Skuteczna metoda nauki sikania na nocnik? - Rodzice.pl\nDodano ponad rok temu, karola14\nMoja córeczka ma 21miesięcy i chciałabym ją nauczyć siusiania na nocnik.Lecz niestety ona nie chce na nim nawet usiąść.Może macie jakiś sposób na szybkie nauczenie siusiania na nocnik?\n102 odpowiedzi na pytanie: Skuteczna metoda nauki sikania na nocnik?\nja wykorzystałam reklamę w telewizji jak laleczka siusiała do nocniczka. za każdym razem jak tylko była ta reklama wołałam szybko natalkę i proponowałam aby też spróbowałą. Potem kupiłam jej majteczki z ukochanymi misiami i pilnowałam aby bardzo często ją wysadzać. oczywiście na początku siusiała do majteczek a jak zrobiła i zapyalam jej “i co teraz” to albo dawała mi “isia” (pampers z tygryskiem) albo kazała wyrzucić majci 🙁 ale szybko jej przeszło. Teraz już woła. Pampersa mamy na dwór i do nocnego spania. w dzień udało się już “bez”:Wow!:\nU mnie nie pomogło nic…ani książeczki o Kamyczku co dostał nocnik, ani namawianie, osobiste wybieranie nocnika tronu. Nic…Do nocnika Zosia wchodziła, nosiła go na głowie, sadzała na nim lalki i misie. Kupiłam więc nakładkę na wc i stołeczek. Podziałało- moje dziecie omineło nocnik i zaczeło korzystać z toalety.\nTrzeba dziecko jakoś zachęcić, kupić jakiś fajny nocnik, kolorowy albo grający. Potem zachęcać żeby usiadło i zrobiło siusiu a jak już sie uda to trzeba wtedy mocno ale to mocno chwalić, bic brawo, aby dziecko poczuło, że zrobiło cos wyjątkowego co będzie chcialo robić cały czas. Z moim synkiem poszlo wyjątkowo szybko, uwielbiał jak wszyscy w domu bili mu brawo, chwalili, że jest juz duży jak tylko zrobił siusiu na nocnik lub kupkę !!!!!!!!!!!!\nPodpisuje sie pod wszystkimi radami powyzej, dodam jedynie zeby nie przesadzic, jak sie dziecie zrazi to bedzie ciezej je namowic wiec moze dajcie na pare tygodni spokoj a pozniej wyprobujcie ktorejs z powyzszych metod 🙂 Kazde dziecko w innym tempie dojrzewa do nocnika i szkoda waszych i jego nerwow przy nauce, czasem lepiej troche odczekac i przejsc przez to bezproblemowo\nA ja jeszcze dodam od siebie tylko tyle ze jak postanowilam nauczyc zalatwiania sie do nocnika zrezygnowalam calkowicie z pampersow zakladalam tetre zeby corka czula kiedy sie moczy ( sa takie fajne majtki na tetre zapinane na rzepy po bokach). Nauka sikania dotyczyla nie tylko dnia ale takze nocy. Ja do tej pory tego nie rozumiem czemu dziecku pozwalac na sikanie w “majtki” w nocy, dla mnie to wygla tak: dziecko nauczylo sie juz “czuc” ze chce siku, wiec sie budzi czujac siku, widzi “noc” wiec mysli aha moge sikac pod siebie 😉 No chyba ze nauka tylko u mojej przeszla tak prosto 😉 Jak tylko troche opanowala sikanie w ciagu dnia zaczelam jej tez na noc zakladac tetre, ok polnocy ja wysadzalam mowiac “siii siii” i do rana wytrzymywala. Wydaje mi sie ze trzeba u dziecka wytepic ten odruch robienia pod siebie bez wzgledu na pore dnia czy tez nocy bo przeciez dziecie jak poczuje siku to nie moze ciagle analizowac mam pieluche czy majtki, moge sikac czy mam wolac, jest dzien czy noc itp. Radze sprobowac “za chwile” tez z nockami nie wierze ze tylko mi sie trafilo takie bezproblemowo sikajace dziecko 😉 Powodzenia zycze :Hura!:\nJa zaczęłam uczyć starszego przed ukończeniem 2 lat. Też zaczęłam stosować tetrę z tzw. otulaczem oraz pieluszkami wielorazowymi. Synek nie chciał kategorycznie siadać na nocnik więc zaczęliśmy:Kciuki: sikać na stojąco. Nauka trwała z miesąc. Na noc niestety dalej pieluszka po 9 miesiącach po odpieluchowaniu, mały kategorycznie nie da się wysadzać w nocy. Pieluchę jednak zakładam mu jak już zaśnie. Są dzieci które nie siusiają w nocy prawie wcale, mój niestety do nich nie należy. Ja sama wstaję prawie co noc więc to chyba genetyczne;-) .\nZ młodszym postępuje inaczej, odkąd zaczął dobrze siadać zaczęłam go wysadzać na nocnik. Skutkuje to brakiem lęku nocnikowego, mały chętnie robi siusiu i kupkę na nocnik (ma rok)\nto jest swietny temat.moj kuba ma 19 miesiecy i tez mamy prblem nocniczkowy.najpierw kuba mial zwykly nocnik kaczuszke ale ten raczej byl swietnym kapeluszem niz czyms gdzie mozna zrobic siku a teraz kupilismy mu kibelek z fisher price i powiem szczerze ze lubi go i siada chetnie ale tylko raczej w formie zabawy bo po prostu jest fajny gra itd a i tak sika pod siebie.co najgorsze w domu potrafi 3 godziny nie sikac ajak mu zaloze pampersa to moment i zasikany.co poradzicie\nZamieszczone przez poprostuania:Ja zaczęłam uczyć starszego przed ukończeniem 2 lat. Też zaczęłam stosować tetrę z tzw. otulaczem oraz pieluszkami wielorazowymi. Synek nie chciał kategorycznie siadać na nocnik więc zaczęliśmy:Kciuki: sikać na stojąco. Nauka trwała z miesąc. Na noc niestety dalej pieluszka po 9 miesiącach po odpieluchowaniu, mały kategorycznie nie da się wysadzać w nocy. Pieluchę jednak zakładam mu jak już zaśnie. Są dzieci które nie siusiają w nocy prawie wcale, mój niestety do nich nie należy. Ja sama wstaję prawie co noc więc to chyba genetyczne;-) .\nAle zakladasz na noc tetre czy “pampersa” ? Moze jak sie zacznie budzic w mokrych majtkach to nie bedzie juz mu przeszkadzalo nocne wysadzanie 😉\nZamieszczone przez anetka_sweet:to jest swietny temat.moj kuba ma 19 miesiecy i tez mamy prblem nocniczkowy.najpierw kuba mial zwykly nocnik kaczuszke ale ten raczej byl swietnym kapeluszem niz czyms gdzie mozna zrobic siku a teraz kupilismy mu kibelek z fisher price i powiem szczerze ze lubi go i siada chetnie ale tylko raczej w formie zabawy bo po prostu jest fajny gra itd a i tak sika pod siebie.co najgorsze w domu potrafi 3 godziny nie sikac ajak mu zaloze pampersa to moment i zasikany.co poradzicie\nNie zakladac pampersa tylko tetre 🙂\nna noc dostaje pampersa i na wyjscie.my jestesmy w anglii obecnie i znalazlam tu takie pampersy ktore sa mokre po nasikaniu.ale jemu to nie przeszkadza.w nocy i tak budzi sie zasikany.jak byl maly urzywalam tetry ale jak wyjechalismy to nie mialam miejsca zeby brac taka ilosc pieluch.a moze nauczyl by sie.a w miejscowosci gdzie ja mieszkam jest tylko tesco ale ostatnio nie widuje tetrowek.a jemu specjalnie nie przeszkadza ze ejst mokry.myslalam ze moze nie zauwa jeszcze ze chce mu sie siusiu ale on patrzy na dol i za moment zaczyna sikac wiec juz rozumie ale wtedy wlasnie nie chce siasc.dopiero jak naleje na dywan to idszie na nocnik.\nbylismy na zakupach i powiem co mamy.wieksza ilosc majteczek i nie bylo tetry wiec kupilam duze podpaski.fajnie ze wyczytalam tu to bo sama bym na to nie wpadla.moze cos w koncu zadziala.bedzie probowac:)\nA my w dzień całkowicie bez pieluchy już jesteśmy:Wow!:.\nMam natomiast dylemat co do nocy. Jak założę małej pieluszkę to rano jest sucha, ale jak jej nie ubieram to sika w nocy:Hmmm…:\nFakt że ze mnie też ciapa bo teraz tak myslę że jej w nocy nie wysadzałam :Wstyd:\nno to gratuluje.my zaczynamy wiec trzymajcie kciuki:)a co do nocy to sprobuj moze zakladac majteczki z podpaska albo tetrowka a jak nie to poszukaj pampersow huggies pull ups do nauki siusiania.nie zamoczy ci przescieradla ale ona bedzie czula ze ma mokro.sa na dzien i na noc.my na razie mamy te “dzienne” na wyjscia a w domu tylko majteczki zwykle z podpaska dzis az kulec zaczal jak zobaczyl ze ma spodnie przemoczone i przejal sie dosyc tym faktem wiec chyba jestesmy na dobrej drodze:)ale na noc jeszcze zwykle pampesy\nZamieszczone przez anetka_sweet:na noc dostaje pampersa i na wyjscie.my jestesmy w anglii obecnie i znalazlam tu takie pampersy ktore sa mokre po nasikaniu.ale jemu to nie przeszkadza.w nocy i tak budzi sie zasikany.jak byl maly urzywalam tetry ale jak wyjechalismy to nie mialam miejsca zeby brac taka ilosc pieluch.a moze nauczyl by sie.a w miejscowosci gdzie ja mieszkam jest tylko tesco ale ostatnio nie widuje tetrowek.a jemu specjalnie nie przeszkadza ze ejst mokry.myslalam ze moze nie zauwa jeszcze ze chce mu sie siusiu ale on patrzy na dol i za moment zaczyna sikac wiec juz rozumie ale wtedy wlasnie nie chce siasc.dopiero jak naleje na dywan to idszie na nocnik.\nW Anglii bardziej popularne są pieluszki z frotki Terry Squares niż zwykła tetra Muslin, a z tego co obserwuje to w Anglii pieluszki wielorazowe są bardziej popularne niż w Polsce\na nie spotkalam sie z czyms takim.albo nie zwrocilam na to uwagi bo nie wiedzialam czego szukac.ale ja mieszka w malej miejscowosci gdzie jest tylko tesco i argos wiec niemam tez zbyt duzego wyboru\nJa do tej pory tego nie rozumiem czemu dziecku pozwalac na sikanie w “majtki” w nocy,\na chociażby dlatego że jak dziecko sika 2-3 razy w nocy to by się zwyczajnie nie wysypiało.\nhehe wszystko łatwe się wydaje kiedy własnemu dziecku się uda,\nmoja starsza córka jak miała 1,5 roku robiła bardzo chętnie kupkę do nocnika (sama wołała), a z sikaniem bujaliśmy się jeszcze pół roku bo zwyczajnie za często sikała chociaż bardzo chciała korzystać z nocnika i kontrolowała się to zdarzało jej się co 20-30 minut jak sobie popiła i pojadła. po co ją było ograniczać, po paru dniach to stawało się dla dziecka męczące, więc zdecydowaliśmy że pozwolimy jej sikać w pampka jeszcze kilka miesięcy.\nA w nocy korzystaliśmy z pamperów (z małymi przerwami latem albo gdy miała okresy buntu wobec pampersów) aż do 4 lat! bo często sikała ok 22, 2, 6 nad ranem! (coś około).. także w sumie jak wspominam to łatwo było z samą nauką korzystania z nocnika ale pomimo szczerych chęci obu stron “dół” dłuuuugo dojrzewał.\nZamieszczone przez kamieniek:a chociażby dlatego że jak dziecko sika 2-3 razy w nocy to by się zwyczajnie nie wysypiało.\nkamieniek masz racje.wszystko latwe sie wydaje jesli naszemu dziecku sie uda lub jesli nie dotyczy naszego dziecka,ale na prawde wysluchanie czyis doswiadczen jest pomocne.tak jak u nas z tym sikaniem.kupilam te podpaski i majteczki.jak zauwalyl ze mu pocieklo po nogawce to az zaczal kulec na ta noge hehe i przejal sie bardzo takze mysle ze jestesmy na dobrej drodze.ale chyba najwazniejsze jak we wszystkim jest konsekwencja i nie poddawac sie dziewczyny!!:Kciuki:\nZamieszczone przez anetka_sweet:kamieniek masz racje.wszystko latwe sie wydaje jesli naszemu dziecku sie uda lub jesli nie dotyczy naszego dziecka,ale na prawde wysluchanie czyis doswiadczen jest pomocne.tak jak u nas z tym sikaniem.kupilam te podpaski i majteczki.jak zauwalyl ze mu pocieklo po nogawce to az zaczal kulec na ta noge hehe i przejal sie bardzo takze mysle ze jestesmy na dobrej drodze.ale chyba najwazniejsze jak we wszystkim jest konsekwencja i nie poddawac sie dziewczyny!!:Kciuki:\nja spróbuję może z tą tetrą ,\nale jakoś tak bez przekonania,\nmoja mała ciągle przesikuje pampka (zmieniam go jak już jej wisi między nogami ) , dość często ma mokrą nogawkę, i wcale jej to nie przeszkadza.\nTo samo z kupą, nie przebieram od razu i to nie z własnej woli, po prostu robi te kupy jakieś takie mało smrodliwe a do tego bez żadnego wysiłku nawet nie wiem kiedy, także często jak zaglądam to ma już fest odparzony tyłek :Wstyd:\nZamieszczone przez kamieniek:🙂\nkamieniek mam to samo z kuba.on jak zrobi kupe to jest wyjatkowo szczesliwy i wcale nie chce sie przebierac.i tez mu nie przeszkadza za bardzo mokry pampers.ale jestesmy dobrej mysli.a co do tetry to my urzywalismy jak byl maly a potem zrezygnowalam z czystego lenistwa i zaluje teraz bo pewnie juz by robil na nocnik\nZamieszczone przez anetka_sweet:kamieniek mam to samo z kuba.on jak zrobi kupe to jest wyjatkowo szczesliwy i wcale nie chce sie przebierac.\nha, miłe ciepełko na tyłku 🙂\nZamieszczone przez zonia30:U mnie nie pomogło nic…ani książeczki o Kamyczku co dostał nocnik, ani namawianie, osobiste wybieranie nocnika tronu. Nic…Do nocnika Zosia wchodziła, nosiła go na głowie, sadzała na nim lalki i misie. Kupiłam więc nakładkę na wc i stołeczek. Podziałało- moje dziecie omineło nocnik i zaczeło korzystać z toalety.\nBasia tak samo. Nigdy nie korzystała z nocnika. Od razu jak mama chciała “na siedes”. Ja poszłam na pokazanie.\nZamieszczone przez komanczera:Basia tak samo. Nigdy nie korzystała z nocnika. Od razu jak mama chciała “na siedes”. Ja poszłam na pokazanie.\nmy juz tez z sedesem probowalismy ale boi sie.ja poczekam az go zacznie szczypac albo przeszkadzac ze ma mokro.nie chce to na sile nie bede.a poki co po prostu regularnie wysadzam i czekam az zacznie mu przeszkadzac mokry tylek.gorzej z kupa hehe:Hmmm…:\nU nas również starsza nie chciała nic do nocnika zrobić – siedziała na nim, oglądała bajki, czytała książeczki, ale nic nie naprodukowała 🙂\nOdczekałam jakiś czas i uderzyłam, jak miała 23 mce.\nKupiłam majtasy na tyłek, nakładkę na sedes i bez większego problemu w kilka dni pojęła, o co chodzi.\nZamieszczone przez oliweczka:U nas również starsza nie chciała nic do nocnika zrobić – siedziała na nim, oglądała bajki, czytała książeczki, ale nic nie naprodukowała 🙂\ntez dobre.poczekac az dziecko samo dojdzie.ale jak zaczelam to nie bede przerwac.konsekwentna musze byc w koncu:)kuba juz pojmuje ze bedzie sikal ale nie chce siadac.ja zaczekam.w koncu znudzi mu sie mokry tylek:)\ndziwczyny mam nowe wiesci.wraz z 2 koleznkami zaczelysmy na “ostro” odpieluszanie i pampersy sa zakladane tylko do spania.na spacer tez majtki.niech leja pod siebie.moze brutalne ale zaczyna dzialamc.jak pytam kube czy chce siku to juz nie mowi ze nie tylko idzie na nocnik albo lapie sie za siusiaka.a wczoraj w parku nawet dal sie wysadzic(ale oczywiscie w towrzystkie)i tez sukces.ale byl dumny z siebie.no tak wiec jestesmy na jak najlepszej drodze:)\nwiecie co.tak sobie wlasnie czytalam na stronie pampersa o sikaniu na nocnik itp i stwierdzam ze moje dziecko to jakis ewenement.odkad pamietam jemu nigdy nie przeszkadzala mokra pieluszka chyba ze zrobil kupe,ale z wiekiem i to przestalo mu przeszkadzac.jak ma kupe to nie da sie wogole przebrac jakby mu sie to podobalo.sisuki mu przeszkadzaja jak ma majteczki to wtedy kuleje jesli sie zesika wiec zaczelam mu w dzien zakladac tylko majtki ale co z to kupa kurcze.czy wasze dzieciaczki tez tak maja?:)\nHmm… a ja bym sie zgodziła Elzą. Ja również wcześnie odpieluszyłam Dominika, miał 1 i 4 m-ce. I też ściągnęłam pieluchę z dnia i nocy jednocześnie. Jak nie robimy w majtki to nie i koniec. Idziemy w jednym kierunku, a nie raz wolno, a raz nie i dziecko głupieje. Niestety, obecnie coraz częściej widuje się 2 – 3 latki z pieluchami!!, dawniej kiedy my, czy nasi rodzice byliśmy dziećmi, odpieluszanie zaczynało się dużo wcześniej, po skończeniu roku – półtora. Ale teraz jest łatwizna.:Cwaniak: Jak by trzeba było gotować i prasować tetrę, to nagle by się okazało, że mozna nauczyć korzystasnia z nocnika wcześniej.\nZamieszczone przez Iwona29:Hmm… a ja bym sie zgodziła Elzą. Ja również wcześnie odpieluszyłam Dominika, miał 1 i 4 m-ce. I też ściągnęłam pieluchę z dnia i nocy jednocześnie. Jak nie robimy w majtki to nie i koniec. Idziemy w jednym kierunku, a nie raz wolno, a raz nie i dziecko głupieje. Niestety, obecnie coraz częściej widuje się 2 – 3 latki z pieluchami!!, dawniej kiedy my, czy nasi rodzice byliśmy dziećmi, odpieluszanie zaczynało się dużo wcześniej, po skończeniu roku – półtora. Ale teraz jest łatwizna.:Cwaniak: Jak by trzeba było gotować i prasować tetrę, to nagle by się okazało, że mozna nauczyć korzystasnia z nocnika wcześniej.\nmasz racje.dalo by sie wczesniej.ja teraz zaluje ze zrezygnowalam z tetrowek.moje lenistwo.mlody przyzwyczail sie do pampersiakow i nie chce mu sie sikac na nocnik bo po co jak mu wygodniiie w pampersie.a jak bym pozostala na tetrze to pewnie juz by sikal do nocnika bo za mokro by mu bylo\nZamieszczone przez anetka_sweet:masz racje.dalo by sie wczesniej.ja teraz zaluje ze zrezygnowalam z tetrowek.moje lenistwo.mlody przyzwyczail sie do pampersiakow i nie chce mu sie sikac na nocnik bo po co jak mu wygodniiie w pampersie.a jak bym pozostala na tetrze to pewnie juz by sikal do nocnika bo za mokro by mu bylo\ndziwczyny mam rewelacje!!!wczoraj jeszcze kuba jak chcial siku to lapal sie za siusiaka a dzis powiedzial “mama siiii siii”!!!ale to na dworze a na nocnik dalej nie chcial ale dzis nie nasikal do wanny jak zwykle tylko kazal sie wyciagnac i ejszcze mokry polecial na nocnik.no rewelacja.ale jestem zadowolona.ciezka praca przynosi efekty.jestesmy na dobrej drodze:)problem jest jesze z kua ale nie wszystko na raz:)\nNo właśnie. Dodam, że Domi był trzymany zasadniczo w tetrze. Jednorazówki tylko na noc i wszelkie wyjścia.\nwiesz co ja mieszkam w anglii i tu nie ejst zadna rewelacja ze kilkuletnie dziecko nocis pampersa.ja widzialam juz dzieciaki w mundurkach szkolnych 5-6 letnie bo tak tu ida do skzoly i w pampersach.jedna babka ma 3 dzieci 6,7 i 9 lat i 2 mlodszych wozi w wozku blizniaczym i ze smoczkami.to juz jest patologia ale tak tu jest w tej anglii.rodzice maja to gdzies.im wygodniej zalozyc ampersa niz wysadzac co chwila.ale tak duze dziecko smao idzie juz do ubikaci wiec chyba nigdy tego nie zrozumiem:)\nZamieszczone przez anetka_sweet:wiesz co ja mieszkam w anglii i tu nie ejst zadna rewelacja ze kilkuletnie dziecko nocis pampersa.ja widzialam juz dzieciaki w mundurkach szkolnych 5-6 letnie bo tak tu ida do skzoly i w pampersach.jedna babka ma 3 dzieci 6,7 i 9 lat i 2 mlodszych wozi w wozku blizniaczym i ze smoczkami.to juz jest patologia ale tak tu jest w tej anglii.rodzice maja to gdzies.im wygodniej zalozyc ampersa niz wysadzac co chwila.ale tak duze dziecko smao idzie juz do ubikaci wiec chyba nigdy tego nie zrozumiem:)\nWłaśnie prawie dostałam zawału.\nwcale się nie dziwię ze tego nie rozumiesz. JA TEŻ W ŻADNYM PRZYPADKU BYM TEGO NIE ZROZUMIAŁA (I NIE ROZUMIEM)\nDobrze że tego nie widziałam.\nZamieszczone przez gargamelek:Właśnie prawie dostałam zawału.\njak zaczynalam odpieluszanie kuby 2 tygodnie temu to tesciowa mowila zostaw sam dojdzie do tego.taa juz to widze.jak patrze na tedzieciaki tutaj to ciesze sie ze zaczelam\nZamieszczone przez anetka_sweet:jak zaczynalam odpieluszanie kuby 2 tygodnie temu to tesciowa mowila zostaw sam dojdzie do tego.taa juz to widze.jak patrze na tedzieciaki tutaj to ciesze sie ze zaczelam\ni masz rację. tym bardziej że zaczyna się lato – chociaż nie wiem jakie temperatury są u ciebie.\nZamieszczone przez gargamelek:i masz rację. tym bardziej że zaczyna się lato – chociaż nie wiem jakie temperatury są u ciebie.\nno u nas o dziwo od miesiaca sa upaly co jest dosc dziwne jak na anglie:)\nwłaśnie nie wiedziałam jaką macie temperaturę. Mój szwagier jest na południu Angli i maja ciepełko ale kuzyn mieszka na północy w Szkocji i leje tam calymi dniami 🙂\ntzn deszcz leje – tak dla jasności :Śmiech:\nZamieszczone przez gargamelek:właśnie nie wiedziałam jaką macie temperaturę. Mój szwagier jest na południu Angli i maja ciepełko ale kuzyn mieszka na północy w Szkocji i leje tam calymi dniami 🙂\nno o dziwo jest lato juz od ponad miesiaca.dzis w koncu jeden chlodniejszy dzien ale nadal jest cieplo,ale nie ma juz upalu.\nno o dziwo od ponad miesiaca ejst lato.dzis w koncu jeden chlodniejszy dzien.jest cieplo ale juz nie upal\nZamieszczone przez anetka_sweet:no o dziwo od ponad miesiaca ejst lato.dzis w koncu jeden chlodniejszy dzien.jest cieplo ale juz nie upal\nmam nadzieję że u nas też sie już zacznie słoneczko , bo mam dość deszczu:Fiu fiu:\nZamieszczone przez gargamelek:mam nadzieję że u nas też sie już zacznie słoneczko , bo mam dość deszczu:Fiu fiu:\nJA TWZ MIALAM JUZ DOSC DESZCZE JAK PRZYJECHALAM.NON STOP LALO.A TERAZ NA SZCZESCIE LATO KTORE SPRZYJA ODPIELUSZANIU:)\nZamieszczone przez anetka_sweet:JA TWZ MIALAM JUZ DOSC DESZCZE JAK PRZYJECHALAM.NON STOP LALO.A TERAZ NA SZCZESCIE LATO KTORE SPRZYJA ODPIELUSZANIU:)\nto My życzymy samych sukcesów w odpieluszaniu. Nam się udało w sumie nawet bezboleśnie. chociaż wpadki się zdażają siku do nocia ale z grubszą sprawą …:Fiu fiu:\nZnasz odpowiedź na pytanie: Skuteczna metoda nauki sikania na nocnik??\nZastanwaim się czy sobie nie zrobić kilka gotowych potraw ( jakiś sos, gulasz itp) i nie zapasteryzować w słoikach, żeby zabrac na wczasy. Nigdy tego nie robiłam, ale teraz mnie\nDotknela sie leciutko zelazka ma zaledwie rok:( pryskalam jej piankami na oparzenia miala zaczerwienione lecz nie plakala wogole...na drugi dzien miala pecherz ktory pekl pod wiczor-nawet nie marudzi ale teraz


Kraków w Jeden dzień – zwiedzanie z przewodnikiem\nWszystko co najpiękniejsze i najważniejsze w Krakowie w trakcie jednej wycieczki\nMacie Państwo tylko jeden dzień na zwiedzanie Krakowa, ale chcielibyście zobaczyć jak najwięcej? Ta oferta idealnie odpowiada Waszym oczekiwaniom! Trasę wycieczki ułożyliśmy w ten sposób, aby znalazły się na niej wszystkie najpiękniejsze i najważniejsze miejsca na Kazimierzu i Starym Mieście. Proponujemy niesamowitą podróż, która rozpoczyna się u bram Starego Krakowa, a kończy pośród przykrytych patyną czasu zabytków żydowskiego Kazimierza.\nNasz przewodnik pokaże Państwu najważniejsze obiekty związane z wielokulturowym dziedzictwem Grodu Kraka. Będziemy podziwiać Sukiennice, kościół Mariacki ze słynnym Ołtarzem Wita Stwosza, wreszcie Wzgórze Wawelskie. Trasa zwiedzania wiedzie malowniczymi ulicami wytyczonymi u początków istnienia Krakowa. Po drodze naszym oczom będą się ukazywać zachwycające bogactwem architektury kamienice z różnych epok. Na Kazimierzu zwiedzimy obiekty związane zarówno z chrześcijańskim, jak i żydowskim dziedzictwem dzielnicy.\nKraków w jeden dzień? Uwielbiamy zadania specjalne! Zwiedzanie trwa od 5 do 7 godzin (mniej, jeśli zdecydujecie się Państwo na opcję zwiedzania melexem). Oczywiście przewidziana jest przerwa na odpoczynek i smakowity posiłek w promocyjnej cenie.\nByć może w trakcie naszej wycieczki nie zwiedzicie Państwo WSZYSTKIEGO, co jest warte obejrzenia w Krakowie (w 1000-letnim mieście trochę się tego nazbierało), ale na pewno zobaczycie to, co najważniejsze. Pomożemy Wam poznać i poczuć Kraków w jeden dzień. Dzięki naszym przewodnikom poczujecie również tą wyjątkową, magiczną atmosferę, jakiej można doświadczyć jedynie w mieście królów. Jesteśmy głęboko przekonani, że będziecie chcieli tu wrócić i zostać na dłużej. Kto wie, może wtedy skorzystacie Państwo z innych naszych propozycji?\nZwiedzanie dostosowane do wieku i zainteresowań grupy. Realizacja oczekiwań zwiedzających jest jednym z naszych priorytetów!\nCzas trwania: 5-7 godzin (w zależności od wybranej opcji)\nMożliwość zorganizowania przerwy obiadowej w jednej z polecanych przez nas restauracji (promocyjne pakiety obiadowe)\nMożliwość wynajęcia melexa. Szacunkowy koszt wynajęcia pojazdu przy 8 osobach na pokładzie to ok. 400 zł\nWycieczka rozpoczyna się na Placu Matejki\nKraków w jeden dzień - Program zwiedzania\nPiękny plac sytuowany poza średniowiecznymi murami miejskimi, na Kleparzu (dawniej było to niewielkie miasto ufundowane, podobnie jak Kazimierz, przez króla Kazimierza Wielkiego. W miejscu, gdzie rozpoczyna się nasza wycieczka, a więc przed kościołem św. Floriana ma swój początek również tzw. Droga Królewska, szlak, który pokonywali monarchowie wjeżdżający uroczyście do Miasta.Oficjalnie witały ich tutaj władze miasta i Uniwersytetu, mieszczanie i duchowieństwo. Do momentu, kiedy dotrzemy na Wawel nasz szlak pokrywa się z Drogą Królewską.\nPrzed nami podziwianie malowniczych pozostałości średniowiecznych murów miejskich. Monumentalną Bramę Floriańską i 200-metrowy fragment muru można datować na XIV stulecie. Natomiast wysunięta okrągła forteca połączona niegdyś z Bramą Floriańską długą szyją to sławny, XV-wieczny Barbakan. Resztę krakowskich murów miejskich rozebrano niestety w I połowie XIX wieku decyzją cesarza Franciszka II. Fakt, że główna brama miasta przetrwała do naszych czasów zawdzięczamy zdecydowanej postawie i protestom krakowskiego architekta i senatora Wolnego Miasta Krakowa, profesora Feliksa Radwańskiego.\nPiękna ulica wiodąca od Bramy Floriańskiej na Rynek Główny. Przez stulecia jeden z najważniejszych traktów w mieście. Wzdłuż ulicy podziwiać można wspaniałą kamieniczną zabudowę, a u jej wylotu otwiera się widok na imponującą bryłę gigantycznej, gotyckiej bazyliki – kościoła Mariackiego.\nRynek został wytyczony w XIII wieku po lokacji Krakowa na prawie niemieckim (1257). Dokładne obejrzenie zabytków i muzeów zlokalizowanych na samym Rynku zajęłoby zapewne cały dzień. To niezwykłe miejsce robi wrażenie ogromną przestrzenią, nagromadzeniem wspaniałej architektury i trudną do opisania atmosferą.\nOd średniowiecza w samym sercu Rynku zlokalizowana była miejska hala targowa, pierwotnie gotycka, a XVI wieku przebudowana w stylu renesansowym. Zostało przebudowane w XVI wieku. Warto zwrócić uwagę na prawdziwe wisienki na tym architektonicznym torcie – arkady projektowane przez Jana Marię Padovano oraz attykę, dzieło Santi Gucci’ego, dwóch wybitnych architektów rodem z Półwyspu Apenińskiego. Budynek zachował swoją funkcję, w wewnętrznym pasażu wciąż znajdują się kramy handlowe.\nGłówna świątynia miejska wznoszona w przeciągu XIV i XV stulecia. Z pewnością znacie państwo melodię hejnału mariackiego granego co godzinę z okien wyższej wierzy na pamiątkę strażnika w XIII wieku zastrzelonego z łuku przez tatarskich najeźdźców. Rozszerzona wersja wycieczki obejmuje również zwiedzanie wnętrza bazyliki i podziwianie wspaniałego Ołtarza Wita Stwosza. Mistrz z Norymbergi wykonał dzieło swojego życia z zapierającym dech w piersi kunsztem.\nSiedziba krakowskiego magistratu dotrwała w całości do XIX wieku, kiedy to wyburzenie przyległego budynku spichlerza spowodowała na tyle poważne uszkodzenia konstrukcji Ratusza, że i on musiał zostać rozebrany. Jedyne co z niego pozostało to samotna wieża, wspaniały zabytek gotyckiej architektury miejskiej.\nJedna z najstarszych i najbardziej reprezentacyjnych ulic Krakowa. W średniowieczu łączyła lokacyjny Kraków i Okół czyli warowną osadę usytuowaną u stóp Wawelu. Zabytkowe kamienice i kościoły to niemi świadkowie wielu stuleci dziejów Krakowa. Wielojęzyczne tłumy spacerowiczów, dorożki, uliczni artyści – ten widok i nastrój na długo pozostają w pamięci.\nPierwsza barokowa świątynia w Krakowie. Wspaniała architektura przywołuje skojarzenia z rzymskimi kościołami Santa Susana i Il Gesu. Sklepienie kościoła jest tak wysokie, że w każdy czwartek odbywa się wewnątrz specjalny pokaz wahadła Foucault’a o długości aż 46,5 metrów. Subtelna fasada kościoła i wspaniałe rzeźby apostołów ulokowane przed nią robią ogromne wrażenie.\nW średniowieczu w domach usytuowanych po obu stronach tej malowniczej uliczki mieszkali kanonicy katedralni. Każda z kamienic ma niezwykle bogatą historię. Detale architektoniczne, datowane od średniowiecza po wiek XVIII , naprawdę olśniewają. Być może zainteresuje Państwa fakt, że przez lata mieszkał tu również Karol Wojtyła, najpierw w domu pod nr 19, a później, już jako biskup, w tzw. kamienicy dziekańskiej pod nr 21.\nTo właśnie to wyniosłe, wapienne wzgórze o doskonałych walorach obronnych wybrali zapewne przed wieloma wiekami na swoją siedzibę pierwsi osadnicy na terenie dzisiejszego Krakowa. Z czasem Wawel stał się prężnym centrum władzy i zachował ten status przez stulecia. Dziś na Wzgórzu Wawelskim, dzięki jego niezwykle długiej i bogatej historii, możemy podziwiać ogromny zespół zabytków najwyższej klasy.\nNajważniejszy kościół w dziejach Polski. To wspaniałe wnętrze widziało wiele królewskich koronacji, ślubów i pogrzebów. Większość władców Królestwa Polskiego śpi tutaj snem wiecznym we wspaniałych grobowcach. Rozszerzona wersja zwiedzania przewiduje zejście do krypt oraz spojrzenie na miasto z perspektywy wieży, na której zawisł przed wiekami Dzwon Zygmunta. Jeśli dotkniecie Państwo jego metalowego serca i wypowiecie życzenie, to, kto wie, może się spełni.\nOlśniewająca rezydencja polskich monarchów. Zobaczymy przede wszystkim przepiękny renesansowy dziedziniec Zamku Królewskiego. Trzy poziomy zachwycających krużganków zaprojektowali wybitni włoscy mistrzowie. Subtelność, oryginalność i mistrzostwo wykonania detali naprawdę urzekają.\nZ pewnością jest Państwu doskonale znana legenda o bestii żyjącej niegdyś w wielkiej grocie wydrążonej przez Matkę Naturę w zboczu Wzgórza Wawelskiego. Kiedy razem z naszym przewodnikiem znajdziecie się u wylotu jaskini, poznacie wszystkie wersje opowieści o smoku spopularyzowanej przez średniowiecznych kronikarzy .\nKlasztor Paulinów i kościół na Skałce\nMiejsce, gdzie w XI wieku zginął, na rozkaz króla Bolesława II Śmiałego (zw. również Szczodrym) biskup krakowski, Stanisław. Ta dramatyczna sytuacja miała rzecz jasna miejsce w stojącej wówczas na Skałce romańskiej rotundzie św. Michała. Jeszcze w średniowieczu Jan Długosz oburzony stanem świątyni, do którego przecież pielgrzymowali polscy królowie (stał tu wówczas gotycki kościół w nienajlepszym stanie), zainicjował akcję sprowadzenia na Skałkę Paulinów z Jasnej Góry, którzy mieliby sprawować pieczę nad sanktuarium. Na Skałce pozostali zarówno Paulini, jak i pochowany tu w Krypcie Zasłużonych wspaniałego, barokowego kościoła Jan Długosz.\nSkałka była naszym pierwszym przystankiem na Kazimierzu, kolejnym jest wspaniały, gotycki kościół św. Katarzyny pozostający pod pieczą Augustianów. Świątynia, której budowę rozpoczęto jeszcze za czasów Kazimierza Wielkiego zachwyca rozmachem i wdziękiem rozwiązań architektonicznych. Jest to również kościół, który aż dwukrotnie został uszkodzony przez, nieczęste przecież w Polsce, trzęsienia ziemi. We wnętrzu wiele intrygujących dzieł sztuki.\nNasza trasa prowadzi następnie ulicą św. Józefa i przez malowniczy Plac Nowy wprost do żydowskiego kwartału Kazimierza, gdzie krakowskich Żydów przesiedlono już w końcu XV stulecia. Pierwszy zabytek w tej części dzielnicy, przy którym zatrzymamy się dłużej, to Synagoga Izaaka. Jest to jedna z siedmiu zachowanych bożnic Kazimierza ufundowana w 1. poł. XVII wieku przez królewskiego bankiera, Izaaka Jakubowicza.\nNajstarsza synagoga ulokowana w sercu żydowskiego kwartału, przy ulicy Szerokiej. Jest to jeden z najważniejszych zabytków żydowskiej architektury religijnej w Europie. Budynek, mimo licznych interwencji budowlanych, zawiera oryginalne gotyckie i renesansowe partie. Budowla, której początki sięgają XV stulecia z niezwykłym wdziękiem wpisuje się w otaczający miejski krajobraz.\nNiewielka, renesansowa budowla o ogromnym znaczeniu religijnym, kulturalnym i historycznym. Cmentarz okalający synagogę jest jedną z najstarszych, europejskich nekropolii żydowskich. Znajduje się tu m. in. grób sławnego XVI-wiecznego uczonego, rabbiego Mojżesza Isserlesa (Remuh) od stuleci odwiedzany przez Żydów z całego świata. Zwiedzanie wnętrza bożnicy i cmentarza w rozszerzonej wersji zwiedzania.


Ekskluzywne wczasy na własną rękę? To możliwe! | wiadomości\nAuthor prasa24h Published 15 czerwca 2016 Comments 0\nKto powiedział, że ekskluzywne wczasy to domena wyłącznie biur podróży? Przy odrobinie pomysłowości i zaangażowania możemy sami zafundować sobie wakacyjny wyjazd „z przytupem”. Oto kilka wskazówek, jak to zrobić!\nZastanów się, co dla Ciebie jest ważne\nKażdy z nas inaczej interpretuje pojęcie komfortu oraz luksusu. Dla jednych jest to na przykład apartament z kominkiem, barkiem, jaccuzzi, a dla innych – przytulny pokój z wygodnym łóżkiem i widokiem na las. Dlatego w pierwszej kolejności zastanów się, które elementy Twojej podróży mogą sprawić, że będziesz je traktować w kategorii exclusive. Weź pod uwagę takie kwestie, jak podróż, nocleg, wyżywienie, warunki pogodowe, ludzie etc. Gdy już będziesz mieć wizję tego, jak powinna wyglądać Twoja luksusowa podróż, czas poszukać konkretnych rozwiązań.\nNie trzeba nikomu przypominać, że najwyższe ceny wczasów są w sezonie. To, że u nas lato trwa zaledwie 2 miesiące nie oznacza, że tak samo jest w innym miejscu na świecie. Większość krajów leżących chociażby na południu Europy jest „gorąca” praktycznie od początku kwietnia do późnej jesieni. Warto więc pomyśleć o takim terminie, który będzie poza sezonem, a jednocześnie spełni nasze oczekiwania co do pogody i temperatury. Dobrym pomysłem będzie również zarezerwowanie sobie ruchomego terminu urlopu z około 2-tygodniowymi widełkami. Dzięki temu będziesz mógł dopasować termin do okazji czy aktualnych promocji, np. lotniczych czy noclegowych.\nW przypadku zagranicznych podróży najlepiej sprawdzi sie lot samolotem. Warto zatem z odpowiednim wyprzedzeniem śledzić oferty biletów i szukać promocji oraz zniżek. Pomocne w tym mogą okazać się portale internetowe, agregujące tego typu oferty. Gdy już „złapiesz” najlepszą ofertę, rezerwuj od razu bilet i jednocześnie ustal konkretny termin wyjazdu (zwłaszcza, jeśli pracujesz na etacie). Inną opcją może być podróż własnym samochodem, co z pewnością będzie świetnym rozwiązaniem, jeśli po drodze do celu zamierzasz zwiedzać. Wówczas samochód zapewni Ci dużą niezależność i wygodę.\nOczywiście do wyboru masz również podróż autokarem, statkiem czy pociągiem. Te środki transportu sprawdzą się w przypadku krótszych, europejskich podróży, gdyż wielogodzinna jazda jedynie z krótkimi przerwami na tzw. rozprostowanie nóg (albo nawet bez przerw!) bywa bardzo męcząca. A przecież chodzi o to, żeby było luksusowo, prawda?\nKolejną ważną rzeczą jest transport na miejscu. Możesz korzystać z taksówek, miejskiego środka transportu lub wynająć samochód. Ta ostatnia opcja będzie nie tylko bardzo komfortowa, ale również może okazać się zbawienna, jeśli nasz cel podróży znajduje się z dala od centrum miasta. Wynajęty samochód ma tę zaletę, że zawsze możesz schować większy bagaż nie ograniczając się jedynie do małego plecaczka czy torby. Koszty wynajmu samochodu są różne, w zależności od kraju, modelu pojazdu, cen paliwa i odległości, jakie zamierzasz pokonać. W przypadku podróżowania np. w cztery osoby, wydatek ten można rozłożyć na każdą z nich, wówczas może się okazać, że wyjdziecie na tym lepiej, niż gdybyście korzystali z innych środków komunikacji.\nWarto poświęcić nieco więcej uwagi na nocleg, który przecież dla wielu osób jest wyznacznikiem luksusu czy komfortu. Kilkugwiazdkowe hotele w centrum miasta to przeważnie najdroższa opcja. Jeśli jednak nie wyobrażasz sobie innej formy zakwaterowania na wczasach, wybieraj hotele znajdujące się nieco dalej od centralnej części miejscowości turystycznej. Przejrzyj dokładnie jak najwięcej ofert hoteli i porównuj ze sobą warunki, ceny, atrakcje. Może się bowiem okazać, że w tańszym hotelu na peryferiach znajdziesz te same wygody, co w luksusowym ośrodku „przy plaży”.\nPolecamy również przeczytać: Sposoby na tanie podróżowanie\nTo kolejny aspekt, który może mieć wpływ na Twoje poczucie komfortu. Jeśli jesteś typem osoby, która lubi mieć posiłki przygotowywane przez kucharza, z pewnością restauracje serwujące dania bazujące na lokalnej kuchni trafią w Twoje gusta. Pamiętaj jednak, aby wybierać lokale znajdujące się dalej od centrum, gdyż w sercu miasta ceny są najwyższe! Jeśli w Twojej strefie luksusu mieści się tzw. kuchnia uliczna, korzystaj z okazji do spróbowania lokalnych przekąsek serwowanych na świeżym powietrzu, których często nie serwuje się w restauracjach . Będzie to nie tylko tańsza, ale z pewnością ciekawsza propozycja jedzenia i niekiedy jedyna okazja do posmakowania oryginalnych specjałów.\nBędąc na wczasach zadbaj o to, aby nie ominęła Cię żadna atrakcja. Przygotuj się do tego już przed wyjazdem. Sprawdź, co dzieje się w okolicy, być może akurat będzie odbywał się koncert Twojego ulubionego zespołu albo z okazji narodowego święta załapiesz się na festyn? Przede wszystkim warto spisać wszelkie koszty związane z korzystaniem z takich atrakcji. Wówczas będziesz mieć świadomość, ile pieniędzy musisz mieć zarezerwowanych na ten cel.\nLuksusowe wczasy na własną rękę to duże wyzwanie organizacyjne. Warto więc dopiąć wszystko na ostatni guzik co najmniej tydzień przed planowanym wyjazdem. Pamiętaj o przygotowaniu odpowiedniej kwoty pieniędzy, które będziesz potrzebować na miejscu, uwzględniając nie tylko wszystkie wyżej opisane wydatki, ale również nieprzewidziane sytuacje. Warto również przeznaczyć pewną sumę na niepowtarzalne okazje, których na takich wczasach nie brakuje, a na które zwykle brakuje nam pieniędzy, wskutek czego musimy zrezygnować z niektórych atrakcji. Jeśli nie dysponujesz aż tak dużym budżetem, aby wziąć dodatkową rezerwę na wyjazd, możesz skorzystać z oferty pożyczki online, którą spłacisz zaraz po powrocie.\nNie pozostaje więc nic innego, jak życzyć Ci wspaniałego, pełnego wrażeń urlopu w wersji „deluxe”.\nTags finanse, kredyty, pożyczka na urlop, pożyczki online, pozyczkomat.pl, WP Category Biznes, Finanse i ekonomia, Inne, Pokaz slajdów, Polecamy, Polecane wiadomości, Turystyka Views 2888


Adobe CS 5.5 i subskrypcje – Mateusz matipl Kamiński\nAdobe CS 5.5 i subskrypcje\nPosted: 12 kwietnia 2011 in oprogramowanie\nW zeszłym tygodniu dostałem zaproszenie od Think Kong na prezentację nowego produktu firmy Adobe – CS 5.5. Termin – poniedziałek, 18:00. Niby pora spoko, bo po wszystkich innych obowiązkach, ale poniedziałkowa pogoda dawała się we znaki, nie tylko mi.\nCS5.5 – to nowość?\nCzy Adobe CS 5.5 to rewolucja, poważna zmiana? W żadnym wypadku, w mojej opinii jest to gonienie rzeczywistości, trendów. Tempo sprzed kilku lat, dzisiaj to lata świetlne. Dobrze to widać po innej wielkiej korporacji – Microsoft. Molochy mają problem z byciem na bieżąco. Adobe CS 5.5 jest tylko odpowiedzią.\nW tym kontekście wczoraj najbardziej podobał mi się inDesign. Poza dopracowaniem samej aplikacji wprowadzono Adobe Digital Publishing Suite. Teraz w bardzo prosty sposób naszą gazetę, publikację możemy wydawać np. na iPada kilkoma kliknięciami – prosto i tanio. Więcej nowości…\nW międzyczasie wspomniano o Photoshopie i jego integracja z urządzeniami mobilnymi. Chodzi o takie aplikacja na iPada jak Color Lava, Eazel czy Ideas. Dla mnie to czysty chwyt marketingowy. Ludzie z Adobe mieli problem aby tego używać, a co zwykli użytkownicy? Kto wymyślił, aby menu włączało się po naciśnięciu 5 palców na raz (!). Dodatkowo nie podoba mi się wymiana danych z Photoshopem. Nie jest to live, tylko trzeba wybrać na iPadzie odpowiednią opcję w stylu Wyślij.\nAby takie aplikacje były naprawde użyteczne powinno być bezpośrednio połączone z Photoshopem i służyły jako uzupełnienie, dodatkowy ekran. Największą nowością jest Photoshop SDK, który będzie drugim życiem tej aplikacji.\nW Dreamweaver od zawsze (korzystałem z wersji 2.0, 1998) podobała mi się jedna funkcja – Design. Trudno mi sobie wyobrazić aplikację do tworzenia stron bez funkcji WYSIWYG (ang. What You See Is What You Get). I z tym radzi sobie doskonale do dzisiaj. Niestety reszta funkcji już nie robi na mnie takiego wrażenia. W większości i tak praca polega na klepaniu kodu, który tworzy się o wiele szybciej niż bawienie się w wyciskanie opcji. Wspomniano wczoraj chociażby o integracji z jQuery – na czym to polega? Pokazano podpowiadanie składni. Lepiej prezentowały się natomiast możliwości jQuery Mobile, którego elementy (switch itp.) znajdziemy w podręcznym panelu.\nNa koniec wspomniano o Flash Builder. Ale za dużo nie ma co mówić – pomysł ciekawy (teraz łatwo wrzucić naszą aplikację na tablet), ale wolę używać pasywnych rozwiązań, nawet kosztem czasu przenoszenia aplikacji na inne urządzenia niż tworzyć automatyczny byt we Flashu – nadal wydajność tego wymysłu do mnie nie przemawia.\nKup Adobe na miesiąc – subskrypcje\nOd wersji CS 5.5 będziemy mieli wybór co do licencji. Tak jak wcześniej – kupujemy i mamy aplikację, pakiet dożywotnio, albo kupujemy na miesiąc (lub jego wielokrotność). Opcja, którą Adobe powinno już dawno temu wprowadzić. Bardzo wiele firm potrzebuje specyficznego oprogramowania tylko do danego projektu, który trwa np. 3 miesiące i nie ma sensu wydawać 1000 Euro czy więcej. Moim zdaniem zmniejszy to też w pewnym stopniu piractwo programów od Adobe. Poniżej wybrane aplikacje:\nProdukt Cena Subskrypcja 1 m-c Subskrypcja 12 m-c\nCS 5.5 Design Std. $1,299 $99 $65 / m-c\nCS 5.5 Design Premium $1,899 $139 $95 / m-c\nPhotoshop CS5 Ext. $999 $75 $49 / m-c\nPhotoshop CS5 $699 $49 $35 / m-c\nDreamweaver CS5.5 $ 399 $ 29 $ 19 / m-c\nZ tego wynika, że od maja najbardziej opłacalnym zakupem będzie subskrypcja biorąc pod uwagę, że Adobe prowadzi roczny plan wydawniczy, a my chcemy mieć zawsze aktualne oprogramowanie. Subskrypcje będzie można kupić wyłącznie poprzez sklep Adobe Store, ceny w Europie będą podawane w Euro.\nOprogramowanie będzie można dopiero dostać od maja 2011 roku. Teraz wyłącznie preorder.\nPełny cennik subskrypcji Adobe


Motoryzacja - części i usługi motoryzacyjne - Wykaz firm\nBudownictwo Usługi Zdrowie i uroda Dom i ogród Gastronomia Motoryzacja Przewóz osób i rzeczy Wypożyczalnie aut Pomoc drogowa Naprawa aut Przemysł Odzież\nZależy Ci na pomocy dotyczącej transportu lekkiego? W takiej sytuacji najlepszym rozwiązaniem jest skorzystanie z Conect! Jesteśmy firmą, która oferuje usługi dotyczące transportu lekkiego krajowego o...\nZachęcamy do kontaktu z naszymi pracownikami, jeżeli Wasze auto odmówiło posłuszeństwa. Zawsze szybko zjawiamy się na miejscu. Wystarczy tylko do nas zadzwonić, a pomoc drogowa w postaci naszych praco...\nPrywatność jest dla Ciebie wartością bardzo cenną? Folie, jakie proponuje Ci firma AMS Car Design przeznaczone do samochodów i na normalne okna będą ją chroniły, a zarazem utrudniały dostęp do środka...\nPragniesz zabezpieczyć swoje szyby, przed ewentualnym ich uszkodzeniem? Planujesz okleić szyby samochodowe poprzez zastosowanie niezbędnych folii, względnie okien w witrynie twojego sklepu czy innego...


RPP: pacjenci najczęściej skarżą się na kolejki - Polityka zdrowotna\nRPP: pacjenci najczęściej skarżą się na kolejki\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 30 lipca 2015 13:03\nRzecznik praw pacjenta Krystyna Barbara Kozłowska podczas spotkania "Polaków Zdrowia Portret Własny 2015" poinformowała, iż kolejki, oczekiwanie na udzielenie świadczenia, niedofinansowanie szpitali psychiatrycznych, to obszary, w których najczęściej dochodzi do łamania praw pacjenta.\nCzwartkowe spotkanie (30 lipca) zorganizowało m.in. Ministerstwo Zdrowia, Mazowiecki Urząd Wojewódzki i Warszawski Uniwersytet Medyczny. Uczestniczył w nim minister zdrowia prof. Marian Zembala.\nJak mówiła Kozłowska, od początku roku do 30 czerwca do jej biura pacjenci skarżyli się ponad 37 tys. razy, głównie za pomocą infolinii - 26,6 tys. Skargi dotyczyły m.in. podstawowej opieki zdrowotnej oraz długiego oczekiwania na świadczenie.\nWedług rzeczniczki skargom można by zapobiec, gdyby organizacja pracy w szpitalach czy przychodniach była lepsza. Za istotne uznała też prowadzenie rozmów, pogadanek z personelem medycznym.\n- Ta komunikacja, dobra komunikacja przekłada się na to, że konfliktów jest znacznie mniej - zaznaczyła. Kozłowska mówiła też, że jeśli poszkodowani pacjenci nie będą mogli w szybki sposób dochodzić swoich praw przed komisjami wojewódzkimi, to wzrośnie liczba spraw kierowanych do sądów cywilnych.\nRektor Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego prof. Marek Krawczyk pytał, czy pretensje pacjentów bardziej wynikają z tzw. czynnika ludzkiego, czy z powodu infrastruktury medycznej. Kozłowska bez wahania odpowiedziała, że ogromną rolę odgrywają relacje międzyludzkie, brak komunikacji.\n- Czasami inne poprowadzenie rozmowy już przynosi efekty - zaznaczyła.\nMinister zdrowia ocenił podczas spotkania, że w interesie wszystkich jest wysoka jakość, bo to się opłaca. Według niego, normą powinno być, że pacjenta wita oddziałowa, ordynator lub jego zastępca. - To gest, który budzi zaufanie - podkreślał.\nZdaniem ministra prawdopodobnie 20 proc. spraw związanych z pakietem wymagać będzie zmian ustawowych, ale - jak ocenił - jest to do zrobienia. Zembala poinformował, że problemy z pakietem dotyczą m.in. spraw związanych z niedoskonałością informatyzacji oraz słabością rejestracji.


Owsianka z bakaliami-przepis na owsiankę-blog kulinarny-codojedzenia.pl\nJarsko i wegańsko 2018-01-16 2018-01-16\nOwsianka z bakaliami… Jako dziecko nie cierpiałam owsianki. Była to owsianka na mleku, rzadka, szara, tu i ówdzie zwana mleczną zupą. Wierzcie mi pisząc te słowa od razy pojawił się na mojej twarzy grymas niezadowolenia. No tak, taka owsianka może zostawić uszczerbek na psychice…Długo, długo nie lubiłam owsianki, aż w końcu byłam zmuszona gotować ją dla moich dzieci, które były nią pasione w przedszkolu i ku mojemu zdziwieniu bardzo ją lubiły. Szwedzka owsianka jak ją wtedy nazywałam była gęsta i gotowana na wodzie. Podana z cynamonem i zimnym mlekiem…Czyż to może smakować…Przekonałam się, że tak i od tego czasu zmieniło się moje podejście do owsianki. Teraz gotuję ją najmłodszemu potomkowi. Dzisiaj na śniadanie dostał owsiankę z bakaliami.\nZnalazły się w niej pistacje, kokosowe chipsy, nasiona konopii i gorzka czekolada. Całość posypałam cynamonem i polałam masłem rozpuszczonym z syropem klonowym. Owsianka z bakaliami smakuje, jest zdrowa i pożywna. Moje dziecko jest najedzone i zadowolone, kiedy idzie do szkoły…No cóż ja taka zadowolona nie byłam w jego wieku za to teraz odrabiam zaległości. Co prawda wolę zamienić śniadaniową owsiankę na kanapkę z awokado, ale owsianka bakaliowa to zdecydowanie lepszy wariant niż mleczna zupa z kożuchem…Mieliście takie owsiane dylematy w dzieciństwie?\n125 ml owsianych płatków błyskawicznych\n1 łyżka klonowego syropu\nPłatki owsiane, sól i wodę zagotuj w małym rondelku stale mieszając. Zmniejsz ogień i gotuj owsiankę przez 3 minuty. Przełóż na miseczkę i posyp pistacjami, nasionami, kokosem, cynamonem i czekoladą. Rozpuść masło z syropem klonowym i polej owsiankę. Podawaj na gorąco.\nco na śniadanie, dla dzieci, owsianka\nWytrawny deser na liściu sałaty\nPoprzedni postCiasto figowe z orzechami i czekoladą\nNastępny postChrupiące śniadanie – twarożek po domowemu\n2018-01-16 o 13:05\nJako dziecko nigdy nie jadłam owsianki, i bardzo się z tego cieszę, bo ominęła mnie poważna trauma ;)\nPierwszy raz kilka lat temu owsiankę ugotował mi C. – był niesamowicie zdziwiony, że nigdy wcześniej takiej nie jadłam. Tutaj też podaje się owsiankę z masłem i cukrem – pycha!\nA taka z bakaliami musiała być jeszcze lepsza… :)\n2018-01-16 o 13:17\nNo to miałaś szczęście!\n2018-01-16 o 13:52\nJa ostatnio jadam każdego dnia owsiankę :) znalazłam jeden przepis który mi bardzo pasuje :) Twoja również wygląda apetycznie, musze sprobować :)\n2018-01-17 o 08:52\nPolecam, zawsze jakaś odmiana\n2018-01-16 o 15:52\nwspaniała, pyszna i pożywna owsianka <3\n2018-01-16 o 19:22\nale wypasiona owsianka!! Ja bardzo lubię ;) i o dziwo moja córka też\n2018-01-17 o 08:53\n2018-01-16 o 20:48\nJa ostatnio codziennie jem owsiankę z bakaliami i owocami sezonowymi ;)\n2018-01-17 o 08:54\nU mnie w domu nie robiło się owsianki tylko grysik na mleku posypany cukrem. Byłam chyba dziwnym dzieckiem bo lubiłam to jeść, a najbardziej twardszy kożuch. Może to wynikał z tego że w PRLu nie było za dużo słodyczy, a większość dostępnych dla mnie to czasami pączki które tata przynosił z piekarni w której pracował ( ale te akurat najbardziej cieszyły dzieci z sąsiedztwa), czekolada twardowska i cista które mama piekła bardzo rzadko. Plus tego był taki że mieliśmy dość zdrowe zęby :)\nAle wracając do owsianki, to tak naprawdę doceniłam ją gdy już byłam dorosła i teraz uwielbiam jej różne kombinacje. Twoją na pewno zrobię i jestem pewna że będzie mi smakowało.\n2018-01-17 o 08:57\nTo tak jak ja. PRL czasy były bardzo specyficzne. U mnie w domu było podobnie…Słodycze od święta i jak piszesz duży plus, bo mam do dzisiaj zdrowe zęby…\n2018-01-17 o 13:24\nSuper wygląda ta owsianka, podoba mi się, a za owsiankami ogólnie nie przepadam :)\n2018-01-17 o 20:21\nBardzo lubię płatki owsiane i nawet wolę na wodzie, przypomniałaś mi, że muszę wrócić do owsianki:-)\n2018-01-18 o 15:55\nWarto wrócić do czegoś czego dawno się nie jadło


Piły to chyba jedne z najstarszych sprzętów obok młotka, wykorzystywane przez ludzi. Na rynku można znaleźć całkiem duży wybór ręcznych pił, w rozmaitych cenach, różnych kształtów i jakości. Jest taka zasada, że im więcej asortymentu na półce tym ciężej znaleźć odpowiednie narzędzie dla siebie. Fachowiec być może wie, czego szukać, przerobił już wiele pił i ma orientacje. Gorzej maja osoby mniej doświadczone, wybór w takim wypadku jest trudny. Postaram się objaśnić trochę tą kwestie, aby prościej było podjąć decyzję.\nJednak te osoby, które nas znają wiedzą, że nie wciskamy kitu - dlatego funkcjonujemy nieprzerwanie od 1990 roku i cieszymy się dobrą opinią na lokalnym rynku, a jest to chyba najważniejsza rekomendacja. Ale wracając do tematu.Należałoby na początek napisać, że drzewo jest surowcem, które w chwili cięcia nie daje gładkiej powierzchni. Pozostają na niej włókna, które tra o boczne powierzchnie piły wytwarzając opór i temperaturę. Drewno o dużej wilgotności pozostawia dłuższe włoski a wyschnięte mniejsze.\nPiła jest narzędziem skrawającym przeznaczonym do cięcia drewna. Podczas cięcia - skrawanie realizują krawędzie skrawające na końcach piły, które w dwóch równoległych liniach przecinają drewno.\nAby uzyskać te linie, zęby są rozgięte na zewnątrz od brzeszczota. Jest to popularny szrank :) lub rzaz piły starsi wiedzą o co chodzi. Dzięki temu nacięcie w drewnie jest szersze niż piła, zapobiega to utknięciu piły w drewnie.Jeżeli szrank jest duży, będzie linia cięcia będzie szersza ( zastosowanie drewno mokre ) , mały szrank - piła wytnie mniej drewna czyli mały ubytek i szybkie cięcie. Aczkolwiek w przypadku mokrego drewna piła będzie się klinować i praca będzie bardzo ciężka.\nAby ciąć drewno szybko i efektywnie piła musi mieć jeszcze odpowiednio zaostrzone zęby.\nChodzi w zasadzie o odpowiedni kąt natarcia, skok zębów i geometrię ostrza. Zaczerpnięte ze strony https://wielunniezalezny.dudaone.com/\nZęby proste mają krawędź skrawającą równoległą do kierunku cięcia.Zęby skośne, jak sama nazwa wskazuje wygięte pod różnym kątem. Zęby na przemian skośne mają co najmniej 2 krawędzie skrawające ustawione na przemian pod kątem. W takich brzeszczotach również modyfikuje się wierzchołek ostrza. Powstaje wtedy dodatkowa krawędź skrawająca co wyraźnie wydłuża żywotność pily. Takie piły pracują do przodu i do tyłu. Czyli cięcie realizujemy w dwóch kierunkach.\nRodzajem piły na przemian skośnej jest piła z przerwami między zębami. Takie ostrza mają co jakiś czas wykonane dodatkowe nacięcia pozwalające łatwo usunąć wióry, dzięki temu nie klinują one ostrza.\nDodatkowo warto wspomnieć o podziałce zęba. Innymi słowy o ilości i wielkości zębów na jednostkę długości cal - TPI.Mała ilość zębów 2-5 / cal do szybkiego cięcia drewna mokrego. Do uniwersalnego cięcia drewna budowlanego suchego, 9-11 TPI, dla stolarki, listwy, panele. Bardzo duża ilość do prac modelarskich 13-14 TPI.\nPiły kabłąkowe. To piły przeznaczone do szybkiego cięcia mokrego i suchego drewna. Stosowane do prac wycinkowych w ogrodzie i lesie, do cięcia drewna opałowego. Piła składa się z kabłąka wygiętego z stalowego profilu okrągłego ( nie polecam często się łamią i wyginają ), lub z stalowego profilu owalnego. Kabłąk ma zaczepy do mocowania brzeszczota i system dźwigniowego naciągania brzeszczota. Brzeszczoty są wąskie co zmniejsza problem zakleszczania się ich podczas pracy. Występują dwa typy brzeszczotów: do drewna mokrego z wyrzutnikiem wiórów i do drewna suchego. Ostrza w tych piłach są utwardzane co znacznie przedłuża ich żywotność, ale nie można ich ostrzyć pilnikami ręcznymi.Występują w kilku długościach 530 mm, 610 mm, 710 mm, 760 mm.\nPiły ogrodowe jak sama nazwa świadczy służą do wycinania drzew i gałęzi w ogrodzie, sadownictwie, lesie i szkółkarstwie. Piły składają się z ostrza do którego z jednej strony przymocowana jest rękojeść. Rączki mają niekiedy wewnętrzny otwór do włożenia przedłużającego kila lub teleskopu. Taka konstrukcja powoduje, że możemy je używać do przycinania gałęzi znajdujących sie wysoko. Piły ogrodowa mają najczęściej płaskie lub wklęsłe linie ostrza. Zęby są wysokie i bardo agresywne z odpowiednim rozwiedzeniem. Wskazane jest podczas zakupu sprawdzić czy są odpowiednio sztywne. Wzorem mogą być piły G-Mam Swedeen lub Irwin. Mają one precyzyjnie i sztywne ostrza redukujące opór w czasie cięcia. Kształt zębów 3 ostrzowy, zaprojektowany z myślą o szybkim i czystym, wydajnym cięciu.\nPiły płatnice to piły przeznaczone do szybkiego, zgrubnego przecinania dużych elementów z suchego drewna. Ostrze wykonane jest z jednego szerokiego kawałka sprężystej blachy. Ponieważ ruch roboczy w trakcie cięcia płatnicą realizujemy od siebie muszą być one odpowiednio sztywne. Rękojeści w płatnicach są zamknięte i ustawione w poprzek do linii cięcia. Ponieważ w płatnice stosuje się głównie w stolarstwie mają one rączki z płaszczyznami ustawionymi pod katem 45 o i 90 o w stosunku do górnej krawędzi brzeszczota. Dzięki temu można je uzyć jako kątownika. Zęby są najczęściej skośne z 3 krawędziami tnącymi. Podziałka płatnic to najczęściej 7 zębów na cal - do szybkich cieć, i 11 TPI ( z angielskiego zębów na cal) do cięć dokładnych, niewielkich, delikatnych elementów. O innych przelicznikach calowych na stronie http://amarantus72.simplesite.com/\nPiły do otworów i cięć po łuku. Konstrukcja podobna jak płatnic. Brzeszczot jest bardzo wąski z końcem ściętym na ostro, czymś na kształt wiertła.\nPiły ręczne jak większość narzedzi posiada ostre krawędzie, które mogą być niebezpieczne w użyciu, dla tego warto być skupionym i zachować zdrowy rozsądek podczas pracy. Pozdrawiam\ndomtechniczny24 08:55:22 18/12/2019 [Powrót] Komentuj


Art is division of pain.: Big Boys don't Cry 1\nBig Boys don't Cry 1\n| BROKATOWE GWIAZDY |\nTragizm bycia zakochanym nie polega na braku odwzajemnionego uczucia, a na tym, jacy się stajemy, gdy wiemy, że istnieje ktoś, na kim nam zależy. Stajemy się potworami – właściwie nieświadomymi tego, ale właśnie ta nieświadomość nas niszczy. Miłość nas oślepia, a reszta świata po prostu nie potrafi nas zrozumieć. Okazuje się, że to my nie mamy serc, kiedy wszyscy dookoła je mają. Żyjemy uczuciami, które w końcu znikają, zabierając ostatnią cząstkę nas samych. A potem pozostajemy puści, że aż nawet nie potrafimy płakać. Poza tym przecież ludzie puści nie potrafią też żyć. Przynajmniej ja nie potrafiłem. Bo cała ta miłość, którą poczułem raz przez całe moje życie, postanowiła mi je zabrać. Ale nie w tak banalny sposób jak samobójstwo, ale w zawiły i ciężki do zrozumienia plan wykreowany gdzieś w mojej podświadomości. Ta miłość odebrała mi wolność i szansę na bycie sobą. I poznałem jej tragizm, choć nigdy o to nie prosiłem.\nA wszystko zaczęło się w Valley Springs, gdzie czarne wieżowce pięły się ku niebu, zupełnie, jakby szatan chciał sięgnąć i posmakować raju, gdzie kawałka zieleni mogłem szukać gdzieś pomiędzy ulicą North Street a White Hell. Gdzie przedmieścia wypełnione były białymi willami bogaczy chcących odpocząć od centrum, gdzie ludzie tacy jak ja nie pasowali, bo popadali w schemat patologii, powtarzali błędy swoich rodziców, chociaż ja powtórzyłem błąd całego świata. W Valley Springs nie było miejsca dla mnie, choć ciągle podążałem tymi samymi ścieżkami, które znałem na pamięć, nie chcąc odchodzić.\n— Podrywa go — powiedziała Kate, siadając z otwartą puszką piwa obok mnie. Jej blond włosy zmieszały się z dymem, który wpuściłem spomiędzy ust, wciąż wściekle zaciskając pomiędzy palcami papierosa.\n— Robi to zawsze, kiedy jestem w pobliżu — odparłem niewzruszony, przenosząc wzrok na świetnie bawiącego się Tylera, przy którym już od bitej godziny plątała się Lucy. Widziałem, jak puszcza mu zalotne uśmieszki, jak pochyla się przed nim, wiedząc, że jej biust będzie wtedy znacznie widoczniejszy, że zabawia go swoimi żartami, których i tak bym nie zrozumiał.\n— I nic nie zrobisz?\n— Po co? — zapytałem Kate, wrzucając peta tlącego się przed nami ogniska, którego wysokie płomienie zacierały ostatnie ślady zachodzącego słońca i odbijały się w rzece Est River, skąd dobiegało najwięcej śmiechów i urywanych, krótkich rozmów. — Zawsze jest tak samo — zauważyłem, wzruszając ramionami. — Lucy nie jest jedyna. Nie czuję się zagrożony. Tyler mnie kocha, to mi wystarczy, żeby wiedzieć, że ta zdzira nie ma u niego szans — stwierdziłem, wstając. Przy okazji zabrałem z rąk Kate piwo, co skwitowała okrzykiem oburzenia, ale nie powiedziała nic więcej.\nTamten wieczór żegnał czerwiec. Stawaliśmy się coraz starsi, obciążeni życiowymi doświadczeniami, które niektórych przytłaczały. Spędzaliśmy go nieopodal rzeki Est River, wsłuchując się w stare piosenki, które nie pasowały do dzieciaków takich jak my. Obserwowaliśmy niebo zasłonięte wieżowcami malującymi się w oddali i paliliśmy papierosy, popijając je piwem. Usilnie przedłużaliśmy własne życie, smucąc się, że słońce kolejnego ranka nie będzie już tak jasne. Żegnaliśmy najlepszy etap naszego dotychczasowego życia, śmiejąc się właściwie z żartów, które nigdy nie śmieszyłyby nas na trzeźwo. Wraz z kolejnym dniem mieliśmy stać się innymi ludźmi, choć wszyscy wiedzieli, że będziemy tacy sami.\n— Przestań się tak krzywić, Walker — powiedział Justin, widząc, jak upijam łyk piwa. Nienawidziłem alkoholu, piłem tylko dlatego, bo w kieszeni nie miałem nic lepszego. — Wyglądasz, jakbyś miał się rozpłakać — dodał, obdarzając mnie tym swoim cynicznym uśmieszkiem, którego wręcz nie znosiłem, ale lubiłem samego Justina, więc musiałem to znosić. — Mam coś dobrego.\nSpojrzałem na niego, wykrzywiając usta w uśmiechu. I już po chwili siedzieliśmy kilkanaście metrów dalej, paląc marihuanę. Nie była amfetaminą, nie była też małymi tabletkami szczęścia, ale była lepsza od alkoholu i papierosów, które i tak już skończyłem. Nosiłem pustą paczkę w kieszeni kurtki, ot tak, jakbym miał nadzieję, że nad ranem jeszcze coś tam znajdę. Ale był tu Justin i siedział obok, śmiejąc się beztrosko, jakby cały świat się nie liczył. Dlatego kochałem narkotyki, bo pomagały zapomnieć o tym życiu, które naprawdę nas przytłaczało. Choć nie uważałem, że jestem największym pechowcem na świecie. W końcu miałem to, czego chciałem, tylko że z całej siły chciałem trochę pomóc własnemu szczęściu i choć trochę ubarwić to kolorowe życie.\nMarihuana miała to do siebie w tamtym czasie, że przyciągała ludzi jak magnez, bo nie pamiętam momentu, kiedy dołączył się do nas Carter i Kate. Brakowało tylko Tylera i Lucy, ale nie zwróciłem na to największej uwagi. Cała reszta znajomych mnie nie obchodziła.\nTamten wieczór pamiętam jak za mgłą. Wiem, że na początku cieszyłem się z każdej, nawet najdrobniejszej rzeczy, ale ta euforia mnie nie przytłaczała. Plotłem Kate warkocze, wsuwałem w nie zerwane niedaleko kwiaty i piłem piwo, śpiewając jakąś najnowszą piosenkę, która stała się naszą ulubioną, choć nienawidziłem popu. Ale po salwie śmiechu, przychodził moment, kiedy poważnieliśmy. Nie patrzyłem na zegarek, ale miałem wrażenie, że ta noc trwała wiecznie. Moje włosy mieszały się wtedy z piaskiem, a oczy dokładnie obserwowały gwiazdy, których w centrum miasta nie było widać. Czasami, kiedy opuszczałem lekko powieki i wytężałem wzrok, wydawały się jakby sklejone z brokatu.\n— Moja mama zawsze powtarzała, że duzi chłopcy nie płaczą — mruknąłem cicho, nie wiedząc dlaczego zebrało mi się na wyznania, w dodatku w środku nocy, kiedy reszta imprezowiczów spała w przeróżnych miejscach upojona alkoholem. Być może był to efekt narkotyku, albo po prostu potrzebowałem się wygadać, komukolwiek, a Kate była dobrą osobą.\n— Co? — zapytała zdziwiona, podnosząc głowę z piasku. Patrzyła na mnie przez chwilę i zdawało się, że dokładnie analizowała moje słowa, choć nie byłem pewien, czy aby na pewno w takim stanie dała radę.\n— Za każdym razem, kiedy wydawało jej się, że jeszcze chwila, a rumieńce na moich policzkach zastąpią łzy — ciągnąłem dalej, całkowicie ją ignorując. Być może powinienem zwrócić na nią uwagę, ale nie miałem na to ochoty ani czasu, po prostu chciałem mówić, dopóki nie nadejdzie świt, rozpoczynający kolejny okres mojego życia, którego naprawdę się bałem. Nie byłem typowym nastolatkiem, nie oglądałem jak oni nowych odcinków serialu Beverly Hills 90210 ani nie opłakiwałem śmierci Kurta Cobaina. Ale zupełnie tak samo jak oni miałem swoje obawy, które momentami zdawały się mnie paraliżować, powoli dusząc tak, że zaczerpnięcie powietrza było czymś niemożliwym. — I nigdy nie płakałem, bo wiedziałem, że znów powie to samo. A przecież ja byłem duży, nawet jeśli miałem tylko pięć lat — dodałem, natomiast Kate, zapewne ledwo świadoma, mrużyła oczy, wciąż starając się mnie zrozumieć. — Nawet na jej pogrzebie... Chciałem, żeby zobaczyła, że mam się dobrze, że nie płaczę.\n— Alex — powiedziała — o co ci chodzi?\n— Nie wiem — mruknąłem, gubiąc się we własnych myślach. Zaczynała boleć mnie głowa, co było odczuwalnym efektem przyjętego narkotyku, ale chyba byłem do tego już przyzwyczajony. — Po prostu boję się tego roku — dodałem prosto. — Mój ojciec znalazł sobie nową laskę. Ładna, ale jędza — prychnąłem, z nudów zaczynając bawić się koniuszkiem swojej dżinsowej, starej kurtki, którą lubiłem najbardziej. — Dostałem zakaz kontaktowania się z nim, bo nie powiedział jej, że ma syna. I nie powie. Nigdy nie był dobrym ojcem, ale jednak miałem wrażenie, że jestem dla niego kimś ważnym. Teraz mimo że go nienawidzę, mam wrażenie, jakbym zawadzał, dosłownie wszystkim.\n— Mnie nie przeszkadzasz — powiedziała, starając się mnie rozweselić.\n— To dobrze — odparłem — ale ty mnie zazwyczaj wkurwiasz.\nWidziałem ten wzrok i to, jak bardzo powstrzymywała się, żeby mnie uderzyć, ale w ostatniej chwili przytuliłem ją mocno do siebie, uniemożliwiając jej ruchy. Oparłem podbródek o jej głowę, uśmiechając się lekko, bo naprawdę dobrze trzymało mi się ją w ramionach. Była jedyną osobą, która praktycznie wiedziała o mnie wszystko i wciąż trwała obok, jakby nie interesowało ją jaką osobą jestem w oczach swoich jak i innych dookoła. Najważniejsze było to, jak ona mnie postrzega, tylko to się liczyło.\nGdy zaczęło świtać, odsunąłem się od śpiącej Kate. Wiele razy nocowaliśmy latem nad rzeką, traktując ją, jakby była oceanem, który był moim małym marzeniem. Kiedyś moja mama mówiła, że weźmie mnie na zachodnie wybrzeże, gdzie noce zawsze były ciepłe, ale nie upalne, gdzie piasek był złoty i przyjemnie letni od słońca, a woda tak przejrzysta, że widać dno. Ale niedługo potem zmarła, a ojciec nigdy nie miał czasu, żeby choć ze mną porozmawiać. Dlatego znalazłem swój własny ocean, który jak się okazywało, wcale nie różnił się od opisów mojej matki, gdy w naszych żyłach płynęły narkotyki.\nKate nie drgnęła, nawet wtedy, gdy sięgnąłem do jej kieszeni, kradnąc jednego papierosa z półpełnej paczki. Potrzebowałem tytoniu, musiałem zapalić, inaczej nie wytrzymałbym. Ale nie nazywałem mojej potrzeby uzależnieniem, ponieważ jak wtedy myślałem – kontrolowałem to.\nOdpalając papierosa, zaciągnąłem się nim mocno i ruszyłem w stronę ugaszonego ogniska, nawet nie otrzepując spodni z piasku. Wciąż wydawało mi się, że nie jestem do końca świadomy, myśli wciąż plątały się w mojej głowie, a niebo zlewało z ziemią. Gdyby nie powoli wstające słońce, nie wiedziałbym dokąd idę. Właściwie nie zależało mi na konkretnym kierunku, i tak niedługo każdy miał wstać i wrócić do domu. A ja chciałem znaleźć tylko Tylera, przytulić się do niego, pocałować go i może pójść jeszcze spać. Ale Tylera nie było, Lucy też nie. I przez całą drogę do domu, wmawiałem sobie, że to przypadek.\nJak zresztą zawsze.\nKiedy słowa zastępowała cisza, a czułe pocałunki chłodny wiatr muskający suche usta, najgorsze były pełne napięcia spojrzenia trwające przez ułamki sekund. Nigdy nie były pełne, raczej krótkie i przelotne, wydające się całkowicie nieważne, ale niepokoiły i sprawiały, że zaczynałem się dusić. Tyler mnie przytłaczał i sprawiał, że nie mogłem oddychać. Niemo krzyczał i obwiniał mnie, choć wydawało mi się, że nic nie zrobiłem. Byłem w nim ślepo zakochany, więc wierzyłem w jego słowa, później coraz bardziej się obwiniając. Byłem uwikłany w pewien schemat, którego nie chciałem przerywać, bo ciągle wmawiałem sobie, że tak mi dobrze. Że jestem szczęśliwy, kiedy Tyler jest obok, że wcale nie czuję zazdrości, kiedy on i Lucy znikali. Swoimi czynami mówiłem mu, że chcę, by moje życie takie było, bo boję się zmian i chyba tak naprawdę to stawało się prawdą.\nTyler obdarzył mnie kolejnym, krótkim, pełnym wyrzutów spojrzeniem, natomiast ja wbiłem swoje w szybę, za którą przewijał się ten sam obraz. Nie było tam praktycznie nic, prócz ciemności, prostej drogi, suchej ziemi i kilku latarni oddalonych od siebie co czterysta metrów. Nie interesował mnie widok, nie podziwiałem go, ale nie chciałem widzieć miny Tylera. Ostatnim, czego chciałem w tamtym momencie była kłótnia.\n— Znowu ćpałeś — powiedział jakby z wyrzutem. Jakby to go obchodziło, chociaż wcale tak nie było. Wiele razy przy nim połykałem jakieś tabletki czy po prostu paliłem zioło, które Justin skądś przyniósł. Czasami Tyler nawet ćpał z nami, ale najwyraźniej tego wieczoru chciał mnie przekonać, że on noc wcześniej nie zrobił nic złego, bo całą odpowiedzialność za jego czyny, ponoszę ja. Nie ważne, jak bardzo chciałem się wtedy z nim nie godzić, jak bardzo miałem ochotę krzyczeć, żeby nie zaczynał tego tematu, wiedziałem, że to i tak nic nie da.\nOderwałem na moment wzrok od drogi.\n— Mówisz to, jakbyś dopiero teraz to zauważył — mruknąłem starając się zapanować nad wszystkimi emocjami, choć rozmowy z Tylerem zawsze były ciężkie i bywało w nich coś niepokojącego.\n— Po prostu, mam, kurwa, tego dość — cisnął poprzez zaciśnięte mocno zęby, jakby na siłę chciał wywołać kłótnie. Jakby nie marzył w tamtej chwili o niczym innym, tylko o tym, jak wyładować wszystkie swoje negatywne emocje na mnie. Zawsze mu na to pozwalałem, bo uważałem, że po chwili tych krzyków, następuje błoga cisza, a później jesteśmy dziwnie szczęśliwsi i bardziej sobie bliscy. Chory sposób na wyzwolenie szczęścia, które było jedynie maską do kolejnej fali nadchodzącego cierpienia. Ale nie mówiłem nic, po prostu to akceptowałem. — Teraz marihuana. Potem co? — prychnął. — Heroina?\nTyler nie wiedział wszystkiego, zdecydowanie też tego, że już dawno marihuana była dla mnie czymś pokroju papierosa, nie cieszyła jak amfetamina.\n— Dlaczego nagle zaczęło to cię obchodzić? — warknąłem, wbijając w niego wzrok. — Zawsze moje nawyki miałeś w dupie, a nagle zaczyna ci to przeszkadzać — powiedziałem z wyrzutem, nie mogąc dłużej siedzieć cicho.\nByć może kochałem Tylera, być może poświęcałem mu większą część siebie i podporządkowywałem siebie jemu, ale nigdy nie bałem się mu postawić. Nie byłem zbyt cichy, nie potrafiłem trzymać swoich uczuć w środku przed nim, a każdy inny po prostu się nie liczył.\n— Bo robisz z siebie ćpuna. Mój ojciec zaczął wydzwaniać, żeby zapytać się o ciebie — odpowiedział zdenerwowany, odrywając się na chwilę od drogi. Znałem pana Smitha – pewnego siebie, postawnego mężczyznę, który miłość przeliczał na pieniądze. Był podobny do mojego ojca, tyle że w przeciwieństwie do niego, interesował się swoim synem. Niezaprzeczalnie było to jakimś plusem, ale jedynie do tamtego wieczora, ponieważ stało się pretekstem do kolejnej rozmowy pełnej przykrych słów, o których nie potrafiłem tak łatwo zapomnieć. — A, kurwa, nigdy wcześniej nie robił mi wywiadu przez telefon.\nSpojrzałem na niego raz jeszcze.\n— Nie ćpałbym — odparłem ze spokojem — gdybyś był przy mnie cały czas. Ale najwyraźniej w tych chwilach wolisz posuwać Lucy.\n— O co ci, kurwa, znów chodzi? — krzyknął w moją stronę.\n— O to, że ludzie w związku raczej się nie zdradzają! — odpowiedziałem równie podniesionym tonem głosu. Pierwszy raz przyznałem to na głos – przyznałem to przed samym sobą i tak bardzo chciałem się mylić. Ale wiedziałem, że Tyler nie zabierał Lucy do swojego mieszkania, żeby pooglądać z nią filmy Tarantino. Po prostu wcześniej wciąż sobie wmawiałem, że są tylko przyjaciółmi, a Tyler... że on mnie kocha. — Ile razy zostawiałeś mnie gdziekolwiek, żeby być z nią? Ile razy mówiłeś, że nie możesz się ze mną zobaczyć, bo szedłeś do niej? — pytałem wprost, wbijając w niego wściekłe spojrzenie. Sam nie wiem, dlaczego tamtego wieczoru to wszystko mu powiedziałem, być może byłem zmęczony ciągłymi kłamstwami, którymi mnie obarczał, miałem dość tego, że wmawiałem sobie, że jest inaczej... — Dlaczego? Dlaczego wybierasz ją?\nZobaczyłem, jak zaciska dłonie na kierownicy.\n— Bo nie jest tobą — warknął, a moje serce zamarło.\nOkazywało się, że zniszczony przez alkohol i papierosy ćpun również ma uczucia, bo nigdy nie czułem tak rozdzierającego bólu w środku. Nie, od kiedy byłem z Tylerem, nie, od kiedy tego dawnego Alexandra już nie było.\n— Zatrzymaj samochód — powiedziałem stanowczo, nie chcąc dłużej na niego patrzyć.\nTyler zignorował mnie, podobnie jak całe to uczucie, którym obdarzałem go od dawna. Wciąż jechał, przecinając samochodem gorące jak w środku sierpnia powietrze, pozostawiając po nim jedynie ciemność. Słyszałem jego głośny oddech. Był nierówny i ciężki, sprawiał, że przez moment żałowałem tego, co powiedziałem, ale mimo to, zrobiłem to ponownie.\n— Zatrzymaj, kurwa, ten pieprzony samochód! — wycedziłem przez zęby.\nKoła zatrzymały się z piskiem, ale silnik wciąż pracował.\nByć może tamtego wieczoru była to najgłupsza rzecz, jaka przyszła mi do głowy, ale nie mogłem spędzić z nim ani minuty dłużej. Powietrze zaczynało mnie dusić, stawało się zbyt ciężkie, by swobodnie nim oddychać, a obecność Tylera mnie przytłaczała.\nNa trzęsących nogach wygramoliłem się z samochodu, trzaskając drzwiami.\n— Co robisz? — zapytał z wyrzutem, widząc, jak idę w przeciwną stronę naszej jazdy. Wracałem na nogach do domu. Pieprzonych 60 kilometrów, ale nie zamierzałem więcej dotrzymywać mu towarzystwa. Wiedziałem, że podejmowanie pochopnych decyzji w stanie zdenerwowania nigdy nie kończyło się dla mnie niczym dobrym, ale jak uważałem wtedy – nie miałem wyboru. Choć wybór zawsze był, tylko ja go nie dostrzegałem.\n— Wracam — odpowiedziałem, plecami do niego. Słyszałem jego kroki, wiedziałem, że idzie za mną. — A ty możesz wrócić do tej dziwki i pieprzyć się z nią do rana — dodałem pełnym jadu głosem, choć na język cisnęło mi się wiele innych, gorszych wyzwisk. Ciągle powtarzałem sobie, żeby się nie odwracać, żeby nie patrzyć na Tylera, żeby po prostu iść i starać się go nienawidzić, choć to nigdy nie było proste. Za bardzo go kochałem.\nAle nie odszedłem daleko, bo nim udało mi się postąpić jeszcze jeden krok, poczułem szarpnięcie. Tyler przyszpilił mnie plecami do samochodu i pochylił się nade mną, boleśnie wbijając palce w moje przedramiona.\n— Nigdzie się stąd nie ruszysz — warknął. — Wsiądziesz do tego samochodu i odszczekasz to, co powiedziałeś o Lucy — dodał, groźnie mrużąc oczy.\nWyglądał wtedy jak zwierzę. Pełna gniewu, dzika bestia, która tylko czeka, by zabić. Jego tęczówki były jakby ciemniejsze, a policzki bledsze. Za to jego palce posiniały, wciąż wbijając się mocno w moje ręce.\nOdchyliłem głowę do tyłu, chcąc być dalej od Smitha.\n— Nie — powiedziałem. — Dla mnie Lucy jest kurwą, pieprzoną ladacznicą, a ty męską dziwką, skoro jedna dupa ci nie wystarczy — prychnąłem i chociaż czułem się pewnie, to wciąż każde wypowiadane przez niego słowo bolało. Nie chciałem tak nazwać Lucy, ale całym sobą jej nienawidziłem. Tego, że odbierała mi jedyną osobę, którą miałem poza Kate. Justin i Carter byli dobrymi kumplami, ale nie mogli mi zastąpić Tylera. Nikt nie mógł. I miałem go tylko dla siebie przez tak długi czas, by potem pierwsza lepsza wywłoka to zmieniła.\nWraz z moimi słowami poczułem cios; ostry ból przeszywający moją czaszkę. Opierałem się wciąż o samochód Tylera, powoli otwierając oczy, wciąż oszołomiony uderzeniem. Sam Smith odszedł ode mnie, zabierają dłonie z moich ramion, ale mimo to wciąż bolały. Podobnie jak głowa, którą złapałem w jedną rękę.\n— Pierdol się, Alex — wysyczał, wsiadając do samochodu.\nZdążyłem jedynie zejść na bok, a on odjechał, zostawiając mnie samego. Nagle poczułem ulgę, bo nie było go blisko, ale wiedziałem, że jestem głupi, zostając tu. Był późny wieczór, a ja nie miałem przy sobie nic prócz kilku dolarów w kieszeni i zapalniczki. Była tam jeszcze pusta paczka po papierosach, której nie wyrzuciłem z ubiegłego wieczora. A musiałem zapalić, chciałem poczuć ten zapach tytoniu i zapomnieć o kłótni. Mogłem zapragnąć wszystkiego, a marzyłem tylko i jedynie o tym, bo wszystko inne zdawało się mnie nie uszczęśliwiać.\nIdąc ciemną, zupełnie pustą drogą, myślałem, jak bardzo nienawidzę swojego życia. Ale to nie oznaczało, że chciałem się zabić. Nie. Chciałem żyć, tylko po to, by samą swoją obecnością wkurwiać ojca. Chciałem wciąż ćpać i udawać, że wszystko jest w porządku. I choć miałem ochotę się rozryczeć, nie zrobiłem tego, bo przecież duzi chłopcy nie płaczą.\nNajbliższa stacja benzynowa znajdowała się kilka kilometrów od miejsca, w którym zostawił mnie Tyler. Wydawała się, że była pusta pomimo tego, że w środku paliło się światło, a na parkingu zaparkowany był Pick-up, który miał więcej lat niż ja. Duży szyld starego motelu jeszcze z lat 50, kiwał się niebezpiecznie z każdym nowym podmuchem południowego wiatru, skrzypiąc tak mocno, że słyszałem go z daleka, a rażące po oczach różowe neony w niektórych miejscach ciemniały, tak, że nie byłem w stanie odczytać jego nazwy.\nNigdy nie rozumiałem idei budowania moteli przy stacjach benzynowych. Odstraszały i przypominały sceny z tych wszystkich horrorów, których bałem się, gdy miałem dziewięć lat. Nie zapraszały do środka, zresztą tamtego wieczoru chyba nikogo tam nie było, a ja nie miałem wystarczająco dużo pieniędzy, by zatrzymać się w nim na chociażby na jedną noc. Chociaż może coś bym znalazł, ale wolałem przeznaczyć to na fajki, bo twierdziłem, że są mi bardziej niezbędne do życia niż sen. Poza tym łudziłem się, że Tyler zawróci i mnie przeprosi.\nOchłonąłem po kłótni, ale nie żałowałem tego, co powiedziałem. Wciąż nienawidziłem Lucy i gniewałem się na Tylera. Miałem ochotę zrobić mu dokładnie to samo, ale przecież go kochałem. Niestety jedyną pamiątką, jaką po sobie pozostawił był obolały policzek i kilka gorzkich słów, które wciąż powtarzałem sobie w myślach. W pewnej chwili mogłem wyrecytować je niczym wierszyk, który potwierdzałby tylko jeszcze bardziej mój żałosny w tamtej chwili stan. Nie stałem się wrakiem człowieka w jeden wieczór, w przeciągu jednej kłótni... stawałem się nim każdego dnia, ale wtedy tego jeszcze nie widziałem. Powtarzałem sobie w kółko, że mam się dobrze, tylko po prostu świat jest zjebany i nie potrafi się do mnie dostosować.\nWchodząc do sklepu musiałem wyglądać jak siedem nieszczęść – z moich blond włosów ciekła woda, przez deszcz, który rozlał się na dobre kilka minut wcześniej, a ubranie kleiło się do mojego ciała, nawet jeśli wcześniej było nieco luźniejsze. Mężczyzna siedzący za ladą, podniósł na moment wzrok znad Playboy’a z Pamelą Anderson na okładce tylko po to, by spojrzeć na mnie przez kilka sekund i się skrzywić. Ale chwilę później znów podziwiał wyeksponowane cycki i nie interesował się przypadkowym nastolatkiem zjawiającym się o pierwszej w nocy na całkowitym pustkowiu. Widać w tamtym okresie dla tamtego miejsca było to normą, a ja nie przebijałem standardów, po prostu byłem jak wszyscy inni.\nSklep był mały, a większość półek pusta. Szczerze wątpiłem w to, że codziennie bywało tam tylu klientów, że towar znikał tak szybko jak fortuny bogaczy w największym kasynie w Las Vegas. Po prostu kupowanie hurtowo świeżych produktów było nieopłacalne. Ale nie obchodziło mnie to, w tamtym momencie najważniejsze były dla mnie fajki, które zgarnąłem po drodze i puszka wiśniowej Coca-Coli, która jako ostatnia leżała na dnie wcale niechłodzącej już lodówki. Gdy ją wyciągałem, w odbiciu szyby pojawiła się moja twarz – okropnie przygnębiona, z przyklejonymi włosami do czoła i wielkim sińcem malującym się na całej kości policzkowej. Nie dziwiłem się, że sprzedawca obdarzył mnie pełnym niechęci spojrzeniem. Wyglądałem gorzej od niego, bo przynajmniej jego twarz była nietknięta, choć bujna broda obrastająca ją mogła wiele ukryć.\nPodszedłem do kasy, wyciągając kilka dolców z kieszeni. Podałem je bez słowa i chyba nawet zapłaciłem za dużo, nie wiem, ale nie interesowało mnie to tak bardzo jak skontaktowanie się z kimkolwiek z moich znajomych.\n— Jest tu telefon?\nSprzedawca burknął coś pod nosem i machnął ręką, leniwie pokazując mi kierunek.\nNa ścianie za drzwiami, w których powieszone były frędzle, wisiał dosyć stary telefon. Wątpiłem w to, żeby jeszcze działał, bo wszystko w tym miejscu było przestarzałe i przeterminowane, nawet kalendarz obok z panoramą Sydney, którego data wskazywała na 5 sierpnia 1993 roku. Pod nim, stolik z lampką jarzącą się na ostry róż był przykryty grubą warstwą kurzu, a łapacze snów zawieszone w oknach, pozbawione były kilku piór, przez co wyglądały jak nieopierzone pisklęta powieszone do góry nogami, za skoki. Stojąc w tamtym miejscu robiło mi się niedobrze przez zbyt intensywne zielone ściany i smród, który jakby stał się częścią tamtego korytarza, pięknie komponując się z resztą wystroju.\nPodniosłem słuchawkę, wykręcając numer Cartera. Tylko ten znałem, prócz Kate, ale jej nie chciałem budzić o pierwszej w nocy.\n— Halo? — Po sześciu sygnałach usłyszałem głos młodego Farley’a i nigdy wcześniej nawet nie myślałem, że będę tak bardzo szczęśliwy, rozmawiając z nim o tej porze. Zwykle o pierwszej kochałem się z Tylerem, albo siedziałem na parapecie w jego mieszkaniu, wywieszając bose stopy przez okno. Paliłem wtedy papierosy i uśmiechałem się do siebie, zupełnie nie wiedząc co to smutek.\n— Carter — powiedziałem, wbijając wzrok w okno. — Potrzebuję cię, Carter.\n— Alex? — zapytał, a jego głos wciąż wydawał się senny. — Cholera, Alex, jest noc.\n— Mam to w dupie — skwitowałem prosto, zaciskając palce na puszce Coli. — Potrzebuję cię.\n— Tak, teraz — warknąłem, starając się mimo wszystko nie brzmieć zbyt chamsko, choć Carter był przyzwyczajony. — Jestem na jakimś zadupiu i nie mam jak dostać się do Valley Springs.\n— Nie wiem. Jechałem z Tylerem do Virginii, ale pokłóciliśmy się. Teraz jestem na jakiejś stacji, chyba jedynej po drodze — prychnąłem.\n— Jest z tobą Tyler?\n— Nie — powiedziałem, nie przedłużając. Nie miałem zamiaru mu się zwierzać. — Nie mam zamiaru siedzieć tu całej nocy.\n— Wiesz przynajmniej jak się nazywa?\n— Nie. Ale obok jest jakiś motel i różowe neony. Widać je z daleka.\nCarter jeszcze tyko westchnął do słuchawki.\n— Coś wymyślę. A ty postaraj się stamtąd nie ruszać — powiedział, po czym się rozłączył.\nNiedługą chwilę później przestało padać, przez co od dobrych kilkunastu minut siedziałem na mokrym od wody krawężniku. Wiszące nad moją głową rażące neony odbijały się w rozległej kałuży, wolno falującej tuż pod moimi stopami. Moje ubranie podeschło, ale włosy wciąż były zmierzwione i powykręcane na wszystkie strony. Być może były już zbyt długie, ale nie chciałem ich ścinać, lubiłem gdy swobodnie opadały mi na czoło. Tyler czasami mówił, że wyglądam jak bezdomny i być może miał rację, bo nawet moja dżinsowa kurtka była na mnie za duża, ale to wszystko reprezentowało mnie samego – tego, którego trzymałem w środku. Tam panował chaos i bałagan, zresztą podobnie jak na zewnątrz. Nie potrafiłem dokładnie powiedzieć kim i jaki jestem. Wciąż wydawało mi się, że nie umiem się zidentyfikować z jednym, konkretnym typem człowieka. Byłem nieokreślony, choć tak naprawdę dla tamtego środowiska i czasów całkiem normalny.\nCoca-Cola zdążyła się wygazować. Teraz smakowała jak stary sok wiśniowy zmieszany z niedobrą od dawna oranżadą w proszku, ale gdy mieszał się ze smakiem tytoniu, była całkiem znośna. Gdzieś za sobą słyszałem włączone radio na jakiejś stacji z piosenkami grungowymi. Chyba wtedy leciało coś od Nirvany i jej styl naprawdę pasował do tego miejsca i sprzedawcy, który uchylił okno, wpuszczając na zewnątrz kolejne dźwięki piosenki. Nie zagłuszał ich wiatr ani skrzypiący szyld falujący w powietrzu. To wszystko komponowało się w swoistą całość, w jakiś chory sposób nadając dosyć niespotykanego klimatu. Mógłbym powiedzieć, że pasowałem tam, że mimo wcześniej otaczających mnie ludzi, ta samotność stała się dla mnie dobrą przyjaciółką na jedną noc. Ona nie raniła, ona sprawiała, że czułem się lepiej.\nZaczynałem żałować, że zadzwoniłem do Cartera, bo nie chciałem wracać do domu. Wraz z tym musiałem pogodzić się z brakiem Tylera i obecnością Lucy, spoglądającej na mnie z wyższością, bo wygrała, nie musząc tak naprawdę nic robić. Ale wystarczyło to, że nie była mną. To dawało jej przewagę, a mnie pozostawiało daleko w tyle, jakbym już wcale się nie liczył.\nZacisnąłem filtr papierosa pomiędzy swoimi szczupłymi, chyba zbyt kościstymi palcami, wypuszczając z płuc dym. Czas przestał się dla mnie liczyć do momentu, gdy silnik pierwszego przejeżdżającego tamtą drogą samochodu nie zawarczał. Ale właśnie ten samochód zatrzymał się.\nBordowy Mustang z 1968 roku dziwnie pasował do tego miejsca, tak samo jak piosenki Nirvany i być może tak jak ja. Lśnił nawet w nocy, lakier był niezadrapany, a koła czyste pomimo wcześniejszej ulewy. Poznałem go tak samo jak mężczyznę wysiadającego zza kierownicy, któty potem na mnie spojrzał na mnie. Czułem na sobie jego ciężki wzrok, ale nie krępował, ani nie ograniczał.\n— Alexander? — zapytał, natomiast ja wstałem, rzucając peta na ziemię i przydreptałem go schodzonym, brudnym trampkiem. Wiedziałem, że mnie zna, w końcu widział mnie niejednokrotnie, po prostu nie miał pewności.\n— Dzień dobry — odpowiedziałem, wysyłając się na krzywy uśmiech. Ale nawet to nie pasowało do mnie w tamtej chwili, zwłaszcza, że siniak na policzku pociemniał.\n— Carter mówił, że potrzebujesz pomocy — powiedział, opierając się rękami o drzwi swojego samochodu. Znałem Jamiego Farley’a. Niejednokrotnie widywałem go w Valley Springs, albo kiedy przychodziłem do Cartera, ale nigdy wcześniej z nim nie rozmawiałem. Po prostu nie było okazji.\nJamie Farley zdecydowanie nie wyglądał na zmęczonego pracą i domem tatuśka, który niedługo wejdzie w okres wieku średniego. Przypominał mi raczej James’a Dean’a w skórzanej kurtce i z tym pewnym siebie uśmieszkiem, który sprawiał, że nie mogłem od niego oderwać wzroku. Dlatego patrzyłem na niego przez chwilę, całkowicie zapominając o puszce Coli, którą wciąż zaciskałem w dłoni.\n— Wsiadasz? — zapytał, gdy długo nie słyszał ode mnie odpowiedzi. Ale tamtego wieczoru nie byłem zbyt rozmowny, głównie dlatego że w głowie wciąż miałem przebieg kłótni z Tylerem. Byłem na niego zły, na siebie zresztą też. Mogłem nie wypominać mu zdrady, mogłem po prostu siedzieć cicho i zapomnieć o całej tej zazdrości, która wtedy nie chciała dać za wygraną. A teraz przez to, miałem wracać do domu z prawie obcym facetem, choć nie mogłem powiedzieć, że mi to przeszkadza. Być może byłoby lepiej, gdybym nie wyglądał wtedy jak bezdomny, ale na co dzień wcale nie prezentowałem się inaczej.\nW odpowiedzi znów kiwnąłem głową, siadając na miejscu pasażera.\nPrzez większość drogi nikt z nas się nie odzywał. Nie czułem potrzeby rozmowy, nie chciałem też mówić o rzeczach, które nie miałby większego znaczenia. Poza tym ta noc za kilka godzin miała stać się nieważna. Ojciec Cartera miał zapomnieć o tym, że mi pomagał, a ja zapomnę o nim, wracając do wszystkiego tego, czego szczerze nienawidzę. Ale droga powrotna do Valley Springs okazała się zbyt długa, by bez przerwy milczeć.\n— Impreza się nie udała? — zapytał, spoglądając na mnie kątem oka.\nSkrzywiłem się. Widziałem swoje odbicie i wiedziałem, jak strasznie wyglądam i właściwie w tamtym momencie nie marzyłem o niczym innym, jedynie o miejscu, w którym nikt mnie nie znajdzie. Którego Tyler nie będzie znał, w którym wypalę całą paczkę papierosów i spokojnie umrę.\n— Żona nie dała, skoro o drugiej w nocy jeździsz na stacje benzynowe, zamiast ją posuwać? — odpowiedziałem pytaniem na pytanie, całkowicie nie myśląc nad zwrotami grzecznościowymi. Poza tym wiedziałem, że przesadzam, że zaczynam pleść głupoty, ale nie lubiłem zbyt wścibskich ludzi, nawet jeśli mi pomagali.\nJamie roześmiał się, prostując plecy, po czym przyśpieszył.\n— Już od dawna nie daje — stwierdził lekko, żartując. Choć może mówił prawdę, nie byłem w stanie tego określić. — Ta stacja, na której byłeś — mruknął po chwili — jak byłem w twoim wieku, razem z kumplami często zatrzymywaliśmy się tam. Mieli tam dobre piwo, chociaż chyba zlikwidowali już tam bar.\n— Gdyby nadal tam był, nie prosiłbym o podwózkę — skwitowałem, co wywołało kolejny szczery uśmiech na twarzy Farley’a. To było dosyć dziwne, wcześniej nikt w moim towarzystwie nie chodził uśmiechnięty, nawet Tyler był jakiś przygnębiony i poważny.\n— I tak najlepsze piwo jest w Lucky Devils*. W Kalifornii nie można znaleźć lepszego, zresztą w Valley Springs tym bardziej.\n— Jeździsz na piwo do Los Angeles? — prychnąłem.\n— Nie — mruknął — choć gdybym miał więcej czasu — przyznał, przelotnie się uśmiechając. — Powinieneś kiedyś spróbować.\n— Nie lubię piwa — odburknąłem, uchylając szybę. Było gorąco jak na środek nocy, w końcu moja koszulka powoli zaczynała się lepić do ciała, a włosy do czoła. Potrzebowałem świeżego powietrza.\n— Nie wyglądasz.\n— Czyli wyglądam jak — szukałem przez chwilę — alkoholik?\n— Nie — zaprzeczył — raczej ćpun — dodał, a ja uśmiechnąłem się pod nosem, jak idealnie potrafił mnie określić po kilku minutach rozmowy. — Chociaż pewnie to tylko pozory, co? Wasz współczesny styl trochę zadziwia — powiedział, koncentrując się na drodze.\nNie wiem, czy to był jakiś nowy styl, po prostu nie dbaliśmy co mieliśmy na sobie. Ja lubiłem wąskie spodnie, duże podkoszulki i jeszcze większe kurtki, nie obchodziło mnie to, czy wyglądam dobrze czy w ogóle dało się na mnie patrzeć. Rano nie szukałem swojej ukochanej koszulki z ulubionym zespołem, tylko ubierałem pierwsze, co wpadało mi do rąk. To nie była moda ani tym bardziej styl, raczej niedbanie o być modnym.\n— Nieważne — stwierdziłem — dlaczego Carter wysłał ciebie?\n— Miał zostawić przyjaciela na środku pustkowia? — Spojrzał na mnie. — Co tam właściwie robiłeś?\n— Spacerowałem — powiedziałem ironicznie.\n— Ach — mruknął — a siniaka sam sobie nabiłeś? — zapytał.\nJamie Farley był dziwnym facetem. Nie miał nic przeciwko temu, że zachowywałem się w jego stosunku jak kompletny ignorant, nie denerwował się na mnie i ciągle uśmiechał. Carter był całkiem inny, zdecydowanie niepodobny do ojca, ale to dobrze, nie wytrzymałbym długo ze zbyt pozytywną osobą. Chociaż mogłem się mylić i uznać, że po prostu Jamie był interesujący i czarujący, a nie dziwny. Choć nie potrafiłem tego przyznać na głos.\n— Nie — odpowiedziałem — pokłóciłem się z przyjacielem. Po prostu obaj nie wytrzymaliśmy i na własne życzenie zostałem na środku drogi do Virginii i dostałem w gratisie to — warknąłem, uginając prawdę. Tyler nie był moim przyjacielem, ale miałem dość rozmów na tamtą noc, zwłaszcza, że powoli zaczęły pojawiać się pierwsze budynki Valley Springs.\nOjciec Cartera już nie odzywał się przez większą część z pozoru krótkiej drogi. Wracałem do domu.\n— Tu wysiadam.\n— Tak, wiem, gdzie mieszkam — odparłem złośliwie. Chyba to już miałem w naturze i nie potrafiłem być tak po prostu miły.\nBordowy mustang zatrzymał się na uboczu, ale nie wysiadłem od razu.\n— Gdybyś potrzebował pomocy, daj znać — powiedział jak do starego znajomego, co było kolejnym powodem do twierdzenia, że jest po prostu dziwny. Przystojny, ale z duszą pokręconego dziwaka.\n— W porządku, ale to było jednorazowe — odpowiedziałem i nie obdarzając go ani jednym spojrzeniem, wysiadłem z samochodu. Już miałem odchodzić, gdy zatrzymałem się i uśmiechnąłem lekko. — Dziękuję.\nPo tym bordowy mustang odjechał.\nLucky Devils* - bar z opowiadania Unforgettable Dreams.\n| Powiem wam, że akcja się dosyć szybko rozwinie, bo nie chcę przeciągać. Planuję to opowiadanie na 10 rozdziałów. Zobaczymy, ale mam nadzieję, że dacie mu szansę! |\nAutor: Uszati ▲ o 18:22\nKimiko Xiao 5 grudnia 2015 10:15\nTe postacie są zajebiste. Alex jest zajebisty. Jak ja kocham takie klimaty, a jesteś nie liczną osobą, która pisze właśnie w taki sposób. Ja bym mogła czytać i czytać twoje opisy, bo one są fenomenalne. To chyba pierwszy mój ff w życiu, który nie jest z k-popami i raczej nie zaczęłabym tego czytać, jeśli nie pisałabyś tego Ty, ale się skusiłam i jeny dzięki wszystkiemu, co włada tym światem, że to zrobiłam, bo nie czytanie tego byłoby grzechem.\nJa tak bardo wiem, co Alex czuł siedząc na tym krawężniku. Ja uwielbiam takie chwile, które są w pewien sposób magiczne, nawet jeśli inni nie widzą w tym nic nadzwyczajnego. Dobrze, że Alex powiedział to, co myśli Smithowi. Zrobiłabym tak samo, identycznie. Aww, chyba to będzie jedno z tych opowiadań, gdzie za bardzo utożsamię się z głównym bohaterem. >////< Tak samo jak w UD ( wiedziałam, że kojarzę tą nazwę! *^* Aż znowu mam ochotę to przeczytać swoją drogą, bo kocham to bardzo ;;; )\nCieszę się, że to piszesz, będę czytać na pewno. Czekam na następne party, dużo weny, czasu i dziękuję za to, bo na prawdę cudowne. </3\nAnonimowy 5 grudnia 2015 17:53\nAle świetne <3 postacie są mistrzowskie, robi się coraz ciekawiej, czekam na kolejny rozdział^^\nTo mój pierwszy nie kpopowy fick i po pierwszym rozdziale mogę powiedzieć że nie ostatni, genialny klimat i cudowne opisy ^^\nApple Chan 7 grudnia 2015 14:04\nNie mogę się doczekać kolejnych rozdziałów! Świetne opowiadanie *_*\nlysithea 11 grudnia 2015 22:42\nCieszę się, że tu zajrzałam. Dobrze czyta się coś nie związanego z kpopami, gdzie bohaterów mogę stworzyć dzięki Twoim opisom, a nie z jakimś już obrazem w głowie. I Ty też możesz się bardziej popisać. ;)\nCo do treści - już to lubię. Bohaterów także. Cieszy mnie, że nie masz zamiaru przeciągać. Już się nie mogę doczekać co to się im przydarzy dalej, czy Alex i Tyler się pogodzą, czy zwycięży jednak Lucy (której już nie lubię xd).\n"Nigdy nie rozumiałem idei budowania moteli przy stacjach benzynowych." - motel z definicji jest hotelem, który powinien być przystosowany dla kierowców, więc stacja benzynowa akurat jest jak najbardziej zrozumiała, no ale niech będzie, że Alex tego nie wie XD\nUszati ▲ 12 grudnia 2015 09:52\nWiem, wiem, jestem na turystyce i znam definicję obiektów noclegowych :P ale tu chodziło o Alexa a nie o mnie ^^\nKasia 16 grudnia 2015 03:57\nTo opowiadanie ma niesamowity klimat i rany jak zatęskniłam za szkolnymi latami, za upalnym latem i za taką po prostu wolnością :) Bardzo mi się podoba główny bohater i jestem strasznie ciekawa tej historii. Napewno będę tu do Ciebie wpadać ☺pozdrawiam\nAnonimowy 26 grudnia 2015 20:38\nOd dawna nie czytam fanficków, a w szczególności polskich, ale ostatnio stwierdziłam, że coś przeczytam. Znam twoje opowiadania od zamierzchłych czasów Larry'ego i od czasu do czasu wpadam na tego bloga. Kurde, czemu ja tak zwlekałam z tym fanfickiem! A na dodatek nie jest o EXO z czego jestem przeszczęśliwa.\nŚwietnie czyta się to opowiadanie, szczególnie wypowiedzi Alexa, a na dodatek wizerunek Lucky'ego bardzo mi do niego pasuje. Ogólnie wszyscy bohaterowie z tego rozdziału są bardzo ciekawi. Ale jest to dość dziwne, gdy próbujesz sobie wyobrazić te czasy, bohaterów i okazuje się, że większość jest z roczników twojej mamyXDDDD\nDobra, już nie gadam głupot. Czekam na następny rozdział i to opowiadanie o greckich bogach<3\nBlogger 10 września 2016 19:17


Akcja artystyczna z okazji Światowego Dnia Ziemi w Manufakturze | Łódź Nasze Miasto\nAkcja artystyczna z…\nAkcja artystyczna z okazji Światowego Dnia Ziemi w Manufakturze\nEmilia Białecka *Emkanabe* 22 kwietnia 2009, 18:18\nDziś w Manufakturze w ramach obchodów Światowego Dnia Ziemi, od godz. 11, powstaje obiekt przestrzenny z elektronicznych odpadów, którego autorem jest Monika Szpener.\nPrzestrzeń artystycznych działań Moniki umiejscowiona jest na Rynku Manufaktury przed Muzeum ms2. Wokół stanowiska pracy, gdzie powstaje sporych rozmiarów obiekt z odpadów elektronicznych, znajdują się przedmioty użytkowe, a konkretnie ławki, powstałe z różnego rodzaju tworzyw, m.in. z papieru, klawiatury komputera oraz innych odpadów.\nKonstrukcja, nad którą pracuje Monika ma kształt koła.\n- Koło jest w tym przypadku symbolem przemian oraz ruchu - powiedziała autorka.\nJak można zinterpretować owy ruch? Otóż w Dniu Ziemi możemy mówić na przykład o recyklingu, w ramach którego poprzez ponowne przetworzenie materiałów zmniejsza się zużycie surowców naturalnych. W przypadku artystki tym ruchem może być także jej twórczość, gdyż tworzywem jej prac są często niepotrzebne już nikomu rzeczy. Tu, gdzie kończy się ich przydatność, zaczyna się artystyczna przygoda autorki.\n- Kiedy dla ludzi przedmioty tracą zastosowanie, ja wkraczam do "akcji" znajdując im nowe. W moich pracach nabierają nowego znaczenia - mówi Monika.\nDo tworzenia tego obiektu artystka używa sprzętów, tudzież ich części, pochodzących z łódzkiego elektro-szrotu. Podchodząc bliżej do konstrukcji można dostrzec stare telefony, miksery, ekspres do kawy, suszarki, wiertarki, części od odkurzacza oraz komputera i inne tego typu urządzenia.\nNie wykluczone, że obiekt z odpadów będzie powstawał cały dzień. W każdym bądź razie dzisiaj macie niepowtarzalną okazję zobaczyć go oraz sfotografować.\nMonika Szpener jest absolwentką kierunku Rzeźba Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Dyplom w 2003 roku, w pracowni prof. Józefa Szczypki. W 2005 rozpoczęła studia doktoranckie z zakresu sztuk plastycznych. Obecnie mieszka w Szczecinie. Zajmuje się szeroko rozumianą rzeźbą - od portretu i aktu poprzez instalacje i kompozycje rzeźbiarskie do akcji artystycznych.\nGłównym tematem prac artystki jest człowiek oraz przestrzeń przez niego kreowana w kontekście rosnącej konsumpcji. W swoich pracach wykorzystuje powszechne, codzienne materiały budując z nich przestrzenie charakteryzujące się silnymi odwołaniami do zachowań lub symboliki konkretnego czasu i miejsca, tworząc tym samym swoiste pomniki zastanej rzeczywistości.\nMM Łódź poleca:\n>> Zagłosuj na Miss MM-ki!\n>> Wyjedź w podróż z TUI - konkurs\ndzień ziemi manufaktura\nmonika szpener rzeźby\nmonika szpener manufaktura łódź\nakcja z okazji dnia ziemi\nświatowy dzień ziemi łódź 2009\n22 kwietnia 2009 łódź


Stargate SG-1 » Odcinki » Sezon 8 » 8x07 Affinity\nWystępują: David DeLuise (Pete Shanahan), Erica Durance (Krista), Derek Hamilton, Gary Jones (Technik)\nOglądalność odcinka na SciFi: 1,8\nTeal'c zostaje głównym podejrzany o zabójstwo po tym jak wprowadza się do mieszkania poza bazą. Carter rozmyśla nad swoją przyszłością z Pete'm.\nNa osiedlu mieszkaniowym w Colorado Springs dochodzi do stłuczki. Jej winni oskarżają młodego kierowcę i mają zamiar go pobić. W ostatniej chwili ratuje go Teal’c! Przypomina „bandzie” o przepisach, których należy przestrzegać w razie stłuczki i w ramach samoobrony powala ich na ziemie.\nOkazuje się, że O’Neill umożliwił Teal’c’owi zamieszkanie na Ziemi. Po tym ostatnim incydencie z Teal’ciem do generała przychodzi pułkownik Kendrick który jako przedstawiciel Komitetu Nadzoru SGC daje do zrozumienia że nie popiera udzielonego przez Jacka zezwolenia na zamieszkanie kosmity poza bazą.\nDlatego też Daniel po rozmowie z Jackiem przychodzi do Teal’ca porozmawiać. Początkowo Daniel nie wyjawił powodu przybycia jednak nowy lokator wiedział, że chodzi o ostatnie zdarzenie, i jak się okazuje nie jedyne. Daniel radzi Teal’cowi by się tak mocno nie angażował w sprawy innych ludzi nawet, jeśli są w niebezpieczeństwie. Ich rozmowę przerywa sąsiadka o imieniu Krista która przyszła z ciasteczkami. Poprosiła Teal’ca o odetkanie rur w jej mieszkaniu, dlatego Daniel by nie przeszkadzać pozostawił ich samych.\nRady Daniela swoje, a życie swoje. Podczas przechadzki po osiedlu wraz z Kristą Teal’c obezwładnił niesamowicie celnym rzutem kamienia osobnika, który ukradł starszej pani torebkę. Okazuje się, że ktoś go obserwuje.\nWieczorem Teal’c słyszy pukanie i głośną dyskusje na korytarzu. Okazuje się, że to pijany chłopak Kristy, którego ona nie chce wpuścić. Ostatecznie Teal’c upomniał gościa i ten odszedł. Na temat tego wydarzenia Teal’c rozmawia w SGC z resztą SG1. Daniel daje mu krótki wykład o miłości w różnych kulturach ziemski, a Sam o tym samym uczuciu w pop-kulturze.\nKrista widząc w parku Teal’ca ćwiczącego Lo’Knel poprosiła o kursu tej „starożytnej sztuki walki”. Razem z Kristą Teal’c spędza wiele czasu o różnych porach dnia na ćwiczeniach zarówno na świeżym powietrzu jak i w domu. Pewnego poranka przychodząc po nią by udać się na kolejne ćwiczenia w drzwiach spotyka chłopaka Kristy – Douga. Ostatecznie dochodzi tylko do groźby, w której Teal’c zagroził jemu śmiercią, jeśli ponownie ją zrani.\nW międzyczasie tych wszystkich wydarzeń Sam spotyka się z Pete’em na hot dogach koło placu zabaw dla dzieci. Po tym jak Sam potwierdza, że się cieszy, że Pete pozostał przy niej czego przejawem jest śledzenie jej, ten oznajmia że został przeniesiony do wydziału policji w Colorado Springs. Co więcej, Pete się jej oświadcza! Sam jest w rozsypce przez dwa tygodnie nie wiedząc jaką podjąć decyzję. Generał O’Neill zauważył to i w rozmowie z nią próbował rozwiać jej wątpliwości i obawy przed stworzeniem rodziny.\nTeal’c tymczasem spotyka Kriste siedzącą przed swoimi drzwiami, która prosi go by razem wyjechali na weekend. Zgadza się na tę prośbęi w chwilę później dowiadujemy się że Doug został zamordowany i głównym podejrzanym jest Teal’c.\nPo wspólnie spędzonej nocy w hotelu Teal’c budzi się bez Kristy u boku. W chwilę później zostaje aresztowany przez policję i przekazany SGC. O’Neill wierzy, że nie jest za to odpowiedzialny, co więcej podkreśla zdanie Teal’ca że wydawało mu się że był śledzony ostatniego wieczora.\nDaniel tymczasem został zaszantażowany przez „The Trust” (byłych agentów NID) którzy umówili się z nim na spotkanie na które miał dostarczyć tłumaczenie tekstu Pradawnych. Nie dostarczając tłumaczenia grupa ta go porywa i grozi zabiciem porwanej przez nich dziewczyny, jeśli tego natychmiast nie przetłumaczy. Daniel postanowił, więc współpracować.\nW celu odnalezienia winnych za zabójstwo Douga Sam prosi o pomoc Pete’a. Ten z zastosowaniem nadzwyczajnych metod odnalazł hangar, w którym się ukrywają i jak się okazuje są to ci sami agenci co szantażują Daniela. W akcja lokalnej policji odnaleziono nieprzytomnego Daniela i dziewczynę, gdy tymczasem cała grupa znikła z budynku w tajemniczy sposób. Po tych wydarzeniach Sam w hangarze przyjmuje oświadczyny.\nBy zapobiec kolejnym próba wykorzystania Teal’ca przez organizacje takie jak „The Trust” Teal’c żegna się z nowymi przyjaciółmi i powraca do mieszkania w bazie.\nJoe Mallozi'ego (scenarzysty SG-1) analiza odcinka