOŚĆ jest godna szacunku i krytyki, PUSTKA zasługuje na milczenie...\nAdamDee - 18 Sierpnia, 2010 - 01:07\nCzyżby czyiś pożegnalny prezent ?\nCzytaj dalej wpis Nie do wiary - TVP2 - The Soviet Story, teraz w tej chwili...\nseawolf - 28 Maja, 2010 - 22:48\nJak , być może niektórzy pamiętają, Bronislaw Komorowski, zapytany, czy dominacja jednej partii jest korzystna, z oburzenie zakrzyknął, ze , oczywiście, nie jest, że w ogole nie ma nic gorszego, niż taka dominacja!!- wywołał tym pewna konsternacje na Sali, dopiero po chwili wyjaśnił, co miał na mysli. Sala odetchnęła, uff, Bronek nie zwariowal...\nCzytaj dalej wpis KRRT odzyskana!\nChłodny Żółw - 22 Kwietnia, 2010 - 22:58\nAby zapoznać sie z tym cudactwem skierowanym do Zarządu Telewizji Polskiej wystarczy kliknąć TU.\nW petycji jest opcja, aby się jej SPRZECIWIĆ. Po prawej (!) stronie na dole strony znajduje się przycisk "nie popieram petycji". Sprawdźmy czy przycisk ten działa poprawnie.\nNa stronie można też dodać swój uprzejmy komentarz....\nCzytaj dalej wpis Kuriozalna petycja przeciwko Janowi Pospieszalskiemu\nPyzol - blog


Po zamieszkach w Amiens aresztowano tylko 5 osób - RMF 24\nPo zamieszkach w Amiens aresztowano tylko 5 osób\nCzwartek, 16 sierpnia 2012 (11:20)\nAktualizacja: Czwartek, 16 sierpnia 2012 (21:32)\nFrancuski rząd szacuje na ponad 6 milionów euro straty związane z podpaleniem budynków publicznych i samochodów w czasie zamieszek w Amiens. Na razie aresztowano tylko pięciu sprawców nocnych rozruchów. Trzech z nich będzie w piątek sądzonych w trybie natychmiastowym. Grozi im do 10 lat wiezienia i 100 tysięcy euro grzywny. Większość chuliganów pozostaje jednak bezkarna - alarmują francuskie media.\nAresztowanych zostało pięciu domniemanych członków imigranckich band w wieku od 15 do 30 lat. Dwóch z nich próbowało tej nocy znowu podpalać samochody. W zamieszkach uczestniczyło w sumie kilkaset osób. Prasa ujawnia, że rząd nakazał policjantom, by starali się za wszelką cenę łagodzić sytuację i unikali pościgu za sprawcami, bo to mogłoby zaostrzyć starcia uliczne. Do tego funkcjonariusze obawiali się, że będą wciągani w pułapki - ślepe uliczki, gdzie czekać będą na nich bandy uzbrojone w wiatrówki, butelki z benzyną i kamienie.\nPonad połowa mieszkańców imigranckiego getta Amiens-Nord jest bezrobotna. Króluje tam handel narkotykami, który przynosi młodzieżowym bandom duże zyski. Starsi mieszkańcy obawiają się, że to właśnie stacjonowanie koło tej strefy bezprawia dodatkowych sil policji doprowadzi do kolejnych zamieszek, bo bandy przestraszą się, że nie będą już mogły spokojnie sprzedawać haszyszu i heroiny. Sadzę, że już wkrótce znowu zaczną płonąć na ulicach samochody i będą starcia. Ani bandy, ani policja nie dadzą za wygraną - tłumaczy korespondentowi RMF FM Markowi Gładyszowi 37-letni Mohammed.\nImigranci starli się z policją\nW nocy z poniedziałku na wtorek 19 osób zostało rannych w starciach ulicznych z młodzieżowymi bandami, które podpaliły w Amiens m.in. przedszkole, halę sportową, dom kultury i prawie 20 samochodów. Starcia wybuchły około godziny 21, a zakończyły się dopiero 7 godzin później. Doszło do nich po tym, jak policja skontrolowała jednego z mieszkańców imigranckiego getta. Młodzieżowe bandy zaczęły strzelać do funkcjonariuszy z wiatrówek i rzucać w ich kierunku petardy. Później obrzuciły radiowozy butelkami z benzyną i kamieniami.\nMundurowi odpowiedzieli na atak kauczukowymi pociskami i gazem łzawiącym. W wyniku starć rannych zostało co najmniej 16 policjantów i trzech przypadkowych kierowców. To musi się skończyć! Jak można podpalać przedszkole, do którego chodzą nasze dzieci - oburzała się w rozmowie z Markiem Gładyszem młoda mieszkanka Amiens. Najpierw podpalali kosze na śmieci, a potem podpalili przedszkole. Policja musi położyć temu kres - wtórował jej mąż.\nWedług policji, w dzielnicy Amiens-Nord często dochodzi do awantur i incydentów, jednak nigdy nie było zdarzeń o skali podobnej do nocnych zamieszek. Prezydent Francois Hollande oświadczył, że jego socjalistyczny rząd uczyni wszystko, by zagwarantować spokój i bezpieczeństwo w Amiens.\nTagi:Francja, chuligani, emigranci, zamieszki


GEOFORUM - Powiat tomaszowski unieważnia przetargi na geodezyjne bazy\nPowiat tomaszowski unieważnia przetargi na geodezyjne bazy\nStarostwo w Tomaszowie Mazowieckim unieważniło 5 przetargów na dostawę baz danych EGiB, GESUT i BDOT500 wraz z digitalizacją powiatowego zasobu geodezyjnego albo z powodu zbyt drogich ofert (zamawiający nie był w stanie zwiększyć budżetu na ten cel), albo z powodu ich braku.\nPrzypomnijmy, że oddzielne zamówienia rozpisano dla 4 gmin: Lubochnia, Tomaszów Mazowiecki, Rokiciny oraz Ujazd. W osobnym przetargu zamówienie na dostawę takich baz starostwo ogłosiło dla gmin Czerniewice, Będków i Rzeczyca oraz dla miasta Tomaszów Mazowiecki.\nPrzedmiotem wszystkich tych postępowań było: przeprowadzenie kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków, założenie ewidencji budynków i lokali (a w wybranych obrębach modernizacja ewidencji budynków i lokali w zakresie atrybutów opisowych i graficznych), utworzenie baz GESUT i BDOT500, a także digitalizacja części PZGiK. Prace miały być zrealizowane w ciągu 17 miesięcy od podpisania umowy.\nNie było chętnych na wykonanie zamówienia dla gmin Lubochnia, Rokiciny i Ujazd. Natomiast w pozostałych dwóch przypadkach oferty złożyła tylko spółka OPGK Rzeszów. Dla gminy Czerniewice chciała ona wykonać zamówienie za 1,62 mln zł, natomiast zamawiający zamierzał przeznaczyć na ten cel 1,02 mln zł. Z kolei realizację prac dla gminy Tomaszów Mazowiecki spółka wyceniła na 5,58 mln zł, a budżet zamawiającego był ograniczony do 4,05 mln zł.\nPrzetargi ogłoszono w ramach projektu „Rozwój e-usług publicznych z zakresu infrastruktury informacjiprzestrzennej świadczonych przez Powiat Tomaszowski” o wartości blisko 12 mln zł współfinansowanego ze środków EFRR w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020.


Jak przemóc się do nauki języka angielskiego? - Nauka języków obcych\nNierzadko zdarza się, że chcielibyśmy zacząć uczyć się języka angielskiego, lecz sama koncepcja rozpoczęcia od zera zwyczajnie nas przerasta. W innych przypadkach, zdążyliśmy zacząć już naukę, lecz dopada nas tzw. efekt plateau, czyli przeczucie tkwienia w miejscu, bez widocznych postępów w rozwoju naszych zdolności. Tego typu problemy dotykają wielu mieszkańców dużych miast, takich jak Łódź, dla których nauka języka angielskiego jest tak samo interesująca, co przerażająca. W niniejszym artykule opowiemy Wam, jak przezwyciężyć nieprzyjemne uczucie bezradności i zacząć stawiać kolejne kroki w nauce!\nZaplanujmy naszą naukę\nJeśli wydaje się nam, że nasze postępy w nauce pozostawiają wiele do życzenia, sprawdźmy, czy faktycznie tak jest. Notujmy nasze dzienne postępy, jak ilość poznanych słów oraz godzin spędzonych na nauce. Nawet kwadrans dziennie, spędzony na nauce angielskiego, jest dobrym początkiem. Nie nastawiajmy się też na siedzenie w podręcznikach i słownikach przez cały czas. Oglądajmy angielskojęzyczne kanały na YouTube, czytajmy artykuły z amerykańskich i brytyjskich portali. Zetkniemy się w nich z dość przystępnym językiem, pełnym zwrotów, które napotkamy na co dzień. Jak zauważa wielu lingwistów ze szkół językowych w Krakowie tudzież Łodzi, nauka języka angielskiego z wykorzystaniem takich materiałów przebiega znacznie sprawniej.\nNawet, jeśli naszym rozmówcą ma być ściana w pokoju, nie krępujmy się! Wiele osób uczących się języka zauważa bowiem, że chociaż znamy prawidłową wymowę w teorii, brak faktycznych ćwiczeń sprawi, że nasz akcent będzie bardzo twardy. Nie wolno się tym jednak przejmować – każdy, kto zaczyna dopiero rozmawiać po angielsku, nie będzie w stanie mówić w taki sam sposób, jak postacie z filmów. Dobrym wyborem jest także zapisanie się na kurs językowy. Renomowane szkoły z dużych miast, takich jak Łódź, oferują bowiem kursy grupowe, ułatwiające naukę języka angielskiego zarówno pod kątem pisma, jak i mowy.\nTagged języki obce, motywacja, planowanie nauki\nTagged język angielski, kurs językowy


Rzetelne kancelarie adwokackie w Gdyni - CHEVI\nPilnie poszukuję sprawdzonego adwokata od spraw rozwodowych w Gdyni. Po piętnastu latach małżeństwa okazało się, że mój mąż mnie zdradza. Nigdy nie podejrzewałam, że taka sytuacja w ogóle może mieć miejsce, gdyż zawsze uchodziliśmy za wzorowe małżeństwo. Szczególnie mój mąż robił wrażenie chodzącego ideała o anielskiej urodzie.\nWybitny specjalista od spraw rozwodowych\nWejdę teraz na forum internetowe dotyczące jakości świadczonych usług prawnych w Gdyni i poszukam najlepszego adwokata od prawa rodzinnego. Będę chciała walczyć w sądzie o alimenty dla siebie, ponieważ po rozwodzie znacznie pogorszy się moja sytuacja finansowa, gdyż jestem osobą bezrobotną oraz niepełnosprawną. Jak się dowiedziałam z treści forum, jeśli chodzi o sprawy rozwodowe Gdynia może poszczycić się wspaniałymi specjalistami w tej dziedzinie. Szczególnie polecany jest pewien adwokat, który ma swoją kancelarię nieopodal mojego miejsca zamieszkania, co mnie bardzo cieszy. Postanowiłam zadzwonić do tego prawnika i umówić się na spotkanie. Po kilku nieudanych próbach telefonicznych, udało mi się dodzwonić do tej kancelarii i umówić na spotkanie, które odbędzie się w najbliższy czwartek o godzinie szesnastej. Koszt porady prawnej wyniesie mnie tylko sto złotych.Prawnik poprosił mnie, abym wzięła ze sobą ksero dowodu osobistego, akt notarialny zawarcia związku małżeńskiego i wszelkie dowody zdrady, które udało mi się zgromadzić.\nMuszę przyznać, że czeka mnie długa przeprawa w sądzie. Zamierzam wziąć rozwód z orzeczeniem o winie męża, aby móc uzyskać alimenty dla siebie. Adwokat powiedział mi, że mam sprawę w zasadzie wygraną. Chciałabym jeszcze, aby mąż wyprowadził się z domu, który został przystosowany pod moją niepełnosprawność. Liczę na to, iż sąd weźmie tę kwestię pod uwagę.


Podróż w czasie, czyli wakacyjny lot do Aten.\nGrecja jest jednym z miejsc, które turyści z całego świata odwiedzają niezwykle chętnie. Możliwość obcowania z historią, poprzez obcowanie z budynkami mającymi po kilka tysięcy lat, jest niezwykłym przeżyciem. Do tego dochodzi spokojny leniwy klimat i niemal zagwarantowana doskonała pogoda. Odpoczywając w cieniu drzewek oliwnych, racząc się doskonałym winem z lokalnych winorośli, każdy turysta może poczuć się jak greckie bóstwo.\nNajwiększym miastem Grecji i jednocześnie stolicą tego państwa są Ateny. Cała metropolia zamieszkiwana jest przez niemal cztery miliony mieszkańców. Jest to najważniejszy ośrodek turystyczny Grecji i jednocześnie jeden z najważniejszych w Europie. Na jego obszarze znajdują się bezcenne zabytki kultury antycznej. Do tego dochodzi bogata baza wypoczynkowa, oraz masa hoteli i ośrodków na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Biorąc to wszystko pod uwagę nie ma się co dziwić, że turyści niezwykle chętnie wybierają loty do Aten.\nBilety na lot z Polski do Aten\nNajszybszym i najbardziej wygodnym środkiem transportu, którym dostaniemy się do stolicy Grecji, jest samolot. W lot do Aten możemy wybrać się z kilku lotnisk w naszym kraju, jednak przeważnie na tej trasie czekają nas przesiadki i przynajmniej jedno międzylądowanie. Tymczasem z warszawskiego Okęcia dzięki irlandzkiemu przewoźnikowi Ryanair, możemy wybrać się w bezpośrednie loty Warszawa – Ateny. Czas takiego przelotu to niespełna trzy godziny.\nJeśli planujemy odbyć podróż na trasie z Warszawy do Aten w okresie letnim, warto pamiętać, że właśnie wtedy bilet lotnicze mogą być najdroższe. Dodatkowo z uwagi na dużą liczbę chętnych, biletów na bezpośrednie połączenie może zabraknąć. Lot z przesiadkami zawsze zajmuje dużo więcej czasu i niesie za sobą dodatkową uciążliwość. Dlatego warto zarezerwować bilet z dużym wyprzedzeniem, aby mieć pewność, że polecimy w wybranym terminie i połączeniem bez przesiadek.\nBilety na takie połączenie bywają w bardzo zróżnicowanych cenach. Najtaniej można wybrać się w lot z Warszawy do Aten w miesiącach zimowych. Wówczas połączenie w obie strony może nas kosztować zaledwie trzysta pięćdziesiąt złotych! Biorąc pod uwagę fakt, że grecki klimat jest dużo cieplejszy od naszego, nawet w zimie może być to przyjemna wycieczka. Raczej nie spotkamy tłumów turystów, dlatego będzie to idealny okres na spokojne zwiedzanie antycznych budowli.\nPodróżowanie samolotami w dzisiejszych czasach staje się bardzo popularne i nikogo już nie dziwi, że na wakacje wybieramy właśnie ten środek transportu. Wiadomo jednak, że kiedyś musi być pierwszy raz i przed pierwszym wylotem warto wiedzieć co nas czeka. Będziemy wtedy czuli się pewniej na lotnisku, a stres związany z podróżą nie będzie potęgowany przez niewiedzę.\nZanim rozsiądziemy się wygodnie w samolocie i wybierzemy w lot do Aten, już po przybyciu na lotnisko czeka nas odprawa bagażowa. Kontrolerzy będą wymagali od nas okazania biletów i przejścia przez bramkę bezpieczeństwa. Warto w tym czasie zachować spokój i postępować według zaleceń obsługi lotniska, ponieważ to przyspieszy całą procedurę.\nPo odprawie trafiamy do poczekalni odlotów, gdzie w spokoju możemy przygotować się do lotu, albo dokonać zakupów w strefie bezcłowej. Z poczekalni wyjdziemy specjalnym wyjściem, przyznawanym osobno każdemu połączeniu. Na pokład samolotu będziemy dowiezieni autobusem, albo wejdziemy wyznaczoną trasą po płycie lotniska. Do większych samolotów często można wejść przez specjalny rękaw, chroniący przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi.\nLot z Warszawy do Aten nie trwa długo, dlatego nieduże znaczenie może mieć miejsce, na którym znajdziemy się w czasie podróży. Jeśli jednak mamy specjalne wymagania, albo potrzebę wyboru danego miejsca, warto zainteresować się tym w czasie rezerwacji lotu. W przypadku przewoźników oferujących tanie loty do Aten, można za dodatkowo wykupić usługę pierwszeństwa wejścia na pokład. Wówczas możemy wybrać sobie miejsca siedzące niemal w każdym miejscu samolotu.\nJak już wspomniano, pierwszeństwo wejścia na pokład należy wykupić w momencie, kiedy rezerwujemy bilety lotnicze z Warszawy do Aten. Jeśli rezerwacji dokonujemy przez wyszukiwarkę lotów eSky, wystarczy wybrać odpowiednią opcję przy wyborze lotów. Jeśli jednak z jakiś powodów nie udało nam się tego dokonać, albo zadecydujemy o tym później, warto skontaktować się telefonicznie z eSky i sprawdzić, czy istnieje taka możliwość.\nAntyczny świat na wyciągnięcie ręki\nNie da się ukryć, że turyści wybierający tanie loty do Aten, nastawiają się przede wszystkim na zwiedzanie antycznych zabytków. Możliwość dotknięcia historycznych zabudowań i odwiedzenie miejsc, w których kształtowała się kultura europejska, może być ekscytującym przeżyciem. Co zatem warto zobaczyć w tym mieście?\nNajstarsze ślady osadnictwa w tym miejscu sięgają neolitu, tymczasem zalążkiem Aten była warownia mykeńska z drugiego tysiąclecia przed naszą erą. Powstała na wzgórzu Akropolis, wokół którego powstało miasto. Samo wzgórze stało się miejscem kultu i powstały na nim najbardziej znane i najważniejsze obiekty sakralne. Ruiny kompleksu świątyń, a przede wszystkim poświęcona bogini Atenie świątynia Panteon, należą do symboli tego miasta. Obecnie poza nimi warto jeszcze odwiedzić ulokowane w pobliżu Muzeum Akropolu, gdzie można zobaczyć znaleziska archeologiczne wykopane na terenie wzgórza.\nStarożytne Ateny to przede wszystkim kultura i sztuka. To właśnie tam zapoczątkowano widowiska teatralne, których układ dominuje do dziś. W czasie podróży do Aten nie można zapomnieć o odwiedzeniu odeonu Heroda Attyki, ulokowanego na zboczu Akropolu. Na olbrzymim obiekcie występy mogło oglądać jednocześnie nawet sześć tysięcy widzów. U stóp wzgórza znajduje się dużo starszy Teatr Dionizosa, który ostateczną formę przybrał około trzeciego wieku naszej ery. Obecnie zrujnowany obiekt, stanowił wzór dla wszystkich greckich teatrów.\nNa zobaczenie wszystkich ateńskich atrakcji i zakosztowanie ciepłych kąpieli w Morzu Śródziemnym należy poświęcić przynajmniej kilka dni. Zabytkowe uliczki Plaki, czy odbudowany antyczny stadion Kalimarmaro, to tylko niektóre z miejsc, gdzie warto wybrać się na spacer. Choć baza noclegowa w mieście i okolicach jest bardzo bogata, dobrym pomysłem będzie zarezerwować miejsce dla siebie znacznie wcześniej. W okresie wakacyjnym ceny nie tylko mocno idą w górę, ale pojawia się także ogromna ilość turystów. To wszystko sprawia, że dogodnych miejsc na nocleg może brakować. Planując podróż do greckiej stolicy warto zajrzeć do wyszukiwarki lotów eSky. Znajdziesz tam nie tylko najlepsze połączenie na trasie z Warszawy do Aten, ale także zarezerwujesz nocleg w wybranym terminie. Dzięki ogromnej bazie danych, możesz wybrać odpowiednie dla siebie miejsce w wybranym standardzie.\nLoty do Aten Loty do Korfu Loty do Heraklionu Loty do Chanii Loty do Salonik Loty do Rodos Loty do Zakintos Loty do Kos Loty do Thiry Loty do Mykonos Loty do Leukady Loty do Kefalinii Loty do Grecji Loty do Maroochydore\nKatowice - Ateny Kraków - Ateny Warszawa - Korfu Warszawa - Saloniki Warszawa - Heraklion Poznań - Ateny Warszawa - Chania Gdańsk - Ateny Wrocław - Ateny Poznań - Korfu Warszawa - Rodos Katowice - Korfu Polska - Grecja Niemcy - Grecja Tapachula - Woroneż\n✔ Jakie promocje na loty z Warszawy do Aten znajdę w eSky.pl?\n✔ Czy rezerwując loty z Warszawy do Aten mogę zadbać o ubezpieczenie turystyczne?\n✔ Czy rezerwując loty z Warszawy do Aten mogę wykupić też nocleg na miejscu?\n✔ Jakie linie obsługują loty z Warszawy do Aten?\nW eSky.pl dbamy o to, aby oferta na loty z Warszawy do Aten obejmowała zarówno tanie linie linie lotnicze, jak i te wyspecjalizowane w wysokim standardzie.\nWarszawa Ateny to kierunek, który cieszy się bardzo dużą popularnością, zwłaszcza wśród osób wybierających się na urlop do Grecji. Lotnisko Eleftherios Venizelos w Atenach jest znanym punktem przesiadkowym w trakcie podróży na greckie wyspy. Samoloty z Warszawy startują z lotniska Warszawa Modlin (w przypadku linii Ryanair), a z Lotniska Chopina (dawniej Port Lotniczy Warszawa Okręcie) latają samoloty regularnej rejsowej greckiej linii Aegean Airlines. Łowcy tanich biletów lotniczych powinni szukać okazji na loty z Modlina, ale tanie bilety lotnicze oferują w ramach akcji promocyjnych także linie rejsowe.\nSprawdź tanie loty z Warszawy do Aten!\nTanie loty do Polski Tanie loty z Polski Tanie loty do Białegostoku Tanie loty z Białegostoku Tanie loty do Bandar-e Abbas Tanie loty z Bandar-e Abbas\nTanie loty do Macedonii Północnej Tanie loty z Macedonii Północnej Tanie loty do Wenecja Treviso/Sant'Angelo Tanie loty z Wenecja Treviso/Sant'Angelo


Park Cinque Terre jest niewielki, a chcących go odwiedzić turystów przyjeżdża bardzo dużo. Nocleg w jednym z miasteczek Cinque Tere może być dość kosztowny (zapoznaj się z cenami noclegów w parku). Dlatego jeśli chcesz zaoszczędzić, lepiej zarezerwuj hotel w jednej z miejscowości w pobliżu parku. Dojazd pociągiem zajmie zaledwie kilka minut! O wszystkich wariantach noclegów w okolicach Cinque Terre przeczytasz poniżej.\nZarezerwuj hotel w Levanto\nDojechać pociągiem do Cinque Terre z Levanto można w ciągu zaledwie 4 minut. W dodatku dla posiadaczy Cinque Terre Card przejazd jest bezpłatny! Poza tym, w Levanto znajduje się duża plaża, podobna do tej w Monterosso, a turystów jest znacznie mniej.\nRezerwacja hotelu w La Spezia\nDuże miasto La Spezia znajduje się zaledwie 8 minut pociągiem od Cinque Terre. Jeśli Twój hotel w La Spezii będzie mieścił się w pobliżu centrum lub dworca, do parku dojedziesz bardzo szybko. Tym bardziej, że dla posiadaczy Cinque Terre Card przejazd jest bezpłatny. W tak dużym mieście jak La Spezia znajdują się hotele na każdy gust i każdą kieszeń (zobacz noclegi w La Spezii).\nWynajmij apartamenty w pobliżu dworca\nZarezerwuj hotel w Sestri Levante\nJeśli zamierzasz odwiedzić nie tylko Cinque Terre, ale i jedną z najsłynniejszych pereł Włoch – Portofino, warto pomyśleć nad noclegiem w Sestri Levante. Jest to stacja końcowa dla wielu pociągów i ważny węzeł przesiadkowy. Pociągi na południe odjeżdżają w stronę Cinque Terre, a na północ – w stronę Genui i Portofino. Turystów przyciągają ogromna piaszczysta plaża, piękna zatoka i stare, historyczne centrum miasta. A co najważniejsze – hotele w Sestri Levante są w znacznie przystępniejszych cenach.


Kolejny tydzień w Heliosie to kino o kobietach i dla kobiet.\nChris Pine i Tom Hardy wcielają się w agentów CIA – wspólników i najlepszych kumpli. Problemy zaczynają się wtedy, gdy w ich życiu zjawia się piękna kobieta (w tej roli Reese Whiterspoon). We dwójkę pokonywali szpiegów z całego świata, ale najtrudniejsza batalia dopiero przed nimi. Będą musieli dać z siebie wszystko i sięgnąć po najcięższą artylerię, bo stawią czoło… sobie nawzajem.\nFranklin Delano Roosevelt Foster, znany jako FDR (Chris Pine), to przystojny, ujmujący mężczyzna, na którego widok mięknie serce każdej kobiety. Jego najlepszym kumplem i partnerem jest James, znany jako Tuck (Tom Hardy) – równie przystojny, ale nie aż tak ułożony, żeby oczarować dowolną dziewczynę… Razem stanowią duet nie do pokonania. Zdolni, świetnie wyszkoleni i jeszcze lepiej wyglądający. Prawdziwa śmietanka agentów CIA. Ich długoletnia przyjaźń i partnerstwo zostaną wystawione na próbę, kiedy nieświadomie zaczną się spotykać z tą samą kobietą…\nMowa o Lauren Scott (Reese Whiterspoon) – specjalistce od oceny produktów w jednej z największych firm dbających o dobro konsumentów. Zna się na wszystkim: od piekarników po smartphone’y. To prawdziwy fachowiec, ale nie jest ideałem. Brakuje jej pewnej przydatnej w życiu cechy : nie umie znaleźć fajnego faceta. Wszystko się zmienia, gdy jej przyjaciółka Trish (Chelsea Handler) bierze sprawy w swoje ręce i zakłada jej profil na portalu randkowym, do którego niedawno dołączył też Tuck…\nPierwsza randka jest fantastyczna. Kiedy mówią sobie „dobranoc”, Lauren idzie do wypożyczalni wideo, gdzie FDR szuka kolejnej dziewczyny do wyrwania. Lauren go spławia, co oczywiście sprawia, że FDR stawia sobie za punkt honoru zdobycie jej. Daje do zrozumienia, że nie przyjmie odmowy i w końcu Lauren zgadza się na spotkanie.\nDziewczyna nie wierzy w swoje szczęście. Do niedawna była stuprocentową singielką, a teraz interesuje się nią dwóch idealnych mężczyzn. W międzyczasie panowie orientują się, że umawiają się z tą samą kobietą i zaczynają o nią rywalizować. Niech wygra najlepszy. Przyjaciele stają się wrogami i sięgają po metody CIA…\nTo oznacza kłopoty. A więc wojna.\nKolejna odsłona cyklu filmowego dla Pań 27 lutego godz. 18.30 film „Odrobina nieba”. Zapraszamy wszystkie Panie… i tylko Panie na cykl wieczorów filmowych dla Kobiet! Drogie Panie jeżeli potrzebujecie odrobiny relaksu i wytchnienia w środku tygodnia zapraszamy na wieczór z ciekawymi konkursami, nagrodami oraz filmem specjalnie dobranym do żeńskiej widowni.\nPół godziny przed seansem w holu kina degustacja ciasteczek wraz z aromatyczną kawą lub herbatą.\nKINO KONESERA – 29.02.2012\nUrocza komedia francuska. Paryż, lata 60. Jean-Louis Joubert, poważny makler giełdowy oraz kochający ojciec rodziny, odkrywa pewnego dnia, iż na szóstym piętrze w jego budynku, żyją hiszpańskie kobiety, które przyjechały do Francji w poszukiwaniu pracy. Zauroczony żywiołową grupą pań, po raz pierwszy zapomni o skostniałych konwenansach, które od tak dawna go krępują i podda się urokowi nowych znajomych. Jednak czy to możliwe, zmienić się naprawdę w wieku 45 lat?\nI jeszcze dla dzieci:\nMUMINKI W POGONI ZA KOMETĄ 3D\nPewnego ranka Muminek odkrywa, że coś dziwnego dzieje się w Dolinie Muminków. Dostrzega szary pył pokrywający wszystko dookoła. Zaintrygowany tym Muminek zwraca się do wszystkowiedzącego Piżmowca z prośbą o wyjaśnienie. Ale jego odpowiedź brzmi „Kto wie, jak wyglądać będą ostatnie dni przed końcem świata?” Według niego, straszny los czeka Ziemię, z nieba może spłynąć ogromne zagrożenie. Żeby ustalić, co naprawdę im grozi, Muminek, Ryjek i Włóczykij wyruszają w daleką i pełną przygód podróż.\nMuminki w pogoni za kometą 3D to kolejna po Lecie Muminków pełnometrażowa opowieść o Muminkach. Nie jest to jednak całkowicie nowa produkcja, ponieważ podstawą do opracowania filmu stał się serial wyprodukowany na przełomie lat 70. i 80. przez łódzkie studio SE-MA-FOR, którego produkcje zostały dwukrotnie nagrodzone nagrodą Amerykańskiej Akademii Filmowej. Po raz pierwszy jednak Muminki zostaną pokazane w trójwymiarze.\nW polskiej wersji językowej usłyszymy m. in. Zbigniewa Zamachowskiego jako Narratora, Marcina Bosaka jako Muminka, Janusza Chabiora jako Włóczykija i po raz pierwszy w dubbingu, Katarzynę Pakosińską w roli Migotki.\nREPERTUAR KINA HELIOS do 1 marca 2012\nODROBINA NIEBA (od 15 lat) – 18.30*\nA WIĘC WOJNA (od 15 lat) – 10.30, 12.30, 14.30, 16.30, 18.30, 20.30, 22.30\nMUMINKI W POGONI ZA KOMETĄ 3D (b/o, dubbing) – 9.30, 11.15, 15.15\nSPONSORING (od 15 lat) – 13.15, 17.00, 19.00, 21.00\nSPADKOBIERCY (od 15 lat) – 12.45, 15.00, 19.15, 21.30\nI ŻE CIĘ NIE OPUSZCZĘ (od 12 lat) – 11.15, 17.30, 19.45, 22.00\nHUGO I JEGO WYNALAZEK 3D (od 12 lat) – 10.45\nGWIEZDNE WOJNY 3D (od 12 lat, dubbing) – 15.00\nRÓŻA (od 18 lat) – 17.15\nW CIEMNOŚCI (od 15 lat) – 10.00\nKOBIETY Z 6 PIĘTRA (od 15 lat) – 17.30**\n**tylko w kinie konesera 29.02.2012\nPODRÓŻ NA TAJEMNICZĄ WYSPĘ 3D (od 7 lat, dubbing) – 13.00, 18.00, 20.00, 22.00\nALVIN I WIEWIÓRKI 3 (b/o, dubbing) – 9.15, 13.30, 15.30


Parlamentarzyści rosyjscy: zabójstwo ambasadora wymierzone w stosunki z Turcją - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nParlamentarzyści rosyjscy: zabójstwo ambasadora wymierzone w stosunki z Turcją\n19 grudnia 2016, 19:53 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\n"Ten akt terrorystyczny mógł być prowokacją, której celem było załamanie odbudowy stosunków dwustronnych między Rosją i Turcją. Jeśli tak jest, to bardzo chciałoby się mieć nadzieję, że zleceniodawcy tej barbarzyńskiej zbrodni nie osiągną tego, czego chcą i nie będzie upragnionej nowej fali ochłodzenia w stosunkach rosyjsko-tureckich" - powiedział Słucki.\nRównież Puszkow, obecnie członek Rady Federacji, wyższej izby parlamentu Rosji, powiedział, że głównym celem ataku jest zerwanie trwającego od niedawna procesu poprawy dwustronnych stosunków. Przypomniał, że to polepszenie stosunków pozwoliło na rozpoczęcie rozmów Turcji i Rosji w sprawie Syrii i na omawianie wspólnych dużych projektów gospodarczych.\nPuszkow powiedział również, że zabójstwo ambasadora to "akt terrorystyczny", który odzwierciedla bardzo napiętą sytuację w Turcji. Wyraził przypuszczenie, że za atakiem stoją siły ultraradykalne i nacjonalistyczne. Zabójstwo "nie ma najmniejszego związku z władzami Turcji" - zapewnił deputowany.\nstosunki dyplomatyczne Rosja Turcja


Korek awaryjny Truplug Maristo.pl\n» Korek awaryjny Truplug\nKorek awaryjny Truplug\nwybierz mały - średnica dolna 5,5cm duży - średnica dolna 12,5cm\nZnajdujący się 30 cm poniżej linii wodnej łodzi 2-calowy otwór wypełniłby przestrzeń o pojemności 200 l w zaledwie 40 sekund! Wiele pomp zęzowych nie poradziłoby sobie z tempem wypompowywania takiej ilości wody. Kluczem jest zatrzymanie przepływu wody!\nTruPlug® jest stosowany jako tymczasowy lub awaryjny korek na jednostkach pływających w przypadku powstania dziury w kadłubie na skutek awarii lub uderzenia.\n• Aby zamontować TruPlug®, należy go ścisnąć i włożyć do otworu, a pianka, z którego wykonany jest kołek, powróci do pierwotnego kształtu, zatrzymując lub zmniejszając przepływ wody.\n• TruPlug® może być stosowany zamiast kołków drewnianych bez powodowania dodatkowych uszkodzeń.\n• W razie konieczności można go wycinać i wciskać w wydłużone wąskie otwory za pomocą szpachelki lub podobnego narzędzia.\n• Może być włożony w końce połamanych rur poprzez ściśnięcie i skręcenie kołka przed włożeniem do otworu.\n• TruPlug® jest niezbędny w wyposażeniu każdej jednostki pływającej dla zapewnienia dodatkowego zabezpieczenia!


archiwum wojskowe - Wyniki wyszukiwania - WPROST.pl\nMacierewicz zdecydował kto zreformuje archiwa wojskowe 4 sty 2016, 18:00 — Minister obrony narodowej Antoni Macierewicz zdecydował, że Pełnomocnikiem MON ds. Reformy Archiwów Wojskowych, a zarazem p.o. dyrektora Centralnego Archiwum Wojskowego został dr hab. Sławomir Cenckiewicz.\nJest akt oskarżenia za nieprzekazywanie akt wojskowych do IPN 3 lip 2018, 12:02 — Prokuratura oskarżyła byłego dyrektora Departamentu Kadr MON i byłego dyrektora Centralnego Archiwum Wojskowego w Warszawie. Zarzuca im uchylanie się od przekazywania archiwalnych dokumentów do IPN.\nUSA ujawnią dokumenty z czasów junty wojskowej w Argentynie 18 mar 2016, 14:36 — Waszyngton poinformował w czwartek o zamiarze ujawnienia dokumentów wywiadu dotyczących tzw. brudnej wojny, która miała miejsce w latach 1976-83 w Argentynie. Podczas tych siedmiu lat dyktatura wojskowa terroryzowała opozycję.\nArchiwum publikuje prawdziwą „perełkę” - materiały przypisujące zbrodnię katyńską Niemcom 13 kwi 2017, 14:58 — Jak komunistyczna propaganda starała się winą za mord katyński obarczyć Niemców? Na Twitterze pojawił się archiwalny, niepublikowany wcześniej materiał.\nRosjanie mają dostęp do naszych archiwów 2 wrz 2009, 15:45 — Zbiory archiwów państwowych w Polsce są dostępne dla wszystkich chętnych. Na identycznych zasadach mogą korzystać z nich zarówno obywatele polscy, jak i cudzoziemcy - twierdzą zgodnie dyrektorzy Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych, Archiwum Akt Nowych w Warszawie i...\nTajne archiwa bezpieki z danymi funkcjonariuszy zostaną ujawnione? 28 paź 2015, 16:26 — Jak wynika z informacji Radia Zet, materiały funkcjonariuszy SB z operacji wymierzonych w emigrację zostaną ujawnione. Najpilniej strzeżone akta SB ujrzą światło dzienne na skutek akcji odtajniania prowadzonej przez ABW i Agencję Wywiadu. Dotychczas znajdowały się one w...\nPele był śledzony przez wojskową dyktaturę 24 sie 2011, 7:43 — Za czasów rządów wojskowej dyktatury w Brazylii (1964-1985) służby specjalne miały na oku jednego z najsłynniejszych piłkarzy świata Edsona Arantesa do Nascimento - Pelego. Teczka, jaką mu założono znajduje się w archiwum państwowym w Sao Paulo.\nAmerykanie odtajniają archiwa celów ataków nuklearnych. Na liście była Warszawa 23 gru 2015, 13:03 — Zgodnie z planami z 1956 r., w razie konfliktu zbrojnego między Wschodem a Zachodem, Amerykanie zamierzali użyć bomb nuklearnych przeciwko celom położonym w Związku Sowieckim, Chinach i Wschodniej Europie. Na liście znalazła się także stolica Polski - informuje Archiwum...\nByły kapitan komunistycznej milicji będzie badał archiwa dawnej SB 17 maj 2012, 19:16 — Parlament bułgarski wybrał byłego kapitana milicji sprzed 1989 r. Ewtima Kostadinowa na drugą sześcioletnią kadencję na szefa komisji, badającej archiwa dawnej SB oraz wywiadu i kontrwywiadu wojskowego.\nKopie XVII-wiecznych ksiąg w białostockim archiwum 12 cze 2008, 14:22 — Kopie ponad 500 dawnych ksiąg grodzkich i ziemskich z miejscowości z terenu województwa podlaskiego, których oryginały znajdują się w białoruskim archiwum w Mińsku, zostały przekazane władzom województwa.\nJaruzelski i Kiszczak szeregowcami? Powstał specjalny projekt ustawy 10 lip 2017, 13:11 — Ponawiane co kilka miesięcy apele o pozbawienie najwyższych stopni wojskowych generałów Wojciecha Kiszczaka i Czesława Kiszczaka przyniosły efekt. Na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji pojawił się projekt ustawy, który umożliwi takie posunięcie.\nSKW „uzyskała nagranie”. Lasek: W takim tempie za 2 lata „znajdą” raport komisji Millera 9 kwi 2017, 15:23 — Służba Kontrwywiadu Wojskowego udostępniła dziś nieznane szerzej nagranie z 10 kwietnia 2010 roku, na którym zarejestrowane zostały godziny poprzedzające odlot rządowego Tu-154M. Poinformowała przy tym, że wideo zostało „uzyskane” przez oficerów w ostatnich tygodniach. Do...\nRosja przejęła polskie archiwa. Teraz je odda? "Pożyjemy, zobaczymy" 27 cze 2012, 18:58 — - Rosja gotowa jest zwrócić Polsce polskie archiwalia przejęte w czasie II wojny światowej - oświadczył szef Federalnej Agencji Archiwalnej (Rosarchiw) Andriej Artizow.\nOdtajniono niemal 7 tys. dokumentów ze zbioru zastrzeżonego IPN 18 sty 2016, 17:22 — Jak informuje na swojej stronie internetowej Instytut Pamięci Narodowej, prawie 7 tys. jednostek archiwalnych ze zbioru zastrzeżonego IPN trafiło do ogólnodostępnej części archiwum w 2015 roku. Stało się to na wniosek m.in. Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu.\nRosja przetrzymuje przedmioty z Auschwitz. Wśród nich są ważne dokumety oraz ludzkie włosy i zęby 7 mar 2018, 11:54 — Jak przypomina „Nasz Dziennik”, Rosja od czasów II wojny światowej przetrzymuje archiwalia oraz przedmioty pochodzące z obozu koncentracyjnego KL Auschwitz. Wśród przejętych rzeczy znajduje się zarówno dokumentacja obozowa jak i pozostałości po ofiarach Zagłady.\nMarszałek Piłsudski prywatnie 11 sie 2010, 16:09 — Fotografie, wspomnienia i cytaty z wypowiedzi marszałka Józefa Piłsudskiego znalazły się w multimedialnej prezentacji "Józef Piłsudski i..." dostępnej na stronie Centralnego Archiwum Wojskowego.


Większość złamań tego typu wymaga leczenia bezoperacyjnego i ogranicza się do unieruchomienia miejsca złamania na 4-6 tygodni. Zabieg chirurgiczny przeprowadzany jest wyłącznie w przypadku skomplikowanych złamań. Odszkodowanie za złamany obojczyk należy się poszkodowanemu w okresie do 3 lat od chwili wypadku.\nYou might be interested: Kiedy Pies Ma Katar?\nIle odszkodowania za obcięcie palca?\nAmputacja to 1% SU za opuszek palca do 40% SU za wszystkie 5 palców dłoni.


Regulamin Darmowa dostawa 59,99 inpost (22.10) - enp_cms.seo.generated_seo_website_name\nRegulamin Darmowa dostawa 59,99 inpost (22.10)\nREGULAMIN AKCJI PROMOCYJNEJ „Darmowa dostawa 59,99 inpost”\n1.Niniejszy regulamin („Regulamin”) określa warunki i zasady prowadzenia akcji promocyjnej pod nazwą „Darmowa dostawa 59,99 inpost” („Akcja Promocyjna”);\n2.Organizatorem Akcji promocyjnej – „Darmowa dostawa 59,99 inpost” (zwana dalej „Akcją”) jest firma: TXM S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w Warszawie (02-486), Al. Jerozolimskie 200 lok 209, wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego – rejestru Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie, XIII Wydział Gospodarczy KRS przedsiębiorców pod nr KRS: 0000469423 („Organizator”).\n1.Akcja Promocyjna trwa od dnia 22.10.2020 do 22.10.2020 r.\n3.W Akcji Promocyjnej mogą brać udział pracownicy firmy TXM S.A. w restrukturyzacji oraz członkowie ich rodzin.\n1.Darmowa dostawa naliczana jest gdy wartość koszyka przekroczy kwotę 59.99 na przewoźnika INPOST kwota jest liczona od ceny katalogowej produktu. Rabat zostaje naliczony w koszyku.\n2.Akcja Promocyjna obejmuje wyłącznie produkty oferowane w sklepie internetowy txm.pl\n3.Akcja Promocyjna nie łączy się z programem lojalnościowym TXM Family+, rabatem powitalnym z newslettera oraz rabatami pracowniczymi.\n1.Sposób realizacji zamówień objętych Akcją Promocyjną, zasady składania reklamacji oraz postanowienia dotyczące ochrony danych osobowych są określone w Regulaminie Organizatora pod adresem https://txm.pl/regulamin\n3.W zakresie nieuregulowanym w niniejszym Regulaminie zastosowanie znajduje Regulamin Sklepu Internetowego TXM https://txm.pl/regulamin