Blisko ciebie [Kasie West] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n01232 016660 17204520 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Kasie West Liczba stron: 232\nISBN: 978-83-7229-682-5 Data wydania: 2017-07-05\nSpis treści Dedykacja Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Rozdział 22 Rozdział 23 Rozdział 24 Rozdział 25 Rozdział 26 Rozdział 27 Rozdział 28 Rozdział 29 Rozdział 30 Rozdział 31 Rozdział 32 Rozdział 33 Rozdział 34 Rozdział 35 Rozdział 36 Rozdział 37 Rozdział 38 Rozdział 39 Rozdział 40 Rozdział 41 Rozdział 42 Rozdział 43 Rozdział 44 Rozdział 45 Rozdział 46 Podziękowania Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki\nTytuł oryginału: By Your Side Przekład: Jarosław Irzykowski Opieka redakcyjna: Maria Zalasa Redakcja: Grzegorz Krzymianowski Korekta: Karolina Pawlik Projekt okładki: Michelle Taormina Zdjęcie na okładce: Christine Blackburne Copyright © 2017 by Kasie West Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2017 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw. ISBN 978-83-7229-682-5 Wydawnictwo JK Wydawnictwo JK, ul. Krokusowa 3, 92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 www.wydawnictwofeeria.pl Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.\nRozdział 1 Siedziałam zamknięta w bibliotece, starając się nie panikować. Zamknięta na klucz. Żadnego wyjścia. Ani przez drzwi, ani przez okna, ani przez szyby wentylacyjne. No dobra, szybów jeszcze nie badałam, ale poważnie brałam to pod uwagę. Nie byłam po prostu na tyle zdesperowana… Jak dotąd. Przekonywałam siebie, że znajomi przecież zrozumieją, co mi się przytrafiło, i wrócą mnie uwolnić. Wystarczy, że zaczekam. Wszystko zaczęło się od tego, że musiałam pójść do łazienki. Okej, przedtem było jeszcze mnóstwo doktora peppera – dwulitrowa butla, którą Morgan przemyciła do biblioteki. Już wypiłam z niej więcej, niż mi się należało, gdy obok usiadł Jeff i za każdym razem, gdy się do mnie odwracał, żeby o coś spytać, pachniał drzewami, niebem i słońcem. Dopiero gdy za oknami zrobiło się ciemno, a my wszyscy, poproszeni przez bibliotekarki o opuszczenie placówki, zeszliśmy całą piętnastką na podziemny parking, gdzie rozdzieliliśmy się na cztery samochody, uświadomiłam sobie, że nie dotrzymam nawet do wylotu ulicy, nie mówiąc już o dotrwaniu, aż dojedziemy na ognisko w kanionie. – Muszę siku – oznajmiłam, gdy już walnęłam torbę Jeffowi do bagażnika. Lisa opuściła szybę. Jej zaparkowana obok auta Jeffa bryka już grzała silnik. – Myślałam, że pojedziesz ze mną, Autumn. – Uśmiechnęła się do mnie porozumiewawczo. Wiedziała, że chcę jechać z Jeffem. Odpowiedziałam jej uśmiechem. – Zaraz wracam. Przy ognisku nie będzie kibelka. – Za to pełno drzew – stwierdził Jeff, obchodząc samochód i zatrzaskując bagażnik. Odgłos poniósł się echem po prawie pustym parkingu. Nad oparciem tylnego siedzenia jego samochodu zobaczyłam trzy głowy, a nad miejscem pasażera czwartą. O nie. Wyprzedzili mnie. Trzeba będzie pojechać z Lisą. Nie ma sprawy. Jeszcze zdążę się nagadać z Jeffem przy ognisku. Wprawdzie śmiałe deklarowanie niegasnących uczuć nie leżało w mojej naturze, ale nabuzowana niemal dwoma litrami kofeiny i ostrzeżeniem Lisy, że Avi może mi sprzątnąć Jeffa sprzed nosa, czułam w sobie moc. Pędem pokonałam cały parking, schody i oszklony korytarzyk z widokiem na dziedziniec. Kiedy wpadłam na piętro zajmowane przez bibliotekę, połowa świateł już pogasła. Kiedy tam dotarłam, doszłam do wniosku, że biblioteka jest za duża, za to za mało w niej toalet. Pchnęłam ciężkie drewniane drzwi i pospiesznie znalazłam sobie kabinę. Pojemnik na papierowe osłony desek okazał się pusty. Wyglądało na to, że będę musiała lewitować. Kiedy już zapinałam spodnie, zgasło światło. Wrzasnęłam, a potem parsknęłam śmiechem. – Bardzo śmieszne, chłopaki. Dallin, najlepszy kumpel Jeffa, niewątpliwie dorwał się do bezpieczników. To było w jego stylu. Ciemność jednak się przedłużała, a po moim wrzasku nie nastąpił żaden rechot. Pewnie mają tutaj detektory ruchu. Zamachałam rękami. Bez efektu. Przesunęłam się w przód, żeby obmacać drzwi, usiłując nie myśleć o tych wszystkich bakteriach, które je obsiadły, aż wreszcie znalazłam zasuwkę i ją odsunęłam. Przez umieszczone w górze okno wpadało dość światła lampy ulicznej, żebym mogła porządnie umyć ręce. Toaleta była z tych ekologicznych, co oznaczało, że do suszenia są tylko dmuchawy. Wytarłam dłonie w dżinsy, przedkładając szybkość tego zabiegu nad jego skuteczność. Moje odbicie w lustrze wydawało się jedynie cieniem, ale i tak się nachyliłam, żeby zobaczyć, czy makijaż mi się nie rozmazał. O ile mogłam stwierdzić, wydawał się w porządku. Drogę przez korytarz oświetlało tylko kilka przypadkowych lamp na suficie. Wszystko było zamknięte na głucho. Przyspieszyłam kroku. Biblioteka po ciemku okazała się bardziej upiorna, niż mogłam to sobie wyobrazić. Trzyipółmetrowy oszklony łącznik iskrzył się od śniegu, który właśnie zaczął padać na zewnątrz. Nie zatrzymałam się tu na dłużej, choć mnie kusiło. Oby śnieżyca nie zepsuła ogniska. Jeśli będzie lekko padać, atmosfera stanie się magiczna. Idealna na nocne zwierzenia. Jeff chyba się nie wystraszy, gdy mu powiem, co czuję? Skąd, flirtował ze mną cały wieczór. Nawet pracę z historii pisze o tej samej epoce co ja. Nie sądziłam, żeby to był przypadek. I po ognisku, gdy już znajdę się z dziewczynami w chatce, śnieg też będzie jak znalazł. Może nas zasypie. Już się tak zdarzyło. Początkowo złapałam doła, ale wyszedł z tego weekend wszech czasów – z gorącą czekoladą, zjeżdżaniem na oponach i opowieściami o duchach. Dotarłam do drzwi na parking i pchnęłam metalowy uchwyt. Ani drgnął. Nacisnęłam jeszcze raz. Nic. – Jeff! Dallin! To nie jest śmieszne. – Rozpłaszczyłam nos na szybie, ale dokąd sięgałam wzrokiem w jedną i drugą stronę, nie było tam absolutnie żadnych samochodów ani ludzi. – Lisa? Odruchowo sięgnęłam po komórkę. Dłoń natrafiła tylko na pustą kiszeń dżinsów. Czarną torbę podróżną ze wszystkimi moimi rzeczami – komórką, ciuchami, kurtką, torebką, prowiantem, aparatem fotograficznym i lekami – wpakowałam do bagażnika Jeffa. Nie. Obiegłam całą bibliotekę w poszukiwaniu innego wyjścia. Takie jednak najwyraźniej nie istniało. Na zewnątrz prowadziło sześcioro drzwi i wszystkie były zamknięte na głucho. To samo więc dotyczyło i mnie – opartej teraz o drzwi do podziemnego parkingu, których chłód wnikał mi pod skórę, uwięzionej w wielkiej pustej bibliotece – gdy kofeina i niepokój brały się we mnie za łby. Paniczny lęk rozbujał mi serce, podchodził do gardła i odbierał oddech. Spokojnie. Zawrócą, zapewniłam siebie. Po prostu zbyt duża grupa zapakowała się w za wiele samochodów. Każdy myśli, że jadę z kimś innym. Jak tylko te cztery samochody dojadą na biwak, ktoś się zorientuje, że mnie nie ma, i wtedy wrócą. Obliczyłam, ile czasu im to zajmie. Pół godziny do kanionu, pół godziny z powrotem. Przesiedzę więc tu jakąś godzinę. No, będą musieli jeszcze znaleźć kogoś z kluczem, żeby otworzył te drzwi. To jednak niewiele przedłuży sprawę. Wszyscy mają telefony. Jeśli będzie trzeba, mogą zadzwonić po straż pożarną. Okej, zaczęłam dramatyzować. Obejdzie się bez telefonów alarmowych. Udało mi się podnieść samą siebie na duchu. Nic więcej nie mogłam zrobić. Wolałam nie opuszczać posterunku, w obawie, że znajomi po powrocie mnie nie znajdą. Albo że ich nie zobaczę lub nie usłyszę. Ale niestety, bez telefonu lub aparatu nie miałam pomysłu, czym wypełnić czas. Zaczęłam nucić jakąś piosenkę, strasznie fałszując, potem wyśmiałam swoje wysiłki. Można by zacząć liczyć otworki w płytach na suficie lub… Rozejrzałam się wokoło i nic mi z tego nie przyszło. Jak ludzie bez komórek zabijają czas? * * * – …Gdzieś tam, gdzieś tam za tęczą, piękny ptak fruwa sobie. – Mój śpiew nie zapewniłby mi kontraktu z wytwórnią płytową, nie powstrzymało mnie to jednak przed wyryczeniem pełną piersią kilku piosenek. Gdy przerwałam, gardło miałam zdarte do żywego. Upłynęła co najmniej godzina. Tyłek mi zdrętwiał, a ziąb od podłogi przeniknął mnie całą i przyprawiał o dreszcze. Pewnie na weekend wyłączają ogrzewanie. Podniosłam się i przeciągnęłam. Może gdzieś tutaj jest telefon. Nie wpadło mi do głowy, żeby się za nim rozejrzeć. Nigdy przecież nie musiałam szukać telefonu. Zawsze miałam go przy sobie. Po raz siódmy tamtego wieczoru przeszłam przez oszklony łącznik. Wszędzie było już biało. Ziemię pokrył śnieg, drzewa stały oszronione. Żałowałam, że nie mam aparatu, żeby uchwycić kontrasty tej scenerii – ciemne zarysy budynku i pni na tle jaskrawej bieli śniegu. Nie miałam go, więc poszłam dalej. Zaczęłam od głównego wejścia, ale nigdzie nie znalazłam telefonu. Możliwe, że jakiś był w zamkniętej teraz portierni, ale wysokie biurko nie pozwalało go dojrzeć. A nawet gdybym go tam wypatrzyła, przecież i tak nie miałam klucza. Dalej więc, za podwójne szklane drzwi, tam, gdzie zamieszkała połowa tutejszych książek. Reszta kryła się za mną, w dziale dziecięcym. Było tam ciemniej, więc zatrzymałam się na trochę przy tych drzwiach, penetrując wzrokiem przestrzeń przed sobą. Środek wypełniały wielkie, solidne regały, otaczały je stoły i miejsca do siedzenia. Komputery. Wzdłuż bocznej ściany ciągnęły się stanowiska komputerowe. Mogłabym wysłać e-mail lub inną wiadomość. Gdy tam weszłam, od razu zrobiło się jeszcze ciemniej. Na stołach tu i ówdzie stały lampki i sięgnęłam pod klosz jednej z nich, by się przekonać, czy są tylko dla ozdoby, czy rzeczywiście działają. Po kliknięciu zalała blat ciepłą poświatą. Zanim dotarłam do komputerów, włączyłam jeszcze trzy lampki. Nie rozproszyły specjalnie mroku w tak wielkim wnętrzu, ale tworzyły miły nastrój. Zaśmiałam się sama z siebie. Jaki znowu nastrój? Dobry na tańce? Na kolację przy świecach? Usiadłam przed jednym z komputerów i go odpaliłam. Najpierw wyświetliło mi się na monitorze wezwanie do podania loginu pracownika biblioteki i hasła. Jęknęłam. Szczęście wciąż mi nie sprzyjało. Z góry dobiegło mnie trzeszczenie, podniosłam więc wzrok. Nie wiem, co spodziewałam się ujrzeć, ale zobaczyłam jedynie ciemność. Budynek był stary i zapewne nocą dało się usłyszeć, jak osiada. A może to śnieg i wiatr waliły w okna na górze. Kolejny hałas na górze sprawił, że szybko wyszłam na korytarz. Wbiegłam po schodach i dopadłam do drzwi wejściowych. Najmocniej, jak potrafiłam, pociągnęłam uchwyty. Drzwi pozostały niewzruszone. Wyjrzałam przez wąskie boczne okienko. Ulicą przejeżdżały samochody, ale chodniki były puste. Gdybym zaczęła walić w szybę, nikt by mnie nie usłyszał. Wiedziałam o tym. Już próbowałam. No i pięknie. W bibliotece nie było nikogo poza mną. Kto jeszcze okazałby się tak durny, żeby dać się w niej zamknąć? I to na własne życzenie. Bez wyjścia. Odskocznia. Potrzebowałam jakiejś odskoczni. Tyle że niczego takiego nie miałam. Książki! Tu wszędzie było pełno książek. Wystarczyłoby chwycić jedną z nich. Zaszyć się w jakimś kącie i czytać, dopóki ktoś mnie nie znajdzie. Ktoś mógłby uznać nawet taki scenariusz za spełnienie marzeń. Sama bym tak uważała. Myśli mają jednak moc. Oto spełniło się moje marzenie.\nRozdział 2 Ocknęłam się nagle i dopiero po dłuższej chwili przypomniałam sobie, gdzie jestem – tkwiłam uwięziona w bibliotece. Książka, którą wzięłam sobie do czytania, leżała otwarta na moich kolanach, a głowa opadła mi na poręcz fotela. Gdy się prostowałam, kark zawył z bólu. Rozmasowałam go. Zegar ścienny nad stanowiskiem bibliotekarki wskazywał drugą piętnaście. Dlaczego nikt się o mnie nie niepokoił? Nie zaczął mnie szukać? Może zresztą zaczęli. Nie tam, gdzie trzeba. Czyżby wszyscy pomyśleli, że wybrałam się na biwak? Albo że postanowiłam wrócić do domu? Rodzice mnie zabiją. Nigdy nie było łatwo przekonać ich, żeby puścili mnie na weekendowy biwak z dziewczynami. Wymagało to trudnych negocjacji. Mama jest adwokatem, i to za dobrym – fantastycznie potrafi przekonać mnie do przyjęcia jej punktu widzenia – najpierw więc poszłam do taty. Także dlatego, że on pracował w domu („Stworzymy slogan lub dżingiel, na jaki Twoja firma zasługuje” – to jego słowa, nie moje), a więc, był pod ręką, gdy potrzebowałam o coś poprosić. Kiedy już miałam go po swojej stronie, zwykle udawało się nam przekonać mamę. Negocjacje przebiegały wtedy mniej więcej tak… – Tato, mogę pojechać na ten weekend do chatki Lisy? Obrócił się z krzesłem twarzą do mnie. – Co brzmi lepiej? „Cukiernia Tommy’ego, bo każdy dzień to dzień pączka”. – Rany. Każdy dzień to dzień pączka. A ja dziś jeszcze żadnego nie zjadłam. Uniósł palec. – Czy może „Cukiernia Tommy’ego, bo są gorące i świeże”. – Kto jest gorący i świeży? Zupełnie jakbyś miał na myśli, że u niego nie zabraknie fajnych lasek czy kogoś takiego. – Masz rację. Zabrakło tu słowa „pączki”, prawda? – Ponownie obrócił się z krzesłem i zaczął wklepywać coś do komputera. – To jak? Mogę pojechać tam na weekend? – Dokąd pojechać? – Do chatki Lisy. – Nie. Przytuliłam się do niego i położyłam mu głowę na ramieniu. – Proszę. Jej rodzice też będą, i przecież już tam jeździłam. – Cały weekend to chyba trochę za długo. Posłałam mu uśmiech okraszony moją najlepszą miną proszalną. – Spiszę się na medal, obiecuję. I przez cały następny weekend nigdzie się nie ruszę. Zostanę i będę pomagać w domu. Czułam, że mięknie, ale trochę jeszcze brakowało. – I kiedy następnym razem Owen będzie w domu, poświęcę mu cały swój czas. – Autumn, przecież lubisz poświęcać czas bratu. – Naprawdę? – Śmieję się. – Kancelaria twojej mamy za kilka tygodni urządza firmową kolację. Jeśli dasz sobie radę z weekendem w chatce, to poradzisz sobie i z tym przyjęciem. Nie mogłam usłyszeć niczego gorszego. Ale na tym właśnie polega kompromis – na ustępstwach w imię tego, czego się bardziej pragnie. – Okej. – Okej – powtórzył. – To mogę jechać? – Będę to musiał jeszcze uzgodnić z twoją mamą, ale jestem pewien, że się zgodzi. Uważaj na siebie. Weź telefon. Zasady na ten weekend: żadnego alkoholu, żadnych narkotyków i co wieczór dzwonisz. Pocałowałam go w policzek. – Z dwoma pierwszymi warunkami może być ciężko, ale z trzecim zdecydowanie sobie poradzę. – Bardzo śmieszne – stwierdził. Miałam dzwonić co wieczór. Tej nocy nie zadzwoniłam. I wciąż nie miałabym jak. To powinno postawić tatę w stan gotowości. Zatelefonowałby do moich znajomych. Jeśli dotąd nie zrozumieli, czemu mnie z nim nie ma, to teraz pojęliby, że zgubiłam się gdzieś po drodze. Ktoś skojarzyłby fakty. Pewnie, że po czymś takim miałabym szlaban na wyjazdy, ale przynajmniej ktoś by mnie odnalazł. Rozbolała mnie głowa, wybrałam się więc do źródełka z wodą pitną przy wejściu do toalety. Przynajmniej miałam co pić. I nic poza tym. Dosłownie nic. Pokręciłam głową. Błędny tok myślenia. Wkrótce ktoś mnie odnajdzie. Jeśli nie tej nocy, to rano, po otwarciu biblioteki. Nie mogłam sobie przypomnieć, o której otwierają ją w soboty. O dziesiątej? Jeszcze osiem godzin. Luz. W budynku robiło się coraz zimniej. Odkryłam na ścianie skrzynkę z termostatem, ale była zamknięta. W tej placówce zdecydowanie przeginano z zabezpieczeniami. Z daleka dotarły do mnie słabo słyszalne rytmiczne tony. Ktoś gdzieś puszczał muzykę. Pobiegłam do drzwi frontowych i zobaczyłam przechodzącą chodnikiem grupkę roześmianych ludzi. Jeden z nich trzymał w górze telefon, iPoda czy coś podobnego, co świeciło w ciemności i odtwarzało muzykę na tyle głośno, że ją słyszałam. Łomotałam w szybę, wrzeszcząc. Nikt się nie zatrzymał ani nie odwrócił. Nikt się nie obejrzał, żeby sprawdzić, czy czegoś jednak nie usłyszał. Znów więc załomotałam w drzwi i podniosłam jeszcze większy wrzask. Bezskutecznie. – Zbyt głośna muzyka uszkadza słuch – powiedziałam, opierając czoło o szybę. I właśnie wtedy zobaczyłam przyklejoną niżej białą kartkę. Oderwałam ją i przeczytałam, co na niej napisano. „W związku z Dniem Martina Luthera Kinga biblioteka będzie nieczynna od soboty 14 stycznia do poniedziałku 16 stycznia”. Zamknięta na cały weekend? Na całe trzy doby? Mam tu tkwić jeszcze przez trzy dni? Nie. Tego bym nie zniosła. Nie wytrzymam sama w tym wielkim budynku jeszcze trzech dni. To byłoby jak najgorszy koszmar. Serce waliło mi tak szybko, jakby coś zgniatało mi pierś. Płuca nie pracowały tak, jak powinny. Uczepiłam się łańcucha owiniętego wokół uchwytów drzwi frontowych. Szarpnęłam go z całej siły. – Wypuście mnie! Głos z tyłu głowy upomniał mnie, żebym się uspokoiła, zanim wszystko pogorszę. Bo przecież nie było źle. Siedziałam wprawdzie sama w bibliotece, ale byłam tu bezpieczna. Mogłabym czytać, biegać po schodach i znaleźć sobie coś do roboty. Istniało tu mnóstwo możliwości, by zabić czas. Gdy tylko odkryłam w sobie spokój, usłyszałam coś za plecami. Odgłos kroków na drewnie. Odwróciłam się gwałtownie, przywierając plecami do drzwi. I wtedy zobaczyłam na schodach niewyraźną sylwetkę z czymś metalowym i lśniącym w prawej ręce. Z nożem. A jednak nie byłam tu sama. I zdecydowanie nie mogłam czuć się bezpieczna.\nRozdział 3 Rozpłaszczyłam się najbardziej, jak się dało. Może ten ktoś mnie nie zauważy. Nie, na to nie było co liczyć, bo jeszcze przed chwilą waliłam w ścianę i szarpałam za łańcuchy. Równie dobrze mogłabym krzyczeć: „Jestem zamknięta w tej bibliotece całkiem sama i rozpaczliwie pragnę się wydostać!”. Co więc mogłam zrobić? Jak to teraz rozegrać? Mogłam gdzieś uciec. Zamknąć się w jakiejś sali. Tyle tylko, że – jak zdołałam się zorientować – wszystkie pomieszczenia, które miały zamki, już teraz były przede mną zamknięte. I kiedy miałam już gdzieś pobiec, dokądkolwiek, może po to, by znaleźć sobie jakąś broń lub kryjówkę, tamten się odezwał. – Nie zrobię ci krzywdy. Nie wiedziałem, że jest tu ktoś jeszcze. – Podniósł ręce, a potem, jakby sobie dopiero uświadomił, że w jednej z nich trzyma nóż, schylił się i wetknął go sobie do buta. Nie bardzo podniosło mnie to na duchu. – Co ty tu robisz? – Musiałem się gdzieś zadekować. Rewelacja. Utknęłam w bibliotece z bezdomnym? Z bezdomnym uzbrojonym w nóż. Serce podeszło mi do gardła. Słyszałam, że stara się mówić spokojnym tonem, ale wyszło to ochryple. – Usiądźmy gdzieś i porozmawiajmy. Idę po torbę. Zostawiłem ją u góry schodów. A potem zejdę. Okej? – Ręce wciąż wyciągał przed siebie, jakby ten gest miał mnie całkowicie uspokoić. Nie dzwoń do nikogo, zanim nie porozmawiamy. Pomyślał, że do kogoś zadzwonię? Gdybym miała dostęp do telefonu, już by mnie tu nie było. Gdybym mogła użyć jakiegokolwiek urządzenia umożliwiającego nawiązanie kontaktu – syreny alarmowej, aparatu do nadawania alfabetem Morse’a… jakoś się chyba taki sprzęt nazywa? – dawno bym stąd zniknęła. Ale nie zamierzałam odkrywać kart. – Okej – zgodziłam się. Gdy tylko zostawił mnie samą, pobiegałam schodami na dół i za tamte szklane drzwi. Skoro był uzbrojony, wolałam się też przygotować. Wsunęłam się za regał na tyłach. Dyszałam ciężko i nierówno, do tego nic nie widziałam. Wyciągnęłam ręce przed siebie i chwyciłam największą książkę, jaką udało mi się znaleźć. W najgorszym razie zdzielę go nią przez łeb. – Halo? – zawołał z drugiego końca sali. – Nie podchodź. – Gdzie jesteś? – To nieważne. Chcesz porozmawiać? Rozmawiaj. – Jeśli zachowam się jak twardzielka, może mnie za taką uzna. Jego głos stawał się coraz głośniejszy i wyraźniejszy, widocznie więc szedł w moją stronę. – Nie musisz się mnie bać. Czemu nie został po tamtej stronie sali? Żeby rozmawiać, nie trzeba stać z kimś twarzą w twarz. Kiedy cofnęłam się o krok, trzasnęłam kolanem w regał i jakaś książka spadła z hukiem na podłogę, a zaraz za nią kolejna. Zacisnęłam ręce na tej, którą trzymałam i rzuciłam się do drzwi. On jednak okazał się szybszy i odciął mi drogę. Uniosłam książkę nad głowę. – Stój – zażądałam. Zrobił jeszcze krok. Cisnęłam w niego tą książką. Uchylił się. Złapałam z pobliskiej półki następną i nią też rzuciłam. Trafiła go w ramię. Podniósł ręce nad głowę. – Serio? – Już wezwałam policję – oświadczyłam. Zaklął. Rzuciłam kolejną książką. – Zostaw mnie więc w spokoju. Lada moment tu będą. Staliśmy teraz bliżej siebie, a na prawo od nas świeciła jedna z włączonych przez mnie wcześniej lamp. I właśnie wtedy uświadomiłam sobie, że go znam. Zamurowało mnie. – Dax? – My się znamy? Widocznie wciąż jeszcze stałam w cieniu. Z ulgą opuściłam trzymaną książkę. Gdybym mogła wybrać, z którym chłopakiem chciałabym być zamknięta w bibliotece, Dax Miller nie był moim pierwszym typem. Spośród wszystkich z naszego liceum załapałby się pewnie na ostatnie miejsce. Na pewno nie uchodził za anioła. Krążyły o nim różne opowieści. Całe mnóstwo. Ale przynajmniej nie był kimś obcym. I ponieważ się go nie bałam, momentalnie się odprężyłam. – Jesteśmy z tej samej szkoły. Nie byłam pewna, czy kojarzy mnie tak jak większość ludzi z liceum. Działałam w kronice szkolnej i nieustannie pstrykałam fotki, wszędzie więc było mnie pełno. Trudno nie być rozpoznawalną, gdy trzeba się włączać w taką masę wydarzeń. Jemu jednak nigdy nie zrobiłam zdjęcia. On w nic się nie angażował. A przynajmniej nie w działania sponsorowane przez szkołę. Zrobiłam kroczek do przodu, w łagodne światło lampy, żeby zobaczył mnie wyraźniej. Kiedy mierzył mnie wzrokiem, od długich do ramion włosów koloru ciemny blond po czarne buty na koturnach, a potem znów skupił się na moich oczach, widać było, że mnie kojarzy i że nie spodobało mu się to, co zobaczył. – Naprawdę zadzwoniłaś po gliny? – Nie. – Przesunęłam dłońmi po kieszeniach. – Nie mam telefonu. Przyjrzał się moim kieszeniom, jakby mi nie wierzył. Potem kiwnął głową i ruszył w stronę torby, którą rzucił koło krzesła. Poszłam za nim. – A ty? – A ja co? – Rozpinał zamek. – Masz telefon? – Nie, nie mam. Przyglądałam się jego torbie, nie mając pewności, czy mówi prawdę. – Muszę tylko zadzwonić do rodziców. Prawdopodobnie umierają z niepokoju. Nikt nie wie, gdzie jestem. – Tak przynajmniej zakładałam, skoro nikt po mnie nie przyjechał. – Chcę tylko powiedzieć im, gdzie jestem. Wyciągnął z tego swojego bagażu śpiwór i rozłożył go na podłodze. – Ja nie mam telefonu. Przyszedł do biblioteki ze śpiworem? A więc nie utknął tu tak jak ja. Zaplanował, że tu zostanie? – Ale przecież nie jesteś bezdomny – powiedziałam. – Nigdy tak nie twierdziłem. – To czemu tu jesteś? – spytałam. Wczołgał się do śpiwora, a potem wyciągnął rękę i zgasił lampkę. – Dlaczego w ogóle się zaniepokoiłeś, że wezwałam policję? Masz jakieś kłopoty? – Możesz się przyciszyć? Próbuję zasnąć. Gdyby moje ciało nie zmieniło się w galaretę, może wykopałabym go z tego śpiwora, ale zamiast tego dowlekłam się do krzesła, usiadłam i oparłam głowę na kolanach. Nie powinno mnie to dziwić. Dax w szkole wydawał się tajemniczy, był typem samotnika – czemu miałabym oczekiwać, że podzieli się ze mną historią swojego życia? Nieważne. Było nieźle. I dalej tak będzie. Przekonałam się przynajmniej, że Dax nie zmierza mnie zabić czy choć skrzywdzić. I chociaż był… no, po prostu był Daxem, i tak lepiej, że nie siedziałam tu całkiem sama. Poza tym na pewno miał w tej swojej wielkiej torbie telefon. O śpiwór przecież zadbał. Zamierzałam przejrzeć jego rzeczy i znaleźć komórkę, gdy tylko zaśnie. Z wymyślonym planem poczułam się o wiele lepiej. Napięcie w mojej piersi stopniowo ustępowało, co ulżyło obolałym płucom. Nie przeżyłam jeszcze czegoś dziwniejszego. Może w przyszłości będę wspominać to ze śmiechem. W przyszłości, gdy już będę w domu z rodzicami i we własnym łóżku pod miłą, ciepłą kołdrą. Bo tutaj było zimno. Przeciągnęłam się, a potem złożyłam głowę na poręczy fotela, udając, że zasypiam. Nie byłam pewna, czy Dax mnie obserwuje ani czy w ogóle widzi, mimo to chciałam, żeby myślał, że śpię. A kiedy już się upewnię, że zasnął, znajdę jego telefon, zadzwonię do domu i to zakończy całą sprawę. Zegar na ścianie pokazywał trzecią dwadzieścia. Po tylu godzinach bez snu bolały mnie oczy. Zastanawiałam się, co robią teraz moi znajomi. Co robi Jeff. Znałam go od pierwszej klasy, w trzeciej wpadł mi w oko, a teraz, w ostatniej, uznałam, że nie ma na co dłużej czekać. W przyszłym roku rozjedziemy się na studia, toteż zanim to nastąpi, chciałam się przekonać, czy podskórne napięcie, które dawało mi o sobie znać w jego obecności, przełoży się na fajny związek. Czy dotyczyło to tylko tamtego ranka, gdy zagadnął mnie na szkolnym korytarzu? Przypomniałam sobie tamtą wymianę zdań. – Autumn! Odwróciłam się z aparatem w ręku i pstryknęłam mu zdjęcie. Łatwo się go fotografowało. Twarz miał miłą, otwartą, przyjazną. Uśmiech całą ją rozpromieniał, sprawiając, że w zielonych oczach migotały iskierki, a oliwkowa cera aż lśniła. Zrównał się ze mną. – Chyba zrobiłaś mi więcej zdjęć niż moi starzy. Pewnie tak było. – Nic nie poradzę na to, że aparat cię lubi. – A czy aparat się ze mną umówi? – Beze mnie nigdzie się nie rusza. Uniósł brwi, jakby chciał, żebym pociągnęła wątek, który zasugerowałam. Miałam ochotę się z nim umówić. I to bardzo. Ale gdybym to ja miała wyjść z propozycją, na pewno nie doszłoby do tego na środku zatłoczonego szkolnego korytarza. Mówił dalej: – Pomyślałem sobie, żeby wybrać się dziś po południu całą grupą do biblioteki i popracować nad zadanym przez pana Garcię tematem z historii. Wchodzisz w to? Prawdopodobnie należało odmówić, ale ilekroć nadarzała się okazja spędzenia czasu z Jeffem, starałam się jej nie przepuścić. – Tak. Chciałabym. Będę musiała pogadać z Lisą, bo wybieramy się do jej chatki, z Morgan i Avi. – Załatwmy to więc przedtem, a potem wszyscy wpadniemy do was na biwak i urządzimy ognisko z okazji zakończenia pisania prac. Parsknęłam śmiechem i lekko szturchnęłam go w ramię. – Miałeś już wszystko obmyślone. – Pewnie. To jak, przekonasz dziewczyny? – Tak. Zrobię, co trzeba. – Wiedziałem. Ja pogadam z Dallinem i resztą chłopaków. Widzimy się po południu. No i widzieliśmy się, zanim zostawił mnie zamkniętą w bibliotece. Gdybym tkwiła tutaj z Jeffem zamiast z Daxem… ależ byłoby fajnie. Na pewno by już wykombinował sposób na zjeżdżanie po tych drewnianych schodach lub ścigalibyśmy się po korytarzu wózkami na książki. Jeff stanowił przeciwieństwo Daxa. Często się uśmiechał i sypał żartami, a tam, gdzie się pojawiał, wszyscy pękali ze śmiechu. Dax był ponury i poważny, wydawało się też, że jego obecność zawsze wszystkim ciąży. Jeff. Gdzie się teraz podziewał? Czyżby stało się coś niedobrego? Może sobie pomyślał, że skoro nie ma mnie na biwaku, dałam mu kosza? Czemu do nikogo nie dotarło, że mnie nie ma? Nieważne. Niedługo nadarzy się okazja, by wszystkich powiadomić, gdzie jestem. Zaraz będę miała telefon.\nRozdział 4 Wszystko wokół było niewyraźne, rozmyte. Znałam to odczucie, ale rozum nie podpowiadał mi, co się dzieje. Znajdowałam się w zimnym pomieszczeniu bez okien i drzwi. Jakby w ogromnej lodówce. Ledwie przyszło mi to do głowy, ściany, podobnie jak podłoga, zrobiły się śliskie od lodu. Lód pokrywał wszystko. Zęby szczękały mi tak mocno, że aż bolało. A potem owionął mnie zapach piżma. Jakby Jeff brał mnie w ramiona. I oto był przy mnie Jeff, tulił mnie. Lodowa komora zniknęła, ustępując miejsca bezkresowi zielonego pola. Staliśmy na jego środku, przywierając do siebie. – Podobałaś mi się od zawsze – szepnął. – Nie wiem, czemu tak długo odwlekaliśmy to wyznanie. – Bo się bałam – odparłam. – Czego? Czego się bałam? Że kogoś do siebie dopuszczę? Że oddam mu władzę nad sobą? Stracę kontrolę? Możliwości nigdy nie ranią aż tak jak rzeczywistość. Możliwości są ekscytujące i niezliczone. Rzeczywistość to ostateczność. To właśnie spinało mnie w relacjach z Jeffem – myśl, że jeśli powiem mu, co czuję, a on nie będzie czuł tego samego do mnie, będzie pozamiatane. Skończy się „a jeśli”, prysną wszystkie „może”, nie będzie już pięknych snów. Sny. Tak właśnie należało to nazwać. Sennymi mrzonkami. Wszystko to tylko sen. Z którego należało się natychmiast obudzić. Otworzyłam oczy. Przez okna w murze przeświecało słońce, rozjaśniając salę. Boleśnie odczułam rozczarowanie. Rzeczywiście śniłam, ale uwięzienie w bibliotece nie było tylko częścią snu. Nadal w niej siedziałam. Nadal bez wyjścia. Z Daxem. Ale na podłodze już go nie było. Gdzie się podział? Usiadłam tak szybko, że przed oczyma zobaczyłam mroczki, a gdy łapałam równowagę, śpiwór zsunął mi się z ramion. Jego śpiwór. Przykrył mnie nim. Śpiwór zsunął się na podłogę, patrzyłam, jak leży tam bezużyteczny. Momentalnie zatęskniłam za jego ciepłem. Była ósma rano i w brzuchu burczało mi z głodu. Nikt po mnie nie przyszedł. – Brzydzi cię mój śpiwór? Aż krzyknęłam. Dax siedział na krześle po drugiej stronie sali. Wyciągnął przed siebie nogi, założone jedna na drugą. Miał na sobie dżinsy i czarną bluzę z długimi rękawami. Jego ciemne włosy były nieco wilgotne i teraz schły, luźno sczesane w tył. Na brodzie malował mu się cień zarostu. Do piersi przyciskał otwartą książkę. Siedział w takiej pozycji – z jednym ramieniem niżej niż drugie, z cieniami tak igrającymi na jego twarzy, jakby wyłaniała się z mroku, z czerwienią książki kontrastującą z jego czarną bluzą – że pożałowałam, iż nie mam aparatu. – Nie podkrada się tak do dziewczyny. – Nawet się nie ruszyłem. – Wiem. To był żart. W pierwszej chwili cię nie zauważyłam. Dzięki… Za śpiwór. – Dreszcz, który mnie przeszedł, zdradził, że nadal by mi się przydał. – Muszę… Muszę iść do łazienki. – Nie musisz mi się tłumaczyć. – Powiedziałam tylko… Fakt. Wstałam, obciągnęłam lewą nogawkę, która jakoś mi się przez sen podwinęła, i poszłam do toalety. Deska była zimna, a lustro pokazało, że prezentuję się gorzej, niż myślałam. Przez rozmazany po obu stronach twarzy tusz moje piwne oczy wyglądały na ciemniejsze niż zwykle. Włosy, dzień wcześniej ułożone w idealne fale, były teraz skołtunione, a trzy dni bez żelu do mycia twarzy groziły istnym kataklizmem. Puściłam wodę i zrobiłam, co mogłam, żeby zmyć smugi tuszu i wypłukać usta. Palcami doprowadziłam włosy do znośnego stanu. Jeszcze czułam w karku, że podczas snu trzymałam głowę pod jakimś dziwnym kątem, a żołądek wyraźnie dawał mi do zrozumienia, że nie będzie zachwycony, jeśli nie znajdę dziś czegoś do jedzenia. Byłam na siebie zła, że zasnęłam, zamiast wprowadzić w życie plan wiodący do znalezienia telefonu Daxa. Czemu ten chłopak tak to utrudniał? Czemu się przejął, że ktoś może się dowiedzieć, że tu jesteśmy? Czyżby wszedł w jakiś konflikt z prawem…? Znowu? Co tym razem przeskrobał? Właściwie to nawet nie wiedziałam, co takiego zrobił za pierwszym razem. Mówiło się, że kogoś pobił. Nie zdziwiłoby mnie, gdyby te pogłoski nie wzięły się znikąd. Znów zadygotałam. Taka byłam podjarana tym, co wczoraj na siebie włożyłam – luźnym T-shirtem w kolorze morskim, zgrabnie skrojoną kurteczką i dżinsami. Rzecz w tym, że kiedy ślęczeliśmy nad pracą, w bibliotece było ciepło. Nawet gorąco. Po raz setny żałowałam, że zdjęłam kurtkę i wepchnęłam ją do torby. I że zostawiłam rzeczy w bagażniku Jeffa. Swoją torbę. Gdybym miała ją tutaj, sprawa wyglądałaby inaczej. Nawet gdyby nie liczyć telefonu, miałabym wszystko, czego bym potrzebowała, żeby przetrwać weekend. Gdzieś tu musiało się kryć coś do jedzenia. Bibliotekarki przecież jedzą. Jakiś pokój socjalny? Na drugim piętrze coś znalazłam – kuchnię. Była tam nie tylko lodówka, ale i dwa automaty – jeden z napojami, drugi z przekąskami. To wręcz zakrawało na okrucieństwo: mieć przed sobą jedzenie i nie móc się do niego dobrać. Przechodząc, kopnęłam automat z napojami, pomyślałam też, czy by nie sięgnąć w głąb tej szerokiej szczeliny u dołu, żeby spróbować jakiś wydobyć, ale zaraz wybiłam to sobie z głowy. Czytałam kiedyś w internecie o gościu, któremu musiała pomóc straż pożarna, bo ręka zaklinowała mu się w takim urządzeniu. Lodówka, w odróżnieniu od wszystkiego innego w tej bibliotece, nie była zamknięta na zamek. I był to ogromny sprzęt, taki do przechowywania cateringu. Prawie wyleciało mi z głowy, że w bibliotece urządzano też wesela i inne imprezy. Budynek, który stał się moim więzieniem, był naprawdę wielki i reprezentacyjny. Trzymając kciuki, otworzyłam drzwi lodówki. Na środkowej półce leżał trójkątny kawałek ciasta. Nie bardzo wiedziałam, czemu ktoś miałby zachować go na później, bo był taki mały. Uznałam jednak, że z wdzięcznością zjem go potem. Za drugimi srebrnymi drzwiami znajdował się przezroczysty plastikowy pojemnik wypełniony nie wiadomo czym, na jego ściankach wyraźnie było za to widać ciemne plamy pleśni. Poza nim były jeszcze dwie tajemnicze papierowe torby. Wyciągnęłam pierwszą, oznaczoną wypisaną markerem uwagą „Tylko nie zjedzcie!”, i sprawdziłam jej zawartość – jabłko i jogurt tydzień po terminie ważności. Biorąc pod uwagę wypisane na torbie ostrzeżenie, spodziewałam się czegoś godniejszego zrabowania. Zabrałam jabłko, a jogurt zostawiłam na później. W drugiej torbie był kolejny pojemnik i puszka coli. Delikatnie wyjęłam tę plastikową michę i powoli uchyliłam wieko. Zero pleśni, ale nie potrafiłam określić, co to właściwie jest. Makaron? Warzywa? Sam węch nic mi nie podpowiadał. To mogłoby zaczekać. Wzięłam napój, resztę zostawiłam. W szafce znalazłam jakieś kubki do kawy i dwa z nich napełniłam napojem. W szufladach nie było prawdziwych sztućców, znalazłam za to plastikowy nożyk. Natychmiast się zresztą złamał, kiedy spróbowałam przeciąć nim jabłko. Połowę zamierzałam zjeść, mając nadzieję, że Dax nie boi się zarazków. Myłam to jabłko pod ciepłą wodą przez pół minuty, a potem ugryzłam kęs. Nigdy jeszcze nic mi tak nie smakowało. Znalazłam upchnięte w jakiejś szufladzie serwetki i kiedy już zjadłam swoją część jabłka, drugą połówkę zawinęłam, podniosłam kubki i ruszyłam na schody na ponowne spotkanie z Daxem. Gdyby udało mi się wzbudzić jego zaufanie, oszczędziłabym sobie myszkowania w jego torbie. Sam chętnie wręczyłby mi telefon. I tak zrobi. Bo jestem miła. Ludzie mnie lubią. Dax też mnie polubi.\nRozdział 5 W głównej części biblioteki w ciągu dnia było jasno: mnóstwo okien wpuszczało skośne promienie słońca. Niosłam za uszka dwa kubki i podsunęłam mu jeden z nich. – Znalazłaś kawę? – Może być cola? Uwolnił mnie od jednego z tych kubków, wyciągnęłam więc w jego stronę zawinięte w serwetkę jabłko. – Co to jest? – zapytał, zamiast je wziąć. – Pół jabłka. – Znalazłaś pół jabłka? – Znalazłam całe. Połówkę zjadłam. Mogę zjeść resztę, jeśli… Zgarnął je z mojej wciąż jeszcze wyciągniętej dłoni. – Smacznego. Podniósł kubek jak przy toaście i wypił duszkiem. Żadnego dziękuję. – Prawdopodobnie jedna z bibliotekarek kradnie jabłka. Torebka, w której je znalazłam, należała do kogoś przyzwyczajonego do tego, że tu kradną jedzenie. Trochę się przyczyniliśmy do spotęgowania tej nieufności. – Jestem pewien, że je odkupisz. – Może tak zrobię. Wróciłam na krzesło, na którym spałam. Jego śpiwór wciąż jeszcze leżał na podłodze. Przypatrywałam mu się dłuższą chwilę, niechętnie myśląc o skorzystaniu z niego, ale że z każdą sekundą moje ręce coraz bardziej pokrywały się gęsią skórką, schowałam dumę do kieszeni i podniosłam śpiwór. Zarzuciłam go sobie na ramiona i usiadłam, trzymając oburącz kubek i żałując, że nie ma w nim niczego gorącego. Po wypiciu coli moglibyśmy podzielić się jeszcze jogurtem i tym ciastem, a może nawet tamtym tajemniczym daniem. Niemal czułam, jak żołądek mi się kurczy. Chyba że… Spojrzałam na wielką torbę u jego stóp. Kiedy podniosłam wzrok, zobaczyłam, że mi się przygląda. – Co tam masz? – zapytałam. Musiał widzieć, na co patrzyłam, bo odpowiedział: – Niewiele. – Prowiant? Jeśli planowałeś zostać tu na cały weekend, musiałeś zabrać coś do jedzenia. – Nie planowałem zostać tu na cały weekend. – To gdzie zamierzałeś go spędzić? I czemu tu wylądowałeś? – Planowałem zatrzymać się gdzieś indziej. Czekałam na wyjaśnienia, ale najwyraźniej to była cała odpowiedź. – Nie jesteś za bardzo rozmowny. – Mówię, kiedy mam coś do powiedzenia. – To miała być jakaś aluzja? – To miała być tylko odpowiedź. Zapowiadał się długi weekend. Dax zamknął książkę i położył ją na stole obok siebie, a potem się nachylił, opierając łokcie o kolana. – Czemu ty tu jesteś? Miałam ochotę palnąć coś zgryźliwego, co mogłoby konkurować z jego odpowiedziami. Na przykład: „Bo chciałam się opychać kradzionymi jabłkami i przez cały weekend czytać książki”. Pohamowałam się jednak. Może jeśli dowie się o mnie czegoś więcej, zrozumie, że chcę się stąd tylko wydostać. Że nie zostałam tu po to, by psuć mu plany. – Musiałam do toalety. Siadł prosto i podniósł książkę, jakbym chciała go zbyć tą odpowiedzią. – Siedzieliśmy tu nad wypracowaniami z historii, które zadał nam pan Garcia. Ty już swoje napisałeś? Chyba dotarło do niego, że odpowiadam na jego pytanie, bo zamiast otworzyć książkę, położył ją sobie na kolanach i pokręcił głową przecząco. – W każdym razie przyszliśmy tu całą paczką i siedzieliśmy do końca, żeby napisać te prace. Gdy już wyszliśmy i wsiadaliśmy do samochodów, mnie zachciało się siku. – Znajomi cię zostawili? – Wyraz jego twarzy wreszcie się zmienił. Był zaskoczony. – Samochody były cztery. Lisa myślała, że jadę z Jeffem. – Z twoim chłopakiem? – Nie jest moim chłopakiem… jak na razie. Tak się złożyło, że samochód Jeffa był już pełen, i pewnie pomyślał, że pojechałam z Lisą lub z Dallinem, lub z kimś tam jeszcze. A ja nie zabrałam się z nikim… jak widać. – Jak widać. – Żartujesz sobie? – Nie. Jestem zbity z tropu. – Niby czym? – Odstawiłam pusty już kubek na pobliski stół. – Tym, że po ciebie nie wrócili. – Akurat to mnie również zdziwiło. – W pewnym sensie. – Jakieś szykany? – Uważasz, że moi znajomi mnie szykanują? Wzruszył ramionami. – A więc to przypadek. Wszyscy przypadkowo o tobie zapomnieli? – Na pewno nie. Pewnie uznali, że pojechałam do domu, albo może nie uświadomili sobie jeszcze, że to tutaj mnie zgubili, i szukają gdzie indziej. – Przerobiłam w głowie już milion teorii, które by wyjaśniły, czemu po mnie nie wrócili – co jedną, to gorszą. Musiałam dać sobie z tym spokój, zanim zwariuję z niepokoju. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Blisko_ciebie-ebookRO/p135420i254149" target="_blank" title="Blisko ciebie [Kasie West] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Blisko ciebie [Kasie West] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Nasz zespół | VITALIFE\nPoznaj bliżej naszych specjalistów\nWiktor Suchy jest absolwentem kierunku lekarskiego na Uniwersytecie Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu z 2015 roku. Tuż po ukończeniu studiów rozpoczął staż podyplomowy w Szpitalu Klinicznym Przemienienia Pańskiego UM w tym samym mieście i kontynuował go przez rok. Specjalista położnictwa, który swoją praktykę odbywał w Klinice Onkologii Ginekologicznej przy Ginekologiczno-Położniczym Szpitalu Klinicznym w stolicy Wielkopolski. Członek Polskiego Towarzystwa Medycyny Estetycznej i Anti-Aging i na przestrzeni lat pracownik kilku gabinetów medycyny estetycznej. Czynnie udziela się na konferencjach, szkoleniach czy warsztatach na terenie całej Polski. Równolegle do zdobywania wykształcenia, a następnie praktyki, odbywa szereg kursów i szkoleń z zakresu ginekologii i medycyny estetycznej, która stanowi jego największe zainteresowanie zawodowe, nowoczesnych zabiegów z obu tych dziedzin, a także ich ewentualnych powikłań. Na co dzień lubi rozmyślać o dalekich podróżach, a w wolnych chwilach zajmuje się strzelectwem sportowym.\nNieustannie zwiększa swoje kwalifikacje. W 2021 roku uzyskała tytuł Specjalisty Endokrynologii. Specjalizację w tej dziedzinie odbyła na Oddziale Klinicznym Endokrynologii, Przemiany Materii i Chorób Wewnętrznych w Szpitalu Klinicznym im. Święcickiego w Poznaniu.\nSPECJALISTA ORTOPEDII I TRAUMATOLOGII (obecnie nie przyjmuje)\nAnna Wawrzyniak jest absolwentką Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Specjalistka w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu, szczególnie schorzeń w obrębie kończyny górnej. Dużą uwagę przykłada do profilaktyki chorób narządu ruchu oraz dobrego kontaktu z pacjentem. Została wyróżniona w plebiscycie „Głosu Wielkopolskiego” w kategorii Ortopeda Roku Wielkopolski. Uczestniczka wielu szkoleń i kursów z zakresu otropedii i traumatologii narządu ruchu, autorka wystąpień na zjazdach i konferencjach medycznych oraz publikacji związanych z ortopedią i traumatologią praktyczną. Wolny czas spędza aktywnie podczas wycieczek górskich, rowerowych i wspinaczek, gra w tenisa ziemnego i podróżuje.\nJestem absolwentem kierunku lekarskiego na Uniwersytecie Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Na co dzień pracuję na Oddziale Chirurgii Dziecięcej i Leczenia Oparzeń w SZOZ nad Matką i Dzieckiem w Poznaniu, gdzie odbywam szkolenie specjalizacyjne z Chirurgii Dziecięcej. Podczas swojego szkolenia poświęcam szczególną uwagę zagadnieniom z Chirurgii Plastycznej i Rekonstrukcyjnej, która jest moją największą medyczną pasją. Jestem członkiem Polskiego Towarzystwa Medycyny Estetycznej i Anti-Aging oraz Polskiego Towarzystwa Chirurgii Dziecięcej. Swoje doświadczenie i wiedzę z zakresu Medycyny Estetycznej zdobyłem odbywając liczne szkolenia i kursy. Specjalizuję się w wykonywaniu zabiegów z zakresu stosowania wypełniaczy do korekcji i modelowania tkanek miękkich, iniekcji toksyny botulinowej, mezoterapii, całościowej regeneracji skóry przy pomocy osocza bogatopłytkowego, lasera frakcyjnego oraz liftingu twarzy i ciała z zastosowaniem technologii HIFU. W wolnych chwilach staram się podróżować, jeździć na snowboardzie i gotować, a przede wszystkim - jeść.\nJestem specjalistą w dziedzinie dermatologii i wenerologii. Doświadczenie zawodowe zdobywałem w placówkach ambulatoryjnych i oddziale klinicznym. Zajmuję się leczeniem chorób skóry, jej przydatków (włosów i paznokci) oraz chorób przenoszonych drogą płciową.\nUkończyłem Wydział Lekarski Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu. Specjalizację w zakresie dermatologii i wenerologii odbyłem w Klinice Dermatologii Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu (UMP).\nObroniłem rozprawę doktorską na temat autoimmunizacyjnych dermatoz pęcherzowych prowadzoną pod kierunkiem prof. M. Dmochowskiego oraz doc. J. Gornowicz-Porowskiej.\nDoświadczenie zawodowe zdobywałem również w Universitätsklinikum Schleswig-Holstein (UKSH) w Kilonii (Niemcy), ASST Spedali Civili w Brescii (Włochy), a także na licznych kursach i warsztatach krajowych oraz zagranicznych m.in. w Landeskliniken (SALK) w Salzburgu (Austria), Panum Institute w Kopenhadze (Dania), Universitätsklinikum Gießen und Marburg (UKGM) w Marburgu (Niemcy).\nW latach 2013 - 2018 prowadziłem zajęcia dydaktyczne jako asystent – wykładowca akademicki w Klinice Dermatologii UMP. Obecnie związany jestem z Pracownią Autoimmunizacyjnych Dermatoz Pęcherzowych przy Klinice Dermatologii UMP w Szpitalu Klinicznym im. H. Święcickiego w Poznaniu.\nJestem aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego (PTD) oraz European Academy of Dermatology and Venereology (EADV).\nKonsultuję również w języku angielskim i niemieckim.\nDr Aleksandra Ciepłucha jest absolwentką Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Od 9 lat pracuje w I Klinice Kardiologii UM w Poznaniu, gdzie w 2017r. ukończyła specjalizację w zakresie kardiologii. Członkini polskiego i europejskiego towarzystwa kardiologicznego, autorka publikacji naukowych w międzynarodowych czasopismach medycznych. Brała udział w wielu konferencjach, warsztatach i kursach poświęconych nowoczesnym metodom diagnostyki i leczenia schorzeń układu sercowo-naczyniowego. Posiada doświadczenie w konsultacjach problemów kardiologicznych, takich jak choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca, wady wrodzone, wady zastawkowe, zaburzenia rytmu, kardiomiopatie, choroby wsierdzia i osierdzia, nadciśnienie tętnicze czy nadciśnienie płucne. Specjalistka w zakresie oceny wskazań do zabiegów kardiologii inwazyjnej, operacji kardiochirurgicznych i przeszczepu serca. Interesuje się sportem, sztuką i społeczeństwem obywatelskim.\nW 2004 ukończyła Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Poznaniu. W 2013 r uzyskała tytuł specjalisty chorób wewnętrznych, a w kwietniu 2019 specjalisty kardiologa. Pracowała w Szpitalu Miejskim im. F. Raszei w Poznaniu - II Klinika Kardiologii, Klinika Chorób Wewnętrznych i Diabetologii. Od 2014 jest zatrudniona w Szpitalu Klinicznym im H. Święcickiego w Poznaniu na Oddziale Kardiologiczno - Pulmonologicznym ( ul. Grunwaldzka). Od 2016 przyjmuje pacjentów w ramach Poradni Kardiologicznej, a także konsultuje pacjentów w Klinice Psychiatrii Dorosłych.\nOd wielu lat zajmuje się echokardiografią, uczestniczyła w wielu kursach , warsztatach i szkoleniach w tym zakresie.\nLeczy pacjentów dorosłych (po 18-tym roku życia).Leczone choroby:\nJarosław Pawlicz jest absolwentem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Od 2010 roku pracuje jako asystent w Klinice Ortopedii i Traumatologii Szpitala im. Degi w Poznaniu. Ponadto jest doktorantem w Klinice Ortopedii i Traumatologii Uniwersytetu Medycznego i nauczycielem akademickim na tej uczelni. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego. W codziennej pracy zajmuje się zwalczaniem bólu pleców, kolana, biodra, stopy. Posiada doświadczenie w leczeniu chorób kręgosłupa, stawu skokowego, ścięgien i zwyrodnienia stawów. Zajmuje się także pacjentami po kontuzjach sportowych, takich jak skręcenie stawu, uszkodzenie więzadeł czy stawu kolanowego.\nMagdalena Wawrzyniak-Hojczyk jest absolwentką Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Posiada doświadczenie w pracy na stanowisku specjalisty radioterapii onkologicznej. Ważnym aspektem tej pracy jest wykonywanie zabiegów wymagających wysokich zdolności manualnych. Jej drugą wielką medyczną pasją jest Medycyna Estetyczna. Od kilku lat stale rozwija się w tej branży odbywając kolejne szkolenia i kursy. Na szczególne wyróżnienie zasługuje ukończony na ocenę bardzo dobrą Kurs Medycyna Anti-Aging organizowany przez renomowany ośrodek - Międzynarodowego Centrum Kształcenia Medycyny Anti-Aging w Warszawie. Specjalizuje się w zabiegach związanych z zastosowaniem toksyny botulinowej typu A oraz kwasu hialuronowego w wolumetrii twarzy i w okolicy doliny łez. Odbyła także szkolenia z zastosowania nici PDO oraz liftingujących nici haczykowych BARB 4D, osocza bogatopłytkowego i fibryny bogatopłytkowej w zabiegach medycyny regeneracyjnej. W wolnym czasie zajmuje się podróżami i fotografią.\nUkończyłem studia medyczne na Wydziale lekarskim Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Jestem dyplomowanym lekarzem medycyny estetycznej. Obecnie pracuję w Klinice Okulistyki i Optometrii w Szpitalu Uniwersyteckim nr 2 w Bydgoszczy, gdzie odbywam szkolenie specjalizacyjne z zakresu okulistyki, i w Klinice Chorób Oczu w Szpitalu Uniwersyteckim nr 1 w Bydgoszczy. Odbyłem staż w Szpitalu im. H. Święcickiego w Poznaniu i w Edward S. Harkness Eye Institute, Columbia University w Nowym Jorku. Uczestniczyłem w wielu kursach i konferencjach okulistycznych w Polsce i na całym świecie. Jestem autorem lub współautorem prac naukowych w dziedzinie okulistyki. Specjalizuję się w zabiegach chirurgicznych okolicy oczu. Jestem absolwentem Podyplomowej Szkoły Medycyny Estetycznej w Warszawie. Uczestniczyłem w wielu kursach i konferencjach medycyny estetycznej w kraju i za granicą.\nPaulina Niańkowska-Białach jest absolwentką Wydziału Lekarskiego na Śląskim Uniwersytecie Medycznym w Katowicach. Odbyła staż podyplomowy w Centrum Medycznym HCP w Poznaniu. Obecnie jest na specjalizacji z Radiologii i Diagnostyki Obrazowej i odbywa szkolenie specjalizacyjne w Zakładzie Radiologii w Szpitalu Klinicznym UM im. Heliodora Święcickiego w Poznaniu. Uczestniczyła w szkoleniu „Ultrasonografia narządów jamy brzusznej w kontekście choroby nowotworowej” oraz w kursie medycznym, Kursie Akredytacyjnym „Podstawy USG”. Od początku studiów interesuje się radiologią.\nUczęszcza do Chóru Kameralnego Wielkopolskiej Izby Lekarskiej. Jej hobby to także kolarstwo oraz polska i światowa kinematografia. W wolnej chwili lubi gotować i spędzać czas z przyjaciółmi.\nSPECJALISTA NEUROLOGII (obecnie nie przyjmuje)\nKatarzyna Nawrot jest absolwentką studiów lekarskich na poznańskim Uniwersytecie im. Karola Marcinkowskiego. Specjalista neurolog i członek Polskiego Towarzystwa Neurologicznego. Doświadczenie zawodowe czerpała podczas sześcioletniej pracy w Klinice Neurologii i Chorób Naczyniowych Układu Nerwowego Szpitala MSWiA w Poznaniu. Do jej głównych zainteresowań zawodowych należy tematyka związana z bólami głowy (zwłaszcza migreną), udarami mózgu, stwardnieniem rozsianym, a także chorobami Parkinsona i Alzheimera. Regularnie uczestniczy w licznych konferencjach dotyczących nowoczesnych metod diagnostyki oraz leczenia schorzeń układu nerwowego, dzięki czemu nieustannie się rozwija i uaktualnia wiedzę. Na co dzień lubi oglądać intrygujące filmy oraz seriale kryminalne, a gdy tylko znajdzie kilka wolnych dni, chętnie pakuje plecak i zwiedza nowe miejsca.\nJestem absolwentem kierunku lekarskiego na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu. Od 2017 roku pracuję na Oddziale Ortopedycznym i Traumatologii Narządu Ruchu w SZOZ nad Matką i Dzieckiem w Poznaniu. Jestem członkiem Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego oraz Sekcji Ortopedii Dziecięcej. Moje zainteresowania zawodowe skupiają się na traumatologii dziecięcej, medycynie sportowej oraz wrodzonych i rozwojowych zaburzeniach narządu ruchu. Przeprowadzam konsultacje ortopedyczne kończyny górnej, dolnej, kręgosłupa wraz z iniekcjami dostawowymi i badaniem USG.\nUkończyłam studia na Wydziale Lekarskim I Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu w 2013 roku. W latach 2012-2013 w ramach programu Erasmus studiowała medycynę na Uniwersytecie Christiana Albrechta w Kilonii (Niemcy). Szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu rozpoczęłam w 2015 roku w Klinice Ortopedii Ogólnej, Onkologicznej i Traumatologii Ortopedyczno-rehabilitacyjnego Szpitala Klinicznego im. Wiktora Degi w Poznaniu.\nOd 09.2018 roku kontynuuję szkolenie na Oddziale Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu z Pododdziałem Chirurgii Kręgosłupa i Ortopedii Onkologicznej Szpitala MSWiA w Poznaniu. W 2020 r. zdałam egzamin specjalizacyjny z zakresie ortopedii i traumatologii narządu ruchu. Na przestrzeni lat podnoszę swoje kwalifikacje zawodowe biorąc udział w licznych szkoleniach, kursach oraz sympozjach. W 2012 r. odbyłam staż w zakresie ortopedii i traumatologii narządu ruchu oraz dodatkowo w zakresie kardiochirurgii w Klinikach Uniwersytetu Martina-Luthera Halle-Wittenberg (Niemcy). Jestem członkiem Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego.\nSpecjalizuję się w leczeniu uszkodzeń kończyny dolnej (stawu biodrowego,\nkolanowego, skokowego, stopy) oraz kręgosłupa. Zainteresowania koncentruję wokół endoprotezoplastyki dużych stawów, leczenia artroskopowego i chirurgii kręgosłupa. Posiadam doświadczenie w pracy na oddziale ortopedycznym, szpitalnym oddziale ratunkowym, jak również w zakresie specjalistycznej opieki ambulatoryjnej. Posługuje się ultrasonografią – metodą dającą w znacznej części schorzeń ortopedycznych możliwość szybkiej diagnostyki i precyzyjnego podawania\nUkończył Uniwersytet Medyczny im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu na kierunku lekarskim w 2013 roku. Staż podyplomowy odbył w Szpitalu Klinicznym im. H Święcickiego w Poznaniu. Następnie w latach 2013-2019 realizował szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie chorób wewnętrznych na Oddziale Klinicznym Endokrynologii, Przemiany Materii i Chorób Wewnętrznych Szpitala im. H. Święcickiego, uzyskując tytuł specjalisty chorób wewnętrznych.\nW roku 2019 uzyskał tytuł doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy doktorskiej „Polimorfizmy genu kodującego receptor witaminy D a ryzyko występowania i przebieg kliniczny autoimmunizacyjnych chorób tarczycy”. Jest autorem/ współautorem kilkunastu prac oryginalnych i przeglądowych z dziedziny endokrynologii, głównie w zakresie chorób autoimmunizacyjnych tarczycy. Cały czas poszerza swoją wiedzę regularnie uczestnicząc w konferencjach i zjazdach naukowych w Polsce i za granicą. Został wyróżniony Stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za szczególne osiągnięcia oraz Medalem za Osiągnięcia w Nauce i Pracy Społecznej Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.\nW 2020 roku rozpoczął szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie endokrynologii. Jest zatrudniony na stanowisku starszego asystenta w Oddziale Klinicznym Endokrynologii, Przemiany Materii i Chorób Wewnętrznych Szpitala im. H. Święcickiego w Poznaniu.\nWśród główny zainteresowań klinicznych oraz naukowych wymienić należy:\nchoroby tarczycy (nadczynność i niedoczynność tarczycy w tym choroba Hashimoto, Gravesa-Basedowa; zmiany guzkowe tarczycy),\notyłość oraz zaburzenia metaboliczne, a także guzy neuroendokrynne.\nW swojej codziennej praktyce zajmuje się także innymi chorobami endokrynologicznymi, w tym chorobami przytarczyc, nadnerczy, przysadki.\nlek. Alicja Świątek-Pawelczak\nINTERNISTA, SPECJALISTA REUMATOLOGII\nAbsolwentka Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Studia na kierunku lekarskim ukończyła w 2007 roku. Po stażu podyplomowym, w 2009 roku nostryfikowała dyplom uzyskując certyfikat ECFMG. Następnie\nrozpoczęła pracę na Oddziale Kardiologiczno-Internistycznym Szpitala Wojewódzkiego w Poznaniu uzyskując tytuł specjalisty chorób\nwewnętrznych. Po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego w Klinice\nReumatologii i Chorób Wewnętrznych w Poznaniu uzyskała tytuł\nPiotr Mięsiak jest absolwentem Fizjoterapii na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Doświadczenie zawodowe zdobywał podczas staży i pracy w centrach rehabilitacji i klubach sportowych, gdzie zajmował się wykonywaniem masaży, prowadzeniem ćwiczeń korekcyjnych i indywidualną pracą z pacjentami. W pracy skupia się na szybkim i bezpiecznym powrocie do zdrowia pacjentów. Poprzez dokładny wywiad z pacjentem i indywidualnie dobraną terapię stara się znaleźć przyczynę dolegliwości i za pomocą najlepszej metody terapeutycznej usunąć problem. Specjalizuje się głównie w zespołach przeciążeniowych kręgosłupa, urazach sportowych oraz zabiegach odnowy biologicznej. Ukończył kurs kinesiology tapingu i masażu tkanek głębokich. Brał udział w konferencjach na temat medycyny sportowej, współczesnej fizjoterapii w geriatrii.\nJego hobby to bieganie i inne sporty wytrzymałościowe. Uwielbia podróże, aktywny wypoczynek, wędrówki po górach, wyprawy rowerowe lub biegowe wycieczki krajoznawcze.\nFIZJOTERAPEUTA (obecnie nie przyjmuje)\nBartłomiej Czarnecki jest absolwentem Fizjoterapii na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Trener i fizjoterapeuta w klubach sportowych i fitness oraz fizjoterapeuta drużyn i reprezentacji U20 w rugby. Współpracuje ze sportowcami na każdym szczeblu, głównie w dyscyplinach biegowych. Pracując z pacjentami, stara się przywracać harmonię funkcjonalną w celu obniżenia napięć i dolegliwości bólowych. Uczestnik kursów z zakresu diagnostyki funkcjonalnej narządu ruchu i terapii manualnej. W wolnym czasie chętnie podróżuje, uprawia sport i czyta biografie sportowców. Lubi nurkować oraz rozwiązywać zagadki, ludzkie ciało traktuje jako jedną z nich.\nPaulina Gubańska jest absolwentką Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Tuż po zakończeniu studiów rozpoczęła pracę w branży hotelarskiej. Przez blisko pięć lat zdobywała doświadczenie zawodowe w wielu obiektach infrastruktury turystycznej na terenie stolicy Wielkopolski. Obecnie jest doradcą klienta w VitaLife, a jako priorytet swoich działań traktuje budowę i utrzymywanie pozytywnego wizerunku firmy w kontaktach z pacjentami. Do jej codziennych obowiązków należy również regularne sporządzanie stosownej dokumentacji, a także umawianie wizyt. Chętnie doradza w zakresie wyboru odpowiedniego specjalisty oraz odpowiada na wszystkie pytania dotyczące zabiegów. Interesuje się zdrowym odżywianiem i zajęciami pilates, ale jej prawdziwą miłością są górskie wędrówki.\n© 2021 VITALIFE. All Rights Reserved. | Regulamin | Polityka prywatności


Szybkie drogi układają się w sieć - GazetaPrawna.pl\nPo raz pierwszy jest choćby szansa na kompleksową modernizację całej trasy z Warszawy do Krakowa. / ShutterStock\nW tym roku otwartych zostanie niespełna 60 km tras. Ale tysiąc kilometrów ekspresówek i autostrad jest w budowie, a drugie tyle na etapie przetargów. Ich oddanie pozwoli stworzyć spójny system komunikacji kołowej\nDrogowe budowy i przetargi. Tak powstaje sieć / Dziennik Gazeta Prawna\nOd sierpnia, kiedy rząd ogłosił Program Budowy Dróg Krajowych (PBDK) 2023 r., do dziś ogłoszono 54 przetargi na drogi o łącznej długości prawie 650 km. Tylko w ciągu ostatnich trzech tygodni – na ponad 180 km. Spiętrzenie jest duże, chociaż wciąż daleko do rekordów sprzed Euro 2012.\nW ramach nowego rozdania pieniędzy z Brukseli do 2023 r. (to data rozliczenia dotacji UE w ramach budżetu 2014–2020) podpisanych zostało już 65 umów na prawie 950 km nowych dróg za ponad 26 mld zł – wylicza Jan Krynicki z GDDKiA. Ogłoszenie przetargu, a nawet zawarcie umowy nie jest jeszcze jednoznaczne z wyjazdem w teren sprzętu budowlanego, ponieważ większość kontraktów jest obecnie realizowanych w formule „projektuj i buduj”.\nJeśli zaznaczylibyśmy na mapie te wszystkie trasy szybkiego ruchu – już istniejące, obecnie budowane oraz te będące dopiero na etapie przetargów – po raz pierwszy wyłoniłaby się kompletna, logiczne pomyślana sieć transportowa. – Zanosi się na to, że do 2020 r. drogi szybkiego ruchu połączą, z niewielkimi wyjątkami, wszystkie duże miasta w Polsce. Taki układ dróg może być już nazwany siecią – przyznaje Robert Chwiałkowski ze stowarzyszenia SISKOM.\nPo raz pierwszy jest choćby szansa na kompleksową modernizację całej trasy z Warszawy do Krakowa. 18 września krakowski oddział GDDKiA ogłosił dwuetapowy przetarg na projekt i budowę 56-km odcinka S7 od granicy z woj. świętokrzyskim do Krakowa. Trzy dni później w warszawskim oddziale rozpoczęło się postępowanie na niespełna 30 km drogi od Lotniska Chopina w Warszawie do Grójca, które ma powstać do 2019 r. Jednak standard ekspresowy obejmie S7 dalej niż na trasie z Warszawy do Krakowa: w latach 2018–2021 powinna się zakończyć budowa trzech odcinków górskiego fragmentu między Lubniem a Rabką w Małopolsce. Na liczącej prawie 17 km trasie powstanie najdłuższy w Polsce – gdyż ponad dwukilometrowy – tunel.\nŻeby dojechać wygodnie do Gdańska na „siódemce”, potrzebny będzie jeszcze fragment ze stolicy do Płońska (ponad trzy lata trwa już ponowne przygotowanie dokumentacji do decyzji środowiskowych na wylocie z miasta). Dalej jest już dobrze: zakontraktowana trasa w rejonie Nidzicy i Ostródy ma być gotowa w 2017 r., a odcinek od obwodnicy Elbląga do Pruszcza Gdańskiego jest na etapie przetargu. Na północy muskuły pręży gdański oddział dyrekcji, który ogłosił przetarg na projekt i budowę „obwodnicy obwodnicy Trójmiasta”. W sumie S7 z Rabki do Trójmiasta będzie miała aż 720 km.\nNa Pomorzu drogowcy do 2020 r. chcą dojechać z nową trasą S6 z Trójmiasta do Szczecina. W ciągu ostatnich trzech tygodni GDDKiA podpisała umowy na trzy różne odcinki między Szczecinem a Kołobrzegiem: tydzień temu z Dragadosem i Pol-Aquą na prawie 25 km z Kiełpina do Kołobrzegu za ponad 450 mln zł. Wcześniej zaczęła szukać wykonawcy na ponad 45-kilometrowy odcinek S6 pomiędzy Koszalinem a Słupskiem.\nEfekt sieci wystąpi też na trasie S5, którą w ciągu najbliższych pięciu lat mamy przejechać bez stania na światłach 370 km z Wrocławia przez Poznań, Bydgoszcz do autostrady A1 (dziś mamy tylko 120 km tej drogi). W poniedziałek GDDKiA podpisała serię umów na budowę 130 km S5. To kilka odcinków, które zbudują Impresa Pizzarotti oraz konsorcja: Intercor i Trakcja, Polaqua i Dragados oraz Kobylarnia i Mirbud.\nS8 z Wrocławia do Warszawy, która praktycznie już dziś – oprócz odcinka w rejonie Mszczonowa – jest ekspresówką, do 2020 r. uzupełniona ma zostać o brakujące odcinki do Białegostoku. GDDKiA obiecuje, że ok. 2020 r. uda się przejechać ok. 450 km trasą S3 prawie od Świnoujścia do Bolkowa za Legnicą, chociaż nie do samej granicy czeskiej. Ta „końcówka” jest w planach, ale przetargów jeszcze nie przygotowano.\nPod dyktando Ministerstwa Infrastruktury pojawiają się kolejne przetargi na wschodzie. We wrześniu podkarpacka GDDKiA zaczęła szukać projektanta i wykonawcy 54-km odcinka ekspresówki S19 od granicy z województwem lubelskim do Sokołowa Małopolskiego w rejonie Rzeszowa. Plan MIR jest taki, że biegnąca przez teren Podkarpacia S19 połączy się z odcinkami przygotowywanymi przez lubelski oddział GDDKiA, dając w sumie prawie 158 km.\nRozpoczęło się odliczanie na drodze ekspresowej S17 między końcem obwodnicy Garwolina a granicą województwa lubelskiego. Dyrekcja podpisała umowy z Budimeksem na zaprojektowanie i budowę dwóch odcinków o łącznej długości 25,2 km za ponad 600 mln zł. Kierowcy z nowej drogi skorzystają w połowie 2019 r. – wtedy będzie gotowy cały odcinek ze stolicy kraju do Lublina.\nGDDKiA ogłosiła tylko jeden przetarg na budowę autostrady i ona też prowadzi na wschód: chodzi o odcinek A2 z Warszawy do istniejącej już obwodnicy autostradowej Mińska Mazowieckiego. Dyrekcja podała, że planowany termin rozpoczęcia prac projektowych oraz robót budowlanych to grudzień 2016 r., a zakończenia – kwiecień 2020 r.\nW ostatnich dniach GDDKiA zaczęła procesy przetargowe dotyczące kilku obwodnic, np. Iłży, Kępna, Nowego Miasta Lubawskiego, Tomaszowa Lubelskiego i Dąbrowy Tarnowskiej.\nPBDK na lata 2014–2023 (z perspektywą do 2025 r.) zakłada wybudowanie 3900 km autostrad i dróg ekspresowych oraz 57 obwodnic. Eksperci twierdzą, że plany są przeszacowane, a po wyborach mogą zostać okrojone.\nEksperci mówią, że przeszacowano plan i po wyborach zostanie okrojony\nSzanowna Redakcjo! Artykuł sprzed roku płatny? Chyba na zasadzie, że wszystkie wykopaliska przyjęło się uważać za cenne.


MUZYKA: Zielonogórski West Side Hardcore atakuje po raz 12 - wZielonej.pl\nHome/Kultura/MUZYKA:/Zielonogórski West Side Hardcore atakuje po raz 12\nZielonogórski West Side Hardcore atakuje po raz 12\nNa dwunastej odsłonie zaprezentują się dwa zespoły: warszawski The Lowest, zielonogórski Sophie Scholl oraz Preshrunk z Konina. Prawdopodobnie będzie to już ostatnia odsłona West Side organizowanego w naszym mieście, dlatego zmieniły się cenny biletów. Do godziny 20:30 wszystkie bilety w cenie 12 zł, a później w wysokości 15 zł.\nThe Lowest to zespół grający hardcore-punka.Zespoł został zołozony w listopadzie 2011 roku i do tego czasu wydał swoją debiutancką Epke.\nSophie Scholl to zielonogórska grupa grajaca szerokopojęty hardcore. Działają razem od 2008 roku w składzie : Tyrka – wokal, Gavlish – gitara, Krokodyl – bas, Foltas – perkusja. Zespół wydał 2 dema : "Hardcore Means Pride" (2009) oraz "Fuck This World" (2012) oraz Epkę "Smelling A Rat" (2014).\nPreshrunk to koninska ekipa istniejąca od 1999 roku. Pierwsza płyta kapeli zatytułowana „The Last Chance” ukazała się w 2001 roku. Zespół zachęcony pozytywnym przyjęciem debiutanckiej płyty oraz propozycjami koncertowymi nagrał kolejny album „Fingers Crossed”(2003). Ostatni album „Za Ilę Się Sprzedasz?” ukazał się w 2007 roku. Po jego wydaniu w zespole nastąpiły zmiany personalne. W roku 2009 z nowym wokalistą i gitarzystą zespół zagrał udane koncerty i obecnie kończy przygotowywanie materiału na kolejną płytę. Zespół od lat jest wierny klasycznej stylistyce hardcore z ukłonem w kierunku oldschool stajl co przekłada się na energię, jaką zespół prezentuje na scenie.\nTaka praca! Koszykarze grają w święta


Ważne zmiany w rentach i emeryturach. Uważaj na jedną kwotę, inaczej świadczenia mogą być zmniejszone lub zawieszone | BiznesINFO\nRenta i emerytura z nowymi zmianami. Beneficjenci muszą uważać na jedną kwotę, ponieważ w przeciwnym razie ich świadczenie zostanie zawieszone lub zmniejszone. Na co powinni zwrócić uwagę świadczeniobiorcy? Przede wszystkim na jedną kwotę.\nRenta i emerytura ze zmianami od września\nZUS informuje świadczeniobiorców o zmianach, które weszły w życie już 1 września br. Osoby pobierające rentę lub emeryturę będą musiały uważać na jedną kwotę. "Dostajesz rentę z tytułu niezdolności do pracy, rentę rodziną lub masz mniej niż 60 lat (kobieta) lub 65 lat (mężczyzna) i dostajesz wcześniejszą emeryturę a jednocześnie dorabiasz?", zaczyna swoją triadę ZUS i informuje, że od 1 września zmianie uległy limity zarobkowe. Co to oznacza dla świadczeniobiorców? Jak się okazuje, nic dobrego.\nRenta i emerytura to jedne z najważniejszych świadczeń przyznawane Polakom. Niestety, ale poza waloryzacją rent i emerytur, która zazwyczaj oznacza podwyżkę, świadczeniobiorcy muszą liczyć się także z ustaleniem nowych limitów zarobkowych. "Mamy obowiązek zawiesić Twoje świadczenie, gdy Twój przychód z działalności objętej obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi (np. z umowy o pracę) przekroczy 130 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Od 1 września kwota ta wynosi 6531,90 zł.", podaje ZUS. Co w takim razie z osobami, którym ZUS pomniejszy świadczenie?\n2. Nietrzeźwy mężczyzna włamał się do szpitala. Gdy dowiedzieli się, co ukradł, odjęło im mowę\nRenta i emerytura na nowych zasadach\nRenta i emerytura zostaną pomniejszone wtedy, gdy przychód jest większy niż 70 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia (od 1 września kwota ta wynosi 3517,20 zł) , ale nie wyższy niż 130 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Jak informuje ZUS, może pomniejszy emeryturę o 70 proc. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Kwota pomniejszenia nie może jednak przekroczyć 620,37 zł, jeśli osoba pobiera wcześniejszą emeryturę albo rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, 465,31 zł, jeśli pobierana jest renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy oraz 527,35 zł, jeśli przysługuje danej osobie renta rodzinna i jest jedyną osobą, która jest do niej uprawniona.\nZUS ma także dobre informacje w związku z rentami i emeryturami. "Do swojego świadczenia możesz dorabiać bez ograniczeń, gdy dostajesz emeryturę i masz więcej niż 60 lat (kobieta) albo 65 lat (mężczyzna), pobierasz rentę dla inwalidów wojennych albo inwalidów wojskowych, których niezdolność do pracy związana jest ze służbą wojskową, dostajesz rentę rodzinną, która przysługuje po osobie uprawnionej do renty dla inwalidów wojennych lub rentę rodzinną po żołnierzu, którego śmierć ma związek ze służbą wojskową, pobierasz rentę rodzinną, której kwota jest wyższa od Twojej emerytury z tytułu osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego", kończy optymistycznie Zakład. Mimo wszystko Polacy muszą uważać na swoje dochody i skrupulatnie ich pilnować. Nigdy nie wiadomo, kiedy ZUS będzie chciał położyć na nich łapę.


Karty pamięci – Ruby Times\nKarty pamięci uginają się pod ciężarem wspomnień. Nie mam czasu się nimi zająć jak należy, opisać, uszeregować, przejrzeć chociaż. Domowa rutyna z trudem dźwiga się po majowych wyjazdach i powrotach. Dom nadwyrężony wirusami żołądkowymi u małoletnich ściera mozolnie ostatnie wzory ze ścian, mebli i podłóg. Kolorowe wzory. Takie.. „podwójnie cedzone” i „panoramiczne”, jeśli wiecie co mam na myśli. Pralka kręci się nieustannie, nie nadążając za zapotrzebowaniem. Słowem: Proza. Zwykła, nudna aż do bólu.\nDzieciaki usnęły symultanicznie – to pewnie przez wirusowe osłabienie. Deszcz przestał bębnić o strop mojego poddasza, więc zabieram się z książką na balkon. Ledwo wczoraj udało mi się go posprzątać po zimie, więc dziś odbieram swoją nagrodę za trud i znój, rozsiadam się i taksuję wzrokiem dawno nie widzianą perspektywę. Już dawno nauczyłam się pewnej techniki uważności i wybiórczości w patrzeniu. Nie dostrzegam więc brzydkiego dachu u sąsiada, niewidzącym okiem omijam kable wysokiego napięcia zwisające obok drogi szybkiego ruchu. Spoglądam na drugą stronę ulicy. Odrapany żółty dom? Nie, to wciąż nie to. Obok kwitnie bez. Ale kwitnie jak szalony, fioletową ścianą krzewów, przysięgam, że obok zapachu kurzu i mokrego asfaltu gdzieś w oddali czuję lekki kwiatowy zapach. Siedzę tak przyklejona do niani elektronicznej, popijam herbatę z kubka termicznego i liczę, że dziś uda mi się przeczytać więcej niż 2 strony książki. A Was zostawiam ze zdjęciami ze zdrowszych i bardziej słonecznych czasów, czyli sprzed tygodnia. Znalazłam je na kartach pamięci. Swoją drogą ładna to nazwa, „karta pamięci”, prawda?\nP.S. Takie piękne kwiaty dostałam od przyjaciółki M. Dzięki nim moje home office już nigdy nie zostanie zbeszczeszczone zdechłymi żonkilami! Dziękuję <3\nIdealne wiosenne zdjęcia na ten ponury dzień! Uświadomiły mi one, że niestety zaczął się sezon na osy i pszczoły i inne. Pierwszego kleszcza mamy już za sobą, mam nadzieję że ominą nas kolejne atrakcje. A wiesz, że kiedy pracowałam w firmie produkującej karty pamięci, zawsze wydawało mi się to dużo ładniejszą i treściwszą nazwą niż jakieś tam „nośniki”, haha ;)\nPracowałaś w firmie produkującej karty pamięci? Aga, gdzie Ty nie pracowałaś!!! :D\n„Karty pamięci” to brzmi prawie jak stary, zakurzony album:) Ja ładuję wszystko na zewnętrzny twardy dysk, a potem łudzę się, że znajdę czas na uporządkowanie i wydrukowanie choć mikroskopijnej części wspomnień. A prawda jest taka, że kiedy choćby przypadkiem odpalę folder z fotkami to ginę na klika godzin. Przeraża mnie tylko utrata tych cenny danych bo papierowa forma wydaje się trwalsza.\nZdjęcia jak zawsze cudne. Zwłaszcza dwóch nicponiów kombinujących coś za łóżeczkiem:) Ehhh i zazdroszczę Wam ogrodu choćby nawet z nędznym widokiem sąsiadów:P\nWiesz, że dopiero Ty zwróciłaś moją uwagę na nazwę kart pamięci :-)? Rzeczywiście, fajna jest i taka symboliczna :-). Uściski\nJejku kiedy ta Kropka tak urosła?


Mozambickie zespoły pop-rock\nMozambickie zespoły - Zespoły pop-rock - Zespoły muzyczne\nMozambickie zespoły pop-rock. Zespoły muzyczne.\nZnaleziono zespołów muzycznych: 0. Zespoły spełniają kryteria: zespoły mozambickie, z gatunku pop-rock.\nTagi wyszukiwania zespołów: kraj Mozambik, muzyka mozambicka, zespoły mozambickie, gatunek Pop-rock.\nSpis zespołów - mozambickie zespoły pop-rock - zespoły muzyczne


Andrzej pochodził z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim (por. J 1, 44), ale mieszkał ze św. Piotrem, swoim starszym bratem i jego teściową w Kafarnaum (por. Mk 1, 21. 29-30).\nDziś Chrystusa Króla Wszechświata\nSchola przygotowała wieńce adwentowe!\nOd soboty 16 listopada, z pomocą pani Iwony Pilarz, dzieci z Oazy Dzieci Bożych - Scholi w Buczkowicach tworzą wieńce adwentowe 😍.\nBędziemy je rozprowadzać przed kościołem, w niedzielę po każdej Mszy Świętej, razem z młodzieżą oazową, która z kolei przygotowała kartki bożonarodzeniowe 😃 Serdecznie zapraszamy!❤\nSymbolika wieńcy adwentowych:\nŚwiatło świec w wieńcu oznacza nadzieję. Zieleń stanowi symbol trwającego życia. Natomiast kształt kręgu symbolizuje wieczność Boga, który nie ma początku ani końca, oraz wieczność życia Chrystusa. Zaś całościowo wieniec adwentowy jest symbolem wyczekującego w miłości i radości Ludu Bożego.\n22 listopad - Świętej Cecylii - patronki muzyki kościelnej\nCecylia jest jedną z najsłynniejszych męczennic Kościoła Rzymskiego. Jest patronką chórzystów, lutników, muzyków, organistów, zespołów wokalno-muzycznych.\nHomilia na dziś - 17.11.2019\n„Strzeżcie się aby Was nie zwiedziono.”\nWynalazca dynamitu, Alfred Nobel otworzył pewnego dnia rano gazetę i ku swemu zdumieniu i zaskoczeniu, zobaczył w niej swój własny nekrolog. Francuski dziennikarz przez zwykłą niedbałość pomylił imiona. Zamiast podać informację o śmierci brata, Alberta Nobla, poinformował czytelników, że umarł Alfred Nobel.\nZejdź z kanapy - Oaza Modlitwy XI 2019!\nWspólnota Ruchu Światło – Życie z naszej parafii w dniach 8-10.11.2019 r. przeżywała Oazę Modlitwy w Kalnej. Podczas rekolekcji rozważaliśmy temat kerygmatu oraz wspólnoty Kościoła i naszego miejsca w niej. Głównym celem wyjazdu było oczywiście osobiste budowanie relacji z Bogiem, zwłaszcza podczas Eucharystii, adoracji czy Namiotu Spotkania.\nNie zabrakło też czasu na radość, zabawę i integrację budowaną podczas Pogodnego Wieczoru czy podchodów. Oaza Modlitwy był to wyjątkowy czas, który mamy nadzieję, niedługo powtórzymy, ponieważ mieliśmy szansę, podążając za słowami papieża Franciszka, zejść z kanapy, założyć buty i pójść za Jezusem.\nKomunikat Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych o Słudze Bożym Janie Pietraszko\n"Jesteśmy ludźmi nadziei silniejszej od śmierci, zakładając wszakże, że jednocześnie jesteśmy ludźmi głęboko i silnie wierzącymi."\nTe słowa, które Sługa Boży Jan Pietraszko lubił przytaczać w swoich kazaniach, pokazują istotę jego duchowości. W czasach burzliwych przemian politycznych i kulturowych w swoim narodzie, on sam, pełen niezwykle silnej, bogatej nadziei, swoją wiarę w Boga potrafił łączyć z nadzwyczajną miłością ku bliźnim.\nW dniu 10 listopada 2019 r. wierni naszej parafii zostali zapoznani z ambony z Komunikatem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych o Słudze Bożym Janie Pietraszko - Dekretem Heroiczności Cnót.\nJuż za chwilę rozpoczną się Roraty\nJuż za chwilę rozpoczniemy wspólnie okres oczekiwania na narodzenie się Pana Jezusa. Zachęcamy wszystkich, a szczególnie naszych najmłodszych parafian do przyniesienia lampionów.\nTato, dziadku, a może starszy bracie sprawdź czy domowy lampion ma nową świeczkę albo sprawną baterię.\nZapraszamy do obejrzenia relacji z koncertu Proboszczów\nNaciśnij "Więcej ..." lub przejdź do YouTube aby zobaczyć więcej filmów\nW sobotę 24 listopada odbyły się Andrzejki Oazowe\nW sobotę 24 listopada odbyły się Andrzejki Oazowe. Motywem przewodnim zabawy była twórczość Disneya. Uczestnicy mieli za zadanie przebrać się za wybraną przez siebie postać z bajki. Pojawiła się Myszka Miki, Królewna Śnieżka, a nawet Zła Wiedźma. Zabawę rozpoczęliśmy od wspólnej modlitwy. Następnym punktem programu była wspólna zabawa - animatorzy przygotowali dla uczestników wiele ciekawych zabaw, takich jak limbo, tańczenie z balonami, taniec na gazetach i wiele innych. Na koniec wszyscy razem zaśpiewaliśmy Apel Jasnogórski.\n22.11 - wspomnienie św. Cecylii patronki muzyki kościelnej\nWizytacja w Buczkowicach - podsumowanie na diecezja.bielsko.pl\nDo Czcigodnego Brata Jego Ekscelencji Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego\nŻyczenia od Papieża na 100 rocznicę odzyskania niepodległości\nRozpoczęcie roku formacyjnego 2018/2019 Oazy Dzieci Bożych\nW niedzielę 04.11. 2018 r o godzinie 11 przeżywaliśmy Mszę Świętą Rodzinną, a także uroczyste rozpoczęcie roku formacyjnego Oazy Dzieci Bożych. Po roku uczęszczania na scholkę przyjętych zostało aż 12 dziewczynek, które swoim śpiewem chcą uwielbiać Boga i zbliżać się do Niego uczęszczając co tydzień na spotkania. Swój medalik otrzymały również dwie nowe animatorki, które podjęły się opieki nad grupą. Ostatnim etapem uroczystości było przyjęcie przez animatorki i moderatorkę świec, które symbolizują światło Chrystusa, które chcą przekazywać dalej.\nDzisiejsza uroczystość ma charakter bardzo radosny. Wspominamy bowiem dzisiaj wszystkich tych, którzy żyli przed nami i wypełniając w swoim życiu Bożą wolę, osiągnęli wieczne szczęście przebywania z Bogiem w niebie. Kościół wspomina nie tylko oficjalnie uznanych świętych, czyli tych beatyfikowanych i kanonizowanych, ale także wszystkich wiernych zmarłych, którzy już osiągnęli zbawienie i przebywają w niebie. Widzi w nich swoich orędowników u Boga i przykłady do naśladowania. Wstawiennictwa Wszystkich Świętych wzywa się w szczególnie ważnych wydarzeniach życia Kościoła. Śpiewa się wówczas Litanię do Wszystkich Świętych, która należy do najstarszych litanijnych modlitw Kościoła i jako jedyna występuje w księgach liturgicznych (w liturgii Wigilii Paschalnej; ponadto także w obrzędzie poświęcenia kościoła i ołtarza oraz w obrzędzie święceń).


Detektyw Erik Vogler. Śmierć w kurorcie - Książka - Księgarnia Medyczna PZWL\nDetektyw Erik Vogler. Śmierć w kurorcie (Miękka)\nRedakcja naukowa: Izabela Wiercińska\nChłopak czuje, że potrzebuje odpoczynku.\nZgodnie z zaleceniem lekarza wyjeżdża do luksusowego kurortu.\nTymczasem los przygotował dla niego kolejną niespodziankę.\nRedakcja: Izabela Wiercińska\nJak sprawić, aby nóż, narzędzie zbrodni, nie zdradził swym przyszłym ofiarom celu do osiągnięcia którego zostanie użyty? Należy umieścić go między łyżką a widelcem, wówczas jako element zestawu sztućców doskonale ukryje, że ...


Siatkówka 25 października 2015 Komentarzy\nSiatkarze SPS Volley Ostrołęka już dziś rozegrają spotkanie 1. kolejki III ligi mazowieckiej, w którym na wyjeździe zmierzą się z SPS 4CV Garwolin. Ostrołęczanie przystąpią do meczu w optymalnym składzie, o co w ostatnich dniach zadbali klubowi działacze.\nSPS Volley zgromadził drużynę opartą jedynie na zawodnikach z Ostrołęki i okolic, w ostatnich dniach przed startem III ligi klub znad Narwi wzmocniony został przez juniorów zrzeszonych w UKS Olimp Ostrołęka - Bartosza Dąbrowskiego, Kamila Borosa, Wiktora Ropiaka i Bartosza Deptułę. Pomyślnie zakończyły się także negocjacje z Danielem Mierzejewskim, on również spędzi w Volleyu kolejny sezon. Dodatkowo, klub nawiązał współpracę z Wyższą Szkołą Administracji Publicznej, dzięki czemu zawodnicy mają możliwość bezpłatnego studiowania w ostrołęckiej uczelni.\nPoczątek meczu w Garwolinie zaplanowano na godzinę 18.00. Z kolei przed własną publicznością drużyna z Ostrołęki zaprezentuje się 7 listopada o godzinie 19.00 w hali im. Arkadiusza Gołasia - w 2. kolejce Volley podejmie wtedy UKS Spartę Grodzisk Mazowiecki.\nKadrę SPS Volley Ostrołęka na sezon 2015/16 tworzy dwudziestu zawodników: Bartosz Małkowski, Paweł Pędzich, Marcin Boros, Michał Skiba, Michał Zalewski, Łukasz Cichowski, Łukasz Kadłubowski, Adam Jakubowski, Sebastian Kuczyński, Jakub Gaładyna, Michał Danielski, Damian Kwiatkowski, Kamil Krajewski, Cezary Ossowski, Wiktor Michałowski, Daniel Mierzejewski, Kamil Boros, Wiktor Ropiak, Bartosz Deptuła, Bartosz Dąbrowski. Grającym trenerem jest Michał Zalewski.


Archiwizacja Danych W Chmurze Tudzież Na Serwerze NAS Stolica polski\nPodstawowym problemem praktycznie każdej spółki jest bezpieczne i niezawodne tworzenie kopii zapasowych danych firmowych - a więc wszelkiej wiedzy. O ile konieczne jest calkowitego odnowa, musi sie ono zaczac od momentu ostatnimi czasy utworzonej miesistej odbitki zapasowej (Full Backup) natomiast nie predzej w tamtym czasie trzeba doczepic sie do przywracania niecalkowitych wariacyj zapisanych w przyrostowych kopiach zapasowych. Terenowo - powtorka bedzie czynic sie w przeznaczonym spisu regionalnym na serwerze, standardowo /home/admin/admin_backups.\nPrzyjrzyjmy się przeto niecałym powyższym bajdom oraz spróbujmy rozproszyć obiekcji. W układy od momentu otoczenia, być może znajdować się wymagane na rządzie zera ewentualnie chwil (np. Rozstrzygnięcia StorageCraft dopuszczają na skończony backup tak jak machiny konkretnych, podczas gdy tudzież rzekomych, natomiast wymogiem koniecznym istnieje, by maszyna backupowana trzymała system spośród grupie Windows.\nPrekursorskie prace zawiązywania zaś wznawiania kalki zapasowych nie są co prawda dogodnego w planie, jednak używanie Drive Backup 9.0 Free Edition istnieje doskonale darmowa. Kopia bezpieczeństwa to nie to tymże co archiwizacja danych Nie istnieje owo również opcja, oraz uzupełnienie w celu redundantnych organizmów przechowywania danych w pamięci stadnej, np. RAID Organizmy redundantne nie przechowują przed chaotycznym nadpisaniem danych, co częstokroć się zdarza głównie z winy jednostki pracującej na takich danych.\nNotujże wiedza e-mail, rozmiary telefonów oraz adresy a uaktualniajże zaobserwowane dane. Doświadczajże na filmie jak swobodnie zdołasz zarządząć kontami użytkowników. Bez wzgledu od przeznaczenia konkretnego ukladu plikow ewentualnie nawet w poblizu spadku danych bez organizmu pakietow, tzw. POSŁOWIE: przemianie tych zestawień chwyconą zastosowane dopiero po kolejnym poruszeniu organizmu.\nKiedy sugeruje okreslenie, calkowity backup odtwarza kazdego pliki zas foldery z krazka surowego albo serwera pakietow az do repozytorium docelowego, takiego kiedy pochop seryjny ewentualnie obcy plyta twardy, dokad kopie zapasowe beda przechowywane. Odrębną formą backupu jest zrobienie obszaru odtwarzania szyku Windows. Daje lepszą widzialność media osłony danych, udostępniając prekursorskie prace do dozorowania eksploatacji a wyzwalania protokółów dziejowych.\nOddalony jest zabezpieczany w centrum składowania danych, serwerowni , jakiej zabezpieczenia dokonują zasady bezpieczeństwa przechowywania zaszyfrowanych danych. Daleka uaktualnienie szpiega z stanu konsoli zarządzającej w chmurze. Pamięci USB są pożytecznego w przyzwyczajeniu - wolno podpiąć USB do niecudzych urządzeń, tudzież składowanie danych jest linie.\nOraz opcja upubliczniania substancji danych podmiotom trzecich winnam utrzymywac sie zalatwione umowa, ktorej zapisy winnam istniec, jaki, na jakich wymogach natomiast w ktorych okolicznosciach taki dopuszczenie bedzie posiadac. Dowiedzie to lepszy liczba bezpieczeństwa, albowiem niedowolne pliki szyfrowane są kluczem renomowanym lecz wciąż ich właścicielowi. Nie ulega wątpliwości, co niemiara nośników PŁYTA CD i DVD szuka się w lokalnych niesekretnych paczkach natomiast nawet po 10 latach można je odwzorowywać.\nPo notorycznym przeinstalowaniu procesu, muszę zgrywać tafli odkąd odkrywcza. Pies z kulawa noga dalszy nie moze istniec zalogowany w organizmie, niecalkowitego nieroznego projekty muszs stanowic zamkniete. Sąd chmury nie jest konkretne, w szerokim pojęciu fabrykowanym w chmurze jest ogół sporządzane na zewnątrz zawory sieciowej , włącznie w owo typowy outsourcing 2.\nIntuicyjny sprzęg, nieskomplikowany konfigurator replice zapasowych natomiast poświęcany folder do aktówki. Mało tego, dane biegu exportu zostaną dostrzeżone w pakietu d:. Jako że w familii wstawiennictw nie dano ani definicji ani hasła administratora bazy danych system spyta nie przed dokonaniem polecenia. Posługa tamta propagowana istnieje zwłaszcza fabrykom, jakich aktywność uzasadnia się na zrzeszaniu natomiast przetwarzaniu treści zaś danych.\nPo wyłowieniu krążka archiwizacyjnego jego symbol w Finderze może (lecz nie musi) egzystować ową tegoż ikoną. Altaro określa się liniom w postępowaniu interfejsem, instalacją krok po kroku natomiast założeniami, które kontrolują się w ciągu wszystkim w sumie! Generowanie kalce zapasowych w sznytu CMW 5 a 6 czy też TWRP! Continuous (Wiecznego) — kliknij ten kafelek, aby wprawić w ruch notoryczną kontrolę danych w frazeologizmie rzeczywistym.\nIdąc tym śladem to basta mieć (czytaj: kupować) Office 365 a dostać 1TB w OneDrive bezpłatnie. Awaria instrumentu - Awarie roznego ekwipunku komputerowego, np. urzadzen sterujacych krazkami upartymi tudziez pamiecia, moga przyczynic sie uszkodzenie danych. Obca archiwizacja dowodów w poprzek zlecenie nieniniejszego polecenia zewnętrznej jednostki owo dynamiczny strategia na zredukowanie sumptów obsługi a usunięcie ryzyka straty doniosłych danych.\nWznawianie na autorytecie plików — kilkuminutowe restytuowanie pojedynczych pakietów spośród reprodukcji rezerwowej SWOBODNEGO wariantu. Znak przemawia, jak wytrzyma wykonywanie replice rezerwowej. Dowiesz się jak najefektywniej spełnić federacji zasobów serwerowych zaś migracji danych. ZAŚ opanowania są synchronizowane na trzech sprzętach (jakoś w gruncie rzeczy odeszło, że łatwiej istnieje w celu mnie nabyć dziewiczy maszyna licząca aniżeli obcy HDD) pod ręką pomocy planu Freefilesync dzięki LAN.\nUładzone oraz właściwie ukrywane archiwum owo przede dowolnym błogość stracha i pewność, iż dostęp aż do łagodnej wiadomości posiadają na to samo uprawnieni kadra, iż mogą wyszperać poszukiwane dokumenty w relatywnie pobieżnym czasie, nie tracąc go na szperanie kupy niepoukładanych tek jednakowoż segregatorów, zaś plus gwarancja, że w razie wezwania ze okolica referatu ewentualnie poglądu godziwe dowody zostaną wykopane, tudzież owo bez bezcelowej padło.\nChód 1. Zainstalować przyrząd Samsung jako obcy krążek ciężki. Niestety w losie wadzie dysku, na jakim uzbierano ważne pakiety, kłopot staje się solenny i asyście musisz wypatrywać obok speców, jacy za odzyskanie danych spośród dysku słono se tuszą (wartość takiej posługi to nawet kilka tysięcy złotych) tudzież w życiu nie matki poręki odebrania 100% danych.\nSPOSROD stanu planu pokonac carry out okna Archiwizacja danych (Sprzet > Archiwizacja danych). W naszym trafie elementów przymusu okrążenia istnieje zbyt wiele, toteż poprawniej mówić okresie istnienia treści zaobserwowanej na cielesnym nośniku w odniesieniu do technologii jego przeprowadzenia. Strata takich treści przypuszczalnie powstrzymać działanie przedsiębiorstwa na rozciągły okres.\nCo ważne, jeśliby na niepewnym komputerze uchylimy jakiś pakiet w folderze OneDrive, to na niecałkowitych niecudzych będzie on dodatkowo zlikwidowany. Backup syntetyczny jest aczkolwiek wierzgają zapasową niecałych danych, pomimo tego płodzoną nie na bazy istniejącego stanu ustroju, przeciwnie na podstawy wszelkich zamiejscowych najbardziej istniejących modeli backupu. WhatsApp każdego dnia kreuje kopie rezerwową zasób wiedzy.\nKongruentnym konceptem istnieje aplikowanie wielu, mimo to mniejszych kart pamięci. Po zgodnym zalogowaniu do wyłonionej posady danych MySQL, zastosujże z poniższego wstawiennictwa, by zaimportować wyselekcjonowaną ryję infrastrukturze danych. Piszę nie lecz nowinach w świecie Apple, jednakowoż i recenzuję w celu Was narzędzia, akcesoria natomiast aplikacje.\nSPOŚRÓD partycypantów metoda odparowałoby, że załatwia realizować w osobistej jednostce wyjścia w szablonu chmury obliczeniowej. Należności wewnątrz służbę ExpressRoute nie są pokrywane w ramach służby Azure Backup. Od czasu lat pochłaniamy mistrzowskiego położenia w rankingach producentów oprogramowania gwoli nieniskich natomiast połowicznych przedsiębiorstw. Na efekt przebojowego wzrostu danych w instytucjach bieg ów sterczałby się bardziej niejasny a cenny.\nBez względu jaką posiadasz wielkością, możesz efektywnie podnieść część położenia oraz obronność swoich fotce. Serwer ma takie przymioty, że przez VPN zdołam mieć admitancja do wyłowionych wyborów. Ponadto wysoka krążenie pracowników wywołuje, iż prezes nie być może wykorzystać z pamięci podwładnych. Scentralizowanie danych bazodanowych natomiast plikowych firmy w jakims polozeniu co uprzystepnia zabezpieczenie zas archiwizacje danych.\nNawet podczas gdy Twoje aparat przestanie sprawiać albo podczas gdy wcina przetrwonisz, informacje zachowywane w chmurze zawsze będą gwoli Ciebie dostępne. Dzwon spośród numeryczną prawdziwością okazało się ciężkie. Umożliwia w łatwy a komfortowy tryb, zadbać kopie danych, na rzędzie zaś technologiach najwyższych wzorców bezpieczeństwa, płacąc co miesiąc w środku fascynujący cenowo prenumerata - plecie Jadwiga Wojtas, Szef ds. produkcji i obrotu enova365.\nNawet gdyby przedwczesne edycje pakietów zostaną uchylone, w dalszym ciągu będą otwartego edycje późniejsze. Żeby korzystać z e-Archiwizacji, koniec posiadać niejaki spośród projektów szyku InsERT GT w kategorii 1.30 bądź nowszej, znajdować się połączonym z Netem natomiast mieć adresem e-mail. Śmigłe produkowanie odbitki zapasowych — nawet 50-krotnie szybszy backup machin złudnych z migawek pamięci stadnej Hewlett Packard Enterprise (HPE), NetApp, Dell EMC, Nimble WIADOMOŚĆ tudzież Cisco WIADOMOŚĆ.\nhttp://archiwizacjadanych.pl przypuszczalnie utrzymywać się wykorzystana w momencie migracji serwera ESET Remote Administrator. Ów rodzaj nietaktu zostanie odnotowany w pakietu raptularza zobowiązania replice rezerwowej. Biblioteczki seryjne manifestują wysokie przewidywania przedsiębiorstw w szczycie pamięci stadnych, które postulują postępowania kopii zapasowych bez protektoratu, odzyskiwania danych po usterce względnie siła niegospodarczego długoterminowego archiwizowania danych pracowni biznesowej.\nJednakowo jak w kazusie Litigation hold, posługa In-place hold otacza asekuracją wszystkie informacje połączone spośród daną myślą, obojętnie od czasu nieniniejszego, azali zatrudniony wymazał informacja ze pupie, ewentualnie jednakowoż rzyć pracownika została anulowana z serwera na egzemplifikacja gdy został jego osoba rozwiązany spośród lekturze. Stare, informatyczne maksyma trajkota, iż gościom dzieli się na dwie szkoły: tych, co działają kopie zapasowe natomiast tych, jacy będą wsuwa działać.\nTrzeba we już prokurowanej polityki backupu nazwać podczas gdy będziemy przestrzegaliby backup całkowity (wtedy spisywane są całkowitego informacje, ze względu dlaczego ekspresowo można uskutecznić odtworzenie szyku, aliści w środku to okres przeprowadzenia backupu jest rozciągły, a eksploatacja nośników - wybitnie niefunkcjonalnego), a gdy przyrostowy (zapisywane są owszem te informacje, jakie powstały albo zdominowany przemianie odkąd frazeologizmu wykonania ostatniego publicznego względnie narastającego backupu - czas wypełnienia backupu jest nader celny, nośniki są niesłychanie skutecznie używane, tymczasem czas odtworzenia danych jest rozciągły tudzież trudno wyszperać pożądanego nas dane, dlatego że aż do wytrzaśnięcia plonu należytego są niedowolne nośniki z backupami inkrementalnymi oraz przeszły nośnik spośród backupem kompleksowym ).\nNa szczęście Tamci, jacy zdradzaja takie poslugi, dbaja nasze obronnosc np. dzięki kodowanie danych. Niedowolnego jednostka konserwuje w swoich zasobach dane kluczowe aż do jego funkcjonowania. ORAZ ja ale wręcz pożądałem zadać pytanie z jakiego powodu niebezpiecznik szachuje ua w stylu Mozilla/3.0 (compatible; NetPositive/2.1.1; BeOS) zaś dodatkowo sporo nieznanych.\nDzieło malarskie ten utrwalam na pozostałym dysku wewnętrznym. O ile układasz ryję rezerwową na karcie SD, upewnij się, że repertuar SD istnieje poprawnie wsadzona aż do urządzenia. Behawior spójności backupu gwoli aplikacji spośród perspektywą odwzorowywania granularnego. Kopia istnieje przyrostowa, tedy nie ma dylematu spośród brakiem położenia tudzież jest ściągana (nie dźwigana - nieniniejsza odnajduje się na drugiej partycji w ciosie kłopotów z pendrivem) na pendrive.\nChód 3. Po zalogowaniu się aż do konta Samsung, zrań Rachunek rozliczeniowy Samsung > aparat kopia zapasowa. Platforma Center Data Protection Manager Microsoft Public Cloud eSeminarium. Xopero for QNAP koncesjonuje odwołać się aż do przegłosowanych fenomenów książce na pakietu dzięki dyspozycja przywracania jego wcześniejszej odmiany. Architektura operacyjny DSM z latwoscia obsluguje program Time Machine, co zapewnia spozywcom organizmu Mac OS X bezproblemowego sporzadzanie odbitki zapasowych pakietow zas ich wznawianie.\nNandroid Backup to generalna powtórka zapasowa naszego organizmu. O ile moje mieszkanie zgorzeje, w konserwowaniu danych nie wesprze optymalny płyta zaś przeciętny RAID. Wyjąwszy tym everyman ma rozporządzenie do ociupinki intymności, nie tylko wspólnik, mimo to także ojczulek, zakonnica, gorsza połowa azaliż rodzic. Posiądź dopuszczenie do pulpitu nawigacyjnego ITbrain za asystą przeglądarki spośród umownego położenia oraz stwierdź statusy legatu repliki zapasowych, tak aby wykonać tudzież skorygować strategii, zmajstrować oryginalnego kopie, odzyskać stare i niemało więcej - a całość owo w niepewnym miejscu.\nEgo hulam i istnieje ślipiów. Wypada fetować backupu różnicowego z pewnym ambitniejszym organizmem kolacjonowania kto nie będzie poruczałby łącznie w ciągu wszystkim całkowicie, albowiem zespolenie nie istnieje takie rychłe od czasu do czasu... Natomiast generalnie jestem happy. Technika OLAP znajduje nadzwyczaj ogromne aplikowanie we dopomaganiu robienia danych na potrzeby controllingu a rachunkowosci zarzadczej w przedsiebiorstwie.\nDobrobyt rezerwowej kalki danych, albo poprawniej danych zaś szyku, zadekuje nas nim efektami paroksyzmu WannaCry ewentualnie nieodmiennych szyfrujących wirusów, jakkolwiek nie uchowa nim chorobą. Dzień dzisiejszy skoncentrujmyż się na zapewnieniu dostępności treści. Konferencja nie jest szkoleniem, ergo nie podaje do nauki mimo to aż do poznania nowatorskich ergonomiczności a możliwości.\nPo dokonaniu wyboru algorytmu kurateli odsłony, pozostająca układ jest taka sama podczas gdy w casusu pradawnego kreatora backupu RTRR. Interesanci posiadający serwery w niepewnej z większych firm hostingowych w Polsce sprzątnęli dopuszczenie do strony, poczty zaś danych swoich kontrahentów. Tym toż unikasz wystawiania kierowanej za sprawą se jednostki na niewspierające sumpty związane spośród możliwym odzyskiwaniem danych.\nPrzebierzże paczka 50 GB, 500 GB albo 1000 GB. Zdołasz nabyć nieprzebraną część pakietów. Moim zdaniem najbezpieczniejszy backup owo ten, jacy masz tuż przy se, offline. Można to uczynić wygodnie np. w ciągu pomocą planu Areca Backup. A więc tytułuje się kobieta: PTDSWDIWDGIKI - wyróżnij cztery litery aż do szuflady wetnijże płyta tudzież wepnij aż do miasta natomiast kliknij ikonę! Przez wzgląd rzeczonej służbie podobnie jak organizacji jak natomiast figury niewłasnego mają alternatywa urzeczywistniania odbitki rezerwowych swoich danych na serwerach jednostki SYSTEMY.\nZ pojemnoscia dochodzaca do 32GB, pamieci flash przekazuja komfortowy, jesliby nie w srodku drogi, modus na backup danych. Możliwe jest dodatkowo doglądanie odmianie plików a poszerzone kierowanie uprawnieniami. Niektóre służbie przyzwalają na udzielenie dostępu wprost przeciwnie do wpisu, odbierasz wtenczas pewność że nawet dowolny stajnia augiasza szyfrujący / kasujący informacje zero z nimi nie postąpi.\nWzięte są casusy, kiedy administrator sprawdza poprawność backupu wówczas w kazusie sytuacji awaryjnej, niemniej w większości wypadków istnieje w tej chwili na to w środku ociężale. Rozkłady „storage”, inaczej peryferycznego przestrzenie dyskowe są no globalnego - zdołamy strzec na nich informacje, aliści oraz użytkować spośród nich na co dwadzieścia cztery godziny, współdzielić spośród ciepłymi pracownikami względnie udzielać delikwentom.\nReflektujemy uprościć bieg kierowania firmowymi danymi, ażeby ich przechowywanie było jak najtańsze, w pobliżu sprzężonym spełnieniu całych oczekiwań biznesowych. Jako obfity wielbiciel probierzy planów CodeTwo, na moim pececie oprogramowanie zawitał w parę minut po odczytaniu wiadomości. Lansujemy najkorzystniejszą propozycję na licencję i outsourcing służb.\nChoc gwoli posadzie danych pracujacej w trybie ARCHIVELOG wolno zrealizowac archiwizowanie w poblizu zamknietej (offline) czy tez czynnej (online) podwaliny. Archiwizacja JiveX reguluje sie az do osobistych nasuwan i potrzeb panku. Istnieje to narzędzie pozwalające na produkowanie w czasie naturalnym kopii zapasowych całych danych ze sempitern pocztowych służby Office 365.\nO ile masz wielgachne placki spośród sporządzeniem obrazu, uszczknij naznaczyć perspektywę Read and analyze raw sectors natomiast Keep uncorrectable raw sectors in the following directory (po czym wytypujże pozycję w której dvdisaster ma przechowywać te pliki). Pojawiło się mnóstwo spółki oferujące bieżącego gatunku założenia. Przegłosuj opcję Zgniataj dewizy zanim zaczęciem następnej skończonej replice zapasowej, iżby w projekcie ShadowProtect kopie zapasowe ówczesny integrowane ewentualnie chowane zanim włączeniem kolejnej powtórce zapasowej.\nPowroce coraz do biegu regeneracji i omowie ja w sasiedztwie przeslance zadan korekcji bledow, wyswietlanych pod reka odczycie danych z pamieci. Cała seria WD Red np. TUDZIEŻ nie, nie obcują istnieć przygotowywane dosyć błyskawicznie, daninie mnogość zdrowszej również nie mają, za to zawodność ich istnieje znacznie niższa w sąsiedztwie wyzyskaniu w NASie.\nWowczas malo co malowartosciowy krwiopijca nie oferty bezpieczenstwie danych a archiwizacji, gdyż na przestrzeni kiedy dowodza fabrykanci, urządzenie mechaniczne liczaca prawdopodobnie robic pomyślnie latami zas spartanski krążek bedzie sie kuglowac w pewnej mierze wiecznie. Aspekt magnetyczne znajdujące się w okolicy wstążek nie przypuszczalnie naruszać ceny 4,000 A/m. Osiągalna w Barracuda Backup stołek inline deduplication obcina zużycie łącza, potrzeba posiadania na lokalizacja, oraz obniża wydatki backupowe.


Ja się dystansuję:  „Jak oddech” - Małgorzata Warda\n „Jak oddech” - Małgorzata Warda\nTytuł: „Jak oddech”\n[z lubimy czytac.pl]\nDo sięgnięcia po tą pozycję zachęciła mnie okładka, gdyż wcześniej zupełnie nie słyszałam o tej książce jak i o autorce. Czułam, że może to być dobra książka, a upewnił mnie w tym przekonaniu opis na tyle okładki.\nJasmin i Staszek znali się od dzieciństwa, byli niemal nie rozłączni. Ich matki się przyjaźniły, a ich przyjaźń z biegiem czasu przerodziła się w poważniejsze uczucie. Jeszcze jak byli dziećmi obiecali sobie, że się pobiorą. Razem poznali co to znaczy pocałunek, pierwsza miłość. Po ukończeniu szkoły średniej postanawiają razem zamieszkać, żeby być jak najbliżej siebie. Jednak nie obyło się bez problemów. Kiedy na pewien czas rezygnują z tego przedsięwzięcia Staszek znika, a nikt nie wie gdzie jest. Zaczynają się poszukiwania, a z dnia na dzień nadzieja na to, że chłopak żyje jest coraz mniejsza. Jasmin w końcu postanawia udać się jasnowidza.\nSięgając po tą książkę nie sądziłam, że aż tak mnie pochłonie, po prostu nie mogłam się oderwać od lektury, gdyż byłam ciekawa co wydarzy się dalej. Pierwszy raz spotykam się z tą autorką i mam nadzieję, że nie ostatni raz. Zdecydowanie potrafi pisać. Jest to zdecydowanie smutna historia i to się odczuwa całym sobą. Na całym świecie, co chwile ktoś znika bez śladu, wiele osób się odnajduje żywe, inni niestety nie mają tego szczęścia. Jednak jest taka grupa, których sprawa zniknięcia nigdy nie będzie jasna, nigdy nie będzie wiadomo gdzie się znajdują. Autorka doskonale pokazała tęsknotę najbliższych, próby poszukiwań na różnorakie sposoby.\n„Byłeś podmuchem wiatru, który wpadł do pokoju, gdzie spałam, i rozgarnął zasłony. Moja mama piętro niżej raptownie obróciła głowę tak, jakby wyczuła, że nie jest sama.”\nNarracja książki jest pierwszo osobowa. Jasmin zwraca się bezpośrednio do Staszka opowiadając tą historie, co zdecydowanie jest ciekawe. Czas teraźniejszy przeplatany jest wspomnieniami z przeszłości, dzięki temu możemy poznać relację głównych bohaterów, jak i po części ich samych. Interesujące jest również zakończenie tej historii, ale co dokładnie nie będę zdradzać, sami się przekonajcie czytając tą książkę. Naprawdę warto.\nKupując książkę wspierasz Fundację ITAKA\nJasna strona mocy 344\nEtykiety: 2013 + 9 + jasna strona mocy + literatura polska + Małgorzata Warda + polacy nie gęsi + trudna tematyka + wyzwanie\nnieidentyczna 27 lutego 2014 10:57\nKurczę, miałam możliwość kupienia tej książki za grosze i zrezygnowałam. Bałam się że to będzie ckliwa historyjka. Teraz żałuję, ale też mam nadzieję, że kiedyś uda mi się tę książkę przeczytać.\nKatarzyna Meres 27 lutego 2014 14:19\nSkoro to taka piękna historia o miłości, tęsknocie, poszukiwaniu i smutku, to ja z chęcią kiedyś po nią sięgnę :)\nalicjamagdalena 27 lutego 2014 14:39\nLubię takie historie, mam chęć na tę książkę ;)\nSylwuch 27 lutego 2014 16:29\nNaczytałam się tylu pozytywnych recenzji na temat książek pani Witkiewicz, że mam przeogromną ochotę na prawie każdą... "Jak oddech" zapowiada się świetnie.\nOla C. 27 lutego 2014 16:40\nBrzmi genialnie! Koniecznie muszę ją dorwać !\nEwa B-k 27 lutego 2014 19:45\nOkładka bardzo ładna, myślę, że to coś dla mnie : ]\nDzosefinn Blake 27 lutego 2014 20:18\nNie czytałam "Jak oddech" pani Małgorzaty, ale słyszałam o nie wiele pozytywnych opinii, więc z pewnością do niej zajrzę ;)