Jeśli nie jestem gotowy teraz...\nPoważny zawał serca, po roku drugi, operacja wstawienia by-passów, cukrzyca… Z drugiej strony – Bóg bliski, wiara, Eucharystia, drugi człowiek obok.\nzdjęcie: BRAT MICHAŁ DRAGAN OSB\nDOBROMIŁA I STANISŁAW SALIKOWIE\nHistoria opisana poniżej była zakończeniem jednego etapu naszego życia, a początkiem zupełnie nowego. Przeżycie pierwszego zawału serca – to wejście w czas ciągłego konfrontowania się z pytaniami: „czego teraz oczekuje ode mnie Pan Bóg; jaki ma plan wobec mnie i mojej rodziny, jak mam – i jak mamy – teraz żyć, by jak najlepiej wypełnić wolę Bożą?”. Z powodu niepewności przyszłości, coraz to nowych ograniczeń związanych z chorobą, konieczności kolejnych zabiegów oraz zmiany trybu życia, a także rezygnacji z wcześniejszych planów, trzeba nam tym bardziej zaufać Bogu, Jego Miłości i Opatrzności.\n10 października przygotowałem małą, uroczystą kolację dla mojej żony, która następnego dnia obchodziła imieniny. Wiedziałem, że nie możemy świętować 11 października, bo mamy być w Częstochowie na spotkaniu Ruchu Focolari. W najdrobniejszych szczegółach ustaliliśmy nasz wyjazd i poszliśmy spać. Mieliśmy jechać naszym samochodem z trójką przyjaciół.\nOk. godz. 2.00 w nocy po raz kolejny obudziły mnie bóle klatki piersiowej i lewej ręki. Po raz kolejny – bo zdarzyło się to już na przestrzeni ostatnich kilku tygodni kilka razy. Wstałem, pochodziłem po mieszkaniu i po jakimś czasie wydawało mi się, że bóle na tyle przeszły, że mogę położyć się z powrotem spać. Pomyślałam sobie wtedy, że to szatan robi wszystko, abym się nie wyspał i następnego dnia miał problemy z czynnym uczestnictwem w spotkaniu. Poprosiłem od razu Pana Jezusa o sen, ale zasnąć już nie potrafiłem. Ból znowu zaczął się nasilać.\nW pewnym momencie obudziłem żonę i powiedziałem, że dzieje się coś, na co nie mam żadnego wpływu. Bolały mnie już obie ręce, a nawet nogi. Po jakimś czasie żona stwierdziła, że dzwoni na pogotowie. Nie miałem siły jej powstrzymać. Kiedy – po dość długim czasie, ponad 20 minutach – przyjechały ratowniczki medyczne, wykonały EKG i stwierdziły, że stan jest poważny. Skontaktowały się telefonicznie z lekarzem dyżurnym w szpitalu w Katowicach-Ochojcu, który nakazał natychmiastowe przewiezienie mnie do szpitala i poinformował, że prawdopodobnie mam zawał ściany przedniej serca.\nKilka tygodni wcześniej miałem pierwszy ból i drętwienie lewej ręki, które uniemożliwiało mi zaśnięcie. Długo rozmawiałem z Jezusem o tym, co się dzieje. I wtedy po raz pierwszy świadomie wyraziłem swoją gotowość oddania życia, jeśli On tego chce. Podzieliłem się tymi myślami następnego wieczoru z moją żoną, która w moim odczuciu zbagatelizowała moje myśli o śmierci. Powiedziałem jej wtedy, że jeśli dzisiaj nie jestem przygotowany na śmierć, to kiedy będę? Chciałem jej uświadomić, że śmierć jest bardzo realna i może przyjść w każdym momencie, na przykład teraz.\nTa refleksja zrodziła się zresztą już dużo wcześniej, przed ponad rokiem, gdy umarł – również w następstwie zawału serca – jeden z moich przyjaciół. Myślałem wtedy dużo o nas jako małżeństwie, rozmawialiśmy też z żoną na ten temat. Odejście przyjaciela uświadomiło nam, że trzeba żyć pięknie, by zawsze być przygotowanym na rozstanie i niczego nie żałować.\nTeraz zwieziono mnie do karetki pogotowia i zaczęto wstrzykiwać różne specyfiki, które miały mnie przygotować wstępnie do zabiegu. Od tego momentu, kiedy znalazłem się w karetce, zostałem zupełnie sam. Nikt z rodziny nie mógł mi towarzyszyć w drodze do szpitala. Wiedziałem tylko, że syn z żoną mają za mną jechać. Czułem się coraz gorzej. Od tego momentu straciłem poczucie czasu, przestał się dla mnie liczyć, nie wiedziałem, która jest godzina i jak długo jedziemy do szpitala. Nie byłem w stanie składnie wyrażać swoich myśli. Zacząłem odczuwać, że to, co się ze mną dzieje, dotyczy mnie bardzo bezpośrednio, ale też było tak, jakbym w ogóle nie brał w tym udziału. Zadawano mi mnóstwo pytań, wypełniano przy mnie jakieś formularze.\nKiedy znalazłem się na izbie przyjęć, obok mnie ciągle poruszało się kilka osób, a ja odczuwałem, że jestem tak jakby trochę obok. Nie docierało do mnie to, co w rzeczywistości się ze mną działo. Jakiś pan, chyba lekarz, kilka razy wypytywał, czy wiem, że mam rozległy zawał i że muszę poddać się koronarografii i czy wyrażam na to zgodę. W pewnym momencie jakaś pielęgniarka albo lekarka dała mi do podpisania kilka papierów. Nie miałem już siły ich podpisywać, ale mobilizowano mnie, że muszę. Nie wiem, co podpisywałem, chyba zgodę na zabieg. W pewnym momencie przejęli mnie jacyś inni ludzie, mężczyźni, którzy powiedzieli, że jedziemy na salę operacyjną. Nie wiem, kiedy znalazłem się na zimnym stole, totalnie nagi. Tam zostałem poinformowany, że coś będą mi robić, że będzie trochę boleć.\nKiedy poczułem pierwszy ból wbijania mi czegoś w pachwinę, zacząłem sensowniej myśleć. Jakby moja świadomość zaczęła mówić, że teraz powinienem z tym moim cierpieniem coś zrobić. Powiedziałem wtedy po raz pierwszy: „dla Ciebie, Jezu”. Potem były jeszcze dwa momenty mocnego bólu i też dwa razy powiedziałem: „dla Ciebie, Jezu”.\nLekarz poinformował mnie, że teraz już nie będzie boleć, żebym był spokojny, bo wszystko idzie po ich myśli. Słowa tego lekarza uzmysłowiły mi, że ja cały czas jestem spokojny. Że jestem osłonięty Bożą łaską, że przy mnie ciągle ktoś jest. Nie wiem, czy był to sam Pan Jezus, czy anioł. Anioł Stróż jest zawsze przy nas, wiem o tym, ale ja miałem odczucie obecności kogoś więcej. Było mi z tym bardzo dobrze. Byłem wciąż bardzo spokojny. I właśnie wtedy przypomniałem sobie moje „tak” Jezusowi – powiedzenie Mu, że może mnie zabrać. Ponowiłem je teraz. Nawet sobie wyobraziłem, że jeżeli miałbym umierać, to właśnie w takim momencie – kosztowałem bowiem czegoś pięknego, czegoś niewymownego, czegoś niewyobrażalnego. Czegoś, co na pewno nie jest z tego świata. Nie miałem świadomość, że jestem tu bez żony, dzieci, rodziny, przyjaciół i wielu bliskich mi ludzi, za których zawsze razem modliliśmy się z żoną, o których staraliśmy się pamiętać.\nByłem nagi, nie miałem wokół siebie rodziny ani przyjaciół, ale wszystkie te braki w tym momencie zostały wypełnione – nie wiem, czy obecnością obok mnie Jezusa, czy Jego wysłannika. Ten moment ukazał mi, że śmierć jest piękna, jest czymś wspaniałym. Zacząłem odczuwać jakąś pełnię, która nie tylko zastępowała mi świat, rodzinę, ale ogarniała wszystko, dawała więcej. Była to rzeczywistość bardzo przyjazna i w tym momencie czułem, że pragnąłbym w nią w pełni wejść.\nW pewnej chwili zapytano mnie, czy jeśli zajdzie taka potrzeba, wyrażam zgodę na operację by-passów. Odpowiedziałem, że tak – i natychmiast powtórzyłem: „dla Ciebie, Jezu”. Później lekarz pokazał mi na ekranie, że „tu” jest zator. Był to jakiś biały odcinek. Po jakimś czasie serce moje zaczęło bardzo mocno łomotać. Zawołałem do chirurga, że bardzo mocno bije. Znowu mnie uspokajał i powiedział, że to jest normalne, że tak ma być, że za chwilę się uspokoi, bo krew zaczęła przepływać przez całą tętnicę. Ponownie powiedziałem: „dla Ciebie, Jezu”. Później powiedziałem też Jezusowi, że jeżeli mam z tego wyjść żywy, to ja sam nie będę Go prosił o swoje zdrowie. Prosiłem go tylko o to, by połowę mojego cierpienia przemienił na potrzebne łaski dla Ruchu Focolari, a z drugiej połowy zsyłał łaski na wszystkich tych, którzy będą wypraszać moje zdrowie u Niego. Ja natomiast będę kierował modlitwę dziękczynną do Jezusa za wszystkich tych, którzy będą mnie wspierać w jakikolwiek sposób.\nKiedy powtarzałem słowa: „dla Ciebie, Jezu”, miałem przed oczami Jezusa na krzyżu, a w duszy czułem Jego obecność. Chciałem, by moje cierpienie było złączone z Jego opuszczeniem, bo On opuszczony – to moje powołanie. Takiego Jezusa wybrałem, angażując się w Dzieło Maryi – Ruch Focolari, idąc za tym, co przeżyła i pozostawiła nam Chiara Lubich. Prosiłem Go, by łaski spływały na wszystkich z Jego krzyża. Myślałem też trochę o Matce Teresie – o Jezusowym „Pragnę”, które starała się zaspokoić. Również jej centrum życia i jej powołaniem – podobnie jak Chiary – był krzyż i ostatnie chwile Jezusa.\nPrzez cały zabieg musiałem ręce trzymać za głową, w powietrzu. Nie miałem żadnych podpórek. Ból w obojczykach był coraz większy. W pewnym momencie zacząłem trochę się uskarżać na to, że nie wytrzymuję z rękami. I też wtedy natychmiast powiedziałem: „dla Ciebie, Jezu”. Okazało się, że był to właściwie koniec zabiegu. Aparatura była już wyłączona i ktoś podsunął mi dwie podpórki. Ulżyło mi bardzo. Podziękowałem tym, którzy mi je dali, i Panu Jezusowi, że wysłuchał mojego uskarżania się.\nW pewnym momencie zapytano mnie, gdzie mieszkam i jak się nazywam i któryś z lekarzy powiedział, że jest za dwadzieścia szósta. Czyli pobyt na sali operacyjnej trwał ok. 1 godziny i 40 minut. Byłem bardzo zdziwiony, że upłynęło aż tyle czasu. Po chwili ktoś wprowadził do sali wielkie łóżko. Poinformowano mnie, że teraz mnie przeniosą ze stołu operacyjnego na to łóżko. Chciałem zrobić to sam, wydawało mi się, że mam na tyle sił. Ale natychmiast, zdecydowanym głosem, któryś z lekarzy powiedział, że absolutnie przez najbliższych kilkanaście godzin nie wolno mi zginać prawej nogi. Poczułem niemoc i powiedziałem: „dla Ciebie, Jezu”. Byłem ciągle nagi. I dopiero teraz, po przeniesieniu na to łóżko, pielęgniarka z OIOM-u przykryła mnie kołdrą. Nie zdążyłem nikomu z lekarzy z sali operacyjnej podziękować; za chwilę moje łóżko wyjechało ze mną na szpitalne korytarze, do windy. W pewnej chwili usłyszałem głos mojej żony: „To żona”. W tym momencie uświadomiłem sobie, że Jezus zwrócił mnie rodzinie. Podziękowałem Mu i powiedziałem: „To dla Ciebie, Jezu”.\nNa OIOM-ie podłączono mnie do różnych urządzeń. Byłem oblepiony wieloma sylikonowymi plastrami z elektrodami. Na jednej ręce miałem opaskę do mierzenia ciśnienia, która co godzinę mi ją „miażdżyła”. Do drugiej ręki miałem podłączone kroplówki, które odłączono po około 20 godzinach. Przez ten pierwszy dzień mogłem tylko leżeć i pić wodę. Musiałem dużo pić. Cukrzyca się rozregulowała, ciśnienie bardzo spadło, a ból w klatce piersiowej nie ustępował przez cały dzień – co niepokoiło lekarzy. To wszystko było „dla Ciebie, Jezu”. Łatwiej było wypowiadać te słowa, bo na ścianie obok wisiał krzyż. Starałem się często na niego spoglądać i rozmawiać z Jezusem Opuszczonym. Były to długie i szczere rozmowy. Miło tak porozmawiać ze swoim Oblubieńcem.\nO świcie przyszedł ksiądz z Panem Jezusem. Zostawił pisemko informujące o działalności szpitalnego kapelana. Wyczytałem w nim, że po 16.00 każdego dnia kapłan ten przechodzi po salach, aby umożliwić pacjentom przystąpienie do sakramentu pokuty i pojednania lub też przyjęcie sakramentu namaszczenia chorych. Kiedy wieczorem przyszedł, wyspowiadał dwóch współpacjentów, a ja poprosiłem o sakrament chorych, którego mi udzielił z wielką radością.\nPocałunek dla „Maryjki”\nPrzychodzi ktoś z zewnątrz – można się oderwać od szpitalnej codzienności. W niedzielę odwiedzili mnie moi rodzice, bardzo przejęci moją chorobą. Dopiero wtedy uświadomiłem sobie, że idę „śladem” mojego taty, który przeszedł już trzy zawały i operację by-passów. Ma już prawie 80 lat, a pierwszy zawał miał właśnie w moim wieku. Widziałem, że rodzice byli bardzo szczęśliwi, że mój stan zdrowia się poprawia. Również rodzeństwo dopytywało się o moje zdrowie. Wiele czasu, oprócz żony, poświęcały mi dzieci – te mieszkające w Polsce: obaj synowie i najmłodsza córka, która długie godziny spędzała przy mnie, umilając mi czas swoją obecnością. Natomiast najmłodszy syn służył chętnie jako kierowca. Córki i zięciowie mieszkający zagranicą dzwonili; miałem też radość rozmawiania przez telefon z wnukami. Odwiedzali mnie również przyjaciele, wielu telefonowało i pisało SMS-y do mnie lub do żony. Bardzo się z tego cieszyłem.\nOd samego początku pobytu na OIOM-ie za kilkoma kotarami leżał pewien pacjent, którego nie widziałem, ale poznałem szybko jego problem i bardzo modliłem się w jego intencji. Został przywieziony do szpitala kilka godzin przede mną.\nLekarze stwierdzili, że mogą mu pomóc wyłącznie przez operację by-passów. On nie wyraził na nią zgody. Przez dwa dni rodzina i lekarze próbowali na różne sposoby przekonać go do zmiany zdania. Późnym popołudniem poprosił lekarza i powiedział, że się zgadza. Przypomniałem sobie od razu, jak wiele lat temu musiałem przez kilka godzin przekonywać mojego tatę do tego samego. Następnego dnia przeniesiono mnie, tego pana i jeszcze jednego współpacjenta do zwykłej sali, gdzie mieliśmy być „uruchamiani”, tzn. pod kierunkiem rehabilitantki powolutku pozwolono nam na chodzenie po sali, później nawet po korytarzu. I dopiero wtedy zobaczyłem twarz tego pana i zaczęliśmy rozmawiać. Był to człowiek o bardzo głębokiej wierze, który wywarł na mnie duże wrażenie swoją regularnością modlitwy. Kilka razy widziałem, jak siedzi na łóżku i w wielkim skupieniu się modli. Starał się to czynić bardzo dyskretnie, wręcz niezauważalnie, ale po paru minutach, kiedy zagłębiał się w modlitwę, jakby trochę o tym zapominał i odmawiał nieco głośniej swoje pacierze, a wieczorem nawet śpiewał pieśni maryjne. Kiedy na którejś wizycie lekarze poinformowali go, że następnego dnia po południu będzie przeniesiony na kardiochirurgię, zauważyłem bardzo mocną zmianę mimiki jego twarzy. Wydawało mi się, że się bardzo boi. I wtedy właśnie przyszła mi do głowy myśl, żeby po wizycie podejść do niego, porozmawiać i przekazać mu obrazek Matki Bożej z Turzy Śląskiej.\nOpowiedziałem mu historię z moim tatą, który też bardzo się bał i powiedziałem mu, żeby pamiętał, że ja będę się za niego modlił, a żeby nie czuł się samotnie (rodzina zresztą bardzo często go odwiedzała), poprosiłem, by przyjął ode mnie tę „Maryjkę” – jak powiedziałem – którą może zabrać ze sobą na kardiochirurgię. Dodałem, że ten wizerunek będzie dla niego widocznym znakiem opieki Matki Najświętszej nad nim. Zaczął się uśmiechać, wziął do ręki obrazek i z wielkim nabożeństwem chwilę się w niego wpatrywał, po czym skłonił się i pocałował go. Tym gestem mnie zawstydził, bo kiedy ja go otrzymałem, popodziwiałem go, położyłem na honorowym miejscu na stoliku, ale na tym się skończyło, a on go ucałował! Nie wstydził się sąsiada obok ani mnie. Ciągle się człowiek czegoś uczy. Później zwrócił się do mnie z zapytaniem, ile ma zapłacić. Odpowiedziałem, że „Maryjka” nie jest na sprzedaż! Bardzo wtedy podziękował za rozmowę, za obrazek i za to, że będę się modlił. Następnego dnia po południu, gdy przenoszono go na inny oddział, pożegnaliśmy się jak znajomi od wielu, wielu lat – bez zbędnych słów, zapewniając się jedynie o wzajemnej pamięci w modlitwie.\nKilka dni po zawale zadzwonił do mnie jeden z przyjaciół i zapewnił o pamięci modlitewnej wielu osób. Powiedział wtedy tak: „bo wiesz, gdybyś Ty sam się modlił o zdrowie, Pan Bóg mógłby Cię nie wysłuchać, ale jeśli tyle osób będzie prosiło – to jednego może nie wysłucha, drugiego, trzeciego, ale dziesiątego już tak”. Po czym poprosił, bym dał mu znać, gdy będę już czuł się lepiej i z „pierwszego miejsca intencji” będzie mnie mógł przenieść na dalszą pozycję.\nPodczas swoich odwiedzin jednego dnia żona zostawiła mi kartkę z wydrukowanym fragmentem „Dzienniczka” św. siostry Faustyny. To krótkie rozważanie zrobiło na mnie wielkie wrażenie.\nTak, dostałem „nowe życie” po coś. Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie. Żyję i chcę żyć wciąż „dla Ciebie, Jezu”. Od czasu pierwszego mojego zawału wiele się wydarzyło. Po roku przyszedł drugi zawał serca i natychmiastowa konieczność operacji wstawienia by-passów, później pogłębiła się cukrzyca i zaczęły dochodzić inne ograniczenia związane ze stanem zdrowia. Jednocześnie wiele nowych przeżyć duchowych i jeszcze mocniejsze przylgnięcie do Eucharystii. Podsumowując, mogę powiedzieć jedno: nie jestem już od działania; jestem od ofiarowywania. Wielu ludzi modliło się i modli za mnie, a ja daję to, co mogę – moje cierpienia. Na tym polega teraz moje życie. Ofiarowuję każdego dnia. To jest teraz moja wola Boża. q q q\nTa sobota 11 października pozostanie na długo w naszej pamięci. Od dzieciństwa była to dla mnie szczególna data. Moi rodzice postanowili dać swojej upragnionej córeczce imię Dobromiła. Mama cieszyła się, że przypadało też wtedy święto Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny (później zniesione). Właśnie Maryję – Tę z Fatimy prosiła kilka długich lat o dar macierzyństwa!\nCały ostatni rok był dla mnie duchowo bardzo ważny. Pewnego dnia powiedziałam Jezusowi – i potem kilkakrotnie powtórzyłam – że zgadzam się na wszystko, czego zechce ode mnie, tylko proszę Go o łaskę, o ciągłe poczucie Jego obecności i siłę z niej płynącą. Poprosiłam Go też o jakiś znak. To było swego rodzaju przymierze, pakt… Wkrótce po tym wybraliśmy się ze Staszkiem do Częstochowy. Był to dziwny dzień; z perspektywy patrząc – związany z późniejszymi wydarzeniami. Pojechaliśmy wtedy rano na spotkanie Ruchu Focolari. Po południu zaplanowana była Eucharystia w Kaplicy Cudownego Obrazu. Po przybyciu do Częstochowy Staszek nagle poczuł się źle. Zorientowaliśmy się, że ma wysoką gorączkę. Jakoś przetrwał pierwszą część spotkania, bo bardzo chciał być na Mszy św. na Jasnej Górze, wiadomo było jednak, że zaraz po niej musimy wracać do Katowic.\nW bazylice jasnogórskiej poszliśmy od razu do zakrystii. Opatrznościowo spotkaliśmy w niej „naszego” ojca Ludwika, benedyktyna. Poprosiłam go, by „zrobił coś”, by Staszek mógł gdzieś usiąść, bo nie da rady ustać przed Kaplicą; miał już wtedy coraz wyższą gorączkę. Ojciec Ludwik porozmawiał z odpowiedzialnym za zakrystię paulinem i… po chwili znaleźliśmy się w samej kaplicy, tuż przed Obrazem Czarnej Madonny. Zrozumiałam, że to niezwykły zbieg okoliczności – bo stało się to możliwe tylko dzięki nagłej chorobie Staszka. Z wdzięcznością powierzyłam na tej Eucharystii swoje osobiste, nasze małżeńskie i rodzinne oraz inne intencje Maryi. Gdy wracaliśmy samochodem do domu, opowiedziałam Staszkowi o moim „pakcie-przymierzu” i prośbie o „znak”, a Staszek stwierdził, że tym „znakiem” stała się jego choroba. I nasza Msza święta tak blisko Maryi. Choroba tym bardziej dziwna, że następnego dnia obudził się zupełnie zdrowy.\nI teraz – przeskok. Rok później, 10 października, znów przygotowujemy się do wyjazdu do Częstochowy na spotkanie Dzieła Maryi i Mszę na Jasnej Górze. Około trzeciej w nocy Staszek budzi mnie, mówiąc o niepokojących objawach. Wkrótce godzi się na wezwanie pogotowia. Dzwonię na 999 (podpowiada mi numer, bo z emocji nie pamiętam!). Szybko się ubieram. Jestem dziwnie spokojna, choć doskonale rozumiem powagę sytuacji. Na poziomie somatycznym czuję się jednak nieswojo. Kiedy wychodzę z pokoju i zostawiam na chwilę Staszka samego, wiem, że w tym czasie może stracić przytomność… Że mogę go już nie zobaczyć… Budzę dzieci. Pogotowie długo nie przyjeżdża. Dzwonię ponownie. Wreszcie są. Z niepokojem stwierdzam, że to tylko ratowniczki medyczne… Robią EKG i oświadczają Staszkowi, że właśnie przechodzi zawał.\nOdprowadzam go do karetki. Chciałabym się z nim jakoś bardziej znacząco pożegnać, ale on jest jakby nieobecny. Jednak widzę, że próbuje żartować z ratowniczkami. Zawsze lubi sympatycznie zagadywać ludzi w sklepie, w urzędzie, na ulicy. Cieszę się, że i teraz chce dać tym osobom trochę radości. Nie mogę jechać z nim. Jadę z synem szybko do szpitala. Córka zostaje w domu – sam Pan Bóg wie, co przeżywa. Nie chce w środku nocy budzić rodzeństwa, dopiero rano, po nieprzespanych godzinach czuwania, powie im, że Tato miał zawał. W samochodzie piszę dwa SMS-y z prośbą o modlitwę do dwóch zaprzyjaźnionych kapłanów, których – wiem – mogę ewentualnie obudzić. Jeden z nich jest akurat w Fatimie.\nJestem wciąż spokojna. Pod szpitalem spotykamy odjeżdżające pogotowie. Ratowniczki mówią, że Staszek jest już pod opieką lekarzy. Dziękuję im i próbujemy wejść do szpitala. Jednak długo czekamy, aż ktoś nam otworzy. Wtedy myślę sobie tak: Jakże to wielka sprawa – mieć dar wiary! Jak biedni w takich sytuacjach muszą być ludzie, w których przekonaniu wszystko kończy się na śmierci… Dziękuję za to, że wierzę.\nŚwiadomie godzę się „na wszystko”. Przypominam sobie o swoim „pakcie”. O nic Jezusa nie proszę. Czekam i ufam, że wie najlepiej…\nWreszcie wpuszczają nas na trzecie piętro; Staszek jest na pierwszym. Po pewnym czasie przychodzi lekarka. Mówi, że trzeba się uzbroić w cierpliwość i czekać. I dodaje: „to był bardzo poważny zawał. Jak przyjedzie, to tutaj”… „Jak przyjedzie”…? Rozumiem. „Jeśli przyjedzie” – czyli „jeśli go uratują” – potem przywiozą go tutaj, na III piętro. Jest po czwartej, może wpół do piątej. O wpół do szóstej piszę SMS-a do naszych benedyktynów. Zapewne już wstali, by o 6.00 rozpocząć Jutrznię. Tyle razy modliliśmy się o tej porze z nimi. Natychmiast przychodzi odpowiedź: „Modlimy się”. Odmawiam Różaniec. Dziesiątka po dziesiątce, bez dodatkowych próśb, intencji, myśli. Wiem tylko, że robię to, co trzeba. Po pewnym czasie widzę, że pielęgniarka wyjeżdża z oddziału z pustym łóżkiem. Pierwszy „znak nadziei”. I znowu czekanie. Wreszcie przyjeżdża winda! Widzę leżącego na łóżku Staszka, w duchu dziękuję Jezusowi i melduję głośno: „tu jest żona!”.\nNa OIOM przez jakiś czas nie możemy wejść. Wreszcie nam pozwalają. Staszek jest przytomny, tylko bardzo obolały. Jedne z jego pierwszych słów to: „Widzisz, nie tak łatwo jest umrzeć”. Ma wciąż niepokojący lekarzy ból w klatce piersiowej, który będzie się utrzymywał przez cały dzień. Po jakimś czasie wracamy z Kazikiem do domu. Daję znać przyjaciołom, że Staszek miał zawał. Wkrótce dowiadujemy się, że „Częstochowa się modli”. Przychodzą SMS-y, są telefony, a nawet bez nich wiem, że jesteśmy otoczeni modlitwą. Ksiądz Roberto odprawia Mszę w intencji Staszka, później też inni. To bardzo ważne w takich momentach!\nNa ósmą jadę na Mszę św. do katedry. Wciąż spokojna – choć podekscytowana i zmęczona. Kogo mogę, proszę o modlitwę. Wiedząc, jak ważna jest dla Staszka codzienna Eucharystia, próbuję znaleźć komórkę kapelana szpitalnego. Wysyłam SMS-a, ale nie ma odpowiedzi, pewnie numer nieaktualny. Ale telefonicznie dowiaduję się od Staszka, że ksiądz był już z Panem Jezusem! Dzięki Ci, Panie Boże! Wieczorem ksiądz przyszedł ponownie i Staszek poprosił go o sakrament chorych. Ucieszyłam się bardzo.\nPotem znów jadę do szpitala, z dziećmi. Jestem ze Staszkiem, a potem schodzę do szpitalnej kaplicy. Wchodzę i staję zdumiona. W centrum – duży obraz Jezusa Miłosiernego! Znaczące! Staszek od dłuższego czasu codziennie czyta „Dzienniczek” s. Faustyny. Często na głos, bym przy swoim zapracowaniu choć na chwilę mogła się zatrzymać. Bym pamiętała o tym, co najważniejsze. A obok tego obrazu – drugi: Maryi Jasnogórskiej! Tej, która tego dnia czekała na nas w Częstochowie… Ważne znaki na ten dzień! Jest też św. Jan Paweł II i św. Juda Tadeusz.\nAle jest jeszcze jeden znak. Gdy wracam do Staszka, zaglądam do szpitalnej gazetki, którą dostał od kapelana. No tak, 11 października – to przecież wspomnienie św. Jana XXIII! Tego papieża, z którym w ostatnich miesiącach bardzo się zaprzyjaźniłam… – dużo o nim czytałam i napisałam kilka artykułów. Dziękuję mu, że tak dobrze pilnował mi męża! Po południu muszę trochę odpocząć, więc wracam do domu. Kładę się. Budzi mnie dzwonek – to przyjaciel wracający z Częstochowy. Wstępuje, by porozmawiać, pobyć ze mną. To też ważne.\nNastępnego dnia, w niedzielę, szpitalnej Eucharystii przewodniczy akurat arcybiskup Damian Zimoń, kiedyś uczeń moich rodziców. Wie już o chorobie Staszka. Staszek nie może jeszcze wstawać, ale ja idę na tę Mszę. Po niej pozdrawiam arcybiskupa Damiana i zamieniamy kilka ciepłych słów. Zawsze mieliśmy w nim jako rodzina oparcie w trudnych chwilach. Nawiązując do pieśni, mówię mu, że zapamiętałam jeden z jego wykładów sprzed lat, kiedy mówił: „Tak łatwo się nam śpiewa: wszystko Tobie oddać pragnę (…). Serce moje weź. A co stoi za tymi słowami? Czy rozumiemy, co to znaczy «wszystko»?”. Serce! Właśnie. Jeszcze jeden szczegół. Kilka dni wcześniej kupiłam w księgarni karteczkę z wielkim sercem wyrysowanym na podłodze, z ludzikiem z miotłą i napisem: „Zrób porządek w sercu”. Myślałam wtedy o swojej „pięcie Achillesa” – porządku, tym dosłownym. Również szerzej – o próbach swojej pracy nad sobą. Była ta karteczka dla mnie symboliczna i nawet wyeksponowałam ją w naszym pokoju. Teraz ma jeszcze dodatkową wymowę.\nNawiązując do „przerażenia” – czy byłam przerażona? 11 października w moim odczuciu – nie! Myślę, że nie byłam przerażona również wtedy, gdy kilka tygodni wcześniej rozmawialiśmy o śmierci, choć może zareagowałam jakimś słowem, które Staszek mógł tak odebrać. W głębi serca jednak czułam raczej wdzięczność, że Staszek porusza ten temat. Moja mama, pisząc o swoim zmarłym mężu – moim tacie, zaznaczyła, że żałuje jednego: że podczas jego ponadpięcioletniej obłożnej choroby nigdy nie rozmawiali o śmierci. Również dlatego ceniłam te nasze rozmowy – owszem, z inicjatywy Staszka prowadzone – o odchodzeniu, o tym, że trzeba być zawsze przygotowanym, że kiedyś będzie ostatnia rozmowa, ostatni pocałunek, ostatnia wspólna modlitwa. Tłumaczył mi, że dlatego zawsze trzeba być w takim usposobieniu, by niczego nie żałować… Chyba dzięki tym rozmowom łatwiej mi było przeżywać to oczekiwanie na trzecim piętrze kardiologii. A teraz przypomina mi się piękny tekst Chiary Lubich: „Tak, Jezu, pozwól mi mówić zawsze, jakby to było ostatnie słowo, które mówię. Pozwól mi czynić zawsze, jakby to była ostatnia czynność, którą spełniam. Pozwól mi cierpieć zawsze, jakby to było ostatnie cierpienie, które mogę Ci ofiarować. Pozwól mi modlić się zawsze, jakby to była ostatnia możliwość, którą mam tu na ziemi, by z Tobą rozmawiać”.\nMoje „dla Ciebie, Jezu”\nAni razu tej nocy nie powiedziałam, w przeciwieństwie do Staszka, „dla Ciebie, Jezu”. A jednak żyłam dla Niego i z Nim i nie czułam żadnego oddzielenia ani rozdarcia. W pełni przylgnęłam do Jego woli. To była wielka łaska. Może była również owocem tego, co wydarzyło się kilka miesięcy wcześniej. Spowiednik zadał mi wtedy oryginalną pokutę – bym kilka razy dziennie powtarzała: „dla Ciebie, Jezu”. Przede wszystkich w chwilach łatwych i radosnych. Piję kawę – dla Ciebie, Jezu. Cieszę się rodziną – dla Ciebie, Jezu. Skończyłam pracę – dla Ciebie, Jezu. Zapewnił mnie, że gdy przyjdą trudniejsze momenty, te słowa także będą naturalne. I tak się stało; teraz w duszy żyłam nimi, a mój mąż je wypowiadał.\nGdy Staszek był jeszcze w szpitalu, sięgnęłam raz po „Dzienniczek” św. siostry Faustyny. Otwarłam na chybił trafił i zaczęłam czytać. To były słowa specjalnie dla Staszka, czułam to. Znalazłam je zaraz w internecie, wydrukowałam i następnego dnia zawiozłam do szpitala. Był mi wdzięczny, bo rzeczywiście odnalazł się w nich bardzo. A ja po raz kolejny poczułam, jak bardzo jesteśmy przez to trudne doświadczenie prowadzeni, umacniani, osłonięci łaską: Czuję znaczne polepszenie zdrowia; Jezus przyprowadza mnie od bram śmierci do życia, przecież już mi niewiele brakowało, aby umrzeć, a tu znowu Pan udziela mi pełni życia (…). Widzę, że jeszcze się nie spełniła we mnie całkowicie wola Boża, dlatego żyć muszę, bo przecież wiem, że jeżeli spełnię wszystko, co Bóg względem mnie postanowił, na ziemi, to dłużej mnie nie pozostawi na wygnaniu, bo domem moim jest niebo; ale nim pójdziemy do ojczyzny, musimy spełnić wolę Bożą na ziemi, to jest – muszą się w nas dokonać próby i walki („Dzienniczek”, 897. 27 I 1937).\nByły te pierwsze dni po zawale, zanim Staszek wrócił do domu, dniami wielkiej radości. Po prostu rozpierało mnie szczęście: mój mąż żyje! A mogło być bardzo różnie! I wdzięczność – za każdą łaskę, każdy dzień, każdą chwilę. I za każdy telefon, e-mail, rozmowę, zapewnienie o modlitwie. Wdzięczność za dar rodziny, dar przyjaźni, za kapłanów, za pokój serca.\nA potem Staszek wrócił. I było też pięknie. Opowiedział mi o swoich przeżyciach. Byłam pod wrażeniem tego, co mówił; tego, jak przeżył ten czas. Wtedy przyszła myśl, by to wszystko spisać, by się tym otrzymanym bogactwem podzielić. Zaczęliśmy to robić.\nPotem przyszły różne radości: chrzciny naszej najmłodszej wnuczki, w których Staszek, dzięki Bogu, mógł wziąć udział; były wizyty naszych „zagranicznych” córek z rodzinami, był piękny jubileusz arcybiskupa Damiana Zimonia, na który byliśmy zaproszeni; była – i jest – codzienna Eucharystia.\nPrzyszła, a raczej powróciła do nas w tych dniach także Matka Boża z Lourdes. W pierwszym tygodniu po powrocie Staszka ze szpitala pisałam artykuł o Lourdes. Przy tej okazji, rozważając treść kolejnych objawień, mogliśmy sobie oboje przypomnieć nasze pielgrzymowanie do tego wspaniałego sanktuarium – również czas wielu łask i duchowych przeżyć. Teraz, w czasie choroby, zbliżenie się do tego tematu też miało swoją wymowę, a Maryja stała się nam jeszcze bliższa.\nByła w tych dniach, i jest wciąż, przede wszystkim nasza małżeńska jedność i nowe spojrzenie na życie, czas, hierarchię wartości. Na te darmo nam dane łaski, które teraz trzeba pomnażać. Czuję, że rozpoczęliśmy nowy etap życia. Dla mnie – to także czas przyspieszenia pracy nad sobą. Słowa „zrób porządek w sercu” rozbrzmiewają we mnie podwójnie. Spoglądam na czerwono-żółtą kartkę z tym napisem. W szpitalu powiedziano Staszkowi, że ma „upośledzone serce”. Teraz lekarze chcą je choć trochę usprawnić. Ja jednak wiem, że mój mąż, tak naprawdę, nie ma upośledzonego serca. Jego serce, jego dusza – są zdrowe, mocne i pełne miłości! Ja też chcę „uporządkować” swoje serce. Nie pozwolić mu stać się upośledzonym. Usprawnić je jak to tylko możliwe – z pomocą łaski, jaką niosą sakramenty i modlitwa, a także dzięki jedności z mężem, dziećmi, wnukami, przyjaciółmi, wszystkimi bliskimi ludźmi. Dzięki ich wsparciu oraz dzięki temu, co mogę im wszystkim dawać czynem, modlitwą i ofiarą.\nPrzyszły też momenty trudne i pouczające. Pierwsza noc w domu. Napięcie. Lęk. I świadomość: każda chwila jest darem. Później, powoli, było spokojniej. Aż któregoś dnia Staszek – cały czas osłabiony i oczekujący na kolejny zabieg – poczuł się źle i niepewnie. Wtedy… wpadłam w lekki popłoch. I mnie serce zaczęło łomotać. Zdałam sobie sprawę, że owszem, otrzymaliśmy wiele i chcemy dać tego świadectwo. Ale też – jak napisaliśmy na początku – to doświadczenie nie skończyło się. Ono trwa. I wszystko może się zdarzyć. Każda chwila niesie nową rzeczywistość. Zrozumiałam, że wszystko może się powtórzyć i poczułam wtedy, że wcale nie jestem taka pewna, czy znowu tak samo pięknie przeżyłabym – albo przeżylibyśmy – to nowe doświadczenie. Zrozumiałam, że muszę całkowicie zaufać; być „gotowa na wszystko” i wciąż trzymać się tak blisko Jezusa, jak to tylko możliwe. Dziękując Jezusowi za każdą – małą i wielką łaskę, proszę Go: Jezu Opuszczony i Zmartwychwstały! Daj nam całkowite zaufanie w Twoje Miłosierdzie. Daj miłość, pokój i radość. Daj niezłomną wiarę w Twoją Opatrzność. Daj potrzebne łaski wszystkim, którzy modlą się za nas i pomagają nam. Bądź dla nas zawsze Źródłem życia. Amen.\nZ cyklu:, Numer archiwalny, Miesięcznik, 2016-nr-09, Autorzy tekstów, Panorama wiary, Salik Dobromiła


MONTUJ GREE – ODBIERAJ NAGRODY ZA FREE! – GREE – klimatyzacja – klimatyzatory domowe i komercyjne oraz pompy ciepła\nDołącz do programu lojalnościowego GREE i zbieraj cenne nagrody!\nWystartowała II edycja programu Gree Wspiera Instalatorów: „Montuj Gree – odbieraj nagrody za Free”! W programie organizowane są akcje oraz kampanie promocyjne dla Autoryzowanych Instalatorów GREE.\nZyskuj z GREE WSPIERA INSTALATORÓW\nZainstaluj aplikację GREE na swoim urządzeniu mobilnym, zbieraj punkty i wymieniaj je na cenne nagrody. Korzystasz już z aplikacji? Pamiętaj o jej aktualizacji w Sklepie Play (Android) lub App Store (iOS).\nW aktualnej wersji aplikacji kliknij ikonkę PROGRAM, gdzie znajdziesz akcję:\nMONTUJ GREE – ODBIERAJ NAGRODY ZA FREE\nzarejestruj się w aplikacji „Gree – Strefa Instalatora”\nZebrane punkty, w dowolnym momencie trwania akcji, wymienisz na cenne nagrody! Czekają na Ciebie między innymi wiertarko-wkrętarki, klucze dynamometryczne, odzież 4F i wiele innych!\nAkcja MONTUJ Z GREE, ODBIERAJ NAGRODY ZA FREE trwa do 30 czerwca 2021 r. lub do wyczerpania zapasów. Zasady naliczania punktów w Programie oraz pełen Regulamin Programu Gree dostępny jest w aplikacji.\nWszelkie pytania dotyczące Programu Gree, prosimy kierować na adres mailowy aplikacja@gree.pl.


Dlaczego warto zaopatrzyć firmę w wielofunkcyjne urządzenie drukujące? | J - A - K ?\nDlaczego warto zaopatrzyć firmę w wielofunkcyjne urządzenie drukujące?\nLis 19 Lis 19 J - A - K ?\nWielofunkcyjne urządzenie drukujące umożliwia drukowanie, skanowanie oraz kserowanie. Obecnie na rynku jest bardzo duży wybór tego typu sprzętów. Małe i średnie przedsiębiorstwa często zaopatrują się w niewielkich rozmiarów drukarki z funkcją kopiowania. Są to urządzenia proste, wielozadaniowe, co pozwala na redukcję wydatków. Brak konieczności zakupu osobnych urządzeń jest ewidentną zaletą. Sprzęty te dzielą się na atramentowe i laserowe. Istnieją modele zarówno drukujące w kolorze, jak i monochromatyczne.\nDuże firmy potrzebują wielozadaniowych urządzeń. Tego typu modele są wydajne, zapewniają bezawaryjną pracę oraz wysoką jakość wydruku. Zakup drukarki każdemu pracownikowi jest nieopłacalny – warto postawić na wydajne urządzenie, które obsłuży całą firmę. Przykładową ofertę takich sprzętów można znaleźć na stronie https://agapo.pl/kserokopiarki-kolorowe-nashuatecricoh-c-1890.html.\nrodzaj drukowanych dokumentów,\nPrzed wyborem sprzętu należy się zastanowić, jakie dokumenty będą najczęściej drukowane. Jeśli firma potrzebuje wielu grafik, lepiej sprawdzi się urządzenie laserowe. Przy wydrukach tekstu warto rozważyć model atramentowy.\nWolnostojące kserokopiarki posiadają wyświetlacz, który ułatwia użytkowanie; można je umieścić w ogólnodostępnym miejscu. Większość modeli posiada możliwość przesyłania dokumentów bezpośrednio na maila. Urządzenia te są niezbędne do pracy w większych firmach, ponieważ szybkość drukowania i skanowania zdecydowanie zwiększa wydajność pracy. Producenci profesjonalnych kserokopiarek często oferują również usługi serwisowe.


Wydział nienawiści ministra Ziobry może obalić władzę PiS. (Rzeczpospolita)\nCo gorsza – to po trzecie – przecieki te pokazują nieformalne powiązania pomiędzy dyspozycyjnymi wobec polityków sędziami, usłużnymi dziennikarzami i służbami specjalnymi działającymi na zamówienie. Taki nieformalny sojusz może zniszczyć każdego. Przeciętny wyborca może przypomnieć sobie o tym, że po reformach ministra sprawiedliwości służby mają nieograniczony dostęp do danych firm telekomunikacyjnych, listy połączeń, logowań, listy przeglądanych stron. Zbigniew Ziobro ma środki, by oczernić i zniszczyć dowolną osobę. Dzisiaj sędzia jutro ja. Wraca poczucie personalnego zagrożenia przez państwo znane z końca pierwszej kadencji rządów PiS. Afera resortu Zbigniewa Ziobry może wzmocnić te nastroje. Lęk był główną przyczyną porażki wyborczej Jarosława Kaczyńskiego w 2008 roku. Ten scenariusz może się powtórzyć, jeśli opozycja będzie potrafiła przekonać przeciętnego wyborcę, że on sam może w przyszłości paść ofiarą podobnych praktyk wymiaru sprawiedliwości.cyduje reżyser.\nDo tej pory stosowano dość prosty mechanizm wyciszania skandali. Po pierwsze podważano legalność zarzutów: „nie doszło do złamania prawa”. Po drugie „mimo to” realizowano jakieś publiczne zadośćuczynienie. Nagrody „które się nam po prostu należały” „zwrócono” do Caritas. Kuchciński wpłacił tamże 20 tys. zł. Co prawda „prawo nie zostało złamane” ale w imię „wyższych standardów” wprowadzimy procedury, które uniemożliwią tego typu przypadki w przyszłości. Wyborca nie tylko dowiadywał się, że wszystko jest w porządku, mało – jeszcze nigdy nie było tak dobrze, a zaraz będzie jeszcze lepiej. Krótko mówiąc nie może być mowy o winie, ale winnych ukarzemy, bo nikogo nie traktujemy surowiej niż sami siebie. Instrukcja obsługi afer PiS była genialna w swej prostocie. Tym razem nie zadziała.\nJednym z powodów, dlaczego ten skrypt nie pasuje do afery Ziobry jest taki, że ma ona charakter rozwojowy. Do tej pory wszystkie skandale były bardzo ograniczone w czasie. Świetnym przykładem może być Afera Dwóch Wież. „Gazeta Wyborcza” opublikowała w krótkim czasie większość faktów, wskazując jako dowód nagrania. Bohaterowie skandalu zyskali pełną wiedzę o tym, czym dysponuje przeciwnik i mogli wypracować konsekwentną strategię obrony. Dlatego nawet podejrzenie pośrednictwa przy wręczeniu łapówki nie zaszkodziło Jarosławowi Kaczyńskiemu.


.:Wargaming Zone:. - serwis wargamingowy - .:Artykuł - 22 czerwca 1941, czyli jak zaczęła się Wielka Wojna Ojczyźniana:.\nData: Pi± 20 Cze, 2008\nRecenzja książki Marka Sołonina\nTytuł: 22 czerwca 1941, czyli jak zaczęła się Wielka Wojna Ojczyźniana, autor: M. Sołonin, Wydawca: Rebis; Oprawa: twarda; Format: 13,5 x 20,5 cm; Język: polski; ISBN 978-83-7510-130-0, Stron: 544.\nWydawało się, że rok 1941 będzie przełomowy dla dopiero co rozpoczętej przez III Rzeszę wojny. Dwa wielkie, dominujące nad Europą imperia totalitarne - hitlerowskie Niemcy i kierowany przez Stalina ZSRR czule do siebie wzdychały formalnie nadal podtrzymując zawarty w 1939 r. pakt o nieagresji. Obaj tyrani po cichu szykowali się jednak do konfrontacji. Doszło do niej w połowie tego jakże pamiętnego dla obu stron roku. 22 czerwca 1941 r. Wehrmacht rozpoczął agresję na ZSRR. Mimo ogromnej przewagi Armii Czerwonej w sprzęcie i w ludziach, Niemcy odnieśli w pierwszych dniach wojny z Sowietami zaskakujące sukcesy, rozbijając i biorąc do niewoli ogromne rzesze czerwonoarmistów. Jak to możliwe, że tak silna i pod względem liczebnym i pod względem technicznym armia poniosła tak bezprzykładną klęskę? Czy rzeczywiście Niemcy byli tak silni, jak ich do tej pory przedstawiano? Czy Armia Czerwona została zdradziecko zaskoczona, bo gdyby nie to, z pewnością pokazałaby co potrafi?\nTe i podobne pytania od dawna nurtowały historyków. Niestety w czasach komunistycznych nie można było swobodnie na ten temat dyskutować ani publikować książek, które podważałyby jedyną, prawomyślną wersję wydarzeń „ustaloną" przez radzieckich propagandzistów. Po tym jak upadł ZSRR i otwarto częściowo archiwa, zaczęły się ukazywać książki rzucające nowe światło na historię tej wojny, jednocześnie na ogół dość sensacyjne i przez to budzące kontrowersje. Najważniejszą z nich był niewątpliwie „Lodołamacz" Wiktora Suworowa. Postawił on przede wszystkim tezę, że Stalin wcale nie był takim barankiem światowego pokoju, za jakiego pragnęli by uchodził komuniści i że w 1941 także szykował się do wojny z Hitlerem, tylko że Hitler go ubiegł, zaskakując Armię Czerwoną na pozycjach dobrych do ataku, ale nienadających się do skutecznej obrony. To, zdaniem Suworowa, była jedna z głównych przyczyn radzieckiej klęski w 1941 r.\nKsiążka Marka Sołonina „22 czerwca 1941, czyli jak zaczęła się Wielka Wojna Ojczyźniana", wydana przez wydawnictwo Rebis (to samo, które wydało w Polsce pracę W. Suworowa) początkowo również wydawała mi się być kolejną pozycją z gatunku suworowszczyzny. Jednak już po lekturze kilku pierwszych akapitów musiałem zmienić zdanie. Książka napisana jest miejscami w stylu Suworowa, autor, chyba trochę zazdroszcząc popularności swojemu rodakowi, w kilku miejscach wprost sobie z niego dworuje, jednak co do ujęcia meritum stara się wyraźnie od niego odróżniać. Przede wszystkim dużo jest w książce liczb, cytatów, szczegółowych informacji, a mniej epickich opowieści, przez co robi wrażenie bardziej naukowej. Spotkałem się wręcz z opiniami, że jest tą faktografią nadmiernie przepełniona.\nAutor zgadza się z Suworowem co do jego zasadniczej tezy, że Stalin planował agresję na Niemcy w 1941 r. i że Hitler w swoich posunięciach tylko nieznacznie go ubiegł. Dowodzą tego, zdaniem autora, nie tyle same dokumenty, pamiętniki i plany, które również w swojej książce licznie przytacza i komentuje, ale faktycznie przeprowadzone rozwinięcie wojsk radzieckich, wykonane tuż przed niemiecką agresją na Kraj Rad. Zdaniem autora istniał Wielki Plan pochodu na zachód i poniesienia zarzewia wszechświatowej rewolucji krajom Europy. Co więcej, dowodzi on, że plan ten w 1941 r. zaczęto wcielać w życie. Konkretnie chodzi o niedoszłą inwazję na Finlandię, połączoną z atakami potężnych zgrupowań lotnictwa sowieckiego na ten kraj, przeprowadzonymi w pierwszych dniach operacji „Barbarossa".\nNa podstawie różnorodnych dokumentów i relacji świadków autor dowodzi, że inwazję planowano już dużo wcześniej i że był to jedynie fragment Wielkiego Planu. Gdy rozpoczęła się „Barbarossa", nikt tego raz wprawionego w ruch trybu machiny wojennej nie zatrzymał. Dzięki temu dochodziło do absurdalnych sytuacji: część jednostek pancernych znajdująca się naprzeciw Niemców na odcinku leningradzkim frontu, zamiast z nimi walczyć, porzuciła znajdujące się na tym odcinku własne dywizje piechoty i zgodnie z wcześniejszymi dyrektywami przystąpiła do inwazji na Finlandię. Podobnie radzieckie lotnictwo znajdujące się w północnych regionach kraju, które zamiast wspierać załamującą się obronę Frontu Północno-Zachodniego w najlepsze bombardowało wówczas Helsinki i okolice. Tak więc autor przyjmuje podstawową tezę Suworowa, doceniając jego wkład w upowszechnianie nowego spojrzenia na Wielką Wojnę Ojczyźnianą, jednak w tym miejscu ich drogi się rozchodzą.\nOtóż Sołonin podważa m.in. drugą główną tezę Suworowa i zarazem dawniejszych historyków o nieprzygotowaniu Armii Czerwonej do wojny i o tym, że została ona przez Niemców zaskoczona. Wykazuje punkt po punkcie, że w rzeczywistości efekty tego zaskoczenia były mizerne. Po pierwsze, wiele jednostek radzieckich zostało już zmobilizowanych i rozpoczęło manewry wojenne przed inwazją Niemców, co jego zdaniem wskazuje właśnie na istnienie elementów Wielkiego Planu, które w tym momencie zaczęto wcielać w życie. Po drugie, wskazuje na to, że straty poniesione przez szereg jednostek w pierwszych chwilach wojny niemiecko-radzieckiej na ogół były znikome, że katastrofa nastąpiła tak naprawdę później. Punkt trzeci to wszechwładne niemieckie lotnictwo, które w rzeczywistości, jak wskazują dokumenty, pamiętniki i relacje świadków, nie było tak wszechwładne, jak to zazwyczaj ukazywano. Punkt czwarty to problemy łącznościowe Armii Czerwonej - również w tym względzie, jeśli sięgnąć do konkretnych liczb, okazuje się, że było inaczej. Autor rozprawia się również z kolejnym mitem - o zacofaniu technicznym Armii Czerwonej, w tym jej lotnictwa, które to zacofanie miało być rzekomo kolejną z przyczyn klęski.\nW zasadzie spora część książki to zanegowanie większości dotychczas funkcjonujących tez na temat Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Wśród dalszych zakwestionowanych popularnych poglądów, które przyznam i mi wydawały się dotychczas do tego stopnia niepodważalne, że traktowałem je jak aksjomaty, jest także teza o wpływie czystek stalinowskich wśród korpusu oficerskiego Armii Czerwonej w latach 30-tych na późniejsze początkowe jej klęski. Według dość powszechnie przyjętej opinii, Stalin wymordował wówczas większość swoich najlepszych dowódców i przez to w 1941 Armią Czerwoną „nie miał kto dowodzić", co stało się jedną z przyczyn jej katastrofy. Autor i to podważa, powołując się na liczby, wskazując, że procentowo aż tak wielu oficerów w tych sławetnych czystkach nie zginęło i że niekoniecznie ginęli ci merytorycznie najlepsi.\nJak dotychczas książka ta jawić się Wam może jako wielka negacja wcześniejszych ustaleń historyków na temat tego co wydarzyło się między ZSRR a Niemcami w 1941 r. I po części tak jest. Ale co autor proponuje w zamian?\nW wielu przypadkach nie otrzymujemy odpowiedzi wprost. Za to autor obszernie cytuje dokumenty, pamiętniki, archiwa, wspomnienia, pozwalając nam wyrobić sobie samemu zdanie. Nie boi się też powiedzieć, że w niektórych sprawach „wie, że nic nie wie". Tym też różni się, od wielu kolegów z branży, którzy takie luki wypełniają własnymi epickimi opowieściami.\nDopiero z czasem, stopniowo, z tej obszernej plątaniny faktów, dat, liczb, wyłania się mniej lub bardziej spójny obraz. Odpowiedź jest jednak na tyle zaskakująca i obrazoburcza, że autor wydaje się bać jej samej i ogranicza się bardziej do jej zasugerowania. Ostatnie słowo dopowiedzieć musi sobie sam czytelnik.\nZ książki wyłania się obraz Armii Czerwonej, którą w chwili napaści Niemiec na ZSRR ogarnęły zjawiska ze wszech miar dziwne. Obserwujemy dowódców i wyższe organy władzy radzieckiej od samego początku panicznie obawiające się Niemców, struchlałych ze strachu wysokich rangą towarzyszy, na pierwsze wieści o wybuchu wojny wysyłających swoje rodziny i dobytek na wschód, dowódców ogarniętych dziwną niemocą, nieodparcie przekonanych o przeogromnej przewadze Niemców, której nie są w stanie się oprzeć. Dalej widzimy, jak to wahanie, ta niepewność dowódców i władz udziela się niższym szczeblom armii.\nWszyscy zaczynają myśleć przede wszystkim o tym, jak uratować własną skórę. Jedni pod pretekstem otrzymanych rozkazów „elastycznie" interpretując ich treść, inni z własnej inicjatywy, często jak to potem tłumaczą w pamiętnikach, „pod naporem przeważających sił" rozpoczynają odwrót na wschód. Oczywiście część zostaje na miejscu i spełnia swój żołnierski obowiązek na ogół do czasu aż Niemcy, wykorzystując luki we froncie po tych, którzy uciekli, nie okrążą danego pułku czy większego zgrupowania. Wtedy i oni na ogół rozpoczynają paniczną ucieczkę - przebijanie się, w trakcie którego spora część, a na ogół większość ulega rozproszeniu (by nie powiedzieć dezerteruje), poza tym utracony zostaje także bezcenny sprzęt: czołgi, samoloty, ciężarówki i transportery.\nAle to wszystko to jeszcze nie odpowiedź. Pozwala nam natomiast zrozumieć, dlaczego autor tak szczegółowo przytaczał różnorodne liczby, dokumenty, fragmenty pamiętników. Wizja, jaka się z nich wyłania, jest na pierwszy rzut oka na tyle absurdalna, że bez przeprowadzonego przez autora „przygotowania" trudna do zaakceptowania. Nieśmiało przebijająca się z tego gąszczu danych odpowiedź jest taka, że w 1941 r. Rosjanie, a przynajmniej znaczna ich część, nie chcieli walczyć. Wpływ na to miał reżim polityczny rządzący tym krajem, ten sam, który głosząc poprawę doli robotników i chłopów wcale jej nie poprawił, a wręcz przeciwnie, za to masowo stosował terror, a nawet dopuszczał się ludobójstwa w stosunku do swoich własnych obywateli (na Ukrainie w latach 30-tych Stalin konfiskował zboże, które eksportował, kupując za uzyskane w ten sposób pieniądze maszyny i nowe technologie wojenne).\nBolszewicy nie zaprowadzili powszechnej równości. Nadal istniała warstwa, która bogaciła się kosztem reszty społeczeństwa, podczas kiedy ono głodowało. Kolektywizacja wsi i szereg innych działań w sferze gospodarczej rządu radzieckiego musiały sprawić, że społeczeństwo, którym kierował, najdelikatniej mówiąc nie pałało do władzy i wszystkich jej przedstawicieli zbyt ciepłymi uczuciami. Funkcjonując zniewolone w tamach państwa totalitarnego nie miało jednak wyboru. Wojna z Niemcami stworzyła mu jedną z nielicznych sytuacji, kiedy ta możliwość wyboru zaistniała. W bezpośrednim sąsiedztwie pojawiła się siła, która mogła władzy radzieckiej zagrozić i której ta władza rzeczywiście się bała. Siła, która mogła zmienić życie ludzi radzieckich. Moc przymusu i groźba zastosowania terroru, które trzymały w żelaznym uścisku członków społeczeństwa radzieckiego, sprawiając, że karnie, kolektywnie wykonywali to czego władza radziecka od nich oczekiwała, na chwilę jakby prysły. Wielki kolektyw rozpadł się na wiele pojedynczych, zagubionych atomów. To był ten moment, w którym społeczeństwo radzieckie okazało wotum nieufności rządzącej nim władzy i wszystkim jej organom, do tego stopnia, że wręcz było gotowe jak najszybciej ją zmienić, masowo poddając się, dezerterując, nie spełniając swoich obowiązków, po prostu starając się biernie całą tą zawieruchę przeczekać. Tak było przez pierwsze dwa, może trzy miesiące, a może ciut dłużej.\nPotem jednak nastroje się odwróciły i Rosjanie lojalnie wspierając swoją władzę, jak za czasów Napoleona, stawili niemieckim najeźdźcom bohaterski opór aż do całkowitego rozgromienia faszyzmu, w czym ZSRR odegrało decydującą rolę.\nZatem co się zmieniło? Bo coś się musiało zmienić na przestrzeni 1941 roku, że potem, począwszy od 1942 r. wojska radzieckie aż tak fatalnie nie walczyły. Najkrócej mówiac, zdaniem autora, w przeciągu niedługiego czasu Rosjanie zorientowali się, że nowa niemiecka władza, która nadchodzi by zastąpić dotychczasową, radziecką, jest od tej starej jeszcze gorsza. Jak ta teoria ma się do rozpowszechnienia „Mein Kampf", gdzie przecież wszystko zostało napisane czarno na białym? Przecież wydane zostało ono wiele lat wcześniej. Autor wskazuje, że większość prostych Rosjan była niepiśmienna, a z kolei w interesie współpracy między ZSRR a Niemcami, tego rodzaju informacje nie były w radzieckich środkach przekazu i przez propagandę przedstawiane. Stosunek do Niemców zmieniło natomiast ich brutalne postępowanie na okupowanych obszarach i w stosunku do jeńców radzieckich oraz dalsze, tym intensywniejsze wraz z początkowymi sukcesami Wehrmachtu, głoszenie ideologii rasistowskiej, traktującej Słowian jako podludzi i przyszłych niewolników rasy panów, przewidzianych do planowej likwidacji, gdy już spełnią swoją dziejową rolę w przebudowie świata według hitlerowskich wizji. Wobec takiej alternatywy władza radziecka jawić się mogła jako lepszy wybór, a przynajmniej jako wybór mniejszego zła. Miała ona jeszcze jedną zaletę - ostatecznie była to dla Rosjan władza „swoja", a nie obca.\nTak więc, po wielu rozbudowanych wywodach autor dochodzi ostatecznie do innej starej prawdy na temat wojny III Rzeszy z ZSRR - że gdyby Hitler inaczej postępował z narodami ZSRR i nie głosił ideologii rasistowskiej, zapewne Rosjanie mniej gorliwie walczyliby za Stalina, co mogłoby przechylić szalę wojny na korzyść III Rzeszy. Stało się jednak inaczej, a naród rosyjski, który wraz z innymi narodami słowiańskimi Hitler chciał zetrzeć z powierzchni ziemi, mimo że po klęsce w 1941 r. nie miał już takich środków, jakie ZSRR posiadało na samym początku wojny, zdołał powstrzymać napór Wehrmachtu i pod Moskwą, i pod Stalingradem, i pod Kurskiem. Ci sami Rosjanie, którzy mając w 1941 r. najnowocześniejsze na świecie czołgi nie byli w stanie powstrzymać wielokrotnie słabszych od nich Niemców, później dysponując nieporównanie skromniejszymi środkami, mimo ogromnej przewagi przeciwnika, częstokroć byli w stanie wytrzymać jego najzacieklejsze ataki.\nWypływa zatem z tej książki, jeszcze jeden, być może smutny dla militarystów wniosek: że tak naprawdę nie posiadany przez Rosjan i Niemców sprzęt, jego ilość ani jakość zdecydowały o wyniku wojny na froncie wschodnim. Bez determinacji narodu rosyjskiego nawet najnowocześniejsze środki walki nie byłyby w stanie dać Stalinowi zwycięstwa. Z kolei błędem Hitlera było, iż prowadzoną przez siebie polityką sam tą determinację Rosjan wyzwolił.\nPodsumowując, oceniam pracę Sołonina jako jedną z najlepszych książek, jakie udało mi się ostatnio przeczytać. Książka jest ciekawie, wciągająco napisana, zawiera dużo liczb, cytatów i innych danych dotyczących początków wojny niemiecko-radzieckiej. Osoby, które nie zgadzają się z poglądami autora, zarzucają mu zwykle tendencyjność w doborze materiałów źródłowych, jednak w mojej ocenie tak nie jest, bo w książce można też znaleźć szereg materiałów podważających niektóre z tez autora. Dowodzi to, że z pewnością nie dobierał ich zupełnie tendencyjnie. Autor nie operuje też żadnymi cudownymi, świeżo odkrytymi materiałami. W swojej pracy przytacza jedynie to co jest już powszechnie znane. Rewelacji pod tym względem spodziewać się więc nie należy. Z kolei operowanie już znanymi dokumentami, liczbami i fragmentami wspomnień, często przytaczanymi przez innych, ułatwia dyskusję. Umożliwia dokonywanie porównań i bezpośrednią polemikę z innymi autorami. Książka ta może być dla wielu osób wartościowa także z tego względu, że pozwala pośrednio poznać poglądy innych współczesnych rosyjskich historyków, których prace są w naszym kraju często niedostępne.


Survival forum • Zobacz wątek - Kozubnik\nNapisane: 10 kwi 2013, 15:57\nDołączył(a): 10 kwi 2013, 15:52\nNapisane: 11 kwi 2013, 13:40\nNa zdjęciach to ładnie wygląda. Może w przyszłości odwiedzę, na chwilę obecną można na moim miejscu nacieszyć się tylko zdjęciami i opowieściami innych\nNapisane: 22 cze 2013, 10:20\nDołączył(a): 21 cze 2013, 12:59\nObecnie Kozubnik jest po części w remoncie, po części w rozbiórce, więc to ostatni moment, żeby zobaczyć jakieś jego pozostałości. Podobno stoi jeszcze "Kiczora", czyli najwyższy budynek, z dachu którego są naprawdę niezłe widoki. No i sporo emocji towarzyszy wejściu, bowiem trzeba pokonać zlokalizowane umieszczone nad krawędzią budynku schody, które rzecz jasna już dawno zostały pozbawione poręczy i innych stalowych elementów\nJeśli ktoś ma ochotę to zachęcam do obejrzenia zdjęć, które zrobiliśmy w Kozubniku w sierpniu 2012:\nOśrodek wypoczynkowy Hutniczego Przedsiębiorstwa Remontowego wybudowany został na przełomie lat 60. i 70. XX wieku w Porąbce-Kozubniku. Otoczony górami, luksusowy kompleks hotelowy stał się samowystarczalnym miasteczkiem, które dysponowało m.in. własnym ujęciem wody, awaryjnym systemem zasilania czy oczyszczalnią ścieków. Przez Kozubnik przewijało się nawet kilkadziesiąt tysięcy ludzi rocznie, od wszelkiego rodzaju czerwonych świń z Polski i krajów "zaprzyjaźnionych" po szeregowych pracowników państwowych przedsiębiorstw. Do dyspozycji gości był szereg kawiarni i restauracji, kompleks sportowy z krytą pływalnią i funkcjonującym zimą wyciągiem narciarskim, salon odnowy biologicznej, sale konferencyjne i wiele innych miejsc, które w ówczesnych czasach były czymś więcej niż luksusem.\nWedle niektórych źródeł, w czasie trwania stanu wojennego ośrodek stał się koszarami zomo oraz miejscem internowania dysydentów.\nWraz z zachodzącymi w Polsce przemianami gospodarczymi, upadkiem HPR, zaniknięciem funduszy wczasów pracowniczych i generalnie mniejszym popytem na usługi turystyczne ośrodek zaczął borykać się z problemami finansowymi, a w 1994 roku został zamknięty. Nieudolnej próby wznowienia działalności podjęła się spółka z siedzibą w Stanach Zjednoczonych. Skończyła się ona jednak zajęciem większości majątku przez syndyk. Od 1998, kiedy to zamknięta została ostatnia kawiarenka, wszystko co pozostało zaczęła być konsekwentnie rozkradane i dewastowane. Dzisiaj zajmujący ponad 7-hektarowy teren kompleks jest już zupełną ruiną i z dużym dystansem trzeba spoglądać na wszelkie wizualizacje wieszczące reanimację trupa. Tym bardziej, że prawdopodobnie wciąż nierozwiązana jest kwestia gruntów, o które batalię prowadził Powiat Bielsko-Biała.\nMa jednak dzisiejszy Kozubnik swój niepowtarzalny klimat i z całą pewnością jest jednym najpopularniejszych miejsc przyciągających miłośników miejskiej eksploracji i fotografii. Szczególnej specyfiki dodaje temu miejscu fakt, że w jego bezpośrednim sąsiedztwie stoją domy mieszkalne, sporo z nich było tam pewnie jeszcze przed rozpoczęciem budowy ośrodka. Mało tego, ktoś zamieszkuje także niewielką część jednego z budynków hotelowych, który w zdecydowanej większości jest zrujnowany!\nZdecydowanie najciekawszym elementem wycieczki po ruinach kurortu jest tzw. Kiczora, czyli najwyższy budynek kompleksu, który na swój dach zaprasza ludzi chcących pokonać swój lęk wysokości poprzez wspinaczkę po przestarzałych i pozbawionych poręczy schodach Na górze czekają świetne widoki na góry oraz okoliczne domy.\nPrzed wypadem do Kozubnika polecamy obejrzeć w internecie zdjęcia z czasów świetności ośrodka HPR. Łatwiej wtedy poruszać się po budynkach, których przeznaczenie nie zawsze udaje się już dzisiaj rozszyfrować.\nUpper Silesia Urbex\nNapisane: 27 paź 2013, 15:40\nFajna miejscówka, przypomina trochę plan akcji jakiejś gry postapo. Macie może jakieś info o podobnych miejscach w Lublinie i okolicach ?\nNapisane: 27 paź 2013, 16:20\nMoże tutaj znajdziesz coś dla siebie Klik Szkoda że nie ma tam jakiejś wyszukiwarki, ale nic lepszego nie znam\nNapisane: 03 lis 2013, 23:39\nAno niema, ale po obejrzeniu fotek zmotywowałem się do poszukania czegoś na własną rękę, tak więc dzięki\nNapisane: 04 lis 2013, 12:26\nDołączył(a): 04 lis 2013, 12:13\nMożna jeszcze zwiedzać ten Kozubnik?\nbiodermokosmetyki kosmetyki dla osób bardziej wymagających\nNapisane: 06 lis 2013, 13:40\nDołączył(a): 06 lis 2013, 13:26\nCiekawe miejsce. Nie wiedziałem, że takie istnieje.\nw naszej hurtowni znajdziesz kosmetyki macadamia


''Łowcy lotów''. Sposoby na tanie latanie i podróżowanie\nJak dolecieć na koniec świata i nie zbankrutować? Na zdjęciu: lot nad Pico de Teide na Teneryfie (fot. Bartek Piziak)\nJak nie wydać majątku na wakacyjny wyjazd? Czy podróż dookoła świata zamknięta w rozsądnym budżecie jest możliwa? Bartek Piziak, organizator warsztatów dla "łowców lotów" oraz inni poszukiwacze cenowych okazji przekonują, że w erze tanich linii lotniczych każdy może sobie taki niedrogi urlop zorganizować.\n„Tanie loty do Norwegii z Warszawy za 39 PLN”, „Maroko w czerwcu za 319 PLN”, „Rekord cenowy! Grenlandia z Danii za 1661 PLN!” - to przykładowe podróżnicze okazje cenowe z ostatnich dni. Czytając takie hasła, nie mamy wątpliwości, że tanie podróżowanie jest możliwe. Dawno już minęły czasy, gdy Polakom ograniczano dostęp do paszportów, a nawet jeśli udawało im się wyjeżdżać do krajów bloku wschodniego, to fundusze mieli ściśle wyliczone. Nieliczni szczęściarze załapywali się na wyprawy alpinistyczne, kajakarskie czy nurkowe za żelazną kurtynę.\nObecnie polscy turyści, trochę na przekór temu, czego doświadczali w przeszłości, rozpanoszyli się po świecie i wszędzie ich pełno. Podróżnik Łukasz Supergan, który niedawno wrócił z pieszej, liczącej 2300 kilometrów wędrówki przez pustynne góry Zagros, na trasie spotkał tylko jednego turystę - oczywiście Polaka, przemierzającego Iran na rowerze.\nKlawiatura i karta kredytowa\nW internecie znajdziemy podpowiedzi, na jakie loty można kupić bilet z dużą zniżką, a także instrukcje, jak to zrobić krok po kroku. Większość z nich jest jednak dość skomplikowana: bilety można zakupić tylko w określonym serwisie, często zagranicznym, podróż związana jest z kilkoma przesiadkami lub nocowaniem na lotnisku, nierzadko wylot jest z innego portu lotniczego niż przylot, a na końcu okazuje się, że pula tanich biletów została już wyczerpana lub są w systemie z jakichś powodów niewidoczne. Czy zatem tanie latanie i podróżowanie jest dostępne dla przeciętnego Kowalskiego, czy jest domeną tylko skutecznych kombinatorów i znawców tematu?\nWidok na wulkan El Misti w pobliżu miasta Arequipa w Peru. ''Loty do Ameryki Południowej (Brazylia/Peru) kosztowały mnie około 1300 PLN'' (fot. Bartosz Piziak)\n- Aby wyszukać loty, śledzę na bieżąco newslettery takich serwisów jak Loter.pl, Fly4free.pl czy Mlecznepodroze.pl. Zazwyczaj nie mam na myśli jakichś konkretnych kierunków. Gdy pojawia się coś interesującego w dogodnym terminie, dzwonię do męża, pytam, czy mu pasuje, i bukuję lot. Daję też znać znajomym, ale niestety w takich przypadkach liczy się tempo reakcji, a nie każdy jest w stanie podjąć decyzję w kilka minut. Zdarzyło mi się, że przy bukowaniu zawiesiła się strona i nie można było dostać potwierdzenia rezerwacji. Nic dziwnego, że dzieją się takie cuda, bo to jest w jednej chwili atak setek, jeśli nie większej liczby osób, na serwer linii lotniczej - dzieli się swoimi doświadczeniami Agnieszka Sosnowska, na co dzień pracująca w banku, która od czasu do czasu dla zdrowia psychicznego musi się wyrwać gdzieś w świat. Niedługo leci na Kubę. Za lot Madryt - Hawana dla dwóch osób tam i z powrotem zapłaciła 325 euro. W zeszłym roku była z mężem w Nowym Jorku. Bilet Warszawa - Nowy Jork - Warszawa dla dwóch osób kosztował ją 1700 zł.\nKazimierz Biernat, terapeuta zajęciowy w Centrum Rehabilitacji Osób Chorych na Stwardnienie Rozsiane, bardzo regularnie przegląda strony przewoźników. Wyszukuje tani lot, a dopiero później zastanawia się nad konkretnym miejscem i możliwościami noclegowymi. Ponieważ preferuje niskobudżetowe wyjazdy rodzinne, najczęściej korzysta z tanich hosteli lub couchsurfingu. - Couchsurfing daje nie tylko możliwość bezpłatnego noclegu, ale pozwala poznać ludzi i kulturę w najprostszy i najciekawszy sposób: poprzez mieszkanie z nimi, wspólne posiłki, wędrówki, rozmowy, zakupy i... zmywanie naczyń. Nasz ulubiony kierunek to Włochy. Kiedyś do Bolonii polecieliśmy za 40 zł w jedną stronę. Za 80 zł wyskoczyłem na zakupy płytowe do Londynu. Wróciłem na drugi dzień. Podstawą jest szybka reakcja. Szukasz tanich lotów? Pamiętaj: w jednej ręce klawiatura, w drugiej karta kredytowa! Na pewno przy częstym lataniu opłaca się wykupić członkostwo w klubie danej linii - podsuwa pomysły Kazimierz Biernat.\nPrzed Riserva Naturale dello Zingaro (Rezerwat Cygana) na Sycylii droga się urywa i dalej można wędrować tylko pieszo. Niedaleko, na lotnisku w Trapani, lądują tanie linie lotnicze Ryanair - loty odbywają się bezpośrednio z Polski (fot. Kamila Gruszka)\nLot z Polski na Sycylię w promocji to około 200 PLN. Widok wybuchającej Etny jest niesamowity. Można również pospacerować po nieczynnych kraterach (fot. Kamila Gruszka)\nMężu, lecimy do Kanady\nMnie także kilka razy przydarzyło się skorzystać z lotniczych promocji, choć niemal za każdym razem, kiedy podróżuję w ten sposób, postanawiam, że robię to ostatni raz. Lot z kurami na pokładzie samolotu linii Kyrgyzstan Airlines z Oszu do Biszkeku podczas burzy z piorunami trzynastego w piątek to moje najciekawsze doświadczenie lotnicze. Wtedy zmęczona po akcji górskiej na Szczycie Lenina (7134 m n.p.m.) w kirgiskim Pamirze po prostu zasnęłam bez świadomości tego, co mogłoby się wydarzyć, gdybyśmy mieli większego pecha. Chyba mogłabym napisać osobny artykuł o przypadkach Kamili Gruszki podczas podróży samolotowych. Zagubiony bagaż, odwołany lub opóźniony lot, zepsuty samolot, choroby dzieci tuż przed podróżą - to niestety standard, jeśli próbuję gdzieś dalej się wybrać. Taka karma. Najchętniej zatem podróżuję rodzinnie samochodem po Europie - bez terminów, dat, których trzeba się trzymać, niezależnie, z poczuciem swobody i wolności.\nZ tyłu głowy tkwi jednak chęć pokazania dzieciom tego dalszego świata i dotarcia tam, gdzie nas jeszcze nie było. Moim nałogiem jest więc śledzenie wpisów w serwisach wyszukujących tanie loty. Kanada za niecałe 1300 zł? Tak dobrej ceny, jak oferowana przez linie Turkish Airlines na ten kierunek, jeszcze nie było, i to na miesiące wakacyjne. Informacja pojawiła się na empiktravel.pl, jednak na stronie linii, u źródła, nie potrafiłam jej znaleźć. Zdecydowałam się więc na telefon do pani z serwisu. To polska strona, więc łatwo się dogadać, a dzwoniąc, wcale nie myślałam, że do Kanady się wybierzemy. Zwyczajnie z ciekawości chciałam sprawdzić, czy loty z „niusa” są w systemie. - Tak, proszę pani, widzę je. Są nawet o kilkadziesiąt złotych tańsze. Rezerwować? Na płatność czekamy do trzech dni. Ma pani więc czas na zastanowienie. W przypadku rezygnacji nie ponosi się żadnych kosztów - wytłumaczyła mi jasno reguły miła pracowniczka call center. - Mężu, właśnie zarezerwowałam loty do Kanady na sierpień. Jedziemy? - oświadczyłam, gdy już trochę ochłonęłam z emocji. Mąż nie miał żadnych wątpliwości. Dokupiliśmy tylko ubezpieczenie w przypadku rezygnacji z lotu.\nNasza wyprawa do Kanady za 1300 zł w dwie strony na osobę. Na miejscu spaliśmy na kempingach w namiotach, a przemieszczaliśmy się wynajętym samochodem. Na zdjęciu: wędrówka w Parc national des Grands-Jardins (fot. Kamila Gruszka)\nDo Kanady wyruszyliśmy w poszukiwaniu dzikiej przyrody. Znaleźliśmy ją w parkach narodowych na wschodzie (fot. Kamila Gruszka)\nŁódki nad jeziorem Cascapédia na półwyspie Gaspésie w Kanadzie (fot. Kamila Gruszka)\nJak się więc okazuje, rezerwacji na ciekawy kierunek w niskiej cenie może dokonać przeciętny miłośnik podróży. Są jednak pewne reguły, którymi trzeba się kierować, jeśli chcemy trafić swoją szansę na tani lot. Jakie są to zasady? Skąd czerpać takie informacje? W sieci znajdziemy na ten temat trochę artykułów, można także wybrać się na specjalistyczne warsztaty. Bartosz Piziak organizuje je w całej Polsce pod hasłem „Łowcy lotów”. Sam także zajmuje się rezerwacjami biletów dla klientów, którzy chcą się wyprawić w bardziej skomplikowane kierunki. Ten „łowca lotów” ma w kwestii taniego latania i podróżowania ogromną wiedzę, którą - co ważniejsze - dzieli się z innymi.\nKamila Gruszka: Za jaką najniższą kwotę można kupić bilet lotniczy?\nBartosz Piziak: - Czasy biletów lotniczych za 1 zł już raczej bezpowrotnie minęły, bo właśnie za takie kwoty jeszcze kilka lat temu kupowaliśmy bilety na trasach europejskich na tzw. tanie linie lotnicze. Dzisiaj trzeba się liczyć z kosztem rzędu 9-19 zł przy najlepszych promocjach za lot krajowy w jedną stronę (np. liniami Ryanair na trasie z Warszawy-Modlina do Gdańska czy Wrocławia) i około 34-39 zł na trasach europejskich. Oczywiście mowa tutaj o najlepszych promocjach linii lotniczych i wiadomym jest, że taka cena jest ceną dumpingową - zaniżoną i ma służyć przede wszystkim promocji danego kierunku lub też usług przewoźnika. Ale jeśli uda nam się zakupić bilety w tych najniższych taryfach, to okazuje się, że latanie może być naprawdę ultratanie. Warto wspomnieć, że w przypadku tanich przewoźników latamy w tej cenie z bagażem podręcznym oraz sami dokonujemy odprawy przez internet.\nCzy podróżować niskobudżetowo można tylko tanimi liniami czy także tradycyjnymi?\n- Rynek usług transportu lotniczego należy do najbardziej dynamicznie rozwijających się, ale także zmieniających się sektorów gospodarki światowej. Odczuwają to także pasażerowie, choćby w cenach biletów. Tradycyjne linie, chcąc być konkurencyjnymi do tzw. przewoźników „low-costowych”, wprowadzają m.in. tańsze taryfy specjalne, które wiążą się jednak z dodatkowymi opłatami (jak ma to miejsce w tanich liniach) za bagaż rejestrowany, catering czy lepsze miejsca w samolocie. Inna sprawa, że coraz częściej możemy kupić bilety w świetnych cenach u tradycyjnych przewoźników na trasach transkontynentalnych, których tanie linie jeszcze nie opanowały lub nie ma takich połączeń z lotnisk polskich.\nBartosz Piziak odwiedził już 70 krajów na pięciu kontynentach. Na warsztatach uczy, jak zostać "łowcą lotów" i skutecznie wyszukiwać najtańszych biletów lotniczych (fot. archiwum prywatne)\nCzy zwykły turysta, nieznający sposobów bardziej doświadczonych łowców promocyjnych lotów, jest w stanie sam zorganizować sobie tanią podróż?\n- Wszystko tak naprawdę zależy od naszej determinacji oraz - przede wszystkim - elastyczności. Większość informacji o liniach lotniczych, ich promocjach i sposobach na tanie podróże możemy dzisiaj zdobyć z internetu, jednak będzie to wymagało od nas co najmniej kilku nieprzespanych nocy oraz sporej dawki klikania i wyszukiwania ofert. Nic nie przychodzi tak od razu - czasami trzeba sporo cierpliwości, by efekty były zadowalające. Osobom, które jednak nie mają za dużo czasu, przychodzimy z pomocą w ramach szkoleń, podczas których uczymy, jakimi narzędziami, gdzie i w jaki sposób kupować najtańsze dostępne bilety lotnicze na różne kontynenty albo w ich obrębie. Czasami zastosowanie prostych sposobów - ale świadomie - pozwoli nam zaoszczędzić nawet kilkaset złotych. A jeśli lecimy z rodziną lub ze znajomymi, to ta kwota rośnie zazwyczaj kilkukrotnie i większy budżet zostaje nam do dyspozycji na samą podróż i przyjemności.\nGdzie najlepiej szukać informacji o tanich lotach?\n- Serwisów publikujących informacje o promocjach lotniczych powstało w ostatnich latach całkiem sporo. Te, które zamieszczają informacje regularnie, to przede wszystkim: Fly4Free.pl, Loter.pl, MlecznePodroze.pl czy nasz serwis LowcyLotow.pl. W przypadku LowcyLotow.pl wszystko zależy od wolnego czasu, bo promocje zdarzają się tak naprawdę codziennie. Sporo jest także serwisów zagranicznych - korzystanie z nich może zwiększyć naszą szansę na zdobycie taniego biletu lotniczego, gdyż oferta mogła jeszcze nie dotrzeć do polskich użytkowników... A tych jest bardzo wielu.\nSalar de Uyuni w Boliwii - jeden z najbardziej płaskich obszarów na świecie na wys. 3653 m n.p.m. (fot. Bartosz Piziak)\nW sieci istnieją różne wyszukiwarki lotów. Jakie polecasz i czy faktycznie można znaleźć na nich najtańsze opcje lotów w dane miejsce?\n- Podobnie jak z serwisami wygląda sytuacja z wyszukiwarkami. Jest ich niezliczona ilość, ale trzeba wiedzieć, z których warto korzystać. Czasami te najbardziej popularne mogą sprowadzić nas na manowce i zamiast tańszego biletu zapłacimy 100-200 zł więcej niż u konkurencji. Poza tym nie w każdej wyszukiwarce kupimy bilet. Są serwisy, które tylko pomagają wyszukiwać (np. Kayak.com, Momondo.com, Skyscanner.com) i potem odsyłają nas do innych serwisów internetowych prowadzonych przez agencje lotnicze (tzw. OTA - online travel agency). I tu nie każda z nich musi mieć taką samą opłatę transakcyjną albo opłatę za płatność on-line lub kartą kredytową, nie każda musi rozliczać transakcje w złotówkach, co przysporzy nam przewalutowań, albo nie musi być do końca uczciwą, co może narazić nas na różne dodatkowe koszty i problemy, jak na przykład brak faktury za bilet. O tym, gdzie warto kupować, a których OTA lepiej unikać, także mówimy na naszych szkoleniach. To temat bardzo obszerny.\nJest takie powiedzenie: "Albo ma się pieniądze, albo czas". Czy faktycznie jest tak, że jeśli wyszukujemy lot na ostatnią chwilę i pilnie potrzebujemy kupić bilet na konkretny termin, to raczej nie mamy szans na zakup taniej opcji?\n- Ta zasada przy podróżach lotniczych w dużej mierze się sprawdza. Choć dziś już minęły czasy, gdy mówiło się o pewnych sztywnych regułach, kiedy warto kupować bilet lotniczy na określony termin czy okres roku. Kupując bilet na ostatni moment, będziemy skazani na cenę przewoźnika, jaka w danej chwili będzie dostępna. Choć i tutaj warto czasami porównywać różne lotniska, na przykład sprawdzić, czy taniej niż z Krakowa lub Warszawy nie będzie nam polecieć do Japonii z Pragi, Berlina lub Wiednia, skąd operuje więcej przewoźników. Różnica może być zaskakująca. Jeśli jednak szukamy okazji na ostatni moment i nie musimy lecieć w konkretnym kierunku, warto rozważyć oferty „last minute” czarterowych linii lotniczych. Te linie świadczą usługi na rzecz touroperatorów i operują na najczęściej wybieranych przez turystów kierunkach wakacyjnych. Z polskich lotnisk nie lata ich zbyt wiele, ale już z Niemiec mamy cały świat w zasięgu ręki i wypad na Jamajkę za 900-1000 zł czy na Wyspy Zielonego Przylądka za 400 zł w obie strony wcale nie musi być wielkim zaskoczeniem. W ostatnich tygodniach z Polski także można trafić na perełki w stylu: przeloty do Meksyku za 1400 zł czy do Wietnamu lub Tajlandii nawet za 1200 zł. I to z Warszawy! Ale decyzję należy podejmować często na 48-72 h przed wylotem. Tak więc im większa nasza elastyczność, tym i większa szansa na niższe ceny biletów.\nJakie poleciłbyś atrakcyjne kierunki dostępne obecnie z Polski?\n- Tak naprawdę wszystko zależy od tego, gdzie chcemy polecieć i w jakim terminie oraz jaki mamy budżet na bilety lotnicze. Najtańsze bilety z polskich lotnisk kupimy do krajów skandynawskich. Jednak na miejscu wydamy więcej i oczywiście rzadziej latamy tam w celach turystycznych i wypoczynkowych. Jeśli skupimy się na krajach basenu Morza Śródziemnego, warto brać pod uwagę Włochy, w tym także Sycylię czy Sardynię, również Maltę oraz Hiszpanię. Coraz więcej ofert pojawia się wśród tanich przewoźników na wyspy greckie. Powolutku otwiera się także Portugalia, do której od wiosny 2015 roku będą latać z Warszawy zarówno linie Ryanair, jak i Wizzair, czyli najwięksi „low-costowi” gracze na polskim niebie.\nWarto jednak pamiętać, że do ceny biletów lotniczych czasami trzeba doliczyć także koszty dojazdu z lotnisk, często oddalonych od centrów miast lub ośrodków turystycznych o kilkadziesiąt kilometrów. Powinno się przekalkulować, czy dana podróż na pewno będzie opłacalna w stosunku do ofert przewoźników tradycyjnych. Czasami warto także sprawdzić ceny biletów z lotnisk zagranicznych, ale położonych niedaleko Polski, które mogą okazać się konkurencyjne, gdyż bardzo często lata z nich po prostu większa liczba linii. Na pewno brałbym pod uwagę Berlin, Pragę, Wiedeń, Budapeszt, a także Lwów w przypadku kierunków azjatyckich. Tutaj sporą podpowiedzią może być to, że aktualna mapa połączeń lotniczych na świecie ma wiele wspólnego z dawną mapą świata kolonialnego. Czasy się zmieniły, ale w kwestiach gospodarczych i transportowych pewien stan rzeczy został zachowany. I tak możemy być prawie pewni, że do Ameryki Łacińskiej najtaniej polecimy z Półwyspu Iberyjskiego. Cóż, i tutaj znajomość geografii świata bywa bardzo przydatna, szczególnie jeśli chcemy zorganizować sobie podróż na przykład dookoła świata lub chcemy lecieć z przesiadkami na kilku biletach lotniczych. Znajomość mapy politycznej świata z lokalizacją największych portów lotniczych jest wtedy dużym ułatwieniem.\nNajtańsze loty z Polski można kupić do krajów skandynawskich - m.in. do Norwegii, by dotrzeć za koło podbiegunowe na Lofoty (fot. Bartek Piziak)\nTania podróż samolotowa dookoła świata jest możliwa? Okrążenie świata to marzenie wielu.\n- Możemy to zrobić niewielkim kosztem. Wystarczy połączyć odpowiednie odcinki takiej podróży właściwymi liniami lotniczymi i może się okazać, że uda nam się okrążyć Ziemię tylko za pomocą przewoźników „low-costowych”. Cena takiej eskapady będzie się wahać od 4 do 8 tys. zł w zależności od liczby odcinków podróży i miejsc, które będziemy chcieli po drodze odwiedzić. Taki wyjazd nie tylko nie zrujnuje naszego domowego budżetu, ale i dostarczy nam dużo więcej wrażeń. Ciekawą, a mniej znaną opcją, są podróże dookoła Europy. Takie zarówno europejskie, jak i światowe trasy układamy na zlecenie naszych klientów.\nCzy są pory roku czy dni tygodnia, kiedy najbardziej opłaca się latać?\n- Jeśli chcemy latać naprawdę tanio, na pewno zrezygnujmy z lotów w okresie wakacji, Bożego Narodzenia, Nowego Roku i w innych okresach świątecznych czy urlopowych. Wtedy linie lotnicze nie tylko nie robią promocji, ale nawet stosują taryfy zwyżkowe, aby zarobić na pozostałą część roku. Trudno będzie także trafić na niskie ceny na loty piątkowe, niedzielne i poniedziałkowe (wcześnie rano, kiedy biznesmeni wracają do pracy). Więc raczej starajmy się szukać terminów w środku tygodnia, unikając weekendów. Aczkolwiek wiele ostatnich promocji pokazało, że i te zasady nie zawsze znajdują zastosowanie. Na podstawie naszych obserwacji trendów w tanim lataniu w ostatnich kilku latach możemy stwierdzić, że miesiącami sprzyjającymi zakupom tanich biletów lotniczych były styczeń, luty, marzec, a także listopad i grudzień.\nTwoje podróżnicze marzenie?\n- Jest ich kilka, jak nie kilkanaście... Na pewno jednak Nowa Zelandia, Madagaskar i Ziemia Ognista. W przypadku tego ostatniego byłem już bardzo blisko realizacji, ale moje sprawy zawodowe w ostatniej chwili się skomplikowały i zakupiony w bardzo dobrej cenie bilet do Argentyny przepadł. Takie ryzyko istnieje, gdy kupujemy bilet na długo przed planowaną podróżą, bo trafia się nam akurat świetna okazja. Ale wierzę, że jeszcze z niejednej takowej skorzystam.\nPolecamy książkę "Lecę dalej. Tanie podniebne podróże" dostępną w formie e-booka w Publio.pl\nBartosz Piziak. Absolwent geografii oraz zarządzania w turystyce na UJ. Zawodowo wykładowca, szkoleniowiec i agent lotniczy, a w wolnych chwilach pilot wycieczek od zadań specjalnych. Od ponad 12 lat pracuje w branży turystycznej. Ekspert w zakresie rynku usług lotniczych. Pomysłodawca i współorganizator wielu imprez podróżniczych (m.in. Kalejdoskop Podróżniczy, Festiwal FMP, Travenalia). Podróżuje po świecie różnymi sposobami i równie chętnie fotografuje odwiedzane miejsca i spotykanych ludzi. Odwiedził prawie 70 krajów świata na pięciu kontynentach. Wspólnie z Marcinem Mentlem prowadzi portal LowcyLotow.pl i organizuje szkolenia z wyszukiwania najtańszych biletów lotniczych.\nKamila Gruszka. Od lat związana z branżą sportową i turystyczną. Długoletni redaktor serwisu GORYonline.com magazynu „GÓRY”. Obecnie współpracuje z Ceneria.pl - outdoorową porównywarką cen oraz świadczy usługi marketingowe i PR-owe dla firm outdoorowych. Prowadzi blog BarSwiat.pl, promujący rodzinne podróżowanie i aktywny wypoczynek. Pilot wycieczek i autorka artykułów podróżniczych i o tematyce górskiej. Publikowała m.in. w „Podróżach”, „Poznaj Świat”, „Globtroterze”, „Turystyce”, „Górach”.\nto w końcu jakie sa sposoby na tanie latanie, bo chyba nie doczytałem...\nArtykulik z serii "zapłać jelonku za szkolonko", dowiesz się co powinno było w nim być.\nNie wstyd takie artykuliki produkować?\nBaba jest dumna bo widząc niska cenę zadzwoniła się upewnić. Gratuluje! Tylko nie przyznawaj się do tego na stronach, które były wcześniej wymienione.\nA jak za 1/10 pensji polecieć na Seszele?\nProsto, trzeba zarabić 20000 USD na miesiąc.\nMożna też zostać osłem i latać tam służbowo by wymieniać się kulturą.\nKolejny artykuł z cyklu jak tanio podróżować, który w żaden sposób nie pokazuje co zrobić, aby latać za grosze. Jest kilka stopni wtajemniczenia. Pierwszy to znajomość wszystkich serwisów, które tu zostały wymienione i kupowanie, gdy pojawi się informacja. Niby proste, ale sporo osób nie wie o nich i z założenia wychodzą, ze za darmo nic nie ma. Kolejny to aktywne zaangażowanie się w dyskusje na forach, na których można wymienić się informacjami uzyskać porady i dowiedzieć się o wielu innych promocjach i okazjach, które pojawiają się każdego dnia. Po dwóch etapach, w których przyswajamy wiedzę czas na nasze działanie. Czyli na wyszukiwanie lotów i poznanie mechanizmów płatności występujących w liniach lotniczych i innych OTA oraz subskrypcji newsletterow. Bez zaangażowania i determinacji i wsparcia innych trudno sobie poradzić. Research jest jak narkotyk. Zaczynasz szukać licytować się kto zbil jeszcze bardziej cenę. Poziom ekspert to podrozowanie za darmo nie kiedy jest okazja, ale kiedy się chce. Wymaga dużej wiedzy, znajomości mechanizmów i odwagi, żeby zaryzykować, a co najważniejsze dyskrecji, bo co nie zostało tu powiedziane wiele okazji to wynik błędu, który przy niewielkiej ilości osób z niego korzystających jest niewykrywalny. Dlatego nie oczekujcie ze ktoś wam zdradzi sposób jak tanio latać czy jeść, to wymaga waszego zaangażowania i czasu. Nie dziwcie się, gdy ktos powie ze leciał za darmo czy nocowal w hotelu za darmo, bo to możliwe.\npierwszy z brzegu wpis z waszej stronki - "Bruksela - Sao Paulo za tyle i tyle ..... prawdopobnie to błąd systemu więc radzimy się spieszyć z zakupem"\nNa warsztaty proponuję jeszcze zaprosić Kuźniara!\nPowiedział,ze nic nie powiedział,jedno jasne zapłacić i przyjdź na warsztaty cwaniak\nGruszka i Piziak radzą ... zabawne :)\nTen Piździak jest pilotem wycieczek i dlatego podróżuje za friko - żałosny lans!


Domy na sprzedaż, 315.00 m2 Lipniak - KRN.pl\nJestem zainteresowany/a szczegółami oferty opublikowanej na KRN.pl Mieszkanie , Lipniak Powierzchnia: 315.00 m2 Cena: 1 150 000 PLN Proszę o kontakt.\nDo sprzedania atrakcyjny dom wolnostojący położony w Lipniaku (gm. Konopnica), wybudowany w 2004 roku. Dom jednopiętrowy, indywidualnie zaprojektowany, o powierzchni 315m2. Na parterze znajduje się wiatrołap, hol, łazienka, kuchnia, salon z jadalnią oraz dodatkowy pokój gościnny z łazienką. Na piętrze są 4 pokoje, 2 garderoby, salon kąpielowy, pralnia oraz sauna. Dostępny jest także garaż dwustanowiskowy\noraz pomieszczenie gospodarcze. Budynek wykończony z najwyższej jakości materiałów.\nDom ogrzewany gazem oraz kominkiem. W łazienkach, kuchni oraz holu znajduje się ogrzewanie podłogowe.\nDom znajduje się na działce o powierzchni 772m2. Teren w całości ogrodzony, posiadający zabezpieczenia tj. alarm, drzwi antywłamaniowe, domofon, monitoring. Wszystkie media są dostępne: woda, gaz, prąd, kanalizacja, Internet, telefon. Brama wjazdowa oraz drzwi garażowe otwierane jednym pilotem.\nW razie pytań proszę o kontakt: Piotr Chojnacki Zobacz kontakt601 272 932.


Harley - Blog motoryzacyjny PremiumMoto.pl\nWyniki wyszukiwania dla: "Harley"\nHarley-Davidson Low Rider S 2020 – test i opinia | O co chodzi z tym Harleyem?\nZa każdym razem, kiedy wsiadam na Harleya, przypominam sobie, dlaczego... w ogóle wsiadam na Harleye. Tutaj nie chodzi o osiągi, świetne zachowanie w zakrętach czy zwinność. Chodzi o emocje, te głębsze, które czujesz, kiedy już przełożysz nogę nad kanapą, chwycisz za kierownicę i wbijesz pierwszy bieg. Te emocje wracają za każdym razem. Wróciły również przy okazji testu Low Ridera S.\nHarley Davidson Street Glide Special – w trasę na dwóch kołach?\nHarley-Davidson Street Glide Special niespecjalnie mi się podoba, w dodatku w ogóle nie lubię motocykli turystycznych. To będzie więc recenzja turystycznego Harleya pisana przez gościa, który dwukołowe sprzęty ...\nHarley-Davidson FXDR – test i opinia | Jaki jest najdroższy Softail?\nHarley-Davidson FXDR. Tego motocykla nie wsadzisz do żadnej szufladki, w których są zazwyczaj zamykane motocykle. Wymyka się on również wszelkim ramom, w których do niedawna były zamknięte Harleye. FXDR to Harley inny niż wszystko, co widziałeś do tej pory, Harley „naj” w wielu aspektach. Co to oznacza w praktyce? Zapraszam na przejażdżkę.\nHarley-Davidson Fat Bob 2018 (114) – test i opinia\nNazywa się Fat Bob. Harley-Davidson Fat Bob (2018). Znam jednak przynajmniej dziesięć epitetów, które lepiej określają tego Boba. Wszystkie są zbyt wulgarne, żebym mógł je tu przytoczyć. Fat Bob 2018 to czyste zło na dwóch kołach, rydwan Belzebuba z prawie dwulitrowym silnikiem. Na jego widok staruszki robią znak krzyża, a matki w popłochu chowają swoje córki do domów. Dlatego momentalnie zdobył moje serce. Pozwólcie, że podzielę się wrażeniami z tygodniowego testu tego grubego motocykla.\nHarley-Davidson Sport Glide – test, opinia, wrażenia z jazdy\nSport Glide razem z całą rodziną nowych Softaili to początek nowej ery dla Halrleya. Harley – podobnie do marek samochodowych – zapytał klientów o ich oczekiwania, a następnie stworzył motocykle, które się w nie wpisują. Najnowszym z nich jest właśnie Sport Glide. Stwierdziłem, że muszę sprawdzić, czy ten sportowo-turystyczny Harley z nowego rozdania może odpowiadać również na Wasze i moje potrzeby.\nHarley-Davidson Softail Slim S – opinia i wrażenia z jazdy | test\nOstrzegam, ten test nie będzie ani obiektywny, ani merytoryczny. To nawet nie będzie test. Raczej opowiadanie. O pewnym Harleyu i jego dwóch cylindrach, które łącznie mają prawie 2 litry pojemności. O Harleyu, który kosztuje dwa razy więcej niż przeciętny samochód miejski i wzbudza zainteresowanie jakby był supersamochodem za milion. O Harleyu-Davidsonie Softail Slim w limitowanej wersji S. Maszynie do bezwstydnego lansu!\nSuzuki GSX-S750 (2020) – test i wrażenia z jazdy | McLaren w cenie Dacii\nSuzuki GSX-S750 przypomniało mi, dlaczego tak chętnie wsiadam na motocykle. Chodzi o to, że w przystępnej cenie oferują osiągi i wrażenia, które w świecie czterech kółek zarezerwowane są dla supersamochodów, cz...\nPlany i założenia na 2019 były ambitne (podobnie jak na 2018) i raczej niewiele z nich wyszło (podobnie jak w 2018). A nawet gdyby wyszło, to i tak jestem z tych, co nie potrafią się cieszyć z tego, co mają. Bardziej z tych, których dobija to, że jeszcze nie mają. A mieć powinni. Na otarcie łez mam jednak samochody (i motocykle). Wybrałem sześć, które w 2019 roku najskuteczniej poprawiły mi humor.\nBMW R nineT Scrambler – opinia i wrażenia z jazdy\nScramblery są super. Może nie tak super, jak café racery, ale są zaraz po nich. Scrambler to lifestyle, to wolność z domieszką buntu, lans bez obcisłego kombinezonu, minimalizm i wszechstronność. BMW R nineT Scrambler dodaje do tego pierwiastek premium oraz bogactwo fabrycznych modyfikacji. Nie mogłem odmówić sobie odrobiny lansu na takim sprzęcie.\nонлайн страховка автомобиля ОСАГО Занимаемся всеми видами страхования для физических и юридических лиц Работаем, почти со всеми страховыми компаниями, банками и лизинговыми компаниями У... – Kwi 10\ntiktok türk takipçi satın al Tiktok takipçi satın almak için uygun zamanı bekleme. Hemen tiktok takipçi satın alma sitemize gel ve tiktok takipçi sayını arttır.... – Kwi 10\nTiktok Takipçi Satın Al Takipçi satın almanın keyfini tiktok takipçi satın alma sitesi ile yaşayın. Tiktok takipçi satın alma son zamanlarda çokça tercih edilmektedir.... – Kwi 09\nJannette many thanks a great deal this amazing site can be proper and also simple – Kwi 09


Zostań Partnerem Kreatora Stron Internetowych 1 Minute Site\n1 Minute Site oferuje Ci trzy różne sposoby na prowadzenie z nami biznesu!\nIdealna, jeśli chcesz zarabiać dzięki swojej witrynie internetowej, mailingowi lub stronie na Facebooku\nProgram afiliacyjny pozwoli Ci uzyskać dwa różne rodzaje wynagrodzenia na podstawie działań użytkowników 1MS, które pochodzą z Twojej witryny. Twoje wynagrodzenie zmieni się, jeśli użytkownik zarejestruje się lub zakupi jeden z naszych pakietów.\nPrzystąp do programu afiliacyjnego\nAgencje internetowe i start upy, programiści, agencje reklamowe, specjaliści ds. web marketingu\nDlaczego warto zostać resellerem PLUS\nProgram Reseller PLUS jest idealnym rozwiązaniem dla tych, którzy pracują w sektorze komunikacji offline lub papierowej i już znają sieć, ale chcą zaoferować swoim klientom projekt komunikacji na 360o.\nMożesz tworzyć strony internetowe o niskich kosztach lub niewielkie sklepy online, używając naszego CMS i szablonów graficznych, w tym wykonanych przez nasz zespół. 1 Minute Site to CMS prosty w obsłudze i możliwy do rozbudowania w każdej chwili. Ponadto, zawsze będziesz miał nasze wsparcie.\nZostań Resellerem Plus\nIdealny dla tych tworzą strony internetowe dla przyjaciół, klientów, kolegów korzystając z planu bardzo korzystnych zniżek.\nDlaczego warto zostać resellerem LIGHT?\nProgram Reseller LIGHT jest przeznaczony dla tych, którzy są pasjonatami sieci i szukają działalności uzupełniającej dla dotychczasowych. Reseller LIGHT może realizować strony www dla klientów, przyjaciół, krewnych, kolegów, zakupując pakiety 1MS ze specjalnymi zniżkami i bez żadnych zobowiązań.\nZostań Resellerem Light\nWszystko czego potrzebujesz do zbudowania strony internetowej\nAdres url Twojej strony np: www.twojastrona.pl\nTwój własny adres e-mail\nTwoja strona będzie widoczna w Google\nZadzwoń do nas kiedykolwiek potrzebujesz pomocy\nPokaż wszystkie zdjęcia i utwórz galerię zdjęć\nUtrzymuj kontakt z Twoimi klientami dzięki SendMiner\nMożesz dodać logo Twojej firmy\nDuża ilość szablonów graficznych do wyboru\nDzięki Picasa możesz dodać więcej zdjęć do strony\nDodaj filmiki z YouTube\nPozwól użytkownikom odnaleźć Cię poprzez dodanie Mapy Gogle\nDodaj plik do strony: PDF, Word, Zip