Super 8 Munich City North Munich - Noclegi.pl\nFrankfurter Ring 143 , 80607 Monachium (Niemcy)\nPokoje, usługi Goście Super 8 Munich City North Munich mogą zatrzymać sie w 197 komfortowych i przytulnych pokojach w Monachium. Możesz zaparkować pojazd, na parkingu dostępnym na miejscu. Polecamy wykożystanie okazji jaką daje wypożyczenie sali konferencyjnej, szczególnie dla klientow z korporacji. Twoje kosztowności mogą być bezpiecznie przechowywane w sejfie. Nawet podczas najgorętszych letnich dni temperatura jest przyjemna, dzięki klimatyzacji, która jest na wyposażeniu wszystkich pokoi. Hotel oferuje bezprzewodowy dostęp do Internetu (WiFi) bez naliczania dodatkowych opłat, dlatego możesz być online przez cały czas pobytu. Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej nt. dokładnego zakresu usług udostępnianych przez Super 8 Munich City North Munich (również te dostępne za dodatkową opłatą) lub odnośnie wyposażenia pokojów, możesz znaleźć kompletną listę w informatorze poniżej i w informatorze konkretnego pokoju.\nSuper 8 Munich City North Munich - informacje o pokojach - informacje o pokojach\nObiekt Super 8 Munich City North Munich oceniło 1 gości i otrzymał ocenę 10 na 10.\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez Super 8 Munich City North Munich


WYDZIELINA Z ODBYTU U DZIECKA - forum, dyskusje, rozmowy\nGazeta.pl Forum spis temat�w wydzielina z odbytu u dziecka\nwydzielina z odbytu u dziecka\nmaszynk� ;-) wosk? laser? ale jako� tak g�upio przed kosmetyczk� si� wypinac ;-)\nw�a�nie nie zmywa si� ochronnej warstwy mazi ze sk�ry dziecka, a je�li jest ono brudne z krwi lub wydzielin cia�a to tylko si� je op�ukuje. Dzieci bardzo rzadko zaka�aj� si� bakteriami ka�owymi podczas porodu. Prosz� pomy�le� ile musia�oby by� tych zaka�e�, tym bardziej, �e dzieci zwykle rodz� si� buzi�\nJa mam podobnie. Kilka lat temu by�am z tym u proktologa - stwierdzi� �e "niekt�re kobiety tak maj�". Przyczyna wg niego by�o to �e wydzielina z odbytu odra�nia sk�r�. Przepisa� jak�� ma�� wg jego receptury - na jaki� czas pomog�o. Niestety po urodzeniu dziecka problem pojawi� si� na nowo\nRe: Nerwica u 3-latka ?\nSprawd� te� koniecznie czy dziecko nie ma paso�yt�w, takie zachowanie jest\ntypowe przy owsikach, kt�re w nocy wychodz� i w okolicy odbytu sk�adaj� jajeczka\n- jest to nieprzyjemne uczucie, kt�rego dziecko te� nie jest w stanie okre�li�.\nMo�esz te� podczas takiej histerii sama zobaczy� czy co� na\n- Nerwica u 3-latka ?\nbrwiach, lekko zaczerwieni� okolice odbytu, kilka krostek w okolicach ust. Czasem te� s�ycha�, �e ma jak�� wydzielin� w nosie, pokas�uje i kicha - te objawy akurat mog� wynika� z refluksu albo np. z infekcji wirusowych, kt�rych starszak mn�stwo przynosi z przedszkola. Nawet je�li to alergia to objawy nie


cea 20 Maj 2009 09:25 5414 3\n#1 20 Maj 2009 09:25\nchciałbym zwiększyć napięcie wyjściowe w ładowarce do telefonu, z 9V do 16V, oczywiście kosztem zmniejszenia dostarczanego prądu.\nNa zdjęciu przedstawiam odręczny schemat. Domyślam się, że zmiany należy dokonać na którymś z elementów Z1, R13, C3 ?\nNie jestem aż tak biegły w tym temacie, dlatego będę wdzięczny za wszelkie sugestie.\n#2 20 Maj 2009 09:47\nPomocny post #2 20 Maj 2009 09:47\nCzasem modyfikowałem trochę takie proste układy w zal. od potrzeb. Ale tu, chcesz dość znacznie podnieść Uwy. Może próbuj dojść do tego U kilkoma krokami zmieniając Z1. Sprawdź, czy C5 ma odpowiedni zapas U i ew. wymień, warto by stosownie zwiększyć też R14.\n#3 20 Maj 2009 23:27\nWystarczyło wymienić diodę zenera Z1 z 9V na 16V i o dziwo na wyjściu pojawiło się odpowiednio +17V. Wynieniłem jeszcze C5 na większy (z 16V na 25V). R14 ma 3,2K uznałem, że może zostać bez zmian.\nTak przy okazji, przerabiana ładowarka to model DA2-3101EU (Astec) - może kiedyś komuś przyda się schemat.\n#4 20 Maj 2009 23:44\nTeraz przyznam, że zrobiłbym tak samo ale nie chciałem na Elektrodzie nikogo zapewniać, że to na pewno wyda. Nim złożysz, radziłbym obciążyć prądem, który potrzebujesz, niech popracuje z godzinkę i kontroluj, czy coś się nadmiernie nie grzeje.\nPodobne tematy Zwiększenie napięcia wyjściowego w zasilaczu impulsowym\nPoszukuję rozwiązania problemu zwiększenia prądu w zasilaczu impulsowym obniżającym napięcie. parametry: U wej 8-12V U wyj 3.3V prąd obciążenia 1... (1)\nZ tego co napisałeś nie wynika nic sensownego, zamieść schemat tego zasilacza to będzie łatwiej cokolwiek doradzić.,Witam Schematu niestety nie ma... (4)\n,Trzeba zbudować jakąś miniaturową przetwornice, ale żeby z niej móc pobrać 30mA 6V potrzeba jej dostarczyć jakieś 60mA. Z jednej linii portu raczej t... (14)\nwitam posiadam trafo o mocy350VA 2x30V~ po wyprostowaniu 2x42V czy można zrobić na nim zasilacz który da więcej niż te 42V ?? chciałbym aby dawał (... (2)\nWitam, Próbuje naprawić zasilacz wibratorów REOVIB MFS 168. Po załączeniu zasilania zasilacz się nie włącza, tylko co sekundę na wyświetlaczu pojaw... (2)


Udany rok spółki Kolb - Hutnictwo\nUdany rok spółki Kolb\n- Rok 2009 zamykamy zyskiem, co jest sukcesem jak na warunki kryzysu -mówi dla portalu wnp.pl Antoni Bator, prezes zarządu i dyrektor naczelny spółki Kolb, należącej do grypy Stalprofilu SA.- Mamy zamówienia, choć trzeba przyznać, że trudniej się je zdobywa.\n-Jak podsumowuje Pan 2009 rok?\n-Ubiegły - tj. 2008 rok - rok był bardzo dobry. Rok 2009 jest niemal taki sam, jeśli chodzi o produkcję, jednak pod względem przychodów i marż był nieco słabszy. I wszystko na to wskazuje, że rok 2010 nie przyniesie radykalnych zmian. Nie wierzę, by wraz z początkiem roku nastąpiły duże zmiany.


Bożniewice : Lublin112.pl Wiadomości z Lublina i regionu. Lublin, Lubelskie, Lubelszczyzna. Ważne informacje z kraju\n19:31 30 października 2018\nTagi: Bożniewice, Kęsy, kock, poszukiwania, topielec, utonięcie, zaginiony,\nWe wtorek po południu strażacy wyłowili zwłoki mężczyzny ze zbiornika Kęsy (starorzecze Wieprza) w Bożniewicach. 41-latek był poszukiwany od poniedziałku.\nRower i czapka w rejonie mostu. Trwa akcja poszukiwawcza na Wieprzu\n13:38 29 października 2018\nTagi: Bożniewice, poszukiwania, topielec, wieprz,\nStrażacy z Kocka i Lubartowa prowadzą poszukiwania na Wieprzu. Istnieje prawdopodobieństwo, że doszło do utonięcia.


więcej, a z pewnością rozwiązanie przerośnie nasze oczekiwania. Czemu dobrze jest inwestować w dedykowane programy?Skryptowy język programowania - PHPPHP ? interpretowany skryptowy język programowania zaprojektowany do generowani\nDodane: 31-07-2016 20:34\nZaprojektować to nie skomplikowana rzecz- wymaga mnóstwa pracy, sporego zespołu programistów. Aczkolwiek jak na program dedykowane przystało, warto swoje odczekać i wydać trochę więcej, a z pewnością rozwiązanie przerośnie nasze oczekiwania. Czemu dobrze jest inwestować w dedykowane programy?\nOto Jak kupić zestaw fotowoltaiczny W 6 DniKrok Po Kroku Instrukcja Aby skorzystać z kolektorów słonecznychTłumacz BułgarskiegoJak można w 2020 szkolić z bhp we Wrocławiu?Klimatyzacja - czy to się opłaca?Kilka receptur na środki domowej czystości. Eko sprzątanieWysyłanie i wybór kartki z zaproszeniem na ślubProwadzić sprawy prawne? Dokładnie! Modern ways how to buy us auto parts in all conditions Niezapomniane wakacje - zapraszamy do Hiszpanii!11 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci naprawić ekspres do kawyMaszyny caterpillarWnętrzarsko i po francusku!Samochody i części do nichTemat dnia - meble na eventStare, dobre gry i zabawa na świeżym powietrzuIdealnie wakacje nie istnieją? Hiszpania!Cena tego jak prowadzić sprawy prawneWymiana zamaka centralnego w skodzieHave You ever been in Cracow?Z osobą starszą jak z dzieckiem, trzeba dużo czasu, a co jak go nie ma?Firmy od chłodnictwaZobacz te 9 ciekawostek o tym jak działać z bhp w prosty sposóbGeodezyjne sprawyCo z elewację?Kto Jeszcze Chce zatrudnić adwokata?Poradnik na temat prezentacjiJak podróżować z grupą osób?Szukam 13 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak Tworzyć StronyPrawo a Przedsiębiorstwo


Klient (starożytny Rzym) – Wikipedia, wolna encyklopedia\nKlient (starożytny Rzym)\nKlient (łac. cliens "posłuszny", dop. clientis, lm. clientes) – wolny, lecz ubogi obywatel starożytnego Rzymu, często wyzwolony niewolnik, pozostający pod opieką patrona, którym był zwykle patrycjusz. Relacja klient-patron nakładała obowiązki na obie strony: klient musiał być posłuszny patronowi, patron zobowiązany był do pomocy materialnej i opieki nad klientem, a obaj musieli być sobie wierni i lojalni. Pewnym przybliżeniem szczególnej sytuacji klienta jest określenie „ubogi krewny”. Status klienteli był dziedziczny.\nObowiązkiem klientów było przychodzenie do domu patrona w odświętnym ubraniu, by przekazać mu pozdrowienie. Otrzymywali oni od niego jedzenie, a ponadto patron wspierał ich pieniędzmi i zapraszał na obiady w swojej rezydencji. W zamian klienci dostarczali mu rozmaitych informacji, głosowali na niego, jeśli kandydował na jakiś urząd, rozpowszechniali o nim dobre opinie. Wśród klientów zdarzali się wybitni poeci i filozofowie, którzy potrzebowali funduszy, żeby zajmować się twórczością. Przykładowym klientem był Horacy, który był zobowiązany służyć arystokracie Mecenasowi: otrzymał od niego posiadłość, która zapewniła mu byt do końca życia.\nTę stronę ostatnio edytowano 10 wrz 2019, 12:20.


zególnie po lecie nasza cera oprócz złotej opalenizny, może nabawić się przebarwień. Odpowiedzią na potrzeby naszej skóry są dostępne dzisiaj na wyciągnięcie ręki marokańskie kosmetyki, które działają zbawczo na pod\nDodane: 22-01-2022 00:43\nKażdy z nas potrzebuje odpowiedniego nawilżenia i nawodnienia skóry, żeby opóźnić pojawienie się zmarszczek, a skóra wyglądała zdrowo i promiennie. Szczególnie po lecie nasza cera oprócz złotej opalenizny, może nabawić się przebarwień. Odpowiedzią na potrzeby naszej skóry są dostępne dzisiaj na wyciągnięcie ręki marokańskie kosmetyki, które działają zbawczo na pod\nTaxi, czy inne środki transportuO tym, że wygląd (potraw) ma znaczenieCo musisz wiedzieć o Chinach w kwestii robienia interesu?Implanty zabrzeKorzyści z marketingu internetowegoEnjoy your ride without a smoke Is there a new law on how to buy us auto parts? Drewno i meble z litego drewnaCzy w 2021 jeszcze warto kupić rolety?Kładzenie kostki, wykończenie elewacji i inne istotne sprawyCoś dla mechanika samochodowegoO kosmetykachO dedykowanych aplikacjach i programach na zamówienieKwestia stomatologii, fakty i mityNawadnianie kolorowych ogrodówPo prostu muzycznieZnaleźć dobrego prawnika? Nie?PrawnikSprowadzić samochód? Tak!Bycie pięknym, a poczucie własnej wartościZabiegi odtłuszczająceAuta, części zamienne i jak się w tym połapaćCzy są nowe przepisy jak sprowadzić auto z Niemiec?11 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci znaleźć kardiologaPlumber - when You have problem with water systemPrzygotowanie wystroju ogroduDążenie do jak najlepszego efektu na siłowni5 Niepodważalnych Dowodów, Faktów I Liczb, Które Pokazują Jak znaleźć psychologaWybór oprogramowania- dedykowane czy gotowePorady na temat wyglądu


Grupa PKP planuje wydać 22 mln zł na inwestycje -\nW latach 2014-15 grupa PKP wyda na inwestycje 22 mld zł - prawie dwa razy tyle, ile w minionych dwóch latach. W sumie w ciągu tych czterech lat grupa zainwestuje ok. 10 proc. więcej, niż w całej poprzedzającej ten okres dekadzie - wynika z danych PKP.Plany inwestycyjne grupy na ten i przyszły rok jej przedstawiciele zaprezentowali w czwartek podczas Europejskiego Kongresu Gospodarcze\nJesteś tutaj: Inforail / Zarządzanie / Grupa PKP planuje wydać 22 mln zł na inwestycje\nPAP - Opublikowano: 09.05.2014 14:32:21\nW latach 2014-15 grupa PKP wyda na inwestycje 22 mld zł - prawie dwa razy tyle, ile w minionych dwóch latach. W sumie w ciągu tych czterech lat grupa zainwestuje ok. 10 proc. więcej, niż w całej poprzedzającej ten okres dekadzie - wynika z danych PKP.Plany inwestycyjne grupy na ten i przyszły rok jej przedstawiciele zaprezentowali w czwartek podczas Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach. Prezes PKP Jakub Karnowski podsumował też osiągnięcia ostatnich dwóch lat;zarząd grupy wystawił sobie za ten okres czwórkę z plusem, wskazując m.in. na modernizację infrastruktury i taboru oraz redukcję zadłużenia i usprawnienie zarządzania.W ciągu najbliższych niespełna dwóch lat grupa PKP zamierza wydać na infrastrukturę 17 mld zł (wobec 9 mld zł w minionych dwóch latach), 4 mld zł na tabor (882 mln zł) i 1 mld zł na dworce kolejowe (wcześniej 830 mln zł). W ostatnich dwóch latach zmodernizowano 50 dworców;na 60 dworcach działa WiFi, w niektórych obiektach wprowadzono systemy skracające czas obsługi pasażerów, poprawiono standardy ochrony. W 2014 r. nakłady na modernizację dworców mają przekroczyć 400 mln zł.2014 r. ma być na kolei rekordowy pod względem nakładów na infrastrukturę, głównie z unijnych środków. Skumulowanie wielu robót w ciągu jednego roku oznacza utrudnienia dla przewoźników i pasażerów. Prezes PKP PLK Remigiusz Paszkiewicz zapowiedział, że w tym roku zaplanowano aż 6,5 tys. zamknięć odcinków torów, w tym 650 całodobowych. Tak znaczących utrudnień dotąd jeszcze nie było.\_'Powoduje to problemy dla przewoźników. Ten rok np. dla PKP Intercity będzie rekordowo trudny, ale nie mamy wyjścia - musimy wykorzystywać szansę. Gdy remontuje się tory, często nie da się zorganizować efektywnego objazdu, pociągi jeżdżą wolniej albo nie jeżdżą wcale (...). Musimy przejść przez ten czas po to, żeby potem było lepiej, a przede wszystkim wykorzystać środki\_' - powiedział Karnowski.W latach 2012-13 wyremontowano 2,2 tys. torów, prawie 1,3 tys. rozjazdów i ponad 500 przejazdów kolejowych. Plan na kolejne dwa lata zakłada modernizację 1,8 tys. km torów, blisko 2,7 tys. rozjazdów i 1,2 tys. przejazdów kolejowo-drogowych. Kolejowe spółki odbiorą też 25 nowych i 150 zmodernizowanych wagonów;w końcu 2015 r. tabor PKP Intercity będzie prawie w dwóch trzecich nowy. WiFi dostępne będzie w sumie na 120 dworcach. W latach 2012-13 kupiono lub zmodernizowano 79 wagonów i 62 lokomotywy.Zarząd PKP wskazuje też na postępy w porządkowaniu spraw korporacyjnych grupy. Ze sprzedaży mniejszościowego pakietu PKP Cargo oraz prywatyzacji Polskich Linii Kolejowych uzyskano 1,6 mld zł. Trwają przygotowania do prywatyzacji spółek TK Telekom, PKP Informatyka i PKP Energetyka.W I kwartale br. PKP sprzedały warte 150 mln zł nieruchomości, w tym galerię handlową przy dworcu w Poznaniu. Grupa uczestniczy w sześciu projektach deweloperskich (m.in. przy dworcu Warszawa Gdańska), a kolejnych siedem jest w planach. Przedsięwzięcia mają zwiększyć wartość aktywów PKP;w przyszłości mogą być z zyskiem sprzedane.Restrukturyzacja PKP służy m.in. redukcji zadłużenia spółki, które pod koniec ub.r. wynosiło 3,3 mld zł;to 1 mld zł mniej niż dwa lata wcześniej. Do końca 2015 r. PKP zamierza spłacić kolejne 1,5 mld zł długu, m.in. dzięki prywatyzacji trzech spółek, uzyskaniu ok. 500 mln zł ze sprzedaży nieruchomości oraz wynajęciu trzech czwartych powierzchni komercyjnych na dworcach.Prezes podkreślił, że ostatnie i najbliższe lata to czas nadrabiania zapóźnień na kolei z wykorzystaniem unijnych środków z kończącej się oraz nowej perspektywy finansowej UE (z unijnego budżetu na lata 2014-20 kolej chce wykorzystać 10,5 mld euro). Według szefa PKP, w latach 1989-2006 na infrastrukturę kolejową w Polsce wydano zaledwie połowę tego, co było potrzebne dla utrzymania jej we wcześniejszym stanie. Natomiast w latach 2004-2013 na kolej wydano pięć razy mniej pieniędzy niż na drogi.\_'Dla PKP czas poprzedniego budżet UE i najnowszy to wykorzystanie ogromnej szansy, jaką dają środki z UE;one są naszym planem Marshalla, pozwalającym nadrobić stracony czas na kolei\_' - podsumował Karnowski. Jego zdaniem w ostatnich latach nie tylko wrosła kwota środków przeznaczanych na kolej, ale także - jak mówił - \_'nastąpiło skokowe polepszenie jakości wydawania pieniędzy w czasie, kiedy masa pieniędzy jest coraz większa\_'.Grupa PKP zatrudnia 84 tys. pracowników;w ub.r. osiągnęła ok. 18 mld zł przychodów ze sprzedaży. Spółki grupy przewiozły w 2013 r. 66 mln pasażerów i 123 mln ton ładunków. Uruchomiono 510 tys. pociągów - wyliczono, że pociąg pasażerski odjeżdża średnio co trzy minuty. Grupa zawiaduje 19 tys. km torów;w samym ubiegłym roku wydała na infrastrukturę kolejową 5,3 mld zł.


Dla osób z różnymi schorzeniami polecane są fachowe aparaty do użytku codziennego | ASV Landau\nHome » Dla osób z różnymi schorzeniami polecane są...\nDla osób z różnymi schorzeniami polecane są fachowe aparaty do użytku codziennego\nW obecnych czasach awans medycyny jest niezmiernie wielki i zapewnia terapię rozmaitych chorób. Nie da się jednakże ukryć, że najczęściej trudne wypadki potrzebują długookresowej rekonwalescencji. W takim przypadku wymagane są przybory medyczne, jakie gwarantują w miarę sprawne działalnie każdego dnia.\nTyczy się to też w dużej części osób starszych, które nie posiadają już tak wysokiej sprawności fizycznej i dużo zadań robią z bólem. W analogicznych okolicznościach należy mieć świadomość tego, iż użytkowanie przeróżnego rodzaju akcesoriów wspomagających ruch nie powinno być wstydem. Często ich brak poszerza chorobę czy postępującą demencję starczą. Żeby wobec tego jak najdłużej napawać się sprawnością motoryczną należy o tym pamiętać.\nOsoby starsze z biegiem czasu z większym trudem robią pewne prace. Pójście na sprawunki lub czyszczenie domu bywa ogromnie uciążliwe. Z reguły tyczy się to starszych pań, które uparcie są przekonane, że niepotrzebna jest im jakakolwiek pomoc. Okazuje się, że na tym etapie życia, jeżeli rzeczywiście nasza zdolność motoryczna spadła balkonik rehabilitacyjny jest ogromnie celowy - ->link<-. Oczywiście z reguły użytkują z niego osoby mające kłopoty na przykład ze stawami co powoduje dolegliwość w chodzeniu. Takie balkoniki da się z łatwością zamówić nawet w niektórych aptekach.\nZaciekawiły Cię te wpisy? To rewelacyjnie. Wejdź w kolejną stronę i doczytaj tu (https://www.workservice.pl/kontakt/) zamieszczone informacje. Podziel się z twórcami swymi ocenami.\nWyekwipowanie się w niego jest ważne i rzeczywiście ogromnie wspiera w dziennym życiu.\nJednakowo sprawa wygląda gdy chodzi o kule ortopedyczne, z jakich z reguły stosują osoby w przypadku uszkodzenia nogi - więcej . W tej sytuacji nadzwyczaj ułatwiają życie i umożliwiają przemieszczanie się. Obojętnie od tego, z jakiego powodu odbywamy kurację relewantne jest, żeby pamiętać, że powrót do pełnej sprawności potrzebuje trudu.\nUżywanie ze sprzętów wspomagających zdolności motoryczne człowieka jest ogromnie istotne. Warto mieć na uwadze głównie własne zdrowie, od jakiego jest zależne nasze całe samopoczucie i kondycja psychiczna.\nSprawdź też: Amplio


W 2016, podczas mojego pobytu w Sandefjord, miałam możliwość trzymać w rękach oryginalną pracę habilitacyjną.\nBył to dla mnie niewypowiedzialnie wzruszający moment.\nW tej chwili możemy tylko jedno: rozpowszechniać oryginalną, klarowną w swojej systematyce, wiedzę Germańskiej - żeby w takiej formie przetrwała dla następnych pokoleń.\nKażdy może tę wiedzę posiąść!\nAle wiedza jest osiągalna tylko z własnej inicjatywy …\ni tylko wówczas, gdy się tego chce…


Dominika i Wincenty - śląsko-góralskie wesele w Suszcu - fotogorg.pl\nDominika i Wincenty - śląsko-góralskie wesele w Suszcu\nPodejrzewam, że większość z Was zna lub przynajmniej kojarzy tekst tej piosenki. To pytanie idealnie pasuje do dzisiejszego bohatera - Wincentego, który dla swojej drugiej połówki postanowił przesiedlić się do Pszczyny. Czy jest mu żal? Tego już nie wiemy, wydaje mi się jednak że nie, ponieważ każdy czasem musi dla dobra rodziny, wspólnego życia podjąć pewne kroki by w życiu było tylko lepiej.\nNaszą przygodę rozpoczęliśmy w Suszcu, w domu rodzinnym Dominiki. Tam odbył się ślubny make-up oraz tradycyjne wykupiny zwieńczone błogosławieństwem rodziców. Z Panną Młodą jak i jej siostrą miałem okazję widzieć się już na ślubie, lecz wtedy wszyscy staliśmy po tej "drugiej" stronie. Tym razem jednak inne emocje, nowe wrażenia a przede wszystkim stres... no właśnie nie! Po Dominice stresu nie było widać wcale, co powodowało większą swobodę w działaniu. Myślę, że on pojawił się w mniejszym bądź większym stopniu chociażby wtedy, gdy na podjeździe pojawił się orszak ślubny z góralską muzyką w tle, natomiast nie był on wyczuwalny. Ceremonia zaślubin również odbyła się w rodzinnej miejscowości, czyli w kościele pw. św. Stanisława.\nPo pięknej ceremonii oraz złożonych życzeniach w rytmach góralskich przyśpiewek udaliśmy się na salę, dobrze znany mi GOK w Suszcu. Jako ciekawostkę podam, że tego dnia było nam dane współpracować w identycznym składzie co we wrześniu 2017r u Patrycji i Pawła, którzy niejako skompletowali ten skład i których przy okazji w imieniu Zespołu MEDIUM, Żanety z VIDEOZ oraz SHOWLIGHT (tym razem bez obecności samego Grzegorza) serdecznie pozdrawiam. Zabawa trwała w najlepsze. Można powiedzieć, że goście dogadali się jak ślązok z górolem bawiąc się wspólnie praktycznie bez przerwy przez całe dwa dni i co najważniejsze obyło się bez żadnych, charakterystycznych dla tamtejszych terenów "atrakcji" :)\nDO MILÓWKI WRÓĆ..\nIdealnym momentem by pokazać piękne okolice skąd pochodzi Wicek był plener. Już na samym spotkaniu Dominika i Wincenty stwierdzili, że to właśnie Hala Boracza będzie miejscem, gdzie wykonamy zdjęcia. Tak też się stało, pogoda dopisała, no może oprócz samego zachodu, gdzie słońce uciekło nam za chmury i wrócić już nie chciało. Myślę jednak, że zdjęcia są tak piękne, że nie potrzebowaliśmy dodatkowego ciepła, wszak miłość tych dwojga i uczucie pomiędzy nimi sprawiało, że atmosfera robiła się naprawdę gorąca a aparat rozpalał się do czerwoności.\nMoi drodzy przedstawiam Wam Dominikę i Wincentego. Dwóch zakochanych w sobie po uszy ludzi, którym z całego serca życzę by to uczucie między nimi nigdy nie zagasło!


Rynek trzody chlewnej ma szanse na rozwój – Raport Rolny\n14 kwietnia 2018 -\t598 Views Brak komentarzy\nPolscy hodowcy świń wciąż nie mogą pozyskać odpowiedniej liczby zwierząt na rynku krajowym, stąd import młodych zwierząt do tuczu w okresie od stycznia do listopada 2017 roku wyniósł ponad 6,2 mln szt. . i był o 6,5 proc. większy niż w analogicznym okresie przed rokiem. W obliczu tych danych można wysnuć wniosek, że polska hodowla trzody chlewnej wciąż ma duży potencjał do rozwoju i jeśli chcemy skutecznie konkurować z resztą europejskich producentów to musimy postawić mocny nacisk na modernizację.\nBy poprawić stan polskiej produkcji wieprzowiny nie wystarczą tylko działania hodowców. Polscy producenci mogą skutecznie konkurować na globalnym rynku, jednak potrzebują również wsparcia od państwa. Przy czym wsparcie finansowe nie jest najważniejsze. To właśnie rząd może przyczynić się do wypracowania skutecznych mechanizmów poprawiających strukturę produkcji. Wsparcie produkcji w postaci ułatwienia procedur dotyczących budowy, modernizacji czy rozbudowy budynków inwentarskich, dałoby pozytywny bodziec do rozwoju. Aktualnie inwestycja w rozwój jest nie tylko kosztowna, ale również długa i skomplikowana. Ponadto Państwo powinno też wspierać edukację rolników – tak by nie tylko byli skuteczniejsi, ale również po to by produkcja odbywała się z poszanowaniem wszelkich norm i przepisów. Istotne jest także odkłamywanie stereotypów dotyczących bardzo negatywnych opinii o wpływie hodowli trzody na środowisko i społeczeństwo. Właściwie funkcjonujące – pod nadzorem instytucji kontrolnych – nowoczesne obiekty inwentarskie mają znikome negatywne oddziaływanie.\nJak podaje GUS, Polacy zjadają rocznie ok. 41 kg wieprzowiny. Jednocześnie 30 proc. spożywanego w Polsce mięsa wieprzowego nie jest produkowane w kraju. Te dane pokazują, że na rynku krajowym istnieje popyt, który warto wykorzystać. Podobnie przedstawia się sytuacja na świecie – wieprzowina to najpopularniejsze mięso i jej spożycie stale rośnie. Jednak by skutecznie konkurować na tym rynku i zarabiać na hodowli świń należy ją sprofesjonalizować. – Zachodni konkurenci od lat rozwijają nowoczesną i efektywną produkcję. Krajowe małe hodowle nie korzystające z najnowszych technologii nie zapewniają odpowiedniej jakości i bezpieczeństwa produkcji. W obliczu ASF trudno im utrzymać standardy zapewniające bezpieczeństwo. Dlatego należy postawić na specjalizację, inwestować w modernizację infrastruktury, właściwą bioasekurację oraz stale podnosić swoje kwalifikacje. By skutecznie rywalizować na rynku i zapewnić sobie stabilny dochód należy osiągnąć efekt skali – skutecznie obniżyć koszty, przy jednoczesnym wzroście jakości produkcji. – mówi Jacek Jagiełłowicz, Gobarto S.A.\n← Złoty Medal Chemii dla najlepszych studentów\nWystartowała największa akcja edukacji ekologicznej LISTY DLA ZIEMI →\nJaka pomoc dla gospodarstw prowadzących produkcję zwierzęcą, dotkniętych suszą?


próba zaprzestania gry na zbyt wielu stołach | Challenge i sukcesy | PokerStrategy.com Board\npróba zaprzestania gry na zbyt wielu stołach\nTen post był 2 raz(y) edytowany, ostatni raz przez Stafu: 27.08.2015 11:04.\nWitam, zawsze miałem problem z grą na zbyt wielu stołach, wynikało to z kilku czynników (chęć szybkiej akcji, naśladowania innych graczy, szybkiego zdobywania punktów vip czy szybsze pokonanie gorszych okresów w grze) oraz niewiedzy co tracę i jakie korzyści płyną ze zmniejszenia ilości stołów.\nOczywiście jedyne co dobrego miałem z takiej gry to możliwość pochwalenia się że mam już na koncie kilka milionów rąk.\nZawsze grałem 20-24 stoły często 32 stoły gdy grałem jeszcze full ringi.\nTeraz gdy już wiem, że odpowiednie skupienie na tym co dzieje się na kilku stołach powoduje lepsze zrozumienie gdy i gry przeciwników, zwiększenie przewagi i co za tym idzie lepszych wyników, po prostu szybszy rozwój. Chcę zagrać 100tyś rąk na 6 stołach SH.\nTo wyzwanie zaproponował mi Tubaris który również jest użytkownikiem tego forum, ma racje, dlatego chcę to zrobić i zobaczyć jaki progres osiągnę w ciągu tego czasu.\nZaczynam od nl2, gdy wygram 5 bi na nl5 wejdę na ten limit, jeśli przegram te 5bi wtedy zejdę na nl2 i będę grał dalej od nowa. Jeśli wygram na nl5 5bi na wyższy limit nl10 to wejdę na ten limit i analogicznie będę postępował tak samo, przegrana zejście na nl5 i znowu. Jestem ciekawy czy odpowiednie skupienie się na 6 stołach oraz selekcja stolików pozwoli mi pokonywać kolejne stawki.\naktualne wyniki wyzwania:\nna forum od: 22.03.2011 Posty: 1 877\nNo i elegancko.Trzymam kciuki\nna forum od: 21.05.2012 Posty: 671\nna forum od: 09.02.2012 Posty: 281\nMetamorfozy Stafa na forum powodzenia i tym razem!\nna forum od: 28.07.2012 Posty: 797\nCiekawe ile teraz wytrzyma\nCześć, mam nadzieje że do końca wytrzymam dzisiaj pierwsza sesja za mną, okrągłe tysiąc rąk.\nRezultat mnie zaskoczył trochę bo ponad połowę sesji nie szło tak dobrze, ale na koniec fajny winrate się pojawił.\nW pierwszym poście będę zamieszczał aktualne wyniki wraz z całościowym wykresem, a w kolejnych postach będę zamieszczał przebiegi pojedyńczych sesji, opis tego co się dzieje w mojej grze i może jakieś ciekawe rozdania.\nTak więc wykres z sesji:


Przedszkole Białystok - JARMIN - katalog stron\nOferta niepublicznego Przedszkola na Zielonej Górce w Białymstoku. Zapraszamy do zapoznania się z naszą propozycją skierowaną do rodziców dzieci w wieku od 2,5 do 6 lat. Dzieciom w młodszym wieku przygotowaliśmy karnety adaptacyjne. Na prośbę rodziców jesteśmy w stanie stworzyć oddział dla dzieci autystycznych. Dodatkowo przedszkole jest przygotowane na przyjmowanie do dzieci niepełnosprawnych z orzeczeniem poradni psychologiczno-pedagogicznej. Kadrę przedszkola tworzy grupa młodych, ambitnych nauczycieli, którzy posiadają pełne kwalifikacje uprawniające do pracy w przedszkolu. Kwalifikacje te odpowiadają wymogom Ministerstwa Edukacji Narodowej. Dzieciom chodzącym do przedszkola na Zielonej Górce proponujemy wiele interesujących zająć typu: kółko teatralne, muzyczne, plastycznych i wiele innych. Niepubliczne przedszkole w Białymstoku oferuje dodatkowo zajęcia taneczne, zajęcia z języka angielskiego oraz gimnastykę korekcyjną. Położenie przedszkola w zacisznej części miasta tuż obok terenów zielonych i lasu sprzyja zabawom dzieci na świeżym powietrzu. Do dyspozycji naszych wychowanków przygotowaliśmy doskonale wyposażony plac zabaw. Dodatkowo na terenie przedszkola już niebawem powstanie boisko do piłki nożnej oraz korty do gry w tenisa ziemnego. Serdecznie zapraszamy do odwiedzenia naszego biura w celu zapoznania się z ofertą, którą przygotowało Przedszkole na Zielonej Górce znajdujące się w Białymstoku.\nniepubliczne przedszkole, przedszkole białystok, przedszkole prywatne, przedszkole\nKażde dziecko potrzebuje uwagi, opieki i bezpiecznej zabawy, żeby mogło prawidłowo się rozwijać. Wobec tego w żłobku oraz przedszkolu Prywatnego Centrum Zabawy i Rozwoju Elfik w Sosnowcu pracują osoby odpowiedzialne oraz doświadczone w prac... więcej »\nSłoneczko - przedszkole prywatne\nTwoje dziecko osiągnęło wiek, w którym powinno udać się do przedszkola? Mieszkasz w Warszawie albo w Raszynie i zastanawiasz się nad wyborem najlepszej możliwej placówki? Niepubliczne Przedszkola Słoneczko, Promyczek, Gwiazdeczka oraz Obłoc... więcej »


Łukasz Kasprzyk 10.04.2011 20:00\nTo był czwarty podział punktów zakończony przy Twardowskiego rezultatem 1:1 tej wiosny (wcześniej z ŁKS, Flotą i Sandecją). Tym razem piłkarze potrzebowali 20 minut na ustalenie wyniku. Na szczęście kibice jeszcze w pierwszej połowie zobaczyli kilka szybkich akcji, pojedynków biegowych i strzałów - wystarczyło, by w Szczecinie zapachniało ładną i - jak na pierwszoligowe warunki - widowiskową piłką. W drugiej części gra siadła. Zrobiło się typowo dla zaplecza ekstraklasy - wystarczy, że jedna drużyna cofnie się na własną połowę i ataki drugiej przypominają bicie głową w mur. W sobotę to Piast po przerwie czekał na kontrę, więc Pogoń tłukła w ścianę. Unikała gry środkiem, by nie narazić się na szybki kontratak. Wyjściem miały być "zmasowane akcje bokami" - tak wyraził się trener Artur Płatek o ostatnim kwadransie - w którym tylko raz wynikła bramkowa okazja. Bliski szczęścia był Piotr Petasz. Nieliczni kibice stadion opuszczali nienasyceni.\nRemis jest sprawiedliwy, choć Pogoń mogła zrobić więcej, ale równie dobrze sporo stracić. Gdyby Maycon wykorzystał swoją drugą okazję sam na sam z Bartoszem Fabiniakiem, Piast prawdopodobnie wracałby z trzema punktami. Najgorszy mecz wiosną zagrali obrońcy, do tego kontuzjowany boisko opuszczał Marcin Dymkowski (razem z Błażejem Radlerem odpowiada za gola).\nJeżeli szukać indywidualnych wyróżnień, to na laurkę zasługuje zimowy nabytek Adam Frączczak. Dlatego że: od trzech spotkań strzela regularnie jedną bramkę, szybko zaadaptował się w nowej rzeczywistości i wreszcie - to chłopak bez kompleksów. W pomeczowych wywiadach mówił dziennikarzom, że wcale nie jest zadowolony ze swojego występu, bo mógł zrobić więcej, a drużyna dalej remisuje. Ile w tym wymuszonej skromności, a ile wrodzonej - czas pokaże. Ale 23-latkowi należą się ukłony. Niełatwo jest wejść z III do I ligi. Dla byłego gracza Kotwicy Kołobrzeg przeprowadzka do Szczecina była smakowaniem każdego kawałka futbolu od nowa. Począwszy od warunków do trenowania, po wynagrodzenie i zainteresowanie klubem przez kibiców, a skończywszy na ligowych przeciwnikach. Nawet jeść musiał się nauczyć. - W Kołobrzegu przychodziłem do domu i jadłem schabowego. Tu przez siedem dni stosujemy się do specjalnej diety, inaczej się odżywiamy - podkreśla.\nWidać, że herb Pogoni przestał mu już ciążyć. W pierwszych ligowych meczach w Szczecinie (z ŁKS i Flotą) nie zachwycił. Przeciwko Sandecji (4. kolejka) strzelił już gola na wagę remisu, w Ząbkach dał prowadzenie, a w sobotę znów przyłożył głowę do jednego punktu. Jeżeli kogoś nie przekonują same bramki, niech spojrzy na sposób ich zdobywania. Z ŁKS i Flotą przez 145 minut w sumie wygrał dwa-trzy pojedynki w powietrzu. Przy jego wzroście (180 cm) i umiejętnościach wydawało się to niemożliwe. Trener dalej na niego stawiał. I co zrobił Frączczak? Pierwszego gola w granatowo-bordowym trykocie strzelił z główki, z Piastem - również. Poza tym na wszystkie trzy bramki patrzy się z przyjemnością.\nPogoń Szczecin - Piast Gliwice 1:1 (1:1)\nBramki. Pogoń: Frączczak (11. asysta Majkowski). Piast: Maycon (20.).\nPogoń: Fabiniak - Szałek, Dymkowski (34. Hrymowicz Ż), Radler, Matuszczyk, Majkowski (68. Wólkiewicz), Mandrysz Ż, Ława Ż, Akahoshi, Frączczak, Klatt (75. Petasz).\nPiast: Szmatuła - Buryan Ż, Krzycki, Matras, Lewczuk (46. Kaszowski) Ż, Smektała Ż, Sielewski (65. Gamla), Urban, Iwan (73. Podgórski), Biskup, Maycon.\nSędziował: Marek Karkut (Mazowiecki ZPN)\nOceny portowców: Fabiniak 3, Szałek 2, Dymkowski 2, Hrymowicz 3, Radler 2, Matuszczyk 3, Majkowski 3, Wólkiewicz 2, Mandrysz 4, Ława 2, Akahoshi 3, Frączczak 4, Klatt 2, Petasz 3.\nTe remisy są dziwne - mówi bramkarz Pogoni\nŁukasz Kasprzyk: Zadomowiłeś się w bramce już na dobre.\nBartosz Fabiniak: Staram się udowodnić dobrą grą, że na zaufanie zasługuje. Cieszy mnie, że dostałem kolejną szansę, jednak w sobotę czegoś mi zabrakło. Straciliśmy głupią bramkę, w której można było zachować się lepiej. Z drugiej strony wyszedłem bez szwanku w dwóch trudnych sytuacjach.\nByła jedna, w której piąstkowałeś wprost na przeciwnika. Mało nie wpadła bramka. Serce zadrżało?\n- Troszeczkę, bo nie sądziłem, że zdążę do tej piłki - napastnik był bliżej. Piąstkowanie niezbyt pewne, ale futbolówka na szczęście nie wpadła do siatki.\nSerce mocniej biło chyba jeszcze w jednym momencie - już nie z powodu twojego błędu - gdy Maycon pojawił się w sytuacji sam na sam.\n- Wyczekałem, wszedłem w strzał i udało się wybić piłkę. Napastnik nadepnął mi jeszcze na rękę. Chwała należy się także Krzyśkowi Hrymowiczowi za asekurację do końca. Przez tę sytuację moglibyśmy przegrać.\nOddaliście Piastowi dwa punkty, czy goście sobie na nie zapracowali?\n- Nie powiem, że należała im się bramka, ale mieli swoje okazje. My byliśmy w lepszej sytuacji, bo graliśmy u siebie. Chcieliśmy w końcu wygrać w Szczecinie, więc postawiliśmy wszystko na jedną kartę, stąd np. dwukrotna piłka za plecy naszych obrońców. Czwarty raz graliśmy na własnym terenie i czwarty raz dzielimy się punktami. Było to ciekawe spotkanie, bo swoje szanse miała jedna i druga drużyna. Żałujemy jednak, że po raz kolejny remisujemy. Punktów nie mamy wiele w tabeli, więc przydałoby się wygrywać.\nI po raz czwarty wynik 1:1. Kibice mogą zacząć chodzić do bukmachera?\n- Mam nadzieję, że nie i kolejny mecz zapisze się zerowym kontem straconych goli, a choć jedną uda się zdobyć. Dziwne są nasze wyniki.\nWasz najbliższy przeciwnik, Warta Poznań, w weekend przegrała pierwszy raz wiosną. Jak odczytujesz porażkę w kontekście zbliżającego się spotkania?\n- Zapowiada się ciekawy mecz - spotkają się dwie interesujące drużyny, które będą dopingowane przez sporą liczbę kibiców. To będzie dobre widowisko. Mam nadzieję, że utrzymamy dobrą pozycję na wyjazdach i zdobędziemy komplet punktów. Po to pojedziemy.


sposób na otarte uda - Kobieta - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nmegie1 12.07.06, 12:54\nDrogie kobiałki, bardzo prosze o pomoc, niestety matka natura wyposażyła mnie\nw raczej większe uda, które w takie gorące letnie dni boleśnie mi się\nobcierają, nie chcę calego lata przechodzić w spodniach, próbowałam już "mini\nrajstopki" ale równie dobrze mogę usiąść od razu na grzejniku.\nRe: sposób na otarte uda\nmeduza7 12.07.06, 13:01\nzasypka dla niemowląt, dziala doskonale.\nmegie1 12.07.06, 13:21\n> zasypka dla niemowląt, dziala doskonale.\njasne, tylko że na krótko...\nhillux 12.07.06, 13:22\nA gdyby tak schudnąć troszkę ?\nmegie1 12.07.06, 13:48\n> A gdyby tak schudnąć troszkę ?\na osobie która ma blisko oczy osadzone będziesz sugerował zmniejszenie głowy\nprzez np. wyssanie mózgu?\nhillux 12.07.06, 13:50\nSama wiesz, że to wymówka.\nmegie1 12.07.06, 13:54\n> Sama wiesz, że to wymówka.\ndobra gościu daruj sobie komentarze, jeśli nie potrafisz pomóc to się nie\nhillux 12.07.06, 13:56\nWydaje się, że tylko sama sobie możesz pomóc.\nSport, sport i jeszcze raz sport.\njuta50 12.07.06, 13:59\nPopieram. A poza tym przyjmij troche krytyki, a nie buldocz sie jak Ci ktos mowi\nze masz schudnąć. To nic takiego. Bo akurat problem który opisujesz przydarza\nsię osobom z tłuszczykiem. To żadna obraza. sport sport lub po prostu nie jedz\nfranek9920 12.07.06, 14:12\na moja zona to wcale gruba nie jest a ma tak samo, ale nosi jakies pantalony\nmamusine, w sumie dla mnie ok nic nie widac a krotka kiecke nosic moze\nmaretina 12.07.06, 14:13\nsudocrem dla niemowlat:)\nmojemu synkowi nic sie przy tym specyfiku nie obciera i nie odparza.\nhillux 12.07.06, 14:14\nMoja wg. mnie też nie jest tęga. Koledzy twierdzą jednak inaczej.\nmiska400 12.07.06, 20:55\nchodziłeś kiedyś człowieku w spódnicy przy takiej tem. wcale nie trzeba być\ngrubym aby się spocić\nmm969696 18.05.13, 00:17\nRozmawiasz z kumplami o wadze twojej żony. współczuję żonie\nboni57 18.06.18, 11:55\npewnie okrakiem :D\ni do chirurga na opatrunki\nboni57 18.06.18, 11:57\nnastępnie leżeniew rozkroku do wyleczenia ran :D\nnutopia 13.07.06, 12:14\n> hillux napisał:\n> > A gdyby tak schudnąć troszkę ?\n> a osobie która ma blisko oczy osadzone będziesz sugerował zmniejszenie głowy\n> przez np. wyssanie mózgu?\nto było piękne:)\nmegie ja ci proponuję mąkę ziemniaczaną, musisz posypać uda dokladnie wieczorem\ni coś nałożyć (niestety), albo inaczej, na noc tormentiol (grubo) a rano rpzed\nwyjściem mąka ( możes nosić ją w puzderku z wacikiem i przecierać w ciągu dnia\nw ustronnym miejscu)\nfrytulek 17.05.13, 18:54\n> megie ja ci proponuję mąkę ziemniaczaną, musisz posypać uda dokladnie wieczorem\n> i coś nałożyć (niestety), albo inaczej, na noc tormentiol (grubo) a rano rpzed\n> wyjściem mąka ( możes nosić ją w puzderku z wacikiem i przecierać w ciągu dnia\n> w ustronnym miejscu)\nTaaa, i bedzie tak caly dzien chodzic proszyc maka na prawo i lewo spomiedzy ud, hehehe.\nkohol 13.07.06, 09:04\nA gdyby tak ponosic przez cały dzień w upale spódnicę i zobaczyć, jak to jest?\ncocaiina 16.05.13, 21:44\nŁatwo powiedzieć "Schudnij".\nJa sama dzisiaj biegałam, bo chcę schudnąć\ni obtarłam sobie między udami.\nMam nadzieję, że propozycję podane wyżej będą działać.\nmm969696 18.05.13, 00:20\nczłowieku, kobiety maja różna budowę ciała. Moje sąsiadki:matka i 3 córki, każda ma małe piersi, szczupłe ramiona, płaski brzuch i ogromne uda. Tak budowa i choćby sie dwoiły i troiły, nic z tym nie zrobią\nmiska400 12.07.06, 20:54\nkrem dla dzieci przeciw odparzeniom AA zostawia fajną powłoczke i nic się nie\nkreola7 13.07.06, 12:09\nMiałam kiedyś identyczny problem 10 min chodzenia i obtarcie..., to prawda jak\nschudłam problem znikł, ale na obcierające uda wówczas pmógł mi sztyft pod\npachy SECRET. Smarowałam sobie uda rano i mogłam biegać cały dzień w najgorsze\nupały. Przy tym jeszcze ładnie pachnie :)\nRe: 100% skuteczności\njustynnka 13.07.06, 12:11\nfranek9920 14.07.06, 12:35\ndopytałem się żony mej i powiedziała że używa czegoś takiego,tu\ncytata: "Etiaxil do skóry wrażliwej, dostępny w każdej aptece"\npodobno stuprocentowa skuteczność\n3maj sie megie1 i kup sobie to coś w aptece i noś krótkie kiecki!\nnutopia 14.07.06, 13:26\n> dopytałem się żony mej i powiedziała że używa czegoś takiego,tu\n> cytata: "Etiaxil do skóry wrażliwej, dostępny w każdej aptece"\n> podobno stuprocentowa skuteczność\n> 3maj sie megie1 i kup sobie to coś w aptece i noś krótkie kiecki!\nfranek a żona nie pytała się dla kogo ty chcesz taką wiadomość?\nzresetowany_berbec 14.07.06, 15:56\nna kazde pytanie zadane na tym forum madre laski odpowedza ci "schudnij". maz\ncie zdradzil - schudnij. cos cie obciera- schudnij. twoje dzieci halasuja, masz\nzły dzien, nie wiesz jak upiec indyka, brakuje ci kasy - schudnij.\nCzy wy naprawde jestescie takie głupie?\ndlaczego na forum kobieta wypowiadaja sie dziewczynki?\njoasia.sadowska 14.07.06, 16:16\nbo to schudnij to takie remedium na wszytko ;)\nlatwiej powiedziec: schudnij niz pomyslec i nie daj boze miec jakas refleksje :)\n...wiem jak jest, ale nie wiem jak będzie...\njoasia.sadowska 14.07.06, 16:14\nmegie talk w plynie :) powinnien pomoc :)\nlonely.stoner 17.05.13, 21:33\nkrem dla niemowlat na odparzenia- np. Sudocrem (apteka) i jakis talk- sa zapachowe, mozesz nosic w torebce i w razie potrzeby reaplikowac. A w gorace dni to i mnie sie d.pa poci za przeproszeniem- chociaz uda mi sie nawet nie lacza.\nkadfael 17.05.13, 21:37\nMyślę, że przez 7 lat, dziewczyna przećwiczyła już jakiś sposób. Kto i po co wyciąga co chwila te wątki-starocie?\nmm969696 18.05.13, 00:24\nhehe, nawet nie zauważyłam ze to sprzed 7 lat:)\nboni57 18.06.18, 12:09\n> Myślę, że przez 7 lat, dziewczyna przećwiczyła już jakiś sposób. Kto i po co wy\n> ciąga co chwila te wątki-starocie?\nale temat ciągle młody :D\nmila2712 17.05.13, 22:58\nznowu stary wątek\nsoulshuntr 17.05.13, 23:04\nbo jeszcze nie wpadli na to, ze najtanszy jest towot. Litrowa puszka 25 zeta.\nmila2712 17.05.13, 23:12\nno więc zaguglałam i wychodzi smar maszynowy\nsposób na otarte uda - mam.\nobrotowy 18.06.18, 21:11\nnie seksic sie z przodu - tylko od tylu.


Zachodniopomorska Karta Seniora | Kamienskie.info\nPaź 4, 2017 • 16:08 2 komentarze\nZachodniopomorska Karta Seniora skierowana jest do osób 60+ mieszkańców województwa zachodniopomorskiego. Jednostką koordynującą realizację zadania Zachodniopomorska Karta Seniora jest Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej Urzędu Marszałkowskiego w Szczecinie. Karta jest wydawana bezpłatnie na wniosek osoby spełniającej warunki do jej przyznania.\nOdbiór kart jest w jednostce organizacyjnej w której wniosek został złożony. Zachodniopomorska Karta Seniora jest własnością Województwa Zachodniopomorskiego.\nKarta ważna jest tylko z dowodem osobistym. Posiadacz karty zobowiązany jest do ochrony karty przed jej utratą lub zniszczeniem. W przypadku utraty, zgubienia lub zniszczenia Karty wydawany jest duplikat z tym samym numerem. Także zmiana danych osobowych wymaga wydania duplikatu Karty. Posiadacz Zachodniopomorskiej Karty Rodziny będzie mógł korzystać z ulg i uprawnień wynikających z programu tylko na terenie województwa zachodniopomorskiego.\nPoprzedni wpisRobienie ozdób na groby pensjonariuszy DPS Śniatowo Następny wpisLetnie igrzyska LZS\nSzkoda że „Zachodniopomorska Karta Seniora” nie jest dla każdego zachodniopomorskiego seniora. Promowanie kultury wśród seniorów z zachodniopomorskiego to fikcja.Szkoda że osoby w podeszłym wieku traktuje się wybiórczo.\nKamienia to nie dotyczy ?


Pranie rzeczy kupionych w lumpeksie – Znajdź lumpeks\nDziś poruszę temat mało spotykany, a uważam za dość ważny. Lumpeksy stały się bardzo popularne w ostatnich latach, coraz więcej ludzi, w tym popularnych szafiarek szuka tam swoich oryginalnych, niespotykanych fasonów i wzorów. Młodzież często podąża z nimi za trendami i również poszukuje nietypowych stylizacji w lumpeksach, jednak nie zdają sobie sprawy jak ważne jest zachowanie ostrożności w użytkowaniu nowo nabytych rzeczy.\nPewnie każdy kto chodź raz kupował ubranie w lumpeksie zwrócił uwagę na charakterystyczny, nieprzyjemny zapach w sklepie. Zapach ten pochodzi z dezynfekcji, która jest przeprowadzania w celu zabezpieczenia odzieży przed insektami. Zwróćcie też uwagę, że jeśli ten zapach jest bardzo odpychający to może być to efekt złego przechowywani ubrań. A jeśli rzeczy są źle przechowywane to mogą w nich pojawić się zarazki czy bakterie. Czasami zdarza się że klienci od razu zakładają swoje zdobycze bez wcześniejszego wyprania. Podstawową czynnością powinno być wypranie rzeczy przed pierwszym użyciem, aby pozbyć się zapachu oraz co najważniejsze dla zachowania higieny- szczególnie dla osób z wrażliwą skórą. Jeśli po pierwszym praniu zapach dalej pozostał to zróbcie pranie ponownie. Dbajcie też o to, aby po każdej wizycie w lumpeksie i przymierzaniu umyć się, by nie podrażniać skóry preparatami, które pozostają po mierzeniu.\nJa osobiście dla bezpieczeństwa od razu piorę ubrania dwa razy dla bezpieczeństwa i każdemu to polecam. Pamiętajcie o wypraniu swoich wyjątkowych perełek przed pierwszym użyciem, nie wiecie co się z nimi działo oraz jak były traktowane przed zakupem.\nOczywiście przypominam o polubieniu naszego fanpage na facebooku: https://www.facebook.com/znajdzlumpeks/ oraz na instagramie: https://www.instagram.com/znajdzlumpeks/\nIn Dla dziecka, Dla faceta, Dla kobiety, Perełki


Najlepsza hydraulika siłowa w Warszawie | Osprzęt Bosch Rexroth\nFIRTECH – zaufaj profesjonalistom\nHydraulika siłowa - Pneumatyka - Filtracja\nParkerStore® to międzynarodowa sieć sprzedaży produktów i usług dla przemysłu, związanych z technologią napędów i sterowań.\nProfesjonalne doradztwo techniczne oraz szybka i fachowa obsługa.\nHose Doctor® to międzynarodowa sieć mobilnego pogotowia technicznego, oferująca swoje usługi 24h na dobę.\nParkerStore® to międzynarodowa sieć sprzedaży produktów i usług dla przemysłu, związanych z technologią napędów i sterowań. Oferta zawiera ponad 1.000.000 produktów, ponad 80 tematów szkoleń oraz ponad 50 usług związanych z technologiami: hydraulika siłowa, pneumatyka, elektromechanika, filtracja, uszczelnienia, sterowanie przepływem, armatura do instalacji automatyki i pomiarów, technologie połączeń (węże, złącza, szybkozłącza).\nArmatura kontrolno - pomiarowa\nZakuwanie węży hydraulicznych\nHydraulika siłowa – części, akcesoria, usługi\nSatysfakcja klientów jest naszym priorytetem, dlatego dostarczając Państwu rozwiązania hydrauliki siłowej, zapewniamy części i akcesoria o najwyższej jakości – hydraulikę siłową Parker Hannifin i równoważne komponenty Bosch Rexroth – światowego lidera w dziedzinie technologii sterowań i napędów. Firma FIRTECH jest certyfikowanym dystrybutorem Parker Hannifin.\nW naszym asortymencie znajdują się między innymi: elementy hydrauliki siłowej i pneumatyki, przewody hydrauliczne, siłowniki hydrauliczne, zawory i węże przemysłowe, węże hydrauliczne oraz elementy filtrujące. W ramach hydrauliki siłowej Parker Hannifin oferujemy pompy, przewody hydrauliczne, okucia do węży, zawory sterujące, adaptery, łączniki oraz pozostałe rozwiązania dla techniki napędów i sterowania.\nW naszej ofercie znajdą Państwo nie tylko części i akcesoria, lecz także profesjonalne usługi, m.in.: napełnianie hydroakumulatorów, filtracji oleju hydraulicznego (filtracja hydrauliczna) i regeneracji siłowników (siłowniki hydrauliczne). Prowadzimy prace serwisowe i naprawy bezpośrednio u klientów i w naszej siedzibie – serwis hydrauliki siłowej Warszawa i okolice, woj. mazowieckie.\nCelem, który stawiamy sobie na pierwszym miejscu, jest zapewnienie obsługi na najwyższym poziomie. Naszym klientom oferujemy konkurencyjne ceny – zarówno na części i komponenty, jak i na usługi serwisowo-naprawcze. Zamówienia na części przyjmujemy drogą telefoniczną, co znacznie skraca i upraszcza proces zakupu. Dzięki sprzedaży wysyłkowej możemy zagwarantować szybką dostawę towaru – dokładamy wszelkich starań, aby zamówiona u nas hydraulika siłowa i osprzęt dotarły do Państwa w możliwe jak najkrótszym czasie.\nHydraulika siłowa – Warszawa\nKlientów zainteresowanych nawiązaniem współpracy zachęcamy do szczegółowego zapoznania się z naszą ofertą, a w razie pytań lub wątpliwości do kontaktu z przedstawicielem marki. Nasze usługi kierujemy w szczególności do klientów z Warszawy i okolic, jednak realizujemy zamówienia na terenie całego kraju.


Zespół Pałacowo-Parkowy w Pławniowicach - relacja, zdjęcia, mapa wycieczki - Polskie Szlaki\nPławniowice, w pobliżu Gliwic, pierwszym właścicielem wsi był Marcus de Plawniowicz. W roku 1525 dobra nabył Lorenz Seydlitz a w 1532 r. wieś następnie odziedziczyli Jerzy i Mikołaj Seydlitz. Po zakończeniu wojny trzydziestoletniej (1618- 1648) doszło do upadku i znaczenia grodu w Pławniowicach, a właściciele przeszli na protestantyzm.\nW 1737 wieś kupuje baron Franz Wolfgang von Stechov, a w roku 1798 cały majątek odziedziczył jego siostrzeniec, hrabia Karl-Franz von Ballestrem\nZespół Pałacowo-Parkowy pochodzi z końca XIX wieku. Pałac został wybudowany w latach 1881-1884 przez Karla Heidenricha z Kopic w miejscu dawnego zamku Zygmunta Mikołaja von Goertz, który uległ spaleniu w 1732 roku, do dziś pozostała niewielka, narożna kaplica, która jest częścią dawnego zamku.\nObecny pałac to trójskrzydłowa, dwukondygnacyjna budowla, zbudowana na rzucie litery U. Można tu doszukać sie elementów baroku i gotyku. Nad wejściem głównym znajduje się pochodzący z 1620 roku herb rodziny Ballestremów. Zamek pięknie oświetlony nocą, jest równie piękny za dnia. Obok pałacu znajduje się wzniesiony ówczesnym zwyczajem dodatkowy budynek tzw."Kavalier Haus", który był przeznaczony jako rezydencja dla gości.\nRównie piękny, choć mały, jest otaczający pałac park. Rosną tu magnolie, choina kanadyjska i miłorząb dwuklapy, a także potężny dąb szypułkowy. Przypałacowy park został założony w 1885 roku, na miejscu starszego ogrodu z poprzedniego wieku.\nTakże się chciałam tam wybrać, tylko nie wiem jak tam jest ze zwiedzaniem wnętrz zamku. Bardzo spodobał mi się ten zamek bo jest inny od tych które można zobaczyć w naszym kraju. Znalazłam jego zdjęcie z lotu ptaka na stronie: http://www.gornoslaskie-dziedzictwo.com/index.php?action=zamki&id=18


Mercato (Lato 2017 / Zima 2018) DYSKUSJA - Strona 231 - JuvePoland\nDzisiaj jest 06 sierpnia 2020, 00:04\nStrona 231 z 436\n23 lipca 2017, 23:37\nCabrini_idol pisze: Can mnie nie przekonuje, Paratici również się może mylić. Ale nie oceniam bo to oni są specjalistami, nie ja. Po prostu kiedy bym nie oglądał Cana to wypadał słabo, ociężale. Dla mnie osobiście 40 mln za niego to słabo. Wolałbym zainwestować to w PO porządnego a za rok uderzyć po konkretne nazwisko do ŚP. Can nim nie jest wg mnie. No ale jak przyjdzie to będę kibicował mu, żeby grał na poziomie Juve a nie Liverpoolu bo z całym szacunkiem do The Reds, ale to 2 półka europejska.\nBerna ma dołączyć w środę do kolegów. Debiut pewnie dopiero z Romą w niedziele za tydzień bo z PSG gramy ze środy na czwartek.\nAlves spotka się z kolegami niedawnymi . A tak apropo PSG, to wyglądają komicznie przy Emerym.\nRzadko się z Tobą zgadzam, ale w tej kwestii nie sposób. Pjanic, Marchisio, Khedira, Bentancur i można jeszcze rok pociągnąć, bo naprawdę nie ma sensu sprowadzać półsrodków typu Can czy (o zgrozo) Matuidi. Jeśli nie uda się z Maticem, to sto razy rozsądniejsze będzie zainwestowanie w PO i uderzenie bo DM za rok.\n23 lipca 2017, 23:48\nPo części się z Wami zgadzam, ALE Can będzie lepszym rozwiązaniem niż Sturaro, Lemina czy Ricon, a jeszcze ma możliwość rozwoju.\nChyba że gdy przytrafi się kontuzja Khedirze i/lub Marchisio to z Pjaniciem będzie grał właśnie Lemina, Sturaro lub Rincon.\nNawet jak trzeba zapłacić 40mln za zawodnika póki co na ławkę, ale dobrego, to wolę tak niż wydać 20mln na zapchaj dziurę którego będzie ciężko się pozbyć. Za rok natomiast uderzyć po ŚP i/lub PO bo tylko to zostanie do wzmocnienia.\n23 lipca 2017, 23:53\nMoże nasi też nie są do końca przekonani czy ma sens inwestowanie dużych środków w PO gdzie w perspektywie mamy powrót za rok Liroli i Spinazzoli (który też może grać po prawej stronie).\n24 lipca 2017, 00:01\nRICTOR pisze: Może nasi też nie są do końca przekonani czy ma sens inwestowanie dużych środków w PO gdzie w perspektywie mamy powrót za rok Liroli i Spinazzoli (który też może grać po prawej stronie).\nMoże tak, ale PO wygląda na prawdę kiepsko, Stefan nie wiem kiedy był w formie i pewnie w takiej już nie będzie albo w kluczowych meczach zagra słabo. Wczoraj z Barcą Neymar go jechał jak chciał, Alves w LM na to nie pozwolił.\nNie wierzę że MDC będzie naszym zbawcą.\nBrak dobrego PO może się na nas odbić negatywnie w ważnych meczach gdzie będą liczyły się detale.\n24 lipca 2017, 00:04\nCavAllano pisze: Jesli ta szalona oferta jest prawda to Niemcy jej nie odrzuca, a jednoczesnie powinno to zwolnic Cana, ktory zdaniem niektorych zrodel powiedzial nam "tak". Jesli to jest takie marzenie Paraticiego to wie co robi.\nNiemcy juz odrzucili dwie niewiele mniejsze oferty niz ta i nie jest powiedziane ze nie odrzuca trzeciej. Liverpool jest w tym okienku w bardzo dobrej sytuacji finansowej i praktycznie nie musza nikogo sprzedawac zeby podpisac Keite\n24 lipca 2017, 00:45\nMiałem napisać, że może Maxime Gonalons nadałby się na przecinaka, a tu patrzę, że trafił do Romy za 5 mln E\nNapoli nie chce sprzedać jakiegoś pomocnika ?\n24 lipca 2017, 06:14\nDelikatny OFFTOP, ale naprawdę warto... :rotfl: :rotfl:\nJeżeli posiadacie instagram, koniecznie wyszukajcie tam naszych piłkarzy. W relacji dnia u Dybali, Keana, czy Pjanica można obejrzeć jak na klubowej kolacji nasi nowi piłkarze (Costa, Szczęsny, Bentacur, De Sciglio oraz jakiś nowy członek sztabu) śpiewają piosenki, coś na wzór chrztu...Wojtka podpisali nawet polskim Bieberem, a Costa leci z Ai se eu tu pego... Hit! Atmosferka chyba jest :hellyes:\n24 lipca 2017, 07:05\nkdzr pisze: Delikatny OFFTOP, ale naprawdę warto... :rotfl: :rotfl:\nWojtka tak podpisali bo śpiewał Justina Biebera\n24 lipca 2017, 07:08\nMam nadzieję, że Bentancur się przełamał tym występem, bo na każdym zdjęciu z Juventusu wygląda na mocno wystraszonego europejskim debiutem.\nEOT: Niektóre źródła nieśmiało informują, że wracamy po Schicka, ale z tego co widzę, to oferta jest niemal identyczna jaką Sampa odrzuciła na renegocjacjach.\nMoim zdaniem my mamy tego Schicka urobionego, a Inter o którym informowały media, to straszak od Ferrero żeby tyłek nam zmiękł, ale oczywiście mogę się mylić, bo transferowy mesjasz ze mnie żodyn.\n24 lipca 2017, 07:31\nWiele osób pisze, żeby olać środkowego pomocnika w tym okienku, bo półśrodki są bez sensu i szarpnąć się na kogoś w przyszłym roku.\nJest to bardzo sensowne i zgadzam się z tym. Tylko znów będzie problem za rok jak odejdzie Sandro lub Dybala i będzie trzeba w pierwszej kolejności łatać dziurę.\nDrugim problemem będzie w przyszłym sezonie środek obrony. Wróci Caldara, będzie Rugani i? Barzagliego raczej nie będzie można już liczyć, a co do Benatii i Chielliniego, to ten sezon pokaże jak u nich ze zdrowiem.\n24 lipca 2017, 09:26\nCytat z Twittera: Coste, De Sciglio i Szczesnego przywiezli Jeepem, a Bernardeschi zasiadl w Maserati. Bedzie koszulka z nr 10.\n24 lipca 2017, 09:29\nNarazie to tylko dywagacje, ale cała ta sytuacja napewno trzyma w napięciu już nie tylko kibiców Barcy i PSG ale też Juve. Oczywiście nikt na siłę Dybali nam nie zabierze, ale... No właśnie! Nagle rodzi się wiele pytań! Ile była by wstanie przeznaczyć na ten transfer duma kataloni? Czy Marotta walczył by jak lew czy znowu dbał by o "dobre relacje" z kolejnym klubem? I czy jest na rynku zawodnik który mógł by go zastąpić od zaraz? Pewne jest że mocno by to skomplikowało plany transferowe. Wydaje mi się, że Marotta, Allegrii ani kibice nie wyobrażają sobie takiego scenariusza, ale skoro PSG jest wstanie wyjąć Neymara z Barcy to ciężko żeby w kwestii transferów coś nas zaskoczyło.\n24 lipca 2017, 09:53\nZ Florencji do Mediolanu (Turynu) jest aż tak daleko, że musiał wyjechać o 23 w nocy, żeby dojechać na rano czy jak?\nCrunny pisze: Cytat z Twittera: Coste, De Sciglio i Szczesnego przywiezli Jeepem, a Bernardeschi zasiadl w Maserati. Bedzie koszulka z nr 10.\nNa badania przywieźli go już Jeep'em\n24 lipca 2017, 09:59\nFederico juz w J medical


Kuracja pitna (krenoterapia) wodami zdrojowymi - PoradnikZdrowie.pl\nAutor: Thinkstockphotos.com Kuracja pitna (krenoterapia) wodami zdrojowymi to jedna z najstarszych form leczenia uzdrowiskowego.\nKuracja pitna (krenoterapia) wodami zdrojowymi to jedna z najstarszych form leczenia uzdrowiskowego, która polega na piciu - zgodnie z zaleceniami lekarza - mineralnych wód leczniczych o konkretnej temperaturze, przez określony czas i w ustalonych ilościach. Zdrojowe wody lecznicze można nazywać mineralnymi, jeśli zawierają ponad 1 g składników mineralnych w litrze wody.\nMimo że picie wód leczniczych stosuje się od pokoleń, przekonanie o skuteczności tej metody w dalszym ciągu opiera się na subiektywnych odczuciach pacjenta, a nie na badaniach naukowych.\nKuracja pitna (krenoterapia) - wskazania i zastosowanie\nKuracja pitna (krenoterapia) - na czym polega?\nObecnie w kuracjach pitnych wykorzystuje się wody o różnej zawartości chemicznej:\nchlorkowo-sodowe (słone, tzw. solanki)\nszczawy (zawierający naturalny dwutlenek węgla)\nTo właśnie zawartość w wodzie dodatkowych związków chemicznych ma istotny wpływ na efekt terapii. Kuracja może być modyfikowana poprzez mieszanie kilku wód zdrojowych. Poza zawartością składników chemicznych zwraca się uwagę także na stężenie składników mineralnych, które zwykle nie przekracza 1,5 proc.\nchoroby układu pokarmowego, m.in. wrzody czy nieżyt żołądka, refluks, zaparcia, zespół jelita drażliwego\nchoroby układu krążenia, m.in. nadciśnienie, choroba niedokrwienna serca w okresie dławicy piersiowej stabilnej, zespół Raynauda\nchoroby układu oddechowego, m.in. nawracające zapalenie oskrzeli\nchoroby układu nerwowego, m.in. migrenowe bóle głowy, nerwice reaktywne\nchoroby układu moczowego, m.in. kamica moczowa, kolki nerkowe, infekcje dróg moczowych\nchoroby metaboliczne, m.in. otyłość, cukrzyca, zaburzenia funkcji tarczycy\nWody pitne podaje się w specjalnych kubeczkach, tzw. pijałkach, lub jednorazowych kubeczkach ze słomkami.\nWody te przyjmuje się w określonych ilościach i czasie, zgodnie z zaleceniami lekarza. Wodę zdrojową pije się zwykle 3 razy dziennie po 200 ml, przed posiłkami. W niektórych przypadkach (np. w terapii kamicy nerek) można po nią sięgać częściej i w większych ilościach.\nNie bez znaczenia jest także tempo picia wody i jej temperatura. Wykazano, że woda o temperaturze niższej niż temperatura ciała pobudza perystaltykę jelit, jeśli pije się ją szybko. Bardzo powolne jej picie lub ogrzanie do temperatury ciała zmniejsza ten efekt. Z kolei wody, które mają temperaturę wyższą niż 36,6 pobudzają funkcje wydzielnicze wątroby i trzustki.\nKuracja pitna może być stosowania nie tylko w uzdrowisku, lecz także - na zalecenie lekarza - w domu. Wówczas korzysta się butelkowanych wód leczniczych, które można kupić w aptekach lub specjalistycznych sklepach.\nKrenoterapia może być podstawą terapii lub jej uzupełnieniem (np. można ją stosować łącznie z kąpielami leczniczymi)\nkuracja pitna wodami zdrojowymi


Kobieta utonęła w studni. Inna włożyła rękę w kombajn / Aktualne wiadomości z Polski, informacje rolnicze z kraju, wydarzenia / Agropolska\n30-09-2019,14:25\tAktualizacja: 30-09-2019,14:31\nZwłoki 69-letniej matki w studni w miejscowości Myszaki (pow. bełchatowski, woj. łódzkie) znalazł syn. Przeszukiwał posesję, bo wcześniej nie mógł się z kobietą skontaktować.\nPod Zamościem 22-latka przy zbiorze ziemniaków włożyła rękę w kombajn. Foto_KMP Zamość\nPod Zamościem 22-latka przy zbiorze ziemniaków włożyła rękę w kombajn, który pochwycił kończynę. Znacznie gorszy finał miało jednak zdarzenie pod Bełchatowem, gdzie kobieta utonęła w wiejskiej studni.\nZwłoki 69-letniej matki w miejscowości Myszaki (pow. bełchatowski, woj. łódzkie) znalazł syn. Przeszukiwał posesję, bo wcześniej nie mógł się z kobietą skontaktować.\nTylko dzięki szybkiej reakcji żony, a później sąsiadów uratowano życie 65-letniemu mężczyźnie, który podczas sprawdzania poziomu wody w studni wpadł do jej wnętrza. Do zdarzenia doszło 1 lipca w jednym z gospodarstw w...\n"Na miejscu przeprowadzono oględziny z udziałem śledczych oraz prokuratora. Lekarz pogotowia ratunkowego stwierdził zgon kobiety poprzez utonięcie. Okoliczności śmierci 69-latki są wyjaśniane w ramach prowadzonego w sprawie śledztwa" - podaje Komenda Powiatowa Policji w Bełchatowie.\nPostępowanie wyjaśniające wszczęli również stróże prawa z Komendy Miejskiej Policji w Zamościu w sprawie nieszczęśliwego wypadku podczas wykonywania prac polowych w jednej z miejscowości gminy Sułów (woj. lubelskie). Jak wstępnie ustalili, 22-latka pomagała w zbiorze ziemniaków.\n- Stojąc na kombajnie, nagle na taśmie zauważyła rośliny. Chcąc je usunąć, przypadkowo włożyła rękę pomiędzy rolkę a metalowy element taśmy. Dłoń została wciągnięta. Kierujący ciągnikiem rolniczym natychmiast zareagował i wyłączył maszynę. Przy pomocy metalowych prętów współpracownicy wyswobodzili rękę poszkodowanej z taśmy - relacjonuje asp. Dorota Krukowska-Bubiło, oficer prasowy zamojskiej KMP.\nKobieta po udzieleniu pomocy przedmedycznej przez druhów z OSP w Sułowie oraz strażaków z JRG w Szczebrzeszynie została przewieziona do szpitala. Na szczęście po badaniach okazało się, że doznane obrażenia nie zagrażają jej zdrowiu i nie są zbyt poważne.\nwypadki z udziałem kobiet myszaki powiat bełchatowski gmina sułów dorota krukowska-bubiło


Rozwód z orzeczeniem o winie | Kancelaria THS\nRozwód z orzeczeniem o winie to skomplikowana procedura sądowa, do której należy warto się dobrze się przygotować.\nZdecydowanie więc warto skorzystać z pomocy prawnej świadczonej przez wykwalifikowanych radców prawnych z naszej Kancelarii w Warszawie. Dzięki temu Klient zwiększa swoje szanse na przeprowadzenie sprawy rozwodowej według najlepszego dla siebie scenariusza, gwarantującego ochronę interesów prawnych Klienta. Profesjonalna pomoc prawna udzielona przez radcę prawnego pozwoli na zminimalizowanie emocji, które z uwagi na specyfikę spraw rozwodowych są ich nieodzowną częścią. Zlecenie sprawy radcy prawnemu daje nie tylko poczucie pewności w toku procesu rozwodowego, ale przede wszystkim może mieć decydujący wpływ na jego zakończenie i treść wyroku rozwodowego. Dlatego warto powierzyć sprawę w ręce profesjonalistów.\nRozwód z orzeczeniem o winie w Warszawie – jak długo trwa?\nNie ma jednoznaczniej odpowiedzi na takie pytanie. W Warszawie sprawy rozwodowe mogą trwać nawet kilka lat. Długość procesu zależy od wielu różnych czynników. Na niektóre z nich mamy wpływ, dlatego ważne by tak skoncentrować materiał dowodowy i przygotować postępowanie rozwodowe, by maksymalnie skrócić jego czas. Jednak w sprawach rozwodowych z ustaleniem winy byłego małżonka nie można kierować się jedynie długością trwania postępowania, ale przede wszystkim należy skupić się na wykazaniu przesłanek winy małżonka wszelkimi dostępnymi dowodami.\nJak się przygotować się do rozprawy?\nPrzeprowadzenie rozwodu z orzeczeniem o winie jest złożoną sprawą i wymaga profesjonalnej pomocy prawnej. Dlatego w takich sprawach zachęcamy do kontaktu z radcą prawnym naszej Kancelarii w Warszawie, który oceni szanse i pomoże w dobraniu strategii procesowej chroniącej interesy Klienta.\nSzczególnie uzasadnione jest skorzystanie z fachowej pomocy prawnej przez małżonków posiadających wspólne małoletnie dzieci. Bowiem w takich sprawach pojawiają się również dodatkowe roszczenia z zakresu władzy rodzicielskiej, alimentów czy kontaktów z dziećmi, które niejednokrotnie są dla stron ważniejsze niż orzeczenie o winie w rozpadzie pożycia.\nWłaściwe przygotowanie merytoryczne do sprawy może nie tylko pozytywnie wpłynąć na końcowy wynik postępowania, ale również sprawić, by trwało krócej.\nRozwód z orzeczeniem o winie i konsekwencje\nKonsekwencją rozwodu z orzeczeniem o winie są przede wszystkim alimenty przysługujące od małżonka winnego rozpadu pożycia. Małżonek wyłącznie inny rozpadu pożycia jest zobowiązany do przyczyniania się do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb drugiego małżonka, choćby ten nie znajdował się w niedostatku. Wysokość alimentów ustala się z uwzględnieniem usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz możliwości finansowych i zarobkowych zobowiązanego.\nSąd orzeknie o winie jednego z małżonków, jeśli na podstawie przeprowadzonych dowodów uzna, że zachodzą okoliczności uzasadniające przypisanie winy jednemu z rozwodzących się małżonków. Do takich okoliczności można zaliczyć m.in. uzależnienie od alkoholu lub innych substancji, zdradę, stosowanie przemocy, porzucenie małżonka, zmiana religii.


Niech sobie wisi podwójny, nikomu krzywdy nie robi\nTemat dotyczył zmian na forum, więc w nim akurat pytałem tylko o to, czy czytelnikom odpowiada ułożenie działów, ich opisy, nawigacja i inne takie bzdety.\nCo zaś tyczy się jakiegoś takiego bardziej ogólnego celu, to można powiedzieć, że zależy mi na jednej rzeczy:\nMaksymalnie dużo wejść ludzi na poszczególne stronki, nie będące blogiem i forum, gdzie znajdą informacje nie pytając mnie o wszystko.\nI tu jak chcesz pomóc, zerknij na listę podstron i powiedz, co można zrobić z tym czymś "pomóż innym"\nJaka konkretnie powinna być treść i nazwa przycisku, by zwiększyć prawdopodobieństwo, że a. ktoś kliknie b. poda dalej link\nA, odpowiadając na nie zadane pytanie, wiem, jak sprawić, by dużo osób trafiało na stronki. Tylko to wymaga albo solidnej pracy, albo opłacenia firmy SEO. Jedno i drugie średnio mi się uśmiecha, bo nie zarabiam na tym, co robię.\nRealny wpływ, jaki można mieć w tym temacie, to właśnie zmiana tego jednego działu na stronkach, ale to będzie odpowiadać za maksymalnie kilka procent ruchu. Zawsze to jednak kilka procent więcej.\nŻądam, by tomakin zmienił cel na "jak najwięcej zarobić na Patonite", wtedy by zrobienie marki mu przecież pomogło.\n09-16-2020, 03:03 PM (Ten post był ostatnio modyfikowany: 09-16-2020, 03:04 PM przez Krystyna.waw.)\n(09-16-2020, 02:00 PM)tomakin napisał(a): Niech sobie wisi podwójny, nikomu krzywdy nie robi\nzaśmieca, a chcesz mieć fajne forum, nie śmieciowisko\nCytat: ak chcesz pomóc, zerknij na listę podstron i powiedz, co można zrobić z tym czymś "pomóż innym"\nChętnie pomogę, ale nie wiem, czy dobrze rozumiem.\n1. Na pewno "możesz" a nie "można", "podrzuć, dodaj" a nie bezosobowo. Jest: Można też wesprzeć autora fanpage i bloga. Lepiej: Możesz tez mnie wesprzeć / możesz tez wesprzeć mojego bloga\n2. klik w link - nie lepiej gdyby otwierał nowe okno?\njak chcesz, to ci całość przez PW przyślę. Tu chyba jest PW?\nTy: zerknij na listę podstron\nJa: Chodzi ci o to, jak powinno wyglądać prawe menu?\nNa pewno warto oddzielić linki związane z osteo od tych ogólnych, powtarzalnych\nTo dotyczy też górnego menu - możesz oddzielić kolorem/kreską/obwódką górne od dolnego?\nPo co ci prawe menu?\nTu też jest Szukaj, którego nie widać?\nInne strony o zdrowiu - zła nazwa, bo sugeruje, że to czyjeś inne www\nKalendarz supli - jeszcze nie wiem, pomyślę\nNa każdej podstronie dodaj na samym dole, bezpośrednio pod tekstem, oddzielone linią zdanie - ''stworzenie strony kosztowało wiele godzin pracy, pomóż w upowszechnianiu tej wiedzy, kliknij w przycisk''. Obok wielki przycisk udostępniający łatwo i szybko na facebooku stronę powitalną danej choroby.\nPrawe menu może i jest niepotrzebne, może potrzebne, ale nikomu nie wadzi, a chociaż jest cokolwiek z prawej strony, a nie tylko obrazek fanpage. To już są szczegóły, które nie mają żadnego niemal znaczenia. Podobnie też na stronce, która składa się z 5 podstron, nie ma sensu zamieszczać "szukaj".\nWygląd górnego menu jest ustalony przez twórcę szablonu i niby jakoś to można zmieniać, ale to dość trudne. Ogólnie wyglądu nawigacji bym nie zmieniał, bo to nie ma aż takiego znaczenia.\nSą PM i możesz podesłać, zbieram od kilku dni propozycje od ludzi, jak to zmienić.\n"Przycisk" to ten napis menu "pomóż innym", powinno się nazywać inaczej, żeby miało lepszy efekt psychologiczny.\nNa każdej podstronie jest teraz przycisk, który umożliwia łatwe udostępnianie, ale fakt, że udostępnia podstrony, a nie stronę powitalną i fakt, że można go dodatkowo podpisać. W sumie wyczepisty pomysł.\nTrzeba coś wymyślić, by tomakin zarabiał 2000 zł na blogu, by pisał co dwa dni nowy artykuł. Może by się jednak udało na patronite? W końcu ma kilku fanów.\n09-16-2020, 11:16 PM (Ten post był ostatnio modyfikowany: 09-16-2020, 11:21 PM przez tomakin.)\nKurde gościu, jesteś totalnie odklejony od rzeczywistości. Jesteś moim największym "fanem", wręcz psychofanem. I jak do tej pory nie dostałem od Ciebie ani grosza, a nawet sam Ci kiedyś za coś przelałem jakąś kasę. Na patronite nawet jak mnie wezmą, zarobię pewnie całe 50 zł miesięcznie co może - podkreślam, może - zwróci wydatki na serwer.\nJak Ty nie przelewasz mi nawet 2 groszy miesięcznie, to jak inni mają przelać 2000 zł?\nCiesz się, że w ogóle nie zamknąłem forum / bloga i nie skupiłem się na stronkach.\nKażdy tylko by chciał, żebym odpisywał, poświęcał czas, ale jak policzysz, ile osób poświęciło dla mnie swój czas - nie pieniądze, czas - 2 minuty na to, żeby podrzucić gdzieś link do którejś strony, to do tych obliczeń wystarczą palce na jednej ręce drwala.\nCzasami mam ochotę wprowadzić model, chcesz zadać pytanie, pokaż wrzucony do internetu link. Jak ludzie dostają coś za darmo, to potem myślą, że im się należy.\nAle totylkoteoria.pl przelewają 2340 zł miesięcznie.\nA syn Kulczyka roznosił ulotki i jest miliarderem\nIdź roznoś ulotki i potem mnie wspieraj, to będę pisał\nAktualny czas: 01-25-2021, 06:17 AM Polskie tłumaczenie © 2007-2021 Polski Support MyBB


Gloria Steinem, Moje życie w drodze — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 3\nKiedy zamiast wstąpić do zespołu wyjechałam do Indii, wpadł na nowy pomysł. Wysłał mi osiemset dolarów, żebym w drodze powrotnej przez Birmę [dziś Mjanma] kupiła szafir gwiazdowy. Ojciec spotkałby się ze mną w porcie w San Francisco i sprzedał kamień, a zysk pozwoliłby nam wrócić na Wschodnie Wybrzeże w wielkim stylu. Kiedy razem z trzema setkami chińskich imigrantów pojawiłam się przy wyjściu dla trzeciej klasy – najtańszy sposób powrotu do domu – czekał na mnie ze swoją lupą jubilerską. Natychmiast dostrzegł, że wybrałam uszkodzony kamień. Kiedy jeszcze studiowałam, poprawił mój mający przed sobą krótki żywot pierścionek zaręczynowy, zanurzając go w wodzie, zabarwionej na niebiesko za pomocą niezmywalnego tuszu, dzięki czemu żółtawy diament stał się bielszy. Tego szafiru jednak nie mógł naprawić. Wiedział, że będzie miał szczęście, jeśli odzyska pieniądze.\nGodnie zniósłszy cios, zaproponował, że przedstawi mnie przyjacielowi, który robił puszki z aerozolem i mógłby mnie zatrudnić do obwoźnej sprzedaży tego nowego wynalazku. Dostawałabym pieniądze za podróżowanie – w oczach mojego ojca była to sytuacja najlepsza z możliwych. Kiedy także i na to się nie zgodziłam, powiedział, że ma dość benzyny i pieniędzy, żeby zabrać mnie do Las Vegas. Spytałam z niepokojem, co dalej, więc wyjaśnił: „Tam wygrasz na jednorękim bandycie – początkujący zawsze wygrywają – a w drodze powrotnej na Wschód pomożesz mi sprzedawać biżuterię”.\nW pozbawionym okien kasynie w Las Vegas, pełnym cichych hazardzistów i hałaśliwych automatów do gry, postawił na mnie pięćdziesiąt dolarów, wręczając mi kubełek monet. Po kilku godzinach oglądania obracających się owoców, nie mając pojęcia, co właściwie robię, pomnożyłam nasze zasoby pięciokrotnie. Dopiero wtedy ojciec wyznał, że było to jego ostatnie pięćdziesiąt dolarów. Świętowaliśmy, napychając się jedzeniem, tanim, bo miało utrzymać hazardzistów w kasynie, obejrzeliśmy za darmo występ, korzystając z wypróbowanej i sprawdzonej metody wchodzenia grubo po rozpoczęciu pokazu, i ponownie ruszyliśmy w drogę.\nPonieważ za to, co wygrałam, stać nas było tylko na wydostanie się z Nevady, dalsze plany ojca obejmowały sprzedaż biżuterii w małych miasteczkach po drodze na Wschód. Był pewien, że jeśli wchodząc do sklepu jubilerskiego, będę miała na sobie, powiedzmy, pierścionek, broszkę albo bransoletkę, właściciel sklepu założy, że trafił mu się świetny interes kosztem ojca i córki, którzy popadli w tarapaty. Tę samą technikę ojciec wykorzystywał, kiedy byłam mała, wobec protekcjonalnych sprzedawców antyków. Poza tym, jak podkreślał, sprzedawcy naprawdę zrobią dobry interes. Ta taktyka działała dostatecznie dobrze, żeby stać nas było na jedzenie, benzynę i motele przez całą drogę do Waszyngtonu, gdzie czekały matka i siostra.\nDopiero wiele lat później, oglądając ojca i córkę w Papierowym księżycu, przypomniałam sobie tamtą podróż i cały jej kruchy optymizm. I radość mojego ojca z pokonywania przeciwności losu. I wtedy dotarło do mnie, że my naprawdę byliśmy ojcem i córką w tarapatach. Ojcu udało się zmienić nasze problemy w grę, w której mogliśmy wygrać.\nMój ojciec prowadził koczowniczy tryb życia, aż skończył sześćdziesiąt trzy lata. „Gdybyśmy kiedykolwiek mieli wypadek na autostradzie – powiedział mi kiedyś, kiedy byłam mała – wyskakuj i uciekaj – samochody jadą za szybko, żeby się zatrzymywać”. Dokładnie to przydarzyło mu się na autostradzie na dzikich przedmieściach w Orange County. Samochód ojca został uderzony w bok z taką siłą, że drzwi od strony kierowcy wyleciały, ojciec utknął przyciśnięty do kierownicy, a samochód zniosło na przeciwny pas ruchu. Nie mogąc się poruszyć – a co dopiero wyskoczyć i uciec – został uderzony przez kolejny samochód.\nLekarz ze szpitala, który był w zasadzie stacją bojową przy autostradzie, przekazał wiadomość, która czekała na mnie w Nowym Jorku. Ojciec musiał podać mu mój numer, wiedząc, że siostra nie zostawi małych dzieci, matka nie da rady podróżować sama, więc ja jestem pierwszym kontaktem. Tyle że byłam także córką swojego ojca. Przebywałam za granicą, w podróży, nieuchwytna.\nZanim wiele dni później wróciłam do domu, lekarzowi udało się skontaktować z moją siostrą. Zasugerowała, żebym przyleciała za tydzień, kiedy ojciec wyjdzie ze szpitala i będzie potrzebował pomocy w wynajętym pokoju.\nCzułam, że powinnam jechać od razu, a zarazem, w pewnym sensie, wypadek wydał mi się zwykłą częścią wędrownego życia ojca, niczym, czym trzeba by się nadmiernie przejmować. Poza tym dopadał mnie lęk, że jeśli pojadę do Kalifornii, skończę jako opiekunka ojca, tak jak byłam opiekunką matki – i nigdy już nie odzyskam swojego życia.\nKilka dni przed moim planowanym wyjazdem lekarz zadzwonił do mojej siostry, by jej przekazać, że wskutek wewnętrznego krwawienia stan ojca bardzo się pogorszył. Złapałam pierwszy lot do Los Angeles, jednak podczas przesiadki w Chicago odezwał się mój pager. To była siostra. Lekarz zadzwonił ponownie. Doszło do ogromnego wewnętrznego krwotoku – ojciec nie żył.\nKiedy dotarłam do szpitala, czekała na mnie koperta z szarego papieru, zawierająca nieliczne rzeczy mojego ojca, i lekarz, który ledwie panował nad gniewem, wywołanym faktem, że nikt z rodziny nie pojawił się wcześniej. Ojciec cierpiał z powodu krwawiących wrzodów, gorszych niż jego rany z wypadku. Nie wiem, czy to dlatego, że tak mi podpowiedziało córczyne sumienie, czy też on naprawdę to powiedział, ale usłyszałam w słowach lekarza, że fatalnego krwotoku nie wywołał wypadek, ale trauma, stres i rozpacz.\nByło to coś, czego nigdy nie miałam odwagi powtórzyć siostrze. I zarazem coś, czego nigdy nie zapomnę.\nWciąż jednak myślałam, że zdołam przebrnąć przez szpitalne procedury i się nie załamać. I udało mi się – póki nie wzięłam do ręki podniszczonego skórzanego portfela, który, trzymany przez ojca latami w tylnej kieszeni podczas jazdy, dopasował się do kształtu jego ciała. Wciąż pamiętam to uczucie.\nNigdy nie przestanę żałować, że nie było mnie wtedy przy nim. I zawsze będę się zastanawiać. Sam w szpitalu, słuchający odgłosów dobiegających z autostrady, czy zamieniłby swobodę drogi na obecność rodziny i przyjaciół? Przeżywszy całe życie w przekonaniu, że za każdym zakrętem może czekać coś wspaniałego, czy zdał sobie sprawę, po raz pierwszy, że nie ma już żadnych zakrętów?\nCzy żałował, że wychował córkę podróżniczkę?\nKiedy byłam mała, ojciec i ja często czuliśmy się tak, jakbyśmy w podróży byli sami. Matka leżała w przyczepie z tyłu, siostra często była daleko, w szkole. Jako kapitan bardzo kruchego statku, ojciec wielokrotnie szukał we mnie towarzyszki, na przykład wtedy, kiedy pomagałam pakować i rozpakowywać starocie. Na koniec jednak nie było mnie przy nim. Czy los, który go spotkał, był skutkiem jego wyborów? Moich? Nas obojga?\nNie mam odpowiedzi. Mam tylko pytania, na które sama muszę sobie odpowiedzieć. Jak znaleźć równowagę między domem a drogą? Domowym ogniskiem a horyzontem? Między tym, co jest, a tym, co mogłoby być?\nWiem tylko, że nie potrafię wyobrazić sobie mojego ojca żyjącego inaczej. Kiedy go widzę przed oczyma mojej duszy, zawsze jest wędrowcem, jada w barach zamiast w jadalni, wyjmuje ubrania nie z szafy, ale z walizki, wypatruje motelu z napisem „wolne” zamiast wypatrywać domu, wymyśla kalambury zamiast opracowywać plany, wybiera spontaniczność zamiast pewności.\nNawet argument, za pomocą którego przekonywał matkę, żeby za niego wyszła, brzmiał „to zajmie tylko chwilkę”. Nie planował wypadów do kina. Zamiast sprawdzać program w gazecie, wsiadał do samochodu i jeździł dookoła, studiując afisze każdego kina w obrębie wielu kilometrów. Musiało minąć wiele lat, zanim nauczyłam się, że inni ludzie nie przychodzą po prostu do kina w trakcie filmu i nie zostają tak długo na następnym seansie, aż historia dojdzie do momentu, od którego zaczęli.\nPamiętam, jak wybierał najszybszą autostradę zamiast pięknych dróg, za którymi zawsze optowała matka. Kiedy przejeżdżał przez stan, w którym miał przyjaciół, nigdy nie dzwonił z wyprzedzeniem – po prostu wpadał. Nie planował nawet partyjek pokera czy szachów, które uwielbiał, ale znajdował je przypadkowo. Pocieszeniem było mu to, że nie znał przyszłości. Jak zawsze, mówił, że „jeśli nie wiem, co się jutro zdarzy, to znaczy, że być może będzie to coś cudownego”.\nJeśli wyobrażam sobie jego głos w telefonie, to tylko wtedy, kiedy słyszę: „Proszę wrzucić monetę” i dźwięk wpadających do automatu drobnych.\nBył żeglarzem, nie – żaglomistrzem. Nie zostałby w porcie ani w oazie, by przyglądać się mijającym go statkom i karawanom. Zawsze podążał naprzód.\nKiedy umarł, miałam dwadzieścia siedem lat. Mieszkałam już w innych krajach i podróżowałam po nich, ale wciąż jeszcze nie zaczęłam podróżować po własnym. Myślę, że ojciec wiedział, że wciąż żałowałam naszych wędrówek. Mógł pamiętać mnie tylko jako dziecko z głową w książce, które nie chciało razem z nim śpiewać jego pogodnych interpretacji piosenek z I wojny światowej, prosiło, żeby zwalniał, kiedy mijaliśmy piękne domy, i marzyło, żeby zamieszkać w jednym z nich. Obawiam się, że zdawał sobie sprawę z tego, że jako dziecko miałam nadzieję, że zostałam adoptowana i że moi prawdziwi rodzice zjawią się kiedyś i zabiorą mnie do domu, w którym będzie łóżko z baldachimem i kucyk.\nW college’u unikałam zażenowania wynikającego z posiadania tak nietypowej rodziny, wyciągając z naszego dziwacznego życia anegdoty, jak choćby te:\nOjciec nie potrafił przestać przeklinać, a matka prosiła, by nie klął przy córkach, więc nazwał domowego psa Cholerą. Kiedy zaś czuł, że potrzebuje czegoś mocniejszego, miał na podorędziu słowo, które sam ułożył i które wypluwał z siebie najszybciej, jak mógł: „GoshdarnCaloramorbusAntonioCanovaScipioAfricanustheYoungertheEldertheMiddleaged”. Później, kiedy odkryłam, że Antonio Canova był dziewiętnastowiecznym włoskim rzeźbiarzem, Scypion Afrykański Starszy pokonał Hannibala, a młodszy zburzył Kartaginę, byłam pod wrażeniem. Ale kiedy spytałam, czemu wybrał te imiona, odparł: „Podobało mi się ich brzmienie”.\nW domu w Michigan z powodu zepsutego radia nie mogliśmy wysłuchać naszego ulubionego nocnego programu, więc ojciec założył się z matką, że będzie w stanie zdobyć nowy odbiornik, mimo że w promieniu wielu kilometrów dookoła nie było żadnych sklepów, a nawet gdyby były, to i tak zamknięte. Wsiadł do auta; po godzinie wrócił z wielkim nowiutkim radioodbiornikiem. Nigdy nam nie powiedział, jak go zdobył.\nJako znawca mocnych shake’ów słodowych znał wszystkie najlepsze zajazdy, w których można je było dostać, od Wybrzeża do Wybrzeża. Wiedział także, że jeśli dwóch klientów przychodzi razem, każdy dostaje połowę zawartości wysokiego miksera, zawierającego dokładnie dwie porcje. Samotny klient otrzymuje jednak nieco większą porcję z tego samego naczynia. Dlatego siedząc w aucie, ojciec dawał mi pieniądze, kazał wchodzić i zamawiać shake’a, a kiedy przychodził kilka minut później, udawać, że go nie znam. W ten sposób każde z nas dostawało shake’a z bonusem, chociaż nie sądzę, by kogokolwiek udało nam się oszukać. Jeśli dla pięcio- czy sześciolatki mogło istnieć coś wspanialszego niż słodowy shake, to było to udawanie, że nie zna się własnego ojca, odgrywanie roli w grze dorosłych.\nW windzie czy w innych przestrzeniach publicznych ćwiczył ze mną dialogi w stylu:\nOjciec: Jeśli nie będziesz grzeczną dziewczynką, nie pójdziesz do nieba.\nJa: Nie chcę iść do nieba, tatusiu, chcę iść z tobą.\nAlbo jego ulubiony:\nJa: I co się wtedy stało, tatusiu?\nOjciec: No więc powiedziałem temu facetowi, żeby zatrzymał sobie swoje pięćdziesiąt tysięcy dolarów!\nKiedy miałam pięć lat, w sklepie spożywczym poprosiłam ojca o pięć centów. Spytał na co. Według jego późniejszej relacji miałam odpowiedzieć: „Możesz dać mi pięć centów albo nie, ale nie możesz mnie pytać na co”. Nie tylko dał mi pieniądze, ale powiedział, że mam rację. Kochał powtarzać tę historyjkę, stanowiącą według niego świadectwo mojego charakteru. W rzeczywistości życzliwość, z jaką traktował charakter dziecka, była prawdziwym darem.\nNa studiach opowiadałam te i tym podobne historyjki dla zabawy, cały czas mając jednak nadzieję, że ojciec nie pojawi się na kampusie, w garniturze ze śladami jedzenia i w zakurzonym samochodzie pełnym pudeł, z siedzeniem kierowcy, które pod jego pokaźnym ciężarem przechylało się w dół jak okręt. Cieszyłam się, że był za daleko, żeby przyjechać na „weekend ojców”, zbyt bowiem różniłby się od pozostałych. Mogłam go sobie wyobrazić, jak po jedzeniu zasypia i zaczyna chrapać albo jak sentymentalnie rozprawia o pieniądzach z łezką w oku, albo rzuca radośnie naiwne komentarze w rodzaju „Nie ma dymu bez ognia” na temat makkartystowskich oskarżeń wniesionych przeciw dwóm moim profesorom i dzielnie ignorowanych przez uczelnię.\nDzięki kolegom i koleżankom ze studiów z opóźnieniem odkryłam, że nie tylko w filmach rodziny mieszkają w schludnych domach, ucinają sobie drzemki, wychodzą na osiem godzin do prawdziwej pracy, płacą rachunki w terminie i jedzą przy stole zamiast na stojąco przy lodówce. Tak jak mój ojciec buntował się przeciw uporządkowanemu trybowi życia swoich rodziców, imigrantów, którzy uciekli przed niepewnością, ja ubolewałam nad niepewnością i byłam szczególnie wrażliwa na syreni śpiew tego, co zwyczajne i konwencjonalne.\nW latach, które nadeszły, gdy skończyłam studia, w wyborach, których dokonywałam, wpływ ojca stawał się coraz bardziej widoczny – na przykład w tym, że pojechałam do Indii zamiast szukać stałej pracy – ja jednak wciąż nie chciałam tego przyznać. Jak wiele dzieci, zwróciłam się do bardziej potrzebującego rodzica. Jak wiele córek zwłaszcza, przeżywałam nieprzeżyte życie mojej matki. Podobnie jednak jak mój ojciec, zamieszkiwałam przyszłość, krainę możliwości, było to jednak coś, o czym nigdy nie rozmawialiśmy. Nie było czasu ani miejsca na to, by zbadać coś, o czym, jak sądzę, wiedzieliśmy oboje: że w naszej małej rodzinie on i ja byliśmy najbardziej do siebie podobni.\nZ powodów wynikających z pracy i z geografii, w latach poprzedzających jego śmierć widywaliśmy się coraz rzadziej. Nigdy mu nie powiedziałam, że widzę w nim siebie i na odwrót. Nigdy nie podziękowałam mu, na przykład, za zatrzymywanie się przy niezliczonych ranchach, miejscach, gdzie można było pojeździć na kucykach i przy każdym izabelowatym koniu na pastwisku – wszystko po to, by sprawić przyjemność córce szalejącej na punkcie koni. Pewnego lata kupił nawet konia specjalnie dla mnie, mimo że byłam wówczas na to o wiele za mała, zaś koń o wiele za stary. Przy wsparciu farmera z sąsiedztwa ojciec pomagał mi karmić konia i dbać o niego – aż wreszcie farmer zlitował się nad całą naszą trójką i zapewnił koniowi emeryturę u siebie.\nNigdy nie powiedziałam ojcu, jak bardzo wdzięczna byłam za to, że nie był taki jak ojciec mojej najlepszej przyjaciółki. U niej w domu po raz pierwszy byłam świadkinią upokarzającej sceny pod tytułem „sprzątniesz wszystko z talerza albo nie dostaniesz deseru”. Wróciwszy do domu, postanowiłam wypróbować ojca. Kiedy jedliśmy, w nasz zwykły chaotyczny sposób, w salonie – nigdy przy zaśmieconym stole w jadalni, którego używaliśmy tylko przy okazji świąt narodowych – i ojciec spytał, czy mam ochotę na deser, podkreśliłam, że nie skończyłam obiadu.\n– W porządku – powiedział, idąc do lodówki po lody. – Czasem ma się apetyt na jakąś rzecz i na nic innego. – W tamtej chwili bardzo go kochałam.\nWysłuchiwał wszystkich moich żalów na temat tego, że nie chodzę do szkoły jak inne dzieci, przy czym dopiero wiele lat po jego śmierci uświadomiłam sobie, że oszczędzono mi także wszystkich ograniczeń, jakie szkoła narzucała w owych czasach dziewczynkom. Nie było go także w pobliżu, kiedy wreszcie zrozumiałam, że posiadanie kochającego i opiekuńczego ojca zmienia całe życie. Dopiero kiedy zobaczyłam kobiety, które pociągali chłodni, protekcjonalni, a nawet przemocowi mężczyźni, zaczęłam rozumieć, że posiadanie chłodnego, protekcjonalnego, a nawet przemocowego ojca może sprawić, że takie cechy wydają się konieczne, że czasem tylko dzięki nim można poczuć się jak w domu. Dzięki mojemu ojcu czułam się jak w domu tylko tam, gdzie panowało ciepło.\nPrawdą jest, że poglądy mojego ojca na wychowywanie dzieci obejmowały zabieranie mnie na każdy film, jaki sam chciał obejrzeć, nieważne, odpowiedni czy nie, kupowanie dowolnych ilości lodów, pozwalanie mi na spanie gdziekolwiek i kiedykolwiek poczułam się zmęczona i czekanie w samochodzie, kiedy wybierałam sobie ubrania. Sprzedawców szokował widok sześcio- lub ośmiolatki z gotówką, która sama dokonuje wyboru, przy czym rezultatem były tak satysfakcjonujące nabytki, jak dorosły czerwony kapelusz, wielkanocne buty, do których dodatkiem był żywy królik, czy kowbojska dziewczęca kurtka z frędzlami.\nWiedziałam tylko, że ojciec lubi moje towarzystwo, że pyta mnie o zdanie, że traktuje mnie lepiej niż samego siebie. Czego więcej mogłoby chcieć dziecko?\nKiedy zostałam pracującą dorywczo dziennikarką, uświadomiłam sobie także, jak cenna była jego umiejętność życia w, czy wręcz miłość do, braku poczucia bezpieczeństwa. Był dumny z dwóch rzeczy: nigdy nie nosił kapelusza, nigdy nie miał pracy – przez to drugie rozumiał, że nigdy nie miał szefa. Wiedziałam, że jestem córką swojego ojca, kiedy podjęłam się pracy redakcyjnej w niepełnym wymiarze godzin, żeby opłacić czynsz. Mogłam pracować z domu, ale kiedy nagle zaczęto oczekiwać ode mnie obecności w biurze przez dwa dni w tygodniu, odeszłam, kupiłam lody w wafelku i poszłam na spacer pełnymi słońca ulicami Manhattanu. Mój ojciec zrobiłby to samo – poza spacerem.\nMówi się, że największy wpływ na nasze życie ma to, czy patrzymy na świat jak na przyjazny czy wrogi. Jedno i drugie staje się samosprawdzającą się przepowiednią. Matka dokonywała cudów, tworząc dla mojej siostry i dla mnie przyjazny świat, mimo że sama wyrosła we wrogim. Jednak jej złamany duch nie był w stanie odeprzeć ciemności – a ja chłonęłam tę ciemność podczas lat, kiedy byłyśmy razem. Ojciec i ja spędziliśmy ze sobą znacznie mniej czasu, jednak jego wiara w przyjazny wszechświat pomagała zrównoważyć lęk mojej matki przed światem wrogim. Przekazał mi ten dar. Wpuścił światło.\nW miarę jak od jego śmierci mijały kolejne dziesięciolecia, ojciec zaczynał zdawać mi się postacią tak nieprawdopodobną, że czasem zastanawiałam się, czy go nie wymyśliłam. Moja matka umarła spokojnie na serce tuż przed swoimi osiemdziesiątymi drugimi urodzinami. Poświęciłam jej długi esej zatytułowany Ruth’s Song: Because She Could Not Sing It [Pieśń Rut: ponieważ ona nie mogła jej wyśpiewać]. Opłakiwałam jej życie, którego nie przeżyła. A jednak wciąż życie, które wybrał mój ojciec, było jeszcze mniej zrozumiałe. Jedyną pozostałą świadkinią była moja siostra – która opuściła dom w wieku siedemnastu lat. Przyjaciele ojca byli tak rozrzuceni po świecie, jak jego życie; nie znałam ich.\nKiedy ni stąd, ni zowąd otrzymałam dwa listy o moim ojcu, byłam już starsza niż on, kiedy zmarł. Moi niezwykli korespondenci poznali ojca, gdy sami byli chłopcami.\nPierwszy list był od Johna Grovera, emerytowanego położnika. Jeszcze w liceum pracował latem jako puzonista w zespole grającym w Pomoście nad Oceanem. Pewnej sobotniej nocy lider zespołu zabrał całą gotówkę, jaką razem zarobili, zeskoczył z pomostu i odpłynął, zostawiając Grovera i jeszcze jednego chłopaka samych.\n„Pani ojciec uratował nas tego lata, oferując nam miejsce, w którym mogliśmy zostać, i dość pieniędzy, żebyśmy mogli kupić jedzenie” – pisał Grover. – „W zamian mieliśmy działać jako nocni «stróże» pomostu. Spaliśmy na materacach, na parkiecie, pod gwiazdami [...]; znalazł nam pracę w cementowni [...]. Grałem też jako trzeci puzon w kilku zespołach, które przyjeżdżały w weekendy, dzięki czemu zarabiałem trochę więcej”.\nPrzed końcem lata Grover i jego przyjaciel zatrudnili się jako muzycy w cyrku. Później wrócili do domu, żeby ukończyć szkołę.\nSiedemdziesięcioletni już Grover pisał: „Na zawsze zapamiętałem troskę, z jaką pani ojciec pomagał tamtego lata dwóm bezdomnym i spłukanym chłopakom z Wirginii Zachodniej [...]. Ciekawe, że ja też zająłem się dziedziną ważną dla kobiet i dla praw kobiet. Znaczną część mojej kariery zawodowej spędziłem, pomagając sprawić, żeby opieka nad kobietami w ciąży i nad rodzącymi nabrała bardziej ludzkiego charakteru. Byłem także w latach sześćdziesiątych w Massachusetts mocno zaangażowany w ruch na rzecz kontroli urodzeń i prawa do aborcji”.\nMiałam zatem świadka życzliwości mojego ojca. Chociaż jego sposobem na niesprawiedliwe zasady było ignorowanie ich, a nie próba zmiany, to jednak nie przypadek, że młody człowiek, któremu ojciec pomógł, jako dorosły zaczął pomagać innym. Ojciec umiał rozpoznać dobrego człowieka. Sam często polegał na, używając nieśmiertelnej frazy Tennessee Williamsa, „uprzejmości nieznajomych”.\nKilka lat później dostałam list z Hawajów od innego lekarza. Doktor Larry Peebles dorastał w Los Angeles, a jego nieżyjący już ojciec, także lekarz, był najlepszym przyjacielem mojego ojca. Napisał do mnie, ponieważ był na wakacjach w jednym z krajów Ameryki Łacińskiej, kupił kilka kamieni szlachetnych i to zadziałało jak Proustowska magdalenka – powróciły wspomnienia o moim ojcu, które postanowił przelać na papier. Był tak miły, że opisał nieznany mi fragment życia mojego ojca:\nMyślę, że byłem najmłodszym kumplem Leo. Miał koło sześćdziesiątki, kiedy zmarł, a ja miałem wtedy piętnaście lat. Mój ojciec William Peebles był z kolei jego najlepszym kumplem. Nigdy nie widziałem taty tak szczęśliwego, jak wtedy, kiedy Leo był w pobliżu. Wiedziałem, że nie jestem tak ważnym kumplem, ale już samo kumplowanie się z Leo było wspaniałe. Traktował wszystkich równo, nie był nadęty ani protekcjonalny. Był miły. I co najważniejsze, był zabawny. Znał masę historyjek.\nMój ojciec robił wrażenie człowieka wyrafinowanego, jednak wciąż był chłopakiem z farmy w Grande Prairie w Albercie. Uciekł z domu od przemocowego ojca, kiedy miał czternaście lat, i okres dorastania spędził w drodze.\nMyślę, że on i Leo, który był w pewnym sensie sprzedawcą, lubili być w świecie. Łączyła ich świadomość, którą można nabyć, tylko będąc z dala od domu, w obcym środowisku, dniem i nocą. Myślę, że można to nazwać zmysłem ulicy. Kiedy tata zdobywał pieniądze, wydawał je. Leo mu pomagał. On i Leo stale planowali, jak zarobić. Ich mantra brzmiała: „Nigdy nie pracuj dla kogoś”. To była gra, a życie było polem gry.\nW czasie gdy mój tata praktykował medycynę, knuli między jednym a drugim pacjentem i po pracy. W soboty pozornie pracowałem. Układałem tabletki w pudełkach i opisywałem je albo zajmowałem się prześwietleniami. Czasem mogłem asystować przy drobnych operacjach. Kiedy zjawiał się Leo, przeważnie spędzałem czas razem z nim, w małej poczekalni przed gabinetem ojca, z prywatnym wejściem.\nLeo był olbrzymiej postury. Był dużym mężczyzną, ważącym ponad sto trzydzieści kilogramów. Zawsze zaczynaliśmy w ten sam sposób: ja zwracałem się do niego „Panie Steinem”, a on spoglądał z lekkim smutkiem i mówił: „Mów do mnie Leo”. Nie: „wujku Leo”, po prostu Leo. Stąd wiedziałem, że byliśmy kumplami.\nMówił mi, żebym usiadł i zawsze wskazywał miejsce obok siebie, rozglądając się ukradkiem po pokoju. Tego, co działo się dalej, nikt nie powinien widzieć. Zaczynał przeszukiwać kieszenie swojego płaszcza i ostatecznie wyciągał kamienie szlachetne. Diamenty, rubiny, szafiry. Wielkie i małe. Nie były w pudełkach, nie były niczym owinięte. Żadnego porządku, po prostu luzem w jego kieszeniach. Kochał je. Ja je kochałem. Badaliśmy je starannie. Rozmawialiśmy o nich. Wiele razy po prostu podziwialiśmy je w milczeniu, nie spiesząc się, obaj mieliśmy mnóstwo czasu [...]. Nieodmiennie sięgał do innej kieszeni, wyciągał zwitek banknotów i pytał, czy potrzebuję pieniędzy. Jakoś nigdy nie potrzebowałem.\nNie mogłem zrozumieć, dlaczego nosił pieniądze i drogie kamienie przy sobie. Wszystko to było tajemnicze i niebezpieczne.\nMoim ulubionym momentem był lunch po drugiej stronie ulicy, w Radar Room. Bar był z zewnątrz pomalowany na czarno, z jednym neonem, który trudno było zobaczyć za dnia, a który w nocy był jaskrawozielony, mrugał i miał napis „Radar” z obu stron. W środku też wszystko było czarne, z czerwonymi skórzanymi stołkami barowymi, kabinami i wielkim lustrem za barem. Siadaliśmy w ciemności w ulubionej loży mojego taty. Zawsze zamawiałem cheesburgera, mój tata zamawiał do lunchu jedno martini, a Leo jadł, lecz nie pił nic.\nDla rozrywki Leo i mój tata namawiali pacjentów, by zakładali się, czy będę w stanie nazwać konkretny mięsień lub kość w ludzkim ciele. Szło to lepiej, kiedy miałem osiem lat, ale tak czy owak, jeśli nie miałem pewności, zawsze mogłem powiedzieć po prostu „sternocleidomastoideus”. Pacjent był pod wrażeniem i płacił dziesiątaka, ale ja wiedziałem, że muszę poznać właściwą nazwę do czasu, kiedy z ojcem wrócimy do domu. Leo nie dbał o to, czy odpowiadałem dobrze czy źle, po prostu się bawiliśmy. Nie przejmował się drobiazgami. Chciałem być jak Leo.\nPewnego słonecznego ranka ojciec powiedział, że Leo nie przyjdzie, ponieważ miał poważny wypadek samochodowy. Pojechaliśmy do Orange County, gdzie leżał na intensywnej terapii. Tata rozmawiał z personelem, później poszedł zobaczyć Leo. Leo miał podłączony tlen, podawany przez przeźroczystą maskę, prześcieradło wokół potężnej talii i był bez podkoszulka. Po raz pierwszy zobaczyłem go wtedy bez jego szarego garnituru. Oddychał ciężko, z wyraźnym trudem i pocił się obficie. Górna połowa jego ciała była cała w siniakach. Jednak mimo wysiłku był spokojny. Wyobrażam sobie, że musieli mu dać końską dawkę morfiny, ale rozmawiał z nami, a my z nim. Zapewniliśmy go, że wrócimy rano, żeby się z nim zobaczyć. Przekazano nam, że jego rodzina jest w drodze. Chciałbym pamiętać wszystko, co powiedział. Ale wydaje mi się, że to nie ma znaczenia. Najważniejsze, że wiedział, że nie jest sam.\nZanim wróciliśmy do samochodu, tata poinformował mnie rzeczowo, że Leo nie przeżyje nocy. Planowałem kolejną wizytę. Zirytowało mnie, że to powiedział. I tak już czułem się fatalnie. Nie byłem dobrym żołnierzem. Ale wiedziałem, że ma rację. Słoneczny poranek napełnił mnie optymizmem. Teraz dostałem dawkę rzeczywistości. Być może nabywałem zmysłu ulicy.\nPo śmierci Leo ojciec jeszcze przez rok prowadził praktykę. Wpadł w kłopoty, trafił na krótko do więzienia, potem przeszedł na emeryturę [...]. Ja pracowałem przez prawie trzydzieści lat. Zostałem chirurgiem ogólnym i często, zwłaszcza kiedy widzę drogie kamienie, myślę o moim kumplu, Leo.\nZastanawiam się: jeśli myślisz o kimś, kogo kochasz, czy upodabniasz się choć trochę do niego? Chciałbym, żeby tak było.\nOdpisałam wielkodusznemu doktorowi Peeblesowi – który poprosił mojego ojca w duchu, żebym zwracała się do niego po prostu Larry – i podziękowałam mu z całego serca. Wreszcie się dowiedziałam, że ojciec w szpitalu, zanim umarł, zobaczył dwie znajome twarze. Kiedy wyjaśniłam, że przyjechałam za późno – o czym nie wiedział – odpisał, że wiele lat później on z kolei przyjechał zbyt późno, gdy umierał jego ojciec. Zapewnił mnie, że mój ojciec „wydawał się uważać, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Jak ktoś, kto miał dobre życie”.\nKażde z nas wiedziało, że pociesza drugie.\nJeśli każdy i każda z nas dysponuje pewnym zasobem cech, które może rozwinąć, postęp polega na podążaniu ku temu, czym jeszcze nie byłyśmy. Mój ojciec był oczywistym przypadkiem horreur du domicile, lęku przed udomowieniem, tak powszechnego, zwłaszcza wśród mężczyzn, że Baudelaire nazwał go La Grande Maladie. Ojciec dorastał w mieszkaniu, w którym posiłki podawano zawsze o tej samej porze i w którym nie rozlegał się żaden dźwięk prócz tykania zegara na kominku. Psycholog Robert Seidenberg, który badał kobiety mieszkające w takich skrajnie uporządkowanych domach, nazwał to, co w rezultacie odkrył, „traumą bezzdarzeniowości”. Myślę, że jako chłopiec, ojciec także tego doświadczył. Dlatego wychylił wahadło swojego życia ku przeciwnej skrajności.\nOczywiście, odgrywała w tym rolę jego donkiszoteria, podobnie jak jego optymizm i dar wybryków, jednak wątpię, czy wybrałby tak ryzykowne życie, gdyby nie uciekał przed życiem uporządkowanym.\nMoja matka także miała naturę poszukiwaczki przygód. Zbuntowała się przeciwko mojej babce, która uważała, że wywoływanie poczucia winy u dwóch córek jest środkiem na ich dobre sprawowanie się, a następnie zbuntowała się przeciwko Kościołowi, który był tak surowy, że zakazywał nawet tańca. Opowiadała mi, jak wkładała robocze spodnie ojca, żeby móc grać w koszykówkę w czasach, kiedy dziewczęta nie robiły ani jednego, ani drugiego, i jak nauczyła się prowadzić samochód szybciej niż ktokolwiek inny w jej okolicy. Następnie, by móc studiować, pracowała jako hafciarka w eleganckim sklepie z wyrobami lnianymi i jako nauczycielka rachunków. Na kampusie spotkała mojego lekkomyślnego ojca, syna żydowskiej rodziny z wyższej klasy średniej. Rozśmieszał ją i miał całe mnóstwo marzeń – stanowił dokładne przeciwieństwo jej nigdy nieprzebaczającej matki i ojca, który pracował na kolei i rzadko bywał w domu. Wyszła za mojego ojca, ponieważ nie poddawał się troskom, a potem została sama z troskami.\nOboje, matka i ojciec, zapłacili wysoką cenę za życie pozbawione równowagi. Mój ojciec przynajmniej mógł wybrać własną drogę. Nigdy nie spełnił swoich marzeń, moja matka za swoimi nie mogła nawet podążyć.\nW głębi serca wiem, że gdybym została zmuszona do dokonania wyboru albo-albo, między stałością a zmianą, domem a drogą – między byciem Hazarem, mieszkającym w domu, a Arabem, mieszkającym w namiocie – ja także wybrałabym drogę.\nCzasem zastanawiam się, czy nie przecinam widmowych ścieżek mojego ojca, czy nie wjeżdżamy do tych samych miast albo przydrożnych zajazdów, albo czy nie podążamy tymi samymi czarnymi wstęgami autostrad, błyszczącymi w nocy od deszczu, jak obrazki na fotografii poklatkowej.