Popisują się uczniowie Marcela Marceau - NaszeMiasto.pl\nPopisują się uczniowie Marcela Marceau\nKlasyczna pantomima w najlepszym wykonaniu to doskonały powód, by wybrać się na ul. Kasprzaka 22 - pisze Paulina Sygnatowicz. Tylko sześć spektakli, ale za to jakich! Już w piątek, w teatrze Na Woli rozpoczyna się IX ...\nKlasyczna pantomima w najlepszym wykonaniu to doskonały powód, by wybrać się na ul. Kasprzaka 22 - pisze Paulina Sygnatowicz.\nTylko sześć spektakli, ale za to jakich! Już w piątek, w teatrze Na Woli rozpoczyna się IX edycja Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Mimu, podczas której warszawska publiczność zobaczy światowej sławy artystów.\nBartłomiej Ostapczuk, dyrektor artystyczny Festiwalu, od lat wierny jest sprawdzonej na całym świecie formule i zaprasza teatry wykorzystujące w swojej pracy pantomimę klasyczną. - Współczesną pantomimę zajmują inne formy, takie jak choćby taniec. My chcieliśmy wrócić do korzeni - podkreśla.\nA te korzenie to przede wszystkim dokonania Marcela Marceau. Tegoroczny festiwal będzie hołdem złożonym zmarłemu przed dwoma laty mistrzowi gestu. Przyjadą bowiem twórcy, którzy albo uczyli się u Marceau w założonej przez niego w 1978 r. najbardziej prestiżowej szkole pantomimy - Ecole Internationale de Mimdrame de Paris, albo czerpią z jego dokonań.\nFestiwal rozpocznie spektakl "Blik" teatru Monsieur et Madame O. Choć jego twórcy, Laurent Clairet i Violaine Clanet, uczyli się u samego Marceau to inspiracje czerpią także z tańca współczesnego i technik cyrkowych.\n"Blik" to tragikomiczna opowieść o upadku dwóch żołnierzy strzegących przygranicznego posterunku. Znaczący jest już sam tytuł: "Blik" to swego rodzaju pozostałość po słowie "republika".\nDo grona przyjaciół Marcela Marceau należał także C.J. Nicholas Johnson, twórca jednego z najbardziej znanych teatrów pantomimy w USA - Alithea Theatre. I choć Marceu występował sam, z uznaniem wypowiadał się na temat pantomimy zbiorowej, jaką prezentuje właśnie Johnson. To jedyny amerykański zespół tego typu, jaki prezentuje swoje prace poza granicami kraju. O jego przyjazd do Polski Bartłomiej Ostapczuk zabiegał kilka lat, w końcu się udało. Nie można więc przegapić poetyckiego i ekspresyjnego zarazem spektaklu "Alithea".\n"Silence" Bodecker/Nean-der Company to kolejny spektakl silnie zakorzeniony w tradycji klasycznej pantomimy. Alexander Neander i Wolfram V. Bodecker to jeden z najbardziej cenionych duetów pantomimicznych na świecie. W Warszawie pokażą zbiór komicznych etiud przedstawiających sytuacje z naszego codziennego życia.\nZupełnie inną formę pantomimy proponuje najważniejszy rosyjski teatr tego nurtu: Do Theater. To tak zwany physical theater (teatr fizyczny, teatr ruchu), a język ruchu, jakim się posługują określany jest mianem rosyjskiego modernizmu. Nie jest to styl łatwy, wymaga ogromnego skupienia. W spektaklu "Hangman" artyści łączą taniec z pantomimą i teatrem absurdu.\nBartłomiej Ostapczuk wraz z grupą swoich podopiecznych z Teatru Mimo pokaże spektakl "Lombard" - pantomimę inspirowaną wczesną etiudą Marcela Marceau.\nFestiwalowi jak co roku, towarzyszyć będą największe w Polsce warsztaty pantomimy, które poprowadzą mimowie z Hiszpanii, USA, Francji i Polski. Zobaczymy ich wszystkich na scenie podczas wieczoru zatytułowanego "Modern Mime Evening". Będzie więc okazja, aby jednego wieczoru zobaczyć różnorodność stylów i technik współczesnej pantomimy. Bo, jak podkreśla Ostapczuk, w każdym kraju pantomima klasyczna rozwija się inaczej. A jak dodaje Maciej Kowalewski, dyrektor teatru Na Woli: - Dziś sztuka mimu jest rodzajem duchowej drogi.\nMonsieur et Madame O, Francja\nTragikomiczna opowieść o dwóch żołnierzach\n21.08, godz. 19\nTeatr Mimo i The School of Modern Mime, Polska\nPantomima inspirowana wczesną etiudą Marcela Marceau\n23. 08, godz.19\nDo Theater, Rosja/Niemcy\nspektakl łączy pantomimę, taniec i teatr absurdu\n25.08, godz. 19\nvarious artist + The School of Modern Mime (Polska/ Hiszpania/Francja/USA)\n27.08, godz. 19\nTheatre Evening AlitheaTheatre, USA\n29.08, godz. 19\nBodecker/Neander Company Niemcy\nEtiudy komiczne ilustrujące nasze codzienne zmagania\n30.08, godz. 19\naktualizacja: 21.08.2009 16:47


Gdzie do dentysty w Zabrzu? - http://stomatologia.informator.boleslawiec.pl/\nGdzie do dentysty w Zabrzu? czyli stomatologia zabrze nie łatwiej policzyć osoby, które tak nie mają, dlatego że większość z nas ze strachem myśli o konieczności zobaczenia się ze stomatologiem, a kiedy przychodzi co do czego najchętniej byśmy gdzieś uci\nDodane: 04-04-2019 16:15\nProtezy i stomatologia Gdzie do dentysty w Zabrzu?Zęby - trzeba o nie dbaćJak uzupełnić ubytki w zębachDentysta - specjalista potrzebny każdemuCo warto wiedzieć na temat nowoczesnej stomatologiiLeczenie zębów i jamy ustnej. Kilka faktówWizyta u dentysty - kilka porad2020 jest dobry aby znaleźć dentystę w CieszynieDo dentysty!Stomatolog zabrzeOgólnie o stomatologii i implantachOgólnie o stomatologii - coś o implantachSumienni stomatolodzyStomatologia zabrzeU kogo leczyć zęby?Zdrowe zęby. Kilka poradCo warto wiedzieć o swoich zębach przed wizytą u stomatologaDentysta i jego gabinetCzas na wizytę u stomatologaIdziemy do stomatologa - co warto wiedziećZęby - warto o nie dbaćWcale nie tak krótko o dentystachBoisz się stomatologa? Nie ma czegoStomatologia i nowoczesna technologiaWybieramy się do stomatologaCo musisz wiedzieć o dentystach i stomatologachKilka ogólnych porad o wizycie u stomatologaGdzie iść do dentysty?Do którego dentysty iść w Zabrzu


STOSOWANE ZABEZPIECZENIA W GABINECIE – AS Dent Stomatologia\nWitam Często Państwo dzwonicie z zapytaniem czy u Nas jest bezpiecznie? Uważam że robimy wszystko co możemy aby tak było, dlatego też chciałabym opisać jakie stosujemy zabezpieczenia i w jaki sposób w tych czasach pracujemy.Poczekalnie przenieśliśmy bliżej drzwi wejściowych, przed wejściem do gabinetu przeprowadzamy wstępny wywiad, wykonujemy pomiar temperatury, dezynfekują Państwo ręce zakładacie ochraniacze na buty i zostajecie wprowadzeni do gabinetu. Osoby z gorączką , katarem, zapalaniem gardła itp. wizyty zostają przełożone na inny termin ( po wyzdrowieniu).Lekarze pracują w wymaganych zabezpieczeniach przyłbice,maski typu FP2, dodakowe fartuchy lub kombinezony. Po każdym dniu pracy wszystkie fartuchy, kombinezony są prane w pomieszczeniu technicznym z użyciem odpowiednich środków które są do tego przystosowane. W każdym gabinecie mamy oczyszczacze powietrza, dodatkowo jest jeden w poczekalni o bardzo dużej mocy, w gabinetach również pracują lampy tunelowe UVC które sterylizują i oczyszczają powietrze. Co jakiś czas przeprowadzamy również fumigację powietrzną całego lokalu oczywiście odpowiednimi środkami dedykowanymi do tego typu celów.Każdy pacjent dostaje komplet zdezynfekowanych i wysterylizowanych narzędzi : turbina , kątnica, dmuchawka. Posiadamy ich odpowiednią ilość aby na spokojnie dla wszystkich starczyło, jeżeli jednak szybko będziemy potrzebować jakieś narzędzia specjalnie zakupiliśmy dodatkowy autoklaw ( najszybszy dostępny na rynku) spełniający wszystkie wymagania medyczne.Mamy zabezpieczoną również odpowiednią ilość środków ochronny osobistej jak i wszelkich płynów do dezynfekcji. Staramy się również pracować na procedurach opracowanych przez Panią adwokat Ewę Mazur Pawłowską – specjalnie przygotowane na czas pandemii. Niestety straciliśmy trochę naszą moc przerobową – potrzebujemy więcej czasu na każdego pacjenta, dlatego też trochę się wydłużył czas oczekiwania na wizytę. Oczywiście nie możemy pozwolić aby Państwo wyszli z pandemii bez ząbków. Dlatego też od 10.2020 rozpoczynamy współpracę z nowymi lekarzami ze Szczecina – mamy nadzieję że pozwoli to skrócić czas oczekiwania na wizytęZ poważaniem Agnieszka Szczepanik


Teologia moralna fundamentalna - Przedmioty - USOSweb\nKod przedmiotu: 11-KRK-T-058 Kod Erasmus / ISCED: (brak danych) / (brak danych)\nNazwa przedmiotu: Teologia moralna fundamentalna\nPrzedmioty dla teologii ogólnej - 8 sem.\nProwadzący grup: Grzegorz Ciuła\nOcena końcowa modułu obliczana jest według wzoru: 40% oceny stanowi ocena z ćwiczeń a 60% ocena z wykładu.\nWykład dotyczy fundamentów moralności chrześcijańskiej. Rozpoczyna się od wyjaśnienia pojęcia moralności a także ukazania historii teologii moralnej oraz zależności między teologia moralną a innymi dyscyplinami naukowymi. Następnie zostają przedstawione podstawy antropologii teologicznej. Kolejną część stanowi wprowadzenie w zagadnienie prawa moralnego z uwzględnieniem różnych jego rodzajów. Na tej kanwie omówione zostanie zagadnienie sumienia i grzechu.\nW ramach ćwiczeń dokładnej analizie zostaje problematyka źródeł moralności chrześcijańskiej oraz czynu ludzkiego ze szczególnym uwzględnieniem przeszkód czynu ludzkiego.\nProwadzący grup: Wojciech Surmiak, Ewa Szwarczyńska\nOcena końcowa modułu obliczana jest według wzoru: 50% oceny stanowi ocena z ćwiczeń a 50% ocena z wykładu.\nProwadzący grup: Magdalena Biolik-Moroń, Wojciech Surmiak


Prof. Dylus: "Prawdziwa laickość" państwa według Benedykta XVI | eKAI.pl\nKonferencja Prof. Dylus: „Prawdziwa laickość” państwa według Benedykta XVI\nProf. Dylus: „Prawdziwa laickość” państwa według Benedykta XVI\n20 kwietnia 2017 | 09:49 | Warszawa / prof. Aniela Dylus / mz Ⓒ Ⓟ\nO właściwie pojmowanej laickości państwa mówiła dziś prof. Aniela Dylus z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego podczas sesji „Koncepcja państwa w perspektywie nauczania kard. Josepha Ratzingera – Benedykta XVI”, która została zorganizowana w Warszawie przez Konferencję Episkopatu Polski, Sejm Rzeczypospolitej oraz watykańską Fundację Ratzingera/Benedykta XVI.\nPo dokładnej lekturze tekstów Josefa Ratzingera / Benedykta XVI wprowadziłam pewną korektę do zaproponowanego wcześniej tytułowego sformułowania, zastępując słowo „ świec-kość” – „laickością”. Wprawdzie w języku polskim oba terminy stosowane są zamiennie, to jednak wydaje się, że „laickość” lepiej oddaje zamysł analizowanego tu autora. Kiedy w „Nocie doktrynalnej o niektórych aspektach działalności i postępowania katolików w życiu politycznym” (Nota) Kongregacji Nauki Wiary z 2002 r. czytamy o częstym przywoływaniu „zasady »laickości«” (nr 5), przypominają się nam spory toczone wokół preambuły przygotowywanej wówczas konstytucji dla Europy.\nJak wiadomo, Belgia i Francja, w nawiązaniu do długiej tradycji laïcité – historii rozdziału Kościoła i państwa, zdecydowanie odrzucały formułę invocatio Dei i przeciwstawiały się jakiejkolwiek wzmiance o religijnych (chrześcijańskich) korzeniach Europy. Wprowadzając pojęcie laickości do nauczania społecznego Kościoła, kard. Ratzinger poniekąd wyszedł naprzeciw tym zastrzeżeniom . Uznał jednak, że „zasada »laickości« (…) wymaga wyjaśnienia nie tylko terminologicznego” (Nota, nr 5). Wyraźnie odciął się od jej fałszywego rozumienia . Jako Benedykt XVI w Orędziu na Światowy Dzień Pokoju w 2011 r. (Orędzie) zatytułowanym „Wolność religijna drogą do pokoju” pisał zaś o „pozytywnej laickości państw” (nr 8 – tytuł) oraz o „pozytywnej laickości instytucji państwowych” (nr 9). Niekiedy używał określenia „zdrowa laickość państwa” . Treści składające się na istotę tego pojęcia odnajdujemy także w niektórych przemówieniach Josepha Ratzingera/Benedykta XVI. Oto przykłady: wykład wygłoszony z okazji wręczenia kard. Ratzingerowi Nagrody św. Benedykta przez Fundację „Famiglia e vita” (Subiaco, 1 kwietnia 2004) , przemówienia Benedykta XVI: do uczestników kongresu zorganizowanego przez Europejską Partię Ludową (Watykan, 30 marca 2006) , do uczestników zgromadzenia plenarnego Papieskiej Rady ds. Świeckich (Rzym, 21 maja 2010), w Westminster Hall (Londyn, 17 września 2010) i w Bundestagu (Berlin, 22 września 2011).\nW oparciu o wymienione tu dokumenty i przemówienia zostanie dokonana eksplikacja tytułowego pojęcia. Jednak aby lepiej zrozumieć „prawdziwą laickość” państwa (3), spróbujemy najpierw uchwycić jej „fałszywe” rozumienie. Według Benedykta XVI w koncepcji państwa niewłaściwy jest zarówno charakterystyczny dla religijnego fundamentalizmu czy integryzmu „niedobór” (lub zupełny brak) laickości (1), jak i jego „nadmiar” – właściwy z kolei dla nietolerancyjnego laicyzmu i absolutnego relatywizmu (2). W końcu zostanie zaprezentowana proponowana przez Benedykta chrześcijanom zaangażowanym politycznie strategia ocalenia „prawdziwej laickości” państwa, którą można nazwać „trzecią drogą” (4).\nDeficyty laickości: państwo konfesyjne\nPrecyzując – na zasadzie kontrastu – istotę prawdziwej laickości, kard. Ratzinger w Nocie doktrynalnej przywołuje najpierw naukę Vaticanum II. o autonomii sfery obywatelskiej i politycznej (KDK 76) i zdecydowanie odcina się od „konfesjonalizmu” oraz nietolerancji religijnej. Powołuje się też na nauczanie Jana Pawła II przypominając, że „norma o charakterze religijnym” nie może stać się prawem państwowym. Ważne jest przy tym uzasadnienie tej tezy. Otóż utożsamienie jednego z drugim grozi zniesieniem wolności religijnej. Ponieważ zaś we-dług tego papieża przestrzeganie prawa do wolności religijnej jest poniekąd papierkiem lak-musowym realizacji innych praw człowieka, również one mogą być zagrożone przez taką formę „konfesjonalizmu” (por. Nota nr 5).\nDla Benedykta zaś dystansowanie się chrześcijaństwa od korzystania z podpórek prawa państwowego jest wręcz specyfiką tej religii. Choć „w historii przepisy prawne były niemal zawsze uzasadniane religijnie” i choć o zakusy „konfesjonalizacji” do dziś oskarża się też chrześcijaństwo , Benedykt XVI przy wielu okazjach niestrudzenie pokazywał absurdalność takich oskarżeń. W Bundestagu mówił: „W przeciwieństwie do innych wielkich religii chrześcijaństwo nigdy nie narzucało państwu i społeczeństwu prawa objawionego, uregulowania prawnego, wywodzonego z objawienia”. Co więcej, według niego właśnie fakt, że „teologowie chrześcijańscy opowiedzieli się przeciw prawu religijnemu” miał „rozstrzygające znaczenie dla rozwoju prawa i dla rozwoju ludzkości” .\nMoże dla porządku warto jednak w tym miejscu zaznaczyć, że w konkretnych warunkach historycznych, wbrew tym chrześcijańskim zasadom doktrynalnym ambicje i władców świec-kich, i duchowych powodowały niekiedy przechył właśnie w kierunku „konfesjonalizacji”. Przecież istnienie w obrębie wpływów chrześcijaństwa „państw wyznaniowych” jest faktem historycznym. Dla państwa wykorzystanie autorytetu Kościoła w dążeniu do realizacji jego celów, zaś dla Kościoła posłużenie się sztafażem „bogatych” środków prawnych, aby wesprzeć aktywność ewangelizacyjną bywały, nie tylko w zamierzchłej przeszłości, zbyt ponętną pokusą, aby się jej oprzeć. Zresztą kard. Ratzinger zdawał sobie z tego sprawę i przyznawał, że „chrześcijaństwo, sprzeciwiając się własnej naturze, stało się niestety tradycją i religią państwową”, co zresztą spowodowało oświeceniową reakcję.\nWracając do myśli Benedykta: „konfesjonalistyczne” wypaczenie laickości polega na sprzyjaniu różnym formom „integralizmu religijnego”, na narzucaniu człowiekowi religii (por. Orędzie, nr 8). Wzmiankę o genezie zniekształconych form religii, takich jak sekciarstwo i fundamentalizm, które nie bez racji są postrzegane jako „stwarzające poważne problemy społeczne” można znaleźć w przemówieniu Benedykta w Londynie. Jest nią mianowicie zakłócenie prawidłowej relacji między rozumem a wiarą. Powstaje ono wówczas, gdy „zbyt małą uwagę przywiązuje się do oczyszczającej i kształtującej roli rozumu w obrębie religii” .\nW „Nocie doktrynalnej” dokonano swego rodzaju przeglądu spraw „ściśle religijnych”, od których państwo winno się trzymać z daleka. Są wśród nich: „wyznawanie wiary, akty kultu i sprawowanie sakramentów, uprawianie nauk teologicznych, wzajemne relacje między władzami kościelnymi i wiernymi itp.” Ingerowanie w te sprawy, ich nakazywanie lub zakazywanie oznaczałoby przekroczenie „zasady laickości”. To samo dotyczy ewentualnego uzależniania „uznania praw obywatelskich i politycznych oraz przyznawania świadczeń społecznych” od „przekonań religijnych obywateli lub spełniania przez nich określonych praktyk natury religijnej” (Nota, nr 5). Można powiedzieć, że w takiej sytuacji porządek prawny „dopuszcza bądź toleruje fanatyzm religijny” (Orędzie, nr 8).\nCharakterystyczne dla Benedykta (podobnie jak dla jego poprzednika) jest antropologiczne uzasadnienie sprzeciwu wobec takich deficytów laickości. „Konfesjonalizm” jest nie do przy-jęcia, gdyż u jego podłoża tkwi „zawężona i niepełna wizja osoby ludzkiej”. Do jej istoty należy przecież wolna (i odpowiedzialna) odpowiedź na Boże wezwanie. Niesprawiedliwy wobec Boga i człowieka jest jakikolwiek przymus w tym względzie. Jeśli bierze w tym udział prawo – „sprzeniewierza się swej misji”. Ma przecież chronić oraz promować sprawiedliwość i prawa każdego człowieka. Tymczasem naruszając wolność religijną – uderza w niego, w jego osobową godność. Bez wolności religijnej godność jest „okaleczona i znieważona” (Orędzie, nr 8). W „Nocie doktrynalnej” (cytującej w tym miejscu jedno z przemówień Pawła VI) ten sam argument brzmi równie dosadnie. Czytamy tam, że godność człowieka „domaga się, aby nie poddawano go zewnętrznym naciskom, odbierającym sumieniu swobodę poszukiwania prawdziwej religii i przyjęcia jej” (Nota, nr 7). Co więcej, w sytuacji naruszenia wolności su-mienia i wyznania społeczeństwo jest wystawione „na niebezpieczeństwo totalitaryzmów politycznych i ideologicznych” (Orędzie, nr 8).\nJeszcze inną formą zapoznania laickości państwa jest „profetyzm bez Boga”. Chodzi tu o poglądy i praktyki polityczne inspirowane wizją utopijną, zniekształcającą tradycję wiary religijnej i instrumentalnie posługującą się przesłaniem religijnym. Abstrahując od dokonujących się szybkich przemian, od niejednoznaczności egzystencji w wymiarze historycznym, usiłuje się zamykać wiarę w sztywny schemat rzeczywistości socjopolitycznej. Aspiracje człowieka kieruje się wówczas ku nadziei wyłącznie ziemskiej, co osłabia chrześcijańskie dążenie do życia wiecznego (por. Nota, nr 6). W tle takich poglądów odkrywamy integrystyczne wyobrażenie, jakoby przekonania religijne dało się dosłownie przełożyć na praktykę polityczną. Mo-że tu chodzić albo o prawicowy integryzm (ucieleśniony dziś np. przez islamską teokrację lub marzący o Państwie Bożym), albo o integryzm lewicowy, rozwijający wizje społecznego raju na ziemi . Jego konkretnym przejawem byłoby np. uprawianie przez Kościół „propagandy na rzecz określonej partii politycznej”, od czego Benedykt zdecydowanie się odcina, zaznaczając: „nic nie jest mi bardziej obce” . Choć nie zostało to powiedziane wprost, elementów oma-wianego tu „profetyzmu bez Boga” można się chyba doszukać np. w Action Française – ruchu z okresu międzywojennego czy w projektach teologii wyzwolenia.\n„Religijna reideologizacja” często jest psychologicznie zrozumiałą, choć nie do zaakceptowania reakcją obronną na agresywny laicyzm. Napędzające się wzajemnie deficyt i przerost laickości są przez Benedykta XVI odrzucane z równą determinacją, niemal jednym tchem. Jedno jest bowiem poniekąd odwrotnością drugiego.\nPrzerost laickości: państwo integrystycznie laickie\nOdrzucenie wynaturzenia w postaci przerostu laickości wymaga najpierw sprostowania fałszywego rozumienia soborowej nauki o autonomii rzeczywistości ziemskich (KDK 76). Jak przypomniano w „Nocie doktrynalnej” (nr 5) – owszem, sfery publiczna i polityczna są autonomiczne względem sfery religijnej i kościelnej, „ale nie w odniesieniu do zasad moralnych”. Przeoczenie tego zastrzeżenia ma daleko idące konsekwencje. W ramach nurtu ideowego zwanego „nietolerancyjnym laicyzmem” od wiernych aktywnych na forum publicznym oczekuje się swoistej schizofrenii. Wierność przekonaniom moralnym zgodnym z własnym sumie-niem i życie „duchowe” mogą pielęgnować w sferze prywatnej. Jak z goryczą sygnalizuje się w „Nocie”, to przyzwolenie nie dotyczy jednak ich życia „świeckiego”, obejmującego „rodzinę, pracę, relacje społeczne, zaangażowanie polityczne i kulturalne” . O takich „niepokojących oznakach niezdolności doceniania prawa wierzących do wolności sumienia i swobody wyznania”, a nawet o „wymaganiu od chrześcijan zajmujących funkcje publiczne (…) aby działali wbrew własnemu sumieniu” Benedykt XVI mówił też w Londynie .\nOczywistą konsekwencją takiego „laickiego nieprzejednania” jest polityczna dyskredytacja chrześcijan sprzeciwiających się tej schizofrenii i wnoszących do debaty publicznej poglądy zgodne z własnymi sądami sumienia. „Odmawianie im prawa do politycznego działania zgodnie z własnymi przekonaniami odnośnie do dobra wspólnego” zostało uznane w Nocie (nr 5) właśnie jako „forma nietolerancyjnego laicyzmu”. Dodać tu trzeba, że odsuwanie „wyrazistych chrześcijan” z życia publicznego i marginalizowanie głoszonych przez nich poglądów moralnych, de facto oznacza embargo na prawdy głoszone przez Kościół. Państwo – czasem w najlepszej wierze – usiłuje strzec swej laickości. Nie przyjmuje do wiadomości, że prawda (np. w kwestii życia ludzkiego, istoty małżeństwa, wartości niedzieli itp.) jest jedna i że chrześcijańscy politycy domagają się jej realizacji nie dlatego, że jest ona nauczana przez Kościół , ale dlatego, że wypływa „z naturalnej wiedzy o człowieku żyjącym w społeczności”. Z tego względu w „Nocie” (nr 5) uznano za stosowne, aby mocno to zaakcentować: „Fakt, że niektóre z tych prawd są też nauczane przez Kościół, nie umniejsza społecznej prawomocności i »laickiego« charakteru działalności tych, którzy się z nimi utożsamiają”.\nPrzewrażliwienie elit politycznych na punkcie laickości państwa, a właściwie fałszywe jej ujmowanie, zrozumiałe jest w kontekście anty-prawnonaturalnego ducha czasu. W Nocie (nr 5) mowa jest o „logice (…) wręcz zaprzeczającej istnieniu etyki naturalnej”. Z troską sygnalizuje się, że jest to droga, która może prowadzić do „anarchii moralnej” i która nie ma nic wspólnego z uprawnionym w demokracji pluralizmem . Jest to tak fundamentalna sprawa dla kondycji demokratycznego państwa prawa, że została wyeksponowana w niektórych komentarzach do tego dokumentu. I tak na przykład wybitny filozof niemiecki Robert Spaemann uznał (już w tytule swego tekstu), że Nota jest skierowana w pierwszym rzędzie przeciwko „ nie-bezpiecznemu błędowi etycznego relatywizmu”, zaś Lothar Roos utożsamił fałszywie pojętą laickość właśnie z „absolutnym relatywizmem”.\nWątek odrzucenia idei prawa naturalnego, ale tym razem jako podstawy nie etyki, a ustawo-dawstwa, pojawia się także w przemówieniu w Bundestagu. Benedykt wręcz bije na alarm. W dramatycznych słowach konstatuje zmianę świadomości prawnej. Polega ona na postrzeganiu tej idei „jako nauki specyficznie katolickiej”. Jako taka nie może zaś być fundamentem państwa laickiego. Doszło do tego, że „ludzie niemal się wstydzą” nawet wspominać o prawie naturalnym. Odrywając byt od powinności i przyjmując – za Hansem Kelsenem – pozytywistyczną koncepcję natury i rozumu, zrywają związek między etosem i prawem. Redukcja dziedziny rozumu do tego, co weryfikowalne bądź falsyfikowalne empirycznie lub logicznie, oznacza eksmisję etosu i religii do sfery subiektywnej. W ocenie Benedykta XVI „jest to sytuacja dramatyczna, która dotyczy wszystkich i wymaga publicznej dyskusji” . Skutków takiego nietolerancyjnego laicyzmu państwa i jego instytucji doświadczył sam Papież, kiedy odwoła-no jego wizytę na Uniwersytecie La Sapienza w Rzymie (styczeń 2008 r.). Na uniwersyteckich transparentach wypisano wówczas absurdalne hasło: „Nauka jest laicka”. Oczywiście, takie scjentystyczne jej rozumienie nie ma nic wspólnego z „prawdziwą laickością”, zakładającą postulowaną w kulturze chrześcijańskiej współpracę wiary i rozumu.\nNiedopuszczanie religii do sfery publiczno-prawnej, będące bodaj najbardziej rzucającą się w oczy cechą laickiego integryzmu, demonstruje się nie tylko w „wyciszaniu” głosu zaangażowanych w debacie publicznej chrześcijan i w banicji prawa naturalnego poza obszar prawo-dawstwa, ale i w usuwaniu symboli religijnych z przestrzeni publicznej. Sytuację taką kard. Ratzinger uznał za „niebezpieczną” – prowadzącą „do rozkładu życia społecznego i upadku człowieka”. To samo dotyczy likwidacji dni wolnych od pracy w święta religijne, pozbawianie świątecznego charakteru niedzieli czy wykreślanie jakichkolwiek odniesień do Boga i religii z ustawodawstwa . W przemówieniu w Westminster Hall papież Benedykt, zaniepokojony „ ro-snącą marginalizacją religii, zwłaszcza chrześcijaństwa”, wspomniał też o odwodzeniu „od publicznych obchodów takich świąt, jak Boże Narodzenie”. Tłumaczenie, że obchody mogą „obrażać wyznawców innych religii czy niewierzących” uznał jako „wątpliwe przekonanie” . W tym aspekcie poglądów nt. laickości Papież współbrzmi ze swoim niegdysiejszym adwersarzem, Jürgenem Habermasem, który też pisał o „niesprawiedliwym wykluczaniu religii z życia publicznego”.\nPodobnie jak fundamentalizm religijny, tak i laicyzm jest konsekwencją swoistego błędu antropologicznego, tym razem lekceważącego właściwy osobie ludzkiej wymiar religijny. Państwo integrystycznie laickie tworzy wówczas prawa i instytucje w społeczeństwie „całkowicie od niego abstrahując”. Dopuszczając bądź tolerując w porządku prawnym (czy to na poziomie krajowym, czy międzynarodowym) taki „fanatyzm antyreligijny”, nie chroni właściwie godności osoby ludzkiej, a więc „sprzeniewierza się swej misji” (Orędzie, nr 8).\nPrawdziwa (pozytywna) laickość państwa\nNa tle omówionego wyżej fałszywego rozumienia laickości państwa łatwiej będzie zidentyfikować istotę „prawdziwej” czy „pozytywnej” laickości. Otóż nawiązując jeszcze raz – za Notą doktrynalną – do nauki Soboru Watykańskiego II, państwo prawdziwie laickie owszem, będzie się domagało autonomii sfery obywatelskiej i politycznej wobec sfery religijnej i kościelnej i będzie jej strzegło, ale bliżej wyznaczy jej granice. Autonomia ta mianowicie nie będzie odnosiła się do „zasad moralnych” (Nota nr 5). Wobec nich państwo musi uznać swą bezsilność. Innymi słowy, prawdy moralne są fundamentami wspólnoty politycznej, ale jednocześnie wymykają się demokratycznym procedurom stosowanym w procesach politycznych. Są nienegocjowalne. W jednym z przemówień papież Benedykt wymienił te wiążące się z ochroną i poszanowaniem godności osoby ludzkiej „zasady, które nie podlegają dyskusji”. Są to: ochrona życia w każdej jego fazie od chwili poczęcia aż do naturalnej śmierci, uznanie i promocja rodziny bazującej na małżeństwie jednego mężczyzny i jednej kobiety i na obronie przed pokusami prawnego zrównania jej ze związkami radykalnie innymi, ochrona praw rodziców do wychowania własnych dzieci.\nTo, że „w podstawowych kwestiach prawa, w których stawką jest godność człowieka i ludzkości, zasada większości nie wystarcza”, wyraźnie wybrzmiało w przemówieniu w Bundestagu. Benedykt doskonale zdaje sobie przy tym sprawę z dramatyzmu poszukiwania tego co słuszne i z niejednoznaczności wielu konkretnych rozstrzygnięć polityków. Pytanie, „jak możemy odróżnić dobro od zła, prawo prawdziwe od prawa pozornego?”, nie jest pytaniem retorycznym. Papież zachęca każdego polityka, aby sam „poszukiwał kryteriów, którymi będzie się kierować”. Dodaje odwagi i wskazuje na prawo do oporu wobec niesprawiedliwych norm prawnych. Przypomina bojowników ruchu oporu przeciw reżimowi nazistowskiemu. Dla nich „było bezspornie jasne, że obowiązujące prawo było w rzeczywistości bezprawiem”. Jednak w systemach demokratycznych odpowiedź na pytanie, „co naprawdę jest zgodne z prawem prawdy, co jest naprawdę słuszne i może stać się prawem, nie jest równie oczywiste”.\nCo w tej sytuacji może zrobić państwo „prawdziwie laickie”? Otóż na pewno samo nie wyznacza ono prawdy, ale wspiera wszystkich swych obywateli, w tym katolików, w realizacji ich „prawa i zarazem obowiązku uczciwego poszukiwania prawd moralnych dotyczących życia społecznego, sprawiedliwości, wolności, poszanowania życia oraz innych praw człowieka”. Jeśli zaś efekty tych poszukiwań zbiegają się z nauką Kościoła, bynajmniej nie zawiesza to ich „laickiego” charakteru. Jest tak nawet wtedy, gdy są one owocem nie tylko czysto „racjonalnej refleksji”, ale i „przekonania płynącego z wiary”. O tym, że prawdziwa laickość nie ma nic wspólnego z relatywizmem, świadczy bodaj kluczowe w tej kwestii zdanie w Nocie (nr 5): „»Laickość« bowiem oznacza przede wszystkim postawę kogoś, kto respektuje prawdy wypływające z naturalnej wiedzy o człowieku żyjącym w społeczności”.\nUznając laickość państwa i nie zamierzając „sprawować władzy politycznej”, Kościół chce pełnić wobec wspólnoty politycznej pewną misję, której wagę trudno przecenić. Można ją nazwać epistemologiczną i edukacyjną. W obliczu faktycznego pluralizmu poglądów, również w kwestiach moralnych, Kościół pragnie „oświecać sumienia wiernych, tych zwłaszcza, którzy poświęcają się działalności politycznej” (Nota nr 5). Jeszcze wyraźniej to zadanie Kościoła czy szerzej – religii zostało wyartykułowane w przemówieniu w Londynie. Religii przyznano mianowicie rolę „korekcyjną” względem rozumu. Zakładając, że „obiektywne normy rządzące prawym działaniem są dostępne dla rozumu niezależnie od treści Objawienia”, nie chodzi tu o „dostarczanie tych norm” (bo mogą one być znane także niewierzącym), ani tym bardziej o „proponowanie konkretnych rozwiązań politycznych”. Chodzi natomiast o „dopomaganie w oczyszczaniu i rzucaniu światła na stosowanie rozumu do odkrywania obiektywnych zasad moralnych”. Przywołując przykłady tragicznych skutków XX-wiecznych totalitaryzmów, zrodzonych właśnie przez nadużywanie rozumu, Benedykt XVI dowodzi, że „bez korekt jakie daje religia, także rozum może paść ofiarą wypaczeń, tak jak ma to miejsce wówczas, kiedy jest manipulowany przez ideologię lub używany w sposób stronniczy, nie uwzględniający w pełni godności osoby ludzkiej”. Wniosek tych wywodów jest oczywisty. Z właściwą sobie skromnością Papież nie narzuca go, a jedynie „pragnie zasugerować”. Uważa mianowicie, że „świat rozumu i świat wiary – świat racjonalności świeckiej i świat wiary religijnej – potrzebują siebie wzajemnie i nie powinny się obawiać podjęcia głębokiego i stałego dialogu dla dobra naszej cywilizacji”.\nTen dialog może się dziś okazać bezcenny dla ożywienia idei prawa naturalnego jako fundamentu ustawodawstwa w państwie „prawdziwie laickim”. W Bundestagu przypomniano nam, że naznaczona chrześcijaństwem zachodnia kultura prawna odwoływała się nie do prawa objawionego, ale „do natury i rozumu jako prawdziwych źródeł prawa”. Ponieważ „w ostatnim półwieczu sytuacja dramatycznie się zmieniła”, a idea prawa naturalnego – jak już wspomniano – jest deprecjonowana „jako nauka specyficznie katolicka”, Benedykt dla rato-wania „prawdziwej laickości” odsyła do tego, co tworzy naszą pamięć kulturową. W dzisiejszej sytuacji zgubnego rozchwiania fundamentów wspólnoty politycznej w sukurs może nam przyjść przekonanie, że „kultura Europy zrodziła się ze spotkania Jerozolimy, Aten i Rzymu” i że ignorowanie któregoś z tych elementów „byłoby okaleczeniem integralności naszej kultury”. To, z czego jesteśmy dumni i co składa się na głęboką tożsamość Europy, a mianowicie „idea praw człowieka, idea równości wszystkich ludzi wobec prawa, uznanie nienaruszalnej ludzkiej godności każdej osoby oraz świadomość, że ludzie są odpowiedzialni za swoje czyny” byłoby nie do pomyślenia bez przekonania o istnieniu Boga Stwórcy. Kryteria prawa, na których opiera się państwo prawdziwie laickie, nie powstały „ex nihilo”, ale „ze świadomości odpowiedzialności człowieka przed Bogiem i uznania nienaruszalnej godności człowieka”. Trudno nie przejąć się pełnym powagi końcowym wezwaniem omawianego tu przemówienia: obrona tych kryteriów „jest naszym zadaniem w obecnym okresie dziejowym” .\nUbolewając nad opisaną tu redukcją kultury europejskiej, Benedykt XVI niestrudzenie pokazuje (m.in. w Orędziu z 2011 r.), jakim bogactwem „dla narodów i ich etosów” jest „ dziedzic-two zasad i wartości, wyrażanych przez autentyczną religijność”. W tym kontekście jasne jest, że „pozytywna laickość” nie może oznaczać przepędzania religii z forum publicznego. Wręcz przeciwnie, „publiczny wymiar religii musi być zawsze uznawany” (Orędzie, nr 9).\nJak już wspomniano, słowem-kluczem przy charakterystyce „pozytywnej laickości” jest dialog. Skoro instytucje państwowe i religijne kierują się ku temu samemu człowiekowi, to „zdrowy dialog” między nimi będzie służył „integralnemu rozwojowi osoby ludzkiej i harmonijnemu życiu społeczeństwa” (Orędzie, nr 9). Przy innej okazji Benedykt przypomniał, że otwartość na „wszystkie formy prawdziwego dialogu i współpracy” jest wyrazem „autentycznej mądrości politycznej”, bo przecież „polityka jest także trudną sztuką szukania równowagi między ideałami i interesem”.\n„Trzecia droga” Benedykta XVI dla ocalenia „pozytywnej laickości”\nW obliczu opisanych wyżej wzajemnie napędzających się trendów agresywnej laickości i religijnych fundamentalizmów, kwestią niezwykle istotną: i dla Kościoła obecnego w sferze publicznej, i dla chrześcijan zaangażowanych w polityce jest właściwa strategia przechowania dla przyszłych pokoleń bezcennego dziedzictwa europejskiego, jakim jest państwo „ praw-dziwie laickie”. Na pozór wydaje się, że w atmosferze współczesnego ducha czasu nie ma tu wielkiego pola manewru. Trzeba mianowicie albo dostosować się do pozytywistycznego paradygmatu (za cenę utraty tożsamości i sprzeniewierzenia się własnemu sumieniu), albo radykalnie mu się przeciwstawić, a w konsekwencji – odgrodzić od „złego” świata (za cenę politycznej przegranej). W obliczu procesów sekularyzacji dodatkowo pojawia się pokusa koncentracji na obronie kościelnej instytucji i jej „stanu posiadania”.\nW tym kontekście nie dziwi wezwanie papieża Benedykta XVI do „odświecczenia” czy też „odświatowienia” (Entweltlichung) Kościoła – wyartykułowane we Fryburgu Bryzgowijskim (wrzesień 2011). Oczyszczony, uwolniony od tendencji do zajmowania się sobą, zachowa swą specyfikę – swój „smak”. Będzie w stanie – w duchu Vaticanum II – lepiej otwierać się na świat i wnosić do pluralistycznego społeczeństwa to, co wyjątkowe i specyficznie chrześcijańskie. W pełnej wolności będzie mógł dawać świadectwo ewangelicznej prawdzie, w miłości służyć człowiekowi i pomagać mu odnajdywać siebie.\nJak widać, „trzecia droga” Benedykta XVI daleka jest od izolacji od świata. Wybierając ją, Kościół nie może rozczulać się nad sobą, ani popadać w pretensjonalność. Przeciwnie, Papież konsekwentnie wzywa Kościół do pozytywnego nastawienia wobec świeckiego społeczeństwa. Zrezygnowanym chrześcijanom przypomina zaś, że w demokracji na równi z innymi mogą korzystać z przysługującej każdemu wolności i wprowadzać do debaty publicznej, w tym – na forum polityczne, swoje przekonania. Głosząc „w porę i nie w porę” chociażby chrześcijańską prawdę o człowieku, wcale nie stoją na z góry przegranych pozycjach. W dialogu z niewierzącymi mogą na przykład – za Ratzingerem – przedłożyć im pewną propozycję. Otóż zdając sobie sprawę, że oświeceniowa wiara w obowiązywalność „istotnych wartości moralnych” jako fundamentów laickiego państwa niezależnie od istnienia Boga załamuje się, a nawet „prowadzi nas na krawędź otchłani”, kard. Ratzinger uważa, że należy „zanegować aksjomat iluminatów”. Przywołując słynny zakład Blaise Pascala, udziela pewnej rady. Trzeba mianowicie próbować przekonać tych, którzy nie umieją znaleźć drogi do Boga, aby starali się „żyć i kierować swoim życiem tak, jak gdyby Bóg istniał” .\nWarunkiem „przebicia się” do opinii publicznej racji przedkładanych przez chrześcijan jest jednak postawienie na argumentacyjną siłę rozumu i wiary oraz klarowność przekazu – autentyczność chrześcijańskiego świadectwa. Dla „istotnego potencjału religijnego”, mówiąc językiem Jürgena Habermasa, musi być miejsce w przestrzeni publicznej. Wnosząc go jako swój kapitał do społeczeństwa, chrześcijanie muszą umieć swój przekaz wyartykułować w języku zrozumiałym dla świeckiego świata. Trudno przecenić wagę klarowności i autentyczności słów wypowiadanych w debacie publicznej, a jeszcze bardziej – czynów płynących z wiary. Po prostu „potrzebna jest prawdziwa »rewolucja miłości«”.\nOkazuje się, że „trzecia droga” Benedykta jest prosta, choć niełatwa. Jako chrześcijanie zwyczajnie mamy być sobą – czuwając, aby „sól” ewangelicznego radykalizmu „nie zwietrzała”. Tylko wyraźnie różniąc się od „świata”, jesteśmy w stanie zaoferować mu coś istotnego. Dodatkowo – ufając w siłę argumentów i wykorzystując nowe, wspaniałe narzędzia komunikacji – musimy umieć wyrazić etyczną i chrześcijańską prawdę o dobru językiem zrozumiałym dla wszystkich. Aby jednak uczestnicy debat publicznych wzruszając ramionami szybko nie opuścili tego areopagu ze słowami „posłuchamy cię innym razem”, trzeba spełnić jeszcze jeden warunek, bodaj najtrudniejszy. Jest nim chrześcijańska autentyczność, harmonijna spójność słów i czynów, po prostu – świętość . Stawka podjęcia tego trudnego zadania jest jednak wysoka. Chodzi tu bowiem o „być albo nie być” kultury europejskiej, w tym – państwa „ praw-dziwie laickiego”.


Winniczek – Strona 322 – Subiektywnie o kuchni, winie i innych przyjemnościach…\nWakacje 2018: Piran\nJak pewnie zauważyliście, już dawno przeszliśmy z formy winno/kulinarnej na bardziej podróżniczą i wakacyjną. I dobrze, bo co miało być w życiu ugotowane już chyba zostało, co wypite to zawsze się z Wami podzielimy, ale doświadczenia wakacyjno-wypadowe zawsze można przekazać. Najwyżej nie skorzystacie. Już kiedyś (w 2013 roku) popełniliśmy słoweński odcinek z Piranu. Dziś...\nPrzed wyjazdem: Arneis od Ghiomo\nPrzed nami już za chwilkę wyczekane dwutygodniowe wakacje. Jak zwykle odwiedzimy też Piemont i naszego dobrego znajomego Giuseppino, właściciela winnicy Ghiomo. Tak więc, aby już poczuć piemoncki klimat, w jeden z ostatnich gorących dni otworzyliśmy podstawową biel od Ghiomo – Arneis z parceli Fussot z 2016 rocznika. Arneis to oprócz Favority najpopularniejsza biała odmiana...\nBiedronka: letnia winna oferta\nW sumie mieliśmy pisać w tym tygodniu o czymś innym, ale jakiś czas temu dostaliśmy kartonik z winami od Biedronki z ich nowej oferty i stwierdziliśmy, że pochylimy się na chwilę nad tym tematem. W przesyłce było 6 win z czego aż 5 nie wytrawnych! Czy to jest jakaś nowa moda? Centrum Wina w...\nChianti Classico 2008, Querciabella\nYellow Tail Shiraz 2009, Cassella Wines\nBenozzo Gozzoli Vernaccia di San Gimigiano DOCG 2009, Falchini\nSan Martin 2009, Di Lenardo\nC Jumilla 2009, Carchelo\nLasendal Montsant DO 2007, Celler de Capcanes\nBardolino 2009, Zenato\nMontepulciano dAbruzzo 2007, Canaletto\n« poprzednie 1 … 320 321 322 323 324 … 332 następne »\nArchiwa Wybierz miesiąc Wrzesień 2018 Sierpień 2018 Lipiec 2018 Czerwiec 2018 Maj 2018 Kwiecień 2018 Marzec 2018 Luty 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Wrzesień 2017 Sierpień 2017 Lipiec 2017 Czerwiec 2017 Maj 2017 Kwiecień 2017 Marzec 2017 Luty 2017 Styczeń 2017 Grudzień 2016 Listopad 2016 Październik 2016 Wrzesień 2016 Sierpień 2016 Lipiec 2016 Czerwiec 2016 Maj 2016 Kwiecień 2016 Marzec 2016 Luty 2016 Styczeń 2016 Grudzień 2015 Listopad 2015 Październik 2015 Wrzesień 2015 Sierpień 2015 Lipiec 2015 Czerwiec 2015 Maj 2015 Kwiecień 2015 Marzec 2015 Luty 2015 Styczeń 2015 Grudzień 2014 Listopad 2014 Październik 2014 Wrzesień 2014 Sierpień 2014 Lipiec 2014 Czerwiec 2014 Maj 2014 Kwiecień 2014 Marzec 2014 Luty 2014 Styczeń 2014 Grudzień 2013 Listopad 2013 Październik 2013 Wrzesień 2013 Sierpień 2013 Lipiec 2013 Czerwiec 2013 Maj 2013 Kwiecień 2013 Marzec 2013 Luty 2013 Styczeń 2013 Grudzień 2012 Listopad 2012 Październik 2012 Wrzesień 2012 Sierpień 2012 Lipiec 2012 Czerwiec 2012 Maj 2012 Kwiecień 2012 Marzec 2012 Luty 2012 Styczeń 2012 Grudzień 2011 Listopad 2011 Październik 2011 Wrzesień 2011 Sierpień 2011 Lipiec 2011 Czerwiec 2011 Maj 2011 Kwiecień 2011 Marzec 2011 Luty 2011 Styczeń 2011 Grudzień 2010 Listopad 2010 Październik 2010 Wrzesień 2010 Sierpień 2010 Czerwiec 2010 Maj 2010


9 edycja Programu Dotacyjnego Fundusz Kropli Beskidu\nJesteś tutaj: Główna > Aktualności > 2013 > 9 edycja Programu Dotacyjnego Fundusz Kropli Beskidu\nJuż od 9 lat trwają starania Funduszu Kropli Beskidu o poprawę czystości wód, jakości życia i ogólnego stanu środowiska naturalnego w regionie Beskidu Sądeckiego. Przez ten czas udało nam się zachęcić do działań tysiące ludzi, zamieszkujących ten cenny przyrodniczo obszar. Mieszkańcy kilku gmin, przy pomocy środków finansowych, otrzymanych w ramach 8 konkursów dotacyjnych, zdołali w bardzo znaczący sposób wpłynąć na stan otaczającego ich środowiska naturalnego.\nUtworzono, zmodernizowano, zrewitalizowano i udostępniono kilkadziesiąt źródełek czystej wody, mofet, młak i oczek wodnych,\noczyszczono prawie 150km brzegów rzek\nstworzono kilkadziesiąt miejsc służących edukacji ekologicznej, wypoczynkowi i integracji społecznej\noczyszczono i uporządkowano wiele hektarów terenu\nzorganizowano kilkaset szkoleń, prelekcji, konkursów i wystaw związanych z tematem ochrony zasobów wodnych\nzasadzono tysiące drzew\nŚrodki finansowe przeznaczone na te działania przekroczyły kwotę 1 100 000 złotych.\nWsparcie Funduszu Partnerstwa i firm systemu Coca Cola poprzez program dotacyjny Fundusz Kropli Beskidu, jest nieocenionym wkładem w kształtowanie prawidłowych postaw obywatelskich, dzięki którym w znaczącym stopniu udaje się zredukować negatywne wpływy na stan otaczającego nas środowiska naturalnego i jakość naszego życia.\nFundusz Kropli Beskidu edycja 2013\nW tym roku już po raz 9 pragniemy zaprosić Państwa do udziału w kolejnej edycji programu Fundusz Kropli Beskidu. Do współpracy zapraszamy jak każdego roku organizacje, instytucje, placówki oświatowe, samorządy i wszelkie grupy społeczne działające na obszarze gmin Krynica Zdrój, Muszyna, Piwniczna Zdrój oraz Rytro.\nWszyscy uczestnicy oraz zainteresowani mogą liczyć na wsparcie Funduszu Partnerstwa w postaci licznych spotkań i warsztatów tematycznych oraz wszelkiej pomocy merytorycznej i technicznej.\nTermin składania wniosków dotacyjnych ubiega 19 kwietnia 2013 roku.\nŚrodki z dotacji 1szego stopnia należy wykorzystać do 31 grudnia 2013 roku.\nŚrodki z dotacji 2giego stopnia muszą zostać wkorzystane najpóźniej do 30 kwietnia 2014 roku.\nZwycięskie projekty zostaną wybrane przez Radę Programową Funduszu Kropli Beskidu.\nDokumenty dotyczące tej edycji konkursu można znaleźć na naszych stronach internetowych.\nWszelkie aktualności związane z programem będą podawane za pomocą stron internetowych lub bezpośrednio przez e-mail i telefonicznie.\nZapraszamy do wspólnych działań o wspólną sprawę.\nRegulamin fkb 2013\nKryteria FKB 2013\nFormularz wniosku dotacyjnego FKB 2013\nzrównoważony rozwój web domy ekologiczne szkoła fundusz kropli beskidu eko schools bezpłatne szkolenie młodzież ekoszkoły powietrze fkb konkurs ochrona środowiska forum ekonomiczne dzieci fundusze ekoszkoła film ochna wody ochrona zasobów owdnych beskidu sądeckiego wystawa ngo wsparcie dla szkół inicjatywy lokalne organizacje pozarządowe ekorozwój projekt krynica zdrój eko szkoły woda www targi porgram dotacyjny światowy dzień wody zasoby wodne jolanta kwaśniewska rolnictwo organizacje ekologiczne impreza beskid sądecki biobudownictwo bio budownictwo komunikacja warsztaty konkursy dla dzieci


Jak podkrecic procesor? - Sprzęt komputerowy - dobreprogramy - forum\nJak podkrecic procesor?\nantek2008 (Kamil Antczak) 2008-04-04 16:51:30 UTC #1\nMam problem gdyz nie wiem w jaki sposob podkrecic swoj procesor. Posiadam Intel Celeron 2,6 Ghz. Czy jest jakis program ktory sam maksymalnie podkreci go albo czy jest jakis prosty sposob podkrecenia. Ostatnie pytanie czy warto podkrecac ten model procka.\nhevet (hevet) 2008-04-04 17:12:21 UTC #2\nLonghorn2009 (Longhorn2009) 2008-04-04 17:42:04 UTC #3\nJaką masz płytę główną i jakie chłodzenie?\nNiedawno był podobny temat jak Twój. Ten procesor podkręcisz o ok. 300-400MHz.\nMario115 (Globo3) 2008-04-04 18:29:42 UTC #4\nTylko pamiętaj żeby zachować ostrożność i mieć dobre chłodzenie, bo może procesor pójść z dymem.\nantek2008 (Kamil Antczak) 2008-04-04 18:32:24 UTC #5\nnie wiem jak sprawdzic jaka mam plyte glowna i chlodzenie. jak otworzylem kompa to zauwazylem jakis wiatraczek przy procku z naklejka srebrna i napisem intel i znalazlem pudelko od plyty glowniej pisze : 845PE Max . prosze o podpowiedz na najprostrze podkrecenie. ten komputer mam juz 5 lat niedlugo kupuje nowy, ale przed tym chcialbym jeszcze troche bardziej komfortowo na tym kompie starym pobyc\npinio150 (Pinio150) 2008-04-04 20:02:24 UTC #6\nPoczytaj sobie na jakis forach czy cos no np PcLab jak znajdziesz taki post czy twoj procesor jest podatny na krecenie. Jezeli tak to duzo mało! Jezeli podkrecasz procka to musisz zadbac o wieksze chłodzenie, jezeli minimalnie podkrecasz to nie powinno byc rzadnych problemów ale jezeli o kilka Ghz to juz wtedy musisz zwiekszysz proporcjonalnie chłodzenie! poszukaj na google tematów podkrecanie tematów jakie programy co potrzeba itp... na pewno znajdziesz\nklopas (klopas) 2008-04-04 20:44:42 UTC #7\nmiałem podobnego kompa ale z prockiem 2ghz...\nkręcenie nic nie daje a czasami obniżało wydajność...\njedyne co wzrastało to temperatura...\nmaciek14 (Mandrasik17) 2008-04-05 05:45:12 UTC #8\nklopas ma racje...


Nasze Recenzje 2014 – Nasze recenzje\nAkademia wampirów 4: Przysięga Krwi – Richelle Mead\nCień Nocy – Andrea Cremer\nDelicje z Dextera – Jeff Lindsay\nDotyk Łajdaka – Mia Marlowe\nDziwna i piękna opowieść o Percy Parker – Leanna Renee Hieber\nKrąg Ognia: Proroctwo Sióstr 3 – Michelle Zink\nLily Bard 2: Czyste Szaleństwo – Charlaine Harris\nLato tajemnic – Rosie Rushton\nMagia Złota: Księga druga trylogii o Rebecce Cooper – Tamora Pierce\nMag w czerni – Jaye Wells\nMiłość i medycyna sądowa – Alessia Gazzola\nMój drogi bracie… – Riyoko Ikeda\nMroczne światło – Lesley Livingston\nMumia – Anne Rice\nNamiętność Sukuba – Richelle Mead\nNieposkromieni – Meg Cabot\nNieśmiertelni 5: Nocna Gwiazda – Alyson Noël\nNiewidzialny pierścień – Anne Bishop\nOpętany Demon – Stacia Kane\nParanormalność – Kiersten White\nPocałunki Wampira 6: Royal Blood – Ellen Schreiber\nPoza czasem – Alexandra Monir\nSpętani przez bogów – Josephine Angelini\nStudnia Wieczności – Libba Bray\nWiem, co kupuję! Poradnik konsumenta – Sylwia Maj-Swicka i Dorota Frontczak\nWybór – Aleksandra Ruda (Odnaleźć swą drogę 2)\nŻyczenie – Alexandra Bullen\n100 najpiękniejszych wierszy i piosenek dla dzieci – Praca Zbiorowa\nBajarz Europejski – Praca Zbiorowa //// Sto Bajek – Jan Brzechwa\nCienie Ziemi – Beth Revis\nCoś do stracenia – Cora Carmack\nDrużyna pani Miłki czyli o szacunku, odwadze i innych wartościach – Grzegorz Kasdepke\nElita – Kiera Cass\nHide*Out – Andreas Eschbach\nSJedyna – Kiera Cass\nLabirynty nie z tej ziemi – Thomas Flintham\nOgród Kamili – Katarzyna Michalak\nSklepik Okamgnienie – P. D. Baccalario\nW pierścieniu ognia – Suzanne Collins\nZacisze Gosi – Katarzyna Michalak (Recenzja przedpremierowa!)\nCzarny dom – Peter May\nKłamstwa Locke’a Lamory – Scott Lynch\nMroczna geneza – Ian Tregillis\nNa szkarłatnych morzach – Scott Lynch\nKodeks Bracholi – Barney Stinson i Matt Kuhn\nSkrawki Intelektu – George Carlin\nZombie Survival – Max Brooks\nWszyscy mają się Dobrze – Penny Jordan\nZa żadne skarby – Sharon Kendrik & Sarah Morgan\nDziedzictwo przodków – Suren Cormudian\nKsiężyc nad Soho – Ben Aaronovitch\nNocarz – Magdalena Kozak\nSyn – Jo Nesbø\nW służbie klanu – Miroslav Żamboch\nCzarodziej ze świata czarownic – Andre Norton\nInteligencja strategiczna – John R. Wells\nTrzecie podsumowanie bloga 😉\nPierwszy konkurs urodzinowy z okazji trzecich urodzin bloga!\nDrugi konkurs urodzinowy z okazji trzecich urodzin bloga!\nWażny komunikat odnośnie konkursów!\nTrzeci konkurs urodzinowy z okazji trzecich urodzin bloga!\nWyniki 1 konkursu urodzinowego!\nCzwarty konkurs urodzinowy z okazji trzecich urodzin bloga!\nWyniki 2 konkursu urodzinowego\nPiąty konkurs urodzinowy z okazji trzecich urodzin bloga!\nWyniki 3 konkursu urodzinowego\nWyniki 4 konkursu urodzinowego\nWyniki 5 konkursu urodzinowego\nWyniki konkursu marcowego!\nWesołych Świąt Wiosennych! 😀\nKonkurs majowy – wyniki\nWyniki konkursu sierpniowego!\nWyniki konkursu wrześniowego\nWyniki konkursu lipcowo-wakacyjnego\nStosik 80 – pokonkursowy\nStosik 81 – pokonkursowy\nStosik 82 – pokonkursowy (ostatni)


Boeing zapowiada zmianę oprogramowania w samolotach 737 MAX - RMF24.pl\nBoeing zapowiada zmianę oprogramowania w samolotach 737 MAX\nWtorek, 12 marca (05:22)\nAmerykański koncern lotniczy Boeing twierdzi, że "w nadchodzących tygodniach" należy się spodziewać aktualizacji oprogramowanie we wszystkich samolotach typu 737 MAX. Po niedzielnej katastrofie maszyny 737 MAX 8 w Etiopii samoloty uziemiły Chiny i Indonezja. Loty 737 MAX 8 zawiesiły również Ethiopian Airlines i meksykański przewoźnik Aeromexico. Tymczasowe uziemienie Boeingów 737 MAX zapowiedziały we wtorek władze Singapuru.\nBoeing 737 MAX 8 przed startem /PAP/EPA/STR /\nKatastrofa samolotu w Etiopii. Ustalono tożsamość ofiar z Polski\nKoncern potwierdził, że zmian w oprogramowaniu w maszynach 737 MAX 8 i 737 MAX 9 oczekuje amerykańska Federalna Administracja Lotnictwa (FAA).\nW poniedziałkowym komunikacie firma nie odniosła się do niedzielnej katastrofy Boeinga 737 MAX 8 w Etiopii, w której zginęło 157 osób. Boeing przekazał natomiast kondolencje rodzinom ofiar. Amerykański producent podkreślił, że po katastrofie maszyny tego samego typu w Indonezji w październiku ubiegłego roku - w której zginęło 189 osób - od kilku miesięcy pracuje nad ulepszeniem "oprogramowania komputerowego systemu stabilizacji i kontroli lotu". Boeing twierdzi, że celem zmian jest to, żeby "bezpieczny samolot był jeszcze bezpieczniejszy".\nZnaleziono czarne skrzynki maszyny\nW Etiopii znaleziono dwie czarne skrzynki Boeinga, który w ostatnią niedzielę - z nieznanych wciąż przyczyn - runął na ziemię sześć minut po starcie. Chodzi o rejestratory danych lotu i dźwięków w kokpicie. Według etiopskiego przewoźnika - maszyna nie miała żadnych problemów technicznych. Świadkowie mówią jednak o głośnym wybuchu i pożarze do których miało dojść tuż przed katastrofą.\nTo był ogień wydostający się z ogona. Wtedy samolot próbował podnieść przód do góry. Kiedy się to nie udało, zaczął opadać raz na jedną, raz na drugą stronę - opowiadają.\nWśród ofiar katastrofy jest "doświadczony pracownik polskiego ministerstwa spraw zagranicznych". Według komunikatu MSZ drugą z polskich ofiar jest "małoletni o podwójnym - polskim i kenijskim - obywatelstwie. Osoby te nie były ze sobą spokrewnione.\nNewsKatastrofa samolotu w Etiopii: Znaleziono czarną skrzynkę rozbitego Boeinga\nNewsKatastrofa samolotu w Etiopii. Ustalono tożsamość ofiar z Polski


Okolice Bluesa • Wyświetl temat - Nasza muzyka i nasi bliscy\nNasza muzyka i nasi bliscy\nautor: RafałS » stycznia 16, 2010, 3:31 pm\nKiedyś już poruszałem temat tego, jak i kiedy słuchamy muzyki. Teraz szczególne zagadnienie w ramach tego tematu: jak reagują na naszą muzykę nasi bliscy i jak sobie z tym radzimy. Na pewno są wśród nas pary, które w pełni dzielą swoje fascynacje, czy wręcz takie, które muzyka połączyła. I są młodzi, którzy złapali bakcyla od rodziców i rodzice szczęśliwi, ze przekazali go dzieciom. Ale wiem też ze stuprocentową pewnością, że istnieje niepusty podzbiór forumowiczów, który ze słuchaniem części swoich ulubieńców w domu ma problem. A wiem to stąd, że do tego podzbioru należę. Nie mam powodów, żeby się skarżyć: moja Asia aktywnie lubi jakieś 50% tego, co ja i akceptuje dalsze 25%. Ale jednak wciąż pozostawia to pewien zauważalny obszar sporny (bystrzy pewnie się już doliczyli: to brakujące 25%). Mogę więc w domu spokojnie grać większość bluesa, pogranicze bluesa z soulem, jazzem czy rockiem, staroświecki swingujący jazz, łagodniejszą rockową klasykę i wybrane kapele hardrockowe. To sporo i bardzo się z tego cieszę. Jednak czasem nachodzi mnie (o zgrozo) ochota na rocka progresywnego, fusion, jam bandy, psychodelię, trochę bardziej odjechany jazz czy ostrzejsze granie z pogranicza metalu.\nMusze tu zaznaczyć, ze nie lubię słuchawek (poczucie odcięcia, puchnącej głowy - brr). Rzucam więc wybrany towar na głośniki w „salonie”. Niezbyt głośno (mam wrażliwy słuch – do tego stopnia, że zdarza mi się korzystać z zatyczek do uszu na koncertach). Niemniej, nawet, jeśli Asia jest w innym pokoju, zwykle nie muszę długo czekać na reakcję. Słyszę najpierw takie kulturalne zdziwienie: „co to za muzyka, kochanie?”. Potem subtelnie wyrażoną opinię: „ona jest jakaś dziwna”. Zwykle wycofuję się zanim dojdzie do łagodnego stwierdzenia („te dźwięki są mi obce kulturowo”). Bardzo rzadko trwam na stanowisku ogniowym dość długo by doczekać się delikatnej sugestii „nie wolałbyś sobie tego spokojnie posłuchać, kiedy mnie nie będzie w domu?”. Tak to mniej więcej wygląda. W rezultacie, po kilku latach małżeństwa, z pogodną akceptacją rzeczywistości, niemal zaprzestałem zakupu płyt z pewnych gatunków – zmęczyło mnie uprawianie partyzantki. Do tego odznaczam się jakąś tam empatią i trudno mi czerpać satysfakcję z muzyki, która moją lepszą połowę nudzi, drażni czy przygnębia. Łapię się na tym, że nawet jak jestem sam w domu, to częściej włączam coś ze wspólnych półek niż z tych bardzo moich. Kompromis nie tylko wiele upraszcza, ale i jest dość przyjemny: miło jest mi sięgać na przykład po nowe rzeczy, o których wiem, że i Asi przypadną do gustu na tyle, ze sama je sobie włączy, czy wręcz wyniesie do samochodu. I tym sposobem zupełnie nieźle się to kręci, choć oczywiście raz na jakiś czas ostro daję czadu, sam lub z najlepszym kumplem. Zwłaszcza kiedy jestem „słomianym wdowcem”.\nOsobna kwestia to subtelna muzyczna indoktrynacja blisko czteroletniej już Ani. Ania chętnie pląsa i zaczyna przejawiać pierwsze oznaki zainteresowania tym, co słyszy (na razie piosenkami z bajek, słuchowisk itd.). To już coś, bo do niedawna uważała, ze dobra muzyka jest cicha, a dobre płyty – żółte.\nWracając do tematu – jestem ciekaw doświadczeń forumowiczów: kto terroryzuje swe otoczenia, a kto sam jest terroryzowany? Komu doskwiera brak zrozumienia środowiskowego, a kto cieszy się nim aż nadto? No i - jacy wykonawcy są na domowym indeksie?\nautor: agrypa » stycznia 16, 2010, 10:03 pm\nJa mam szczescie. Moja piekna zona slucha rownie chetnie jak ja, bluesa, jazzu,\nstarego dobrego rocka. Jakos tak nawet, czesto jednoczesnie nachodzi nas chec by\nposluchac muzyki klasycznej. Jest tylko jeden,jedyny wyjatek. Wioletta nie "trawi'\nHendrixa. Nie trawi w takim stopniu.iz nie licze na to by to sie kiedykolwiek zmienilo. Mamy umowe, Hendrixa slucham rzadko.\nautor: lauderdale » stycznia 17, 2010, 9:51 am\nRafal, Najbardziej ubawilo mnie podobienstwo sytuacji i zachowan oraz to ze moj syn i Twoja corka sa niemal w jednym wieku. Jeszcze niedawno syn zakrywal uszy i prosil "nie graj" - na sam widok gitary... teraz spiewa "Jedzie pociag z daleka na nikogo poczeka" i rozne inne pijackie piosenki. Ostatnio dostal harmonijke, ale najchetniej dmucha w nia od drugiej strony ...\nZona dosc alergicznie reaguje na jedna z moich ulubionych plyt Johna Scofielda "A goo goo" . Ale chyba tylko niektore z plyt jazzwych bywaja czasem koscia niezgody ...\nOboje za to uwielbiamy szeroko pojety rock progresywny ; zona Camel, Pink Floyd, Maryllion, Queen, a ja dodaje jeszcze King Crimson czy ELP.\nJesli chodzi o polskich wykonawcow to ostatnio glownie na tapecie Jerzy Filar, Nasza Basia Kochana, Elzbieta Adamiak, Pod buda , Justyna Steczkowska , Nalepa a ja dodaje SBB , Nalepe , Mielczarek czy Kyksa.\nJak juz slucham to musi byc glosno bo inaczej wszystkiego nie slychac ....\nSluchawek nie lubie , ale czasem z nich korzystam zwlaszcza w hotelach....\nDlugo mozna by gadac ... co ciekawe blues jest w tym wszystkim jakby z boku i to jest troche takie moje lekarstwo na te dni kiedy nie moge byc z rodzina.\nWtedy duzo gram i slucham ...\nMam podzielone ...blues z harmonijka duuuuzo i blues bez harmonijki ...troche.\nautor: Tomek D. » stycznia 17, 2010, 5:31 pm\nJa zauważyłem takie zjawisko, że bardzo dużo ludzi "nie trawi" muzyki fusion. Słyszałem nawet kiedyś opinie, że jazz-rock to muzyka dla muzyków.\nMacie podobne obserwacje ?\nautor: @ndy.w » stycznia 17, 2010, 6:08 pm\nteż tak słyszałem. ostatnimi czasy Jasiek wkręcił się w te klimaty i co przyjdzie na jam to za1 chce to grać. efekt jest taki że ludzkość wychodzi z klubu a w najlepszym wypadku opuszcza miejsce pod sceną i zaszywa się przy stolikach...\nale to jeszcze nic. przy muzyce harmolodycznej mało kto jest w stanie wy3mać\nautor: Rock-A-Billy » stycznia 17, 2010, 6:17 pm\nTomek D. pisze: Ja zauważyłem takie zjawisko, że bardzo dużo ludzi "nie trawi" muzyki fusion. Słyszałem nawet kiedyś opinie, że jazz-rock to muzyka dla muzyków.\nTo z całą pewnością nieprawda. Ja bardzo lubię fusion czy też jazz-rock, choć nie jestem muzykiem. Na krótkotrwały eksperyment z gitarą basową w czasach licealnych, tj. około 17 lat temu spuszczam zasłonę milczenia\nSpora część mojej kolekcji płytowej obejmuje albumy Derek Trucks Band (w tym przypadku za jazz-rcokowe należy uznawać raczej te wczesne), Jazz Is Dead, Project Z, Aquarium Rescue Unit czy też solowe płyt Jimmiego Herringa, którego zresztą wysoce sobie cenię jako gitarzystę. Lubię również Dixie Dregs ze Steve`m Morse`m, którzy do tego nurtu także bywają zaliczani. Ostatnio oszalałem zaś na punkcie płyt Danny`ego Gattona pt. Redneck Jazz i Unfinished Bussiness, które utrzymane są w swoistej jazz-rockowej stylistyce z domieszką muzyki country.\nNie, na pewno nie jest tak, że fusion i jazz - rocka słuchają jedynie muzycy. Nie-muzykom też podobają się takie brzmienia, choć trzeba przyznać iż zamiłowanie do nich przychodzi dopiero z czasem. Wcześniej trzeba się trochę osłuchać z klasyką rocka lub bluesa, nauczyć się doceniać muzyczny kunszt, a z czasem przyjdzie ochota trudniejsze w odbiorze brzmienia. Dodać należy, że trudniejsze jedynie z pozoru.\nSłuchanie fusion i jazz-rocka porównałbym do picia szlachetnych trunków np. starej, dobrej whisky Na początku wydaje się, że to niezmierny syf , ale jak się rozsmakujesz to staje wówczas się najlepszą ucztą dla podniebienia i przełyku,... a w tym przypadku dla ucha.\nJak się zaś znudzi, to wtedy znów posłucham sobie AC/DC. Koneserzy whisky lubią wszak czasem też napić się piwa, zwłaszcza gdy po nim też nieźle buja\nautor: RafałS » stycznia 22, 2010, 2:30 pm\nMoże nie tylko dla muzyków (jak już zauważył Przemek), ale na pewno dla mocno zaangażowanych. Powiedzmy: muzyków, plus tych, którzy w swej fascynacji prawie muzykom dorównują. Nie słyszałem, jeszcze żeby jakaś przypadkowa (niewtajemniczona) osoba słysząc fusion powiedziała: "fajne, co to?". A mówią tak czasem słysząc nieznany kawałek rockowy, jazzowy standard czy nawet bluesa. Rzadko fusion jest pierwszym wyborem muzycznym (chyba nie tylko z uwagi na jego rzadkość w mediach). Zwykle dochodzi się do fusion od strony rocka progresywnego, bądź "normalnego" jazzu - tak mi się wydaje.\nautor: RafałS » stycznia 22, 2010, 2:55 pm\nlauderdale pisze: Ostatnio dostal harmonijke, ale najchetniej dmucha w nia od drugiej strony ...\nZona dosc alergicznie reaguje na jedna z moich ulubionych plyt Johna Scofielda "A goo goo" .\nMiałem tę płytę Scofielda. To ta z MMW, prawda? Ona i Asia wzajemnie się nie znosiły. Wybrałem Asię. Bez cierpień, bo mnie ta płyta lekko nudziła, gdyby było inaczej to pewnie słuchałbym jej rzadziej, ale zostawił w kolekcji.\nCo do dziecięcego muzykowania - mała dostała w prezencie tzw. "cymbałki" (przepraszam - dzwonki). Bynajmniej nie ode mnie. No i słucham ja sobie kilkunastominutowego utworu z płyty czekając na piękną i długą solówkę hammondową w środku (uwielbiam hammonda). I już już ma się ta solówka zacząć, kiedy Ania oznajmuje radośnie: "Tatusiu, ja też mam instrument muzyczny! I ja na nim gram!". I dawaj nawalać pałeczkami w blaszki, ile sił w małych rączkach.\nPodobno większa artystyczna szczerość i spontaniczność zawsze wygra, pomimo braków technicznych. Tym razem wygrała miażdżąco - decybelami.\nautor: Agatka Malczyk » stycznia 22, 2010, 8:17 pm\nU mnie też jest wesoło Na myśl o dzieciństwie przypominają mi się Pink Floydzi, Gary Moore, Enio Moriccone, Mark Knopfler itd itd. katowani bez przerwy przez tatę. On lubi słuchać na maksa, ja preferuję głośność bardziej optymalną. Z kolei jak ja śpiewałam na okrągło jakąś jedną piosenkę to też nie dawał rady. Nie za bardzo też lubi Billie Holiday, Coltrane'a czy psychodelię. A że mam raczej ustępliwą naturę i nie lubię mieć poczucia, że uprzykrzam komuś życie, ograniczam się trochę i zakładam słuchawki. Mój brat słucha głównie hip hopu, ale żyjąc z nami pod jednym dachem uległ jednak wpływom i z dumą widzę jak ostatnio coraz częściej sięga po Milesa Davisa, Herbie'go Hancocka, Freddiego Hubbarda, Stinga... Mama dzielnie znosi nas troje, ale sama chyba najbardziej lubi muzykę klasyczną.\nCo to znaczy "normalny jazz"?\nJa jeszcze nie dorosłam do fusion, też za nim jak na razie nie przepadam.\nDla mnie jazz musi mieć swing i musi mieć blues. Jak nie ma to już jest coś innego.\nautor: karambol » stycznia 22, 2010, 11:31 pm\nRafał nie lubi słuchawek a ja akurat jest na nie skazany. I to ma swoje dobre strony - dźwięki są strasznie blisko. Ostatnio słuchając pierwszej płyty zespołu Abraxas w pewnym momencie aż się obejrzałem przez lewe ramię kiedy tam właśnie coś niepokojącego zabrzmiało. Pewnie "na głośnikach" nie zauważyłbym tego.\nMam troje dzieci , żonę i chomika i jakoś nikt nie przepada za "moją" muzyką. Moja córka Hanna-Wiktoria pochwaliła się że dzięki mnie dostała "plusa" z wychowania muzycznego. Na lekcji pani zrobiła coś na kształt teleturnieju gdzie można było wybierać kategorię spośród "Chopin", "Kameralistyka", "Opera", "Muzyka rockowa" itp. oraz wagę punktową. Moja córka pojechała na maxa i zaordynowała : "Muzyka rockowa" za 200 punktów. Pytanie brzmiało : słynna czwórka z Liverpoolu. Oczywiście 200 punktów poszło na konto mojego słoneczka. Często jak nie ma nic ciekawego w TV moja córka mówi "a może pooglądamy Beatelsów?"\nCoś tam jednak kuma skoro wysmażyła coś takiego:\nOstatnio zmieniony kwietnia 16, 2010, 10:08 am przez karambol, łącznie zmieniany 1 raz\nautor: leszekblues » stycznia 22, 2010, 11:41 pm\nZona bluesa nie trawi\nGov't mule to juz w ogóle\nOstatnio kiedy chce grac , córka sie boi , ze znowu mi wzmacniacz wybuchnie , dlatego jak zaczynam to jest ryk no i wiosło idzie w kat\nautor: bluesly » stycznia 23, 2010, 10:52 pm\nja potrafię czasami drzeć pyska o 3 w nocy, bo tak grywam koncerty w second life i niestety słychać mnie w całym domu ale rodzinka się przyzwyczaiła już gotuję im za to obiady i wszyscy są zadowoleni.\nGust muzyczny wszyscy mamy jednakowy, w sumie wpajany od dzieciaka. Kiedy miałam 12 lat ojciec siłą zaciągnął mnie na koncert Deep Purple. Grali wtedy w Arenie w Poznaniu. Ja byłam w tych czasach na etapie piszczenia przy muzyce bakstreet boys i ryczalam jak głupia, że nie chcę iść na szarpidruty. Zostałam zaciągnięta siłą! i co? po 3 numerze wskoczyłam w kocioł pod scenę i tyle mnie tatuś widział. To był dzień przełomowy w moim pojmowaniu muzyki, otworzyły się horyzonty no...\nautor: B&B » stycznia 24, 2010, 10:26 am\nleszekblues pisze: Zona bluesa nie trawi\nCiekawe, która miłość była najpierw\nautor: Krzyś fishbone Grajczak » stycznia 24, 2010, 11:11 am\nbluesly pisze: Kiedy miałam 12 lat ojciec siłą zaciągnął mnie na koncert Deep Purple. Grali wtedy w Arenie w Poznaniu.\nbyliśmy w tym samym kotle tylko ja miałem 16 lat i zaciągnąłem siła na koncert mojego tatę\nautor: kora » stycznia 25, 2010, 12:59 pm\nOd jakiegoś czasu przymierzam się do napisania w tym temacie\nCzytam te wszystkie wpisy i coś mi nie pasuje\nWasze,zony (towarzyszki życia ) jakieś takie zołzowate są\njak można być w szczęśliwym związku - skoro druga połowa w pełni nie akceptuje Waszych pasji muzycznych ?\nPODKREŚLAM W PEŁNI\nNo więc ,tak jak napisałam na wstępie - chciałabym coś napisać\nno, ale po co macie mi zazdrościć\nu mnie w domu od rana do nocy - od podłogi do sufitu\n- brzmiii blues , jazz żadnych kłótni,żadnych ograniczeń , mało tego - ciągłe dysputy odnośnie tego, co leci w odtwarzaczu CD\nautor: RafałS » stycznia 26, 2010, 9:28 am\nkora_ pisze: Czytam te wszystkie wpisy i coś mi nie pasuje\nWcale nie. Po prostu mają silne osobowości i własny (czasem odmienny od naszego) gust.\nautor: Krzyś fishbone Grajczak » stycznia 26, 2010, 11:11 am\nkora_ pisze: u mnie w domu od rana do nocy - od podłogi do sufitu\na u mnie nie. i wcale Ci Kora nie zazdroszczę. nie dla każdego muzyka jest całym światem, jedynym sensem życia itp... w moim życiu, mimo że jestem muzykiem, muzyka jest tłem. uwielbiam słuchać jej w samochodzie (dlatego audio w aucie jest dla mnie bardzo ważne), ale w domu bardzo często słucham ciszy, albo czegoś równie absorbującego moją uwagę... nie jest sztuką umieć rozmawiać tylko o muzyce...\nautor: kora » stycznia 26, 2010, 11:53 am\nKrzyś fishbone Grajczak pisze: nie jest sztuką umieć rozmawiać tylko o muzyce...\nzapewniam Cię, że w moim przypadku - rozmawiamy o wszystkim\nmuzyka, jest jednym z tematów, aczkolwiek nie najważniejszym\nautor: Krzyś fishbone Grajczak » stycznia 26, 2010, 12:13 pm\nja wiem wcale nie twierdzę że jest inaczej\ntylko tak mi się skojarzyło bo znam kilka osób które w styczności z kimś kto nie jest fanatykiem muzyki, nagle stają się niemowami, brakuje im tematu i rozpaczliwie próbują "utrzymać się na wodzie". i to jest smutne.\nautor: @ndy.w » stycznia 26, 2010, 1:17 pm\nprzedtem wrzuciłem tylko mały wtręcik ale podobnie jak Kora przymierzałem się do jakiejś dłuższej wolnej chwili żeby tu sobie trochę popisać.\nbędzie o dzieciach. początkowo słuchają i chłoną wszystko "jak leci" oczywiście ze wskazaniem na to co leci w domu. później w ramach młodzieżowego buntu słuchają namiętnie tego o czym wiedzą że ja NA PEWNO nie lubię a przynajmniej nie przepadam. potem im przechodzi i nawet idzie się dogadać. ale jednak zdecydowanie jest to coś innego niż słucham ja.\nswoją drogą czasem można usłyszeć fajne recenzje które dają do myślenia. od zawsze lubię Astrud Gilberto a tu nagle moje dziecko usłyszawszy mówi: "ależ ona zawodzi". zaczynam się zastanawiać i faktycznie - z ogólnego punku słyszenia Astrud jest cienką wokalistką. prawdę napisawszy - ledwo co śpiewa. a jednak jest mega-gwiazdą. ciekawe nieprawdaż?\nautor: agrypa » stycznia 26, 2010, 1:30 pm\nTak mnie zawsze fascynowala gitara Hendrixa, ze dopiero po wielu latach, z pomoca mojej zony,zauwazylem ze pan J,H. z wokalem to bardzo niebardzo.\nautor: olekblues » lutego 5, 2010, 12:42 pm\nkora_ pisze: Od jakiegoś czasu przymierzam się do napisania w tym temacie\nJa jestem szczęśliwy z tego powodu ze moja zona nie trawi takich klimatów. Mogę z Nią pogadać o czymś innym niż o muzyce, odpocząć, nabrać dystansu i zrelaksować się przed kolejnym starciem z pasją.\nTo jest wspaniałe,że tym sposobem możemy się uzupełniać i być\nautor: @ndy.w » kwietnia 2, 2010, 1:11 pm\nostatnio trochę odetchnąłem. mój syn który męczył mi ucho (nawet przez zamknięte drzwi) hip-hopem i metalem, ostatnio zaczął słuchać reggae co już stanowiłe pewną ulgę dla moich uszu. a całkiem ostatnio przerzucił się na Kravitza\nautor: jedrekj » kwietnia 16, 2010, 9:39 am\nZaobserwowałem kiedyś dziwną zależność...\nZ kobietami z którymi przebywam na codzień (dziewczyna, mama, siostra, współlokatorka jedna, druga) mogę słuchać wielu przeróżnych rzeczy. Ja staram się podrzucać swoje propozycje i nie rzadko dostaję w zamian czyjeś. Jest tego od groma...\nŻadna z nich nie zniesie więcej niż dwie minuty Zappy.\nZaczynają się jęki typu "O nie! Wyłącz! Nienawidzę go! I te obleśne wąsy!".\nNawet mama, która wytrzymywała każdą moją zachciankę muzyczną- mogę z nią słuchać na przemian Anne Marie Jopek z Black Sabbath i OSTRym- przy Zappie nagle znajduje zajęcie w innym pokoju. Nie powie złego słowa, nie wyrazi jakiegoś kwaśnego grymasu na swojej twarzy, tylko ucieknie. Mam wrażenie, że podświadomie.\nWiecie dziewczynyc o co chodzi?\nPanowie, który może Zappy słuchać przy swojej damie?\nautor: @ndy.w » kwietnia 16, 2010, 12:03 pm\nto proste. Zappy po prostu nie da się słuchać bo to co robi jest obiektywnie "brzydkie" a kobiety lubią ładne rzeczy.\nkiedyś mojemu koledze muzykowi inny kolega muzyk zapuścił instrumentalne trio Zappy wiedząc że nie zna tego artysty i powie prawdę. tamten po wysłuchaniu fragmentu odezwał się w następujące słowa: "musieli mieć trudne dzieciństwo. matki ich nie kochały..."\nja mogę podać podobny przykład. moja żona lubi jazz więc mogę do woli słuchać Davisa, Hancocka, Corei i im podobnych. ale przerabiając historię jazzu doszedłem w końcu do muzyki harmolodycznej, żona nie wy3mała i powiedziała tak: "lubię jazz ale tego nie da się słuchać".\nmożecie wypróbować to na swoich kobietach:\nautor: bartic » kwietnia 16, 2010, 3:29 pm\nprzepraszam za offtop, ale @ndy.w to jest dobre! już dawno nie słuchałem czegoś takiego. nawet w radiach jazzowych są gładcy. dzięki!\nautor: Matragon » kwietnia 16, 2010, 4:19 pm\nOstatnio zmieniony września 21, 2012, 9:10 am przez Matragon, łącznie zmieniany 1 raz\nautor: kazek » kwietnia 16, 2010, 8:43 pm\nJa słucham przy córce , która ...jeszcze nie mówi\nautor: Krzyś fishbone Grajczak » kwietnia 17, 2010, 9:28 am\n@ndy.w pisze: to proste. Zappy po prostu nie da się słuchać bo to co robi jest obiektywnie "brzydkie" a kobiety lubią ładne rzeczy.\nja Zappy nie słucham przy nikim, bo sam nie wytrzymuję\na co do jazzu to ja mam swoją teorię: uwielbiam jazz dopóki ma tonację\nautor: margo » kwietnia 17, 2010, 9:59 am\nnie byłabym sobą gdybym się nieodezwała . . .\nto nie jest dobre - to jest świetne!!!\na a'propos kobiet w domu przy muzyce to w moim środowisku pękają faceci przy mnie nie ja przy facetach\nwyjątkiem jest mój Syn hehhe


Oddam chodzik, ubranka, zabawki - BIMBI.pl porozmawiajmy o dzieciach, forum dyskusyjne\nStrona główna ‹ Forum ‹ Ogłoszenia ‹ Oddam\nOddam chodzik, ubranka, zabawki\nMasz coś na zbyciu? To jest dział dla Ciebie\nprzez Myszka11 » 14 sie 2017, o 14:06\nOddam za darmo rodzinie z okolic Krakowa - używany chodzik dla chłopca, dwie pary używanych tenisówek, używany dres na 92 cm, dwie czapki basebolówki - tak na roczne dziecko. Wszystko jest w dobrym stanie, wyprane, bez dziur czy zniszczeń.\nDo tego mam jeszcze kilka zabawek - klocki duplo (niekompletne, brakuje może trzech), koparkę plastikową, zestaw małego strażaka. Również wszystko w dobrym stanie. Proszę o kontakt osoby potrzebujące. Może w przyszłości również będę miała coś do oddania. Zdjęcia moge wysłać na maila.\nhttps://wszystkotujest.pl/oddam-za-darm ... -i-chodzik\nDołączył(a): 14 sie 2017, o 13:59\nPowrót do Oddam


GUS - Inflacja coraz wyższa - lewica.pl\nGUS: Inflacja coraz wyższa\nGłówny Urząd Statystyczny przedstawił dane o inflacji w lutym bieżącego roku. Zgodnie z nimi ceny towarów i usług konsumpcyjnych w stosunku do stycznia 2017 roku wzrosły o 0,3%, a w porównaniu z lutym ubiegłego roku wzrosły o 2,2%. W styczniu roczna inflacja wynosiła 1,8%.\nW skali roku najbardziej wzrosły ceny transportu – o 11,2% (w tym paliwa do prywatnych środków transportu o 21,2%) oraz żywności i napojów bezalkoholowych – 3,9% (w tym żywności 4,3%). Najbardziej zmniejszyły się ceny odzieży i obuwia – o 5,5% i łączności – o 1,2%.\nW porównaniu ze styczniem 2017 roku najbardziej wzrosły ceny żywności i napojów bezalkoholowych – o 1,0% oraz rekreacji i kultury – 0,9%, a najbardziej spadły ceny odzieży i obuwia – o 1,8%.\nGUS: Znaczny wzrost cen


Lira Szekspira-czyli ciąg dalszy | zakończenie projektu | GTS Lira Szekspira-czyli ciąg dalszy | zakończenie projektu | GTS\n»Lira Szekspira-czyli ciąg dalszy | zakończenie projektu»\nProjekt “Lira Szekspira-czyli ciąg dalszy” zakończył się w październiku 2018 serią wzruszających WIECZORKÓW LITERACKICH, które były spotkaniem lokalnych społeczności, nauczycieli, rodziców i – oczywiście – laureatów. W trakcie tych spotkań zawodowi aktorzy odczytywali prace finałowe, odbywały się rozmowy o usłyszanych pracach, uczestnicy mieli okazję poznać autorów najlepszych prac. Pełna relacja, wraz z filmem i zdjęciami znajduje się TUTAJ!\nWyniki konkursu w ramach projektu „Lira Szekspira – czyli ciąg dalszy”\nZ nadesłanych 36 prac Jury w składzie: prof. Ewa Nawrocka, Daniel Odija i Michał Pruszak wyłoniło 20 prac rekomendowanych do nagrody. Prace te w niezależnej ocenie wszystkich członków Jury otrzymały najwięcej punktów i zostały poddane pod dyskusję podczas finalnych obrad. Z finałowej dwudziestki Jury wyłoniło ostatecznie 10 równorzędnych nagród głównych oraz przyznało dodatkowo 3 wyróżnienia dla prac, które zrobiły szczególne wrażenie na jurorach.\n1. Pola Paurowska z II Liceum Ogólnokształcącego w Chojnicach za pracę na podstawie „Poskromienia złośnicy” Williama Szekspira – za dowcipne i twórcze odwrócenie sytuacji Szekspirowskiego oryginału oraz za bardzo świadome nawiązania i zabawę oryginalnym tekstem.\n2. Agata Telefus z I Liceum Ogólnokształcącego w Tczewie za pracę na podstawie „Burzy” Williama Szekspira – za bardzo dobrze napisany monolog Ariela o wolności, który staje się dramatem samotności, praca wykazuje się też dużą sprawnością językową.\n3. Marcelina Młodzik z II Liceum Ogólnokształcącego w Chojnicach za pracę na podstawie „Poskromienia złośnicy” Williama Szekspira – za przyjęcie formuły dziennika, wykorzystanie zabawy z czasem i onirycznością narracji oraz przełamanie pewnego modelu postrzegania rzeczywistości, popularnego w odczytaniach proponowanych przez innych uczestników konkursu.\n4. Aleksandra Miloch z II Liceum Ogólnokształcącego w Chojnicach za pracę pt. „Hamlet niepogrzebany” – za dobrze i z dużą wrażliwością napisaną pracę, zręcznie przeplatającą narrację z dialogami oraz dobre wyeksponowanie i pogłębienie psychologiczne postaci Horacego.\n5. Zuzanna Szymańska z I Liceum Ogólnokształcącego w Tczewie za pracę pt. „Zacznij od siebie” na podstawie „Wieczoru Trzech Króli” Williama Szekspira – za zgrabnie napisaną i przemyślaną kompozycyjnie pracę, ciekawe rozwinięcie wątków – w szczególności zwrócenie uwagi na tragizm postaci Malvolia oraz na to, jak okrutny i poniżający może być śmiech.\n6. Antonina Biesek z II Liceum Ogólnokształcącego w Chojnicach za pracę pt. „Akt V, scena III Hamleta” – za oddanie głosu jednej z bardzo ważnych postaci dramatu oraz stworzenie spójnej kontynuacji tekstu Szekspirowskiego. Praca doskonała językowo.\n7. Natalia Strzelecka z Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 2 w Kwidzynie za pracę pt. „Przebudzenie” na podstawie „Hamleta” Williama Szekspira – za bardzo dobry styl i język, za ogromną wyobraźnię i przetworzenie oryginału Szekspirowskiego na model mrocznej, przejmującej baśni.\n8. Zosia Dalke z II Liceum Ogólnokształcącego w Chojnicach za pracę pt. „Burza” – za stworzenie relacji między współczesnymi konwencjami literackimi a tekstem sztuki, nadanie nowej roli bohaterom oraz za stworzenie niezwykłego, pełnego klimatu nastroju świata przedstawionego.\n9. Natalia Fryca z II Liceum Ogólnokształcącego w Chojnicach za pracę pt. „Ciąg dalszy Poskromienia złośnicy” – za poruszenie tematu świadomości doświadczania przemocy domowej i leczniczej roli akceptacji, za wyraziste zarysowanie motywów psychologicznych w realiach rodzinnych, roli zamknięcia, ucieczki, lęku i ceny za własną wolność.\n10. Martyna Rogacka z Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 2 w Kwidzynie za pracę pt. „Poskromienie złośnicy. Dwa lata później” – za studium przemocy domowej, z wiedzą i dojrzałością ujęcia trudnego tematu. Praca wiarygodna i pełna wrażliwości.\n1. Zuzanna Lewińska z II Liceum Ogólnokształcącego w Chojnicach – Wyróżnienie za pracę na podstawie „Poskromienia złośnicy” Williama Szekspira – za zbudowanie pomostu między współczesną dziewczyną a bohaterką Szekspirowską, ciekawe spojrzenie na konstrukcję bohatera literackiego i zabawę tą konwencją.\n2. Milena Bagińska z Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 2 w Kwidzynie – Wyróżnienie za pracę na podstawie „Burzy” Williama Szekspira – za udaną próbę określenia własnej tożsamości Kalibana; krótka objętościowo praca wykazuje się bardzo dobrym językiem.\n3. Weronika Skoczke z Powiatowego Zespołu Szkół w Redzie – Wyróżnienie za pracę pt. „Ukrzyżowany Minion” na podstawie „Hamleta” Williama Szekspira – za wykazanie się odwagą i prowokacją. Chociaż jest to praca dla specyficznego grona odbiorców, jej dużym plusem jest to, że wpisuje się w nurt nowoczesnego przetwarzania gatunku, osadza się we współczesnej kulturze literackiej i medialnej. Ciekawi propozycja rzeczywistości, w której spotykają się różni bohaterowie (model spin-off).\nLista zwycięskich prac jest alfabetyczna, ułożona na podstawie anonimowych godeł autorów.\nNagrody główne są równorzędne.\nZobacz, jak przebiegały warsztaty w poszczególnych szkołach.\nZ nadesłanych tekstów: 15 prac dotyczyło „Hamleta”, 10 – „Poskromienia złośnicy”, 6 – reinterpretowało „Burzę”, 3 – „Wieczór Trzech Króli”, a 2 prace – poruszają temat „Zimowej opowieści”.\nO projekcie „Lira Szekspira – czyli ciąg dalszy”\nProjekt Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego „Lira Szekspira – czyli ciąg dalszy” skierowany był do szkół średnich województwa pomorskiego – spoza trójmiejskiego centrum aglomeracyjnego, tj. Gdańska, Sopotu i Gdyni. Do projektu wybrane zostały 4 szkoły, z każdej z nich 3 nauczycieli i 15 uczniów czynnie uczestniczyło w zajęciach.\nW ramach projektu przeprowadzone zostały warsztaty i zajęcia – pisarskie, prowadzone przez Daniela Odiję, o różnicach w tłumaczeniach dzieł Szekspira na j. polski, które prowadziła prof. Ewa Nawrocka oraz o przepisywaniu poezji na język prozatorski – prowadzone przez Michała Pruszaka.\nPo cyklu warsztatów, w trakcie wakacji, uczniowie pisali prace konkursowe, które następnie oceniało grono jurorów, złożone z osób prowadzących zajęcia. Tematem prac konkursowych był ciąg dalszy losów postaci z wybranej sztuki Williama Szekspira, po zakończeniu oryginalnej historii.\nNauczyciele (opiekujący się grupami uczniów) uczestniczyli w warsztatach narzędziowych o “językowym śmietniku” – o wulgaryzmach, o nowoczesnej literaturze – o tym, o czym trudno jest czasem rozmawiać z uczniami. Były to bardzo praktyczne zajęcia dla dorosłych, którzy pracują z młodzieżą.\nFinałem projektu będą spotkania literackie, które odbędą się w każdej ze szkół. Zawodowi aktorzy odczytają zwycięskie prace a uczniowie otrzymają nagrody rzeczowe!\nGrupy uczniów, które uczestniczyły w projekcie „Lira Szekspira” to:


284 Shares 8567 views\nMoskwa jest pełen wyjątkowych atrakcji, z których każdy zasługuje na odrębną opowieść entuzjazmu. Teatr Armii Rosyjskiej, jedyny w swoim rodzaju w wielu aspektach. Nigdzie nie ma takiej rangi w świecie teatru, który byłby związany nierozerwalnie z wojska.\nTo nie jest zespół wojsko lub odwiedzając zespół z repertuarem tematycznych, jest to jedna z największych instytucji tego typu na świecie. Stan osobliwy: to resortowych teatr Sił Zbrojnych, a wielu z aktorów na scenie w pełnym znaczeniu tego słowa służyli. Przed wojną w ZSRR Ministerstwo Obrony systemu miał kilka takich domów należących do niektórych regionów Rosji, były one nazywane Teatr Armii Czerwonej.\nUnikalne armie – wyjątkowy teatr\nTeatr Armii Rosyjskiej, w sali, w której znajduje się duża scena (niektóre porównać do boiska piłkarskiego), są największe w stolicy. Jedyny w swoim rodzaju jest budynek teatru. I to nie tylko fakt, że budynki wielokondygnacyjne scena jest największym w Europie, jest unikalna w tym samym formę budowy: budynek u podstawy jest gwiazdą. Jazda armii rosyjskiej Theater Hall znajduje się w dalszej części artykułu. Wspaniała struktura jest umieszczony tak, że wszystkie pięć belek są skierowane do niektórych ważnych miejsc – centrum stolicy, Komsomolskaja placu i trzy największego węzła transportowego – Savelovsky, Ryga i stacje białoruskie. I oczywiście, unikalny budynek jest otoczony legendami. Jedna z nich mówi, że niemieckie bombowce chcielibyśmy bombardować gwiazdę, jak można by powiedzieć teraz, widziana z kosmosu.\nTeatr Armii Rosyjskiej (lub raczej jego trupa) została utworzona w 1929 roku z wojska amatorskich załóg stopniowo rozcieńczone przez profesjonalnych aktorów i reżyserów. Data urodzenia jest uważany TSATRA 6 lutego 1930 roku. Produkcja „wydajności K.V.ZH.D.” została przeprowadzona w tym dniu.\nMoże dlatego, że już w 1930 roku dyrektorem artystycznym teatru z lekką rękę dyrektora Vladimir Meskheteli staje Yuriy Aleksandrovich Zawadzkiego, teatr zyskał reputację jako wysoce profesjonalnej instytucji. Najlepiej w momencie Dyrektor i podniósł trupę utalentowany i wspaniały repertuar. Teatr Armii Rosyjskiej (wtedy czerwona) szybko staje się ulubionym miejscem Moskali.\nInstytucja ta ma zawsze szczęście z dyrektorów artystycznych, o których poziom spektakli, zważywszy Zawadzkiego, nigdy nie upadł, a występy, zaskakujące i potrząsając publiczność staje się legendą, według której, ze względu na ich popularność, robić filmy, takie jak „The Dancing Master” z legendarnym Vladimir Zeldin. 3D-musicalu „Pola Negri”, który otwiera 85. sezon, nie jest godne podziwu i uwielbienia?\nW historii dyrektora artystycznego teatru byłam mała. Po Zawadzkiego był dyrektorem artystycznym wybitnego Aleksiej Popow (najbardziej genialnego reżysera i dyrektora artystycznego, według specjalistów w dramacie). Potem – nie mniej szlachetny i popularnie ukochany Andriej Popow. Po jego śmierci, dyrektor artystyczny staje się jego uczniem Boris Afanasevich Morozov sprawowaniu zarządu i teraz. Teatr Armii Rosyjskiej zawsze był znany ze swojej trupy, to może być długa lista gwiazd pierwszej wielkości, która przez wiele lat służyła TSATRA. W 1975 roku teatr otrzymał tytuł akademickiego (druga litera w akronimem).\nJedyny w swoim rodzaju budynku\nAle sławny, jak wspomniano powyżej, to teatr, a jego budynek. Znajduje się w centrum Moskwy, na bardzo dużym obszarze, który jest nazywany Suvorov (poprzednio – na terenie gminy, a nawet wcześniej – Catherine, najbliższej stacji metra – „Dostojewskiego”). Suvorov Pomnik organicznie wyglądać na tle TSATRA okazałym budynku, który dominuje w całej okolicy. Unikalny próbka Stalin Imperium (oficjalna nazwa – radziecki monumentalny klasycyzm), wybudowany w latach 1934 i 1940 przez architektów K. S. Alabyana i VN Simbirtseva, któremu bardziej niż ambitny cel został ustalony: budynek był symbolizować siła Armii Czerwonej. I struktury w kształcie gwiazdy (rosyjski schemat Teatr Army określone powyżej), jak nic innego nie może spełnić te wymagania. W artykule o nazwie peripetrom TSATRA budynku – z greckiego „peripteral”, który naprawdę zdobią fasadę, nadając mu pożądany monumentalności.\nGigantyzm nieodłączne w imperium Stalina\nNic dziwnego, że w teatrze można grać z akcji z udziałem kawalerii (spektaklu „Pierwszy Kawalerii” Wsiewołod Vishnevsky), a nawet czołgi. W budynku znajduje się antena 10 (sześć, które są zajmowane przez zarządy, w szczególności piętrze 4 – dużej scenie i dwa – małe) i taką samą ilością parterach. Pokój z dużym etapie może pomieścić do 1,5 tys. Man. Jazda rosyjskiego sali teatralnej Armia daje wyobrażenie o jego wielkości. Balkon z wielkiej sali, a także amfiteatr, jest podzielony na pięć sektorów. Dokładna liczba miejsc – 1520 (pierwotnie były one w 2100 roku). On jest znany milionom telewidzów, bo tutaj przez 10 lat – od 2002 do 2012 roku – były zespoły KVN Major League.\nMały przytulny pokój scena\nPomieszczenie jest obliczana z małej sceny we wszystkich 400 miejscach. Tutaj znajdują się komory lub występy doświadczalnych. Ponadto, na małej scenie wykonuje swoje produkcje dla dzieci Teatr Studio Natalia Aristova. Były takie spektakle jak „Kowaliow z prowincji”, A. A. Popov umieścić tutaj Kafka. Kiedy zrekonstruowany dużej scenie, występy nadal postawić na niskim poziomie. Lista produkcjach realizowanych na dwóch etapach, może sprawić, że cały prospekt oraz przegląd i informacje zwrotne dotyczące występów – całą książkę.\nŁatwo jest założyć, że w repertuarze teatru zawsze, przez 70 lat swojego istnienia, występy były związane z tematem wojskowej. Wielbili męstwo rosyjskiej armii w każdej chwili. Przez wiele lat scena nie zostawił heroiczną komedię muzyczną F. Gladkov, „Dawno, dawno temu”. W 2005 roku, to reaktywowana, a ona zamknęła 77. sezon.\nNigdy nie opuścił deskach tego teatru dramatu A. N. Ostrovskogo. Teraz wyświetlić „Wilki i owce”. W 2015 roku armia rosyjska Akademicki Teatr będzie obchodzić jubileusz 85 rocznicy uroczysty jubileuszowy koncert, który odbędzie się na dużej scenie w Dniu Rosji. Repertuarze spektakle teatralne nie są obce autorów obcych (już wspomniano mMyuzikl „Pola Negri”), to doskonałe miejsce historyczne: Teraz duża scena jest „Król Fiodora Iwanowicza” Dla dzieci wychowywanych na małej scenie, „Oh How It Hurts”.\nDobry teatr – dobre opinie\nTeatr Armii Rosyjskiej ma entuzjastyczne recenzje. Ludzie podziwiają wszystko: majestatycznym architekturę, elegancki wystrój holu, gdzie można wziąć udział w sesji zdjęciowej, a nawet zaproponował drinka na kieliszek szampana. Zwłaszcza takie jak występy, zwłaszcza powyżej. Opinie były bardzo pozytywne, ale to byłoby śmieszne, gdyby nie znalazła się jedna wada, która będzie zepsuć beczkę miodu. Opinii i powinny się różnić: jedne spektakl w szoku ale ktoś spodziewałem się więcej. Ujemne sprzężenie zwrotne, że mały, ostatecznie zmuszając pracowników teatru, aby wyeliminować słabości i doskonalić swoje umiejętności.\n472 shares 3930 views\n758 shares 3048 views\n156 shares 1976 views\n„Teatr na herbatę”: historia, repertuar, trupy\n98 shares 6855 views\nMariya Ermolova: biografia, kreatywność\n733 shares 1766 views\n86 shares 5402 views\n680 shares 1526 views\n694 shares 2320 views\n283 shares 8272 views\n97 shares 3375 views\n628 shares 8459 views\nTancerka baletowa Altynay Asylmuratova: biografia, życie osobiste, praca w teatrze i kinie


Odcumowanie statku Progress 41P\nYou are at:Home»Misje»Misje orbitalne»Odcumowanie statku Progress 41P\nBy Maciej Mickiewicz on 25 kwietnia 2011 Misje orbitalne\nW ostatni piątek od Międzynarodowej Stacji Kosmicznej odcumował transportowy statek Progress 41P. Dzisiaj zostanie on przez rosyjskich kontrolerów skierowany do atmosfery naszej planety. W tym tygodniu w kierunku Stacji ISS wyruszą dwa kolejne statki, w tym po raz ostatni amerykański wahadłowiec Endeavour w ramach misji STS-134.\nRosyjski Progress 41P, wypełniony odpadkami oraz niepotrzebnymi już rzeczami, odcumował o godzinie 13:41 CEST 22 kwietnia od portu cumowniczego na module Pirs, gdy Stacja ISS przelatywała 354 kilometry nad terytorium Chin. Dowódca Ekspedycji 27. Dmitrij Kondratjew fotografował statek w momencie jego oddalania, celem zweryfikowania stanu uszczelek w rejonie aparatury dokowania.\nWęzeł cumowniczy na module Pirs nie pozostanie długo wolny, gdyż już w środę z kazachstańskiego kosmodromu Bajkonur wystartuje rakieta Sojuz z kolejnym statkiem transportowym. Progress 42P zacumuje do Stacji ISS 29 kwietnia o godzinie 16:29 CEST, na zaledwie parę godzin przed startem wahadłowca Endeavour z Przylądka Canaveral na Florydzie. Misja STS-134 dostarczy na Stację najbardziej zaawansowany eksperyment fizyczny w historii – AMS-02 – oraz pewne dodatkowe ładunki, w tym dwie anteny komunikacyjne S-band, zbiornik HPGT i elementy zapasowe dla kanadyjskiego robota Dextre.\nZałoga Stacji w weekend miała trochę więcej wolnego czasu, w piątek jednak trwały przygotowania do przybycia sześcioosobowej załogi misji STS-134. Inżynier Lotu Ron Garan przejrzał procedury związane z operacjami logistycznymi, które wykonane będą po zacumowaniu wahadłowca za pomocą manipulatorów robotycznych – za pomocą ramienia Stacji CanadArm2 z krawędzi ładowni wyciągnięty zostanie OBSS (Orbiter Boom Sensor System), a następnie nastąpi jego przekazanie do ramienia wahadłowca SRMS (Shuttle Remote Manipulator System).\nW tym samym czasie Inżynier Lotu Paolo Nespoli przeprowadził testowanie skafandrów kosmicznych, które zostaną użyte podczas czterech spacerów kosmicznych, zaplanowanych na misję STS-134. Włoski astronauta m.in. wymienił wodę oraz przeprowadził konserwację obiegów chłodzących. Potem Garan i Nespoli dołączyli do Cady Coleman, która zajmowała się rozładunkiem europejskiego statku transportowego ATV-2 „Jan Kepler”. Na pokładzie tego statku dostarczone zostało 7 ton ładunków, które pomiędzy 24 lutego (zacumowanie) a końcem czerwca (odcumowanie) zostaną wyładowane i zastąpione odpadkami oraz niepotrzebnymi już rzeczami.\nATV ISS Progress STS-134\nPrevious ArticleTeleskop Hubble’a odkrył młodą galaktykę na krańcach Wszechświata\nNext Article Bajkonur spółką akcyjną?


Referencje otrzymane za usługi sprzątające\nPoniżej przedstawiamy, niektóre z naszych referencji otrzymanych od przedsiębiorców za sprzątanie pomieszczeń biurowych.\nAby zobaczyć powiększenie wystarczy kliknąć na link z nazwą:\nHurtownia stomatologiczna Medius - usługi sprzatające pomieszczeń biurowych Nysa\nReferencje Medycyna Pracy\nNie zapomnieliśmy również o naszych Klientach będących osobami prywatnymi.\nDla nich w stworzyliśmy poniższy formularz. Prosimy pamiętać dane kontaktowe tj. email czy telefon nie muszą być uzpełniane. Zapraszamy do podzielenie się opinią o naszych zrealizowanych usług sprzątania mieszkań, domów czy opieki nad ogrodami.\nŚwietna firma, takich trzeba nam więcej\nBardzo dobra firma. Panie sprzątające są świetne, miłe uprzejme. Wykonują prace z należyta starannością. 100 % polecam\nsuper firma, pełen profesjonalizm. Polecam\nJestem zadowolona z usług świadczonych przez firmę. Polecam innym . Terminowość , solidność i fachowość zaostała sprawdzona\nteresin , swiętokrzyska 6 , 96-515 Teresin\nSuper! Profesjonalni , solidni , terminowi. Polecam\nBardzo dobra firma,profesjonalna obsługa.Wszystko pod kontrolą miłej szefowej.\nJesteśmy bardzo zadwoleni z rozpoczętej niedawno współpracy. Dom lśni czystością. Nie musimy przypominać o sprzątaniu trudno dostęnych miejsc. W razie potrzeby \_"Szefowa\_" wspomaga Panią sprzątającą - tak aby w ustalonym czasie wszystko zostało zrobione. Nasza współpraca dotyczy sprzątania domu o powierzchni 300m oraz prasowania. Cieszymy się z rozpoczętej współpracy i liczymy, że będzie ona trwała latami. Polecamy skorzystanie z usług tejże firmy.\nBardzo dobra firma. Wszystkim polecam\nWreszcie ktoś mnie wyręcza w tych trudnych i cięzkich obowiązkach. Nareszcie mam czas dla siebie. SUUPER FIMA GORĄCO POLECAM\nJestem bardzo zadowolona z tej firmy. Zawsze są i byli na czas a ich usługi są wykonywane szybko, starannie i rzetelnie. Jestem zadowolona ze sprzątania jak i maglowania mojej pościeli. Wszystko zawsze jest dopięte na ost guzik. Z czystym sumieniem i bez obaw mogę polecić każdemu tą firmę.\nJestem absolutnie zadowolona z usług Tej firmy. Mam wypraną kanapę (brud po psach) i wyprany materac. Przemiła Pani. Bardzo serdeczna. Na pewno skorzystam jeszcze z jej usług! Atrakcyjna cena i pełen profesjonalizm. Polecam.\nUsługi sprzątania Nysa - Usługi sprzątające Nysa


Marcin Hakiel odpowiada na atak internauty. O co poszło?\nStrona główna » Newsy » Marcinowi Hakielowi oberwało się od internauty. Fan stanął w obronie Kasi Cichopek. Tancerz bezlitośnie go zripostował\nMarcin Hakiel został zaatakowany przez internautę w jednym z komentarzy. Poszło o Kasię Cichopek. Co odpisał tancerz?\nMarcin Hakiel i Katarzyna Cichopek przez 17 lat uchodzili za jedna z najbardziej zgodnych par w show-biznesie. Kilka tygodni temu zaskoczyli fanów i media informacją o rozstaniu. Na profilach małżonków pojawiło się oficjalne oświadczenie, w którym ogłosili swoją decyzję. Zaznaczyli, że nie zamierzają komentować sytuacji, ani mówić o powodach zakończenia związku.\nMarcin jednak złamał się i najpierw odpowiadał na pytania fanów, a później udzielił szczerego wywiadu w programie Miasto Kobiet. Zasugerował w nim, że w życiu jego żony pojawił się inny mężczyzna, co spowodowało, że Kasia stała się ofiara niewybrednych komentarzy w sieci.\nCichopek długo milczała, trzymając się zawartej w oświadczeniu obietnicy, ale w końcu postanowiła opowiedzieć o zakończeniu małżeństwa przed kamerą Jastrząb Post.\nOczywiście, że tak. Spędziliśmy wspólnie 17 lat i chce pamiętać tylko te dobre chwile. Absolutnie nie będę komentowała, co się wydarzyło między nami. Również nie będę źle o nim mówiła z szacunku do tego, co przeżyliśmy wspólnie i z szacunku do naszych dzieci. Chciałabym, żeby wszyscy byli szczęśliwi. Wiem, że do tego potrzebny jest czas, emocje muszą opaść. Wierzę głęboko w to, że tak będzie.\nTymczasem Marcin nie przestaje publikować nowych treści. Najnowszy post sprowokował jednego z internautów do ataku. Co napisał i jak zripostował Hakiel?\nMarcin Hakiel odpowiada na atak internauty\nMarcin Hakiel spędza weekend z synem. Najpierw zabrał Adama na siłownię, gdzie wspólnie wyciskali siódme poty, a następnie spełnili marzenie i pojawili się na koncercie Quebonafide.\n#tobyldobrykoncert #fatherandson #kolejnemarzeniespełnione – napisał zadowolony pod postem, w którym pokazał kilka zdjęć.\nPod postem Marcina, oprócz słów wsparcia i uwag, że tancerz ma smutne oczy, pojawił się też atak, w którym użytkownik sieci oskarżył tancerza, że niepotrzebnie publicznie wypowiada się na temat Katarzyny Cichopek:\nLepiej zamilcz. Co chcesz tym osiągnąć? Myślisz ze dzieci beda dumne ze tatuś pojedrza mamusie i to jeszcze publicznie? [zachowao pisownię oryginalną] – napisał jeden z internautów.\nHakiel nie zostawił komentarza bez odpowiedzi i ostro zripostował:\nDzięki za komentarz, nie musisz mnie obserwować, a ja mogę publikować u siebie co uważam za stosowne, pozdrawiam.\nMarcin nie zwykł reagować na zaczepki internautów, tym bardziej zaskakuje jego reakcja. Co myślicie na ten temat?\nMarcin Hakiel spędza weekend z synem\nMarcin Hakiel ripostuje internautę\n29 maja 2022 o 10:46\nJuz wystarczy tych bzdur..sa ważniejsze rzeczy na świecie..mało to ludzi się rozstaje\n29 maja 2022 o 09:40\nJaka Kaśka,taki Kasiek.Oboje diabła warci.Szkoda dzieci.\nJestem już zmęczona tematem Cichopek & Hakiel to samo w kółko . Rozwody się zdarzają . Moi znajomi się rozstali po 30 latach , ale nie ogłaszali tego na całą Polskę\n29 maja 2022 o 08:20\nNajlepiej jeszcze niech wystąpi w DDTVN ni się popłacze\n29 maja 2022 o 09:06\n29 maja 2022 o 08:12\nZaburzony spragniony atencji koleś, żona ciągnęła wszystko i była jedyna przyczyną jego „popularnosci” i tak wisi na niej… nie mialby nawet 1/10 tego co ma gdyby nie małżeństwo z nią i jeszcze bezczel robi z siebie ofiarę\nBardzo dobrze zrobiła Kasia, że kopnęła go w 4 litery.\n29 maja 2022 o 08:05\nTo prawda, nie ma honoru, nie zachowuje się jak mężczyzna i nie dziwię się, że Pani Kasia wreszcie odeszła z tego toksycznego związku. Nawet z miłości do swoich dzieci nie powinien się tak zachowywać. Chyba, że jest to dla niego jedyny sposób, aby też o nim pisano i mówiono, bo nie ma czym innym zabłysnąć – w przeciwieństwie do Pani Kasi.\nJest słabym,bez honoru dupkiem\nagata tomaszewska wiek wikipedia


Niech Twoje dziecko obejrzy ten film! | Pozostałe\n22 listopada 2012 21 listopada 2012 serwis\nOd 21 listopada film na DVD do kupienia z tygodnikiem „Gazeta Polska”. Obecnie TVP nie planuje emisji, lub publikacji tego filmu. Film funkcjonuje wyłącznie na pokazach otwartych. Chcesz pomóc niezależnym produkcjom filmowym, realizującym misję publiczną? Wejdź na www.FilmOpenGroup.pl/wsparcie i zobacz co możesz zrobić dla Prawdy w Polsce\nSAŁATKA DLA RADY MINISTRÓW