Czy znacie nazwiska słynnych kobiet? - readlist.pl\nGdyby zapytać Was o najtęższe umysły, o największych naukowców i myślicieli, to kogo byście wskazali? Pewnie Einstein i da Vinci, pewnie trafiłby się jeszcze Darwin, może Edison, Tesla, Newton. Ale jesteśmy w Polsce, więc na pewno nie zabraknie miejsca dla Mikołaja Kopernika. Z dużym prawdopodobieństwem w tym mniej lub bardziej licznym gronie trafi się kobieta. Ale tylko jedna. I prawie na pewno będzie to polska chemiczka, Maria Skłodowska-Curie.\nCzy naprawdę w historii świata nie było więcej słynnych kobiet? Czy o nich zapomnieliśmy? A może nikt nam w ogóle o nich nie powiedział? Snoopy w swoim felietonie, za Anną Kowalczyk zwraca uwagę, że spośród wszystkich bohaterów i bohaterek wymienionych imiennie w podręcznikach do historii dla gimnazjum mężczyźni stanowią, w zależności od książki, między dziewięćdziesiąt a dziewięćdziesiąt sześć procent. Kobiety, owszem, pojawiają się, zwłaszcza na ilustracjach i reprodukcjach, ale zwykle jako bezimienne elementy tła albo większych grup ludzkich.\nPierwszy krok do wyeliminowania problemu to jego identyfikacja\nSzkoła uczy nas o królach i generałach, władcach i wojskowych. Siłą rzeczy nie ma wśród nich zbyt wielu kobiet. Co prawda w Polsce mieliśmy Jadwigę, na Bliskim Wschodzie żyła z kolei Maria, pośmiertnie koronowana na królową Polski, a w Chinach legendy mówią o Hua Mulan (pozdrawiamy Disney’a), ale jednak musimy przyznać, że uczymy dzieci o górach testosteronu (i pagórkach, pozdrawiamy Łokietka).\nHistoria pełna jest nietuzinkowych i genialnych kobiet. Kobiet, które byłyby gwiazdami podręczników, gdyby tylko miały inną płeć. Kobieca nauka nie zaczęła się od Marii Skłodowskiej-Curie. W patriarchalnych społeczeństwach Europy kobiety zawsze miały ciężej od mężczyzn. Wiele dziedzin nauki było dla nich niedostępnych. Role i prawa kobiet były ograniczone, w przeciwieństwie do obowiązków.\nW 1870 roku Matilda Joslyn Gage w pracy Woman as an Inventor zwróciła uwagę na dyskryminację osiągnięć naukowych kobiet. Ponad sto lat później, w 1993 roku Rossiter ukuła termin opisujący sytuację pomijania udziału kobiet w pracy badawczo-naukowej oraz dyskryminację kobiet w zakresie przyznawanych wyróżnień i nagród naukowych. Na cześć Matyldy Joslyn Gage zjawisko to określiła mianem efektu Matyldy. Istnienie efektu Matyldy zostało wielokrotnie potwierdzone w różnych częściach świata.\nTym bardziej należy docenić coraz wyraźniejszy trend, dzięki któremu wydobywanym z mgły dziejów wielkie badaczki. Wydaje się, że w ostatnim czasie historia tej „zapomnianej połowy ludzkości” jest po prostu modna. Gdy kilka lat temu wydawnictwo W.A.B. wydawało książkę Podróżniczki. W gorsecie i krynolinie przez dzikie ostępy, była to jedna z niewielu pozycji, która traktowała o kobiecych odkryw…czyniach? Jej forma jednak sprawiała, że była książką przeznaczoną dla dorosłego – lub co najmniej nastoletniego – czytelnika. Od 2013 roku rynek się jednak zmienił i w tym momencie możemy przebierać w literaturze o genialnych, choć mniej słynnych od swoich męskich odpowiedników, kobietach.\nOto omówienie trzech z nich:\nNa łamach readlist.pl pisaliśmy już o przeznaczonej dla nastoletniego czytelnika książce Anny Kowalczyk Brakująca połowa dziejów. W ostatnim czasie pojawiły się również na rynku książki przeznaczone dla nieco młodszych. ...\nO kobietach opowiedziała także Rachel Ignotofsky, autorka opublikowanej nakładem wydawnictwa Egmont książki Kobiety i nauka. One zmieniły świat. Biogramy pięćdziesięciu naukowczyń, podobnie jak w książce Kończak, okraszone są ...\nOstatnią prezentowaną przez nas pozycją o wybitnych kobietach przeznaczoną dla młodego czytelnika, a zarazem jedyną napisaną przez mężczyznę, są Sufrażystki i sufrażetki. Walka o równość Davida Robertsa. Nie jest to zwykły zbiór biografii ...\nbiografie historia kobiety w literaturze konkurs


Pod kopułą - Stephen King - ebook + książka - Legimi online\nbez abonamentu 39,20 zł\nPod kopułą ebook\n„Play It All Night Long”, copyright © 1980 Zevon Music. All rights reserved.\nUsed bypermission. Published byZevon Music and Imagem Music.\n„Talkin' at the Texaco”. Words and music byJames McMurtry, copyright © 1989 SHORT TRIP MUSIC (BMI). Administered byBUG MUSIC. All rights reserved. Used bypermission.\nBrakuje nam Ciebie, przyjacielu\nPewnie go znajdziesz\nMiasto nie jest wielkie\nŁapiesz, wczym rzecz?\nMiasto nie jest wielkie, kotku\nIwszyscy gramy razem\nNiektórzy spośród obecnych w Chester’s Mill w dniu powstania klosza\nAndy Sanders – przewodniczący Rady Miejskiej\nJim Rennie – zastępca przewodniczącego Rady Miejskiej\nAndrea Grinnell – członkini Rady Miejskiej\nRose Twitchell – właścicielka\nDale Barbara – kucharz\nAnson Wheeler – pomywacz\nAngie McCain – kelnerka\nDodee Sanders – kelnerka\nHoward Perkins, Duke – komendant\nPeter Randolph – zastępca komendanta\nMarty Arsenault – funkcjonariusz policji\nFreddy Denton – funkcjonariusz\nGeorge Frederick – funkcjonariusz\nRupert Libby – funkcjonariusz\nToby Whelan – funkcjonariusz\nJackie Wettington – funkcjonariuszka\nLinda Everett – funkcjonariuszka\nStacey Moggin – funkcjonariuszka, obsługa radiostacji\nJunior Rennie – funkcjonariusz policji kryzysowej\nGeorgia Roux – funkcjonariuszka policji kryzysowej\nFrank DeLesseps – funkcjonariusz policji kryzysowej\nMelvin Searles – funkcjonariusz policji kryzysowej\nCarter Thibodeau – funkcjonariusz policji kryzysowej\nLester Coggings – wielebny Kościoła Chrystusa Odkupiciela\nPiper Libby – wielebna Pierwszego Kościoła Kongregacyjnego\nRon Haskell – lekarz\nEric Everett, Ryży – asystent medyczny\nGinny Tomlinson – pielęgniarka\nDougie Twitchell, Twitch – pielęgniarz\nGina Buffalino – pielęgniarka ochotniczka\nHarriet Bigelow – pielęgniarka ochotniczka\nJoe McClatchey, Chudzielec\nBenny Drake, Brzytwa\nJudy i Janelle Everett\nOllie i Rory Dinsmore\nTommy iWillow Anderson – właściciele Karczmy Dippera\nStewart iFernald Bowie – właściciele zakładu pogrzebowego\nJoe Boxer – stomatolog\nRomeo Burpee – właściciel sklepu wielobranżowego\nPhil Bushey, Kucharz\nSamantha Bushey – jego żona\nJack Cale – kierownik supermarketu Food City\nErnie Calvert – kierownik supermarketu Food City (emerytowany)\nJohnny Carver – kierownik stacji benzynowej Mill Gas & Grocery\nAlden Dinsmore – farmer, mleczarz\nRoger Killian – właściciel kurzej farmy\nLissa Jamieson – bibliotekarka\nClaire McClatchey – mama Joego Chudzielca\nAlva Drake – mama Benny’ego\nCharles Norman, Gruby – handlarz antykami\nBrenda Perkins – żona komendanta Perkinsa\nJulia Shumway – właścicielka iredaktorka lokalnej gazety\nTony Guay – dziennikarz sportowy\nPete Freeman – fotograf prasowy\nSam Verdreaux, Niechluj – pijaczyna\nAlice iAidan Appleton – osieroceni zpowodu klosza\nThurston Marshall – człowiek pióra zuzdolnieniami medycznymi\nCarolyn Sturges – absolwentka uczelni\nHorace – pies Julii Shumway\nClover – suka Piper Libby\nAudrey – suka Everettów\nZwysokości sześciuset metrów, gdzie Claudette Sanders brała lekcję latania, miasteczko Chester’s Mill połyskiwało wporannym świetle jak świeżo powstała idopiero coustawiona makieta. Samochody toczyły się poMain Street, odbijając promienie słońca, iglica kościoła kongregacyjnego wydawała się dość ostra, byprzekłuć niebo bez jednej chmurki. Seneca V leciała nad rzeką, razem znią przecinając miasto poprzekątnej.\n–Chuck, chyba widzę dwóch chłopców przy moście! Łowią ryby! – Claudette zaśmiała się uszczęśliwiona.\nNaukę latania zafundował jej mąż, przewodniczący Rady Miejskiej. Andy całkowicie zgadzał się ztwierdzeniem, żegdyby Bóg chciał, aby człowiek latał, toby mu dał skrzydła, lecz łatwo ulegał perswazji, więc Claudette wkońcu dostała, czego chciała. Zachwycała się nowym doznaniem odpierwszej chwili. Nie była tozwykła radość, lecz prawdziwe szczęście. Dziś wreszcie zrozumiała, dlaczego latanie jest świetne. Dlaczego jest fantastyczne.\nChuck Thompson, instruktor, musnął wolant iwskazał panel kontrolny.\n–Wierzę, wierzę. Ale mimo wszystko uważaj, corobisz, dobrze?\nUczył latania odwielu lat, lubił takich zapaleńców jak Claudie, zafascynowanych nowością. Andy Sanders niedługo pewnie wyda okrągłą sumkę, bojego żona pokochała senecę istwierdziła, żechce mieć taki samolocik nawłasność. Taki sam, tylko nowszy. Cooznaczało wydatek około miliona dolarów. Claudie Sanders nie była rozwydrzona, ale niezaprzeczalnie miała kosztowne zachcianki, które Andy, prawdziwy szczęściarz, najwyraźniej zaspokajał bez trudu.\nChuck lubił też dni takie jak dzisiaj: widoczność nieograniczona, zero wiatru, doskonałe warunki donauki. Seneca lekko zakołysała się dopiero wtedy, gdy Claudie przesadziła zkorektą.\n–Niepotrzebnie się spięłaś – powiedział. – Przejdź najeden dwadzieścia. Ustaw się nad sto dziewiętnastą izejdź natrzysta metrów.\nUczennica wykonała polecenia, samolot znów leciał idealnie równo. Chuck pozwolił sobie nachwilę relaksu.\nPrzelecieli nad autokomisem Jima Renniego izostawili miasto zasobą. Poobu stronach szosy numer sto dziewiętnaście rozciągały się pola, drzewa płonęły intensywnymi barwami jesieni. Cień wkształcie krzyża sunął poasfalcie, jedno zciemnych skrzydeł musnęło małego jak mrówka człowieka zplecakiem. Człowiek ten spojrzał wgórę ipomachał ręką, aChuck odpowiedział mu tym samym, choć wiedział, żetamten tego nie zobaczy.\n–Jasny szlag, ale rewelacja! – zaśmiała się Claudie.\nChuck jej zawtórował.\nZostało im czterdzieści sekund życia.\nŚwistak dążył swoją drogą wzdłuż szosy sto dziewiętnaście, wstronę Chester’s Mill. Miasto było oddalone jeszcze dobre dwa kilometry, nawet komis Jima Renniego jawił się tylko jako rzędy słonecznych błysków ustawionych równo wmiejscu, gdzie droga skręcała wlewo. Świstak planował – oile można powiedzieć, żeświstak coś planuje – już dawno temu zawrócić dolasu. Tylko żeokolica była obiecująca. Odszedł znacznie dalej odnory, niż zamierzał, ale słońce grzało go wgrzbiet, awnozdrzach miał rześkie wonie, które budziły wmózgu jakieś skojarzenia, nie całkiem uświadomione.\nZatrzymał się, stanął słupka. Wzrok miał już nie tak dobry jak kiedyś, mimo wszystko dość ostry, byzobaczyć człowieka idącego wjego stronę przeciwległym poboczem.\nPostanowił pójść kawałek dalej. Ludzie czasami zostawiali różne smakowite kąski.\nBył stary, tłusty iswego czasu odwiedził niejeden śmietnik. Znał drogę namiejskie wysypisko równie dobrze jak trzy tunele swojej nory, botam zawsze znalazło się coś pysznego. Ruszył kaczkowatym chodem zadowolonego zsiebie starego wyjadacza, zerkając naczłowieka podrugiej stronie szosy.\nCzłowiek się zatrzymał. Świstak zdał sobie sprawę, żezostał zauważony. Niedaleko, ciut naprawo, leżała brzoza. Pod nią można się schować, przeczekać, aż człowiek sobie pójdzie, potem sprawdzić, czy może coś smacznego…\nTyle zdążył pomyśleć, robiąc następne trzy kroki, nim został przecięty napół. Rozpadł się nadwie części. Krew trysnęła zniego jak zsikawki, wnętrzności wylały się naziemię, tylne łapy drgnęły dwukrotnie, poczym zastygły wbezruchu.\nZanim ogarnęła go ciemność, czekająca nas wszystkich, świstaki tak samo jak ludzi, włebku błysnęła mu ostatnia myśl:\nWszystkie zegary kontrolne wysiadły.\n–Cholera, cojest? – spytała Claudie Sanders.\nOczy miała wielkie, ale nie zestrachu, tylko zezdumienia.\nNie było czasu nastrach.\nChuck nie zdążył spojrzeć nakontrolki. Zobaczył natomiast, jak nos seneki się marszczy. Potem oba śmigła znikają.\nItyle zobaczył. Na\nBarbie poczuł się lepiej, gdy tylko zostawił zasobą centrum miasta iminął supermarket Food City. Zobaczywszy znak znapisem CHESTER’S MILL ŻEGNA ZAPRASZAMY PONOWNIE – poczuł się jeszcze lepiej. Chętnie ruszał wdrogę, inie tylko dlatego, żewMill dostał niezły wycisk. Ot, lubił być wruchu. Właściwie zbierał się najmarniej dwa tygodnie przed bójką naparkingu przed Karczmą Dippera.\n–Włóczykij zemnie, cotukryć – powiedział izaśmiał się głośno. – Włóczykij wdrodze doBig Sky.\nAlbo dopiekła, aco? Montana! Może Wyoming? Niech będzie nawet cholerne Rapid City wDakocie Południowej. Wszystko jedno, byle jak najdalej stąd.\nUsłyszał warkot silnika, obrócił się iidąc tyłem, uniósł kciuk. Zobaczył piękny duet: brudnego starego forda zodkrytą paką iśliczną młodą blondynkę zakierownicą. Popielatą blondynkę! Takie podobały mu się najbardziej. Zaprezentował swój najsympatyczniejszy uśmiech. Dziewczyna odpowiedziała uśmiechem. Dobry Boże, jeśli miała chociaż dzień powyżej dziewiętnastki, gotów był zjeść swój ostatni czek zapracę wrestauracji Sweetbriar Rose. Niewątpliwie zamłoda dla dżentelmena wtrzydziestej wiośnie życia, ale super nalegalu, jak tosię mawiało zajego młodości wkukurydzianym stanie Iowa.\nSamochód zwolnił, Barbie przyśpieszył, awtedy dziewczyna dodała gazu. Mijając go, rzuciła mu spojrzenie pełne skruchy. „Chwilowe zaćmienie umysłu – zdawał się mówić wyraz jej twarzy – ale już wszystko wnormie”.\nBarbie odniósł wrażenie, żerozpoznaje dziewczynę, choć oczywiście nie mógł mieć pewności – niedzielne poranki wSweetbriar Rose przypominały dom wariatów. Chyba jednak widział jątam zestarszym mężczyzną, może ojcem. Oboje ledwo wystawali zza stron „Sunday Timesa”. Gdyby teraz mógł się doniej odezwać, rzucić uwagę, kiedy go mijała, powiedziałby: „Skoro zaufałaś minatyle, żejadłaś kiełbaski ijajka, które jasmażyłem, tym bardziej możesz mnie wpuścić namiejsce dla pasażera ipodwieźć parę kilometrów”.\nOczywiście nie miał jak jej tego powiedzieć, więc tylko podniósł rękę woszczędnym salucie oznaczającym „Nie masprawy”.\nBłysnęły czerwone światła stopu, jakby dziewczyna zmieniła zdanie. Potem jednak zgasły, awóz przyśpieszył.\nPrzez następne dni, kiedy wMill robiło się coraz gorzej, Barbie ciągle nanowo przypominał sobie tęscenę wciepłym październikowym słońcu. Myślał zwłaszcza otym drugim błyśnięciu stopów. Chyba jednak go wtedy rozpoznała. „Czy tonie kucharz zeSweetbriar Rose? Może go mimo wszystko…?”.\nDobrymi chęciami jest piekło wybrukowane. Gdyby rzeczywiście zmieniła zdanie, jego życie wyglądałoby inaczej. Bomusiało jej się udać. Już nigdy więcej nie zobaczył popielatej blondynki onieskazitelnej cerze ani starego brudnego forda F-150. Wobec tego wyjechała zChester’s Mill dosłownie minuty, anawet sekundy przed zamknięciem granicy. Gdyby go zabrała zesobą, też byłby poza miastem, bezpieczny.\nChyba żeten przystanek trwałby zadługo. Wtakim razie również jego bytunie było. Ani jej. Bonasto dziewiętnastej jest ograniczenie doosiemdziesięciu kilometrów nagodzinę. Aosiemdziesiąt kilometrów nagodzinę…\nTak myślał, kiedy nie mógł zasnąć.\nApotem nieodmiennie zaczynał myśleć osamolocie.\nSeneca 5 przeleciała nad nim zaraz potym, jak minął komis Jima Renniego, miejsce, doktórego nie czuł sentymentu. Nie to, żeby tam kupił jakiegoś grata, bonie miał samochodu już ponad rok, ostatni sprzedał wPunta Gorda naFlorydzie. Chodziło oto, żeJim Rennie Junior był jednym ztych, których spotkał naparkingu przed Karczmą Dippera. Młody gnojek chciał coś udowodnić, aponieważ nie dawał sobie rady zudowadnianiem wpojedynkę, udowadniał zgrupą. Zdoświadczenia Barbiego wynikało, żetak właśnie załatwiają interesy wszelkie Jimy Juniory tego świata.\nAle tojuż przeszłość. Autokomis, Jim Junior, Sweetbriar Rose (Nasza specjalność – smażone małże! Zawsze świeże, zawsze smaczne!), Angie McCain, Andy Sanders. Cała paczka, wliczając tych zkarczmy. (Nasza specjalność – gwarantowane pobicie naparkingu!). Wszystko tojuż przeszłość. Aprzyszłość? Cóż, szeroko otwarte bramy Ameryki! Żegnaj miasteczko wMaine, witaj Big Sky. Amoże lepiej napołudnie? Hm… Dzień był piękny, ale zima już się przyczaiła nakartkach kalendarza. Może lepiej napołudnie. Jeszcze mu się nie zdarzyło zahaczyć oMuscle Shoals, anazwa brzmiała interesująco. Prawdziwa poezja: Muscle Shoals.\nTamyśl wprawiła go wtak dobry nastrój, żegdy usłyszał nad głową warkot samolotu, podniósł wzrok iszerokim gestem pozdrowił lecących. Miał nadzieję naodpowiedź wpostaci kiwnięcia skrzydłami, ale się jej nie doczekał, choć maszyna obniżała lot. Domyślał się, żenapokładzie byli wycieczkowicze, wtaki dzień aż się prosiło, żeby popatrzeć zgóry napłonące jesienią drzewa. Ale może pilotował jakiś dzieciak pod okiem instruktora, zbyt przejęty kontrolkami, żeby zwracać uwagę natych, conadole – choćby tam zplecakiem szedł sam Dale Barbara. Tak czy inaczej życzył im wszystkiego dobrego. Wycieczkowicze czy dzieciak półtora miesiąca przed pierwszym samodzielnym lotem – obojętne. Barbie wszystkim życzył dobrze. Dzień był piękny, aon zkażdym krokiem, który oddalał go odChester’s Mill, czuł się lepiej. Stanowczo zadużo dupków mieszkało wMill. Zresztą podróż jest dobra dla duszy.\nMoże powinno być takie prawo, pomyślał, które bykazało wpaździerniku ruszać wdrogę. Nowe motto narodowe: „Wpaździerniku wszyscy ruszają wdrogę”.\nWsierpniu dostajemy pozwolenie napakowanie, wpołowie września oddajemy tygodniowe zgłoszenie, apotem…\nPrzystanął. Niedaleko, podrugiej stronie czarnej wstęgi asfaltu zobaczył świstaka. Spasionego, lśniącego ibezczelnego. Zamiast śmignąć wtrawę, nadal truchtał przed siebie. Tuż obok pobocza leżała złamana brzoza, Barbie gotów był dać wzakład własną głowę, żeświstak tam się schowa, żeby przeczekać, aż dwunożny sobie pójdzie. Ajeśli nie, miną się jak dwóch włóczęgów, którymi wkońcu byli. Ten naczterech pójdzie dalej napółnoc, aten nadwóch – swoją drogą napołudnie. Barbie miał nadzieję, żetak się stanie. Byłoby fajnie.\nWszystkie te myśli przebiegły mu przez głowę wułamki sekund, cień samolotu nadal kładł się czarnym krzyżem naszosie między nim aświstakiem.\nPotem dwie rzeczy zdarzyły się niemal równocześnie.\nPopierwsze – świstak. Najpierw był cały, apotem wdwóch kawałkach. Oba drgały ikrwawiły. Barbie stanął, szeroko otworzył usta, bodolna szczęka sama mu opadła. Świstak wyglądał, jakby go przecięło ostrze niewidzialnej gilotyny. Wtedy, dokładnie nad przedzielonym świstakiem, eksplodował samolot.\nBarbie spojrzał wgórę. Znieba spadał śliczny samolocik, który przed chwilą go minął, tyle żewzgniecionej wersji rodem zkomiksów oświecie Bizarra. Poskręcane czerwono-pomarańczowe płatki ognia zawisły wpowietrzu, rozkwitała katastrofa wkształcie róży. Nurkujący samolot ciągnął zasobą chmurę dymu.\nCoś huknęło oziemię, wzbijając fontannę grudek asfaltu, potem wirując pijaną spiralą, odtoczyło się wwysoką trawę. Śmigło.\nGdyby poszło wmoją stronę…\nOczami wyobraźni zobaczył siebie samego wdwóch częściach, całkiem jak pechowego świstaka. Obrócił się iruszył biegiem. Coś walnęło wziemię tuż przed nim, krzyknął głośno. Nie było tojednak drugie śmigło, tobyła noga wdżinsowej nogawce. Nie widział krwi, ale boczny szew się rozdarł, odsłaniając białe ciało isztywne czarne włosy.\nBarbiemu wydawało się, żebiegnie wzwolnionym tempie. Widział swoją nogę wzniszczonym traperze: wysunęła się doprzodu, łupnęła oasfalt, potem przesunęła się dotyłu izniknęła, gdy wpolu widzenia pojawiła się druga. Wolno, ciągle zawolno, jak natelewizyjnej powtórce rozgrywki baseballowej, kiedy zawodnik stara się zyskać choć sekundę.\nZaplecami Barbiego coś przeraźliwie brzęknęło, potem rozległ się huk drugiej eksplozji, fala gorąca zalała go odstóp dogłów, pchnęła doprzodu jak gorąca dłoń. Wtedy mózg się wyłączył. Został tylko instynkt samozachowawczy.\nDale Barbara biegł, byocalić życie.\nJakieś sto metrów dalej gorąca dłoń puściła, natomiast wcale nie zelżał smród benzyny isłodszy zapach stopionego plastiku oraz spalonego mięsa. Barbie przebiegł jeszcze jakieś pięćdziesiąt metrów, wreszcie zatrzymał się iodwrócił. Dyszał. Raczej nie zpowodu biegu. Wkońcu nie palił iwsumie był wniezłej formie… mniej więcej, boszczerze mówiąc, żebra poprawej stronie ciągle go bolały pobójce naparkingu przed Karczmą Dippera. Dyszał raczej zestrachu, zprzerażenia. Ledwo uciekł przed kawałkami samolotu. Bospadło nie tylko śmigło.\nMógł też spłonąć. Ocalał dzikim fartem.\nWtedy zobaczył coś, cosprawiło, żestracił oddech. Wyprostował się, przyjrzał uważniej miejscu wypadku. Szosę zasypały kawałki samolotu… rzeczywiście cud, żewyszedł ztego bez zadrapania. Poprawej stronie leżało skręcone skrzydło, drugie wystawało ztrawy polewej, niedaleko odmiejsca, gdzie zatrzymało się śmigło. Poza nogą wniebieskim dżinsie widział samotne ramię. Dłoń zdawała się wskazywać wkierunku głowy, jakby chciała powiedzieć: „Moja”. Głowa, sądząc powłosach, należała dokobiety. Biegnące wzdłuż szosy linie wysokiego napięcia zostały zerwane. Leżały napoboczu, podrygując isypiąc iskrami.\nZaramieniem igłową znajdował się kadłub samolotu. Można było nanim odczytać NJ3. Jeśli kiedyś było tam coś więcej, przepadło.\nAle nie otoszło. Nie toprzyciągnęło wzrok Barbiego iprzyprawiło go obezdech. Ognista róża już zniknęła, lecz naniebie ciągle płonął ogień. Płonące paliwo, jasna sprawa, tylko…\nTylko żespływało znieba cienką warstwą. Jak ognista płachta. Zatąpłachtą widać było krajobraz Maine – spokojny ichoć nie zamarły wbezruchu, toobojętny naspływający ogień, połyskliwy, drgający niczym powietrze nad krematorium albo rozpaloną blaszaną beczką. Całkiem jakby ktoś spryskał benzyną taflę szkła ijąpodpalił.\nJak zahipnotyzowany Barbie ruszył zpowrotem kumiejscu wypadku.\nWpierwszym odruchu chciał zakryć części ciał, ale było ich zadużo. Zobaczył drugą nogę, wkępie jałowca. Oczywiście mógł zdjąć koszulę, osłonić nią głowę kobiety, tylko codalej? Wprawdzie miał wplecaku jeszcze dwie koszule…\nOdstrony Motton, następnej miejscowości napołudnie, zbliżał się samochód. Jakiś nieduży suv, jechał dość szybko. Ktoś albo zobaczył katastrofę, albo usłyszał wybuch. Pomoc. Dzięki Bogu! Barbie stanął okrakiem nad białą linią. Trzymał się wbezpiecznej odległości odognia, nadal schodzącego znieba wten dziwaczny sposób przywodzący namyśl spływanie wody poszybie, ipodniósł ręce nad głowę, krzyżując jewznak X.\nKierowca nacisnął klakson, dając dozrozumienia, żewidzi prośbę opomoc, iwcisnął pedał hamulca, zostawiając naasfalcie dziesięć metrów gumy. Wyskoczył zauta, niemal zanim zielona toyota na\nDwóch chłopców przy moście nie podniosło wzroku naprzelatujący samolot, zrobił tonatomiast Junior Rennie. Znajdował się jedną przecznicę dalej, nawysokości Prestile Street irozpoznał znajomy dźwięk. Tak pomrukiwała seneca V Chucka Thomsona. Popatrzył wgórę, spojrzał nasamolot iszybko spuścił głowę, bopromienie słońca przeświecające przez liście wbiły mu woczy mordercze ostrza. Znowu ból głowy. Ostatnio nachodził go coraz częściej. Czasami pomagały leki. Kiedy indziej, zwłaszcza odjakichś trzech, czterech miesięcy, coraz częściej nic nie dawały.\nZdaniem doktora Haskella były tomigreny. Junior wiedział tylko, żeboli jak diabli, ajasne światło pogarsza sprawę, szczególnie kiedy ból się dopiero zaczyna. Czasami przychodziły mu namyśl mrówki, które przypalali zFrankiem DeLessepsem, gdy jeszcze byli mali. Wystarczy mieć szkło powiększające, skupić promienie słoneczne nawybranym punkcie mrowiska iwrezultacie otrzymuje się pieczone mrówki. Teraz, kiedy rodził się ból głowy, mózg Juniora zmieniał się wmrowisko, aoczy wbliźniacze szkła powiększające.\nSkończył dwadzieścia jeden lat. Czy naprawdę musiał czekać mniej więcej doczterdziestki, żeby toprzeszło? Tak uważał doktor Haskell.\nTego ranka ból nie przeszedł inie zanosiło się, żeby ustał. Gdyby Junior zobaczył napodjeździe terenowca Henry’ego McCaina albo toyotę prius należącą doLaDonny McCain, mógłby wrócić dodomu, połknąć jeszcze jeden imitrex ipołożyć się przy zaciągniętych zasłonach, zmokrym ręcznikiem naczole. Może wtedy ból byzelżał. Amoże nie. Czarne pająki szalejące wgłowie miały niezłego kopa…\nRaz jeszcze spojrzał wgórę, tym razem mrużąc oczy przed nienawistnym blaskiem, ale seneca już zniknęła, ucichł nawet warkot motoru, też trudny dozniesienia, bowszystkie dźwięki mu przeszkadzały, kiedy się zaczynało toupierdliwe draństwo. Napewno Chuck Thompson zjakimś uczniem albo zuczennicą. Chociaż Junior nie miał nic przeciwko Chuckowi, wzasadzie prawie go nie znał, nagle zdziecięcą złością zapragnął, żeby pupilek Chucka spieprzył sprawę irozwalił samolot.\nNajlepiej nad autokomisem ojca.\nKolejna fala bólu zalała mu głowę, powodując mdłości, ale już był naschodach prowadzących dodomu. Jak trzeba, totrzeba. Nie masię cozastanawiać. Angie musi dostać zaswoje.\nNauczkę ityle. Spokojnie, bez nerwów.\nJak nazawołanie usłyszał głos matki. Milusi, aż się nóż wkieszeni otwierał.\nJunior zawsze był nadpobudliwy, ale nauczył się panować nad sobą, prawda, syneczku?\nOjejku, jejku. Ale nauczył się, fakt faktem. Pomógł mu futbol. Ateraz nie było futbolu, nie było nawet college’u. Tylko bóle głowy. Przez te bóle robił się zniego podły skurczysyn.\nAle pogadać znią musi, bez względu naból głowy.\nMoże nawet pogada znią ręcznie, jak tosię ładnie ujmuje, kto wie? Możliwe, żeim gorzej ona się będzie czuła, tym lepiej będzie się czuł on.\nAngie McCain akurat wyszła spod prysznica. Włożyła szlafrok, ściągnęła go paskiem, mokre włosy owinęła ręcznikiem.\n–Już idę! – krzyknęła.\nSchody naparter pokonała dość szybko, choć nie biegiem. Była całkiem pewna, żeprzyszedł Frankie. Wreszcie zaczynało się układać. Ten bezczelny kuchta, chociaż taki przystojny, tojednak drań, pewnie już zniknął zmiasta. Arodzice byli poza domem. Wystarczyło dodać dwa dodwóch, byotrzymać znak odBoga, żewszystko szło kudobremu. Będą mogli zFrankiem zapomnieć ogłupich nieporozumieniach izacząć odpoczątku.\nAjak zacząć, toona już doskonale wiedziała. Najpierw otworzy drzwi, potem rozsunie szlafrok. Wsobotni poranek, naprogu domu, gdzie każdy przechodzący może jązobaczyć. Jeszcze się tylko upewni, żetofaktycznie Frankie – nie miała zamiaru prezentować swoich wdzięków staremu grubemu panu Wickerowi, który mógł się pojawić zjakąś paczką albo poleconym, chociaż naniego było jeszcze dobre pół godziny zawcześnie.\nOtworzyła drzwi. Lekko uniesione kąciki ust zwiastowały szeroki uśmiech powitalny. Może nie był tonajszczęśliwszy pomysł, skoro miała zęby wielkie jak ukrólika. Jedną rękę położyła napasku szlafroka, ale go nie pociągnęła. Bozadrzwiami nie był Frankie. Tylko Junior. Iwdodatku strasznie zły.\nWidywała go wpodłym nastroju niejeden raz, ale takiego wściekłego – ostatnio chyba wósmej klasie podstawówki. Wtedy złamał rękę temu małemu Dupree. Fakt, pedzio był bezczelny – przywlókł swój tłusty tyłek napubliczne boisko koszykówki ichciał grać. Podejrzewała też, żeJunior miał tak samo ponurą twarz wtamtą noc naparkingu przed karczmą, ale tego rzecz jasna nie wiedziała, bojej tam nie było, tylko otym słyszała. Wszyscy wMill słyszeli. Została wezwana narozmowę dokomendanta Perkinsa, ten cholerny Barbie też tam był iwkońcu wszystko wyszło najaw.\n–Junior, cosię… Junior?\nUderzył jąiwzasadzie przestał myśleć.\nPierwszy cios nie był bardzo mocny, boJunior ciągle stał wprogu inie miał jak się zamachnąć. Właściwie mógłby jej wcale nie uderzyć, aprzynajmniej nie zaczynać odbicia, gdyby nie ten uśmiech. Boże, nawidok jej zębów przechodziły go ciarki, nawet wpodstawówce. No inadodatek nazwała go „Junior”.\nJasne, całe miasto go tak nazywało, on sam myślał osobie „Junior”, ale nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo, jak potwornie, jak cholernie go towkurza, dopóki nie usłyszał tego słowa wydobywającego się spomiędzy końskich zębów tej suki, przez którą miał tyle kłopotów.\nJak natakie machnięcie napół gwizdka itak wyszło nieźle. Angie zatoczyła się dotyłu, aż nasłupek podtrzymujący schody, ręcznik zleciał jej zgłowy. Brązowe pasma mokrych włosów opadły wokół twarzy, wyglądała jak Meduza. Wmiejsce uśmiechu pojawił się wyraz ogłupiałego zaskoczenia, zkącika ust popłynął strumyczek krwi. Idobrze. Bardzo dobrze. Należało się suce. Zawszystko, cozrobiła. Zakłopoty, jakie nanich ściągnęła. Nie tylko naniego, ale naFrankiego, Mela inaCartera.\nZnowu głos matki wmyślach.\nSpokojnie, bez nerwów, kochanie.\nChociaż nie żyła, ciągle udzielała mu rad.\nMożesz jej dać nauczkę, ale się nie zapominaj.\nIpewnie dałby sobie radę, gdyby nie to, żeszlafrok się rozsunął, apod spodem ona nic nie miała. Zobaczył ciemne włosy nakuciapie, awłaśnie przez tęcholerną kuciapę zaczęły się kłopoty iwogóle, jak się tak chwilę zastanowić, towszystkie pieprzone problemy nacałym świecie zaczynały się odśmierdzącej kuciapy! Wgłowie mu pulsowało, dudniło, wyło igwizdało, jakby zachwilę miało tam dojść doeksplozji jądrowej. Doskonale ukształtowane grzybki chmurek wystrzelą mu zuszu, apotem głowa wybuchnie iwtedy Junior Rennie, który nie wiedział, żemanowotwór mózgu, bodychawiczny doktor Haskell nawet nie wziął takiej możliwości pod uwagę (niby skąd umłodego zdrowego człowieka taka choroba?), otóż wtedy Junior Rennie wpadł wszał.\nTamten ranek nie był szczęśliwy ani dla Claudette Sanders, ani dla Chucka Thompsona. Bogiem aprawdą nie był szczęśliwy dla żadnego zmieszkańców Chester’s Mill.\nAle mało kto miał aż takiego pecha jak była dziewczyna Franka DeLessepsa.\nZdążyły jej się ukształtować wgłowie jeszcze dwie nawpół zborne myśli. Wtedy gdy patrzyła naJuniora, który miał wybałuszone oczy izatopił zęby wewłasnym języku.\nZwariował. Muszę wezwać pomoc, zanim będzie zapóźno.\nRzuciła się dokuchni, tam naścianie wisiał telefon. Wciśnie 911 izacznie krzyczeć. Zrobiła dwa kroki izaplątała wręcznik. Szybko złapała równowagę. Wgimnazjum była cheerleaderką, jeszcze toiowo pamiętała. Niestety już było zapóźno. Junior złapał jązawłosy, szarpnął, głowa poleciała dotyłu, nogi, siłą rozpędu, doprzodu.\nPrzycisnął jądosiebie. Parzył – jak człowiek zwysoką gorączką. Czuła bicie jego serca, pośpieszny rytm, jakby samo przed sobą uciekało.\n–Tyzałgana dziwko! – Wrzasnął jej prosto wucho.\nSkuliła się zbólu. Krzyknęła rozdzierająco, ale ten dźwięk wydał się nikły wporównaniu zgłosem Juniora. Napastnik chwycił jąwtalii, wszaleńczym tempie przepchnął przez korytarz, tylko czubkami palców stóp dotykała chodnika. Przemknęła jej przez głowę myśl, żejest jak znaczek firmowy namasce pędzącego auta, izaraz znaleźli się wkuchni rozjarzonej słonecznym blaskiem.\nJunior zawył głośno. Tym razem nie zwściekłości, ale zbólu.\nŚwiatło go torturowało, prażyło jego skowyczący mózg, lecz go nie powstrzymało. Natojuż było zapóźno.\nZrozpędu rzucił Angie nakuchenny blat. Przyłożył jej wbrzuch, potem złapał jązaramiona, zsunął zblatu ihuknął nią ościanę. Cukiernica, solniczka ipieprzniczka zleciały napodłogę. Zpłuc Angie powietrze uciekło zgłośnym świstem. Junior chwycił jąjedną ręką zawłosy, drugą objął wpół icisnął zobrotu. Dziewczyna odbiła się odlodówki, strącając większość magnesów. Najej kredowobiałej twarzy malowało się osłupienie. Teraz krwawiła już nie tylko zdolnej wargi, ale iznosa. Lśniła czerwień nabiałej skórze. Angie przeskoczyła wzrokiem nastojak znożami, więc kiedy zaczęła się podnosić, zcałej siły wyrżnął jąkolanem wtwarz. Rozległo się stłumione chrupnięcie, jakby winnym pomieszczeniu ktoś upuścił duży przedmiot zporcelany, naprzykład półmisek.\nSzkoda, żetonie Dale Barbara, pomyślał Junior.\nOdsunął się okrok, palcami ścisnął tętniące bólem skronie. Zoczu popłynęły mu łzy. Przygryzł język, krew ściekła pobrodzie, kapała napodłogę, ale nie zdawał sobie ztego sprawy. Ból był całym światem.\nAngie leżała nabrzuchu między magnesami. Nanajwiększym napis głosił: CO DZISIAJ WŁOŻYSZ DO UST, JUTRO ZOBACZYSZ NA TYŁKU. Junior pomyślał, żestraciła przytomność, lecz nagle zaczęła się cała trząść. Najpierw palce, jakby się szykowała dozagrania trudnego utworu napianinie.\nJedyny instrument, najakim grałaś, toflet męski, pomyślał.\nNastępnie zaczęły jej podrygiwać nogi izaraz potem ręce. Wyglądała, jakby usiłowała odniego odpłynąć. Najwyraźniej miała jakiś atak.\n–Przestań! – krzyknął.\nNie przestała. Mało tego, wypróżniła się.\n–Przestań wreszcie, tyzasrana krowo!\nOpadł nakolana, miał jej głowę między udami. Czołem uderzała rytmicznie wterakotę jak Arab oddający cześć Allachowi.\n–Przestań, dokurwy nędzy! Dosyć!\nZjej gardła wydobył się dziwaczny charkot, zaskakująco głośny.\nJezu, ajeśli ktoś jąusłyszy? Przecież go złapią! Atojuż nie tosamo cotłumaczenie ojcu, dlaczego przestał chodzić doszkoły – zresztą tego nawet sobie nie potrafił wytłumaczyć. Tym razem nie skończy się naobcięciu siedemdziesięciu pięciu procent kieszonkowego, jak potamtej cholernej bójce zkuchtą. Bójkę też sprowokowała tabura suka. Tym razem Duży Jim Rennie nie przegada komendanta ani tych jego kutasów. Tym razem może być…\nNagle wykwitł mu przed oczami obraz jednolicie zielonych ścian więzienia stanowego Shawshank. Nie. Nie da się zamknąć, miał przed sobą całe życie. Ajednak. Nawet jeśli ona teraz się uciszy, itak go zapuszkują. Bopowie później. Ijej twarz, która wyglądała teraz znacznie gorzej niż twarz Barbiego pobójce naparkingu, będzie mówiła swoje.\nChyba żeby jąuciszyć skutecznie.\nChwycił Angie zawłosy imocniej łupnął jej głową opodłogę. Miał nadzieję, żedziewczyna straci przytomność, żeby mógł dokończyć… to, comusiał zrobić, ale nic ztego, tylko drgawki stały się silniejsze. Angie kopała wlodówkę, posypała się reszta magnesów.\nPuścił włosy, złapał jązaszyję.\n–Przykro mi, Angie – powiedział – nie tak miało być.\nWrzeczywistości wcale nie było mu przykro. Bał się, bolała go głowa izaczynał nabierać przekonania, żetaszarpanina wpotwornie jasnej kuchni nigdy się nie skończy. Już mu słabły palce. Skąd miał wiedzieć, żetak trudno kogoś udusić?\nGdzieś daleko, chyba napołudniu, coś potężnie huknęło. Jakby ktoś wypalił zbardzo dużej spluwy. Junior nie zwrócił natouwagi. Wzmocnił uścisk iwkońcu Angie zaczęła się uspokajać. Dużo bliżej, wdomu, itonatym samym piętrze, rozległo się niskie buczenie. Podniósł wzrok, przekonany, żetodzwonek dodrzwi. Ktoś usłyszał hałas iwezwał gliniarzy. Głowa mu pękała, miał wrażenie, żewyłamał sobie palce, atuwszystko nanic. Wwyobraźni zobaczył koszmarny obraz: Junior Rennie eskortowany dosądu powiatowego wCastle Rock. Makurtkę naciągniętą nagłowę. Prowadzą go naławę oskarżonych…\nRozpoznał ten dźwięk. Tak samo buczał komputer, kiedy wysiadł prąd imusiał się przełączyć nazasilanie awaryjne.\nBuuu… Buuu… Buuu…\nJunior dusił dalej. Angie już się nie ruszała, ale itak przytrzymał jąjeszcze zminutę. Głowę odwrócił nabok, bostrasznie cuchnęła. Cała ona! Piękny prezent pożegnalny! Wszystkie sątakie same! Baby! Suki! Ite kuciapy! Jak owłosione mrowiska! Apodobno tomężczyźni sprawiają problemy!\nStał nad jej zakrwawionym, umazanym odchodami iniewątpliwie pozbawionym życia ciałem, zastanawiając się, corobić dalej. Akurat wtedy zpołudnia dobiegł następny wybuch. Tym razem napewno nie spluwa, naspluwę tobyło owiele zagłośne. Eksplozja. Może ten zabawny samolocik Chucka Thompsona jednak faktycznie się rozbił. Nie było totakie znowu niemożliwe, zwłaszcza wdzień, kiedy masz zamiar komuś wygarnąć, coonim myślisz, nawrzeszczeć idać nauczkę, nic więcej, awefekcie tęosobę zabijasz. Wtaki dzień wszystko jest możliwe.\nZawyła syrena policyjna iJunior już wiedział, żeponiego jadą. Ktoś zajrzał przez okno, zobaczył, jak dusi Angie. Ostre wycie spięło go jak ostrogą. Junior rzucił się dowyjścia, dotarł domiejsca, gdzie napodłodze leżał ręcznik, który spadł zwłosów Angie przy pierwszym uderzeniu, itam stanął jak wryty. Właśnie tędy wejdą. Zatrzymają się przed frontowymi drzwiami, świecący kogut przeszyje skowyczący mózg strzałami bólu…\nPobiegł zpowrotem dokuchni. Spojrzał naciało Angie, gdy nad nim przechodził – nie mógł się powstrzymać. Wpierwszej klasie podstawówki razem zFrankiem ciągnęli jączasem zawarkocze. Wtedy wywalała język irobiła zeza. Teraz oczy jej wyszły zoczodołów jak szklane kulki, austa miała pełne krwi.\nJatozrobiłem? Naprawdę ja?\nTak. On tozrobił. Przelotne spojrzenie wystarczyło, bywyjaśnić dlaczego. Przez te cholerne zęby. Końskie.\nDopierwszej syreny dołączyła druga, potem trzecia. Ale pochwili się oddaliły. Dzięki Bogu, pojechali dalej. Gdzieś napołudnie, Main Street, wstronę miejsca, gdzie doszło dowybuchu.\nMimo wszystko Junior nie zwolnił. Skulony przemknął podwórzem, całkiem nie myśląc otym, żegdyby go ktokolwiek teraz zobaczył, odrazu domyśliłby się wnim winowajcy. Zakrzewami pomidorowymi LaDonny znajdowało się wysokie drewniane ogrodzenie zfurtką. Wisiała naniej kłódka, ale nigdy nie była zamknięta. Odkąd Junior pamiętał, zawsze można było tamtędy przejść bez przeszkód.\nOtworzył furtkę. Zanią zaczynał się zagajnik iścieżka prowadząca docicho szemrzącej rzeki Prestile. Gdy miał trzynaście lat, zobaczył natej ścieżce Angie iFranka. Całowali się. Ona obejmowała go zaszyję, aon miał dłonie najej piersiach. Wtedy Junior zrozumiał, żedzieciństwo się kończy.\nPochylił się, zwymiotował dorzeki. Słoneczne plamy nawodzie złośliwie kłuły go woczy. Kiedy zaczął widzieć trochę wyraźniej, dostrzegł poprawej stronie most Pokoju. Chłopców, którzy tam wcześniej łowili ryby, już nie było, ale zobaczył dwa wozy policyjne pędzące wdół Town Common Hill.\nOdezwała się syrena miejska. Generator wratuszu zaskoczył, zgodnie zprzewidywaniami. Wczasie awarii elektryczności głośnym wyciem oznajmiał katastrofę. Junior jęknął, zasłonił uszy.\nMost Pokoju wrzeczywistości wcale nie był mostem, tylko kładką dla pieszych, zadaszoną iobudowaną drewnianymi ścianami, już oddawna mocno zniszczoną. Wzasadzie nosiła ona nazwę mostu Alvina Chestera, amostem Pokoju stała się wroku 1969, gdy jakieś dzieciaki (wtedy jeszcze zplotek można się było dowiedzieć, które konkretnie) namalowały naboku mostka dużą niebieską pacyfę. Znak wdalszym ciągu był widoczny, choć bardzo zbladł, niewiele zniego zostało. Przez ostatnie dziesięć lat most Pokoju był wyłączony zruchu. Oba jego końce zamykały żółte iksy policyjnej taśmy znapisem WSTĘP WZBRONIONY. Mimo wszystko był, rzecz jasna, używany. Dwa razy wtygodniu, czasem trzy, podwładni komendanta Perkinsa przychodzili nocą irobili dużo szumu, świecąc przy tym latarkami. Zawsze tylko zjednego końca. Nie mieli zamiaru łapać podrostków, którzy przychodzili tutaj zjakąś butelką czy puszką izdziewczyną, tylko ich przegonić. Coroku nawalnym zgromadzeniu mieszkańców miasta ktoś proponował rozebranie mostu, aktoś inny postulował jego renowację. Oba wnioski skrupulatnie zapisywano. Najwyraźniej jednak miasto jako takie miało własne zdanie naten temat imost Pokoju pozostawał bez zmian.\nAkurat dzisiaj było toJuniorowi bardzo narękę.\nTygodnik wychodzący wChester’s Mill nosi tytuł „Democrat”, costanowi dezinformację, ponieważ szefowa redakcji iwłaścicielka pisma – awobu rolach występuje mocarna Julia Shumway – tozaprzysiężona zwolenniczka republikanów. Napierwszej stronie zawsze widniało:\nod1890 roku wsłużbie Chester’s Mill\n„miasteczka wkształcie buta”\nOwo motto również wprowadzało wbłąd. Chester’s Mill nie wyglądało jak but. Przypominało raczej dziecięcą skarpetkę, tak brudną, żemożna byjąpostawić. Odpołudniowego zachodu, czyli odstrony pięty, stykało się zeznacznie większym ibogatszym Castle Rock, ale wzasadzie otoczone było przez cztery miasta owiększym obszarze, lecz mniej licznej populacji: Motton odpołudnia ipołudniowego wschodu, Harlow odwschodu ipółnocnego wschodu, TR-90 odpółnocy oraz Tarker’s Mills odzachodu. Chester’s iTarker’s identyfikowane były niekiedy jako Twin Mills, czyli Bliźniacze Młyny. Kiedy fabryki tekstylne środkowej izachodniej części stanu Maine pracowały pełną parą, rzekę Prestile przekształcono wmartwy ściek chemiczny, który zmieniał kolor niemal codziennie izależnie odmiejsca. Wtamtych czasach można było wyruszyć wkanoe zTarker’s pozielonej wodzie, azChester’s Mill doMotton płynąć już pojaskrawożółtej. Przy tym, jeśli łódź była zrobiona zdrewna, poniżej linii wody mogła stracić farbę.\nOstatnia zfabryk zanieczyszczających środowisko została zamknięta wtysiąc dziewięćset siedemdziesiątym dziewiątym roku. ZPrestile zniknęły dziwaczne kolory, natomiast wróciły doniej ryby, chociaż czy nadawały się dospożycia, pozostawało ciągle tematem dyskusyjnym. „Democrat” wołał głośno „Tak!”.\nPopulacja miasta zmieniała się zależnie odsezonu. Między Memorial Day, świętem zawsze obchodzonym wostatni poniedziałek maja, aLabor Day, czyli pierwszym poniedziałkiem września, zbliżała się dopiętnastu tysięcy. Przez pozostałą część roku nieco przekraczała dwa tysiące, zależnie odbilansu narodzin izgonów prowadzonego wszpitalu imienia Catherine Russell, uważanym zanajlepszą placówkę napółnoc odLewiston.\nGdyby zapytać letników, ile dróg prowadzi doChester’s Mill, większość znich odrzekłaby, żedwie: sto siedemnasta, wiodąca doNorway iSouth Paris, oraz sto dziewiętnasta, którą jechało się doLewiston, przecinając podrodze Castle Rock.\nCi, comieszkają wChester’s Mill odjakichś dziesięciu lat, potrafią wymienić jeszcze conajmniej osiem innych dróg, wszystkie asfaltowe, pojednym pasie wkażdą stronę, począwszy odBlack Ridge Road iDeep Cut Road, prowadzących doHarlow, poPretty Valley Road, która rzeczywiście była tak ładna, jak sugerowała jej nazwa, skręcającą napółnocy doTR-90.\nMieszkańcy zakorzenieni wMill odtrzydziestu lat lub dłużej, jeśli mieli czas się spokojnie zastanowić, naprzykład nazapleczu sklepiku połączonego zeszczątkową knajpką, zwanego odnazwiska właściciela sklepem Browniego, gdzie przetrwał piec doopalania drewnem, wymieniliby jeszcze zdziesięć, onazwach uświęconych, jak God Creek Road, lub wulgarnych, choćby Little Bitch Road, które nalokalnych mapach oznaczone były tylko numerami.\nWdniu, który miał zostać nazwany Dniem Klosza, najstarszym obywatelem Chester’s Mill był Clayton Brassey, równocześnie najstarszy obywatel powiatu Castle, acozatym idzie, właściciel jednej zesłynnych lasek ofiarowywanych zinicjatywy czasopisma „Boston Post” najstarszym obywatelom wybranych miast. Niestety, nie wiedział już, cotojest laska „Boston Post”, anawet nie miał całkowitej pewności, kim jest on sam. Czasami mylił swoją praprawnuczkę Nell zżoną, która odczterdziestu lat nie żyła. „Democrat” przestał przeprowadzać znim coroczny wywiad przed trzema laty, boostatnim razem zapytany otajemnicę swej długowieczności odpowiedział pytaniem: „Gdzież jest mój obiad, ulicha ciężkiego?”. Starość zaczęła mu się dawać weznaki tuż posetnych urodzinach, awten dzień, dwudziestego pierwszego października, miał lat sto pięć. Swego czasu był cenionym cieślą specjalizującym się wkredensach, tralkach iozdobnych listwach wykończeniowych, natomiast wostatnich latach wprawiał się wjedzeniu budyniu bez pakowania go sobie donosa oraz zdążaniu dołazienki, żeby tam, anie gdzie indziej zostawić kilka poznaczonych krwią bobków.\nKiedyś jednak, mniej więcej wówczas, gdy miał lat osiemdziesiąt pięć, potrafił nazwać chyba każdą drogę prowadzącą doChester’s Mill, aznał ich trzydzieści cztery. Większość znich stanowiły drogi gruntowe, owielu dawno zapomniano, awszystkie te, które zatonęły wludzkiej niepamięci, wiły się przez gęstwę bogatego poszycia lasu stanowiącego własność firm Diamond Match, Continental Paper Company oraz American Timber.\nWDzień Klosza, nakrótko przed południem, wszystkie przejścia zostały zamknięte. Codojednego.\nNawiększości dróg nie doszło dozdarzeń tak spektakularnych jak eksplozja seneki V, ale nie obyło się bez kłopotów. Nic dziwnego. Jeśli coś wrodzaju niewidzialnego kamiennego kręgu spada nagle namiasto, kłopoty być muszą.\nDokładnie wtym samym momencie, gdy świstak został podzielony napół, tosamo stało się zestrachem nawróble napolu dyniowym Eddiego Chalmersa, niedaleko Pretty Valley Road. Strach nawróble stał równo nalinii granicznej Chester’s Mill iTR-90. Jego pozycja zawsze śmieszyła Eddiego, więc nazwał kukłę Międzymiastowym Strachem naWróble, wskrócie MSW. Połowa pana MSW przypadała nastronę Mill, druga „naTR”, jak toujmowali miejscowi.\nKilka sekund później stado wron przymierzające się dodyń Eddiego – atrzeba nadmienić, żewrony nigdy się nie bały pana MSW – uderzyło wcoś, czego wcześniej wtym miejscu nie było. Większość ptaków zezłamanymi karkami spadła czarną stertką naPretty Valley Road oraz naokoliczne pola.\nMartwe ptaki poobu stronach klosza pozwoliły wswoim czasie określić położenie bariery.\nNaGod Creek Road Bob Roux wykopywał ziemniaki. Akurat zawrócił dodomu naobiad, czyli, jak tomawiano wokolicy, żeby wrzucić coś naząb. Siedział okrakiem nastarym traktorze Deere isłuchał muzyki dobiegającej znowiutkiego iPoda, który dostał odżony wprezencie naurodziny. Nie wiedział, żeobchodził jeporaz ostatni. Zpola dodomu miał jakiś kilometr zniedużym okładem, niestety, samo pole znajdowało się wMotton, adom wChester’s Mill. Uderzył wniewidzialną przeszkodę zprędkością trzydziestu kilometrów nagodzinę, słuchając, jak James Blunt śpiewa „Your’re Beautiful”. Kierownicę przytrzymywał ledwo-ledwo, bodoskonale widział drogę aż dosamego domu – nie było naniej żadnej przeszkody. Dlatego też, kiedy traktor zatrzymał się wmiejscu jak wryty, akopaczka stanęła dęba, poczym zgłuchym łoskotem opadła znowu naziemię, Bob poleciał doprzodu iposzybował nad blokiem silnika. Nowiutki iPod eksplodował wszerokiej kieszeni napiersi ogrodniczek, ale właściciel już tego nie poczuł. Skręcił kark irozbił czaszkę onic, wktóre wyrżnął. Chwilę później leżał martwy napolu, tuż obok jednego zwielkich kół traktora, który nadal pracował nawolnych obrotach. Bo, jak wiadomo, namaszyny Deere nie mamocnych.\nMotton Road wrzeczywistości nigdzie nie biegła przez teren Motton. Prowadziła tuż przy wewnętrznej stronie granicy Chester’s Mill. Wokolicy, która mniej więcej odroku 1975 nazywana była Eastchester, stały przy niej nowe ładne domy. Jakieś trzydzieści rodzin mieszkało ipracowało wChester’s Mill, czterdzieści kilka dojeżdżało codziennie doLewiston czy Auburn, gdzie jako członkowie klasy białych kołnierzyków otrzymywali całkiem przyzwoite stawki. Wszystkie te domy znajdowały się naterenie Mill, ale wiele znich miało podwórka wMotton. Tak właśnie wyglądała sytuacja zdomem Jacka iMyry Evans, zamieszkałych przy Motton Road pod numerem 379. Myra zaprowadziła natyłach domu ogródek warzywny ichoć większość plonów zdążyła już zebrać, ciągle jeszcze zostało kilka naprawdę imponujących dyń odmiany Blue Hubbard Squashe – tuż zasolidnie nadgniłymi resztkami zwykłych dyń. Wchwili gdy miasto okrył klosz, Myra jak raz sięgała pojedno zwarzyw. Chociaż kolana miała wChester’s Mill, toupatrzona dynia znajdowała się zetrzydzieści centymetrów zagranicą miasta, postronie Motton.\nMyra Evans nie krzyknęła, bonawet nie poczuła bólu, wkażdym razie zpoczątku. Cięcie było szybkie iczyste.\nWkuchni Jack Evans ubijał jajka nafrittatę. Wtle LCD Soundsystem śpiewali „North American Scum” iJack nucił razem znimi, gdy raptem zaplecami usłyszał cicho wypowiedziane swoje imię. Wpierwszej chwili nie rozpoznał głosu kobiety, zktórą był żonaty odczternastu lat, bobrzmiał jak głos dziecka. Odwrócił się izobaczył Myrę. Stała wprogu, prawą rękę przyciskała dobrzucha. Naniosła dokuchni błota, cobyło doniej całkiem niepodobne. Zwykle zostawiała robocze obuwie nastopniach przed drzwiami. Lewą ręką, obciągniętą brudną rękawicą ogrodową, podtrzymywała prawą, aspomiędzy palców ciekło jej coś czerwonego. Uznał, żetosok żurawinowy, ale już posekundzie zrozumiał, żepopełnił błąd. Tobyła krew. Upuścił miskę zjajkami. Rozprysnęła się napodłodze.\nMyra powtórzyła jego imię tym samym drżącym, dziecięcym głosikiem.\n–Cosię stało?! Myra, coci jest?!\n–Wypadek – powiedziała ipokazała mu prawą dłoń.\nTyle żeprawej dłoni nie było. Jedynie chlustający krwią kikut. Myra uśmiechnęła się słabo.\n–Auć – powiedziała.\nWywróciła oczy, widać było same białka. Zwilżone moczem dżinsy pociemniały wkroku. Kolana się pod nią ugięły, upadła. Krew tryskająca znadgarstka uciętego czysto irówno, jak nalekcji anatomii, zmieszała się zrozlanymi naziemi jajkami.\nJack opadł nakolana, kawałek szkła zrozbitej miski wbił mu się głęboko wnogę. Prawie nic nie poczuł, choć zpowodu tego skaleczenia miał utykać dokońca życia. Ścisnął rękę żony. Przerażająco silny strumień krwi tryskający znadgarstka osłabł nieco, ale nie ustał. Jack wyszarpnął pasek zeszlufek spodni izacisnął pętlę wokół przedramienia. Pomogło, lecz nie mógł paska zapiąć, pętla była owiele zawąska.\n–Jezu! – poskarżył się bezdusznej kuchni. – Jezu Chryste!\nUświadomił sobie, żezrobiło się ciemniej. Zabrakło prądu. Komputer wgabinecie popiskiwał alarmująco. LCD Soundsystem nadal śpiewali, boprzenośny odtwarzacz stojący nablacie działał nabaterie. Jackowi zresztą itak było toobojętne, kompletnie stracił zainteresowanie muzyką techno.\nNawet się nie zastanowił, wjaki sposób Myra straciła dłoń. Miał ważniejsze sprawy nagłowie. Nie mógł puścić paska, bożona bysię wykrwawiła, azaciskając go, nie sięgał dotelefonu. Musiał jązabrać zesobą. Złapał zakoszulę, ale najpierw tylko wyciągnął jązespodni, apotem zorientował się pochrapliwym oddechu, żedusi Myrę kołnierzykiem. Wkońcu chwycił żonę zawłosy, długie, ciemne, mocne, iniczym jaskiniowiec zaciągnął dotelefonu.\nBył totelefon komórkowy. Działał. Jack wystukał 911. Numer zajęty.\n–Niemożliwe! – krzyknął wpustej kuchni, gdzie światła zgasły, anadal płynęła muzyka zprzenośnego odtwarzacza. – Docholery, ten numer nie może być zajęty!\nWcisnął powtórne wybieranie.\nJack siedział napodłodze wkuchni, oparty oszafkę, zcałej siły zaciskał pasek naprzedramieniu żony, patrzył nakrew napodłodze isystematycznie wciskał wtelefonie przycisk ponownego wybierania numeru. Zakażdym razem odpowiadał mu ten sam urywany sygnał. Całkiem niedaleko rozległ się głośny wybuch, ale Jack nawet go nie usłyszał wyraźnie, bozagłuszała go muzyka, naprawdę nieźle zakręcona. Eksplozji seneki nie usłyszał wcale. Chętnie bywyłączył muzykę, ale żeby sięgnąć doodtwarzacza, musiałby podnieść Myrę. Albo rozluźnić pasek najakieś dwie, może trzy sekundy. Ani jedno, ani drugie nie wchodziło wrachubę. Dlatego siedział iwciskał guziki telefonu, amuzyka grała. Skończyło się „North American Scum”, zaczęło „Someone Great”, później „All MyFriends”, potem jeszcze kilka nagrań iwkońcu płyta CD zatytułowana „Sound of Silver” dobiegła końca. Wtedy zapanowała cisza, przerywana tylko odległym jękiem syren policyjnych ipopiskiwaniem komputera, aJack zorientował się, żejego żona nie oddycha.\nPrzecież właśnie szykowałem lunch, pomyślał.\nItonie byle jaki. Można bynataki lunch zaprosić choćby iMarthę Stewart.\nSiedział przy szafce, ciągle ściskając wdłoni pasek (rozprostowanie palców okaże się potem wyjątkowo bolesne), prawa nogawka napodudziu pociemniała mu odkrwi zrozciętego kolana.\nJack Evans przytulił żonę dopiersi izapłakał.\nNieco dalej, nazarośniętej leśnej ścieżce, októrej nie pamiętałby nawet stary Clay Brassey, naskraju bagniska Prestile Marsh sarenka skubała apetyczne zielone pędy. Tak się akurat złożyło, żewyciągnęła szyję nad granicą Mill zMotton, więc gdy opadł klosz, sarni łeb potoczył się naziemię. Został odcięty tak równo, jakby tego dokonano zapomocą gilotyny.\nOkrążyliśmy Chester’s Mill polinii wkształcie skarpety iwróciliśmy naszosę sto dziewiętnaście. Dzięki czarodziejskim właściwościom narracji nie minęła nawet chwila odmomentu, gdy sześćdziesięciolatek ztoyoty wyrżnął twarzą wcoś niewidocznego, ale bardzo twardego izłamał sobie nos. Siedzi teraz naasfalcie igapi się naDale’aBarbarę kompletnie osłupiały. Jakaś mewa, przemierzająca zapewne jak codzień drogę odwybornego bufetu naśmietniku wMotton dotylko odrobinę mniej wyśmienitego nawysypisku wChester’s Mill, spadła jak kamień ihuknęła oziemię może zmetr odczapki baseballowej zlogo Sea Dogs, należącej dooniemiałego sześćdziesięciolatka. Ranny podnosi czapkę, otrzepuje jąiwkłada nagłowę.\nObaj mężczyźni podnoszą wzrok, patrzą tam, skąd spadł ptak, iwidzą jeszcze jedną rzecz niepojętą. Abędzie ich tego dnia niemało.\nWpierwszej chwili Barbie uznał, żewidzi refleks powybuchu samolotu. Natej samej zasadzie widziałby okrągłą siną plamę, gdyby mu ktoś dał pooczach lampą błyskową. Tyle żetaplama nie była ani okrągła, ani sina, anadodatek zamiast się przenosić razem zpolem widzenia, kiedy człowiek odwraca wzrok – wprzypadku Barbiego było tospojrzenie nanowego znajomego – plama wisząca wpowietrzu została namiejscu.\nSea Dogs przetarł oczy. Najwyraźniej zapomniał ozłamanym nosie, spuchniętych wargach ikrwawiącym czole. Wstał, ztrudem utrzymując równowagę, boodchylił głowę daleko dotyłu.\n–Cototakiego? – mruknął. – Cholera jasna, cotojest?\nNatle błękitnego nieba odznaczał się duży czarny ślad, którego kształt przy niejakim wysiłku wyobraźni można byporównać dopłomienia świecy.\n–Chmura jakaś? – zastanowił się Sea Dogs.\nZwątpienie wgłosie wyraźnie dawało dozrozumienia, żesam wtonie wierzy.\n–Chyba nie… – Barbie wzasadzie nie miał ochoty mówić tego, comusiał powiedzieć. – Tomiejsce, gdzie się rozbił samolot.\n–Żeco? – zdumiał się Sea Dogs.\nZanim Barbie zdążył odpowiedzieć, piętnaście metrów nad ich głowami zabił się wilgowron. Uderzył wnic, awkażdym razie oni nie widzieli niczego, wcobymógł uderzyć, ispadł naziemię niedaleko mewy.\n–Widział pan? – odezwał się Sea Dogs.\nBarbie pokiwał głową, apotem wskazał ścieżkę płonącej trawy poswojej lewej ręce. Unosił się zniej, podobnie jak zkilku kęp trawy poprawej stronie szosy, gęsty czarny dym, który łączył się ztumanem zrozbitej seneki. Ogień się nie rozprzestrzeniał, bopoprzedniego dnia spadł ulewny deszcz, więc trawa była ciągle wilgotna. Icałe szczęście, wprzeciwnym razie zobu stron już bypędziły wozy strażackie.\n–Widzi pan? – spytał Barbie.\nSea Dogs przyjrzał się uważnie.\nOgień wypalił jakieś dwadzieścia metrów kwadratowych trawy, przesuwając się stale wjedną stronę, aż dotarł prawie domiejsca, gdzie stali naprzeciwko siebie Barbie iSea Dogs. Tam się rozlał naboki – nazachód dokrawędzi szosy inawschód popastwisku. Tyle żenie, jak tozwykle bywa – tutrochę bardziej, tam nieco mniej – ale jakby go kto nożem uciął.\nNad głowami mężczyzn pojawiła się kolejna mewa. Ta, dla odmiany, leciała zMill doMotton.\n–Niech pan uważa – ostrzegł Sea Dogs.\n–Może przeleci – powiedział Barbie. Spojrzał wgórę, osłaniając oczy. – Może tocoś zatrzymuje tylko ptaki lecące zpołudnia.\n–Jak tak sobie myślę otym samolocie, toraczej wątpię – stwierdził Sea Dogs.\nWjego głosie brzmiało zakłopotanie.\nWylatująca zmiasta mewa uderzyła wniewidzialną barierę ispadła dokładnie nanajwiększą stertę pozostałości zpłonącego samolotu.\n–Stopuje wobie strony – stwierdził Sea Dogs tonem człowieka, który otrzymał potwierdzenie swojego głębokiego, ale dotąd nieuzasadnionego przekonania. – Napewno jakieś pole siłowe, jak w„Star Trick”.\n–„Trek” – poprawił go Barbie.\n–Oż cholera… – Barbie patrzył nacoś zaplecami swego rozmówcy.\n–Co? – Sea Dogs obejrzał się przez ramię. – Jasny szlag!\nNadjeżdżała ciężarówka. Wielka. Wyładowana gigantycznymi drewnianymi kłodami zdrowo ponad wszelkie limity. Idozwoloną szybkość też przekraczała znacznie. Barbie odruchowo zaczął liczyć, jaką drogę hamowania mataki kolos, ale szybko uznał, żeniczego się nie doliczy.\nSea Dogs ruszył sprintem doswojej toyoty, którą zostawił skośnie naprzerywanej linii środkowej. Facet zakierownicą ciężarówki pewnie był naprochach albo upalony, amoże poprostu młody isię śpieszył, więc igrał ześmiercią. Grunt, żezobaczywszy właściciela toyoty, nawet nie zwolnił, tylko zatrąbił.\n–Jachromolę! – wrzasnął Sea Dogs, wskakując zakółko. Silnik zapalił przy pierwszym obrocie kluczyka, samochód zjechał zdrogi przy wtórze klapnięcia zatrzaskujących się drzwiczek odstrony kierowcy. Niewielki suv wjechał dorowu napoboczu itam utknął zkwadratowym nosem wzniesionym kuniebu. Wtej samej sekundzie Sea Dogs wyskoczył zauta. Potknął się, wylądował najednym kolanie, ale zaraz się zerwał icosił wnogach pognał wpole.\nBarbie, myśląc osamolocie ioptakach oraz otej dziwacznej czarnej smudze, która mogła być miejscem zderzenia samolotu zkloszem, także uciekł, nałąkę. Zpoczątku biegł przez niskie, leniwe płomienie, wzbijając wgórę obłoczki czarnego popiołu. Gdzieś tam zobaczył męski but sportowy. Napewno męski, bonadamski był zaduży. Wśrodku nadal tkwiła stopa.\nApotem jeszcze: Ciskam się bez sensu wewszystkie strony…\n–Hamuj, kretynie, hamuj! – krzyknął dokierowcy Sea Dogs piskliwym głosem podszytym strachem.\nZapóźno już było nadobre rady.\nBarbie odruchowo spojrzał przez ramię. Wydało mu się, żeciężarówka przyhamowała. Pewnie kierowca dostrzegł wrak samolotu. Tak czy inaczej nic już nie mogło mu pomóc. Uderzył wniewidoczną przeszkodę odstrony Motton zprędkością conajmniej stu kilometrów nagodzinę, mając napace najmarniej dwadzieścia ton. Kabina przestała istnieć wmgnieniu oka, aprzeładowana naczepa, niewolnica praw fizyki, nadal parła doprzodu. Zbiorniki paliwa szorowały poasfalcie, iskrząc. Kiedy wybuchły, ładunek wyprysnął wpowietrze, uderzając wklosz nad szoferką zmienioną wzieloną metalową harmonię. Gigantyczne pnie leciały doprzodu iwgórę, uderzały wniewidoczną barierę ispadały naziemię. Ogień iczarny dym wytrysnęły wgórę potężnym gejzerem. Potworny huk przetoczył się przez okolicę jak kamienny głaz. Drewniane kłody spadały postronie Motton, lądowały najezdni inapolu jak patyczki odgigantycznych bierek. Jedna trafiła wdach suva, zmiażdżyła autko napłasko, namaskę posypał się diamentowy deszcz szkła zprzedniej szyby. Inny kloc wylądował tuż przed Sea Dogsem.\nBarbie stanął. Patrzył.\nSea Dogs poderwał się nanogi, upadł, chwycił się pnia, który omal nie pozbawił go życia, iponownie stanął. Chwiał się, wzrok miał nieprzytomny. Barbie ruszył doniego, ale podziesięciu krokach zderzył się zceglanym murem. Wkażdym razie takie odniósł wrażenie. Zatoczył się dotyłu, poustach spłynęła mu ciepła kaskada krwi znosa. Otarł jądłonią, popatrzył narękę zniedowierzaniem iwytarł wkoszulę.\nTeraz już zobu stron podjeżdżały samochody – odMotton iodChester’s Mill. Trzy postacie, ciągle jeszcze niewielkie, biegły przez łąki odstrony budynku stojącego naich przeciwległym krańcu. Kilku kierowców wciskało klakson, jakby tomogło rozwiązać wszystkie problemy. Pierwszy samochód, który zbliżył się odstrony Motton, stanął napoboczu, wprzyzwoitej odległości odpłonącej ciężarówki. Dwie kobiety, które zniego wysiadły, gapiły się nasłup dymu iognia, osłaniając oczy.\n–Oszlag – odezwał się Sea Dogs głosem cichym, niepewnym.\nRuszył doBarbiego przez pole, naukos, przezornie trzymając się zdala odpłonącego stosu.\nBarbie pomyślał wtedy, żekierowca ciężarówki przynajmniej miał pogrzeb jak jakiś ważny wiking.\n–Pan widział, gdzie ten pień huknął? – odezwał się Sea Dogs. – Mało mnie nie trafił! Zmiażdżyłby mnie namiejscu! Jak robaka.\n–Mapan komórkę? – Barbie musiał podnieść głos, żeby się przebić przez wściekle huczące płomienie.\n–Wwozie – odparł starszy gość. – Przynieść?\n–Zaraz, niech pan zaczeka. – Barbie nagle sobie uświadomił zniekłamaną ulgą, żewszystko, cowłaśnie przeżywa, jest poprostu snem. Bywa niekiedy, żeweśnie człowiek jeździ rowerem pod wodą albo rozprawia oswoim życiu seksualnym wjęzykach, których się nigdy nie uczył, iwszystko towydaje się całkiem normalne.\nPierwszą osobą, jaka pojawiła się pojego stronie bariery, był pucołowaty mężczyzna wstarym pikapie. Barbie znał go zrestauracji Sweetbriar Rose: toErnie Calvert, poprzedni szef supermarketu Food City, teraz już naemeryturze. Ernie gapił się napłonący stos nadrodze szeroko otwartymi oczami, ale miał wręku telefon komórkowy inadawał wtrybie ekspresowym. Barbie ledwo go słyszał przez ryk ognia zciężarówki, lecz dotarły doniego słowa „wygląda bardzo poważnie”, więc założył, żeErnie zawiadomił policję. Albo straż pożarną. Jeśli tędrugą, tonależało mieć nadzieję, żejednostkę zCastle Rock. Coprawda wschludnej remizie Chester’s Mill stały dwa wozy, ale gdyby się pojawiły odtej strony, mogłyby conajwyżej ugasić trawę, która itak powoli przygasała. Płonąca ciężarówka była bardzo blisko, lecz doniej raczej nie zdołają się dostać.\nTotylko sen, powiedział sobie Barbie. Wystarczy topowtarzać dość często, żeby się wreszcie obudzić.\nDodwóch kobiet postronie Motton dołączyło kilku mężczyzn. Oni także przyglądali się płonącej ciężarówce, osłaniając oczy. Samochody stały już naobu poboczach. Ludzi przybywało zkażdą chwilą. Zaczął się tworzyć tłum. Tosamo działo się postronie Chester’s Mill. Trochę jakby otwarto dwa konkurujące zesobą pchle targi, oba pełne kuszących towarów – jeden postronie Motton, drugi jeszcze wgranicach Chester’s Mill.\nDotarło namiejsce trio zfarmy: właściciel ijego dwóch nastoletnich synów. Chłopcy biegli bez wysiłku, farmer miał czerwoną twarz idyszał.\n–Jasna cholera! – wyrwało się starszemu nastolatkowi.\nOjciec trzepnął go pogłowie, ale chłopak prawie tego nie zauważył. Oczy wychodziły mu zorbit. Młodszy wyciągnął doniego rękę, akiedy brat jąwziął, mały zaczął płakać.\n–Cosię stało? – zapytał farmer Barbiego, robiąc przerwę nagłęboki wdech między „cosię” a„stało”.\nBarbie go zignorował. Ruszył wstronę Sea Dogsa. Prawą rękę wysunął przed siebie wgeście nakazującym zatrzymanie. Sea Dogs bez słowa zrobił to\nOdcholery martwych ptaków\nKomendant policji wMill nie usłyszał żadnej zdwóch eksplozji, chociaż był przed swoim domem naMorin Street igrabił liście. Namasce hondy jego żony stało przenośne radio, zktórego płynęła muzyka sakralna nadawana przez stację WCIK. Był toskrót odsłów Where Christ Is King, czyli „Gdzie Chrystus jest królem”, amłodsi obywatele miasta nazywali rozgłośnię radiem jezusowym. Poza wszystkim innym komendant nie miał już takiego słuchu jak kiedyś inic wtym dziwnego, skoro skończył sześćdziesiąt siedem lat.\nSyreny policyjne jednak usłyszał odrazu. Był nanie uwrażliwiony jak matka napłacz dziecka. Howard Perkins umiał nawet powiedzieć, który samochód słyszał oraz kto siedzi zakierownicą. Tylko trójka iczwórka nadal miały stare syreny, atrójkę Johnny Trent zabrał doCastle Rock naćwiczenia straży pożarnej. Nazywali to„pożarem kontrolowanym”, ale wzasadzie chodziło oto, żeby dorośli faceci mieli pretekst dozabawy. Wobec tego zpewnością była toczwórka, jeden zdwóch pozostałych dodge’ów, azakierownicą siedział Henry Morrison.\nKomendant przestał grabić, stał zprzechyloną głową. Gdy syrena zaczęła się oddalać, wrócił doprzerwanego zajęcia. Wtedy nastopniach prowadzących dowejścia stanęła Brenda. Prawie wszyscy wMill zwracali się dokomendanta Duke – został mu ten przydomek jako relikt zczasów szkolnych, gdy uwielbiał Johna Wayne’a, natomiast ona wkrótce poślubie zaczęła się zwracać doniego zdrobnieniem, zaktórym nie przepadał.\n–Howie, nie maprądu. Icoś wybuchło.\nHowie. Wiecznie Howie. Jak dopsa. Starał traktować tęsprawę zchrześcijańską wyrozumiałością… diabła tam! Traktował tęsprawę zchrześcijańską wyrozumiałością, ale czasami przychodziło mu dogłowy, żetoprzezwisko było przynajmniej wczęści odpowiedzialne zato, żeodjakiegoś czasu nosił wklatce piersiowej niewielkie urządzenie.\nBrenda przewróciła oczami, zamaszystym krokiem podeszła doradia namasce samochodu iwcisnęła przycisk zasilania, ucinając wpołowie pieśń „What aFriend WeHave in Jesus” wykonywaną przez chór Normana Luboffa.\n–Ile razy mam ci powtarzać, żebyś tego nie stawiał namasce mojego wozu? Podrapiesz milakier idostanę mniejszą kwotę przy sprzedaży.\n–Wybacz, Bren. Comówiłaś?\n–Prądu nie ma! I\nMnóstwo ryb, ale nie odważyłem się ich jeść. Czuć tutaj jakby brudną bielizną, więc wiadomo, że okoliczni mieszkańcy używają nawozów. – To nie jest smród nawozów, tylko zakłamania. Znanego także jako fałszywa prawość.


Trwa kampania „Bezpieczny Przejazd” | Koluszki\nW dniu 16 listopada 2016 roku, odbyło się w Łodzi panelowe spotkanie z udziałem wysokich przedstawicieli PKP PLK z Warszawy, instruktorów i egzaminatorów prawa jazdy oraz dziennikarzy. Na początek odbył się briefing prasowy, po czym nastąpiła właściwa część panelu. Wszystko odbywało się w ramach kampanii społecznej Bezpieczny przejazd – „Szlaban na ryzyko”. Podczas spotkania Włodzimierz Kiełczyński, dyrektor biura bezpieczeństwa PKP Polskich Linii Kolejowych zwracał uwagę na najczęstsze „grzechy” zmotoryzowanych i pieszych uczestników przejazdów kolejowych. Jako jeden z podstawowych wymienił ignorowanie znaku STOP. Pojawia się tu wiele różnych interpretacji, jednak prelegent ucina stanowczo wszelkie dyskusje: należy się do tego znaku stosować zawsze. – Jadąc do mojej teściowej około 20 km samochodem i mijając po drodze wiele rogatek, przy którejś już z rzędu mój kolega współpasażer, odezwał się do mnie: po co stajesz przed każdym z tych przejazdów? Przecież ty doskonale wiesz, o której godzinie jadą tedy pociągi. Odpowiedziałem znajomemu: ci, którzy tak doskonale wiedzieli, leżą już na cmentarzu- zrelacjonował swoją rozmowę z kolegą dyrektor Kiełczyński. Wjazd na przejazd pomimo włączonej sygnalizacji ostrzegawczej czy wjazd przy zamykających się rogatkach to kolejne przyczyny wypadków na torach. Często zdarza się ,ze jeśli rogatka jest już zamknięta, piesi lub kierujący pojazdem omijają ją. Tu też nierzadko dochodzi do tragedii, a dowodem na to są zapisy wideo na rejestratorach zainstalowanych przy przejazdach kolejowych. Do tych rażących zachowań dodajmy jeszcze wjeżdżanie na przejazd pomimo zbliżającego się pociągu, wjeżdżanie w zamknięte rogatki lub jazdę „na pamięć”. Aby zobaczyć skutki tego rodzaju sytuacji, uczestnicy spotkania obejrzeli kilka krótkich filmów, w których „aktorami” byli sami uczestnicy ruchu drogowego. Kamera na przejazdach zarejestrowała sytuację, gdy duży samochód wjechał na zamknięte już rogatki, motocyklista piszący podczas jazdy sms nie zauważył opuszczonego szlabanu, uderzając w rogatkę. Na innym jeszcze nagraniu widać, jak rowerzysta nie zatrzymał się przed znakiem Stop i z całej siły zderzył się z nadjeżdżającym właśnie Pendolino. Z relacji wiadomo, że o dziwo, rowerzysta przeżył.\n-To najczęstsze grzechy popełniane przez kierowców, w wyniku których na przejazdach ginie kilkadziesiąt osób rocznie. Każdy kierowca powinien mieć nie tylko wiedzę dotyczącą przepisów, ale także świadomość, że ich przestrzeganie to dowód odpowiedzialności za bezpieczeństwo własne oraz innych- mówili prelegenci na spotkaniu w Łodzi.\nChcąc dotrzeć z przekazem kampanii do jak największej grupy społeczeństwa oraz wyeliminować niewłaściwe zachowania wśród kierowców PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. rozpoczynają cykl spotkań edukacyjnych, w ramach którego przeszkolą kilkuset instruktorów i wykładowców ośrodków szkolenia kierowców w całej Polsce. Uczestnicy zostaną wyposażeni w materiały edukacyjne dotyczące bezpieczeństwa na przejazdach kolejowo-drogowych z przeznaczeniem do wykorzystania podczas szkolenia przyszłych kierowców.\nPodczas spotkania w Łodzi wywiązała się dyskusja, w czasie której przedstawiano swój punkt widzenia na omawiany problem. Po dyskusji poprosiłem prelegentów o zabranie głosu dla naszej gazety.\n-Niedawno ogłosiliśmy kolejny program przejazdowy, który ma służyć podwyższeniu bezpieczeństwa na przejazdach. W ramach modernizacji wielu przejazdów, mamy w planach budowę skrzyżowań dwu poziomowych, w zależności od lokalnych potrzeb i możliwości. Projekt ten zakłada, m. in. wybudowanie na terenie kraju 45 wiaduktów. W ten sposób zmniejszymy liczbę przejazdów i zwiększymy bezpieczeństwo podróżujących na drogach- powiedział „Tygodniowi w Koluszkach” Włodzimierz Kiełczyński, dyrektor biura bezpieczeństwa PKP Polskich Linii Kolejowych .\nPoprosiliśmy także o wypowiedź przedstawiciela Polskich Linii Kolejowych o zdanie na temat utrudnień, związanych z utrudniającym swobodne przemieszczanie się mieszkańców i pojazdów mechanicznych na przejeździe kolejowym w Galkowie Małym.-Sytuacja na przejeździe w pobliżu stacji Gałkówek jest stale monitorowana przez służby PKP Polskich Linii Kolejowych S.A. Urządzenia zainstalowane w tym miejscu działają prawidłowo i zapewniają bezpieczeństwo wszystkim użytkownikom. Częstotliwość opuszczania rogatek jest uzależniona od ilości przejeżdżających pociągów. Rogatki opuszczane są najpóźniej i podnoszone najszybciej jak jest to możliwe, aby zapewnić prawidłowy i bezpieczny przejazd samochodów. Są sytuacje, kiedy przy zwiększonym ruchu pociągów rogatki mogą być zamknięte przez kilkanaście minut. W szczególnych sytuacjach – np. podczas naprawy usterki pociągu, czas ten może być dłuższy. Priorytetem jest bezpieczeństwo pasażerów i kierowców i tylko w sytuacji kiedy możliwe jest bezpieczne otwarcie rogatek, zostają podniesione. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. analizują dokładnie wszystkie zgłoszenia, które trafiają do spółki – szczególnie dotyczące bezpieczeństwa- powiedział „Tygodniowi w Koluszkach” Karol Jakubowski z biura prasowego PKP PLK .


Doradca finansowy Open finance Tomaszów Mazowiecki wyślij sms o treści: WNIOSEK na 7393 (3.69 zł za sms)\nWoźny PortaluŁódzkiedoradca, finance, finansowy, Open\nZawód doradcy finansowego wypełnił niszę na rynku finansowym. Na rynku finansowym jest wiele instytucji. Przedstawiciele bankowi, systematycznie, oferują kolejne produkty finansowe. Trzeba podkreślić, że dla zwykłego zjadacza chleba zbyt często ich propozycje są niezrozumiałe. Osoby, zatrudniane przez banki i firm, pożyczających pieniedze komunikują się powszechnie językiem, który nie każdy rozumie.\nDoradca Inwestycyjny Nowa Ruda zarejestruj się online\nWoźny PortaluDolnośląskieBiałogard, bitcoin, doradca, forex, inwestycja, inwestycyjny, Kołobrzeg, Koszalin, Legnica, Oleśnica, Szczecin, Trzebnica, Wleń, Wrocław\nProfesjonalizm w zakresie doradzctwa pojawił się w krajowym ogóle przepisów wraz z początkiem kapitalizmu. Doradcy zyskali szansę dokonywania prac w zakresie kupna i sprzedaży akcji oraz zarządzania pakietami finansowymi inwestorów, reprezentując ich interesy. Powstanie grup zawodowców ludzi takich, jak zatrudniane przez firmę Doradca Inwestycyjny Bierutów , było odpowiedzią na oczekiwania rynku.\nPoczatki wolnego kapitału, kształtujący się rynek kapitałowy, budowanie piramid pieniężnych, sprowadzały się niestety do sytuacji, że wiele osób przez nieznajomość prawa doprowadziło do straty kapitału. Należy ubolewać, że przez wszystkie lata mało uległo zmianie i wciąż w zbyt prosty sposób można stracić pieniądze lub zdecydować się na podpisanie niekorzystnej umowy kredytowej, której efektem będą wysokie prowizje.\nDom maklerski Goleniów\nWoźny PortaluLeave a commentZachodniopomorskiedoradca, forex, inwestycja, inwestycyjny\nZarobić można tak na pełnym. W nowoczesnym świecie nie szacują się ale i tylko Bitcoiny czy złoża naturalne takie jak złoto, ale również ropa naftowa. Ma ona pierwotne miejsce dla gospodarki światowej jako surowiec przemysłu chemicznego, i przede wszystkim jak sam spośród najważniejszych surowców energetycznych.


PC – Aktualizacja 11.1 już dostępna!\nWitajcie! Czekaliście z niecierpliwością na powrót na płaskowyż Paramo i cieszymy się, że możemy ponownie wprowadzić zaktualizowaną mapę! W drugiej wersji Paramo jest w rotacji map, co oznacza, że jest…\nPosted 6 kwietnia, 2021 in Aktualizacje, Konsole\nHarmonogram prac konserwacyjnych ROZPOCZĘCIE: czwartek 8 kwietnia o 06:00 CEST. ZAKOŃCZENIE: czwartek 8 kwietnia o 12:00 CEST. Harmonogram prac serwisowych może ulec zmianie. W razie zmian pojawi się odpowiednia informacja. …\nPosted 31 marca, 2021 in PC\nE-sport PUBG 2021 – zmiany w systemie punktacji\nWitajcie! W większości zawodów e-sportowych w PUBG do tej pory zastosowanie miały zasady S.U.P.E.R. z niewielką liczbą zmian lub odchyleń. Jednak w trakcie niedawnego turnieju PGI.S mieliśmy do czynienia z…\nPosted 31 marca, 2021 in Ogłoszenia, Ogólne, PC\nWszystkie wasze Battlegrounds należą do nas\nJak to szło? Ach, tak. Meczyk wygrany, kurczak podany. Ocaleni, tak lubicie przechwalać się zwycięstwami i jeszcze macie tupet wciągać w to nas. Dość tego. Robicie sobie z nas jaja…\nPosted 26 marca, 2021 in Konsole, Ogłoszenia, PC\nCzwarta rocznica PUBG – podziękowanie\nWitajcie! Rocznice PUBG wiele dla nas znaczą. Są okazją do spojrzenia wstecz i poczucia wdzięczności za sukces, którego nikt z nas się nie spodziewał, a także do podziękowania wam wszystkim,…\nPosted 22 marca, 2021 in Aktualizacje, Ogłoszenia, PC\nWitajcie! Aktualizacja 11.1 jest już dostępna na serwerach live! Powracamy na płaskowyż Paramo ze zaktualizowanym terenem i dostępnymi nowymi trybami gry. Po wylądowaniu możecie wypróbować najnowsze zmiany wyważenia broni dla…\nPosted 17 marca, 2021 in Ogólne\nTurniej PUBG Partners Throwdown\nWitajcie! Śledźcie naszych partnerów, którzy będą rywalizować o kurczaka i wspaniałe nagrody, nie tylko dla siebie, ale także dla społeczności! Specjalne skórki na okulary przeciwsłoneczne z okazji 4. rocznicy będą…\nPosted 15 marca, 2021 in Konsole, Ogłoszenia, PC\nSezon 10 – koniec przepustki Survivor\nWitajcie! W tym ogłoszeniu chcemy powiadomić was o zakończeniu sezonu. Co więcej wygaśnie też towarzysząca Sezonowi 10 przepustka Survivor: Breakthrough. Wyjaśnimy wam również, jak przepustka Survivor będzie działać od następnego…\nPosted 9 marca, 2021 in Ogłoszenia\nCzwarta rocznica PUBG – wydarzenia\nWitajcie! Jak wielu z was wie, 23 marca wypada 4. rocznica PUBG! To dla nas ważna liczba, związana z jednym z podstawowych elementów PUBG – oddziałem. W meczach oddziałów zdobycie…\nPUBG LABS: tryb challengera\nPolegaj na swoich zmysłach, tam jest dżungla.\nPosted 9 marca, 2021 in Ogólne\nSezon 10 – Zakończenie sezonu rywalizacji i nagrody\nWitajcie! Sezon 10 szybko zbliża się ku końcowi, więc kolejny raz pora porozmawiać o wspaniałych nagrodach, które otrzymacie za ciężką pracę w ostatnich miesiącach. Nie osiągnęliście upragnionej pozycji? Wciąż jest…


Konfigurowanie realizacji · Centrum Pomocy Shopify\nTa strona została wydrukowana dnia May 26, 2022. Aby zapoznać się z aktualną wersją, odwiedź https://help.shopify.com/pl/manual/orders/fulfillment/setting-up-fulfillment.\nSkonfiguruj realizację zamówienia w swoim sklepie Shopify. Wykonaj poniższe kroki i wybierz konfigurację realizacji, która najlepiej spełnia potrzeby Twojej firmy.\nKrok 1: Wybierz metody realizacji\nMożesz zdecydować się na samodzielną realizację swoich zamówień, skorzystanie z usług realizacji oferowanych przez inne firmy lub użyć kombinacji tych metod realizacji.\nPo dodaniu produktu do sklepu wybierasz dla niego metodę realizacji. Oznacza to, że mogą istnieć różne metody realizacji dla pozycji w tym samym zamówieniu.\nNa przykład, jeśli klient zamówi produkt wysyłany w ramach dropshippingu i produkt niestandardowy tworzony w Twojej firmie, dropshipper zrealizuje pierwszą pozycję, a Ty – drugą.\nRealizuj własne zamówienia\nMożesz realizować zamówienia samodzielnie, pakując i wysyłając własne pozycje. Możesz zdecydować się na samodzielną realizację zamówień, jeśli Twoja firma jest nowa lub mała i potrzebujesz niedrogiej metody realizacji. Samodzielna realizacja zamówień zapewnia również kontrolę nad specjalnymi opakowaniami.\nUsługa realizacji zazwyczaj przechowuje, pakuje i wysyła pozycje za Ciebie. Korzystanie z usługi realizacji zajmuje mniej czasu niż samodzielna realizacja zamówień i może być bardziej opłacalna dla dużych firm.\nIstnieją dwa rodzaje usług realizacji: usługi, które integrują się z Shopify za pomocą aplikacji oraz niestandardowe usługi realizacji.\nPo wybraniu usług realizacji musisz aktywować je w Shopify.\nUsługi realizacji, które integrują się z Shopify\nAplikacje realizacji synchronizują się z panelem administracyjnym Shopify, więc zamówienie jest aktualizowane w miarę postępu realizacji. Dzięki tym usługom realizacji możesz również wprowadzać zmiany w swoich realizacjach z poziomu panelu administracyjnego Shopify. Typy otrzymywanych aktualizacji zależą od usług realizacji.\nPoniżej przedstawiono typowe przykłady aplikacji do realizacji:\nAplikacje do dropshippingu – niektóre aplikacje do dropshippingu automatycznie oznaczają pozycje jako zrealizowane, gdy wysyłają zamówienie. Inni usługodawcy wymagają zamawiania produktów kupionych przez klientów za pomocą ich aplikacji. Skontaktuj się z twórcą aplikacji do dropshippingu, aby ustalić najlepszy workflow dla zamówień korzystających z jego usług.\nAplikacje do drukowania na żądanie – większość aplikacji do drukowania na żądanie automatycznie zaznacza pozycje jako zrealizowane w Twoim imieniu po wysłaniu zamówienia. Sprawdź zalecane ustawienia i workflow, kontaktując się z programistą aplikacji.\nNiestandardowe usługi realizacji realizują zamówienia po otrzymaniu e-maila z żądaniem realizacji. Gdy zaznaczysz pozycję lub zamówienie jako zrealizowane w panelu administracyjnym Shopify, do usługi realizacji zostanie automatycznie wysłany e-mail z informacjami niezbędnymi do realizacji zamówienia.\nPonieważ niestandardowe usługi realizacji nie są synchronizowane z panelem administracyjnym Shopify, oś czasu zamówienia i statusy realizacji nie są aktualizowane w miarę postępu realizacji.\nAktywuj usługi realizacji w Shopify\nJeśli zdecydujesz się korzystać z usług realizacji, musisz podłączyć je do panelu administracyjnego Shopify.\nJeśli korzystasz z niestandardowej usługi realizacji, użyj instrukcji z Centrum Pomocy Shopify, aby aktywować usługę realizacji:\nJeśli korzystasz z usług realizacji z aplikacją, skorzystaj z pomocy działu obsługi klienta dla usługi realizacji.\nKrok 2: Wybierz realizację ręczną lub automatyczną\nPo skonfigurowaniu metod realizacji możesz zdecydować się na ręczną lub automatyczną realizację zamówień. Wybrane ustawienie ma zastosowanie do wszystkich metod realizacji. Domyślnie Twój sklep używa ręcznej realizacji zamówienia.\nUstawienie automatycznej realizacji zamówień nie ma zastosowania w przypadku zamówień do lokalnego odbioru. Zamówienia do lokalnego odbioru muszą być realizowane ręcznie.\nMożesz zmienić metodę realizacji na automatyczną, konfigurując ustawienia przetwarzania zamówień.\nRealizacja ręczna pozwala na łatwe śledzenie zapasów i kontrolę wysyłania zamówienia. Realizacja ręczna może okazać się najlepszą metodą, jeśli w Twojej firmie występuje jedna z poniższych sytuacji:\nWykonujesz produkty na zamówienie.\nMasz produkty dostępne w przedsprzedaży.\nCzasami wyczerpuje Ci się zapas produktów.\nChcesz łatwo oferować swoim klientom częściową realizację bez konieczności zwrotu pieniędzy.\nPo tym, jak klient złoży zamówienie i je opłaci, zamówienie ma status Zrealizowane do momentu ręcznego otwarcia i realizacji zamówienia.\nPo tym, jak klient złoży zamówienie i je opłaci, realizacja zamówienia rozpoczyna się automatycznie bez podejmowania jakichkolwiek czynności.\nJeśli którakolwiek z poniższych sytuacji występuje w Twojej firmie, możesz skorzystać z automatycznej realizacji zamówień w celu zwiększenia efektywności ich wysyłki:\nsprzedajesz tylko cyfrowe pliki do pobrania lub cyfrowe karty prezentowe\nkorzystasz z usług realizacji dla wszystkich swoich produktów\nJeśli korzystasz z usług realizacji, żądanie realizacji jest wysyłane do Twojej usługi po opłaceniu zamówienia. Nie musisz się kontaktować z Twoją usługą realizacji, aby zażądać realizacji.\nSkonfiguruj automatyczną realizację zamówienia z poziomu ustawień przetwarzania zamówień.\nNie ustawiaj automatycznej realizacji dla zamówień, jeśli musisz pakować i wysyłać produkty. Twoje zamówienia zostaną oznaczone jako zrealizowane i nie będziesz mieć możliwości ich posortowania w celu ustalenia, które zamówienia wymagają wysłania.\nKrok 3: Przypisz metody realizacji do swoich produktów\nGdy dodajesz produkt do swojego sklepu lub edytujesz go, wybierz metodę realizacji podczas wypełniania pola Zapasy będą magazynowane w w obszarze danych produktu. W zależności od sposobu zarządzania zapasami można realizować zamówienia w wielu lokalizacjach, które mogą obejmować jedną lub więcej lokalizacji sklepów, a także jedną lub więcej aplikacji do realizacji umożliwiających zarządzanie zapasami w wielu miejscach.\nMożesz zmienić usługę realizacji dla wielu produktów jednocześnie, korzystając z edytora zbiorczego.\nKrok 4: Realizuj swoje zamówienia\nPo skonfigurowaniu realizacji możesz rozpocząć realizację zamówień. Kroki zależą od metody realizacji. Aby uzyskać instrukcje, kliknij typ realizacji, który chcesz wykonać:\nrealizuj moje produkty ręcznie\nrealizuj moje produkty automatycznie\nużyj usługi realizacji za pomocą aplikacji\nskorzystaj z niestandardowej usługi realizacji


Dwutygodniki poradnikowe: „Przyjaciółka” liderem, „Naj” trzeci\nŚrednia sprzedaż ogółem „Przyjaciółki” (Edipresse Polska) w lipcu br. wyniosła 448 155 egz. i była niższa o 15,25 proc. niż w analogicznym okresie ub.r. - wynika z danych Związku Kontroli Dystrybucji Prasy opracowanych przez portal Wirtualnemedia.pl. Jest to jednocześnie największy spadek w zestawieniu.\nDrugą pozycję zajęła „Tina” (Wydawnictwo Bauer). Jej średni wynik to 447 166 egz. po spadku sprzedaży o 5,25 proc.\nNa ostatnim miejscu podium uplasował się odświeżony „Naj” (Wydawnictwo Bauer), który wcześniej był miesięcznikiem. Pierwsze dwa wydania dwutygodnika sprzedały się w liczbie 411 362 egz., jednak miały one promocyjną cenę 1 zł (więcej na ten temat).\nDla porównania, lipcowy numer miesięcznika „Naj Magazyn”, który ukazał się w czerwcu br. zanotował sprzedaż na poziomie 53 215 egz. Tytuł kosztował wtedy 2,69 zł (dowiedz się więcej). Natomiast w lipcu ub.r. sprzedaż ogółem „Naj Magazynu” wyniosła 128 153 egz.\nNatomiast średnia sprzedaż ogółem czwartej w rankingu „Pani Domu” (Edipresse Polska) w analizowanym okresie wyniosła 272 607 egz., po spadku o 14,69 proc.\nPrzyjaciółka 448155 528790\nTina 447166 471922\nNaj 411362 -\nPani Domu 272607 319554\nW lipcu br. w porównaniu do czerwca br. wszystkie pisma w segmencie zanotowały wzrosty sprzedaży ogółem, a najwięcej zyskała „Tina” - 29,76 proc.\nPrzyjaciółka 448155 422048\nTina 447166 344616\nPani Domu 272607 229649\nDołącz do dyskusji: Dwutygodniki poradnikowe: „Przyjaciółka” liderem, „Naj” trzeci\nNie kupuje pisemka od kiedy horoskopów nie pisze wrożka bianka! Tyle w temacie - dziękuje


Zapraszamy na : www.gmdinterior.com\nSklep Wordpress dla GMD INTERIOR z Gliwic. Sklep internetowy Wordpress wykonany w technologi RWD w pełni responsywny świetnie działający na urządzeniach mobilnych. O rozbudowanej budowie z wieloma podstronami . W ramach prac programistycznych został wdrożony Panel CMS Wordpress oraz liczne prace programistyczne. W ramach projektów wykonaliśmy nowe logo. Sklep znajduje się na naszym miejscu serwerowym, Poniżej przedstawiamy efekty Naszej pracy.


Szef OPZZ: Bezrobocie spada, bo ludzie wyjeżdżają za granicę za chlebem - WP Finanse\nSzef OPZZ: Bezrobocie spada, bo ludzie wyjeżdżają za granicę za chlebem\nSzef OPZZ: zmieńcie umowy śmieciowe na umowy o pracę.\nGuz zauważył, że 1 maja w Polsce w ponad 300 miejscach odbywają się pikiety i manifestacje.\n- Na tych manifestacjach hasła od stuleci są ciągle te same - podkreślił.\nJak dodał postulaty wprowadzenia 8-godzinnego dnia pracy i godnych zarobków są wciąż niespełnione i brakuje deklaracji, że będą zrealizowane.\n- 25 lat harówy, potu, łez i dalej słyszymy deklaracje: "poczekajcie" - mówił.\n- Nie ustaniemy w walce o tworzenie nowych miejsc pracy, bo zatrudnionych jest coraz mniej. Władza się szczyci, że spada bezrobocie, ale ono spada, bo ludzie wyjeżdżają zagranicę za chlebem. Wzywamy rządzących, by poważnie potraktowali postulaty pracujących i emerytów i rencistów - podkreślił Guz.\nWedług Guza jednym z głównych zadań jest też "walka z umowami śmieciowymi".\n- Proste - zmieńcie umowy śmieciowe na umowy o pracę rządzone kodeksem pracy - apelował do rządu.\n- Przed nami wielkie wyzwanie - wybory parlamentarne 2015 roku. Lewica w polskim parlamencie musi być gwarantem tego, że polska prawica nie postawi na liberalizm. Nie da ukraść osiągnięć 25 ostatnich lat, ale i Polski z okresu PRL-u i międzywojennego - oświadczył Gawkowski.


Karkonoski Park Narodowy, największa baza ofert LAST MINUTE....\nKarkonoski Park Narodowy (1/12)\nKarkonoski Park Narodowy (1/12)Karkonoski Park Narodowy (2/12)Karkonoski Park Narodowy (3/12)Karkonoski Park Narodowy (4/12)Karkonoski Park Narodowy (5/12)Karkonoski Park Narodowy (6/12)Karkonoski Park Narodowy (7/12)Karkonoski Park Narodowy (8/12)Karkonoski Park Narodowy (9/12)Karkonoski Park Narodowy (10/12)Karkonoski Park Narodowy (11/12)Karkonoski Park Narodowy (12/12)\nObejmuje największe pasmo górskie w Republice Czeskiej łącznie z podgórzem. Południowa część regionu oraz najpopularniejsze ośrodki turystyczne leżą w jego obrębie. Ma 36 300 ha. Region ogłoszono Parkiem Narodowym w 1963 roku, a obecny wygląd uzyskał dzięki postanowieniu władz. Od 1992 r. jest rezerwatem biosfery UNESCO. Na rzeźbę terenu górzystej krainy Karkonoskiego Parku Narodowego miały wpływ ruchy górotwórcze oraz kilka faz zlodowacenia plejstoceńskiego. Ponieważ Park Narodowy wystawiony jest na szkodliwe działanie emisji zanieczyszczeń, należy do jednych z najbardziej zagrożonych parków narodowych na świecie.\nKarkonosze zbudowane z granitów i łupków krystalicznych, poddane zostały długotrwałym procesom geologiczno - klimatycznym, które doprowadziły do złagodzenia rzeźby i wykształcenia specyficznych form powierzchniowych. Lasy Parku wykazują zróżnicowanie pionowe. Wyróżnia się regiel dolny i górny. Roślinność Parku jest bogata i ma wyraźny charakter piętrowy, typowy dla gór.\nNa terenie Parku opisano 900 gatunków roślin naczyniowych, w tym gatunki będące reliktami epoki lodowcowej, m.in.: skalnica śnieżna, gnidosz sudecki, wierzba lapońska, malina moroszka. 150 gatunków grzybów, 70 gatunków porostów i 270 gatunków mszaków. 50 gatunków roślin naczyniowych występujących w Parku objętych jest ochroną gatunkową, min.: tojad mocny, zawilec narcyzowy, widłak alpejski, widłak wroniec, kosodrzewina, goryczka tojeściowa, poryblin jeziorny, malina moroszka, sasanka alpejska.\nNiezwykle interesująca jest fauna Parku. Wśród kręgowców do ciekawostek zaliczają się: reliktowy ślimak - poczwarówka alpejska zamieszkująca tylko ściany Małego Śnieżnego Kotła oraz reliktowy wirek w wodach Wielkiego Stawu. Z gatunków endemicznych występują: motyl miernikowca - Torula quadrifaria sudetica oraz chrząszcz Pterostichas sudeticus.\nBezpośrednio na chronionych terenach znajdują się takie centra turystyczne jak: Harrachov, Špindlerův Mlýn, Pec pod Sněžkou i Rokytnice nad Jizerou. Te popularne centra turystyczne słyną przede wszystkim ze świetnych warunków narciarskich, ale sezon turystyczny trwa tu przez cały rok. Zakwaterowanie można również znaleźć w nieco odleglejszych miejscowościach: Trutnov, Vrchlabí lub Jilemnice.\nParki narodowe Francji znajdują się pod zarządem Parcs Nationaux de France. We Francji istnieje 7 parków narodowych o łącznej powierzchni 3 710 km² (co stanowi nieco ponad 2% powierzchni kraju).…\nIadera już otwarta\nZadar - Iadera już otwarta Na skraju półwyspu Punta Skala koło Zadaru niedawno pierwszych gości przywitał nowy hotel Iadera, najbardziej ekskluzywny obiekt austriackiej grupy hotelowej…


DYŻURY RADNYCH RADY MIEJSKIEJ BIAŁOGARDU KADENCJI 2014-2018 – PAŹDZIERNIK 2017 r.\n2 października 2017 r. – Paweł Anuszkiewicz - Wiceprzewodniczący Rady Miejskiej\n9 października 2017 r. – Krzysztof Skoczyk - Wiceprzewodniczący Rady Miejskiej\n16 października 2017 r. – Paweł Szyszlak - Wiceprzewodniczący Rady Miejskiej\n23 października 2017 r. – Sławomir Domański - Przewodniczący Rady Miejskiej\n4 października 2017 r. – Janusz Turnik - radny OW Nr 5\n11 października 2017 r. – Mirosław Wasilewski - radny OW Nr 16\n18 października 2017 r. – Adam Wegner - radny OW Nr 1\nKiedy: 2017-10-23, godz. 14:30\nsobota, 22 września 2018 roku o godzinie 10:00, Kultura Święto latawca» więcej niedziela, 23 września 2018 roku o godzinie 13:30, Kultura WSPÓLNY ŚWIATMuzyka, teatr, taniec i święto kolorów. Impreza integracyjna w parku Orła Białego.» więcej niedziela, 23 września 2018 roku o godzinie 16:00, Kultura Dni Kultury ChrześcijańskiejKoncert Warszawskiej Orkiestry Sentymentalnej» więcej poniedziałek, 24 września 2018 roku o godzinie 15:00, Rada Miejska TERMINARZ POSIEDZEŃ KOMISJI RADY MIEJSKIEJ BIAŁOGARDUKomisja Budżetu i Finansów Rady Miejskiej odbędzie się 24 września 2018 r. (poniedziałek) o godz. 15.00 w Biurze Rady Miejskiej.» więcej poniedziałek, 24 września 2018 roku o godzinie 16:30, Rada Miejska LIII NADZWYCZAJNA SESJA RADY MIEJSKIEJ BIAŁOGARDUPRZEWODNICZĄCY RADY MIEJSKIEJ INFORMUJE MIESZKAŃCÓW MIASTA, ŻE LIII NADZWYCZAJNA SESJA RADY MIEJSKIEJ BIAŁOGARDU ODBĘDZIE SIĘ 24 WRZEŚNIA 2018 R. /PONIEDZIAŁEK/ O GODZ. 16.30 W URZĘDZIE MIASTA W BIAŁOGARDZIE, SALA KONFERENCYJNA /NR 106 - ...» więcej środa, 26 września 2018 roku o godzinie 14:30, Rada Miejska DYŻURY RADNYCH RADY MIEJSKIEJ BIAŁOGARDU KADENCJI 2014-2018 – WRZESIEŃ 2018 r. PRZEWODNICZĄCY RADY MIEJSKIEJ WICEPRZEWODNICZĄCY RADY MIEJSKIEJ zapraszają na dyżur w poniedziałki w godzinach 14:30 - 15:30 do pokoju Przewodniczącego Rady Miejskiej (pok. 253 - I piętro), Urząd Miasta, ul. 1 Maja 18, tel. ...» więcej środa, 26 września 2018 roku o godzinie 17:00, Kultura Klub dyskusyjny» więcej czwartek, 27 września 2018 roku o godzinie 19:00, Kultura Koncert zespołu "Cisza jak ta"» więcej niedziela, 7 października 2018 roku o godzinie 15:00, Kultura Dni Kultury ChrześcijańskiejProjekcja filmu dokumentalnego pt. Musieli zwyciężyć» więcej


PlayStation 4 PRO - unboxing PL (rozpakowanie zestawu startowego PS4 PRO)\n[13.11.2016] Przedstawiam Wam unboxing (rozpakowanie) zestawu PlayStation 4 PRO. Premiera konsoli w naszym kraju odbyła się 10 listopada. W chwili obecnej to najmocniejsza konsola dostępna na rynku (czekamy jeszcze na Xboxa One Scorpio).\nGuitar Hero Live - unboxing + pierwsze wrażenia z gry\nPlayStation 3Xbox 360PCWii UPlayStation 4Xbox One\n[18.12.2015] Przed Wami unboxing Guitar Hero Live - najnowszej części serii wypuszczonej na PlayStation 4, Xboxa One oraz Wii U. Możecie obejrzeć odpakowanie zestawu z gitarą i pierwsze wrażenia z samej gry.\nWatch Dogs Vigilante Edition - unboxing edycji kolekcjonerskiej PL - Kącik Kolekcjonera\n[18.07.2015] Przed Wami prezentacja (a raczej unboxing) gry Watch Dogs w edycji Vigilante Edition. W środku można znaleźć między innymi: czapkę, maskę na twarz, soundtrack oraz płytę z grą wraz z dwoma kodami na dodatkowe misje (DLC zapewnia 60 minut dodatkowej rozgrywki).\nYoshis Woolly World Limited Edition (z figurką Amiibo) - unboxing - Wii U\n[18.07.2015] Przed Wami krótki unboxing gry Yoshis Wooly World Limited Edition. Jest to limitowana edycja zawierająca oprócz pudełka grą także figurkę Amiibo przedstawiającą zielonego Yoshiego z włóczki. Zestaw ten jest dostępny w Polsce za ok. 190-210zł, natomiast za 50zł taniej możecie kupić standardową wersję gry (bez figurki).\nNew 3DS XL - unboxing PL (odpakowanie) konsoli Nintendo\n[06.04.2015] W lutym 2015 swoją premierę w Polsce miał New 3DS - najnowsza wersja handhelda Nintendo. Na rynku pojawiły się dwa modele: wersja standardowa (New 3DS) oraz powiększona - New 3DS XL. Wzięliśmy się za testowanie tej drugiej. XL sprzedaje się zresztą dużo lepiej (ok 2x) niż normalny New 3DS. Już niebawem dostarczymy Wam bardzo szczegółowy test, ale najpierw chcemy pokazać Wam unboxing.\nChild of Light Deluxe Edition - unboxing edycji kolekcjonerskiej - Kącik Kolekcjonera\nPlayStation 3Xbox 360PS VitaPlayStation 4\n[21.02.2014] Witajcie w kolejnym unboxingu w Kąciku Kolekcjonera. Tym razem zajmiemy się edycją "Deluxe" gry Child of Light - produkcji Ubisoftu, która ukazała się jedynie za pośrednictwem platform cyfrowych. W sklepach można znaleźć jednakże również pudełkowe wydanie, które wprawdzie nie zawiera gry na fizycznym nośniku (w środku jest kod do ściągnięcia wersji cyfrowej), ale w skład zestawu wchodzą również kolekcjonerskie gadżety.\nFar Cry 3 Edycja Szaleńca - unboxing edycji kolekcjonerskiej - Kącik Kolekcjonera\n[11.01.2015] Wcześniej na stronie prezentowaliśmy Wam unboxing edycji kolekcjonerskiej Far Cry 4, a tym razem chcemy pokazać Wam odpakowanie kolekcjonerki do Far Cry 3. Nosi ona nazwę "Edycja Szaleńca" i po tych kilkunastu miesiącach od premiery jest już dostępna w przyzwoitych cenach.\nFar Cry 4 Kyrat Edition - unboxing edycji kolekcjonerskiej - Kącik Kolekcjonera\nPlayStation 3Xbox 360PCPlayStation 4Xbox One\n[01.01.2015] Tym razem przedstawiamy Wam odpakowanie edycji kolekcjonerskiej jednego z największych hitów ostatnich miesięcy - Far Cry 4. Nazwano ten zestaw Far Cry 4 - Kyrat Edition, a jego główną atrakcją jest sporej wielkości figurka Pagana Mina, głównego bossa gry.\nXBOX ONE - unboxing konsoli PL (premiera w Polsce - 05.09.2014) - odpakowanie\n[05.09.2014] Dzisiaj premiera Xboxa One w Polsce. Na weekend planujemy sporo materiałów związanych z najnowszą konsolą Microsoftu - możecie spodziewać się wielkiego testu konsoli, naszych wrażeń z najważniejszych aplikacji i gier oraz wielu filmików, na których zaprezentujemy Wam najważniejsze funkcje.\nAVERMEDIA GAME CAPTURE HD 2 - unboxing & mini-test (jak nagrać obraz z PS4 i Xboxa One bez używania PC)\nPlayStation 3Xbox 360WiiPlayStation 2Wii UPlayStation 4Xbox One\n[21.05.2014] Przed Wami unboxing oraz mini-test Game Capture HD II firmy Avermedia. Jest to sprzęt, który pozwala nagrywać filmiki z PS4, Xboxa One, a także starszych konsol obsługujących component (PS3, PS2, Xbox 360, Wii, Wii U) bez używania do tego celu komputera. Wystarczy jedynie podłączyć przenośny dysk twardy, wcisnąć "record" i gotowe - filmik jest zapisywany w formacie MP4 na dysku.\nPlayStation 4 - unboxing konsoli w dniu premiery (PL)\n[29.11.2013] Prezentujemy Wam unboxing konsoli PlayStation 4. Udało nam się nabyć zestaw składający się z konsoli, pada i dwóch gier: Killzone: Shadow Fall oraz dołączonego oddzielne Assassin's Creed IV: Black Flag. Na początku w filmie wspominamy o tym, że nie było problemu z zakupem i że chyba ten hype przed premierą PS4 był przesadzony... - błąd! Problemów nie było jedynie w mniejszych miastach. W większych rozgrywały się dantejskie sceny - sprawdźcie w naszym newsie tutaj.\nUnboxing gier na PlayStation 4 - Killzone: Shadow Fall oraz Need For Speed: Rivals\n[28.11.2013] Na jeden dzień przed premierą PlayStation 4 prezentujemy Wam unboxing pierwszej gry - Need for Speed: Rivals. Pokazujemy co jest w środku, jak wygląda płyta i jak pudełko prezentuje się w porównaniu z opakowaniami gier z innych konsol. Już od jutra dużo materiałów na temat PlayStation 4 - dostarczymy Wam unboxing, pierwsze testy oraz wrażenia z używania zarówno aplikacji, jak i gier. UPDATE: Dorzucamy unboxing Killzone: Shadow Fall.\nAlone in the Dark LIMITED EDITION - unboxing (Wii)\n[11.11.2013] Alone in the Dark to gra bardzo słaba, ale nie znaczy to, że nie warto zainteresować się jej edycją kolekcjonerską. Tak się składa, że wersja Limited Edition jest do kupienia często za naprawdę małe pieniądze, zatem postanowiliśmy sprawdzić co kryje się w środku. Autorzy zapowiadali dość bogaty zestaw: grę, figurkę głównego bohatera, soundtrack, filmiki 'making of' oraz artbook.\nPistolet do PS3 - PlayStation Move Shooting Attachment - unboxing\n[11.11.2013] Jeśli lubicie popularne celowniczki (strzelaniny na szynach), a posiadacie PS Move, powinniście rozejrzeć się za gadżetem imitującym pistolet. Prezentujemy Wam "PlayStation Move Shooting Attachment", czyli oficjalny pistolet do PS3, który można wykorzystywać w grach wspierających kontroler ruchu Sony. Dzięki tej przystawce granie w tzw. "celowniczki" będzie dużo przyjemniejsze.\nBeyond: Dwie Dusze - Media Edition unbxoing\n[09.10.2013] Już niebawem na naszej stronie wyląduje pełna recenzja Beyond: Dwie Dusze (ang. Beyond: Two Souls). Jednak zanim zamieścimy nasz werdykt chcemy pokazać Wam jeszcze jak prezentuje się specjalna edycja gry oznaczona jako "Media Edition" - otrzymały ją wybrane media, aby mogły zrecenzować najnowsze dzieło studia Quantic Dream.