26 niedziela zwykła Rok A – U źródeł wody życia\nWZRASTANIE KU GÓRZE.\nCo myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: „Dziecko, idź i pracuj dzisiaj w winnicy”. Ten odpowiedział: „Idę, panie”, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: „Nie chcę”. Później jednak opamiętał się i poszedł. Który z tych dwóch spełnił wolę ojca? Mówią mu: „Ten drugi”. Wtedy Jezus rzekł do nich: „Zaprawdę powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł, bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wyście mu nie uwierzyli. Uwierzyli mu zaś celnicy i nierządnice. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście, żeby mu uwierzyć” (Mt 21, 28-32).\nPrzed wielu laty, gdy istniał jeszcze Związek Radziecki w Moskwie, w jednym z teatrów wystawiana była bluźniercza sztuka pt. „Chrystus w smokingu”. Teatr wypełniony był po brzegi, gdyż główną rolę miał grać Aleksander Rostowżew sławny aktor i przy tym gorliwy wyznawca Marksa. W pierwszym akcie ukazał się ołtarz wewnątrz kościoła. Jednak zamiast krzyża i świec na ołtarzu stały butelki z piwem, winem i wódką. Wokół ołtarza zebrani byli otyli kapłani, wznoszący toasty, a u dołu na podłodze- zakonnice grające w karty.\nW drugim akcie ukazał się aktor grający Chrystusa. Ubrany był we wschodnią długą szatę i trzymał księgę Nowego Testamentu. Zaraz po wyjściu na scenę miał odczytać dwa wiersze z Kazania na Górze, a następni zrzucić swój strój palestyński i zawołać: „Dajcie mi mój smoking i mój kapelusz!” Następnie miał przeczytać słowa: „Błogosławieni ubodzy duchem, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. (…) Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni…” Nagle zamilkł i stanął jak sparaliżowany. Cisza zapanowała w całej sali. Aktor nie zrzucił swojej szaty, nie zawołał o smoking, ale z piersi wydobył się cichy, ale słyszalny głos: „Błogosławieni cisi, albowiem oni posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”. Następnie, wobec wszystkich zgromadzonych zrobił duży znak krzyża i zawołał: „Panie wspomnij na,mnie, gdy przybędziesz do swego Królestwa”.\nW książce „Table Talk” Samuela Taylora Coleridga czytamy:, „Jeśli człowiek nie wzrasta ku górze, aby stać się aniołem to w przeciwnym razie pogrąża się w dół, aby stać się diabłem”. Człowiek jest istotą, która się ciągle zmienia, zmienia się na lepsze, albo na gorsze. Bóg jest uosobieniem wszystkich pozytywnych wartości i to w stopniu absolutnym. Spełnianie woli bożej jest wzrastaniem ku górze, przemianą ku dobremu. Ten problem jest tematem ewangelicznej przypowieści zacytowanej na wstępie. Gospodarz, który jest obrazem Boga zwraca się do synów z poleceniem. Jeden z nich odpowiada na „nie”. Później jednak zrozumiał swój błąd. Zaczyna się w nim proces wewnętrznej przemiany, jego „nie” wobec ojca zmienia się na „tak”. Taka postawa znalazła aprobatę w oczach Jezusa. Podobna była droga aktora Aleksandra Rostowżewa, grającego w sztuce „ Chrystus w smokingu”. Nie wiemy, kiedy rozpoczął się w nim proces przemiany, wzrastania ku Bogu. To, co się wydarzyło w czasie spektaklu było ostatnim akordem tej przemiany, jego „nie” wobec Boga zmieniło się na „tak”.\nJakże często jesteśmy świadkami odwrotnej sytuacji; ludzkie „tak” względem Boga, dobra zamienia się na „nie”. Jeden z ewangelicznych synów tak łatwo powiedział swemu ojcu „tak”, ale później nie dotrzymał słowa. Jego „tak” zmieniło się na „nie”. Z życia moglibyśmy przytoczyć wiele przykładów ludzi, którzy tak dobrze się zapowiadali, zawsze byli gotowi na „tak” wobec Boga, a później z różnych powodów zrezygnowali z wysiłku pełnienia woli Ojca, przestali wzrastać wzwyż i to był początek równania w dół. Ich początkowe „tak” względem dobra zamieniało się na „nie”.\nJezus opowiedział tę przypowieść, zwracając szczególną uwagę na dwie kategorie swoich słuchaczy; grzeszników i faryzeuszy. Życie grzeszników było na „nie” wobec Boga, jednak pod wpływem Chrystusa nawracali się i szli za Nim. Zaś faryzeusze uważali, że są tak poprawni wobec Boga, że nie potrzebują nawrócenia. I tak odrzucili słowo boże przychodzące w Jezusie. Dlatego też Chrystus mówi do nich: „Zaprawdę powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego”.\nW świetle powyższych refleksji rodzi się pytanie o kierunek naszego osobistego wzrastania. Odpowiedź nie jest taka prosta, ponieważ w życiu odpowiedzi na „tak” są wymieszane z odpowiedziami na „nie” wobec Boga. Bóg jednak przewidział to w swoich planach zbawczych, dlatego ustanowił sakrament pojednania dla tych, którzy powiedzieli Bogu „tak”, a później wiele razy padało „nie”. Ewangelia o dwóch synach jest wezwaniem do ciągłej przemiany ku dobremu, ku Bogu. Wzrastamy ku górze nawet wtedy, gdy powiemy Bogu „nie”, jeśli jesteśmy otwarci na osobistą refleksję, żal za popełnione zło, postanowienie poprawy. Wtedy nasze „nie” zmienia się na „tak”. Jest to najczęstsza droga ludzkiego wzrastania ku górze i to ostatecznie sumuje się to na wielkie „tak” wobec Boga.\nOPAMIĘTAĆ SIĘ I UWIERZYĆ\nTo mówi Pan Bóg: „Wy mówicie: »sposób postępowania Pana nie jest słuszny. Słuchaj jednakże, domu Izraela: czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne? Jeśli sprawiedliwy odstąpił od sprawiedliwości, dopuszczał się grzechu i umarł, to umarł z powodu grzechów, które popełnił. A jeśli bezbożny odstąpi od bezbożności, której się oddawał, i postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu. Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze” (Ez 18,25–28).\nPonad 7 milionów pielgrzymów odwiedza rocznie niewielką miejscowość San Giovanni Rotondo w południowych Włoszech, co stawia to sanktuarium w rzędzie najliczniej odwiedzanych miejsc kultu na świecie. A to za sprawą jednego z najbardziej popularnych świętych, stygmatyka i mistyka św. Ojca Pio. Na oczach niejako całego świata dokonywał cudów. To w tym miejscu tysiące ludzi doznawało cudu uzdrowienia, zarówno fizycznego jak i duchowego. W zetknięciu z ojcem Pio ludzie nawracali się i zmieniali swoje życie. Nawrócenie Italii Betti należało do najgłośniejszych w tamtym czasie. We Włoszech nazywano ją „herod babą Karola Marksa”. Była profesorem matematyki i jedną z czołowych przywódców włoskiej partii komunistycznej. Przez wiele lat objeżdżała na czerwonym motocyklu włoskie miasteczka i wsie agitując na rzecz ateizmu i komunizmu. Wrogo nastawiona do duchowieństwa i Kościoła usiłowała pozbawić księży i zakonników opieki nad osieroconymi dziećmi w czasie II Wojny światowej, które zostały przez nich przygarnięte po wojnie. Betti przypadkowo trafiła do San Giovanni Rotondo, gdzie spotkała Ojca Pio. To spotkanie odmieniło jej życie. Publicznie przyznała się do błędu, żałowała swojej ateistycznej działalności. Zrezygnowała z działalności politycznej, zamieszkała na peryferiach miasta, oddając się pokucie i modlitwie. Umarła w opinii świętości. Za jej przykładem szeregi partii komunistycznej opuściło wielu innych członków, wśród nich był Giovanni Gigliozzi, redaktor komunistycznego dziennika „Avanti”.\nPowyższa historia może być ilustracją do zacytowanego na wstępie fragmentu z Księgi proroka Ezechiela. Betti uważała, że lepiej wie od Boga jak urządzić świat. Odrzuciła Boga i na miejsce jego przykazań wprowadzała marksistowskie zasady. Walczyła z Kościołem, uważając, że bez Chrystusa da się urządzić lepszy świat. Po spotkaniu z ojcem Pio, w całej ostrości dotarły do niej słowa Boga skierowanie do Narodu Wybranego: „Wy mówicie: ‘sposób postępowania Pana nie jest słuszny’. Słuchaj jednakże, domu Izraela: czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne?”. Betti uznała, że jej postepowanie było przewrotne, że to ona się myliła a nie Bóg. W konsekwencji zwierzyła swoje życie Chrystusowi, wypełniając je pokutą i dobrem. Możemy powiedzieć, że w jej życiu wypełniły się słowa Boga z pierwszego czytania: „A jeśli bezbożny odstąpi od bezbożności, której się oddawał, i postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu”. Uratowała, zachowała swoje życie w jego najgłębszym wymiarze, to znaczy wiecznym, nadprzyrodzonym. O tym wymiarze życia mówią słowa: „Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze”.\nSłowa proroka Ezechiela do Narodu Wybranego dotyczą każdego z nas. Wzywają one do nawrócenia i postępowania bożymi drogami. Od czasów proroka Ezechiela nie wiele się zmieniło. Człowiek nie odrzuca istnienia Boga, ale uważa nieraz, że Bóg się myli, i że on sam ma lepszą receptę na życie. Bóg się myli, gdy wymaga nierozerwalności małżeństwa, myli się, gdy wymaga poszanowania życia od poczęcia aż do ostatniego tchnienia, myli się, gdy wymaga wierności małżeńskiej, myli się, gdy wymaga miłości, która wiąże się z odpowiedzialnością, myli się, gdy żąda uczciwości, która nas kosztuje, myli się…, myli się…. I tak tę listę można by ciągnąć prawie w nieskończoność. Wyliczanie „pomyłek” Boga i poprawianie Go, to według proroka Ezechiela droga prowadząca do śmierci duchowej, śmierci wiecznej: „Jeśli sprawiedliwy odstąpił od sprawiedliwości, dopuszczał się grzechu i umarł, to umarł z powodu grzechów, które popełnił”.\nKontynuację myśli z pierwszego czytania odnajdujemy w ewangelicznej przypowieści: „Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: ‘Dziecko, idź dzisiaj i pracuj w winnicy’. Ten odpowiedział: ‘Idę, Panie’, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: ‘Nie chcę’. Później jednak opamiętał się i poszedł. Któryż z tych dwóch spełnił wolę ojca?”. Na to pytanie zabrani odpowiedzieli: „Ten drugi”. I była to słuszna odpowiedź. Chrystus skierował tę przypowieść do faryzeuszy, którym wytykał sprzeciwianie się Bogu w kontekście misji Jana Chrzciciela. Grzesznicy usłuchali wezwania Jana Chrzciciela do nawrócenia i pokuty. I przez to przygotowali się na przyjęcie Mesjasza. Zaś faryzeusze, uważając się za pobożnych, oddanych Bogu nie usłuchali Jana Chrzciciela. Są oni jak ten syn, który powiedział ojcu „tak”, ale jego postępowanie było na „nie”. I to do nich Chrystus powiedział: „Zaprawdę powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego”. Tak jak wszystkie przypowieści Chrystusa tak i ta ma ponadczasowy wymiar. Jest to przypowieść o nas samych. Możemy przytoczyć tysiące ludzi, którzy powiedzieli Chrystusowi „nie”, ale gdy się opamiętali zawierzyli Mu całe swoje życie. Są oni także w gronie świętych i błogosławionych. Można także przytoczyć wiele przykładów ludzi, którzy na początku powiedzieli Chrystusowi „tak” a później całe ich życie było na „nie”. Ot chociażby kleryk seminarium duchownego, którego świat poznał później pod imieniem Stalin. Albo też pobożny ministrant Rudolf Hess, który później stał się jednym z największych zbrodniarzy świata, pełniąc funkcje komendanta obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu.\nJednak najważniejszy wymiar tej przypowieści dotyka naszego życia osobistego. Nieraz jak faryzeusze uważamy się za pobożnych i wiernych Chrystusowi, jednak nasze czyny przeczą temu. Może być odwrotnie. Mało słów, deklaracji wiary, ale za to czyny mówią o pełnieniu woli bożej. W odczytywaniu woli bożej mogą nam pomoc nieraz niewielkie, codzienne sprawy. Ważne, aby je zauważać, tak jak to zobaczymy w poniższym przykładzie. Rodzice siedmioletniej dziewczynki przywozili ją do kościoła na nabożeństwo i znikali. Po godzinie wracali, aby ją zabrać. Ojciec był prezesem wielkiej firmy, która pochłaniała cały jego czas. Mama prowadziła agencję nieruchomości i też była pochłonięta biznesem. Nie mieli czasu zostać z córeczką w kościele. W soboty wieczorami rodzice organizowali w swoim domu przyjęcia, na które zapraszali ustawionych przyjaciół. Zabawa trwała nieraz do białego rana. Pewnej niedzieli ksiądz zobaczył, że rodzice zostali z dziewczynką na Mszy św. Widząc zdziwienie księdza rodzice pospieszyli z wyjaśnieniem. „W czasie naszej sobotniej zabawy było trochę głośniej. Nasz córeczka obudziła się i weszła do naszego pokoju. Gdy zobaczyła, że jemy i pijemy powiedziała: ‘Czy mogę odmówić błogosławieństwo? Bóg jest wspaniały. Bog jest wielki. Podziękujmy mu, zatem za nasze pokarmy. Dobranoc’. Dziewczynka wyszła, a goście zaczęli opuszczać przyjęcie. Kilka minut później pokój był pusty. Sprzątając pokój po przyjęciu uświadomiliśmy sobie, że w naszym życiu trzeba wiele zmienić. Biznes to nie wszystko” (z książki Bóg na drogach naszej codzienności).\nDOBRE I ZŁE SŁOWA\nBracia: Jeśli jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli jakaś moc przekonująca miłości, jeśli jakiś udział w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie, dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich. Niech was ożywia to dążenie, które było w Chrystusie Jezusie (Flp 2,1–5).\nDzieci zaskakują nieraz swoich rodziców, krewniaków czy znajomych różnymi pytaniami. Pytania odnoszące się do wiary i Boga należą do tych najtrudniejszych. Odpowiadamy na nie przez różnego rodzaju przypowieści, przenośnie i porównania, starając się, aby dziecko nie odebrało ich jako jeszcze jednej, pięknie opowiedzianej bajki. Wśród wielu pytań jakie zadawałem rodzicom było pytanie o dobro i zło. Otrzymywałem bardzo konkretną i prostą odpowiedź, która sugestywnie przemówiła do mojej wyobraźni. Otóż, do prawego ucha, Bóg przez anioła stróża szepcze dobre słowa, namawia do dobra i ich trzeba słuchać, zaś w lewym uchu diabeł namawia nas do złego i chichocze, gdy się mu udaje nas skusić. Kto ciągle ulega tej pokusie nie będzie miał lekko, gdy przyjdzie czas spotkania z Bogiem. Taka rola wypadła dla lewego ucha, może dlatego, by w przyszłości zło kojarzyło się mi się ze społecznymi ruchami bezbożnej lewicy. Nie pamiętam, jaki był efekt tego nasłuchiwania, ale zrodziło się we mnie przekonanie, że w prawych uchu mogę słyszeć tylko dobre słowa i powianiem je wypełniać, zaś w lewym złe, których nie trzeba słuchać. Zabieg słuchania raz lewego raz prawego ucha jest chyba możliwy tylko w wyobraźni małego dziecka.\nZ czasem, gdy bardziej świadomie przyjmowałem prawdy wiary, skończyło się nasłuchiwanie lewego, czy prawego ucha. Ale nie skończyło się mówienie Boga i podszepty diabła. Te głosy dochodziły z głębi duszy, tam gdzie sumienie, w zgodności z bożym prawem rozstrzyga, co jest dobre a co jest złe. Te głosy docierają do nas także z zewnątrz przez naszego bliźniego, który może być na usługach Boga lub diabła. Przez drugiego człowieka bardzo często poznajemy Boga, prawdziwą miłość, duchowe piękno, dobro. Taki człowiek jest posłańcem Boga. Poznajemy go po tym, że jego słowo owocuje we wspólnocie ludzkiej zgodą, dobrem, życzliwością i miłością. Ale diabeł także nie próżnuje. Działa przez ludzi, którzy ulegając jego podszeptowi, stali się sługami ciemności. Najlepiej można poznać sługę diabła po słowie jakie rozsiewa wokół siebie. To słowo rodzi zło. Sługa diabła potrafi skłócić najlepszych przyjaciół, zgodnie żyjącą wspólnotę zamienić w piekło. A to przez słowo podjudzenia, plotki, oszczerstwa, zawiści itd. Jeśli ktoś przynosi ci wieści, które rodzą w tobie negatywne uczucia, niechęć do bliźniego, skłócają cię z bliźnim, wiedz, że jest to na pewno wysłannik diabła. I bądź pewien, że chichocze diabelskim chichotem, gdy skłuci cię z innymi. Podobne problemy nie omijały wspólnoty pierwszych chrześcijan, dlatego święty Paweł Apostoł w liście do Filipian pisze: „Dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: te samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie”. Miłość, poczucie wspólnoty, pokora, wyzbycie się niezdrowego współzawodnictwa i próżnej chwały, to są słowa Boga, zapisane przez św. Pawła, a które wytrącają oręż z rąk diabła i jego sług.\nDobre słowo musi mieć pokrycie w działaniu, bo inaczej może być wykorzystane jako przykrywka dla fałszu i kłamstwa. Dla ilustracji przytoczę historię zamieszczoną w miesięczniku Connection. Otóż, młody mężczyzna, robiąc zakupy w sklepie zauważył starszą kobietę, która uporczywie wpatrywała się w niego. Gdy stanął w kolejce do kasy, owa kobieta, stanęła za nim. Młody mężczyzna z grzeczności przepuścił ją przed siebie. „Przepraszam- powiedziała kobieta-, że tak się wpatrywałam w pana. Jest pan tak bardzo podobny do mojego syna, który nie tak dawno zmarł”. Młody mężczyzna powiedział do niej: „Bardzo pani współczuję. Czy mógłbym coś dla pani zrobić?” Starsza kobieta, uśmiechając się, powiedziała: „Może domyślasz się, co może mi ulżyć w moim cierpieniu. Zawsze robiłam zakupy z moim synem. Gdy będę odchodzić, czy mógłbyś mi powiedzieć: Dowidzenia mamo? Będzie to tak, jakby mój syn jeszcze raz był ze mną na zakupach”. „Zrobię to z przyjemnością”- odpowiada młody mężczyzna. Gdy kobieta zapakowała swoje zakupy i odchodziła od kasy, wtedy młody mężczyzna głośno powiedział do niej: „Dowidzenia, mamo”. Kobieta z uśmiechem pomachała mu ręką. Następnie kasjerka podliczyła zakupy mężczyzny i wystawiła rachunek na 140 dolarów. „Co, 140 dolarów? Pani popełniła z pewnością pomyłkę. Kupiłem tylko kilka rzeczy, to nie powinno kosztować więcej niż 25 dolarów ”- mówi zdumiony mężczyzna. Na to kasjerka odpowiada: „Twoja matka powiedziała, że ty zapłacisz za nią”. Nieraz przyjdzie nam słono zapłać, za to, że ktoś wykorzystał dobre słowo w złym celu.\nKontynuację myśli o słowie odnajdujemy w zacytowanej na wstępie przypowieści ewangelicznej, która zwraca naszą uwagę na dwa ważne słowa, od których może zależeć kształt naszego życia. Jest to słowo „nie” i słowo „tak”. W relacjach z ludźmi musimy sami decydować, kiedy powiedzieć „tak” a kiedy „nie”, zaś w relacji do Boga nasza odpowiedź musi być zawsze na „tak”, ponieważ Bóg jest nieomylny. Ewangeliczna przypowieść mówi o naszej relacji do Boga. Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się on do pierwszego tymi słowami: ” Dziecko, idź i pracuj dzisiaj w winnicy”. Ten łatwo się zgodził, powiedział „tak”, ale nie poszedł do winnicy. Jego „tak” nic nie znaczyło, było kłamstwem. Drugi syn na tę samą prośbę odpowiedział „nie”. Potem opamiętał się jednak i poszedł do winnicy. A właśnie to ten drugi spełnił wolę ojca. Jednak Chrystus nie mówi, że ten drugi jest idealnym dzieckiem, bo przecież na początku zasmucił swego ojca negatywną odpowiedzią. Idealny syn powinien odpowiedzieć ojcu „tak” i być wiernym danemu słowu do końca. Takim idealnym synem jest Jezus Chrystus, o którym św. Paweł w liście do Filipian pisze: „A w tym co zewnętrzne uznany za człowieka, uniżył samego człowieka, stawszy się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej”. On jest dla nas ideałem postawy wobec Ojca. Ale także z postawy obydwóch synów z przypowieści płynie dla nas nauka. Syn, który powiedział, że pójdzie pracować do winnicy, ale nie poszedł może być dla nas ostrzeżeniem. Nazywamy siebie chrześcijanami, a patrzący z boku nazywają niektórych z nas hipokrytami, ponieważ życie nasze nie świadczy o naszej wierze. Grzech niekoniecznie musi znaczyć, że coś zrobiliśmy złego, grzech może być zaniedbaniem tego, co powinniśmy zrobić. Możemy się także nauczyć od syna, który nie posłuchał ojca, ale później zmienił zdanie i uczynił to, o co ojciec go prosił. Nawet wtedy, gdy powiemy Bogu „nie”, ale szczerze szukamy prawdy, możemy zrozumieć swój błąd i przyznać się do niego, i to jest pierwszy etap na drodze do winnicy Pańskiej. (z książki Nie ma innej Ziemi Obiecanej, Rok A)\nSŁ. BOŻA ROZALIA CELAKÓWNA\nW przypowieści ewangelicznej Chrystus nie mówi o synu, który by powiedział ojcu: nie, i postępowałby zgodnie z tą odpowiedzią. Pominięcie takiej postawy wiąże się zapewne z tym, że nie ma z natury złych ludzi. Każdy chciałby być dobry, tak jak pierwszy ewangeliczny syn, który chętnie zgodził się wypełnić wolę ojca, ale na tym się skończyło. Dobre chęci nie wystarczą. Polskie porzekadło mówi, że dobrymi chęciami wybrukowane jest piekło. Nie ma też w Ewangelii syna, który powiedziałby ojcu: tak, i postępował zgodnie z tą odpowiedzią. A to chyba, dlatego, że nie ma wielu ludzi, którzy zawsze odpowiadaliby Ojcu: tak i potwierdzali to swoim życiem. Najczęściej jesteśmy podobni do drugiego ewangelicznego syna, który powiedział ojcu: nie, ale po rozważeniu, spełnił wolę ojca. Nieraz, w pierwszej chwili, gdy Bóg nas wzywa nasza wola przesłania wolę bożą. Ale po zastanowieniu się wypełniamy to, czego Bóg od nas oczekuje. Tego dylematu doświadczali nawet najwierniejsi uczniowie Chrystusa, w życiu, których chwilowe zawahanie zamieniało się w stuprocentowe: tak, wypowiedziane czynem. Doświadczyła tego także Służebnica Boża Rozalia Celakówna.\nRozalia Celakówna urodziła się 19 września 1901 roku w Jachówce na Podhalu. Była najstarszym z ośmiorga dzieci rolników Tomasza i Joanny. Rodzina utrzymywała się głównie z niewielkiego gospodarstwa rolnego. Bogobojni, uczynni i gościnni rodzice Rozalii cieszyli się w swojej wiosce wielkim szacunkiem. Dbali o wychowanie religijne swych dzieci, przypominając im: „Sumienne zachowywanie przykazań Bożych i wypełnienie obowiązków swojego stanu: to jest pobożność, nie zaś wysiadywanie w kościele z zaniedbaniem swoich obowiązków”. Matka, odegrała ważną rolę w religijnym wychowaniu dzieci, uczyła je miłości Chrystusa, wyrażanej przez miłość bliźniego. Mówiła: „Miłość Pana Jezusa, dzieci moje, objawia się przez prawdziwą miłość bliźniego”.\nMała Rozalia była dzieckiem wrażliwym i dumnym, łatwo wpadającym w gniew. Trudno jej było nieraz zaakceptować wymagania stawiane przez rodziców. Jednak w bliskości Boga potrafiła się wewnętrznie przełamać i w duchu uległości ofiarować Mu nawet najtrudniejsze doświadczenia. Głęboko zapadło w jej pamięci wydarzenie z dziecięcych lat. Gdy miała 6 lat została ukarana za domniemane skrzywdzenie koleżanki. W pierwszej chwili buntowała się przeciw tej niesprawiedliwości, ale ostatecznie pogodziła się i ofiarowała Chrystusowi swój ból i upokorzenie. Po latach wspominając to wydarzenie napisała: „Wtedy było pierwsze wewnętrzne spotkanie się Pana Jezusa z moją tak bardzo nędzną duszą”.\nW wieku siedmiu lat Rozalia rozpoczęła naukę w szkole powszechnej. Ważnym wydarzeniem w jej życiu było przyjęcie I Komunii św.. Modliła się wtedy tymi słowami: „Jezu mój najsłodszy, o nic Cię tak gorąco nie proszę, jak o to, bym Cię nigdy ani cieniem grzechu dobrowolnego nie obraziła, bo grzech sprzeciwia się Twej miłości. Jezu mój! Daj mi, proszę Cię, miłość: bym Cię tak bardzo kochała jak żadne dziecko; bym Ci była wierna do końca mego życia”. W 1914 roku, jako wzorowa uczennica, Rozalia ukończyła szkołę powszechną. Jednak ze względu na wojnę i ubóstwo rodziców nie podjęła dalszej nauki. Została w domu, pomagając rodzicom w pracach gospodarskich i opiece nad młodszym rodzeństwem. W roku 1916 ciężko zachorowała. Lekarze nie mogli rozpoznać choroby. Rozalia, widząc bezradność lekarzy zawierzyła swoje życie Bogu, równocześnie odprawiała nowennę do Najświętszej Maryi Panny. W ostatnim dniu nowenny Rozalia wstała z łóżka całkiem zdrowa. To doświadczenie zbliżyło ją jeszcze bardziej do Chrystusa. Kierując się gorącą miłością do Boga, w roku 1918 złożyła prywatny ślub czystości przed figurą Matki Bożej Niepokalanej w kościele w Bieńkówce.\nRok później rozpoczął się w życiu Rozalii sześcioletni okres wewnętrznej walki. Doświadczając w życiu duchowym oschłości i obojętności, zadawała sobie pytania, jak jest wola Boża względem niej. Borykała się z pokusami przeciw pokorze, czystości, ufności, ale jak zaświadczyli jej spowiednicy, nigdy nie popełniła grzechu ciężkiego. Modlitwa, a szczególnie modlitwa różańcowa dodawała jej siły w tym wewnętrznym zmaganiu. Odbyła w tym czasie pielgrzymkę do Częstochowy oraz do sanktuarium maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej. O tej wewnętrznej walce pisze: „Cierpienia te same w sobie, były tysiąc razy gorsze od śmierci… Gdy dusza moja doznawała zewsząd udręczeń wówczas powoli z jej widnokręgu usunął się Bóg…. W takich chwilach traciłam przytomność i śmiertelny pot oblewał me ciało”. Ostatecznie Rozalia odniosła zwycięstwo i poczuła w duszy obecność Jezusa, który przyniósł jej pokój i radość.\nRozalia, w poszukiwaniu swego miejsca w życiu postanowiła opuścić dom rodzinny. Nie otrzymała na to zgody rodziców, nie znalazła także zrozumienia u swego spowiednika. W końcu rodzice widząc determinację córki wyrazili zgodę na jej wyjazd. Na pożegnanie matka powiedziała: „Idź! Ale się przekonasz, że źle robisz”. 27 sierpnia 1924 roku, prawie dwudziestotrzyletnia Rozalia wyjechała do Krakowa, gdzie zatrzymała się u znajomej staruszki. Po kilku miesiącach została zatrudniona w szpitalu św. Łazarza. Spotkała się tu z ogromnym cierpieniem fizycznym, jak i też nędzą moralną. Czuła, że to przerasta jej siły. Zniechęcona zachowaniem pacjentów, skarżyła się spowiednikowi: „Ojcze, ja idę ze szpitala. W takich warunkach stanowczo nie mogę pozostać. Nie mogę tego znieść, że te osoby tak obrażają Pana Jezusa, a przy tym może to szkodzić mej duszy”. Na wyraźne polecenie kapłana została w pracy. Z czasem Rozalia nauczyła się w tych doświadczeniach odczytywać wolę bożą. Pisała: „Panie Jezu, jeżeli jest w tym wola Twoja, to daj mnie ciężkie dyżury i łaskę do sumiennego wypełnienia, by Cię więcej nie obrażali i nie marnowali łaski, przywiązanej do nocnego czuwania przy chorych”. Pełne poddanie się woli Bożej sprawiło, że mogła napisać: „Praca przy chorych jest tak piękna, jak może żadna inna, zwłaszcza przy chorych wenerycznie”.\nPracując w szpitalu Rozalia nie rozstawała się z myślą wstąpienia do zakonu. Zgłaszała się do kilku z nich, aż w końcu została przyjęta na próbę do klasztoru klarysek w Krakowie. Przekraczając furtę klasztorną usłyszała wewnętrzny głos: „Tu nie twoje miejsce. Wola Boża jest inna względem ciebie”. Nie zważając na to ostrzeżenie gorliwie i z całym oddaniem wypełniała swoje obowiązki zakonne. Po dwóch miesiącach pobytu w klasztorze niespodziewanie zachorowała. Przełożona, opierając się na diagnozie lekarskiej doszła do wniosku, że Rozalia nie jest w stanie znieść trudów życia zakonnego. 1 marca 1928 roku nowicjuszka z bólem i smutkiem opuściła klasztorne mury. Za radą spowiednika podjęła pracę w izbie przyjęć, a później w klinice okulistycznej. Jednak ku zdumieniu przełożonych i współpracowników, Rozalia przeniosła się na znany jej, szczególnie ciężki oddział chorób wenerycznych. Czyniła w ten sposób zadość żądaniu Chrystusa, który w wizji powiedział do niej: „Masz pracować w tym miejscu, by Mi wynagradzać za te straszne grzechy i pocieszać moje boskie Serce. Ja cię tu chcę mieć!”. Rozalia z poświęceniem wypełniając swoje obowiązki otaczała wielką życzliwością chorych, zwracając uwagę na ich sytuację duchową. Delikatnie uświadamiała im, jak ważne jest nawrócenie. W tej trudnej pracy umocnieniem dla niej była codzienna Msza św. i Komunia św. oraz nabożeństwo do Serca Jezusowego i rozważanie Męki Pańskiej.\nW mistycznym zjednoczeniu z Chrystusem Rozalia miała wizje nie tylko dotyczące spraw wiary. Przed drugą wojną światową, w roku 1937 w jednej z nich ujrzała ciemne chmury nadciągające z zachodu i usłyszała słowa: „Nastaną straszne czasy dla Polski”. W innym miejscu zapisała: „Zobaczyłam w sposób duchowy granicę polsko-niemiecką, począwszy od Śląska aż do Pomorza, całą w ogniu”. Rozalia w pracy nie oszczędzała swoich sił. Nieraz kosztem niedospania i niedojedzenia służyła chorym. Nawet, gdy sama była chora nie przestawała pełnić swej posługi. Rozalia osłabiona chorobami i przepracowaniem zmarła 13 września 1944 r. Ostatnimi słowami, jakie zapisała przed śmiercią były słowa modlitwy: „Panie Jezu, ukryty w Sakramencie Miłości, kochający nas mimo naszej ogromnej nędzy, przyjmujący nas w każdej chwili ze wszystkimi sprawami, przychodzę do Ciebie z całą moją nędzą i wszystkimi sprawami, byś Ty mi pomógł. Zmiłuj się nade mną, mój Najsłodszy Jezu, i wysłuchaj mnie, o co Cię proszę z całego serca przez Niepokalane Serce Najświętszej Maryi Panny. Proszę Cię, mój Jezu, dla siebie o łaskę umiłowania Ciebie miłością podobną do Twej miłości” (z książki Wypłynęli na głębię, Rok A).\nJAKIM JESTEŚ SYNEM?\nDzisiejsze rozważania na bardzo poważny temat, dotyczący naszego nawrócenia i zbawienia rozpocznę od zabawnej historii młodej kobiety która martwiła się swoją bezradnością wobec ciągle powtarzającego się grzechu. Poprosiła zatem księdza o rozmowę na ten temat. Na spotkaniu powiedziała: „Proszę księdza, martwi mnie jeden grzech, z którym nie mogę sobie poradzić. Ilekroć przyjdę na Mszę świętą i rozejrzę się dookoła, to uświadamiam sobie, że jestem najpiękniejszą kobietą w kościele. Z poczuciem jakieś dumy i pychy stwierdzam, że nikt nie może mi dorównać urodą. Ksiądz dobrotliwie spojrzał na nią i z pewną dozą ironii powiedział: „Mario, to nie jest grzech, to jest tylko pomyłka”. Tak nieraz w naszych oczach wyglądają ludzie, którzy uważają się za wartościowszych, lepszych od innych. Najczęściej mylą się w ocenie samych siebie. Może to nas śmieszyć, możemy opowiadać na ten temat anegdoty, jednak sytuacja wywyższającego się człowieka nie jest do śmiechu. Może to być bardzo niebezpieczne. A jak niebezpieczne, zilustruję inną anegdotą o zarozumialej żabie. Żyła ona w wielkiej komitywie z dwiema kaczkami w niewielkim stawie. Wszystkie łączyła głęboka przyjaźń. Wiele czasu spędzały na wodnych igraszkach i zabawach. Ta beztroska została zagrożona w czasie upalnych letnich dni, gdy w stawie zaczęło ubywać wody. Aż w końcu stało się oczywiste, że staw wyschnie i trzeba będzie opuścić to miejsce i znaleźć nowe. Dla kaczek to żaden problem. Możaba uczepiła się pyszczkiem. Szybowała nad farmą gospodarza do innego stawu. Przelatującą trójkę zobaczył gospodarz i powiedział: „Wspaniałe, co za inteligentny pomysł. Ciekaw jestem, kto go wymyślił”. Jeszcze nie skończył mówić, gdy żaba wrzasnęła na cały głos: „To ja”. I to były jej ostanie słowa, po których nastąpił śmiertelny upadek. („Today in the Word’, kwiecień, 1989).\nZarozumiałość, wynoszenie się nad innych może mieć negatywne konsekwencje w rzeczywistości ziemskiej; jednak czytania biblijne z dzisiejszej niedzieli kierują naszą uwagę na wymiar duchowy i nadprzyrodzony tego problemu. Chrystus obrazuje go przedstawiając dwie grupy społeczne. Jedną z nich są faryzeusze, którzy chełpili się tym, że na boże wezwanie odpowiedzieli pozytywnie. Byli święcie przekonani, że przez skrupulatne wypełnianie bożych nakazów i ich ludzkiej interpretacji są dobrymi synami Boga. Jednak to przekonanie i formalna wierność przykazaniom nie szły w parze z czynami. Chrystus wytknął faryzeuszom uporczywe sprzeciwianie się Bogu na przykładzie stosunku do Jana Chrzciciela. Jan wzywał do nawrócenia i przemiany życia, przygotowania się na przyjście Mesjasza. Faryzeusze uważali, że nie potrzebują nawrócenia, bo skrupulatnie wypełniają boże nakazy. Nie przyszli do Jana Chrzciciela, aby przyjąć chrzest nawrócenia. A tego nawrócenia potrzebowali tak jak wszyscy inni. To nie o kim innym, tylko właśnie o nich Chrystus powiedział kiedyś, że są jak groby pobielane. Na zewnątrz wyglądają pięknie, ale wewnątrz są pełne zgnilizny i obrzydliwości. Na zewnątrz odpowiadali Bogu posłuszeństwem „tak” jak ten pierwszy syn z ewangelii, ale w praktyce ich życie było mówieniem Bogu „nie”. Co więcej pogardzali grzesznikami, nawet wtedy gdy ci przychodzili do Jana i nawracali się. A to właśnie ci grzesznicy znaleźli w oczach bożych usprawiedliwienie. Gdy usłyszeli wezwanie do nawrócenia, przychodzili do Jana Chrzciciela wyznawali swoje grzechy i nawracali się. Ci grzesznicy byli jak ewangeliczny syn, który zbuntował się na początku przeciw ojcu, powiedział mu „nie”, ale później przemyślał sprawę, może usłuchał rady innych i zmienił zdanie. Jego życie było pozytywną odpowiedzią Bogu. I w ten sposób grzesznicy otwierali się na życie wieczne. W pierwszym czytaniu prorok Izajasz mówi o nich: „A jeśli bezbożny odstąpi od bezbożności, której się oddawał, i postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu. Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze”.\nChociaż słowa są ważne, to jednak nie one, ale nasze czyny są miarą naszej wiary w Boga. Chrystus przypomina o tym w innym miejscu: „Nie każdy, który mówi mi Panie, Panie wejdzie do królestwa niebieskiego, ale ten, który czyni wolę Ojca mego, który jest w niebie”. Życie każdego z nas rozgrywa się między biegunami wyznaczonymi przez dwóch synów ewangelicznych. Szczęśliwi są ci, którzy umocnieni łaską bożą potrafią naśladować tych dwóch synów w tym co było w nich najlepsze tzn. mówią Bogu „tak” i to „tak” potwierdzają całym swoim życiem. Najczęściej jednak w życiu zachowujemy się jak wahadło w zegarze, raz jesteśmy bliżej pierwszego syna, innym razem drugiego. W takiej sytuacji ważna jest nasza szczera ocena nas samych i naszej relacji do Boga. I nawet wtedy, gdy stwierdzimy, że jesteśmy bliżsi pierwszemu synowi ewangelicznemu możemy mieć na¬dzieję, że z pomocą łaski bożej staniemy się synem, którego Jezus pochwalił. O takiej nadziei pisze Marcia Ford w książce „Meditations for Misfits”: W niedzielę rano pastor przerwał swoje kazanie i zwracając się do zebranych powiedział: Niech powstaną rodzice, którzy modlą się w intencji swoich dzieci, które nigdy nie uwierzyły lub utraciły wiarę w Boga i żyją teraz z dala od Niego”. Następnie skierował słowa do tych którzy, którzy siedząc patrzyli na rodziców zasmuconych niewiarą swoich dzieci: „A teraz proszę o wstanie tych, którzy w swojej młodości mieli chwile zwątpień i odejścia od Boga. Wstało kilkadziesiąt osób. Wśród nich byłem także ja. Pastor wskazując na nas skierował słowa do tych, którzy wstali wcześniej: „Ojcowie i matki, to jest wasza nadzieja”.\nBardzo często ludzie, którzy na początku mówią Bogu „nie”, po zrozumieniu swego błędu nawracają się i zadziwiają świat swoją dobroczynną działalnością. Tego przykładem jest poniższa historia. Jednym z najstarszych schronisk dla bezdomnych w Stanach Zjednoczonych jest schronisko Pacific Garden Mission w Chicago. Istnieje już 120 lat. Udziela ono schronienia 500 osobom dziennie, a zimą nawet 700. Wydaje miesięcznie 60 tysięcy obiadów i rozdaje około 100 tysięcy ubrań. Personel schroniska troszczy się nie tylko o sprawy materialne swoich podopiecznych, ale także duchowe, organizując dla nich modlitewne nabożeństwa. W przekazywaniu treści ewangelicznych posługuje się także radiem.\nW długiej historii tego schroniska najbardziej szanowanymi lubianym dyrektorem był Harry Monroe. Po jego śmierci ustawiały się długie kolejki ludzi, aby oddać mu ostatni hołd, a gazety poświęciły mu całe strony. Harry przybył do Chicago z Detroit, gdzie był ścigany za przestępstwa kryminalne. Po przybyciu do Chicago Harry bezmyślnie włóczył się ulicami miasta. Pewnej nocy, w zamroczeniu alkoholowym szedł w kierunku jeziora Michigan, aby skończyć ze swoim życiem. Przypadkiem przechodził obok schroniska Pacific Gar¬den Mission. Ktoś ze schroniska zauważył go i wprowadził do środka. Tutaj troskliwie zaopiekowano się nowym zagubionym lokatorem. Harry zapoznał się Ewangelią i doświadczył bożego wybaczenia i bożego pokoju. Po roku został wybrany na dyrektora schroniska i na tym stanowisku służył zagubionym i nieszczęśliwym do końca swego życia /z książki Poszukiwanie mądrości życia, Rok A/.\nW najbliższy czwartek, 2 października wypada liturgiczne wspomnienie Św. Aniołów Stróżów, stąd też dzisiejsze niedzielne rozważanie będą miały anielski początek. Nad łóżkiem 4-letniej Viktorii wisiał obraz anioła stróża, który wyciągniętą ręką prowadzi dziecko przez kładkę nad wartką rzeką. Pewnego dnia Viktoria spojrzała na obraz i zapytała babcię, kim jest ten anioł. Babcia zaczęła opowieść o aniołach stróżach. Powiedziała, że Bóg posyła swoich aniołów do ludzi, aby się nimi opiekowali, chronili przed niebezpieczeństwami. Viktoria zapytała, czy ona też ma swojego anioła stróża. Babcia odpowiedziała twierdząco i rozwinęła temat. Powiedziała, że anioł stróż czuwa nad nią, chroni przed niebezpieczeństwami. Na te słowa Viktoria zareagowała bardzo gwałtownie: „To nie prawda, bo gdyby anioł czuwał nade mną, to bym nie upadła i nie złamała sobie ręki”. Babcia, która jest katechetką musiała się wiele gimnastykować, aby przekonać Viktorię, że to nie anioł stróż się zagapił, ale ona, i że anioł stróż czuwa przede wszystkim nad tym, abyśmy byli dobrzy, nie popełniali zła, bo to w życiu jest najważniejsze. Musimy jednak słuchać anioła. Tu babcia musiała znowu tłumaczyć, co to znaczy słuchać anioła i w jaki sposób on do nas mówi. Katecheza okazała się skuteczna. Viktoria zrozumiała jak Pan Jezus mówi do niej przez anioła stróża i gdy się go słucha, to nie tylko uniknie się grzechu, ale można też uniknąć takich nieszczęść, jak złamanie ręki. Taka wiara, jak wiara Victorii przed katechezą babci przydarza się także dorosłym. Wielu obwinia Boga za nieszczęścia, jakie ich dotykają. Zapominają przy tym, że większość zła w naszym życiu jest owocem ludzkiego nieposłuszeństwa bożym przykazaniom. Zapominają także, że cierpienie jakie nas dotyka, a którego nie możemy uniknąć Chrystus bierze na swoją Golgotę, aby przemienić je w chwałę zmartwychwstania.\nOto jeszcze jedna dziecięca historia 5- letniej Agnieszki, mojej „koleżanki” z Kuriera Plus, która kilka tygodni temu pod moim Słowem na niedzielę, zamieściła swój pierwszy artykuł o miłości Pana Boga do zwierzątek. Pewnego dnia szła z mamą do kościoła. A że jest ciekawa świata, to ciągle się rozglądała, zadawała pytania, mówiła, nie zwracając przy tym większej uwagi na chodnik. I nagle zaczepiła nogą o wystająca płytkę i runęła jak długa. Mama pomogła jej wstać. Nos rozbity, wargi poutłukane, a ona zamiast płakać powiedziała: „Dobrze, że mnie anioł stróż podtrzymał, bo gdyby nie to, to bym sobie zęby wybiła”. I później zaczęła wyliczać co mogłoby się stać, gdyby nie anioł stróż. Mogła sobie rękę złamać, kolano rozbić i tak dalej. Wiara małej Agnieszki mogłaby zawstydzić niejednego dorosłego. Często w naszym dorosłym życiu nie dostrzegamy łask otrzymanych od Boga, ale zauważamy jego niedostatki, patrząc na nie przez pryzmat „niewysłuchanych” modlitw. Napisałem słowo „niewysłuchanych” w cudzysłowie, ponieważ wszystkie nasze szczere modlitwy docierają do Boga, tylko wracają do nas w innej formie łaski, niż to wyobrażaliśmy sobie. Zapominając przy tym, że w modlitwie „Ojcze nasz” modlimy się nie o spełnienie naszej woli, ale woli Bożej: „Bądź wola Twoja”.\nTrzecia historia jest o aniołku w plecaku. Na przyjęciu rodzinnym ciocia zapytała 3,5- letnią Emilkę: „Dlaczego już nie płaczesz, gdy idziesz do szkoły?” „Bo mam aniołka w plecaku”- odpowiedziała Emilka. „ A jak ten aniołek ma na imię?” – zapytała ciocia. „Aniołek” – z rozbrajającą szczerością odpowiedziała Emilka. „A jak on wygląda?”- pytała dalej ciocia. „Ma jasne włoski jak ja”- powiedziała Emilka. Ten sympatyczny dialog uzupełnię opowieścią mamy. Dwa pierwsze dni w szkole, to był koszmar dla małej Emilki i jej mamy. Dziewczynka za nic nie chciała rozstać się z mamą. Tak płakała, że mama także nie mogła powstrzymać łez. Nie pomogły żadne tłumaczenia. A mama oprócz tłumaczeń zanosiła modlitwy do Boga o przemianę, wzywała wstawiennictwem św. Jana Pawła, którego obraz, przywieziony z Rzymu przez ciocię wisiał nad łóżeczkiem Emilki. Włożyła także do tornistra córeczki małą figurkę anioła stróża przywiezioną z Polski. Trzeciego dnia Emilka w całkiem innym nastroju szykowała się do szkoły. I w pewnym momencie zapytała: „Mamo dlaczego ja nie płaczę?” Zaskoczona mama odpowiedziała: „Bo masz w tornistrze anioła stróża, który opiekuje się tobą i strzeże cię”. „To dobrze” – powiedziała zadowolona Emilka i z uśmiechem wyruszyła do szkoły. Jest to kolejna pouczająca historia także dla dorosłych. Gdy mamy w sercu Boga i Jego wysłańców wtedy nic nie jest dla nas straszne, możemy zmierzyć się z każdym niebezpieczeństwem.\nA teraz chce przytoczyć anegdotę, która także porusza problem naszej wiary. Świat pogrążał się coraz bardziej w konfliktach i wojnach. Posłał zatem Bóg swojego anioła, aby zapoznał się z sytuacją na ziemi. Po spełnieniu zleconego zadani anioł stawił się przed tronem Pana, aby zdać relację, zwracając szczególna uwagę na wojny i przygotowania do wojen. Powiedział między innymi: „Rosjanie boją się i zbroją, Amerykanie nie boją się, ale się zbroją”. I tu anioła zaczął wyliczać inne kraje. Nagle Bóg przerwał mu i zapytał: „A co z Polakami?”. „A ci ani się boją, ani się zbroją”- odpowiedział anioł. Pan Bóg pokręcił głową i powiedział: „Ach ci Polacy, znowu liczą tylko na Mnie”. Anegdota nie jest do końca prawdziwa, bo Polacy w ostatnim czasie, wobec rosyjskiego zagrożenia zbroją się, wprawdzie poprzez przekręty i afery, ale się zbroją. Zostawmy zbrojenia, a wróćmy do wiary. Oczywiście winniśmy bezgranicznie ufać i wierzyć Bogu, ale także zrobić, co do nas należy, to czego Bóg od nas oczekuje. Wiary nie może zamknąć tylko w słowie. Słowo musi przybrać formę czynu. Przypomina nam o tym Ewangelia na dzisiejsza niedzielę.\nJezus powiedział do swoich uczniów: „Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: ‘Dziecko, idź dzisiaj i pracuj w winnicy’. Ten odpowiedział: ‘Idę, Panie, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: ‘Nie chcę’. Później jednak opamiętał się i poszedł. Któryż z tych dwóch spełnił wolę ojca?”. Mówią Mu: „Ten drugi”. Wyznanie wiary słowami jest bardzo ważne. Św. Paweł w liście do Rzymian napisze: „Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś co się słyszy, jest słowo Chrystusa”. Słowo wiary może pociągać innych do Chrystusa. Ale może oddalać od Chrystusa, gdy ktoś głosi piękna naukę, a nie postępuje według niej. Wtedy słowa wiary brzmią fałszywie. Chrystus mówi, że ważniejszy jest czyn naszej wiary. Czyny nie kłamią. I to one decydują o kształcie naszego spotkania z Bogiem, który zapyta nas o pełnienie Jego woli w naszym życiu. Św. Paweł w Liście do Filipian wskazuje na Chrystusa jako przykład wypełniania woli bożej: „Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich. Niech was ożywia to dążenie, które było w Chrystusie Jezusie” (Kurier Plus, 2017).\nW pierwszym czytaniu z Księgi proroka Ezechiela Bóg odpowiada tym, którzy zarzucają Mu, że Jego wymagania są niesłuszne: „Słuchaj jednakże, domu Izraela: Czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne?” Tak jak za czasów Ezechiela tak i dzisiaj są tacy, którzy uważają, że wiedzą lepiej jak postępować niż Dekalog dany nam przez Boga. A to już tylko krok, aby samego siebie postawić na miejscu Boga. Ta pokusa pojawiła się w rajskim ogrodzie. Szatan kusił pierwszych rodziców perspektywą decydowania o tym co jest dobre a co złe i przez to „będą jak Bóg”. Z historii, a może z własnego doświadczenia wiemy, że wszelkie próby stawiania człowieka w miejscu Boga kończyły się w tragicznie. Współczesny człowiek bardzo często chce sam decydować o tym, jak ma wyglądać moralność, wolność i prawda. A wszelkie nakazy wynikające z prawa bożego traktuje jako zagrożenie dla człowieczeństwa i wolności. Kiedy jednak człowiek staje wobec rzeczywistości takich jak śmierć, przemijanie i cierpienie, nagle odkrywa, że nie jest Bogiem i nie ma władzy nad tą rzeczywistością. Trafnie to określił Dag Hammarskjöld, były sekretarz generalny ONZ: „Bogiem jesteś sam dla siebie, a zdumiewasz się, gdy stado wilków ściga cię zimą w mrocznej lodowej pustyni”.\nOstatecznie taka postawa prowadzi do wewnętrznego wypalenia człowieka i sprawia, że żyjemy w czasach wszechobecnej depresji, nerwicy i braku nadziei. Tam, gdzie człowiek szuka szczęścia na własną rękę, z pominięciem Boga, nagle okazuje się, że jest o krok od śmierci zarówno fizycznej jak i duchowej. Szczęście człowieka nie leży w nim, ale w Bogu, który winien stać w centrum naszego życia w myśl powiedzenia św. Augustyna: „Jeżeli Bóg w życiu jest na pierwszym miejscu, wszystko znajdzie się na właściwym miejscu”. Rozumiał to bardzo dobrze psalmista, który prosił Boga:\nBoże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję”.\nEwangelia na dzisiejszą niedzielę mówi o winnicy, która symbolizuje Królestwo Boże, które tu na ziemi realizuje się we wspólnocie założonej przez Chrystusa. Papież Benedykt XVI nawiązując do symboliki winnicy powiedział: „Właściciel winnicy oznacza samego Boga, a winorośl symbolizuje Jego lud, a także życie, które On nam daje, abyśmy dzięki Jego łasce i naszemu zaangażowaniu czynili dobro. Święty Augustyn komentuje to w ten sposób, że „Bóg nas uprawia, tak jak pole, aby nas uczynić lepszymi. Bóg ma pewien plan dla swoich przyjaciół, ale, niestety, odpowiedź człowieka zmierza często ku niewierności, co przekłada się na odrzucenie Boga. Pycha i egoizm uniemożliwiają wręcz uznanie i przyjęcie najcenniejszego daru Boga: Jego Jednorodzonego Syna”.\nBóg wzywa nas i posyła do swojej winnicy, do Królestwa Bożego. W świetle ewangelicznej przypowieści rodzi się pytanie, do którego z synów jestem podobny. Gospodarz posłał swoich synów do pracy w winnicy. Pierwszy odpowiedział: „Idę, panie!”, lecz nie poszedł. Można by przytoczyć wiele przykładów ludzi, którzy przez przyjęcie chrztu, Eucharystii, bierzmowania odpowiedzieli Chrystusowi „Idę Panie”, a nie poszli. A nieraz stawali się zaciekłymi wrogami Chrystusa, jak np. Stalin, który przez przyjęcie sakramentów świętych, nawet pobyt w Seminarium Duchownym powiedział Chrystusowi „Idę Panie” i nie tylko nie poszedł, ale stał się jednym z najkrwawszych prześladowców Kościoła Chrystusowego.\nDrugi syn odpowiedział; „Nie chcę”. Później, jak mówi przypowieść opamiętał się i poszedł. Najczęściej identyfikujemy tego syna z ludźmi, którzy byli dalecy od wiary w Boga, może nawet z nią walczyli i nagle nawrócili się, stając się gorliwymi uczniami Chrystusa. Jednym z nich jest Roy Schoeman Roy syn imigrantów Żydowskich, którzy uciekli do USA przed holokaustem. W 1987. roku Roy był na wakacjach w Cape Cod, w czasie których mistyczne przeżycie. Poczuł obecność Boga i Jego ogromną miłość. Zobaczył też swoje życie, dostrzegając co było w nim dobre a co złe. Zrozumiał wtedy, że wszystko, co się stało w jego życiu, było zaplanowane dla jego dobra, przez kochającego Boga. Nawet wydarzenia, które on uważał za klęski swego życia. Zrozumiał, że to właśnie one były najważniejsze w jego życiu. Zobaczył też, że jedyne dwie rzeczy, których będziemy żałować w momencie śmierci, to te chwile, które zmarnowaliśmy na robienie rzeczy bezwartościowych w oczach Boga i te, które marnowaliśmy na obawy, że nikt nas nie kocha, gdy tymczasem Bóg zawsze ogarniał nas morzem swojej miłości. Zrozumiał wtedy, że jedyny powód, dla którego istnieje on na świecie jest oddawanie czci i chwały Bogu, którego obecność odczuł w swojej wizji mistycznej.\nRoy nie znał wtedy, kim jest ten Bóg, który objawił mu się w taki sposób. O łaskę poznania imienia Boga modlił się tymi słowami: „Powiedz mi swoje imię. Nie przeszkadza mi, jak brzmi ono Apollo i ja będę musiał stać się rzymskim poganinem. Nie przeszkadza mi, jak jesteś Kriszna i będę się musiał stać hindusem. Nie przeszkadza mi, jak okażesz się Buddą i ja będę musiał zostać buddystą. Zostanę kim chcesz, bylebym nie musiał zostać chrześcijaninem!” Roy wyrastał w tradycji mówiącej, że chrześcijanie od dwu tysięcy lat prześladowali Żydów, uważał ich za swoich wrogów i nie mógł jakoś nawet wyobrazić sobie, że ten kochający Bóg, w którego obecności się znalazł, mógłby być Bogiem czczonym przez chrześcijan. Nie otrzymał wtedy odpowiedzi o imię Boga.\nOd tego dnia wszystko w jego życiu się zmieniło. Zaczął on szukać mistycznych przeżyć w różnych religiach. Zainteresował się ruchami New Age i hinduizmem. Szukając odkrył w końcu maryjne sanktuaria i zaczął je nawiedzać. Każdej nocy przed zaśnięciem powtarzał swoją modlitwę-prośbę do nieznanego Boga, aby objawił mu swoje imię. Modlitwa została wysłuchana. Pewnej nocy obudził go delikatny dotyk dłoni. Wiedziony mistycznym instynktem był pewien, że to była Matka Boża. Roy żałował, że nie zna żadnej modlitwy, którą by mógł Ją uwielbić. Maryja objawiła mu imię Boga, którego obecność odczul w czasie wakacji. Po tym mistycznym spotkaniu z Maryją wiedział już, że Bóg, który mu się objawił, to jest Jej Syn, oczekiwany przez Żydów Mesjasz. Był pewien, że musi zostać dobrym chrześcijaninem. W 1992. roku Roy przyjął chrzest i sakrament bierzmowania. Od tego czasu w jego życiu nie ma niczego, co nie byłoby dla Boga. Pisze on, jeździ z odczytami, opowiada o swym nawróceniu, jest częstym gościem w katolickich programach radowych i telewizyjnych. Napisał też książkę pod tytułem „Zbawienie pochodzi od Żydów”.\nA co z nami? Nie jesteśmy tak dokładnie podobni ani do jednego, ani do drugiego syna. Mamy coś z obydwu. Tak generalnie przez chrzest powiedzieliśmy Bogu „Idę Panie”. A później nie jeden raz przez grzech mówiliśmy „Nie chcę”. Jednak przemyśleliśmy to, otwarliśmy się na łaskę sakramentu pojednania i znowu poszliśmy do winnicy Pana. W tej naszej drodze ważna jest świadomość obecności Boga w naszym życiu, o czym pięknie pisał François Mauriac w książce „Życie Jezusa”: „Komu z nas gospoda w Emaus nie jest bliska? Któż z nas nie szedł tą drogą pewnego wieczoru, kiedy wszystko zdawało się stracone? Chrystus w nas umarł. Odebrał Go nam świat, odebrali filozofowie, uczeni i nasze namiętności. Nie było już dla nas Jezusa na ziemi. Szliśmy jakąś drogą. Ktoś szedł u naszego boku. Byliśmy sami, ale nie samotni” (Kurier Plus, 2020).


2001 – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: 2001\n2001 Federico Ramun Puerta 2001\n2000 Caetano N’Thama 2001\nKalendaż na rok 2001\n1 stycznia – Halinuw, Kopżywnica, Kżanowice i Ryglice uzyskały prawa miejskie.\n24 stycznia – w hali Olivia w Gdańsku miała miejsce manifestacja poparcia dla powstającej nowej partii politycznej – Platformy Obywatelskiej RP. Datę tę pżyjmuje się za datę założenia Platformy Obywatelskiej.\n9 lutego – premiera filmu Reih w reżyserii Władysława Pasikowskiego.\n11 lutego – zakończył się II Festiwal i Targi Erotyczne Eroticon 2001. Impreza odbywała się Warszawie w Centrum Targowym Mokotuw.\n23 lutego – ustanowiono Ogulnopolski Dzień Walki z Depresją.\n2 marca – premiera filmu Pżedwiośnie.\n3 marca – tży kasjerki i ohroniaż zostali zastżeleni podczas napadu na filię Kredyt Banku pży ul. Żelaznej w Warszawie.\n30 marca – odbyło się 1000. notowanie Listy Pżebojuw Programu Tżeciego.\n1 kwietnia – Polska stała się stroną Konwencji ramowej o ohronie mniejszości narodowyh.\nzostała uhwalona ordynacja wyborcza do Sejmu i Senatu.\n21 kwietnia – z połączenia Stronnictwa Narodowego i Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego powstała nowa partia polityczna pod nazwą Liga Polskih Rodzin.\n1 maja – w Warszawie odbyła się Parada Ruwności, pierwsza w Polsce parada lesbijek i gejuw.\n11 maja – oddano do użytku dwie stacje warszawskiego metra – A14 Świętokżyska i A 15 Ratusz.\n19 maja – została uruhomiona Wigierska Kolej Wąskotorowa.\nodsłonięto Pomnik Ofiar Katynia w Katowicah.\nrozpoczęła się 3-dniowa wizyta premiera Rosji Mihaiła Kasjanowa.\nzałożono polską partię polityczną Liga Polskih Rodzin.\nwizyta prezydenta Stanuw Zjednoczonyh George W. Busha w Warszawie.\n27 czerwca – został zarejestrowany Ruh Autonomii Śląska.\n1 lipca – utwożono Park Narodowy Ujście Warty.\n9 lipca – w wyniku silnej ulewy pżerwany został wał Kanału Raduni na Oruni w Gdańsku. Zalana została też część Wżeszcza.\n9 sierpnia – uruhomiono pierwszą polską telewizję informacyjną: TVN24.\nzałożono Akademię Sztuk Pięknyh w Katowicah .\npowołanie w Polsce dwuh nowyh Uniwersytetuw: w Rzeszowie oraz Zielonej Guże.\nna Stadionie Śląskim polscy piłkaże pokonali Norwegię 3:0 i awansowali do turnieju finałowego Mistżostw Świata 2002.\n11 wżeśnia – założono stoważyszenie Kampania Pżeciw Homofobii.\n14 wżeśnia – premiera filmu Quo vadis.\n18 wżeśnia – uhwalono ustawy: kodeks morski i o podpisie elektronicznym.\n23 wżeśnia – wybory parlamentarne w Polsce wygrał SLD z 41% poparcia.\n26 wżeśnia – ruszyła polska wersja językowa Wikipedii, założona pżez lekaża internistę Kżysztofa Jasiutowicza oraz fizyka Pawła Johyma (zobacz szczeguły).\n28 wżeśnia – odbyła się premiera filmu Cześć Tereska.\n29 wżeśnia – w Warszawie odsłonięto pomnik Juliusza Słowackiego.\noddano do użytku nowe skżydło gmahu Biblioteki Jagiellońskiej.\nutwożenie Akademii Tehniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej.\n19 października – po dymisji żądu Jeżego Buzka Leszek Miller został zapżysiężony na premiera.\nżąd Leszka Millera otżymał wotum zaufania.\nze swego domu w Drobinie został uprowadzony Kżysztof Olewnik.\n22 listopada – Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski wydał, na wniosek Rady Ministruw, postanowienie o wysłaniu Polskiego Kontyngentu Wojskowego do Afganistanu.\n26 listopada – w Łodzi ukończono malowanie największego w Europie murala pży Piotrkowskiej.\n5 grudnia – Wyższa Szkoła Morska została pżekształcona w Akademię Morską w Gdyni.\n15 grudnia – papież Jan Paweł II otżymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego.\n1 stycznia do 30 czerwca Szwecja pżewodziła w Radzie Unii Europejskiej oraz Radzie Europejskiej.\n9 stycznia – wystartował hiński bezzałogowy statek kosmiczny Shenzhou 2.\n13 stycznia – w tżęsieniu ziemi w Salwadoże i Gwatemali zginęły 952 osoby, ponad 5 tys. zostało rannyh.\n15 stycznia – „narodziny” Wikipedii. Jimmy Wales i Larry Sanger założyli Wikipedię. Dzień 15 stycznia jest obhodzony jako Dzień Wikipedii (Powstała pierwsza Wikipedia w jęz. angielskim).\nGeorge W. Bush został zapżysiężony na 43. prezydenta Stanuw Zjednoczonyh.\n21 stycznia – w elektrowni wodnej na zapoże Itaipu doszło do niegroźnej awarii i wstżymania wytważania prądu.\ntżęsienie ziemi w indyjskim stanie Gujarat i wshodnim Pakistanie spowodowało śmierć ponad 20 tys. osub.\n29 stycznia – hilijski dyktator Augusto Pinohet został oskarżony o zbrodnie dokonane podczas swoih żąduw i osadzony w areszcie domowym.\n31 stycznia – agent libijskiego wywiadu Abdelbaset Ali Mohmed Al Megrahi został skazany na dożywotnie pozbawienie wolności za podłożenie bomby w samolocie Boeing 747, ktury eksplodował nad Lockerbie.\n5 lutego – 15 osub zostało rannyh w zamahu bombowym w moskiewskim metże.\nAriel Szaron pokonał Ehuda Baraka w bezpośrednih wyborah premiera w Izraelu.\nprom pasażerski Gulangyu jako pierwsza jednostka z kontynentu od czasu podziału Chin pżypłynął do portu na Tajwanie.\npapież Jan Paweł II ustanowił św. Izydora z Sewilli patronem internautuw i informatykuw.\n9 osub zginęło, gdy okręt podwodny USS Greeneville staranował japoński kuter rybacki u wybżeży Hawajuw.\n13 lutego – w tżęsieniu ziemi o sile 6,6 stopnia w skali Rihtera, kture nawiedziło Salwador, zginęło około 400 osub.\n15 i 16 lutego – publikacja wynikuw sekwencjonowania ludzkiego genomu.\n18 lutego – funkcjonariusz FBI Robert Hanssen został aresztowany pod zażutem szpiegostwa na żecz ZSRR i Rosji.\n28 lutego – tżęsienie ziemi o sile 6,8 stopnia w skali Rihtera z epicentrum koło Olympii, stolicy stanu Waszyngton. Około 400 osub zostało rannyh.\n59 osub zginęło w pułnocnej Portugalii po zawaleniu się mostu nad żeką Duero.\nna pokładzie wahadłowca Discovery pżybyła na Międzynarodową Stację Kosmiczną druga stała załoga.\n9 marca – w Niemczeh Bernd Jürgen Armando Brandes został na własne życzenie zjedzony pżez Armina Meiwesa.\n15 marca – 3 czeczeńscy porywacze po starcie ze Stambułu pżejęli kontrolę nad lecącym do Moskwy rosyjskim samolotem linii Vnukowo Airlines ze 162 pasażerami i 12 członkami załogi i skierowali go do Medyny, gdzie następnego dnia został odbity pżez saudyjskie siły bezpieczeństwa.\n22 marca – Pedro Pires został prezydentem Republiki Zielonego Pżylądka.\n23 marca – o godz. 6:29 rosyjska stacja kosmiczna Mir została zdeorbitowana i spłonęła w ziemskiej atmosfeże nad Pacyfikiem.\n24 marca – 21 osub zginęło, a ponad 100 zostało rannyh w eksplozjah tżeh samohoduw-pułapek w południoworosyjskih miastah Mineralne Wody, Jessentuki i Adyge-Chabl.\n5 kwietnia – Otmar Hasler został premierem Liehtensteinu.\n6 kwietnia – w podstawowym składzie Energie Cottbus (w meczu z VfL Wolfsburg) po raz pierwszy w historii niemieckiej piłkarskiej Bundesligi wystąpiło 11 obcokrajowcuw.\n8 kwietnia – w I tuże wyboruw prezydenckih w Peru zwyciężył Alejandro Toledo pżed Alanem Pérezem.\nAmerican Airlines wykupiły majątek 75-letnih Trans World Airlines.\n18 kwietnia – zamordowanie pżez policję 18-letniego ucznia Massinissa Guermaha w Kabylii dało początek tzw. „czarnej wiośnie” w Algierii.\nStrasburg: podpisano Kartę Ekumeniczną regulującą wspułpracę europejskih Kościołuw hżeścijańskih.\n26 kwietnia – Jun’ihirō Koizumi został premierem Japonii.\n4 maja – otwarto nowy budynek Milwaukee Art Museum, zaprojektowany pżez hiszpańskiego arhitekta Santiago Calatravę Vallsa.\n6 maja – Jan Paweł II jako pierwszy papież oficjalnie odwiedził meczet: był to Meczet Umajjaduw, miejsce pżehowywania relikwii Jana Chżciciela.\n9 maja – Ghana: 126 osub zginęło na Accra Sports Stadium po wybuhu paniki wywołanej użyciem gazuw łzawiącyh pżez policję.\n13 maja – centroprawicowa koalicja Dom Wolności wygrała wybory parlamentarne we Włoszeh.\n15 maja – został wystżelony satelita telekomunikacyjny Intelsat 10.\n19 maja – na Cypże odbyły się wybory parlamentarne.\n20 maja – użędujący prezydent Czadu Idriss Déby został wybrany na kolejną kadencję.\n21 maja – horwacki generał Ante Gotovina został oskarżony pżez Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii o zbrodnie pżeciwko ludzkości i zbrodnie wojenne.\n24 maja – w wyniku zerwania się podłogi podczas uroczystości weselnej w Jerozolimie 23 osoby zginęły, a ponad 300 zostało rannyh.\n29 maja – Anatolij Kinah został premierem Ukrainy.\nmasakra rodziny krulewskiej w Nepalu, dokonana pżez następcę tronu księcia Dipendrę.\nIrlandczycy odżucili w referendum Traktat nicejski.\nPartia Pracy Tony’ego Blaira odniosła zdecydowane zwycięstwo w wyborah powszehnyh w Wielkiej Brytanii.\n8 czerwca – użędujący prezydent Iranu Mohammad Chatami został wybrany na II kadencję.\nużędujący burmistż Berlina Klaus Wowereit pżed wyborem go na to stanowisko publicznie stwierdził „Jestem gejem i tak jest dobże.”\nwe Włoszeh powstał drugi żąd Silvia Berlusconiego.\nTimothy McVeigh został stracony za dokonanie zamahu bombowego na budynek federalny w Oklahoma City w 1995 roku.\n28 czerwca – były prezydent Serbii i Jugosławii Slobodan Milošević został pżekazany pżez władze serbskie pżed Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii w Hadze.\n29 czerwca – zlikwidowano należącą do koncernu Chrysler markę samohodową Plymouth.\n1 lipca do 31 grudnia – Belgia pżewodziła w Radzie Unii Europejskiej oraz Radzie Europejskiej.\n4 lipca – 145 osub zginęło w katastrofie Tu-154 w Irkucku.\n13 lipca – Moskwa: MKOL dokonał wyboru Pekinu na gospodaża XXIX Letnih Igżysk Olimpijskih w 2008 roku.\n16 lipca – w katastrofie gurniczej w południowyh Chinah zginęło ponad 200 osub.\n20 lipca – W Genui podczas szczytu G8 doszło do zamieszek, w wyniku kturyh śmierć poniosła 1 osoba.\n22 lipca – uhylono obowiązujący od 1968 roku artykuł 200 rumuńskiego kodeksu karnego, ktury penalizował kontakty homoseksualne.\n23 lipca – Abdurrahman Wahid został usunięty pżez parlament z funkcji prezydenta Indonezji. Zastąpiła go wiceprezydent Megawati Soekarnoputri.\nzdetronizowany w dzieciństwie car Bułgarii Symeon II objął użąd premiera.\n3 sierpnia – w Londynie 7 osub zostało rannyh w wybuhu bomby podłożonej pżez Real IRA.\n8 sierpnia – została wystżelona sonda Genesis, mającą zebrać i dostarczyć na Ziemię prubki wiatru słonecznego.\n9 sierpnia – w samobujczym zamahu bombowym członka Hamasu na pizzerię w Jerozolimie zginęło 15 osub, 130 zostało rannyh.\n10 sierpnia – w stolicy Angoli Luandzie, w ataku rebeliantuw z UNITA na pociąg z uhodźcami zginęły 252 osoby.\n24 sierpnia – kanadyjski Airbus A330 wylądował awaryjnie na Azorah po utracie paliwa i wyłączeniu się silnikuw.\n26 sierpnia – sześć osub zginęło w pożaże balonu we francuskiej Sabaudii.\nwojskowy dowudca afgańskiego Sojuszu Pułnocnego, Ahmad Szah Masud, zginął w zamahu bombowym dokonanym pżez dwuh Arabuw udającyh dziennikaży.\n10 wżeśnia – wybory parlamentarne w Norwegii.\n11 wżeśnia – zamah na World Trade Center i Pentagon: w USA pżeprowadzono atak terrorystyczny na bliźniacze wieże World Trade Center i budynek Departamentu obrony Pentagon.\n12 wżeśnia – po atakah terrorystycznyh na USA, po raz pierwszy w historii uruhomiono procedury związane z tzw. Artykułem Piątym, ktury muwi, że atak na dowolne państwo należące do NATO, jest atakiem na cały Sojusz.\n20 wżeśnia – w pżemuwieniu w Kongresie USA prezydent George W. Bush zadeklarował wojnę z terroryzmem.\n21 wżeśnia – eksplozja w zakładzie hemicznym w Tuluzie we Francji – 30 osub zostało zabityh, a pżeszło 2200 odniosło rany.\n26 wżeśnia – po raz pierwszy obhodzono Europejski Dzień Językuw – międzynarodowe święto, ustanowione z inicjatywy Rady Europy\n27 wżeśnia – w budynku parlamentu szwajcarskiego kantonu Zug szaleniec Friedrih Leibaher zastżelił 14 lokalnyh politykuw, zranił 18 osub, po czym popełnił samobujstwo.\n4 października – rosyjski samolot Tupolew TU-154 rozbił się na Możu Czarnym po trafieniu go ukraińską rakietą. Zginęło 78 osub.\n5 października – na Florydzie zmarł fotoedytor tabloidu Sun, pierwsza z 5 śmiertelnyh ofiar zarażonyh bakteriami wąglika, rozsyłanyh drogą pocztową do instytucji publicznyh po zamahah z 11 wżeśnia.\n7 października – początek interwencji amerykańskiej w Afganistanie, w celu obalenia żąduw talibuw i shwytania bin Ladena.\nkatastrofa lotnicza w Mediolanie: 118 osub zginęło, a 4 na ziemi zostały ranne po zdeżeniu krutko po starcie samolotu MD-82 z awionetką.\nwszystkie 9 osub na pokładzie zginęło w zestżelonym nad wąwozem Kodori w Abhazji helikopterem ONZ-owskiej misji obserwacyjnej UNOMIG.\n10 października – prezydent USA George W. Bush zaprezentował listę 22 najgroźniejszyh terrorystuw według żądu amerykańskiego.\n17 października – palestyńscy terroryści zastżelili w Jerozolimie emerytowanego izraelskiego generała Rehawama Ze’ewiego, pżywudcę prawicowej partii Moledet.\n24 października – 11 osub zginęło w tunelu drogowym św. Gotarda w Szwajcarii, w wyniku pożaru powstałego po zdeżeniu dwuh samohoduw ciężarowyh.\nzostała pżyjęta flaga Rwandy.\n26 października – uhwalono USA PATRIOT Act.\n30 października – Mihael Jackson wydał swuj dziesiąty album Invicible.\n7 listopada – odbył się ostatni rejs samolotu belgijskih linii Sabena.\n8 listopada – w Wietnamie utwożono Park Narodowy Pu Mat.\n12 listopada – Airbus A300 linii lotniczyh American Airlines rozbił się po starcie z lotniska im. Johna F. Kennedy’ego w Nowym Jorku. Zginęło 260 pasażeruw i członkuw załogi, ktuży byli na pokładzie.\n13 listopada – obalenie żąduw talibuw w Afganistanie. Wojska Sojuszu Pułnocnego zajęły Kabul.\n18 listopada – Georgi Pyrwanow wygrał w drugiej tuże wybory prezydenckie w Bułgarii.\n22 listopada – parlament Turcji uhwalił nowy kodeks cywilny zruwnujący status kobiet i mężczyzn.\nw Szwajcarii w katastrofie samolotu pasażerskiego Avro RJ100 zginęły 24 spośrud 33 osub znajdującyh się na pokładzie, w tym piosenkarka Melanie Thornton.\nMaria Krescencja Höss została kanonizowana w Watykanie pżez Jana Pawła II.\nKosmiczny Teleskop Hubble’a dokonał pierwszego pomiaru widma światła planety pozasłonecznej, wykrywając obecność sodu w atmosfeże planety HD 209458 b (Ozyrys).\n1 grudnia – odbył się ostatni lot amerykańskih Trans World Airlines.\n12 grudnia – II Intifada: w palestyńskim ataku granatami na autobus na Zahodnim Bżegu Jordanu zginęło 10 Izraelczykuw, a 30 osub zostało rannyh.\nuzbrojona grupa islamistuw zaatakowała parlament w Delhi. Indie oskarżyły o zamah Pakistan.\nobrączkowe zaćmienie Słońca widoczne w Ameryce Pułnocnej i Środkowej.\n15 grudnia – kżywa wieża w Pizie została ponownie udostępniona do zwiedzania, po trwającyh 11 lat pracah zabezpieczającyh pżed jej runięciem.\nHamid Każaj został tymczasowym szefem żądu Afganistanu.\nw lecącym z Paryża do Miami samolocie American Airlines został obezwładniony pżez wspułpasażeruw brytyjski muzułmanin Rihard Reid, ktury usiłował zdetonować ładunek wybuhowy ukryty w bucie.\nwojna domowa w Burundi: około 500 rebeliantuw Hutu zginęło w starciu z bojuwkami Tutsi.\n29 grudnia – 291 osub zginęło w wyniku pożaru centrum handlowego Mesa Redonda w Limie.\n6 stycznia – Adam Małysz wygrał 49.Turniej Cztereh Skoczni.\n21 stycznia – Niemka Jutta Kleinshmidt jako pierwsza kobieta wygrała Rajd Dakar w kategorii samohoduw.\n23 lutego – Adam Małysz zdobył złoty medal Mistżostw Świata w Lahti.\n18 marca – Adam Małysz zdobył kryształową kulę za zwycięstwo w Puhaże Świata w skokah narciarskih w sezonie 2000/2001 jako pierwszy Polak w historii.\nw meczu eliminacyjnym do Mistżostw Świata Australia pokonała Samoa Amerykańskie 31:0, odnosząc najwyższe zwycięstwo w historii międzypaństwowyh meczuw piłkarskih.\naustralijski napastnik Arhie Thompson pobił rekord świata w ilości bramek stżelonyh w jednym meczu piłkarskim. Australia pokonała Samoa Amerykańskie 31:0, Thompson stżelił 13 goli.\n12 maja – w Osace, płotkaż Marek Plawgo ustanowił rekord Polski w biegu na 400 m ppł. wynikiem 48,16 s.\n23 maja – w meczu finałowym piłkarskiej Ligi Mistżuw Bayern Monahium pokonał w żutah karnyh Valencię (1:1, 5:4).\n27 maja – na mityngu w austriackim Götzis reprezentant Czeh Roman Šebrle ustanowił rekord świata w dziesięcioboju (9026 pkt).\n28 czerwca – w drugim meczu finałowego dwumeczu Copa Libertadores w piłce nożnej piłkaże Cruz Azul ulegli Boca Juniors. O zwycięstwie rozstżygnęły żuty karne (0:1, 1:0, 1:3).\n9 lipca – w Nicei, Justyna Bąk ustanowiła rekord świata w biegu na 3000 m z pżeszk. wynikiem 9.25,31 s.\n17 sierpnia – w Zuryhu, Paweł Czapiewski ustanowił rekord Polski w biegu na 800 m wynikiem 1.43,22 s.\n23 sierpnia – w Brukseli, Brahim Boulami ustanowił rekord świata w biegu na 3000 m z pżeszkodami wynikiem 7.55,28 s.\n1 wżeśnia – polscy piłkaże po 16 latah pżerwy awansowali do Mistżostw Świata w Piłce Nożnej Korea-Japonia 2002, wygrywając w meczu z Norwegami 3:0.\n14 października – Mihael Shumaher zdobywa swuj 4 tytuł Mistża Świata Formuły 1\n25 listopada – Rihard Burns zostaje rajdowym mistżem świata.\n3 stycznia – Deni Avdija, izraelski koszykaż, posiadający także serbskie obywatelstwo\n5 stycznia – Anthony Ponomarenko, amerykański łyżwiaż figurowy\n6 stycznia – Kenyon Martin Jr, amerykański koszykaż\nZeke Nnaji, amerykański koszykaż\n24 stycznia – Maja Jarosińska, polska stżelczyni sportowa\n26 stycznia – Isaac Okoro, amerykański koszykaż, nigeryjskiego pohodzenia\n30 stycznia – Walentina Sdierżykowa, kazahska skoczkini narciarska\n31 stycznia – Mihał Olejniczak, polski piłkaż ręczny\n7 lutego – R.J. Hampton, amerykański koszykaż\nLee Kang-in, południowokoreański piłkaż\n24 lutego – Ramona Marquez, angielska aktorka dziecięca pohodzenia hiszpańskiego\n25 lutego – Vernon Carey, amerykański koszykaż\nCharles De Ketelaere, belgijski piłkaż\n14 marca – Nico Mannion, włoski koszykaż, posiadający amerykańskie obywatelstwo\n17 marca – Pietro Pellegri, włoski piłkaż\n19 marca – Sebastian Rompa, polski koszykaż\nWilliam Saliba, francuski piłkaż pohodzenia kameruńskiego\n28 marca – Wang Xiyu, hińska tenisistka\n31 marca – James Wiseman, amerykański koszykaż\n6 kwietnia – Kira Lewis, amerykański koszykaż\n11 kwietnia – Simon Sohm, szwajcarski piłkaż pohodzenia nigeryjskiego\n20 kwietnia – Pia Skżyszowska, polska lekkoatletka, sprinterka i płotkarka\n25 kwietnia – Thomas Van den Keybus, belgijski piłkaż\n17 maja – Julia Chohuł, polska gimnastyczka\nIsaiah Stewart, amerykański koszykaż, jamajskiego pohodzenia\nJakub Sadowski, polski koszykaż\nJoshua Zirkzee, holenderski piłkaż nigeryjskiego pohodzenia\n9 czerwca – Jahmi’us Ramsey, amerykański koszykaż\n12 czerwca – Théo Maledon, francuski koszykaż\n22 czerwca – Julia Piotrowska, polska stżelczyni sportowa\n27 lipca – Killian Hayes, francusko−amerykański koszykaż\n13 sierpnia – Julian Araujo, amerykański piłkaż pohodzenia meksykańskiego\n22 sierpnia – LaMelo Ball, amerykański koszykaż\n26 sierpnia – Patrick Williams, amerykański koszykaż\n1 wżeśnia – Alicja Śliwicka, polska szahistka\n10 wżeśnia – Ajna Késely, węgierska pływaczka\n15 wżeśnia – Aleksandra Wsołek, polska lekkoatletka, sprinterka\n17 wżeśnia - Elena Gaskell, kanadyjska narciarka dowolna\n19 wżeśnia – Jarosława Mahuczih, ukraińska lekkoatletka, skoczkini wzwyż\n26 wżeśnia – Wang Xinyu, hińska tenisistka\n14 października – Rowan Blanhard, amerykańska aktorka\n25 października – Elżbieta, księżna Brabancji, curka krula Belguw Filipa I Koburga; pierwsza w linii sukcesji do tronu Belgii\n11 grudnia – Armel Bella-Kothap, niemiecki piłkaż pohodzenia kameruńskiego\nReira Iwabuhi, japońska snowboardzistka\n26 grudnia – Aleksej Pokuševski, serbski koszykaż, posiadający także greckie obywatelstwo\n28 grudnia – Madison De La Gaża, amerykańska aktorka\nMagdalena Łuczak, polska narciarka alpejska, mistżyni polski w slalomie w 2018 roku.\n3 stycznia – Karl F. Klein, niemiecki działacz religijny, członek Ciała Kierowniczego Świadkuw Jehowy (ur. 1906)\n6 stycznia – Mihał Rusinek, pisaż, działacz kultury, dramaturg, poeta (ur. 1904)\nIgnacy Mahowski, polski aktor (ur. 1920)\nJarema Stępowski, polski aktor i piosenkaż (ur. 1925)\n12 stycznia – Aleksander Boheński, polski pisaż (ur. 1904)\n13 stycznia – Wojcieh Ziembiński, polski działacz społeczny i katolicki (ur. 1925)\n30 stycznia – Edmund Fetting, polski aktor i piosenkaż (ur. 1927)\n1 lutego – Marcin Kołodyński, dziennikaż, aktor i prezenter telewizyjny (ur. 1980)\nIannis Xenakis (gr. Γιάννης Ξενάκης), grecki kompozytor, arhitekt (ur. 1922)\n19 lutego – Guy Rodgers, amerykański koszykaż (ur. 1935)\n14 marca – Lyman Alexander Swingle, amerykański działacz religijny, członek Ciała Kierowniczego Świadkuw Jehowy (ur. 1910)\n17 marca – Anthony Storr, brytyjski psyhiatra, psyhoanalityk, pisaż (ur. 1920)\n22 marca – William Hanna, amerykański twurca filmuw animowanyh (ur. 1910)\n10 kwietnia – Tadeusz Chciuk-Celt, cihociemny, kurier ZWZ, redaktor i zastępca dyrektora Sekcji Polskiej RWE (ur. 1916)\n12 kwietnia – Jacek Dębski, były szef Użędu Kultury Fizycznej i Turystyki, polityk AWS, minister sportu. Został zastżelony w niewyjaśnionyh okolicznościah (ur. 1960)\n16 kwietnia – Mohammad Rabbani, afgański duhowny muzułmański, premier Afganistanu (ur. 1955 lub 1956)\n11 maja – Douglas Adams, pisaż angielski (ur. 1952)\n12 maja – Didi, brazylijski piłkaż, trener piłkarski, reprezentant Brazylii, mistż świata, selekcjoner reprezentacji Peru (ur. 1928)\n1 czerwca – Birendra Bir Bikram Shah Dev, krul Nepalu, zastżelony w zamahu (ur. 1945)\n9 czerwca – Arno Puškáš, słowacki taternik, alpinista, pżewodnik tatżański, publicysta i grafik (ur. 1925)\n7 lipca – Fred Neil, amerykański piosenkaż i kompozytor (ur. 1936)\n11 lipca – Wanda Modlibowska, polska lotniczka sportowa i szybowniczka, żołnież AK (ur. 1909)\n20 lipca – Carlo Giuliani, zamordowany pżez policję podczas szczytu G8 w Genui 2001 (ur. 1978)\nEdward Gierek, polski polityk komunistyczny, I sekretaż KC PZPR (ur. 1913)\n6 sierpnia – Jorge Amado, brazylijski pisaż modernistyczny (ur. 1912)\n17 sierpnia – Vladimír Tatarka, słowacki taternik, alpinista, pżewodnik tatżański, ratownik gurski i narciaż wysokogurski (ur. 1945)\n26 sierpnia – Marita Petersen, pierwsza kobieta-premier Wysp Owczyh (ur. 1940)\n2 wżeśnia – Christiaan Barnard, południowoafrykański kardiohirurg, pierwszy na świecie pżeprowadził transplantację ludzkiego serca (ur. 1922)\n9 wżeśnia – Ahmad Szah Masud (pers. احمد شاه مسعود), afgański dowudca wojskowy i polityk (ur. 1953)\n11 wżeśnia – Mohamed Atta (arab. محمد عطا السيد), egipski zamahowiec samobujca, ktury dokonał zamahu na pułnocną wieżę WTC (ur. 1968)\n19 wżeśnia – Eligiusz Lasota, polski dziennikaż, redaktor naczelny Po prostu (ur. 1929)\nIsaac Stern, skżypek amerykański (ur. 1920)\nFrantišek Mrázik, słowacki taternik, pżewodnik tatżański, narciaż i ratownik gurski (ur. 1914)\n23 wżeśnia – Henryk Tomaszewski, tanceż, mim, horeograf, reżyser teatralny, pedagog (ur. 1919)\n7 października – Zygmunt Albert, profesor nauk medycznyh, pierwszy rektor Akademii Medycznej we Wrocławiu (ur. 1908)\n11 października – Kżysztof Chamiec, polski aktor (ur. 1930)\n13 października – Janusz Szpotański, polski poeta, satyryk, krytyk i teoretyk literatury, tłumacz, szahista (ur. 1929)\n23 października – Ken Aston, angielski sędzia piłkarski, pomysłodawca żułtyh i czerwonyh kartek (ur. 1915)\n29 października – Grigorij Czuhraj (ros. Григорий Наумович Чухрай), radziecki reżyser filmowy (ur. 1921)\n3 listopada – Ernst Gombrih, brytyjski historyk sztuki (ur. 1909)\n6 listopada – Stefan Chałubiński, nauczyciel, taternik, pżewodnik tatżański, instruktor narciarstwa, ratownik TOPR (ur. 1909)\n22 listopada – Stanisław Zybowski, jeden z najwybitniejszyh gitażystuw w Polsce, mąż popularnej piosenkarki Urszuli Kaspżak (ur. 1953)\n24 listopada – Melanie Thornton, niemiecka piosenkarka amerykańskiego pohodzenia (ur. 1967)\n26 listopada – Olga Sherer, polska pisarka, eseistka, publicystka, tłumaczka, slawistka, historyk i teoretyk literatury polskiej, europejskiej i amerykańskiej (ur. 1924)\n12 grudnia – Josef Bican, piłkaż austriacki i czeski (ur. 1913)\n13 grudnia – Chuck Shuldiner, gitażysta i wokalista zespołuw Death i Control Denied (ur. 1967)\n14 grudnia – Antoni Woryna, polski żużlowiec, medalista mistżostw świata (ur. 1941)\nGżegoż Ciehowski, polski muzyk rockowy (ur. 1957)\n21 czerwca – całkowite zaćmienie Słońca (Saros 127). Obejmowało południowy Atlantyk oraz południową część Afryki i skończyło się na Oceanie Indyjskim. Cień po raz pierwszy wyszedł na bżeg we wsi Sumbe w Angoli i opuścił Mozambik w nadmorskiej wsi Chinde.\n30 grudnia – pułcieniowe zaćmienie Księżyca\nz hemii – William Knowles, Ryōji Noyori, Barry Sharpless\nz ekonomii – George Akerlof, Mihael Spence, Joseph Stiglitz\n↑ a b Philip S. Harrington: Zaćmienie!. w: Pruszyński i S-ka, 1999, s. 134 i dalsze. ISBN 83-7255-010-7.


Czy warto ukończyć studia MBA? Oto lista korzyści! - Anchel\nCzy warto ukończyć studia MBA? Oto lista korzyści!\n1 Szersza perspektywa\n2 Lepsza komunikacja\n3 Analityczność i rozwiązywanie problemów\n4 Sieć znajomości\n5 Pewność siebie\n6 Wyższe zarobki\nStudia Master of Business Administration są już znaną w Polsce formułą. Nadal jednak pozostają dość elitarne i pożądane, ponieważ ich ukończenie świadczy o wysokiej biegłości absolwenta w dziedzinach biznesowych: finansów, zarządzania przedsiębiorstwem i zespołem, public relations, negocjacji i wielu innych. Do czego przydadzą się studia MBA? Oto lista 6 największych korzyści:\nAbsolwenci nie postrzegają już biznesu z perspektywy swojej wąskiej specjalizacji. Mają dużo szerszą perspektywę. I to zarówno, jeśli chodzi o wewnętrzne funkcjonowanie przedsiębiorstwa, jak i współpracę jednostki z firmami zewnętrznymi. Wykształceni menedżerowie postrzegają organizację jako jeden organizm, mechanizm, a dzięki temu wiedzą, jak naoliwić jego tryby.\nStudenci MBA przez cały okres studiów uczą się, jak efektywnie komunikować się w każdej sferze biznesu. Ni od dzisiaj wiadomo, że dobra, efektywna i kulturalna, asertywna komunikacja to klucz do sukcesu. Dzięki niej łatwiej zarządzać zespołem czy prowadzić negocjacje. Absolwenci tego kierunku mają i pełną tego świadomość i rzetelne, wypracowane umiejętności.\nAnalityczność i rozwiązywanie problemów\nTe ciekawe studia uczą analitycznego myślenia, takiego analizowania dostępnych danych, aby odnaleźć istotę problemu i móc zaproponować oraz wdrożyć konstruktywne rozwiązanie. Podczas zajęć MBA studenci podczas zajęć warsztatowych ćwiczą, jak korzystać z zasobów firmy, dostępnych danych i jak przy ich pomocy rozwiązać problem – z kadrą, finansami, przepływem informacji i wiele innych.\nNie są to łatwe studia. Wymagają wszechstronności, wcześniejszego solidnego wykształcenia, doświadczenia w biznesie. Gdy podczas zajęć, w tym warsztatowych, spotykają się specjaliści wielu dziedzin związanych z biznesem – gwarantowane są ciekawe rozmowy i burzliwe dyskusje, wspólne pomysły, a nawet zaproszenia do współpracy. To jedna z największych wartości tego kierunku.\nNiezależnie od tego, czy ukończysz studia MBA już jako doświadczony przedsiębiorca, menedżer, czy zdecydujesz się na nie krótko po ukończeniu pierwszego kierunku, dwa lata spędzone na nauce, rozmowach, warsztatach pokażą Ci Twoją wartość w biznesie i na rynku pracy. Podczas trwania programu wzbogacisz je i rozwiniesz, więc zostając ich absolwentem, zrozumiesz, jak wartościowym jesteś pracownikiem, szefem, człowiekiem. A pewność siebie to dziś duża wartość.\nOczywiście! Twoja skuteczność, konkretne umiejętności, a nawet sam dyplom studiów, które są znaną marką bezpośrednio wpłyną na Twoje zarobki. Na dzisiejszym rynku pracy pracodawcom warto inwestować w specjalistów. Nie tylko Twoje zarobki wzrosną, ale także firmy – tej którą prowadzisz lub tej, dla której pracujesz. Profesjonalizm zawsze przekłada się na pieniądze.


Apleona HSG jest wiodącą firmą w branży zintegrowanych usług facility management, oferującą kompleksową obsługę nieruchomości (zarządzanie techniką i infrastrukturą budynku). W związku z ciągłym rozwojem poszukujemy pracowników na stanowisko:\nNadzór pracy podwykonawców oraz podległego personelu, kontrolę jakości świadczonych usług;\nStałe uczestnictwo w procesach optymalizacyjnych;\nWsparcie operacyjne Kierownika Obiektu.\nDoświadczenie w utrzymaniu technicznym budynków, obsłudze instalacji elektrycznych i urządzeń sanitarnych, instalacji sprzężonego powietrza, HVAC, systemów BMS;\nDobra organizacja czasu i pracy, sumienność w wykonywaniu obowiązków, wysoka kultura osobista, biznesowe podejście do wykonywanych zadań;\nStanowisko: Koordynator ds. Technicznych (K/M)\nPłock Apleona HSG Sp. z o.o. Radom Administrator Nieruchomości Warszawa Koordynator ds. Technicznych (K/M) Warszawa Elektryk PUP Warszawa\nOsoba zatrudniona na stanowisku Koordynatora ds. Technicznych będzie odpowiedzialna za: Utrzymanie budynków w stanie pełnej sprawności technicznej oraz reagowanie na bieżące potrzeby użytkowników nieruchomości; Podejmowanie i organizowanie interwencji...


Dbanie o jamę ustną to jedna z najważniejszych rzeczy o które powinniśmy dbać. Trzeba zatem korzystać z usług stomatologicznych, np. dentysta brenna i cieszyć się dobrym zdrowiem!\nDodane: 27-01-2016 06:04\nKrótko o dentystach i ich gabinetachKiedy trzeba do dentystyKwestia dentystyczna...Co warto wiedzieć o swoich zębach przed wizytą u stomatologaTroska o zęby i jamę ustnąUzupełnianie ubytków- z wizytą u stomatologaO zębach i ich chorobachIdziemy do dentysty!Co warto wiedzieć o swoich zębach przed wizytą u stomatologaOto 10 Powodów Dla Których Powinieneś Pomyśleć O Tym Jak leczyć zębyPoradnik pacjenta - dobry stomatolog ZabrzeCo warto wiedzieć o swoich zębach przed wizytą u stomatologaOgólnie o stomatologii - kilka poradDobry dentysta w ZabrzuCzy można znaleźć dentystę w sobotę?Krótko o protezach i ich dobrych stronachKiedy trzeba do dentystyLeczenie kanałowe - nowe metody czyli endodoncjaStomatologia i nowoczesne metody na leczenie zębówDobry dentysta Zabrze - jak go znaleźć?Stomatologia i protetyka, kilka faktówPoradnik dla pacjenta - o nowoczesnej stomatologiiDentyści i stomatolodzy- krótko i na tematJak wybrać dentystę?Dentysta KatowiceO leczeniu zębów - stomatologia zachowawczaTekst o kwestiach stomatologicznychLeczenie zębów - kanałowe leczenie pod mikroskopemKilka porad dla pacjentów stomatologicznychJak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z Zabrza


Nowości kwietnia! Co będziemy czytać w przyszłym miesiącu - Blog o książkach\n24 marca, 2019 / No Comments\nPrzed nami kolejny miesiąc pełen czytelniczych wyzwań. Ilość ciekawych zapowiedzi wydawniczych na kolejny miesiąc przeszła moje najśmielsze oczekiwania. Gdy po raz pierwszy przejrzałam książki, które zostaną wydawane w najbliższym czasie, wybrałam aż dwanaście pozycji. Udało mi się jednak skrócić tę listę do siedmiu tytułów.\nNie ma co ukrywać, w przyszłym miesiącu postawię zdecydowanie na reportaże. W ostatnim czasie czytałam sporo powieści (w tym również fantasy), więc pora trochę to urozmaicić. W trakcie miesiąca na pewno pojawią się u mnie jeszcze inne książki, nie tylko nowości, zerknijcie jednak teraz na te, które dostępne są w zapowiedziach na stronach wydawnictw:\nTakie układy – Teresa Torańska\nCieszę się, że wydawnictwo Wielka Litera zdecydowało się na wydanie zbioru reportaży Teresy Torańskiej. „Takie układy” to obraz PRL-u lat 70. i 80. z perspektywy zwykłych ludzi, którzy chcą godnie żyć, ludzi zależnych od decyzji z góry i zwykle nie otrzymujących żadnej, nawet najmniejszej pomocy.\nWydawnictwo Wielka Litera – Premiera 03.04.2019\nOlgi Tokarczuk przedstawiać nie trzeba.Tym razem Wydawnictwo Literackie wznawia debiutancką powieść, „Podróż ludzi Księgi”.\nFrancja, rok 1685. Kurtyzana Weronika, Markiz parający się alchemią, bogacz de Berle oraz Gauche – niemy woźnica z nieodstępującym go żółtym psem. Każde z nich opuściło Paryż z innego powodu. Podróż, momentami awanturnicza może odmienić zarówno ich losy, jak i całej ludzkości.\nWydawnictwo Literackie – Premiera 03.04.2019\nRozwód w Budzie – Sándor Márai\nPowieść Sándora Márai, autora „Księgi Ziół” i „Żaru”. Historia małżeńskiej zdrady i rozwodu, który dotyka również sędziego orzekającego właśnie w sprawach rozwodowych. Długa nocna rozmowa z dawnym kolegą szkolnym sprowokuje głównego bohatera do przewartościowania własnego życia.\nWydawnictwo Czytelnik – Premiera 04.2019\nSkóra. Witamy uchodźców – Iza Klementowska\nOpowieść o losach uchodźców mieszkających w Polsce. O tym jak znaleźli się w naszym kraju, jak wygląda ich codzienność, o czym marzą. Iza Klementowska szuka odpowiedzi na pytanie, dlaczego słowo „uchodźca” wywołuje u jednych lęk, u innych kompletną obojętność, a u jeszcze innych agresję.\nWydawnictwo Karakter – Premiera 10.04.2019\nHistoria czteroosobowej grupy buntowników, która w ciągu dekady doprowadziła do jednego z najradykalniejszych przełomów społecznych – wynalazła pigułkę antykoncepcyjną i pozwoliła milionom kobiet na porzucenie roli opiekunki domowego ogniska, a przede wszystkim dała im możliwość samodzielnego podejmowania decyzji o życiu seksualnym. To także opowieść o Ameryce, która z entuzjazmem weszła w wyzwolone lata wolnej miłości.\nWydawnictwo Czarne – Premiera 10.04.2019\nNie jesteśmy uchodźcami – Agus Morales\nPrzyznam, że to właśnie na ten reportaż czekam najbardziej. Agus Morales podąża z imigrantami, którzy przekraczają granicę meksykańsko-amerykańską, żyje w obozach w Jordanii, pływa z uciekinierami barką po Morzu Śródziemnym. Próbuje ich zrozumieć, powiedzieć kim są, skąd przychodzą i dlaczego.\nWydawnictwo Poznańskie – Premiera 24.04.2019\nShitshow! Ameryka się sypie, a oglądalność szybuje – Charlie LeDuff\nNowy reportaż autora „Detroit. Sekcja zwłok Ameryki”. Charlie LeDuff rusza w podróż po Stanach Zjednoczonych, oddając głos tym, których na co dzień nikt nie chce słuchać. Biali mężczyźni ciężko pracujących przy wydobyciu ropy, czarnoskórzy mieszkańcy Baltimore i Detroit żyjący na marginesie społeczeństwa, samotne matki płacące krocie za wodę niezdatną do picia i wielu innych, których poza LeDuffem\nWydawnictwo Czarne – Premiera 24.04.2019\nWydawnictwa dostarczają sporo możliwości – zostanie wydanych wiele intrygujących reportaży i powieści. Jedno jest pewne, to będzie naprawdę dobry miesiąc. Koniecznie dajcie znać, czy czekacie na którąś z tych książek. A może macie inne typy? 🙂\nMarcowe premiery, na które warto zwrócić uwagę


61 wykroczeń -kaskadowy pomiar prędkości na włocławskich drogach. | Tu Włocławek\n61 wykroczeń -kaskadowy pomiar prędkości na włocławskich drogach.\nZamieść komentarz we wpisie 61 wykroczeń -kaskadowy pomiar prędkości na włocławskich drogach.\nPolicjanci ruchu drogowego z Włocławka przeprowadzili działania pn. „Kaskadowy pomiar prędkości”. Realizowane czynności odbywały się w ramach ogólnopolskiej akcji i miały charakter kontrolno-prewencyjny. Funkcjonariusze oprócz kontroli prędkości zwracali uwagę na wszystkie wykroczenia popełniane przez kierujących.\n14 maja br. na terenie powiatu włocławskiego policjanci ruchu drogowego realizowali działania pn. „Kaskadowy pomiar prędkości”. Funkcjonariusze prowadzili kontrolę na tej samej drodze, w tym samym czasie, ale w różnych miejscach przy wykorzystaniu radiowozów oznakowanych i nieoznakowanych z wideorejestratorami oraz ręcznymi miernikami prędkości. Mundurowi sprawdzali nie tylko prędkość pojazdów, ale także zwracali uwagę na wszystkie wykroczenia popełniane przez kierujących.\nW wyniku przeprowadzonych działań funkcjonariusze skontrolowali ponad 150 pojazdów i ujawnili 61 wykroczeń dotyczących przekroczenia dozwolonej prędkości oraz kilkanaście innych wykroczeń w ruchu drogowym. Kierujący, którzy nie stosowali się do obowiązujących przepisów ponieśli stosowne konsekwencje w postaci mandatów i punktów karnych- informuje st. sierż. Anita Szefler-Ciupińska\nPolicja apeluje do wszystkich kierujących, by stosowali się do obowiązujących przepisów ruchu drogowego i nie przekraczali dozwolonej prędkości.\nTagi: mandat policja prędkość włoclawek wykroczenie\nWcześniejszy element Wniosek o emeryturę lub rentę można złożyć po pandemii.\nNastępny element Umowa podpisana.Wodociągi ruszają z kolejną inwestycją.


Pożar domu w Świebodzicach. Nie żyje 80-letni mężczyzna | Wałbrzych Nasze Miasto\nMateriał oryginalny: Pożar domu w Świebodzicach. Nie żyje 80-letni mężczyzna - Wrocław Nasze Miasto\nxtx 04.02.2020 18:46:46\nPogoda na weekend dla Wałbrzycha. Prognozy pogody na weekend przewidują temperatury od 0°C do 8°C. Sprawdź, jaka będzie pogoda w piątek 21.02.2020 i czy wieczór będzie przyjemny. Jeśli planujesz weekend w plenerze, na pewno zainteresuje cię również pogoda dla Wałbrzycha na sobotę...


Nauka wycinania nożyczkami: 4 praktyczne porady - Jesteś Mamą\nNauka wycinania nożyczkami może być łatwa, jeśli zastosujesz poniższe wskazówki. Przede wszystkim pamiętaj, by nie zniechęcać się, jeśli opanowanie tej umiejętności zajmuje dziecku trochę czasu. Pomóż mu i zachęć je do dalszej nauki wycinania przy użyciu nożyczek.\nDzięki temu, że przyczynia do rozwoju małych zdolności motorycznych, nauka wycinania nożyczkami może być ekscytującym procesem.\nNauka wycinania nożyczkami opiera się przede wszystkim na tym, by dziecko wypracowało ruchy, które pozwolą mu w skoordynowany sposób używać palców, dłoni i oczu.\nCięcie nożycami może wzmocnić mięśnie rąk. Stymuluje również umiejętności potrzebne do obsługi innych narzędzi w przyszłości. Ucząc się używania nożyczek, dzieci przygotowują się także do używania innych przyborów, takich jak ołówki, guziki lub noże.\nWycinanie promuje również koordynację ręka-oko. Wzrok pozwala dziecku rozpoznać kształt i ukierunkować dłonie, aby wykonać niezbędne ruchy.\nCięcie wymaga również asymetrycznej i zsynchronizowanej koordynacji obu rąk. Dziecko używa jednej ręki do trzymania nożyczek, a drugiej do trzymania tego, co tnie.\nNauka wycinania nożyczkami wymaga od rodzica cierpliwości. Twoje dziecko będzie potrzebowało czasu, aby nauczyć się prawidłowo używać nożyczek.\nNauka wycinania nożyczkami – 4 wskazówki\nAby nauka wycinania nożyczkami była łatwiejszym zadaniem, przedstawiamy kilka wskazówek, które mogą pomóc szybciej opanować umiejętność posługiwania się nożyczkami.\nOto 4 wskazówki, jak nauczyć dziecko używać nożyczek:\n1. Wybierz odpowiednie nożyczki\nJeśli dłonie dziecka nie są wystarczająco duże, aby otworzyć i zamknąć nożyczki, oznacza to, że dziecko jest zbyt małe, aby rozpocząć naukę wycinania.\nNatomiast gdy dziecko jest leworęczne, poszukaj nożyczek dla leworęcznych, ponieważ dzięki nim proces ten będzie nieco prostszy.\nPamiętaj o tym, szukając odpowiednich nożyczek dla swojego dziecka.\n2. Naucz, jak otwierać i zamykać nożyczki\nPoczątkowo gest ten będzie skomplikowany dla dziecka. Dlatego dziecko może zacząć naukę, używając obu rąk.\nMożesz spróbować kilku ćwiczeń, aby Twoje dziecko mogło przyzwyczaić się do pierwszych nożyczek, wykonując ruchy otwierające i zamykające.\nDobrym początkiem jest ćwiczenie ruchu bez nożyczek, a następnie próba powtórzenia gestu przy użyciu nożyczek.\n„Wycinanie promuje również koordynację ręka-oko. Cięcie wymaga asymetrycznej i zsynchronizowanej koordynacji obu rąk”.\n3. Rozwiń precyzję\nGdy dziecko wystarczająco opanuje otwieranie i zamykanie nożyczek, możecie zacząć ćwiczyć precyzję za pomocą prostych czynności.\nDobrym przykładem prostej czynności jest umieszczenie naklejki na środku kartki papieru, w której kierunku maluch powinien przesuwać nożyczki.\nMożesz również narysować linię na kartce papieru i poprosić dziecko o przecięcie papieru wzdłuż niej.\nMożesz stopniowo poszerzyć linię i poziom trudności, odpowiednio do możliwości Twojego dziecka.\nNa początku staraj się używać prostych, precyzyjnych ćwiczeń, aby zmotywować dziecko do nauki.\n4. Trenowanie kontroli\nJeśli maluch ma problemy z wycinaniem trójkątów, możesz pokazać mu, jak zatrzymać się w rogu, a następnie przekręcić nożyczki w innym kierunku, aby móc kontynuować cięcie.\nGdy dziecko nabierze kontroli nad nożyczkami, będzie mogło łatwo poruszać się po konturach obiektów i sylwetkach swoich ulubionych postaci.\nNa koniec ważne jest, aby nauka wycinania nożyczkami była swobodna na tyle, by dziecko mogło eksperymentować. Ponadto to normalne, że dziecko czasami się lekko skaleczy. Nie należy z tego powodu ograniczać możliwości na poprawienie umiejętności poprzez nabranie doświadczenia.\nOdpowiednio wybrane zajęcia dla 2-latków pomagają dzieciom w przyswajaniu nowych umiejętności. W wieku 2 lat dzieci stają się prawdziwym pudełkiem ...


Medytacja na wtorek IV tyg. Wielkiego Postu | Ośrodek Apostolstwa Trzeźwości - Zakroczym\nAutor: Jarosław Kubera | 28-03-2017 | Kategoria: Duszpasterstwo, Wiara | Napisz komentarz\nGdy Jezus ujrzał go leżącego i poznał, że czeka już długi czas, rzekł do niego: «Czy chcesz wyzdrowieć?» Odpowiedział Mu chory: «Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody. Gdy ja sam już dochodzę, inny wstępuje przede mną» (J 5,6-7).\nJa też jestem chora. Moją chorobą jest grzech. Często sytuacjami, które odgrywają się w moim życiu, upadlam się bardziej niż człowiek znajdujący się nad sadzawką Owczą. I kiedy leżę w bagnie mojego grzechu, moich słabości, lęków czy wad, pochyla się nade mną Jezus i pyta mnie, czy pragnę być zdrowa. Zdawać by się mogło, że odpowiedź jest oczywista, a jednak wolę moje brudy zwalić na innych. Przecież gdybym miała chłopaka, to mogłabym zrezygnować z nadmiernego spożywania alkoholu. A przyjaciele? Gdybym była teraz z moimi kolegami z miasta, z którego pochodzę, to na pewno byłabym szczęśliwsza. Po prostu nie mam człowieka, dzięki któremu mogłabym mniej grzeszyć.\nCzy chcesz wyzdrowieć? Chory z Ewangelii nawet nie skupia się na swojej chorobie. Jego myśli są pochłonięte jednym aspektem – nie mam człowieka, który mógłby mi pomóc. Kiedy jednak bohaterowi samemu uda się dojść do sadzawki, ktoś go wyprzedza. Nic w tym dziwnego, nawet to logiczne – on idzie wolno, a ktoś korzysta z okazji. Ja nie mam człowieka, ale kiedy już uda mi się znaleźć kogoś, z kim mogę wejść w relację, która prowadzi do dobra, to też czuję, jakby druga osoba mnie wyprzedzała. Nie jest to dla mnie przyjemne. Wiąże się to z tym, że zaczynam dostrzegać swój egoizm, który podpowiada mi, że wszystko powinno być dla mnie. Skoro ja jestem chora, to moje zdrowie powinno być najważniejsze; jeśli ja jestem smutna, to moje pocieszenie powinno być najistotniejsze… Kiedy moje „ja” nie jest na piedestale, a druga osoba zaczyna dbać o siebie i swoje szczęście, to czuję, jak dobre samopoczucie opada. Tak jak chory mam w sobie złość do siostry lub brata, że o mnie nie zadbał, tylko myślał o swoim komforcie. Ja więc delikatnie zaczynam uciekać z tej relacji, bo nie jest dla mnie korzystna. Błędne koło się zamyka, nie mam człowieka, wchodzę w mój grzech, błotko.\nJeśli w swoim życiu będę praktykować egoizm, to będę w nim coraz lepsza. Chcę praktykować akceptację i miłość. Na szczęście jest Bóg, który mi to umożliwia. Pochyla się nade mną i mówi: „Bierz to swoje łoże, na którym ci tak wygodnie, idź do brata i kochaj go!!!”. Jezus nie kieruje się swoim komfortem, egocentryzmem czy korzyścią. Daje mi zdrową miłość, abym ja w zdrowy sposób potrafiła kochać siebie i innych.\nDziękuję Ci, Panie, że mnie kochasz. Proszę Cię, abym potrafiła okazać miłość tym, których stawiasz na mojej drodze. Amen.


Strony związane z hasłem: zasilacze - strona 1 - Katalog stron Leksi\nJeśli potrzebujesz tanich części do laptopów, to świetnie trafiłeś. Trudnimy się produkcją najwyższej jakości zamienników. W naszej ofercie znajdują się zasilacze kompatybilne z laptopami wszystkich popularnych i cenionych produce...\nNa witrynie znajdziemy propozycję firmy, która może zaproponować profesjonalne usługi z zakresu serwisu laptopów. Należy wspomnieć, że firma oferuje swoje usługi na terenie całej Polski. Możliwy jest odbiór uszkodzonego komputera ...


UOKiK ukarał łódzkiego dewelopera za braki informacyjne w prospekcie - PRAWO I PODATKI\nMarek Niechciał, prezes UOKiK. Fot. mat. pras.\nŁódzki deweloper Varitex nie informował nabywców domów na osiedlu Srebrna Ostoja, że w sąsiedztwie może powstać kompleks magazynowo-logistyczny i hale produkcyjne. Taka informacja musi znaleźć się w prospekcie informacyjnym, dlatego Urząd Ochronu Konkurencji i Konsumentów zdecydował o karze w wysokości ponad 54 tys. zł.\nAutor: HouseMarket.pl 19 listopada 2018 10:56\nZgodnie z tzw. ustawą deweloperską, prospekt musi zawierać m.in. informacje o inwestycjach, które są przewidziane w promieniu kilometra. Dodatkowo w prospekcie znajduje się rubryka opisująca plan zagospodarowania przestrzennego dla sąsiadujących działek. UOKiK ustalił, że w żadnym z tych miejsc deweloper nie zamieścił informacji o tym, że w pobliżu inwestycji planowana jest budowa magazynów i hal produkcyjnych. Dopiero w trakcie sprzedaży spółka uzupełniła rubrykę dotyczącą inwestycji przewidzianych w promieniu 1 km.\n– Kupno mieszkania to życiowa decyzja. Analizuje się wtedy wszystkie informacje o nieruchomości, zwłaszcza, gdy budowa się nie rozpoczęła. Podstawą jest prospekt informacyjny, który ma pomóc w podjęciu decyzji. Jest niezastąpiony, dlatego nie może wprowadzać w błąd oraz musi zawierać prawdziwe i kompletne informacje – mówi Marek Niechciał, prezes UOKiK. – Deweloper nie może wymagać, żeby to nabywca sam sprawdzał i analizował plany zagospodarowania. Przedsiębiorcom przypominam, że działki sąsiadujące, to nie tylko te, które przylegają do nieruchomości – dodaje Niechciał.\n– Ta decyzja pokazuje, że prawa osób kupujących mieszkania nie są przestrzegane. Chcę, żeby nabywcy mieli jeszcze większą ochronę. Ten cel zrealizuje nowelizacja tzw. ustawy deweloperskiej. Najlepiej, żeby pieniądze, często z bankowego kredytu, były gromadzone tylko na zamkniętych rachunkach powierniczych. Innym rozwiązaniem byłoby też powołanie przez branżę funduszu gwarancyjnego, który byłby zabezpieczeniem otwartych rachunków – mówi Niechciał.