Re: Boczna ulica [odnośnik] 15.02.16 20:28\nCaro bardzo nie podobało się to, że dziewczyna stojąca przed nią się śmiała, a teraz, gdy sprawa zaczynała się wyjaśniać, Bellona wcale nie zamierzała odpuścić. Nadal wytykała siostrze oszustwa czy żarty. W dodatku marne. Normalnie Caro by się wściekła i zaczęła krzyczeć, ale sytuacja była zbyt poważna, a jej zrobiło się żal bliźniaczki. Zabawne. To jej było żal tej lepszej, którą rodzice uznali za godną zostania w rodzinie. Role się odwróciły. Zabawne? Teraz chyba to słowo nie było odpowiednie. Ona w ogóle nie chciała wierzyć! Weź tu taką przekonaj! Czy to była jakaś forma obrony? W końcu Caro też na początku próbowała uciec od prawdy o swojej biologicznej rodzinie. Rozumiała ją, bo dobrze wiedziała jak to jest się nagle dowiedzieć, że ma się siostrę bliźniaczkę. Tylko że ona miała trochę czasu, żeby oswoić się z tą myślą. Bellona natomiast nim usłyszała tę informację, przeżyła szok, spotykając siostrę. Nie mogła jednak upierać się wiecznie.\n- A właśnie, że się trzyma! - zapewniła tonem nieznoszącym sprzeciwu. Była na skraju wytrzymałości, ale jakoś dawała radę zachować pozory opanowania. - Myślisz, że ja ciebie pamiętam? Gdyby rodzice nie wyznali mi prawdy... ci, którzy mnie wychowali. Oj dlaczego tak się uparłaś przy tej metamorfomagii? - mało nie wyszła z siebie. Tak bardzo chciała ją przekonać. Natychmiast! Sytuacja stawała się coraz bardziej irytująca. - Rozumiesz, że Greybackowie zwyczajnie ci o mnie nie powiedzieli? Szalenie prosty powód, dla którego do tej pory o mnie nie wiedziałaś. I nagle WSZYSTKO MA SENS! - Caro mówiła to tak dobitnie (szczególnie ostatnie słowa), że siostra w jej mniemaniu po prostu nie mogła nadal nie wierzyć słowom swojego klona. Sytuacja była dość prosta - przynajmniej na tyle, żeby Bellona pojęła wreszcie jak absurdalne jest twierdzenie, że to się w ogóle nie trzyma kupy. Sugestywny ton siostry musiał w końcu dać jej do myślenia. Chyba nie jesteś totalną idiotką, co? Caro w środku cała się gotowała. Żal ustąpił miejsce zdenerwowaniu. Była wściekła na dziewczynę stojącą tuż przez nią, albo na męczącą je obie sprawę. Przestała sobie tłumaczyć jej zachowanie. Sytuacja powoli ją przerastała. W głębi serca bała się tego, że Bellona ją wyśmieje, odejdzie i zacznie unikać, a ta już nigdy nie będzie miała okazji, do przekonania jej do prawdy. Choć w sumie po co miałaby to robić? Przecież siostra nie była jej do niczego potrzebna... A jednak robiła wszystko, żeby bliźniaczka uwierzyła. W tej chwili zupełnie nie zastanawiała się po co to robi. Po prostu działała, bo denerwowało ją kłamstwo, w którym obie żyły.\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 19.02.16 12:22\nChyba nigdy nie czułam się tak dziwnie jak teraz. Rozum podpowiadał mi, że to niemożliwe, bo i jak? Miałam siostrę bliźniaczkę i co się z nią potem stało? Uciekła z domu raczkując? To nie trzymało się kupy, wcale. Wbrew temu co mówiła... ona. Nie przyszło mi wtedy do głowy myśl, że moi rodzice mogliby oddać komuś drugie dziecko. Nie widziałam powodu dla którego mieliby to zrobić. Prawda była taka, że nie wiedziałam ani o nich, ani o swoim życiu zupełnie nic. Część mnie buntowała się przed brakiem logiki w całej tej sytuacji, druga zaś... gdzieś tam w głębi odczuwała nadzieję, że to wszystko może okazać się prawdą. Że mam siostrę, teoretycznie więc mogłybyśmy mieć nowy start w życiu. Kiedyś mogłybyśmy załapać naprawdę dobry kontakt i... nie wiem co. Wiem tylko, że od zawsze chciałam mieć rodzeństwo, tylko pogodziłam się po śmierci matki, później ojca, że nigdy mieć go nie będę. Z drugiej strony czy tak długa rozłąka i stracone kilkadziesiąt lat życia były do nadrobienia? Czy mogłybyśmy być dla siebie kimś więcej niż okazjonalnymi znajomymi? Nie wiem dlaczego zaczęłam się nad tym zastanawiać, może to głupie pragnienie odzyskania rodziny było silniejsze niż zdrowy rozsądek? Przestało mi być do śmiechu, przerastała mnie ta sytuacja. Ta jej pewność siebie zbiła mnie z tropu. Rozglądnęłam się wokół, jak gdybym poszukiwała jakiegokolwiek ratunku, ale niczego nie znalazłam. Żadnego zrozumienia wśród twarzy przechodni, mokrych ulic i chodników, pośród latarni. Nic. Tylko chłód i wilgoć przenikająca do skóry.\n- Widzę, że wszystko już wiesz. Chętnie zatem wysłucham tej historii - odpowiedziałam na to wszystko. Wciąż pełna wątpliwości, sceptycyzmu i tego, że po prostu ludziom nie można ufać. Po tym, co mnie spotkało, wydawało się, że miałam do tego prawo. Oplotłam się szczelniej ramionami; było naprawdę tak zimno, czy to przez natłok emocji?\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 20.02.16 2:48\nMam nadzieję, że nie masz mnie za wariatkę...\nGdy dziewczyna zaczęła się nerwowo rozglądać, Caro przestraszyła się, że zamierza jej uciec. Chyba nie sądziła nadal, że to żart. Co jeśli stwierdziła, że ma do czynienia z osobą obłąkaną? Caro miała silne obawy, że podobne myśli przebiegają właśnie przez głowę siostry, nastawiając ją jeszcze bardziej sceptycznie.\nW końcu jednak Bellona wykazała jakąś większą inicjatywę, bo zamiast w kółko wszystko negować i wyśmiewać, pozwoliła siostrze na opowiedzenie tej historii. Caro głęboko westchnęła. Miała przed sobą niesamowicie trudne zadanie. Nie mogła przecież tak prosto z mostu oświadczyć bliźniaczce, że wychowywały ją potwory. Nie chciała również niczego zatajać.\nDeszcz powoli przestawał padać. Dziewczyny nie musiały szukać schronienia. Caro usiadła na pobliskim murku. Tak jakoś lepiej było jej opowiadać. Westchnęła po raz drugi i w końcu zaczęła mówić smętnym głosem, utkwiwszy wzrok w swoich nowych butach.\n- Sprawa ma się tak, że Greybackom urodziły się dwie córki - Bellona i Melody. Z tym, że ja nazywam się Caroline Pouget, ponieważ takie nazwisko nadali mi ludzie, którzy mnie adoptowali - pomimo strachu, który ją ogarniał, spojrzała na minę siostry. Nie była pewna, co ta na razie sądzi o sprawie, ale kontynuowała, tym razem patrząc w dal. Nie na kamienice po drugiej stronie, tylko w nieokreśloną dal. - Okoliczności nie są mi do końca znane. Z tego, co mi powiedziano, zostałam uratowana przez znajomą naszej matki. To ona wywiozła mnie do Francji, pamiętając o pewnych ludziach, którzy od lat bezskutecznie starali się o dziecko.\nUratowana - czy to nie zabrzmiało okropnie? Owszem. Zwłaszcza, że Caro nie powiedziała przed czym. Szczerze mówiąc sama nie wiedziała. Bała się domyślać.\n- No wiesz... - kontynuowała po krótkim milczeniu, częściej spoglądając w stronę Bellony. - Byłam chora, słaba... - Kto by sobie zawracał głowę takim problemem? Ano tak! Moi p r a w d z i w i rodzice - państwo Pouget! - Ty natomiast od początku działałaś jak należy! - uśmiechnęła się kwaśno i spuściła wzrok, woląc nie widzieć twarzy dziewczyny, która właśnie dowiadywała się paskudnej prawdy o rodzinnych sekretach. - I to... chyba tyle - znowu popatrzyła Bellonie w oczy. Serce biło jej bardzo szybko. Tak bardzo się bała. Nie chciała ranić siostry (to słowo nie brzmiało już tak strasznie jak na początku).\n- Ja poznałam prawdę w ostatnim roku szkoły - oznajmiła, choć nie do końca była pewna, po co właściwie ją o tym informuje. - Rodzice stwierdzili, że powinnam wiedzieć o swoim pochodzeniu. Zwłaszcza, że wkraczałam w dorosłe życie. - Tak naprawdę to była zasługa taty. Mama pewnie nigdy by jej nie uświadomiła. Za bardzo się bała. Wszystkiego! Bała się Greybacków, reakcji Caro, konsekwencji. Po latach dziewczyna całkowicie wybaczyła jej tę przezorność. Nie widziała jednak potrzeby, żeby wtajemniczać Bellonę w dodatkowe meandry tej historii. To było zupełnie nieistotne, a dziewczyna i tak miała dość informacji, żeby jeszcze długo po tej rozmowie wszystko sobie spokojnie układać w głowie. Caro z doświadczenia była tego pewna. Przez własne przeżycia bała się również reakcji siostry. Powiedziała jej jednak wszystko, co wiedziała. Trochę w skrócie, ale jednak najważniejsze informacje przekazała. W głębi serca pragnęła, żeby Bellona nie zrywała z nią kontaktu tak od razu, ale nie przyznała się do tego nawet przed samą sobą.\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 23.02.16 11:06\nChciałabym wszystko negować. Być przekonaną co do słuszności swoich myśli. Byłoby wtedy łatwiej. Łatwiej byłoby stać tutaj o własnych siłach, łatwiej byłoby przełknąć kolejną pigułkę rozczarowania. Tak, to czułam stojąc naprzeciw swojego sobowtóra, otulając się chłodem i wilgocią, nie chcąc zwariować. Nie przerwałam jej ani razu próbując ułożyć sobie to wszystko w głowie. To nie była normalna sytuacja i nikt nie będzie w stanie mnie co do tego przekonać. Byłyśmy do siebie tak podobne, a tak inne zarazem. Rzuciło mi się w oczy, że Caroline (jak to dziwnie brzmi, nawet, jeżeli to imię jak każde inne) nie miała problemu z nawiązywaniem znajomości. Wydawała mi się być taka pewna siebie i tego co mówi... poczułam ukłucie w sercu na samą myśl, że kiedyś i ja taka byłam. Nie pozostało po tamtym życiu nic, włącznie z rodziną. Niestety, ale kopia mnie mówiła coś zupełnie innego. Twierdziła, że jesteśmy siostrami, tylko nikt o tym nie wie. Bałam się zaufać obcej osobie, to nigdy nie kończyło się dobrze. Obawiałam się, że kiedy tylko uwierzę, wszystko rozpadnie się na miliony kawałków nie do poskładania. I zostanę znów sama, z niekończącym się poczuciem żalu oraz rozgoryczenia. Nie chciałam tego.\nMilczałam. Nie potrafiłam tego w żaden sposób skomentować. Wszystko, co mogłabym powiedzieć brzmiało albo irracjonalnie albo okrutnie. Czemu mi zależało? Czemu wątpliwości wdzierały się do środka powodując zdenerwowanie na pograniczu paniki? Objęłam się ciaśniej ramionami nie wiedząc co ze sobą zrobić. Byłam jak dziecko we mgle rozglądające się za rodzicami. Ale oni nigdy już nie przyjdą.\n- Rodzice nic mi nie powiedzieli. - To były pierwsze słowa, który przeszły przez moje gardło. Tonem pełnym drżenia, niepewności i zagubienia. Matka nie zdążyła, ojciec ześwirował i widocznie nie uznał za stosowne, aby mi o tym powiedzieć. Nie wiedziałam, że był przekonany co do śmierci Melody, ale tego także mi nie powiedział. Dlaczego tyle lat żyłam w kłamstwie?\nCzując, jak powoli uginają się pode mną kolana, podeszłam do murku zajmowanego przez... Caroline i zjechałam po nim w dół siadając na zimnej, mokrej ziemi. To wydawało mi się pewniejszym rozwiązaniem niż testowanie wytrzymałości mięśni.\n- Dlaczego powinnam w to uwierzyć? To takie... dziwne - powiedziałam nagle. Wplotłam dłonie w swoje wilgotne włosy i szukałam w myślach czegokolwiek, co mogłoby posłużyć za trop. Jakikolwiek.\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 24.02.16 21:15\nPrzez całą opowieść, Bellona stała tuż obok z ciasno splecionymi ramionami. Caro zdołała nauczyć się już, że jej siostra jest bardzo sceptyczna. To zawadzało w rozjaśnianiu jej tej dramatycznej sytuacji, ale z drugiej strony to była dobra cecha. Nie można było ufać komuś tylko dlatego, że wygląda jak ty. Szczerze mówiąc, takim osobom należało jeszcze baczniej się przyglądać. W świecie mugoli Caro może zostałaby prędzej zrozumiana, ponieważ tamtym ludziom nie było nic wiadomo o metamorfomagii.\nBellona na pewno zapunktowałaby u współpracownika swojej siostry, który zawsze doceniał jej rozsądne posunięcia. Szkoda tylko, że w tym przypadku Caro wolałaby, żeby jej bliźniaczka uwierzyła w każde jej słowo. To by wszystko ułatwiło! A tak obie musiały się męczyć.\nDziwisz się? - popatrzyła na nią, jakby chciała zadać to pytanie, nie była jednak w stanie jej tym dobić. Taki był z niej auror, że wymiękała, gdy trzeba było kogoś zranić. Zranić psychicznie. Niewinną osobę. Normalnie nie miała takich skrupułów. Jeśli jednak spotykała ludzi, którzy nie zawinili w danej sprawie, po prostu nie miała serca ich niszczyć.\nBo przecież sytuacja i tak była dobijająca. Wszystko chyba zaczynało powoli docierać do Bellony. Caro nie wiedziała który stan był gorszy - irytujący sceptycyzm czy to smutne załamanie?\n- Powinnaś? - spytała oschle. Mogła być nieczuła, albo się rozpłakać. Kto by wybrał opcję numer dwa? Na pewno nie Caroline Pouget! - Jeśli nie chcesz, to nie wierz. Też próbowałam przyjąć kiedyś taką postawę. - Oczywiście, że Bellona miała wybór. Mogła nie chcieć się więcej widywać z bliźniaczką, udawać, że to spotkanie nie miało miejsca. W końcu Caro do tej pory właśnie tak robiła. Teraz jednak miała coraz większą nadzieję, że dziewczyna zechce ciągnąć tę znajomość jeszcze jakiś czas. (Może do końca życia którejś z nich?) Zaczynała przyznawać się przed samą sobą, że jednak chciałby poznać ją bliżej. To była ciekawość? A może spodobało jej się to, że ma siostrę? Sama nie wiedziała, dlaczego czuje chęć poznania jej bliżej. Wolała jednak nie pokazywać tego po sobie. Była maksymalnie neutralna. Jak kamień. Nie chciała obnażać się przed zupełnie nieznajomą osobą ze swoimi słabościami. Przed zupełnie nieznajomą s i o s t r ą!\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 25.02.16 0:53\nTeraz zrozumiałam, że nie tylko noce są trudne. Dni również potrafią dać w kość. Ukryć prawdziwość za kłębami chmur, za kurtyną deszczu. Czy jest tam gdzieś słońce na końcu tej wędrówki? Czasem mocno w to wątpiłam. Tak jak w to, że moje życie może skomplikować się jeszcze bardziej. Nic prostszego wręcz. Siedzę na zimnym, mokrym betonie, dłonie splatam z włosami i szukam. Pośród wszystkich zgromadzonych wspomnień szukam czegokolwiek: drobnej sylwetki dziewczynki mieszkającej w naszym domu, wzmianki, wskazówki choćby? Tropu byle jakiego, który mógłby doprowadzić mnie do celu? Zastała mnie tylko okrutna nicość, ciemność bez dna i masa pytań. Pytań, na które nie było odpowiedzi. Tak desperacko ich pragnęłam.\nLos znów okrutnie ze mnie zadrwił a ja już mu uwierzyłam. Po oświadczynach uwierzyłam mu na słowo, że będzie dobrze. Lecz zamęt trwał, próbowałam się w nim odnaleźć, złapać oddech. Kurczowo ścisnęłam dłońmi głowę chcąc pobudzić ją do myślenia. Odpowiedziała głucha pustka, cisza przed burzą, masa wątpliwości otaczające galopujące myśli. Nie umiałam podjąć żadnej decyzji. Nie umiałam tak po prostu uwierzyć. Oszukano mnie tyle razy, że nie jestem pewna czy wytrzymałabym kolejny bat od opatrzności. To mnie przerastało. Przypominało bestię patrzącą jasnymi ślepiami, żądnymi krwi. Grzebanie we wspomnieniach było okrutnie wręcz bolesne, cierpienie żałośnie namacalne. Skrzywiłam się pod naporem tych odczuć aż wreszcie przestałam analizować.\nZ moich ust wydobyło się ciche westchnięcie. Szorstki ton kogoś, kto podawał się za moją siostrę przewiercał kolejną dziurę w sercu. Odpychało mnie to i zastanawiało jednocześnie. Sprawiała wrażenie kogoś, komu nie zależy na mojej wierze. Na mnie? Przecież doskonale wiedziałam, że na tym świecie istnieje chyba tylko jedna osoba, dla której coś znaczę, może dwie. Machinalnie wzięłam w dłoń kryształ wciąż zwisający z mojej szyi. Paradoksalnie widząc go w bieli dodał mi on otuchy.\n- Nawet jeżeli to prawda to... co dalej? Dlaczego mi to mówisz? Domyślam się, że nie będziesz chciała nawet na mnie patrzeć, co cię więc powstrzymało przed ucieczką? - odezwałam się wreszcie. Uniosłam także głowę, by móc spojrzeć na dziewczynę. I odczytać coś? Cokolwiek? Co za nonsens.\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 25.02.16 21:58\nCaro doskonale wiedziała, co robi jej siostra - przetrawia informacje. Przetrawia je w mózgu i próbuje jakoś przyswoić. Zupełnie jak jedzenie strawione w żołądku. Tylko, że ten proces, który właśnie trwał w jej głowie, był bolesny. Bardzo bolesny. Caro wiedziała, co to znaczy. Kilka lat temu doświadczyła tego samego. Teraz zupełnie przyzwyczaiła się do prawdy. Dlaczego jednak również czuła ból?\nPatrzenie na Bellonę siedzącą na ziemi i trzymającą się za głowę było czymś mocno nieprzyjemnym. Zrobiło jej się tak bardzo żal siostry. To tak, jakby patrzyła na siebie. Nigdy przedtem nie doświadczyła czegoś takiego. Współczuła jej silniej niż zwykła współczuć innym ludziom, bo... była do niej bardzo podobna? Nie, jest zupełnie inna! A może to był jakiś rodzaj siostrzanej więzi? Było w ogóle coś takiego? Pomiędzy nimi? Caro czuła się zmęczona - to najlepsze określenie. Nie wiedziała co ma robić. Czy należało coś powiedzieć? Bo chyba nie odejść? Siedziała z posępną miną i zastanawiała się, co by było najlepsze w takiej sytuacji. Chciało jej się płakać. W końcu Bellona zdecydowała się odezwać. Zwróciła na nią uważny wzrok, przygotowując się do odpowiedzi już po jej pierwszym pytaniu, gdy nagle...\nCO?! Poczuła się urażona. Słowa siostry ją sparaliżowały. Dlaczego tak sądzisz?\n- Ale... - otworzyła usta, nie wiedząc, co właściwie chce powiedzieć i zamrugała. Dotknęła dłonią podbródka i drżących warg, marszcząc przy tym czoło. Było jej przykro, słyszeć podobne oskarżenia. Zwykle denerwowała się na ludzi, którzy niesłusznie o coś ją podejrzewali. Tym razem po raz pierwszy poczuła prawdziwy smutek z tego powodu. Nic, tylko głęboki smutek. Przecież to ona myślała, że siostra będzie chciała odejść na zawsze, to ona chciała dać jej tę wolność. - Skąd... co ty... jak... - gubiła się w słowach i myślach. - Dlaczego miałabym nie chcieć na ciebie patrzeć? - spytała słabym głosem, wręcz załamującym się. W oczach miała łzy.\nNajgorsze w tym wszystkim było to, że tak właśnie sądziła przed spotkaniem. Nie chciała mieć nic wspólnego z rodziną Greybacków, nawet z własną bliźniaczką. Czuła do niej silną niechęć, lecz gdy ją poznała, kiedy opowiedziała jej historię i zobaczyła w tym stanie - w stanie, który tak dobrze znała z własnego doświadczenia...\nOdwróciła głowę i zręcznie wytarła oczy. Nienawidziła tego. Nienawidziła się rozklejać i to jeszcze przed obcymi ludźmi. Bo Bellona w rzeczy samej była dla niej kimś zupełnie obcym.\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 26.02.16 13:49\nKaruzela emocji, tak właśnie opisałabym tę scenę, gdybym kiedykolwiek zdecydowała się ją w ogóle opisać. Czułam się źle. Nie z powodu Caroline, przecież nic mi nie zrobiła. Po prostu... jej tu nie było. Minęło tyle czasu, wydarzyło się tak wiele rzeczy... przypomniała mi się każda jedna, ból nie ustępował, tak samo jak zwątpienie. Patrzyłam przez chwilę na dziewczynę, nie wierząc w jej nagłą zmianę. Z szorstkiej na wrażliwszą. Nie, to nie były zbierające się w oczach łzy, to z powodu deszczu i wilgoci w powietrzu, zgadza się? Tyle sprzecznych sygnałów, tyle wątpliwości, tyle niedokończonych spraw. Dlaczego nikt mi nie powiedział? Czy to mogło wydarzyć się naprawdę? Czy powinnam ufać obcym osobom? Nie powinnam i w tym tkwił największy problem.\nRobiło się coraz chłodniej, czy tylko mi się tak wydawało? Czułam lekkie drżenie mięśni; wiedziałam także, że nie zdołam wstać: wciąż miałam miękkie, uginające się pod moim ciężarem kolana. W najśmielszych snach nie spodziewałam się czegoś takiego. Oderwałam wzrok od siostry; patrzyłam w przestrzeń przede mną.\n- Zostałaś odrzucona, nikt cię nie szukał. Czujesz się pewnie rozgoryczona, też bym była - zaczęłam. - O ile byłabym pewna, że to, co nie było mi dane było lepsze od tego co miałam - dokończyłam. Westchnęłam.\n- Wiesz, zawsze chciałam mieć rodzeństwo. Potem przyzwyczaiłam się do tego, że jestem sama. Nie ma sensu, abyś pakowała się w bagno Greybacków. Tam nie ma niczego dobrego, jedynie ból i rozczarowanie. Lepiej będzie zapomnieć o tym spotkaniu - wyrzuciłam z siebie w przypływie refleksji. Pesymistycznej, warto dodać. Po prostu znów to robiłam: odrzucałam wszystkich wokół. Tylko patrzeć jak zrobię to samo z Aaronem. I znów zostaniemy tylko my, ja i Jowisz w naszym pustym, smutnym domu na odludziu.\nWszystko dlatego, że jestem zepsuta. Nie do naprawienia.\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 27.02.16 2:31\nWzięła głęboki oddech, powstrzymując niekontrolowany wybuch płaczu. To by było koszmarne. Na szczęście dała radę i znów spojrzała w stronę Bellony, chowając emocje za kamienną twarzą. Za dużo tego wszystkiego jak na jedno popołudnie! Znowu poczuła złość, bo skąd ta dziewczyna mogła wiedzieć, jak czuje się Caro? Wcale nie jestem rozgoryczona! Po prostu mi ciebie żal! Szkoda jej było tej, która dowiedziała się dzisiaj takich okropnych rzeczy o swoich rodzicach. Rodzice Caro byli zupełnie inni. Tu trafiła w sedno - bo odrzucona córka Greybacków dostała od życia wspaniały prezent w postaci lepszych rodziców. Szczęście w nieszczęściu! Bellona chyba miała rację, ta rodzina była beznadziejna i należało się w nią pakować. Caro nie miała zamiaru poznawać swoich biologicznych rodziców, ani jakiejkolwiek innej rodziny, na którą i tak nie było miejsca w jej sercu. Bagno Greybacków, ból i rozczarowanie - dokładnie! Tak by było! Dlaczego więc dziewczyna czuła się tak fatalnie? Te słowa ją bardzo zraniły. Sęk w tym, że o tym spotkaniu na pewno nie mogła zapomnieć. Siostra pewnie miała rację - tak by było lepiej. Ale to było niemożliwe. To spotkanie na pewno odciśnie się w jej życiorysie - będzie drzazgą we wspomnieniach oraz motywem powracającym wciąż w koszmarach. To było pewne! I straszne...\nCaroline Pouget - dziewczyna dwa razy odrzucona przez Greybacków. Obojętnie, czy dopuszczała do siebie tę myśl, kim są dla niej ci ludzie, czy nie, prawdą było to, że po raz kolejny ktoś z najbliższej rodziny jej nie chce. Nic, tylko zapłakać nad całą sprawą. Ale nie teraz, teraz udawała, że ją to nie rusza.\n- Tak by faktycznie było lepiej... - przyznała smętnie - ale niestety to będzie trudne. Znowu spróbuję o was zapomnieć. No cóż, w takim razie - do zobaczenia? Nie! Na pewno nie! - żegnaj, Bellono Greyback. - I obym nigdy już nie spotkała nikogo z tej rodziny!\nWłaśnie zaczęła żałować, że przeniosła się do Londynu. Po raz pierwszy poczuła coś takiego, bo do tej pory czuła zadowolenie w związku z przeprowadzką. Wstała z murka, otrzepała niedokładnie proch z płaszcza i dumnie odeszła.\nTo szczegół, że zaraz potem łzy niekontrolowanie popłynęły jej po policzkach wielkimi strumieniami...\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 06.04.16 20:07\nUstal sama datę, która Ci pasuje ♥\nDziecko z Nokturnu przypominało marną aktorzynę, której reżyser kazał założyć sukienkę i zapleść warkocze. Umorusane rączki wyglądało jakby przekładały tony węgla niż należały do małej dziewczynki. A ona wcisnęła się tylko pod łóżko, aby wujek Douglas miał problem ze znalezieniem. Jednak nie powinna podważać jego zmysłu obserwacji, więc biegała i piszczała po domu jakby ktoś rzucił na nią Cruciatusa. Dla niej to była forma zabawy, dla Douglasa istny londyński Azkaban. Mała Lizzy zamiast szczęśliwych wspomnieć wysysała z niego wszystkie siły życiowe. Ostatnio nawet śnił się jej koszmar i przyzwyczajona chciała wskoczyć do łóżka mamy, ale ten ktoś pod kołdrą miał dziwnie owłosione nogi i te olbrzymie stopy. Elizabeth wyskoczyła z piskiem i jeszcze głośniej piszczała. Właśnie tego ranka walczyła z wujkiem Douglasem na kąpiel oraz brud.\nWykorzystując moment uchylonych drzwi, Elizabeth chwyciła kurtkę i wyskoczyła na klatę schodową, zbiegając po schodach prawie wybiła sobie zęby. Gdy była już przed kamienicą, usłyszała krzyk Douglasa i biegła ile miała sił w nogach. Mała, brudna dziewczynka musiała doprawdy wyglądać zabawnie, gdy luźne warkocze podskakiwały wraz z jej zimową sukieneczką, a kurtka, wciąż jeszcze niezapięta, dygotała z wiatrem. Dopiero za skrzyżowaniem przystanęła, próbując złapać oddech i nerwowo oglądając się za siebie. Co ona sobie myślała, uciekając z domu? To nie było ważne, to tylko zabawa. Douglas miał za nią biec i złapać ją tak jak mama jeszcze na klatce schodowej, tym czasem za nią był tylko kilkoro ludzi, a żaden z nich nie był wujkiem. Czarne dłonie od kurzu brudziły płaszczyk, ale nie tak bardzo, że było to widać na pierwszy rzut oka. Już chciała biec dalej z powrotem, sprawdzając czy Douglas bawi się w berka, ale wpadła na kogoś, kogo głos znała doskonale. Nie wiedziała, co ma zrobić. Na początku spojrzała na Inarę wzrokiem zbitego psa, a jej umiejętności aktorskie nagle osiągnęły apogeum. Chciała się poskarżyć na wujka, że kazał się wykąpać, ale tylko patrzyła na ciocię i nie wiedziała, co ma powiedzieć. Co robiła tu sama? Od razu przytuliła się do jej nóg, udając przerażenie i chcąc uniknąć krzyku.\n- Ciociu, ciociu, zgubiłam się, a ci ludzie mnie tylko trącają - udawała płaczliwy ton, bo gdyby Inara znała matkę Lizzy, wiedziałaby, że dziewczynce nie wolno było płakać. Tuliła ją mocno, a na dowód jakaś parka własnie ich potrąciła, próbując przejść drugą stroną chodnika.\n- Czy oni są źli, zobacz, zobacz jakie mają miny! Wyglądają jak chochliki! - Lizzy nie wiedziała co to są chochliki, ale gdy mama wymawiała tę nazwę, to było bardzo źle i musiała uciekać po kątach, aby nie krzyczała. Wskazała jakiegoś mężczyznę palcem, cichutko się śmiejąc. Od razu złapała się za usta, gdyż jej przykrywa płaczliwego dziecka zniknęła w trzy sekundy, ale liczyła na jakieś wsparcie ze strony cioci. Może śmiała się nerwowo bądź z samego wujka, który zapewne wyrywał sobie włosy z głowy?\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 07.04.16 20:08\nTo niech będzie 26 listopada <3\nMiała nadzieję, że śnieg znowu zacznie prószyć. I mimo, że wciąż dominowała biel na poboczach ulicy, wolałaby zachować ten stan na dłużej. Nawet, jeśli miałaby pokutować potem, mokrą spódnicą, której bordowe brzegi nawet teraz - z racji faktu na długość - przybrały ciemniejszy odcień, z racji na wsączoną wilgoć. na ramionach zarzucony płaszcz, wiązany srebrną klamrą tuż na piersi, przytrzymując długą, czarną materię. kaptur przysłaniał czerń włosów, luźno opadające na ramiona. Nawet jeśli ktoś jej nie znał, mógł obstawiać spokojnie, na szlacheckie pochodzenie. Nie tylko ze względu na gładkie lico i ciemniejącą źrenicę, ukrytą pod kurtyną rzęs.\nNie śpieszyła się, chociaż cel, który obrała miał podstawy do bycia priorytetem. Szykowała się do pierwszego spotkania nad badaniami, które - lada dzień miało się rozpocząć. Musiała więc zadbać, by pracownia alchemiczna w domu jej ojca, przyjęła znaczną liczbę osób. W końcu - mieli tam pracować. I byłaby całkowicie oddała się rozmyślaniom nad kwestią organizacji i wysyłanych listów, gdyby - nie nagłe zderzenie. Drobne ciałko odbiło się od jej ciała i przytomnie wyciągnęła dłonie, by owa ruchliwa istotka, przypadkiem nie fiknęła koziołka.\n- Lizzy, złośniczko moja słodka... - wydusiła z uśmiechem, gdy rozpoznała jasnowłosą dziewczynkę, która tak bardzo urzekła ja swoją..uroczą charakternością. Zanim jednak dopowiedziała cokolwiek więcej, została zbombardowana zdaniami i tym charakterystycznym spojrzeniem, jakim potrafiła w mgnieniu oka zjednać sobie każdego obserwatora...albo sprawić, że ludzie rozdziawiali usta, zastanawiając się, skąd takie dziecko znam potok słów, równy huraganowi.\nKucnęła przed dziewczynką, by nie patrzeć na nią z góry.\n- Bo są duzi i nie widzą biegającego skrzata - wyciągnęła chusteczkę i podała ją dziecku - ..i miałam kiedyś ten sam problem, chociaż..chyba nadal czasem mnie trącają. Dlatego trzeba być damą, wtedy nie mogą cie trącać. No chyba, że są gburami. Nie lubię gburów - mówiła całkiem poważnie z wyciągniętym na dłoni, haftowanym materiałem. patrzyła jasnowłosej istotce prosto w oczy, nie unikając żadnego jej pytania. Sama nigdy nie lubiła, gdy będąc dzieckiem, dorośli ignorowali jej pytania i odpowiadali, patrząc gdzieś indziej, tym samym zaznaczając, że jej nie słuchają. Nawet...jeśli jako mała dziewczynka, tak jak Lizzie - udawała, byleby uszczknąć odrobinę "dorosłej" uwagi.\n- Nie są źli - dostrzegła tłumiony chichot dziecka, ale wdzięcznie udawała, że nie zauważyła, chociaż i na jej wargach zapełgał uśmiech - ...może niektórzy nieco głupi, nieco w sobie zadufani, albo nieczuli, a przez to - jeszcze bardziej zgubieni niż Ty...- sięgnęła do rozchełstanej kurteczki, by sprawnie zapiąć guziki - wiesz co robię, żeby znaleźć drogę? - zawiesiła głos, jednocześnie jedną ręką przykrywając ramiona dziecka swoim płaszczem - Trzeba zjeść, albo wypić trochę czekolady, ale... - spojrzała wymownie na jej buzię - Wypadałoby użyć tej chusteczki. Stawiam dwie czekolady, że zdążysz się wytrzeć, zanim policzę do dziesięciu! - i nie czekając na odpowiedź, alchemiczka zaczęła rzeczywiście odliczać kolejne liczby. Podejmiesz wyzwanie słodki wafelku?\nOstatnio zmieniony przez Inara Carrow dnia 12.09.16 18:39, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 08.04.16 19:28\nMałe dzieci zwykle uwielbiały zimę. Mogły wtedy lepić bałwana, robić aniołki na śniegu, ale Lizzy nie była jej zwolenniczką. Gdy jeszcze mieszkała z mamą na najwyższym piętrze na Nokturnie, wiatr i śnieg głośno uderzał o dach, a mała Lizzy myślała, że to potwory chcą przedostać się przez sufit. Jeśli by tylko potrafiła, wyłączałaby zimę na noc, aby było też zawsze ciepło w domu, a włączała ją wtedy, gdy wychodziła na dwór. Chociaż mocno ukrywała swoją tchórzliwą naturę, nawet teraz w jej oczach można było zobaczyć, jak bardzo się boi. Nie wiedziała, jak daleko od domu odbiegła, a Douglas wcale nie ruszył w pogoń. Lizzy poczuła się smutna, dlaczego nie chciał się z nią bawić? Gdy Inara ukucnęła przy dziewczynę, ta od razu chwyciła za klamerkę. Spojrzała na swoje guziczki, potem znowu na ciocię i wydęła usta.\n- Dlaczego masz takie coś? To takie dziwne – mała próbowała otworzyć klamerkę, ale nie chciała jej zniszczyć, więc obchodziła się z nią bardzo delikatnie. W efekcie czego nie odkryła praw rządzących klamerką.\n- Czy wujek z tobą rozmawiał, ciociu? – spytała, nieświadomie przyznając się do błędu. Jak każde małe dziecko myślała, że nie ma na nią mocnych i nawet nie zauważyła, że udowodniła tym samym swoją ucieczkę. Nie myślała nawet o konsekwencjach, lecz smutna minka nie zniknęła z jej twarzy. Przytuliła się do cioci, nie chcąc jej puścić. Miałą już wizję, że jak zobaczy wujka, to schowa się pod płaszczem Inary i będzie tak mocno trzymać jej nóg, że nie zobaczy stóp Lizzy. Wyciągnęła rączki najwyżej jak potrafiła, nie ukrywając wcale tego jak są brudne.\n- Ale ja też jestem duża! – podkreśliła naburmuszona. Według niej nikogo nie taranowała, ale zapomniała, że jeszcze przed sekundą wpadła na ciocię, wyrywając ją z rytmu naukowych spotkań. – Wypije eliksir i będę większa, i to ja będę trącać – zdradziła swój plan, nie wiedząc, czy w ogóle jest taki eliksir, a po drugie kto by pozwolił na wypicie. Wszystkie trzy ciocie alchemiczki pilnowały swoich składników jak oka w głowie, a mała Elizabeth i tak była jednym, wielkim problemem. Podniosła spódnice Inarki na wysokość kostek, aby zobaczyć jej buty.\n- Oo, ale są fajne, myślisz, że wujek mi takie kupi? – spytała, patrząc na obcasy cioci. Wszak Elizabeth była już dorosłą kobietką , chciała ubierać się jak ciocie, zachowywać jak mama i malować usta szminką. Wcześniej podkradała kosmetyki, ale Douglas nie miał nic ciekawego w łazience.\n- Czekolady? – odsunęła się na chwilę, a jej oczy błyszczały ze szczęścia. Chciała piszczeć i tańczyć, nie czując w tym żadnego podstępu. Gdyby tylko Douglas wiedział, że wystarczy dać jedną czekoladę, aby Lizzy się chętnie umyła bez gadania! Odliczając razem z ciocią na głos, myląc się czasami, szybko myła dłonie. To był prosty rozrachunek. Wszystko zrobi dla czekolady. Złapała już czystą łapką dłoń Inary.\n- Już, już, już!! – krzyknęła uradowana, przebierając nóżkami w miejscu. – A powiesz mi po drodze, co to znaczy być damą? – spytała nieśmiało, bo założyła już, że jak ciocia obiecała, to na pewno pójdą na czekoladę. Już nie wolno było się wycofać. W ułamku minuty zapomniała o wujku Douglasie.\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 09.04.16 20:04\ntak, zdecydowanie to małe dziewczynki najbardziej lubiły zimę. I może dlatego Inara z taka lubością przypatrywała się wirującym jak tancerki baletowe, płatki śniegu. W końcu - wciąż pielęgnowała w sobie tę małą, rozrabiającą szczebiotem, jaką kiedyś była. I prawdopodobnie - z tego też powodu, tak bardzo urzekała ją rezolutna istotka, jaką była Lizzy. Może dostrzegała pewne podobieństwo, dostrzegając nawet w ilości (i jakości) zadawanych pytań, samą siebie. Czy mała miała kogoś, kto jej na nie odpowiadał? Czy wujek w ogóle chciał jej odpowiadać?\nNiewyraźna rysa pojawiła się na myśl o Douglasie, ale i jemu próbowała dać szansę. Nawet jeśli był zadufanym w sobie gburem...może własnie dzięki Lizzy nauczy się czegoś pożytecznego? Albo oboje się czegoś nauczą.\n- Klamerka - podpowiedziała z uśmiechem, pozwalając małej gmerać przy gładkiej powierzchni maleńkiej konstrukcji. Przy dokładniejszym przyjrzeniu, można było zauważyć, że ów przedmiot przypomina kształtem zwiniętą różę, której zapięcie stanowił szeroki, dopasowany do kwiatu liść - Tutaj musisz nacisnąć, żeby otworzyć - tłumaczyła cierpliwie, wskazując cienkie nacięcie przy płatkach róży, jednocześnie przytrzymując dłonią kaptur płaszcza, by ten nie zsunął się z jej ramion - bardzo by ci pasował - mrugnęła dziewczynce porozumiewawczo, otaczające jej ramiona, fragmentem materii okrywającej do tej pory plecy Inary.\n- Nie, nie rozmawiał, ale powinnam prawda? Bo nie widzę tu go w pobliżu, a domyślam się, że sama byś tutaj nie przyszła - zmrużyła oczy, próbując znaleźć odpowiedź w spojrzeniu dziecka. Doug chyba nie zdawał sobie sprawy, jaki skarb trafił pod jego opiekę. Oczywiście przygarnęła do siebie Lizzy, całując ją w czubek jasnowłosej głowy, z jakąś nieokreślona czułością - ..ale się nie martw. Znajdziemy twojego wujaszka i sobie z nim porządnie porozmawiam - nawet się nie spodziewała, jak duży nacisk dała na ostatnie słowo. Doug zdecydowanie powinien zacząć myśleć. Przynajmniej, inną częścią ciała niż głoszą plotki.\n- Zdecydowanie duża! Nawet ja byłam mniejsza, jak byłam w twoim wieku - pogładziła małą złośniczkę po nosie, z dumą podkreślając jej wartość - Wiesz, są eliksiry bardzo łatwo dostępne, które już teraz sprawiają, ze jesteś coraz wyższa...przykładowo mleko - zaśmiała się kończąc zdanie -..ale nie warto trącać. Spotkasz takiego małego, kochanego skrzata i go przewrócisz. Wtedy to on będzie mógł cię nazwać gburem. Nie chcesz być gburem, prawda? - tak jak twój wujek. Zerknęła w dół, zaraz za gestem dziewczynki. Zawsze ją rozbawiało, że w ciągu minuty potrafiła skupiać się na milionach rzeczy, zadając kolejne pytanie (jakoś tak szczególnie przypominając Inarowe podejście, chociaż...z dużo większym natężeniem) - Nie jestem pewna, czy wujek się zna, bo do tego trzeba być kobietą, bo one wiedzą co jest ładne. Panowie są lepsi w innych rzeczach, ale - najpierw trzeba się w takich bucikach nauczyć chodzić. Bo - dodają ci trochę do wzrostu - i nim skończyła odpowiedzieć, temat czekolady całkowicie przysłonił myśli ślicznej panienki Waffing. Nim skończyły liczyć, rączki i buzia jasnowłosej złośniczki były czyste (przynajmniej na miarę chusteczkowej interwencji), więc Inara, aż klasnęła w dłonie.\n- Brawo! Widzę, że będziesz rzeczywiście bardzo uroczą damą - podała jej jej dłoń, zamykając w uścisku drobną rączkę Lizzy - Jak obiecałam, idziemy dodać sił czekoladą. Nauczył mnie tego mój tato i - zgadzam się w każdym momencie - podniosła się z kolan, wciąż jednak nie puszczając z objęcia dziecka - jeśli będziesz trzymała się mojej ręki, nikt cię nie będzie trącał. A dama...to bardzo szczególna kobieta, ale może być nią każda, która zachowa w serduszku kilka ważnych wartości - podniosła głowę, rozglądając się na ulicy. Jeśli Doug jej szukał, to robił to bardzo nieumiejętnie. Zmarszczyła brwi. Miała zamiar odprowadzić Lizzy, ale - przecież nie mogła zapomnieć o czekoladzie.\nOstatnio zmieniony przez Inara Carrow dnia 12.04.16 13:14, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 12.04.16 13:09\nZima zbierała swoje krwawe żniwo wśród biednych ludzi. Mama Lizzy nigdy nie należała do bogatych. Dopiero u Douglasa nie miała problemu z jedzeniem czy przeciekającym dachem. A najukochańsze ciocie dbały, aby Elizabeth zawsze miała pełny brzuch. Do nich właśnie należała Inara, którą zapewne starsza wersja Waffling będzie obwiniać za nadwagę. Kto potraktowałby poważnie toczącą się kulkę po Nokturnie? Lizzy już jako prawie pięciolatka wiedziała, że będzie taka jak mama i wkrótce wróci tam, zajmować się klątwami. Cokolwiek one znaczyły. Wysłuchała uważnie cioci, próbując odpiąć klamerkę.\n- Nie lubię, strasznie wolno się rozbiera – zmarszczyła nosek niezadowolona, zostawiając dziwne zapięcie w spokoju. Mała nie orientowała się w pamiątkach rodowych, więc nie szukała w tym jakiegoś głębszego znaczenia. – Nie, nie chcę, już nie lubię – dodała obrażona na płaszcz, który nie dał się łatwo odpiąć małym rączkom. Wzdrygnęła się i szybko pozbawiał się materiału. Ten został w rękach Inary, a mała miała nadąsaną minę.\n- Nie musisz! – powiedziała trochę za nerwowo, Douglas by powiedział prawdę, a Elizabeth mogłaby dostać szlaban. Na to pozwolić nie mogła, więc podskoczyła, próbując otoczyć Inarę na nowo płaszczem. Zachichotała uroczo, gdy poczuła jak ciocia całuje ją w czubek głowy\n– Wujek jest bardzo niegrzeczny. Nie mogę spać u ciebie? – spytała wieczna podróżniczka, nie przejmując się, że najprawdopodobniej Douglas nie zostanie w ogóle poinformowany, gdzie zniknęło mu dziecko. Mała z chęcią poinformowałaby ciocię Cass, ale nie wujka. On nie miał w ogóle podejścia do dzieci, nie lubiła z nim przebywać. Może przez to, jakie miał dziwne stopy? Lizzy zaczęła przeszukiwać kieszenie swojej kurtki.\n- Mam dwa knuty – wyciągnęła je na swoją małą rączkę i pokazała to Inarze – Kupimy dwie pary? – spytała, nie wiedząc, co to pieniądz. Zapewne to była reszta po słodkich bułkach albo podkradła je Douglasowi, gdy leżały jakiś czas na stoliku w przedpokoju. Skoro była duża, to mogła ubierać się jak ciocia, tak uważała Lizzy. Pokręciła głową niezadowolona.\n- Nie lubię mleka, wolę buty – dodała uparcie, jak była chora, to też kręciła głową na syropy lecznicze. Mama robiła takie z cebuli, a potem prosiła ciocie o inne i to najbardziej nie smakowało Lizzy. Nie wątpiła w umiejętności cioć, ale mógłby dodać tam chociaż trochę czekolady!\n- Chcę być damą, a nie gpurem – powtórzyła za ciocią nieznane jej słowo, zmieniając jego brzemię. Musiała teraz spytać innej dorosłej, co to tak naprawdę znaczy, bo nie mogła się przyznać Inarze, że nie wie, kto to gbur. Złapała ciocię za łapkę i zaczęła z nią iść wzdłuż ulicy.\n- A nauczysz mnie? Już umiem wiązać, to nie może być trudniejsze! – pochwaliła się, ale zapewne i to nie było zasługą Douglasa. Jeszcze za krótko u niego mieszkała. Nawet wspięła się na palce, chwiejąc się na boki, mocniej ściskała dłoń Inary. Potknęła się o własne nogi, a potem prędko objęła ciocię, szukając równowagi.\n- A co to są wartości? Mama mówiła, że w sercu nie powinno się nic mieć, bo to tylko problemy – recytuje przemądrzałym głosem, wspominając rozmowę z Abi o ojcu Lizzy. – A dwa sykle starczą na buty i czekoladę? Bo jak nie, to wolę czekoladę – dodaje szybko, bo chodzenie na palcach te kilka kroków było bardzo bolesne i ślizgała się na lodzie.\nRe: Boczna ulica [odnośnik] 13.04.16 21:34\nInara bywała na Nokturnie. Co prawda - nie było to zbyt częste i raczej - albo wykradanie się ukradkiem, albo spotkania pod okiem wujaszka Burka, który - wyjechał i nie licząc i tak większych trudności z pojawieniem się na nokturnowych ulicach, to zostało ograniczone jeszcze bardziej...\nJednak - zdążyła zobaczyć maleńki fragment mrocznej rzeczywistości. I nie tylko tu w Londynie. Podobny świat - magiczny, istniał i we Francji i to tam mogła przyjrzeć się jak funkcjonują realia świata wyklętego. I zdecydowanie nie mogła pozwolić, by jej słodka Lizzy doświadczała tego w takim stopniu, w jakim mogły ją sięgnąć mroczne łapska Nokturnu. Nie była też ignorantką, by wierzyć, że dziewczynka nie ma opieki, która zadbała, by nie działa jej się krzywda, ale..Inara próbowała chronić Lizzy w inny sposób.\n- Wierz mi, czasami to dobrze, że wolno - nie próbowała więcej namawiać jej kolejnych prób otworzenia zapinki, po prostu pozwalając wywinąć się dziecku z ciemnej materii płaszcza. Przyglądała się gwałtownym zmianom, które płynnie przemykały po jej drobniutkiej buzi, tak łatwo odsłaniając emocje, które nią targały. I chociaż sama prawdopodobnie, miałaby zmarszczony nos w grymasie złości, to i tak zapewne musiała sie z nim skonfrontować.\n- Jeśli jest niegrzeczny, to tym bardziej muszę z nim porozmawiać. I nie widziałabym problemu, żebyś została u mnie na noc, ale - to poprawiła jej jasny kosmyk, niesfornie wyplatający sie z jasnego warkocza - o tym też musiałby wiedzieć - końcówkę, dopowiedziała niechętnie, ale - niestety była to prawda - ..ale na razie nie musisz się tym przejmować. Teraz, mamy ważna misję do spełnienia, a nazywa się czekolada! - prawie wyszeptała ostatni wyraz, chcąc odwrócić uwagę małej panienki Waffing od marszczących jej jasne czółko zmarszczek niezadowolenia.\n- Zachowaj to skarbie, przecież wygrałaś czekoladę, a buciki...dostaniesz na święta. Zabiorę cię nawet do takiej pani, która je przygotowuje i będziesz mogła wybrać sobie kolor jaki chcesz - oczywiście ewentualny obcasik, byłby raczej prowizoryczny, ale patrząc na ślizgające sie stópki dziewczynki, aż wydęła usta. Doug zdecydowanie powinien przypomnieć sobie, że ma pod opieką dziewczynkę, a nie chłopczyka, któremu wciśnie niemal każde ubranie. Nawet tak mała dama potrzebowała wyglądać pięknie. I wcale nie były do tego konieczne wielkie koszta.\n- Buciki nie dadzą ci takiego wzrostu kochanie, a przecież chcesz być duża? - dla potwierdzenia, złapała obie rączki małej, by rozłożyć je na boki, a potem, obrócić ją w kontrolowanym piruecie, dbając, by przypadkiem nie przewróciła się.\n- Tak, będę uczyła moja wróżko, ale musisz mnie uważnie słuchać, bo do tego nie wystarczą buciki - szły powoli, a panna Carrow dopasowała swój krok do dziecięcego chodu, widząc jednak, jak jej drobna towarzyszka, ślizga się stawiając kolejne kroki, zatrzymała się, by po prostu unieść dziewczynkę na ręce. Była lekka, nawet Inara nie miała kłopotu z jej uniesieniem - Z góry będziesz miała lepszy widok, a nie idziemy daleko, więc mi powiesz, jak zobaczysz szyld! - podpowiedziała szybko, by przypadkiem Lizzy nie zauważyła, że chodziło właśnie o to lekko ślizgane kroki.\n- To zależy co się w sercu trzyma, albo kogo - obejmowała pewnie swoją małą rozmówczynię, tłumacząc coś, co zapewne powiedziano jej ku..ochronie - Wartościami są pewne cenne rzeczy, nie zawsze materialne, a czekoladę...masz przecież obiecaną od cioci - zaśmiała się cicho. Czy Inara też przepadała kiedyś tak za czekoladą? Jeśli tak, jakoś nie odbiło się to na jej figurze, a widząc jasnowłosą dziewczynkę, nie sądziła, by i jej groził nadmiar.


PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA NA LEKCJACH MATEMATYKI. w Szkole Podstawowej w Babimoście - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA NA LEKCJACH MATEMATYKI. w Szkole Podstawowej w Babimoście"\n1 PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA NA LEKCJACH MATEMATYKI w Szkole Podstawowej w Babimoście 1\n2 ZAŁOŻENIA PRZEDMIOTOWEGO SYSTEMU OCENIANIA (PSO) SĄ ZGODNE Z: Rozporządzeniem MEN z dnia 3 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1534); zasadami Wewnątrzszkolnego Systemu Oceniania (WSO) w szkole. WYMAGANIA EDUKACYJNE WYNIKAJĄ Z PODSTAWY PROGRAMOWEJ PRZEDMIOTU MATEMATYKA ORAZ REALIZOWANEGO PROGRAMU NAUCZANIA MATEMATYKA Z PLUSEM" WYD. GWO. CELEM PRZEDMIOTOWEGO SYSTEMU OCENIANIA JEST: dostarczanie informacji o postępach i osiągnięciach ucznia (funkcja informacyjna); wspomaganie procesu nauczania i uczenia się (funkcja wspomagająca); motywowanie uczniów do pracy (funkcja motywująca); diagnozowanie osiągnięć uczniów (funkcja kształtująca). 2\n3 FORMY SPRAWDZANIA WIEDZY I UMIEJĘTNOŚCI 1. Formy ustne: odpowiedzi; wypowiedzi w klasie. 2. Formy pisemne: prace klasowe; sprawdziany, kartkówki; zadania domowe; prace długoterminowe. 3. Formy praktyczne: modele brył; gazetki matematyczne; plakaty; projekty. 4. Inne formy aktywności: udział w konkursach; wykonywanie pomocy dydaktycznych; aktywny udział w pracach koła matematycznego. 5. Obserwacja ucznia: przygotowanie do lekcji; aktywność na lekcji; praca w grupie. 3\n4 WYMAGANIA OGÓLNE NA POSZCZEGÓLNE OCENY Stopień celujący otrzymuje uczeń, który: samodzielnie i twórczo rozwija własne uzdolnienia; systematycznie poszerza swoją wiedzę korzystając z literatury; biegle posługuje się zdobytymi wiadomościami w rozwiązywaniu problemów teoretycznych lub praktycznych; poprawnie posługuje się językiem matematycznym i właściwą terminologią, proponuje rozwiązania nietypowe; bierze udział i osiąga sukcesy w konkursach i olimpiadach matematycznych. Stopień bardzo dobry otrzymuje uczeń, który: opanował pełny zakres wiedzy i umiejętności określony programem nauczania przedmiotu w danej klasie; sprawnie posługuje się zdobytymi wiadomościami, rozwiązuje samodzielnie problemy teoretyczne i praktyczne, potrafi zastosować posiadaną wiedzę do rozwiązywania zadań i problemów w nowych sytuacjach; potrafi czytać ze zrozumieniem treści zadań i dokonywać ich analizy; poprawnie posługuje się językiem matematycznym i właściwą terminologią; samodzielnie i umiejętnie korzysta z różnych źródeł wiedzy; systematycznie przygotowuje się do zajęć i aktywnie w nich uczestniczy; bierze udział w konkursach matematycznych. Stopień dobry otrzymuje uczeń, który: opanował cały zakres wiadomości i umiejętności objęty programem danej klasy; wykazuje samodzielność w rozwiązywaniu podstawowych problemów teoretycznych i praktycznych, skomplikowane problemy rozwiązuje z pomocą nauczyciela; 4\n5 systematycznie przygotowuje się do zajęć i bierze w nich aktywny udział; potrafi czytać ze zrozumieniem treści zadań; poprawnie posługuje się językiem matematycznym i właściwą terminologią; wykazuje zainteresowanie i zaangażowanie w przyswajaniu wiedzy. Stopień dostateczny otrzymuje uczeń, który: opanował umiejętności i wiadomości objęte programem danej klasy w znacznym zakresie; przygotowuje się systematycznie i stara się brać w miarę aktywny udział w lekcji; potrafi samodzielnie korzystać z podręcznika i innych dostępnych źródeł; wykazuje samodzielność w rozwiązywaniu zasadniczych, podstawowych zagadnień, lub w szczególnych przypadkach z pomocą nauczyciela. Stopień dopuszczający otrzymuje uczeń, który: opanował materiał programowy danej klasy pozwalający na kontynuowanie nauki w następnej klasie; podstawowe zagadnienia i problemy rozwiązuje z pomocą nauczyciela, przy pomocy pytań naprowadzających; w miarę swoich możliwości przygotowuje się i bierze udział w lekcji. Stopień niedostateczny otrzymuje uczeń, który: nie opanował umiejętności i wiadomości objętych programem w danej klasie; nie rozumie podstawowych pojęć i zagadnień; nie potrafi rozwiązać podstawowych zadań; nie potrafi skorzystać z pomocy i wskazówek; wykazuje całkowity brak zaangażowania w przyswojeniu wiedzy. 5\n6 SPOSOBY INFORMOWANIA UCZNIÓW I ICH RODZICÓW O OSIĄGNIĘCIACH EDUKACYJNYCH 1. Prace pisemne (prace klasowe, sprawdziany, kartkówki) są przechowywane w teczkach uczniów u nauczyciela matematyki. 2. Rodzice mają możliwość wglądu w pisemne prace swoich dzieci: na dyżurze nauczycieli; na zebraniach ogólnych; podczas indywidualnych spotkań z nauczycielami. 3. Oceny z ustnych form sprawdzania wiedzy i umiejętności nauczyciel uzasadnia ustnie w obecności klasy, wskazując dobrze opanowaną wiedzę, braki w niej i przekazuje zalecenia do poprawy. 4. Ocenę z odpowiedzi ustnej i pracy pisemnej nauczyciel wpisuje do dziennika elektronicznego i w zeszycie ucznia wraz z opisem formy pracy i działu, którego ona dotyczy. 5. Oceny z pisemnych form sprawdzania wiedzy ucznia uzasadniane są pisemnie lub ustnie. 6\n7 ZASADY OBOWIĄZUJACE NA LEKCJACH MATEMATYKI 1. Ocenie podlegają wiedza i umiejętności ucznia. 2. Ocenie podlegają obszary aktywności ucznia. 3. Wiedza i umiejętności ucznia sprawdzane są w formie : - pisemnej (prace klasowe, sprawdziany, kartkówki, testy, prace długoterminowe); - ustnej (odpowiedzi, aktywność na lekcji); - praktycznej (modele brył, motywy zdobnicze z wykorzystaniem własności figur, plakaty). 4. Prace klasowe są obowiązkowe dla ucznia. 5. O pracach klasowych i sprawdzianach uczeń jest informowany z tygodniowym wyprzedzeniem. 6. W przypadku nieobecności ucznia na pracy klasowej, uczeń pisze ją w innym terminie uzgodnionym z nauczycielem, ale nie na swoich zajęciach dydaktycznych. 7. Uczeń, który otrzyma ocenę niedostateczną, dopuszczającą, dostateczną, dobrą z pracy klasowej ma prawo do poprawy pracy w terminie dwóch tygodni od dnia oddania poprawionych prac przez nauczyciela. Poprawa również nie odbywa się w czasie zaplanowanych lekcji. 8. Ocena z poprawy (każda) jest wpisywana do dziennika. 9. Prace klasowe uczeń może poprawiać tylko raz. 10. Uczeń, który nie zmieścił się w terminie traci prawo do poprawy. 11. Uczeń nie ma możliwości poprawiania prac na dwa tygodnie przed klasyfikacją. 12. Uczeń otrzymuje sprawdzoną i ocenioną pracę, a po omówieniu wyników oddaje ją nauczycielowi, który przechowuje prace i udostępnia zainteresowanym rodzicom. Prace przechowywane są do końca roku szkolnego. 13. Kartkówki (nie muszą być zapowiadane) obejmują trzy tematy lekcyjne i nie podlegają poprawie. 14. Uczeń ma prawo trzy razy w semestrze nie odrobić zadania domowego. Każdy kolejny brak zadania domowego = ndst. 7\n8 15. Uczeń na każdej lekcji zobowiązany jest posiadać zeszyt przedmiotowy, zeszyt ćwiczeń, długopis, ołówek, linijkę, a na lekcjach geometrii - ekierkę, kątomierz, cyrkiel. 16. Uczeń, który opuścił więcej niż 50% lekcji nie będzie klasyfikowany. 17. Ocena klasyfikacyjna śródroczna i roczna wynika ze średniej ważonej ocen bieżących. 1) Każdej ocenie cząstkowej przyporządkowuje się liczbę naturalną, oznaczając jej wagę w hierarchii ocen: ocena za I semestr 6 praca klasowa 5 sprawdzian 4 kartkówka 3 odpowiedź ustna 2 aktywność 2 praca na lekcji 2 zadania domowe 2 brak zadania domowego 1 2) Średniej ważonej przyporządkowuje się ocenę szkolną następująco: 1,00-1,69 ndst 1,70-2,69 dop 2,70-3,69 dst 3,70-4,69 db 4,70-5,29 bdb 5,30-6,00 cel 3) Przy przeliczaniu punktów na ocenę obowiązuje skala: 0% - 33% ndst 34% - 50% dop 51% - 75% dst 76% - 90% db 91% - 97% bdb 98% - 100% cel. 8


Korepetycje z matematyki w Katowicach udziela Kinga\nKinga daje korepetycje z matematyki w Katowicach\nnazywam się Kinga i jestem korepetytorką matematyki. Korepetycji udzielam w Katowicach (województwo śląskie), a dokładnie: Giszowiec. Mogę pomóc i podzielić się wiedzą w zakresie nauczania przedszkolnego, szkoły podstawowej, gimnazjum.\nSTUDENTKA PEDAGOGIKII CHĘTNIE UDZIELI KOREPETYCJI.\nJeśli masz problem z matematyką, to zapraszam na dodatkowe lekcje, które mam nadziej?, że ci ją przybli??. Gwarantuję lekcj? w miłej, bezstresowej atmosferze. Razem odrobimy zadania domowe i przygotujemy się solidnie, sumiennie do sprawdzianów, klasówek, kartkówek.\nMasz szanse wybra?! Pierwsza lekcja (godzina zegarowa) za darmo, byś mógł oceni? czy to jak tłumaczę jest dla Ciebie jasny, zrozumiały.\nProponuje pracę na swoich materiałach lub na Twojej ksi??ce programowej.\nBli?ej o mnie:\nStudiuje pedagogik? w Kolegium Nauczycielskim, gdzie od pierwszego dnia jesteśmy przygotowywani do pracy teoretycznej i praktycznej z dziećmi. Mam bardzo dobry kontakt z dziećmi, korepetycje zaczęłam od udzielania ich młodszym kolegom, którzy zach?cili mnie to udzielania lekcji prywatnych.


Parafia Iwonicz » Oficjalna strona Parafii Rzymskokatolickiej w Iwoniczu pw. Wszystkich Świętych » Komunikat o zmianie porządku odprawianych Mszy świętych\nZe względu na ograniczenia liczby uczestników Mszy Świętych przez władze państwowe, oraz na podstawie wytycznych Archidiecezjalnych informujemy o zmianie porządku odprawianych Mszy Świętych w najbliższą niedziele t.j 29.03.2020.\n9:00 Msza Święta – Transmisja\n17:00 Msza Święta – Transmisja\nInformujemy również, że NIE BĘDZIE Mszy Świętych odprawianych rano w kaplicy sióstr w dni powszednie i w niedziele. Zamówione intencje mszalne z dni powszednich będą odprawiane wieczorem w kościele parafialnym, a z niedzieli na Mszy Świętej o godzinie 18:00 w niedzielę.\nPozostałe ogłoszenia duszpasterskie pojawią się wieczorem na stronach internetowych.\nLink do transmisji internetowych pojawi się dzisiaj przed Mszą Świętą.\nProsimy o jak najszersze rozpowszechnienie tej wiadomości.\nInformacje można śledzić również na Facebooku.\nParafialny kanał – YouTube.\nSkróty do kanałów społecznościowych parafii – ikonki w górnej i dolnej części strony:


Kapcie Söll Slim Fit Giesswein niebieski oryginalne - Buty360\nButy360 › Buty dziecięce › Klapki › Kapcie › Kapcie Söll Slim Fit Giesswein niebieski oryginalne\nKapcie Söll Slim Fit Giesswein niebieski oryginalne\nTe Kapcie Söll Slim Fit Giesswein niebieski oryginalne były tanio do kupienia w www.sarenza.pl. kapcie dziecięce cechują się bardzo dużym komfortem w trakcie używania każdego dnia. Świetnie pojmuje to marka Giesswein, która opracowała klapki dla dzieci Kapcie Söll Slim Fit Giesswein niebieski oryginalne. Obuwie to charakteryzuje się trwałością, przez co są.. więcej »\nTe Kapcie Söll Slim Fit Giesswein niebieski oryginalne były tanio do kupienia w www.sarenza.pl. kapcie dziecięce cechują się bardzo dużym komfortem w trakcie używania każdego dnia. Świetnie pojmuje to marka Giesswein, która opracowała klapki dla dzieci Kapcie Söll Slim Fit Giesswein niebieski oryginalne. Obuwie to charakteryzuje się trwałością, przez co są to buty warte polecenia. Nie da się ukryć, że kapcie dziecięce są potrzebne w szafie wszystkich dzieci. Poniżej przedstawiamy specyfikację butów.\nKapcie Söll Slim Fit Giesswein niebieski oryginalne. Giesswein Söll Slim Fit Kapcie Dziecięce Niebieskie.\nPrzedstawiane przez nas kapcie dziecięce wyróżniają się rewelacyjną wytrzymałością, którą uzyskano dzięki wykorzystaniu najwyższej klasy materiałów do ich wyprodukowania. Jeżeli wciąż nie masz w swej garderobie kapcie dziecięce bądź obuwie Kapcie Söll Slim Fit Giesswein niebieski oryginalne nie spełnia Twoich wymagań - zobacz nasze pozostałe oferty.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Kapcie Söll Slim Fit Giesswein niebieski oryginalne


Ullensvang Gjesteheim, Ullensvang Municipality - recenzje restauracji - TripAdvisor\nMapa Ullensvang Municipality\nEuropa›Norwegia›Fiordy Zachodnie›Hordaland›Ullensvang Municipality›Ullensvang Municipality Restauracje› Ullensvang Gjesteheim\n15 recenzje(-i) Nr 1 wśród 3 Restauracje w lokalizacji Ullensvang Municipality Przegląd informacji Recenzje (15)\nUsuń „Ullensvang Gjesteheim” z Moich zakładek Dodano Ullensvang Gjesteheim do listy Zapisane. Czy ta restauracja jest odpowiednia na specjalne okazje?\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę arhus, 5781, Norwegia 47 53 66 12 36\nEidfjord Municipality, Hardanger Quality Hotel Voeringfoss\nEidfjord Municipality, Hardanger Więcej Hardanger Hostel B&B\nUllensvang Municipality, Hordaland Hardangertun Hytter og Familiepark\nKinsarvik, Hordaland Mniej Wszystkie hotele (Ullensvang Municipality)\nZacznij pisać recenzję lokalizacji Ullensvang Gjesteheim Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Ullensvang Gjesteheim — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nEidfjord Municipality, Hardanger Gamlastovo Gardsrestaurant\nOdda, Hardanger Wszystkie restauracje w: Ullensvang Municipality (3)\nByłeś(-aś) w Ullensvang Gjesteheim? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\narhus, 5781, Norwegia Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Ullensvang Gjesteheim.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Ullensvang Gjesteheim Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 47 recenzje(-i) Husedalen Valley\n42 recenzje(-i) Hardanger Bridge\n19 recenzje(-i) Trolltunga Adventures - Guided hiking tours\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 58 recenzje(-i) Vik Café\n38 recenzje(-i) Anchalee's Thai Mat\n37 recenzje(-i) La Fiesta


Recenzja olejku migdałowego "Khadi" - Czeszę się - blog o włosach :: czeszesie.pl\nRecenzja olejku migdałowego "Khadi"\ndziś mam dla Was receznję migdałowego olejku "Khadi", który otrzymałam do przetestowania od sklepu "Magiczne Indie".\nZanim jednak zacznę o tym pisać, trzeba rozwiać wszelkie wątpliwości, które możemy mieć kupując produkty "Khadi". Jak część z Was wie, dostępne są olejki "Khadi" o takiej -powiedziała bym- skromnej szacie graficznej, oraz takie o bardziej dopracowanej, bogatszej o rozmaite certyfikaty oraz specyficzny znaczek w stylu Hindi.\nTen "bogatszy" dystrybuowany jest przez niemiecką firmę, która przystosowała produkt do restrykcyjnego rynku europejskiego. Na poparcie moich słów posyłam Wam link do strony „Khadi” w Niemczech.\nZ kolei ta uboga szata graficzna bez żadnych norm i znaków to produkt importowany bezpośrednio z Indii, czego potwierdzeniem jest link do indyjskiej strony "Khadi".\nWedlug mnie, oba sprzedawane produkty sa oryginalne, a według mojego doświadczenia, zarówno niemieckie jak i indyjskie „Khadi” jest bardzo dobre. Mimo że są to dwa różne produkty .\nTyle tytułem wyjaśnienia , a teraz recenzja migdałowego olejku .\n100% sweet almond oil\nOlejek jak wspomniałam otrzymałam od sklepu „Magiczne Indie”. Paczuszka przyszła do mnie w tekturowym opakowaniu, a produkt był zabezpieczony folią bąbelkową.\nOtrzymany olejek znajdował się w miękkiej plastikowej flaszeczce, nie wiem czemu spodziewałam się szklanej . W każdym razie od razu go otworzyłam i rozkoszowałam się jego zapachem. Jest przepiękny... Żaden mój olejek nigdy tak ładnie nie pachniał . Zdecydowanie miło dla odmiany użyć olejku o ładnym zapachu . Miłośniczki arganowego wiedzą o czym mówię . Tak więc olejek pachnie migdałami, bardzo słodko i przyjemnie.\nKonsystencja olejku nie jest tak tłusta jak innych przeze mnie używanych (nie mówię tu o rycynowym czy musztarodowym, a porównuję do tych mniej tłustych...). Oleistość olejku porównałabym do suchego olejku, albo serum silikonowego... Oczywiście nie jest taka sama, ale trochę podobna...\nMoje włosy polubiły olejek migdałowy, ale nie pokochały... Moim zdaniem jest on doskonały dla bardzo cienkich i rzadkich włosów, dla osób które boją się obciążenia i przetłuszczenia olejując włosy. Na moich efekt był fajny, włosy były odżywione, nawilżone, elastyczne i szalenie lekkie. Zabrakło dociążenia włosów – ale jak mi się wydaje, olejek migdałowy może nie ma takiego przeznaczenia... W każdym razie właśnie dzięki tej lekkości, proponowałabym go osobom, które boją się olejowania, albo inne olejki są dla nich za ciężkie.\nBardzo chciałam użyć go w roli odżywki b/s dla mojej córeczki, ale niestety nie mogłam – o powodach za moment napiszę.\nDziałanie na mojej skórze\nPierwszy raz w życiu stosując olejek (i w ogóle jakiekolwiek mazidło) na skórę wykonałam 24 godzinna próbę testową, która wyszła bardzo dobrze – zero podrażnień . Na mojej skórze olejek migdałowy aplikowany po kąpieli, gdy skóra jest ciepła (co zawsze pomaga we wchłonięciu się produktu, dzięki rozszerzonym porom) działa wspaniale. Szybko się wchłania, nie pozostawia tłustej warstwy, aplikowany na bardzo lekko wilgotną skórę zatrzymuje wilgoć, więc wspomaga nawilżenie skóry. Po „olejowaniu ciała” skóra jest miękka, nawet bardzo miękka , przyjemna w dotyku i pachnąca migdałami – dla mnie super .\nOlejowanie twarzy olejkiem migdałowym\nJeśli czytacie moje posty nie tylko o włosach to wiecie, że do wszelkich produktów aplikowanych na twarz podchodzę z dozą nieufności . Nie wiem czemu w zasadzie ale postanowiłam przetestować „migdałka” na buzi (szaleństwo! ), ku mojemu zdziwieniu działał doskonale. Obawiałam się, że mnie zapcha i spowoduje wypryski (jak większość olejków), a on leczył te zmiany, które zastał... Jakoś tak kruszył je i następnego dnia albo ich już w ogóle nie było, albo były dużo mniejsze – bardzo mnie to zaskoczyło, więc używałam go praktycznie co wieczór.\nPo pewnym czasie zauważyłam, że na moim nosie i czole rozszerzyły się pory. Nie skojarzyłam od razu tego z olejkiem i kombinowałam z oczyszczaniem. Jednak problem nie znikał, z pomocą przyszedł nie kto inny jak internet. Wyczytałam, że olejek migdałowy nie jest polecany do cery tłustej, gdyż właśnie rozszerza pory – i dokładnie tam, gdzie moja cera jest tłusta to się stało . Bardzo żałuję bo na mojej buzi działał cudnie i już miałam plan, że nigdy się z nim nie rozstanę .\nPokusiłam się nawet o olejowanie skóry głowy...\nJakiś czas temu miałam krótki i burzliwy romans z olejkiem rycynowym, który zamiast wpływać na porost moich włosów zrobił mi łupież... Postanowiłam dać mu drugą szansę, ale w towarzystwie lnianego i migdałowego olejku właśnie .\nTaką miksturę nakładałam pędzelkiem albo pipetką, gdyż przeczytałam jakiś czas temu, że przy nakładaniu olejku na skórę głowy paluchami, same możemy niszczyć kiełkujące „babyhair” i wydało mi się to bardzo logiczne. Na tyle, że babrałam się z tym pędzelkiem lub pipetą . Efekt – włosy faktycznie już nie wypadały (jak w przypadku stosowania samego rycynowego), ale co najważniejsze moje najnowsze „babyhair” mają ok 0,5–1 cm i ich wzrost przypisuję właśnie tej mieszance (oraz oczywiście pietruszce ).\nTak więc, generalnie Ochy i Achy. Olejek spisał się bardzo fajnie, a na twarzy (gdyby nie ta moja przeklęta strefa „T”) wręcz cudnie jest tylko jedno „małe ale”... W zasadzie ta recenzja nie powinna się odbyć. Olejek, który do mnie trafił nie posiadał informacji odnośnie daty ważności\n(w indyjskim „Khadi” powinna być ona z tyłu na etykiecie – zainteresowane osoby mogą sprawdzić tył takiej prawidłowej flaszki w linku, który podałam na początku posta na stronie indyjskiej „Khadi”). Mój olejek pozbawiony był etykiety, a co za tym idzie informacji o dacie ważności. Pani Magda, od której otrzymałam olejek bardzo ubolewała nad tym faktem tłumacząc, że nigdy wcześniej taka sytuacja nie miała miejsca. Nie mam powodów, aby jej nie wierzyć, jednak pech chciał, że olejek trafił do mnie, a ja muszę o tym napisać – jednocześnie uwrażliwiając Was na sprawdzanie zawsze takich „szczegółów”, a jeśli zaistnieje taka sytuacja (bo przecież nikt nie jest idealny) zachęcam do zwrotów, na które każdy poważny i szanujący klientów sklep się zgodzi (uważam, że także powinien ponieść koszty przesyłek). Dlatego właśnie zanim użyłam olejku robiłam testy na skórze i nie aplikowałam go mojemu dziecku, ani nikomu kogo znam. Olejek od „Khadi” nadaje się także do suplementacji – czego nie wypróbowałam z oczywistych przyczyn.\nPodsumowując bardzo mi przykro, że olejek nie miał tej daty, gdyż jest to naprawdę dobry produkt.\nDziękuję Pani Magdzie i sklepowi „Magiczne Indie” za możliwość przetestowania olejku.\nOlejek migdałowy w powyższym sklepie kosztuje 59zł za 210 ml – Bardzo duża wydajność.\nFakt otrzymania w ramach współpracy darmowego produktu nie ma żadnego wpływu na moją ocenę i treść tego posta\nZnacie olejki „Khadi”? Co o nich sądzicie ?\nŚciskam serdecznie .


Rośnie liczba dłużników komunikacyjnych. Zalegają ponad 190 mln zł za jazdę na gapę - Wiadomości - polskieradio24.pl\nOstatnia aktualizacja: 08.07.2020 11:15\n- Metamfetamina to taka kokaina dla ubogich. To łatwa w produkcji substancja psychoaktywna, która działa silnie pobudzająco i energetycznie - tłumaczył w Polskim Radiu 24 Jacek Wrona, były funkcjonariusz Centralnego Biura Śledczego.\nMiejsce wypadku na ulicy Klaudyny na warszawskich Bielanach, gdzie autobus miejski zderzył się z czterema samochodami osobowymi. To już drugi wypadek kierowcy transportu miejskiego pod wpływem narkotykówFoto: PAP/Rafał Guz\n- Metamfetamina to taka kokaina dla ubogich - mówił Jacek Wrona, który jest biegłym sądowym w sprawach związanych z narkotykami. Tłumaczył także działanie tego środka psychotropowego, który jest łatwy w produkcji i działa silnie pobudzająco i energetycznie. Zaznaczył przy tym, że pozorne znoszenie zmęczenia doprowadza organizm do nadmiernej eksploatacji.\n- Często jest stosowana przez osoby, które chcą być pobudzone, chcą uniknąć senności czy zrzucić wagę - podsumował Jacek Wrona.\nWypadek autobusu w Warszawie. Wiceszef MS: odpowiedzialność ponosi włodarz miasta\nCiężka droga wyjścia\nGość audycji przypomniał, że w czasie II wojny światowej siły zbrojne stosowały amfetaminę i jej pochodne. Nawet w latach 80. XX wieku można było kupić w polskiej aptece legalnie tzw. tabletkę energetyczną.\n- Pozwalało to prowadzić działania, zachowywać wzmożoną świadomość przez dłuższy okres. Ale coś za coś - stwierdził gość audycji i dodał, że powrót do normalnej kondycji organizmu po stosowaniu substancji trwa miesiące, a nawet lata. Zaznaczył, że fizycznej regeneracji towarzyszy często terapia psychologiczna.\nW audycji mowa również była o możliwych powodach stosowania jej przez warszawskich kierowców i poddawaniu ich kontroli.\n13:14 _PR24_AAC 2020_07_08-10-08-36.mp3 Jacek Wrona o działaniu metamfetaminy i skutkach jej stosowania (Temat Dnia/ Gość PR24)\nGość: Jacek Wrona\nZobacz więcej na temat: POLSKA polityka Michał Rachoń Polskie Radio 24 narkotyki Warszawa transport publiczny transport miejski komunikacja miejska autobus\nOstatnia aktualizacja: 02.12.2020 10:10\nGłówny Inspektor Transportu Drogowego Alvin Gajadhur podczas briefingu prasowegoFoto: PAP/Rafał Guz\n00:14 10772713_1.mp3 GITD skontrolował warszawską komunikację miejską (IAR)\nZobacz więcej na temat: komunikacja miejska Warszawa transport publiczny transport miejski Alvin Gajadhur bezpieczeństwo POLSKA


Oppo R9 i R9 Plus w TENAA. Jest dobrze, ale miało być lepiej | gsmManiaK.pl\n03.03.2016 , Damian Kucharski Newsy Oppo Phablety Telefony\nTENAA po raz kolejny dzisiaj zdradziło wygląd i specyfikację niezaprezentowanych jeszcze smartfonów – tym razem są to dwie propozycje Oppo – R9 i R9 Plus. Phablety te będą solidnie wyposażone, jednak pierwsze informacje były bardziej optymistyczne.\nSerwis GizmoChina odnalazł w bazie TENAA Oppo R9 i R9 Plus, dwa nowe phablety w ofercie chińskiego producenta Oppo. Poprzednie informacje o nich (a właściwie o jednym z nich) okazały się nie do końca prawdziwe, dlatego warto wyprostować całą sprawę.\nOppo R9 zostanie wyposażony w 5.5-calowy wyświetlacz o rozdzielczości Full HD (1920×1080). Jego sercem będzie nieznany z nazwy ośmiordzeniowy procesor o taktowaniu 1.95/2 GHz, którego nie da się jednoznacznie zidentyfikować z prostego powodu – układów o takiej charakterystyce jest naprawdę sporo i mimo że źródło spekuluje, że jest to MediaTek helio X10, to nie bierzcie tego za pewnik. Za wydajność energetyczną będzie odpowiadać bateria o pojemności 2850 mAh, na dane użytkownika producent przeznaczy 32 GB pamięci, a całość zostanie zamknięta w metalowej obudowie o grubości zaledwie 6.5 mm..\nOppo R9 Plus będzie większym i lepiej wyposażonym wariantem, przynajmniej pod kilkoma względami. Phablet będzie charakteryzował się 6-calowym wyświetlaczem Full HD (nie potwierdziły się więc informacje o WQHD), ośmiordzeniowym procesorem o taktowaniu 1.8 GHz, którym prawie na pewno będzie Qualcomm Snapdragon 652 (a pierwsze plotki mówiły o Snapdragonie 820), 64 GB pamięci wewnętrznej, baterią o pojemności 4120 mAh oraz obudową wykonaną z metalu, której grubość wynosi 7.4 mm, co przy takiej baterii jest naprawdę niezłym wynikiem.\nPozostałe elementy specyfikacji są wspólne dla obu phabletów, więc zaoferują one czujnik biometryczny zintegrowany z dotykowym przyciskiem domowym pod ekranem, 4 GB pamięci operacyjnej RAM, 16-megapikselowy aparat główny, slot na karty pamięci (do 128 GB) oraz pasywny Dual SIM. Oppo R9 i R9 Plus powinny zadebiutować 19 marca, a cena mocniejszego wariantu nie powinna przekroczyć 400 dolarów, choć na ten moment są to tylko spekulacje.\n« poprzedni wpis Samsung Galaxy A9 Pro, Galaxy J5 i Galaxy J7 (2016) w TENAA\nnastępny wpis » HTC Desire 816 otrzymał Androida 6.0 Marshmallow\nPodobne: pojemna bateria, 5.5-calowy wyświetlacz, 6-calowy wyświetlacz, metalowa obudowa, 16-megapikselowy aparat główny, Qualcomm Snapdragon 652\nCzekam na super vooc, oby to rozwiązanie doczekało się powszechnego wdrożenia.\n2850 mAh ? A idź pan w …\nA myślałem o zakupie r9 plus, a ale bez Snapdragon 820 to nie będzie top smartphone\nMam dosyć sytuacji w której producenci do smartfonów wkładają snapa 652 i uznają je za flagowce.\nW tej sytuacji średniaki nadal pozostają z dziadoskimi prockami…\nBędzie to albo mt6755 albo mt6795M jeśli redakcja zna inne procesory o takim traktowaniu 1950MHz to proszę podać, a nie pisać bzdury że jest ich bardzo dużo. Układy arm octa core z takim taktowaniem są obecnie tylko 2.\nTylko że nie uwzględniłeś np. tego, że nie wszystkie rdzenie muszą być taktowane takim zegarem albo że taktowanie 1.95 nie musi być maksymalnym taktowaniem dla procesora (bo to też się zdarza). No i kto powiedział, że na 100% będzie to MediaTek?\nPodałem co sugeruje źródło i asekuracyjnie postanowiłem nie wypisywać wszystkich możliwych opcji.


Sukienka Patea - beż SELFIEROOM\n» Sukienka Patea - beż\nBEŻOWA SUKIENKA PATEA\nDziewczęca sukienka w kolorze beżowym została wykonana z bawełnianego materiału o gładkim wykończeniu. PATEA posiada długi rękawek niezbędny, gdy za oknem pojawia się jesienno-zimowy klimat. Na optyczne wyszczuplenie całej sylwetki wpływa zastosowany dekolt odzwierciedlający kształt litery V. Równie istotnym detalem w przypadku naszej sukienki są subtelne obszycia, które są doskonale widoczne z bliska. Delikatnie rozkloszowany dół pomoże zatuszować drobne niedoskonałości sylwetki.\nDZIEWCZĘCA SUKIENKA Z DEKOLTEM W SEREK OD SELFIEROOM\nNiezależnie od nadchodzącej okazji nasza subtelna sukienka PATEA w kolorze beżowym będzie idealnym wyborem. Propozycja ze smakiem podkreśli wcięcie w talii, stawiając na estetetykę i kobiecość zarazem. W sezonie jesienno-zimowym warto uzupełnić ją o kozaki za kolano oraz klasyczną czarną kurtkę w stylu motocyklowym. Równie pięknie będzie prezentować się w zestawieniu ze szpilkami oraz małą zgrabną torebką.\n58 62 62 63


Góry Stołowe - dwie atrakcje z tamtych stron - places2visit.pl\nHome\tMiejsca\tGóry Stołowe – dwie atrakcje z tamtych stron\nby Joanna 19 marca, 2015\nWznosi się na wysokość 919 metrów n.p.m. i znajduje się na terenie Parku Narodowego Gór Stołowych, a także wchodzi w skład Korony Gór Polskich. Jest obowiązkowym punktem wycieczek szkolnych udających się w Góry Stołowe.\nDrogi na szczyt są dwie:\n– pierwsza prowadzi z miejscowości Karłów, gdzie znajduje się duży parking; idąc tą drogą mamy do pokonania m.in. 665 wybudowanych w XIX wieku schodów\n– druga droga to żółty szlak prowadzący od strony miejscowości Pasterka; jest to droga krótsza, ale za to bardziej „ekstremalna” z uwagi na to że trzeba się wspiąć przez las do góry bez żadnych udogodnień typu barierki, poręcze itd., ale za to samochód można zostawić na malutkim i darmowym parkingu przed wejściem na szlak\nNa pytanie którą drogę wybraliśmy, prawidłowa odpowiedź jest jedna: oczywiście, że drogę nr 2 🙂 Tak więc z naszym rezolutnym i prędkim 2 latkiem (w tamtym czasie) wspinamy się przez las w górę, co jest ciekawsze niż wchodzenie po schodach. I faktycznie droga wydaje się krótsza, ale jest dobrze oznakowana więc bez problemów docieramy do znajdującego się na szczycie Schroniska PTTK „Na Szczelińcu”. Przed schroniskiem są tarasy widokowe, gdzie można przyjemnie spędzić czas popijając kawę i oglądając widoki. Do schroniska nie da się w żaden sposób dojechać samochodem. Dlatego wszystkie produkty żywnościowe i nie tylko dostarczane są za pomocą specjalnej kolejki linowej, przystosowanej jedynie do przewozu towarów.\nNastępnie wchodzimy na teren labiryntu skał wokół Szczelińca, wejście jest płatne (jakieś symboliczne 5zł za bilet normalny), a trasa jednokierunkowa.\nTrasa prowadzi wzdłuż różnych formacji skalnych, które zazwyczaj mają swoje nazwy (np: Dzik, Niedźwiedź czy Wielbłąd), jak również udostępniono tam kilka punktów widokowych.\nNajniższe miejsce na tej trasie nosi nazwę Piekiełko.\nPoza tym raz idziemy ścieżką, raz po schodach, a czasem przeciskamy się wśród skał. Nigdzie nie było problemów z przejściem, nawet mając nosidełko na plecach, chociaż czasami szło się z nim na milimetry, ale nie musiałam go nigdzie zdejmować (w przeciwieństwie do Błędnych Skał, ale o tym później).\nMichałowi się tak podobało, że całą trasę przeszedł sam, jedynie na bardzo stromych zejściach czy podejściach korzystał z naszej pomocy.\nA tutaj już zbliżamy się do zejścia, na zdjęciach widać drogę i parkingi w miejscowości Karłów. Większość zwiedzających wraca właśnie tam. My musimy wrócić na nasz malutki parking, dlatego po prostu w pewnym momencie na rozwidleniu dobijamy na żółty szlak w kierunku samochodu.\nBłędne Skały to kolejny labirynt wśród skał oddalony od Szczelińca Wielkiego o jakieś 10 km. Miejsca parkingowe są dwa parkingi: jeden znajduje się przy głównej drodze (ale czeka nas potem ok. godzinny spacer do góry), a drugi tzw. „górny” pod samym wejściem na teren labiryntu. Ten górny parking charakteryzuje się tym, że bilet za samochód osobowy kosztuje 20zł i można na niego wjechać tylko o pełnej godzinie, natomiast zjazd jest możliwy tylko w połowie godziny.\nWejście na teren labiryntu to koszt ok. 7 zł za bilet normalny i obowiązuje również ruch jednokierunkowy. Zaraz za kasami biletowymi mijamy rodzinkę z małym dzieckiem niesionym w foteliku samochodowym (dla przybliżenia wielkości – coś w stylu Maxi Cosi City). Przy wszystkich naszych pochwałach dotyczących podróżowania z dziećmi, w tym przypadku ogarniają nas wątpliwości natury technicznej, że przecież oni się tam z tym fotelikiem nie zmieszczą za żadne skarby świata. Poszliśmy dalej i więcej ich nie spotkaliśmy. Ale Błędne Skały tym różnią się od Szczelińca Wielkiego, że tutaj jest o wiele ciaśniej. Bardzo często musieliśmy się schylać, przeciskać między skałami itd. Michał na szczęście również z radością szedł sam, a puste nosidełko z pleców wiele razy musiałam ściągać i nieść przed sobą, a miejscami nawet przeciskać bokiem. Dla nas cały urok właśnie w tym był, natomiast nie wyobrażam sobie w tych warunkach nieść dziecka w foteliku, bo na pierwszym zwężeniu się w najlepszym razie zaklinuje. Także Błędne Skały można spokojnie przejść z dziećmi, ale takimi które pójdą o własnych siłach (o wózkach już nawet nie wspominając).\nBłędne SkałygóryGóry Stołowekorona gór polskischroniskospacerSudetySzczeliniec Wielkiz dzieckiem\nKompleks Osówka i Twierdza Srebrna Góra\nKotlina Kłodzka na koniec urlopu\nSeba 20 marca, 2015 - 11:11\nFajne tereny na weekendowy wypad. Ja chyba z 3 razy byłem na Szczelińcu ale zawsze schodkami wchodziłem od strony Karłowa, trzeba to zmienić kolejnym razem 😉\nbalkanyrudej 20 marca, 2015 - 12:40\nGóry Stołowe pod wieloma względami to jedne z ciekawszych gór w Polsce. Byłam w nich kilka razy, o różnych porach roku i są zachwycające. Idealne miejsce dla dzieci, które mogą wymyślać, co przypomina konkretna skała 🙂\nKasia Z 21 marca, 2015 - 18:19\nbardzo fajny pomysł na lajtową wycieczkę, zwłaszcza z dziećmi 🙂 ja szczerze, mówiąc,chyba bym nie poszła….lubię przestrzeń, a w takich szczelinach chyba bym poczuła lekką klaustrofobię 🙂\nMucha w sieci 22 marca, 2015 - 13:55\nTo jest jedno z moich ulubionych miejsc! Rodzice często mnie tam zabierali i zawsze wszystkim będę je polecać 🙂\nAgnieszka 22 marca, 2015 - 15:12\nPrzepiękne miejsce, aż miło popatrzeć na zdjęcia. 🙂 Jeśli dobrze rozpoznaje miejsce i pamięć mnie nie myli, wydaje mi się, że byłam tam wiele lat temu na jednej ze szkolnych wycieczek. Chyba najwyższy czas wrócić!:)\nStopa w stopę 22 sierpnia, 2016 - 12:41\nJejku, jak pięknie jest na Szczelińcu! Niestety, nie dotarliśmy tam przez złą pogodę… dopiero teraz widzę, ile straciliśmy! Całe szczęście, że znamy choć Błędne Skały 🙂\nGratulacje dla (wówczas) 2-latka!\nszczeliniec czy dla osob przy kości? 26 czerwca, 2018 - 09:49\nCzy bedac osoba przy kości 85kg przejde przez szczeliniec boje sie ze zaklinuje sie gdzies czy sie nie obawiac??\nAsia 26 czerwca, 2018 - 10:51\nMyślę, że można spróbować. Chodzili tam różni ludzie, a przed wejściem nie było znaku informacyjnego, że osoby powyżej iluś kg się nie zmieszczą. Można jedynie wybrać dzień/termin gdzie nie będzie tłumów ludzi żeby się niepotrzebnie nie stresować, że za Tobą kolejka stoi i czeka. Będąc tam miałam na plecach duże turystyczne nosidło (bo syn szedł na nogach) i nie musiałam go ściągać 🙂


Sołżenicyn - KONSERWATYZM.PL – Portal Myśli Konserwatywnej\nSanocki: Rosjo wyciągamy rękę!\n19 maja 2017 18 maja 2017 Redakcja Konserwatyzm.pl\nW latach PRL mieliśmy poczucie zniewolenia przez ZSRR – czyli w potocznym rozumieniu – przez Rosję. Rosja komunistyczna jawiła nam się jako kontynuacja carskiego imperium. W tej perspektywie patrzyliśmy zatem na wydarzenia związane z II Wojną Światową. Owszem – myślał przeciętny Polak – Armia Czerwona wkroczyła do Polski „wyzwalając” ją od Wehrmachtu, ale zaraz ustanowiła tu swoje panowanie, które trwa do dziś. W tym też duchu patrzyliśmy na ówczesną propagandę, a także obyczajowość polityczną tamtej epoki. Np. „bratnie wizyty Breżniewa”, sowieckie pomniki rozsiane po Polsce, […]\nRaźny: Rozpad ZSRR i powrót Rosji do chrześcijaństwa\n16 grudnia 2016 15 grudnia 2016 Redakcja Konserwatyzm.pl\n8 grudnia minęła 25. rocznica rozpadu ZSRR, dającego początek dalszym procesom dezintegracyjnym w Europie, a jednocześnie integracyjnym – w ramach UE i NATO. Rozpad miał cywilizowaną formę rozwiązania Związku Radzieckiego i podpisania tzw. porozumień białowieskich. W rzeczywistości oznaczał krach totalitaryzmu komunistycznego i całkowitą dyskredytację jego podstawy – ideologii komunizmu. Wieloaspektowość tych procesów rzutuje po dzień dzisiejszy na wyjaśnienie upadku państwa radzieckiego i komunizmu. Główną rolę w interpretacji tego wydarzenia odgrywa jednak polityka historyczna panującej opcji politycznej, coraz bardziej widoczna zarówno w dziedzinie nauk społecznych, jak […]


Operacja Plastyczna Brzucha - Pastelink.net\nWYNIKI KONKURSU O HENRYKU SIENKIEWICZU. Istnieje wyraźna skłonność do preferowania stosowania technik małoinwazyjnych, jakie są minimalnie traumatyczne dla pacjenta i dostarczają dobre wyniki. 12.10.1973 r. Uczniowie marek Także swego Liceum wzięli udział w Powiatowej Olimpiadzie w pływaniu. 12.10.1973 r. Za wkład w konkursie „XXX rocznica LWP w filmie” uczennice Maria Letyk i Małgorzata Moszek otrzymały dyplom uznania. 9.10.1973 r. W konkursie na „Tak pracujące szkolne koło LOP w Polsce” w roku szkolnym 1972/73, nasze koło zainteresowało I zajęcie w strukturze liceów ogólnokształcących i nagrodę pieniężną w wysokości 5000zł. STATUETKA ŻUBRA na pewne pozostała w naszej szkole. W sztafecie 8x50m chłopcy zajęli III miejsce. 30.10.1973 r. W spartakiadzie klas I szkół średnich dziewczęta w piłce koszykowej i siatkowej zajęły II miejsce, a mężczyźni w piłce koszykowej zajęli III miejsce. IIIa zajął I miejsce. Jeśli partner czuje, że kojarzy się wytrysk, partnerka powinna przycisnąć trzema palcami miejsce otrzymujące się pomiędzy jądrami a odbytem, a więc w ważnym punkcie krocza.\nRozmawiając z kobietami, którzy żyją kryzys więzi małżeńskiej, proszę im, że gdy naprawdę kochają swoje dzieci, to miłość rodzicielska powinna ich znacznie motywować do przezwyciężania trudności małżeńskich także do odnawiania ich wzajemnej miłości. 3. Osoby zajmujące udział w zebraniu Rady Pedagogicznej są obowiązane do nieujawniania spraw poruszanych na zebraniu Rady Pedagogicznej, które mogą naruszać dobra osobiste uczniów czy ich rodziców, a także opiekunów także własnych ludzi szkoły. Warto jeszcze zwrócić uwagę na muzykę relaksacyjną, dzięki której zredukujemy poziom lęku i poczucie niepokoju. Dzięki Bogu Piotr dał się namówić na samą z najstarszych w centrum knajpek, koło fontanny, która pozwalała ożywczą, ratującą istnienie w upale mgiełkę. Temat: „Bądźcie we mnie” - moje przebywanie w Jezusie. IVa, III S. Szubińska kl. IVa, V Aleksandra Mierzwicka - kl. 20.03.1973 r. Reprezentacja naszego Liceum w zestawie: 1. Barbara Ficoń IIIb, 2. Sylwia Kopytko IId, 3. Aleksandra Mierzwicka Id w Turnieju Myśli o Śląsku, w eliminacjach powiatowych zajęła II miejsce.\n30.04.1973 r. W zwykłym biegu przełajowym między pomnikami o puchar przewodniczącego PPRN drużyna w zestawie: D. Roniewicz - kl. 29.04.1973 r. Reprezentacja polskiej grupy w zestawie: Krzysztof Staszewski - kl. IIa, K. Staszewski - kl. IIa, Wśród klas najlepszymi są: klasa Ia, klasa IIa, klasa Id. 30.01.1974 r. Po początkowym okresie najlepszymi uczniami w nauce są: I T. kartkówka . W późniejszym okresie rehabilitacji, nawet do 3 miesięcy, należy zwolnić z wybranych zabiegów kosmetycznych, opalania się i uzyskiwania z sauny. Podstawy higieny osobistej. Celem tych środków jest spędzenie z powierzchni ciała zanieczyszczeń, na które poświęcają się: kurz, pył, bakterie, pot i tłuszcz oraz złuszczony naskórek. Orszak liczył kilkaset osób; tworzył go krucyfiks, po obu stronach orszaku szli biskupi w strojach żałobnych, orkiestra wojskowa oraz kompania reprezentacyjna Wojska Polskiego w umundurowaniu trzech rodzajów sił zbrojnych. Świadectwo z paskiem 2020 otrzymają ci uczniowie, którzy uzyskali średnią minimum 4,75 oraz otrzymali zachowanie bardzo pomocne lub wzorowe.\nZachęcanie do przygotowania działań wymagających, konstruowania, wycinania, modelowania, bycia form przestrzennych oraz tworzenia (klocki, puzzle, układanki). Na kierunku biologia na przygotowaniach niestacjonarnych II stopnia oferujemy kształcenie w ramach dwóch nowych umiejętności biologia i zdrowie mieszkańca i różnorodność biologiczna. Najczęściej oglądane a daleko możliwe współczesne zagrożenia to przede każdym terroryzm; antagonizmy religijne, etniczne, narodowościowe także zagraniczne; wojny domowe oraz konflikty zbrojne. Najczęściej widuje się zapis przez podwójne podstawowe i i podwójne n, choć słownik dopuszcza zapis milenium na równi z millennium. IIa - bieg na 50m przez płotki. Ie - piłka ręczna dziewcząt, klasa IIa - siatkówka dziewcząt, klasa IIIb - koszykówka dziewcząt, klasa IIa - piłka ręczna chłopców, klasa IIa - siatkówka chłopców, klasa IIa - koszykówka chłopców. IIIb - ruch na 400m Jan Adamczyk kl. Mieczysław Kuleszyński kl. IIb - kurs na 50m przez płotki Grażyna Korpul kl. IIIb - trend na 50m Małgorzata Matuszewska kl. IIIb - ruch na 50m Mieczysław Kruk kl.\nMy Website: https://superedukacjer.pl/artykul/2988/kontur-postaci-czowieka


Ksiądz z Poznania napisał skandaliczny list do byłej parafianki: "On obraził się na Pana Boga, bo jego żona nie może mieć dzieci!" | Poznań Nasze Miasto\nRedakcja 20 lutego 2021, 12:56\nChoć pani Karolina wystąpiła z Kościoła Katolickiego w 2019 r., kilka dni temu otrzymała osobliwy list od proboszcza parafii p.w. Najświętszej Bogarodzicy Maryi, która mieści się na poznańskim os. Stare Żegrze. Robert Woźniak\nMieszkanka poznańskich Rataj, pani Karolina w 2019 r. postanowiła wystąpić z Kościoła Katolickiego i dokonać apostazji. W parafii, do której była przypisana, czyli parafii p.w. Najświętszej Bogarodzicy Maryi na poznańskim os. Stare Żegrze złożyła odpowiednie pisemne oświadczenie oraz wszystkie wymagane dokumenty.\nKsiądz z Poznania napisał skandaliczny list do parafianki\n- Nie mogłam już dłużej tolerować wypowiedzi duchownych i stanowiska Kościoła w sprawach związanych z mniejszościami seksualnymi, które obrażają osoby LGBT\n- opowiada pani Karolina. Choć od tego czasu minęły prawie dwa lata, kilka dni temu mieszkanka Rataj w swojej skrzynce znalazła list od proboszcza swojej dawnej parafii - ks. prałata Henryka Szymczaka.\nCzytaj też: Ile kosztują lekcje religii w wielkopolskich szkołach i przedszkolach? Powstaje specjalna mapa\n"Informacja dla Karoliny, którą też lubię! - 18 II to 25 lat od konsekracji, poświecenia naszej Świątyni" - pisze duchowny. Dalej w liście opisuje budowę świątyni. "Świadomość ważności wybudowania świątyni była ogromna. Niektórzy mówili może szkoła, może przedszkole, żłobek. Jednak ogromnie większość z przekonaniem mówiła Dom Boży" - wspomina proboszcz. Ks. Szymczak podkreśla ogromny udział parafian w powstaniu świątyni i dziękuje im za pomoc, a także włączanie się w inicjatywy budowy studni w Sudanie czy pomocy dla Kościoła na Ukrainie.\nPodaje również statystyki dotyczące chrztów, bierzmowań, sakramentów małżeństwa, których kapłani udzielili w parafii na os. Stare Żegrze. List kończy się jednak w wyjątkowo osobliwy sposób: "ze wspólnoty wystąpiły przez 25 lat 2 osoby w miarę dorosłe: to ...(tu pada imię - przyp. red.) ale on obraził się na Boga bo jego żona nie może mieć dzieci! Ks. Henryk - ten to Cię wykreślił z Kościoła tak jak chciałaś!" - kończy proboszcz.\nCałą treść listu znajdziesz w galerii:\n- Jestem zniesmaczona - twierdzi poznanianka\n- Byłam zaskoczona i zniesmaczona, kiedy to przeczytałam. Po pierwsze nie jestem już parafianką, po drugie ksiądz wskazał na inną osobą i poinformował mnie o jej osobistych problemach. Co prawda wymienił tylko imię mężczyzny, ale zamierzam zapytać Generalnego Inspektora Danych Osobowych, czy proboszcz miał prawo operować takimi danymi - mówi pani Karolina. - Nie wiem, co chciał osiągnąć tym pismem ksiądz Henryk, może ma być ono straszakiem dla innych osób, które chcą wyjść z Kościoła i formą ich napiętnowania - zastanawia się poznanianka.\nSprawdź również: Ks. Radek Rakowski: Nie krytykuję osób LGBT, bo codziennie widzę ich twarze. To nie są obywatele drugiej kategorii\nPróbowaliśmy dodzwonić się w piątek do parafii p.w. Najświętszej Bogarodzicy Maryi, jednak nikt nie odbierał telefonu. Wysłaliśmy również pytania mailem bezpośrednio do proboszcza, niestety pozostały one bez odpowiedzi.\nBudżet obywatelski 2016: Ruszyło liczenie głosów [zdjęcia]\nMateriał oryginalny: Ksiądz z Poznania napisał skandaliczny list do byłej parafianki: "On obraził się na Pana Boga, bo jego żona nie może mieć dzieci!" - Głos Wielkopolski\nSkwer im. Marii i Lecha Kaczyńskich w Poznaniu został oficjalnie otwarty. Zobacz zdjęcia i wideo\nSkwer im. Marii i Lecha Kaczyńskich w Poznaniu został oficjalnie otwarty. W czwartkowe popołudnie, 21 października Michał Zieliński, wojewoda wielkopolski oraz...\nW poznańskim sądzie na ławie oskarżonych zasiadła Zofia Nierodzińska, wicedyrektor Galerii Miejskiej Arsenał w Poznaniu, która odpowiada za obrazę uczuć...


Transseksualizm w Indiach Zapraszam serdecznie do bloga\nLudzie transseksualni mają różne nazwy w różnych regionach Indii. Na północy ich nazywano Hidźra. (Jest to bardzo obraźliwe określenie) Hidźry zwykle rodzą się jako mężczyźni, ale ubierają się jak kobiety. Ubierają się w Sari i żyją w społecznościach przeznaczonych tylko dla nich. W Indiach Hidźry są uważane jako osobny płeć. ‚Trans gender‚ jest opcją, którą możesz wybrać w paszportach lub innych oficjalnych dokumentach.\nOprócz Hidźry, społeczność osób transpłciowych w Indiach ma inną grupę ludzi o nazwie Khotti. Oni często naśladują ruch i działania płci żeńskiej, i zachowują się jak kobiety w związku. To oznacza że są oni często penetrowani przez Hidźrowie w związku seksualnym. Różnią się od Hidźry z tym że, żyją osobno i nie mają ceremonii inicjacji którą wielu Hidźrowie mają w swojej społeczności (jak odcięcie własnego penisa, jąder, moszny itp.)\nStatus społeczny Hidźrów i Khotti w Indiach jest żenujące. Większość z nich pracują jako prostytutki. Oni są często ofiarami brutalności (głównie przez ludzi którzy płacą za seks z nimi) i są nękani przez choroby takie jak AIDS. Nie ma mowy o edukacji w społeczności osób transpłciowych, ponieważ wiele z nich nie może funkcjonować jako normalni ludzie na codzień.\nW północnych Indiach ludzie Hidźrowie są często zapraszani na wesela i ceremonie narodzin. Na przekór ich statusu społecznego, niektórzy ludzie uważają że oni przynoszą dobrobyt i dobrą wolę. Tańczą i śpiewają w wielu częściach północnych Indii. Ludzie wierzą że oni przynoszą szczęście i fortunę.\nZ racji tego że mieszkam na południowej Indii, nie miałem żadnej okazji aby zobaczyć Hidźrów na codzień. Oni odwiedzali czasem południowy część kraju, i ludzie często patrzyli na nich i podziwiali. W południowych Indiach jest znacznie mniej ludzi transpłciowych(z wyjątkiem stanu Tamilnadu)\nMam bardzo ciekawe wspomnienie z mojego dzieciństwa dotyczące osób transpłciowych. Mieliśmy Pana mieszkającego w naszym osiedlu, który był żonaty i mieszkał ze swoją żoną i dziećmi. Ludzie mówili że często ubierał się w białe sari i stał na balkonie patrząc na pieszych. Ja przez długi czas tego nie wiedziałem, ale pewnego dnia zobaczyłem to na własne oczy i prawie pomyślałem że widziałem samego ducha. Nie mogłem uwierzyć w to co wiedziałem. Wkrótce ta rodzina musiała opuścić swoje mieszkanie, ponieważ sąsiedzi skarżyli się na jego zachowania. Byłem za młody żeby zrozumieć co wtedy zrobił ten człowiek. Teraz gdy o tym myślę, fascynuje mnie ta historia.


Testowanie produktów i nie tylko : Testowanie z Eveline Cosmetics:Balsam SPA professional pistacja i migdał\nTestowanie z Eveline Cosmetics:Balsam SPA professional pistacja i migdał\nZapraszam na recenzję luksusowego balsamu Eveline Cosmetics\nPrezentowany balsam jest balsamem luksusowym z serii SPA Professional pistacja - migdał.\nBalsam mieści się w zielonej połyskującej tubce o pojemności 200 ml.Połysk jaki został nadany tubce sprawia wrażenie produktu luksusowego jakim jest przez co jeszcze bardziej zachęca do wypróbowania zawartości.Jak możemy wyczytać balsam posiada 5x ultraodżywienie,3x moc regenerujących olejków,5% UREA,a do tego nie posiada parabenów zapewniając supernawilżenie przez 24h.Z tyłu opakowania znajdziemy informacje o właśćiwościach najważniejszych składników i sposobie użycia.Balsam prezentuje się jako lekka kremowa konsystencja w białym kolorze,która szybko się wchłania.Zapach jest pięknym zapachem pistacji i migdała,który bardzo przypadł mi do gustu.Po zastosowaniu moja skóra stała się delikatniejsza i nawilżona i pozostała taką przez cały dzień.Ze względu na właściwośći i piękny zapach balsam sprawdził się idealnie i z całą pewnością będę go używać.\n- Luksusowy wygląd\nAutor: Domi Domi o 21:08\nEtykiety: balsam, ciało, Eveline Cosmetics, kobieta, kosmetyki, luksusowy, migdał, nawilżanie, opinia, Opinie o produktach, pistacja, recenzja, spa professional, sucha skóra, testowanie, uroda, wygląd\nKosmetykoFanki 26 listopada 2015 15:33\nJest świetny <3 Również obserwuje z przyjemnością :)\nDomi Domi 5 sierpnia 2016 19:55\nTo prawda.Dziękuje za komentarz i obserwacje :)\nEveline Cosmetics Official 21 kwietnia 2016 21:12\nWitaj! Cieszymy się z pozytywnej opinii dotyczącej naszego produktu. Zachęcamy do dalszych testów. Pozdrawiamy\nDomi Domi 5 sierpnia 2016 19:54\nZ przyjemnością podejmę się dalszych testów :)\nTestowanie z Eveline Cosmetics:Balsam SPA professi...\nTestowanie z Eveline Cosmetics:Lakier Mini Max qui...


Rząd przyjął projekt noweli wprowadzający kary za sprzedaż kopciuchów - BiznesAlert.pl\nRząd przyjął projekt noweli wprowadzający kary za sprzedaż kopciuchów\n21 maja 2019, 14:00 Alert\nZa wprowadzanie na polski rynek tzw. kopciuchów będą grozić kary; Inspekcja Handlowa zyska uprawnienia w walce z handlem kotłami na paliwo stałe, które nie spełniają wymogów – zakłada projekt nowelizacji ustawy przyjęty we wtorek przez rząd – poinformował resort przedsiębiorczości i technologii.\n„Za wprowadzanie na polski rynek tzw. kopciuchów będą grozić kary; Inspekcja Handlowa zyska konkretne uprawnienia w walce z handlem kotłami na paliwo stałe, które nie spełniają wymogów – zakłada projekt nowelizacji ustawy Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o inspekcji handlowej, który przyjął dziś rząd” – poinformowało w komunikacie Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii. Resort przekazał, że celem MPiT, które przygotowało projekt, jest poprawa jakości powietrza w Polsce. „Projekt noweli to kolejny, po nowelizacji rozporządzenia dot. wymagań dla kotłów na paliwo stałe, krok, który pomoże w walce ze smogiem” – czytamy.\nResort wyjaśnił, że nowela ma uzupełnić istniejący system wymagań dla kotłów na paliwo stałe, wprowadzanych do obrotu na terenie Polski. „Jej celem jest też wzmocnienie uprawnień organów Inspekcji Handlowej do kontroli przestrzegania przepisów dotyczących wprowadzanych do obrotu urządzeń. A także wprowadzenie narzędzi umożliwiających ograniczenie importu kotłów niespełniających wymogów, z uwagi na istotny wpływ emisji zanieczyszczeń z tego typu urządzeń na zdrowie mieszkańców kraju” – napisano.\nMinisterstwo podało, że według szacunków, na polski rynek trafia około 200-250 tys. kotłów na paliwa stałe rocznie. Zastrzega jednocześnie, że dokładnych danych brakuje, ze względu na duże rozproszenie rynku i „szarą strefę” w handlu takimi urządzeniami, którą ocenia się na 20-25 proc. rynku.\nMPiT przekazało, że projekt noweli precyzyjnie wskazuje instytucje uprawnione do przeprowadzenia kontroli podmiotów wprowadzających do obrotu kotły na paliwo stałe. Sprawdzane będą m.in.: zgodność urządzeń z wymaganiami, w tym poprzez badania laboratoryjne kotłów, posiadanie odpowiedniej dokumentacji, świadectw, certyfikatów itp. Nowelizacja pozwoli także organom inspekcji na ograniczenie wprowadzania urządzeń do obrotu i – w przypadku wykrytych nieprawidłowości – nakładanie kar pieniężnych.\n„Zmiany mają na celu zapewnienie instytucjom kontrolnym odpowiednich środków finansowych na przeprowadzanie laboratoryjnej weryfikacji spełniania wymagań przez urządzenia” – wskazano. Według ministerstwa uszczelnienie systemu kontroli ma również ograniczyć nieuczciwą konkurencję, która reklamuje urządzenia wysokoemisyjne jako niskoemisyjne, posługując się fałszywymi świadectwami jakości kotłów lub sprzedając kotły bezklasowe pod innymi nazwami. Dodatkowo nowa regulacja pozwoli ograniczyć import z innych krajów Unii Europejskiej, Turcji i państw EFTA (będących stroną umowy o Europejskich Obszarach Gospodarczych) kotłów, które nie spełniają polskich wymogów. Umożliwi to skuteczne zwalczanie nadużyć, a producenci z tych krajów będą podlegać krajowym wymaganiom.\nCzyste Powietrze energetyka MPiT normy jakości kotłów Polska smog środowisko


Dzialka na sprzedaż - Stare Bogaczowice - SCS-GS-3560 - 3606.00m² - SUKCES NIERUCHOMOŚCI\nStare Bogaczowice Działka na sprzedaż\n72,10 zł/m2 cena: 260 000 zł\nNa sprzedaż oferuję działkę o powierzchni 3069 m2 w Starych Bogaczowicach.\nDziałka z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową.\nW chwili obecnej wylane fundamenty, media na działce.\nZapraszam na prezentację . Piękna, malownicza i spokojna okolica.\nSymbol oferty SCS-GS-3560\nPowierzchnia 3 606,00 m²


Wystartował Wizz Air Ukraina - Pasazer.com\nWystartował Wizz Air Ukraina\nPaweł Cybulak 11/07/2008 16:23 10\nWizz Air Ukraina zainaugurowała dziś (11.07) o godz. 6.00 pierwsze połączenie z portu lotniczego Kijów Borispol. Nowy samolot Airbus A320 ze 180 pasażerami na pokładzie odleciał do Symferopola.\nPierwsze niskokosztowe ukraińskie połączenia lotnicze zostały zainaugurowane przez ministra Transportu i Łączności Josypa Wińskiego, który przywitał pasażerów i przeciął wstęgę w celu upamiętnienia tego wydarzenia.\nWraz z inauguracją Wizz Air Ukraina przewoźnik potwierdził również, że od 15 września rozszerzy swoją krajową siatkę połączeń o loty z Kijowa do Charkowa i Zaporoża. Na obu trasach Wizz Air będzie początkowo oferować 3 loty tygodniowo.\n-Uruchomienie lotów na Ukrainie stanowi przełomowe wydarzenie i jesteśmy wdzięczni wszystkim osobom zaangażowanym w nie za wsparcie tej inicjatywy, w szczególności władzom ukraińskim i naszym partnerom biznesowym. Całkowicie obłożony samolot odlatujący dzisiejszego poranka oraz liczba zakupionych biletów w przedsprzedaży, która osiągnęła 30 000 wskazują, jak dobrze społeczeństwo Ukrainy reaguje na pojawienie się usług nisko-kosztowych linii lotniczych Wizz Air Ukraina. Nasz model biznesu oparty na wykorzystaniu nowego Airbusa A320 wychodzi naprzeciw oczekiwaniom podróżujących mieszkańców Ukrainy i zapewnia im niedrogie, bezpieczne i komfortowe podróżowanie. W niedalekiej przyszłości planujemy dalszy rozwój siatki połączeń krajowych i międzynarodowych z ukraińskich lotnisk – powiedziała Natasa Kázmér, dyrektor generalny Wizz Air Ukraina.\nWizz Air planuje także uruchomienie - po uzyskaniu odpowiednich pozwoleń - lotów międzynarodowych z Kijowa do Dortmundu, Mediolanu i Londynu.


20 lutego 2006 r. w sali konferencyjnej Miejskiej Biblioteki Publicznej w Radomsku odbyło się spotkanie\nmłodzieży gimnazjalnej z autorką książek, opowiadań i felietonów Ewą Nowak.\nW s z y s t k o, t y l k o n i e…\nEwa Nowak jest: warszawianką „z dziada pradziada”, arycypogodnym pedagogiem – terapeutą, uroczym gawędziarzem, autorką książek dla młodzieży mocno osadzonych we współczesności, nasyconych dużą dozą psychologii, potraktowanej jednak z dystansem. Z jej felietonami i odpowiedziami na listy czytelników można zaznajomić się czytając „Cogito”, „Victora” „Juniora”, „13”. Wcześniej była współpracownikiem „Filipinki”. Jest autorką opowiadań ze szkolnych podręczników. Wiele wątków z biografii Ewy Nowak ma swoje odniesienia do świata przedstawionego w powieściach. Tematy przeżyte, przemyślane, przenicowane zyskują na lekkości, są odciążone od natrętnego moralizatorstwa, a dzięki humorowi – łatwe do przyswojenia. Książki, mocno osadzone w realiach początku XXI wieku, próbują nazywać i oswajać rzeczywistość doświadczaną na co dzień przez każdego czytelnika.\nPierwsza książka „Wszystko, tylko nie mięta” powstała z wewnętrznej potrzeby. Stąd zapewne cała galeria postaci ciepłych, pogodnych i z lekka – naturalnie pozytywnie – zakręconych. Przedstawicieli rodziny Gwidoszów i bliskich im mentalnie znajomych odnaleźć można w kolejnych książkach Nowak: „Diupa” (pisana w przekonaniu, że nikt nie zechce jej opublikować), „Lawenda w chodakach” (podróżowanie po to, by napisać książkę), „Krzywe 10” (rzecz pisana dla siebie)… Książki wychodzące w serii „Klub Trzynastki” (Chłopak Beaty, Cztery łzy, Lina Karo, Furteczki, Piątki) koncentrują się wokół jednego ważnego problemu psychologicznego i za pośrednictwem wielu bardzo różnorodnych przykładów, obrazują jak pokonywać podobne sytuacje w swoim życiu. Postaci i zagadnień poruszanych w powieściach Ewy Nowak jest tak wiele, iż nietrudno odnaleźć znajome przeżycia, odczucia, tematy, dzięki którym można patrzeć na siebie z większym dystansem.\nAutorce „Lawendy” udało się niezwykle szybko nawiązać kontakt z młodymi słuchaczami dowartościowując ich drogę życiową, która – z powodu urodzenia się w małym mieście – z góry skazana jest na podróże uczelniane i różnorodność oraz poprzez odwołanie się do wspólnych doświadczeń, jak obserwowanie narodzin zwierząt. A nade wszystko dzięki umiejętności dostrzegania we wszystkim pozytywnych stron. I otwarciu na różne życiowe doświadczenia.\nInspirująca dla sali okazała się 15 minutowa lekcja pisania powieści. Wychodząc z założenia, iż „nie należy kraść cudzych pomysłów, gdyż ich się nie czuje”, autorka zaproponowała wspólne, aczkolwiek „niesprawiedliwe tak jak życie”, wymyślanie bohaterów powieści. Wybór Bełchatowa na miejsce akcji, Jagody jako imienia „obecnego” na sali, poprzez odwołanie się do znanych z autopsji prawie wszystkim słuchaczom relacji z rodzeństwem, udało się Nowak rozbudzić emocje znane każdemu piszącemu, gdy uświadamia sobie siłę i odpowiedzialność płynącą z powoływania do istnienia nowego literackiego bytu. Praca domowa zadana słuchaczom przez autorkę: wymyślenie problemu, wokół którego mogłaby skoncentrować się akcja projektowanej powieści, zmobilizowała wszystkich do pospiesznego przyjrzenia się własnym problemom. Ta lekcja pisania powieści była doskonałym przykładem na to, że psychologia w praktyce potrafi być twórcza.\n/Być może uda się uzupełnić tekst fotografiami jeśli ktoś posiada takowe i zechce przesłać – Redakcja Z.W/