"Marcowe Migdały" – 1990 rok – Plac Piłsudskiego we Wrocławiu | Karłowice - Różanka\nFilm kręcony na placu Piłsudskiego na Karłowicach we Wrocławiu w 1989 roku. Data zakończenia produkcji 1990 rok.\nPolski film fabularny. Film opowiada o trudnych losach Polaków żydowskiego pochodzenia zmuszonych w 1968 roku do wyjazdu z Polski w wyniku nagonki stworzonej przez władze komunistyczne PRLu. Plac Piłsudskiego we Wrocławiu (Karłowice) zagrał rynek małego prowincjonalnego miasteczka (Lublimia).\nPremiera: 1990. 02. 05\nMałgorzata Piorun: Ola Kos\nMonika Bolibrzuch: Bronka\nRobert Kowalski: Maciek Ankiewicz „Andżulina”\nRobert Gonera: Jacek Zybiga „Hefajstos”\nMaciej Orłowski: Wojtek Marciniak\nOlaf Lubaszenko: Tomek\nPiotr Siwkiewicz: Marcyś Siedlecki\nIgor Przegrodzki: profesor Olszyna\nZdzisław Sośnierz: Heniek, robotnik w miejscowej fabryce, sublokator Tomka\nStanisław Brudny: dziadek Tomka\nHanna Skarżanka: dyrektorka liceum\nJolanta Nowak: nauczycielka\nZdzisław Kuźniar: Kos, ojciec Oli\nMarek Wrona: „Prymus”\nAndrzej Mastalerz: „Palacz”\nHalina Wyrodek: Ela, żona Heńka, sublokatorka Tomka\nAndrzej Mrozek: Haneman, dyrektor miejscowej fabryki\nJerzy Matysiak: mówca na wiecu\nMagdalena Curyk: Magda\nSimona Dulęba: uczennica\nTomasz Majeran: zetemesowiec\nBeata Wnęk: studentka\nHenryk Niebudek: nauczyciel; nie występuje w czołówce\n„Marcowe migdały” to film o pokoleniu dzisiejszych pięćdziesięciolatków, których młodość przypadła na koniec lat sześćdziesiątych. Mając naście lat zetknęli się ze sprawami, których do końca nie rozumieli. W roku 1968 dowiadywali się o tym, że jeden z nich jest dobrym Polakiem, a drugi nie, bo jest syjonistą. „Rozpoczęło się masowe opuszczanie kraju. Marcyś, jeden z bohaterów filmu to postać autentyczna – szkolny kolega Radosława Piwowarskiego, też nie chciał wyjeżdżać.\nNa Dworcu Gdańskim odbywały się sceny wręcz dramatyczne. Całe klasy żegnały swoich kolegów, nauczycieli.” – opowiada Radosław Piwowarski. W „Marcowych migdałach” – podobnie jak w innych swoich filmach – reżyser zawarł wiele wątków osobistych. Przypomniał atmosferę małego miasteczka z końca lat sześćdziesiątych, podobnego do tego w jakim sam się wychował, marzenia i problemy ówczesnych nastolatków. Początek marca 1968 r. Mieszkańcy małego Lublimia czekają na dworcu, by powitać pociąg przyjaźni z Czechosłowacji. Wśród nich są uczniowie XIc i nauczyciele. Tymczasem pociąg nie zatrzymuje się. Tomek – szkolny literat i fotograf – otrzymuje od dyrektorki polecenie opisania w gazetce ściennej serdecznego przyjęcia czeskich przyjaciół i przebiegu ich wizyty.\nChłopiec odmawia. Przyjaciel Tomka, Marcyś, urządza prywatkę dla całej klasy. Później chłopcy czytają w gazecie artykuł niejakiego Wilka, który opisał orgie bananowej młodzieży, odbywające się w domu Marcysia, demoralizującego polską młodzież. Wolna Europa podaje, iż w Warszawie ORMO bije studentów za „Dziady”. A rano cała szkoła maszeruje na rynek, by wziąć udział w „spontanicznym” proteście klasy robotniczej przeciw wichrzycielom oraz zademonstrować wierność wobec partii i tow. Wiesława. Tomek wiesza w szkolnej gablocie zdjęcia Oli. Jej twarzy nie widać, natomiast na pierwszym planie widnieje jej goła pupa, ze śladami pobicia. Ola została pobita przez ojca, funkcjonariusza UB. W szkole z powodu tych zdjęć wybucha skandal, Tomek zostaje zawieszony w prawach ucznia. Ratuje go Marcyś, który bierze całą winę na siebie. Wkrótce i tak będzie musiał wyjechać z Polski. Tomek idzie do Marcysia. Na jego widok uciekają ze schodów trzej mężczyźni. Chłopiec podnosi spadającą puszkę z farbą i pędzel, zaczyna ścierać z drzwi napis „Żyd”. Pojawia się Marcyś i pluje koledze w twarz. Tomek wydaje całą rentę dziadka na prywatkę, którą organizuje dla całej klasy. W dniu prywatki umiera dziadek chłopca. Nieoczekiwanie na imprezie pojawia się Marcyś. Nie chce wyjeżdżać z ojcem. Nie przychodzi natomiast Ola, która przekazuje Tomkowi przez koleżankę olejek migdałowy, którym zawsze pachniały jej włosy. Marcyś próbuje podciąć sobie żyły. XIc znów na dworcu – żegna Marcysia. W ostatniej chwili na peronie pojawia się Tomek i w biegu podaje Marcysiowi legionową szablę dziadka. Pochwa zostaje mu w ręku. Na ekranie pojawiają się adresy dawnych kolegów z XIc. Marcyś Siedlecki – Izrael, Wojtek Marciniak – Berlin Zachodni, Jacek Zybiga – USA, Maciek Ankiewicz – Paryż. Ola Kos – adres nieznany.” (cyt. z www.filmpolski.pl).\nTablica pamiątkowa na budynku na Placu Piłsudskiego 15 we Wrocławiu.\nMapa: jak znaleźć Plac Piłsudskiego we Wrocławiu:\n← Piwiarnia Karłowiczanka\nHistorie Różankowe →\n5 maja 2017 K. Bronicki Możliwość komentowania mikroGRANTY – 13. Edycji – dwa projekty na Karłowicach została wyłączona


#goitrogeny #dobre zdrowie #tarczyca\nCzym są goitrogeny\nWedług definicji, jest to grupa związków antyodżywczych. Należą do niej: tioglikozydy, glikozydy cyjanogenne, polifenole oraz hemaglutyniny. W zależności od rodzaju, mogą blokować przyswajanie jodu albo nasilać jego wydalanie. Goitrogeny nazywane są również substancjami wolotwórczymi, ponieważ przyczyniają się do powstawania wola tarczycowego. Wole tarczycy to powiększenie tego narządu, wywołane różnymi czynnikami. Może przebiegać z nadczynnością, niedoczynnością lub prawidłową czynnością tarczycy. Nadmierne spożywanie produktów, które są źródłem goitrogenów, na początku hamuje syntezę hormonu T4, a to z kolei przyczynia się do osłabienia konwersji w hormon T3. Zmniejszony poziom trójjodotyroniny i tyroksyny powoduje wzrost TSH i przerost masy tarczycy. Tak powstajewole tarczycowe. Należy jednak pamiętać, że wole może pojawić się również przy stosowaniu niektórych leków wywołujących niedoczynność tarczycy, takich jak na przykład stosowany w psychiatrii lit albo przepisywany przez kardiologów amiodaron.\nGoitrogeny obecne są we wszystkich częściach roślin, najwięcej znajdziemy ich jednak w nasionach. Osoby cierpiące na różne schorzenia tarczycy, w tym Hashimoto, często słyszą, że powinny uważać na zawierające je warzywa. Najbardziej zasobne w goitrogeny są soja oraz produkty z niej powstałe, np. tofu. Sporą ilość tych związków znajdziemy również w warzywach takich jak: kapusta, brukselka, kalafior, brokuły, rzepa, brukiew, gorczyca i szpinak.\nGoitrogeny mogą zaszkodzić wtedy, kiedy będą spożywane w dużych ilościach. Dobrym przykładem są kraje afrykańskie – tam odpowiednik mąki stanowi tapioka (sago -kasza wyrabiana z egzotycznej rośliny o nazwie maniok). W związkuz tym tamtejsza ludność spożywa goitrogeny codziennie, w ogromnych ilościach. Jest główne źródło przyjmowanych przez nich węglowodanów. W krajach europejskich zagrożenie jest zdecydowanie mniejsze.Po drugie, goitrogeny to związki lotne i podczas przetwarzania warzyw możemy pozbyć się ich aż 30%. Wystarczy, że będziemy je gotować bez pokrywki. Niestety, przez taki zabieg zmniejszymy również korzystny wpływ warzyw na nasz organizm. Pomocne będzie również mrożenie, a w przypadku produktów takich jak soja – moczenie przez kilka godzin przed ugotowaniem, w chłodnej wodzie. Uwaga: z soi usunięcie goitrogenów jest praktycznie niemożliwe. Raczej unikajmy soi.\nNie rezygnuj całkiem z zielonych warzyw\nPrzez popadanie w skrajność można ograniczyć sobie dostęp do wielu witamin i minerałów. Jarmuż, brokuł, czy kalarepa to bardzo odżywcze warzywa. Rośliny kapustowate dostarczają mnóstwo witaminy A, C, kwasu foliowego i witaminy K. "Zdecydowanie większy, negatywny wpływ na pracę tarczycy ma głodzenie się, drastyczne odchudzanie i stosowanie niskokalorycznych diet" – przekonuje Barbara Porębska, dietetyczka z portalu przeciwwaga.pl\nOstrożnie należy podchodzić do izoflawonów wchodzących w skład ziaren soi. Choć soja i produkty pochodne były promowane jako "zdrowe" i "fit", a mleko sojowe jako dobry zamiennik mleka krowiego, roślina ta może mieć negatywny wpływ na tarczycę. Zawarte w niej izoflawony działają jak kobiece hormony – estrogeny, ale również jako goitrogeny. Dlatego osoby cierpiące na choroby zapalne jelit, chorobę autoimmunologiczną tarczycy oraz choroby metaboliczne powinny soję ograniczać, a nawet całkowicie wyeliminować z diety.\nChoć goitrogeny w dużych ilościach mogą szkodzić osobom, które mają problemy z tarczycą, związki te są intensywnie badane jako substancje mające zapobiegać rozwojowi nowotworów. W naszym ciele przekształcają się bowiem w izotiocyjaniany, które mogą działać zabójczo na nieprawidłowe komórki. Co więcej, mogą być również czynnikami działającymi przeciwzapalnie.\n"Osoby, które są na przykład po operacji usunięcia tarczycy, albo których tarczyca nie produkuje już hormonów, nie muszą obawiać się goitrogenów. Całą potrzebną dawkę hormonów przyjmują w tabletkach przepisanych przez lekarza. W przypadku chorób tarczycy dieta jest niezwykle ważna, ale nie należy popadać w skrajność. Warto ustalić z wykwalifikowanym dietetykiem lub lekarzem zrównoważony jadłospis, w którym będzie zawarta odpowiednia ilość warzyw" – mówi Barbara Porębska.\n2018-08-08 12:30 1001 goitrogeny, dobre zdrowie, tarczyca


8 hot trendów - makijaż na lato 2014 - KobietaMag.pl\nDelikatny makijaż pastelowy\nMagia lat 60-tych\nZbuntowany Rock’N’Roll-owy look\n24-karatowy błyszczący look\nAnielskie czy: białe cienie do powiek\nZ przyjemnością informujemy Was, że trendy w makijażu w obecnym sezonie są bardzo atrakcyjne, pomimo, że niektóre z nich możemy odnaleźć także w poprzednich sezonach. Wprawdzie zdaniem wizażystów makijaż krok po kroku na lato 2014 powinien być minimalistyczny, istnieją jednak pewne charakterystyczne tendencje, które mogą Was naprawdę zainspirować do ujawnienia swojego wnętrza i jednoczesnego zaznaczenia swej odrębności. Do tych trendów w makijażu doskonale pasują minimalistyczne tatuaże damskie umiejscowione na dekolcie, za uchem czy na karku. Pamiętajcie, że obok prezentowanych tutaj fryzur na długie włosy, modna jest także fryzura bob.\nPoniżej znajdziecie 8 głowach trendów w makijażu na lato 2014\nDoskonały sposób, by uzyskać świeży i subtelny wygląd to właśnie pastelowy makijaż. Korzystaj z delikatnych korali i różowych odcieni szminek, subtelnych mlecznych cieni do powiek i lekko różowych róży do policzków. Taki makijaż pozwoli Ci osiągnąć wspaniały letni wygląd, który podkreśli barwę i subtelność Twojej letniej opalenizny.\nŚwieże pomarańczowe usta są z pewnością „trendy” tego lata. Mamy nadzieję, że te z Was, które lubią makijażowe eksperymenty, pokuszą się o wypróbowanie looku z ustami w tym kolorze. Zdajemy sobie sprawę z tego, że czerwona szminka jest zawsze 'Numerem 1 „, jeśli chodzi o „pomadkowe trendy”, jednak naprawdę sugerujemy, że wypróbować niektóre z tych wspaniałych odcieni pomarańczy, a tym samym wprowadzić pewną figlarność do Waszego wyglądu. Wybierz matowe wykończenie, jeśli odcień szminki to odważny pomarańcz, natomiast jeśli zdecydowałaś się na subtelniejszy odcień tego koloru – dodaj koniecznie połysk.\nJeśli chcesz dodać nowy kolor do swojej kolekcji cieni do powiek, to turkus lub każdy inny odcień błękitu powinien być tym wybranym. Niebieskie tonacje cieni do powiek, szczególnie te, które przypominają kolor szafirowy, są najgorętszym trendem tego lata. Nie ma prawie żadnej firmy kosmetycznej, która by nie zaproponowała tej kolorystyki cieni do powiek w tym sezonie.\nAby podkreślić swoją naturalną urodę, korzystamy z minimalistycznego makijażu i ukrywamy tylko widoczne niedoskonałości cery. Te bardzo gorące letnie dni są doprawdy idealnym okresem na wyczarowanie makijażu, którego nie widać. Eksperci od makijażu podpowiadają, aby w celu osiągnięcia naturalnego wygląd zastosować korektor tylko do tych fragmentów twarzy, gdzie jest to konieczne, lub użyć bazę na całą twarz i tylko podkreślić rzęsy mascarą. Aby osiągnąć świeższy wygląd, polecamy stosowanie delikatnego różu na policzki, ale należy uważać, aby stosować go umiarkowanie.\nLata 60-te są niewyczerpaną inspiracją jeśli chodzi o trendy w makijażu. Możesz po prostu zaadoptować pomysły z tamtych lat, takie jak „cat-eye” („kocie oczy”) czy „rzęsy lalki”. Wygląd ten osiągniesz rysując na górnej powiece grubą linię eyelinerem lub ołówkiem do oczu. Uzyskany efekt będzie tak samo uroczy, jak ten kilka dekad wcześniej. Efekt „rzęs lalki” można osiągnąć stosując kilka warstw tuszu lub po prostu używając sztucznych rzęs.\nMakijaż oczu typu „smokey” niewątpliwie przypomina nam o stylu grunge lat 90. Zdobył on jednak trwałe miejsce wśród odwiecznych trendów makijażu. Obrysuj oczy ciemnym eyelinerem lub ołówkiem, a następnie rozprowadź dokładnie na powiekach, w celu osiągnięcia delikatnie nachodzących na siebie odcieni. Wykończ make-up oczu poprzez zastosowanie innego ciemnego cienia do powiek. Najbardziej popularnym w tym sezonie jest odcień fioletu.\nBłyszczący look w toncji złotej jest ponadczasowy. Zostań Złotą Królową używając błyszczących cieni do powiek w tonacji miedzi i złota. Złoty cień uwypukli i nada dodatkowego kolorytu Twojej opaleniźnie.\nSpróbuj użyć do makijażu oczu białego eyelinera i gwarantujemy, że nie pożałujesz. Podkreślamy dolną powiekę, aby wizualnie zwiększyć oczy. Możesz też zastosować jakiś biały eyeliner w wewnętrznych kącikach oczu, w celu osiągnięcia bardziej wyrazistego wyglądu. Jednak najbardziej atrakcyjnym sposobem dla wyrażenia tego trendu jest namalowanie „fali” zwanej inaczej „skrzydłem” na górnej powiece. Jeśli niezbyt chętnie używasz białego eyelinera, można wyrzystać biały cień do powiek. Wizażyści sugerują połączenie białego cienia z czerwoną szminką.\nA w którym z tych trendów Wy się czujecie najlepiej? Nam podoba się najbardziej biały i z pewnością wkrótce go wypróbujemy na sobie!\n(178 głosów, średnia: 4,36 z 5)\nlilkawodna 5 lipca 2014 16:00\nPiękne dziewczyny w pięknych makijażach.\nmartucha180 5 lipca 2014 18:29\nSzafirowy look na tak, białe cienie nie!\nbbo 5 lipca 2014 20:06\nPastelowe propozycje i naturalny look najbardziej mi odpowiadają.\nBlack 6 lipca 2014 12:42\nA ja jak zawsze zbuntowany rock n roll! to w końcu cała ja :D:D:D\nas_sa 6 lipca 2014 22:32\nMój typ to pastelowy makijaż i naturalny-pięknie, świeżo, dziewczęco, idealnie\nmartus2833 15 sierpnia 2014 10:47\nW to lato odważyłam się na szalony błękit na oku. Podobają mi się też pomarańczowe usta, ale nie zdecydowałam się na nie.\nefffciaa 11 kwietnia 2016 17:40\nPierwsza z modelek ma strasznie lalkowatą urodę , aż nienaturalną . Generalnie latem preferuję nie robienie makijażu , zbyt wiele czasu spędzam w wodzie , i wolę się nie martwić czy się rozmaże czy nie 🙂\nAniaa 23 października 2016 20:03\nNiezbyt przypadły mi do gustu\nStrona główna → Uroda → 8 hot trendów – makijaż na lato 2014\nKocie oko | Letni makijaż | Makijaż oczu


Wto cze 02, 2020 9:13\n» Pt paź 25, 2019 21:08 NUTKA, Pedro, Mika. Chora Pchełka\nZłapaliśmy dziś małego dzikiego kociaka i bardzo poprosimy o wszelkie rady jak się nim właściwie zaopiekować.\nKociak przychodził do rodziców na podwórko od 10 dni.\nNajpierw myśleliśmy, że jest może czyjś, ale zaczęliśmy go karmić i szybko przekonaliśmy się, że jest bardzo głodny. Tata zrobił mu budkę styropianową i kociak w tej budce zamieszkał. Kociak jest mały, ma może ze 2-3 miesiące i chyba kocurek. Nie widzieliśmy nigdzie ani jego mamy ani rodzeństwa.\nPrawie cały czas siedział pod wiatą w budce, w drewnie, w oponach lub innych bambetlach. Towarzyszył, gdy ktoś był na podwórku. Był ciągle głodny i b. dużo jadł. Nie dał ani razu do siebie podejść, nie było możliwości, żeby go dotknąć. Jest bardzo bardzo szybki.\nKociak jest mały, a robi się coraz zimniej. Od paru dni przymierzaliśmy się, żeby go złapać i wziąć do domu i dziś się udało. Dzikusek usnął w budce i tata przyniósł go do domu razem z budką.\nWiedzieliśmy, że jest dzikusek, ale jego pierwsza reakcja trochę nas przeraziła. I nie chodzi nawet o to, że tatę ugryzł w łydkę, a mnie podrapał w rękę, ale o stopień jego przerażenia.\nNajpierw wypuściliśmy go w kuchni, zaczął biegać w kółko, próbował wskoczyć na szafki, w końcu zadekował się w kącie pod narożnikiem.\nUzgodniliśmy, że damy mu na razie tylko jeden pokój z którego najmniej korzystamy i że będzie tam miał spokój. Postawiliśmy tam jego budkę, ma tam też pościele, koce i fotel. Ma kuwetkę i miseczkę z jedzonkiem.\nUdało się go złapać do pudełka po butach i przenieść do tego pokoju. Zostawiliśmy go tam samego, żeby się uspokoił. Ma wszystko czego potrzebuje. Zanim go złapaliśmy, jakieś pół godziny wcześniej jadł posiłek. Teraz przykazałam rodzicom nie zaglądać do niego aż do rana, żeby go nie stresować.\nWiemy, że mamy być cierpliwi, nie próbować go dotykać ani łapać. Może w tym pokoju siedzieć ile chce, będziemy tam wchodzić, sprzątać, dokładać jedzonko. Potem z czasem siadać na fotelu i czytać książkę, bawić się zabawką na wędce.\nBardzo chcemy, żeby kociaczek się oswoił. Co jeszcze można zrobić, żeby nie bał się aż tak bardzo?\nCzy jest możliwe, że się nie oswoi? Czy popełniliśmy błąd łapiąc go? To mały kociak, a noce są coraz zimniejsze. A jednak dziki kociak, jego pierwsza reakcja była straszna..\nOstatnio edytowano Sob sty 25, 2020 10:13 przez Gosia85, łącznie edytowano 7 razy\n» Pt paź 25, 2019 21:26 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nPewnie odezwą się bardziej doświadczone osoby, ale póki co. Dobrze że kociakowi daliście budkę - będzie miał się gdzie schować, gdzieś gdzie do tej pory czuł się bezpiecznie. Kuweta - miejmy nadzieję że załapie do czego służy, jak nie to trzeba będzie napełnić ją zwykłą ziemią lub piaskiem, czyli tym do czego załatwiał się do tej pory (zakładam że w tej chwili jest w niej żwirek). Jedzenie na pewno pomaga w socjalizacji kociaków. Tak samo zabawa - mało który kociak jest w stanie oprzeć się szeleszczącemu papierkowi na sznurku. Ale to jutro, dzisiaj niech się uspokoi.\nWarto by było żeby weterynarz obejrzał kociaka, ale to dopiero jak maluch da się dotknąć i wsadzić do transportera.\nMiałam do czynienia z małymi dziczkami, takimi do dwóch miesięcy, ale żadne nie było tak przestraszone. Z jednym wyjątkiem - kociej pamięci Mucha była przerażona, ale nie ludźmi, prawdopodobnie wystraszyły ją samochody. Człowiek był ok bo się nią zajął i dał jeść.\n» Pt paź 25, 2019 21:28 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nOswoi się. Bardzo dobrze zrobiliście. Bez was nie przeżyłby. Postanowienia "pracy" nad kotem jak najlepsze. Cierpliwość jest największym atutem.\nDoradzę tylko by przed wejściem gadać pod drzwiami, drapać w nie... by miał czas schować się. By nie wystraszyć nagłym wtargnięciem. Mieć zawsze jakiś przysmak by wasze wejście dobrze kojarzył. Jeśli bawić się to wędką lub laserkiem. I nie zrażać brakiem reakcji na początku. Na pewno nastanie bo dzieci kocie są niezwykle ciekawe. Ja głośno czytam. Opowiadam. Gadam do nich. Klepię w komórkę i opowiadam co robię.\nNie odkurzajcie tam u niego i nie róbcie porządków wielkich. Tylko niezbędne prace.\nCieszę się ,że maleńtas bezpieczny. Na pewno oswoi się. Sami będziecie zaskoczeni jak szybko.\n» Pt paź 25, 2019 21:32 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nJeszcze jedno. Nie musi od razu trafić do kuwetki. Niech ona będzie otwarta. Żadna kryta. Dobrze postawić dodatkową miskę choćby by nie było ich za mało w dużym pomieszczeniu. Jeśli trafisię mu wpadka to nie reagujcie karceniem w formie głośnej uwagi. On nie wie. Jest przerażony. Odchody należy zebrać, wrzucić do żwirku ( kupuję najtańszy w markecie bo najbardziej ziemię przypomina) zagrzebać i zostawić. On szybko załapie w czym rzecz po zapachu.\n» Pt paź 25, 2019 21:37 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nCiesze sie, ze pomogliscie dzikuskowi i ze jest juz w bezpiecznym miejscu - u Was:-)\nSama mam taka dzikuske od 1.5 roku i dalej ucieka przed nami, nie daje sie poglaskac, ale znowu czesto widze, ze szuka kontakru, zatacza coraz mniejsze kregi wokol mnie, przewraca na plecy i pokazuje brzuszek. Takze nawet i po 1.5 roku postep w oswojeniu jest dosc maly ale mysle, ze bedzie jeszcze lepiej. Ona sama do nas przyszla do domu po wielu miesiacach karmienia na zewnatrz, przyniosla nam tez swoje kociaki.\nNie zapomnijcie ustawic kociakowi rowniez miseczki z woda. Wazne zeby mial w tym pokoju jakies miejsce, gdzie by mogl sie dobrze schowac tak by sie czul Bezpieczny. Moze ustaw tam jakies sprzety czy cos za czym moglby sie ukryc bo jak bedzie mial wrazenie ze nie ma gdzie uciec to moze biegac jak szalony po pokoju gdy ktos tam wejdzie.\nZaraz ktos bardziej doswiadczony napisze. Ja od siebie bym poradzila, zeby siadac sobie cichutko u niego w pokoju i przemawiac do niego lagodnym glosem, nie probowac go dotknac a tylko czekac az sam wyjdzie. Moze to troche potrwac. Mozna tez rzucac mu smakolyki tylko tak by sie nie przestraszyl. powodzenia i cierpliwosci! Fajnie, ze mu pomagacie, zwlaszcza ze idzie zima.\n» Pt paź 25, 2019 21:40 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nBardzo dobrze zrobiliście! Mały potrzebuje teraz tylko czasu, czasu, i jeszcze trochę cierpliwosci a w między czasie opieki weterynaryjnej.\nW pelni zgadzam się z tym co napisała MB&Ofelia.\nJa mam dwie siostry, jedna w pełni zsocjalizowana a druga jak Twój kociak, choć obie z jednej matki i miotu.\nPotrzeba dużo czasu, zabawy, karmienia i po prostu obecności. W pokoju kociaka trzeba być, gadać, nie macać i nie glaskać na siłę. Duzo się bawić i uzbroić w cierpliwość.\nKotu się zmienił caly świat. Musi mieć czas na adaptację, poznanie ludzi, ich zapachów, dzwięków, rytmu domu. Na pogłaskanie Frani czekałam 7 miesięcy. Po 13 sama przyszła na kolana. A teraz mimo że nadal nie lubi noszenia na rękach, łapania czy przytulania kazdej nocy śpi ze mną. Naprawdę bardzo warto dać kotu szansę, i bardzo fajnie ze to zrobiliście. Pomysł z jednym pokojem na początek jest bardzo dobry. Powodzenia!\n» Pt paź 25, 2019 21:45 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nMa kuwetkę otwartą z drobnym żwirkiem. Ale na pewno dopiero będzie się musiał dowiedzieć, do czego służy. O piasku zamiast żwirku gdzieś czytałam, ale zapomniałam - dziękuję za przypomnienie.\nMiseczkę ma podwójną na jedzenie i wodę, ale w ferworze emocji wody nie uzupełniliśmy. Jak rano dolejemy to wystarczy? Chciałabym mu teraz do rana nie przeszkadzać, strasznie się nas wystraszył. Ma mokre jedzonko zostawione w miseczce.\nKryjówki ma, bo to taki pokój, w którym trochę bambetli leży. Od razu się wcisnął między dwie walizki.\nDziękuję za wszystkie odpowiedzi. Trochę się pewniej czuje, że nie popełniamy błędu.\n» Pt paź 25, 2019 21:49 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nGosiu daj mu wodę, nawet teraz, ale w osobnej miseczce. Dla kotów bardzo ważne jest to, by woda stała daleko od jedzenia ( to kwestia instynktu, i obawy, że woda blisko jedzenia może być skażona) i daleko od kuwety. Kot musi pić. Nie czekaj do rana. I wszystkiwgo dobrego!\n» Pt paź 25, 2019 21:50 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nOk, to zaraz dołożę. Dzięki\n» Pt paź 25, 2019 21:52 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nMiałam takie wystrachane dzikusy.Co nawet nie jadły kilka dni. Nie zrażaj się tym tylko ustaw "szwedzki stół" by miał wybór. Do mokrego jedzenia dolewam deczko wody . Często koty na początku nie piją jej z miseczek. Tak jak nie jedzą suchego. Postaw na mokrą karmę i mięcho. Badziew cuchnący np whiskas są doskonałe do przekupstwa.\n» Pt paź 25, 2019 21:58 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nDokładnie, śmierdzące tanie jedzenie jest dobrym pomysłem dla strachulców. Na początwk oczywiście.\nObserwuj też kupę, kiedy i jaka się pojawi, bo całkiem możliwe, że z kotem przyszło towarzystwo, czyli w domyśle czeka Was odrobaczanie; a gdyby był problem z trafianiem w kuwetę, to można w niej trochę pogrzebać, pokopać na zachętę, przelożyć do niej koci urobek.\n» Sob paź 26, 2019 9:48 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nKicio w nocy zjadł z miseczki i zrobił 2x siuu do kuwetki . Teraz zaszył się gdzieś i nie wiemy gdzie jest. Posiedziałam z nim i poczytałam mu, wydaje mi się, że słyszałam ciche chrobotanie po ścianą, w pudełku z zabawkami.\n» Sob paź 26, 2019 9:53 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nRzuć jakąś zabawkę na widoku. Jak będzie się bawił to ją przedmieści.\nZaliczył kuwetke i miskę. To bardzo dobry znak. Zaakceptował miejsce.\n» Sob paź 26, 2019 12:00 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nNie pomogę niestety z oswajaniem dzikuska, ale również przyłączę się do aplauzu w kierunku wątkodawczyni - cieszy mnie, że są jeszcze na tym świecie ludzie z sercem i sumieniem\n» Sob paź 26, 2019 13:28 Re: Przerażone kocie dziecko pierwszy raz w domu\nDodam jeszcze jedną rzecz - na początku nie mieszajcie mu za bardzo z jedzeniem. Zbyt częste zmiany pokarmu mogą się skończyć problemami jelitowymi.\nUżytkownicy przeglądający ten dział: ametyst55 i 109 gości


Archiwum - Wawrzyniec Zieliński - WYBITNY AGROPRZEDSIĘBIORCA RP 2018 - Agro Biznes Klub\nWawrzyniec Zieliński - WYBITNY AGROPRZEDSIĘBIORCA RP 2018\nWulkan pomysłów i ich realizator\nRozmowa z Wawrzyńcem Zielińskim, twórcą i właścicielem Zakładu Projektowania i Usług Komunalnych „Poraj” „Świat Roślin – Gospodarstwo Ogrodnicze” w Wawrowie, nominatem do tytułu Wybitny Agroprzedsiębiorca RP 2018.\nPanie Prezesie, przed 9 laty ówczesny wójt gminy Santok, rekomendując Pana do konkursu Wzorowy Agroprzedsiębiorca RP, określił Pana jako człowieka „wyjątkowo pozytywnie zakręconego”, pełnego energii i ciekawych pomysłów oraz – co istotne – potrafiącego skutecznie wcielać swoje zamierzenia w życie. A tworzone wówczas przez Pana w Wawrowie Centrum „Świat Roślin i Zwierząt” uznał wręcz za żywe odwzorowanie słynnej piosenki Golców: „Tu na razie jest ściernisko, ale będzie San Francisko”…\n- Potraktowałem te pochlebne opinie włodarza gminy nie tylko jako wyraz szczególnego uznania dla moich pomysłów i czynów, ale przede wszystkim jako swoistą zachętę dla mnie i wyzwanie na przyszłość. Wszystko to, co staram się robić, wynika po części z mojej pasji, także mody, a najbardziej ze swoistej dywersyfikacji interesów: na zasadzie – jeśli w jednym wątku idzie gorzej, to w innym lepiej, i w sumie więc wychodzi się na swoje. Mój główny biznes – to produkcja ogrodnicza, a wszystko inne formy działalności są ogrodnictwu w większym czy mniejszym zakresie podporządkowane.\nSkąd u Pana – dyplomowanego ichtiologa i dobrze rokującego rybaka morskiego – taki rozrzut zainteresowań biznesowych, od robót wysokościowych poczynając, poprzez pielęgnację zieleni miejskiej, konserwację zabytków, usługi rolnicze, mechaniczne czy kamieniarskie, a na uprawie roślin ozdobnych i hodowli niszowych zwierząt kończąc?\n- Wywodzę się z rodziny ogrodniczej, do tego z tradycjami. Mój pradziad Bolesław Chomicz, herbu Poraj, w okresie międzywojennym prowadził nowoczesne gospodarstwo ogrodnicze wraz ze sklepem na terenie Chomiczówki - dzisiejszej dzielnicy Warszawy, nota bene nazwanej na jego cześć. Zatem ogrodnictwo mam niejako w genach, ale – jak to bywa w życiu - do ogrodnictwa trafiłem… przez przypadek. Otóż, w 1995 r. prywatyzowano zakład ogrodniczy w podgorzowskich Różankach i nowi właściciele postanowili zrezygnować z uprawy kwiatów. Dyrektor Piotr Nadoliński z Różanek podsunął mi pomysł zajęcia się uprawą kwiatów, argumentując: masz biznes na tacy – wypada z rynku duży producent kwiatów, do wzięcia jest też grupa wyspecjalizowanych kwiaciarek. Przemyślałem wszystko i wydzierżawiłem gospodarstwo ogrodnicze na terenie zakładu Włókien Chemicznych Stilon i z marszu przejąłem ekipę kwiaciarek z Różanek z ich szefową Zofią Turkiewicz oraz wkrótce mogłem ruszyć z uprawą kwiatów. Produkowaliśmy je głównie pod potrzeby mieszkańców Gorzowa i okolicznych miast. Po kilku latach, można by rzec, interes zakwitł, a ja wręcz polubiłem pracę przy kwiatach.\nA jak to było z Wawrowem?\n- Run na kwiaty powodował konieczność zwiększenia ich produkcji. Zacząłem więc czym prędzej rozglądać się za możliwością przeniesienia działalności ogrodniczej w inne miejsce, stwarzające możliwości rozwojowe. Wybór padł na podgorzowski Wawrów, w którym udało mi się zakupić od miejscowych rolników 13 hektarów gołej ziemi. Szybko, własnym sumptem, postawiłem w Wawrowie szklarnie i w 2004 r. można było tam na dobre ruszyć z profesjonalną produkcją roślin ozdobnych. Taki był początek naszego Centrum Świata Roślin w Wawrowie.\nKiedy i po co w nazwie Centrum pojawił się człon – Świat Zwierząt, no i same zwierzęta w sąsiedztwie szklarni?\n- Przed uruchomieniem Centrum Ogrodniczego głowiłem się, jak skutecznie przyciągnąć potencjalnych nabywców roślin ozdobnych do Wawrowa, z odległego o kilka kilometrów od Gorzowa. W zanadrzu miałem kilka pomysłów, ale najbardziej zaintrygował mnie ten ze zwierzętami. Być może przeważyło to, że moja mama była lekarzem weterynarii i ja zawsze żyłem wśród zwierząt… Zacząłem od wstawienia do kojca 3 kóz. Chwyciło: kiedy rodzice wybierali sobie sadzonki kwiatów, ich dzieci mogły podpatrywać kozy. Dokupiłem potem lamy, owce wrzosówki, osły, kuce, sprowadziłem z Norwegii renifery… Wkrótce założyłem też bażanciarnię i plac zabaw dla dzieci. A potem przyszedł czas na zbudowanie restauracji. Nosi ona obecnie nazwę „Karczma pod Łosiem” i - po wielkiej metamorfozie, po wizycie programu TVN „Kuchenne Rewolucje” słynnej Magdy Gessler – staje się kultowym miejscem dla licznych smakoszy serwowanych przez nas potraw. Szczególnym wzięciem cieszy się kaczka pieczona według przepisu Magdy Gessler.\nZatem obudowanie ogrodnictwa innymi atrakcjami udało się?\n- I to jak! Dziś do naszego Gospodarstwa Ogrodniczego w Wawrowie przyjeżdżają masowo całe rodziny, a szkoły urządzają praktyki dla swych uczniów. Pojawiają się też często turyści, a nawet nowożeńcy, żeby tutaj zrobić sobie ślubne zdjęcia. A w „Karczmie pod Łosiem” organizowane są liczne uroczystości rodzinne. Tak wzmożone zainteresowanie naszą oazą roślinności i zwierząt, oczywiście, miało, i ma, pozytywny wpływ na nasz zasadniczy biznes – ogrodnictwo. Ta otoczka, zwłaszcza w postaci egzotycznych zwierząt, utwierdziła mnie w przekonaniu, że obrałem słuszną drogę. Wszystkie moje pomysły i działania biznesowe nie byłyby możliwe, gdybym nie miał należnego zrozumienia w rodzinie. Wspiera mnie i dodaje w trudnych momentach otuchy żona Małgorzata, która sama realizuje się jako lekarz hipertensjolog. Ważne też jest to, że od samego początku tworzenia w szczerym polu przedsięwzięcia ogrodniczego miałem sprzymierzeńców wśród dzieci: syna Wojciecha, który po odbyciu studiów w Holandii i Norwegii – znalazł zatrudnienie w szwajcarskiej firmie w Krakowie oraz córki Ewy, obecnie studentki III roku na Akademii Sztuk Pięknych w Szczecinie. Oczywiście, szczególny wkład w dynamiczny rozwój naszego przedsięwzięcia w Wawrowie ma nasza wypróbowana załoga na czele z Zofią Turkiewicz, zawiadującą w naszej firmie ogrodnictwem.\nWawrzyniec Zieliński, twórca i właściciel Zakładu Projektowania i Usług Komunalnych „Poraj” „Świat Roślin – Gospodarstwo Ogrodnicze” w Wawrowie. Absolwent Wydziału Rybactwa Morskiego na AR Szczecin (wcześniej przez 2 lata pracował jako rybak morski) oraz studiów podyplomowych – architektura krajobrazu (na Politechnice Wrocławskiej), konserwacja zabytków (na Politechnice Łódzkiej) i historia sztuki (na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu). Pracę w biznesie prywatnym zaczął w 1988 r. od powołania do życia w Gorzowie Wlkp. Zakładu Robót Wysokościowych, specjalizującego się w wycince drzew, a także prowadzącego tartak i stolarnię. W 1995 r. wydzierżawił gospodarstwo ogrodnicze na terenie gorzowskiego Stilonu i z powodzeniem uprawiał „pod szkłem” kwiaty. W 2004 r. całość swej działalności ogrodniczej przeniósł do podgorzowskiego Wawrowa, gdzie „od zera” – w szybkim tempie - zbudował Centrum Ogrodnicze „Świat Roślin i Zwierząt”, przemianowane z czasem na „Świat Roślin – Gospodarstwo Ogrodnicze”, które stało się miejscem masowych odwiedzin nabywców kwiatów i roślin ozdobnych oraz turystów. Obecnie Zakład Projektowania i Usług Komunalnych PORAJ „Świat Roślin – Gospodarstwo Ogrodnicze” w Wawrowie zatrudnia łącznie 76 osób oraz zajmuje się produkcją roślin ozdobnych połączoną z hodowlą rzadko spotykanych gatunków zwierząt, pielęgnacją zieleni, konserwacją zabytków, mechanizacyjnymi usługami rolniczymi i leśnymi; prowadzi także: stolarnię, tartak, zakład mechaniczny, zakład kamieniarski oraz ulokowaną na Farmie Wawrzyńca Karczmę pod Łosiem, która przeszła dużą metamorfozę po wizycie przeprowadzeniu przez Magdę Gessler z programu TVN Kuchenne Rewolucje. Działalność biznesowa Wawrzyńca Zielińskiego została uhonorowana przyznaniem tytułów: Wicemistrz Krajowy AgroLigi 2008 oraz Wzorowy Agroprzedsiębiorca RP 2009.


Gmail sugeruje wypis z newslettera | FreshMail blog\nMateusz Zapała wpis utworzony 4 lata temu wpis edytowany 10 miesięcy temu\nApple i Google sugerują użytkownikom, aby zrezygnowali z Twojego newslettera\nMarketerzy nie widzą problemu. Apple i Google widzą.\nWłaściwy proces zapisu\nOnboarding nowego subskrybenta\nProszę, Twój rabat. Możesz sobie już iść.\nTwoje wiadomości nie mogą wpadać do spamu\nSegmentacja powie Ci, kto nie lubi Twoich wiadomości\nSubskrybent otworzył i co teraz?\nNie ukrywaj linku rezygnacji\nWskaźniki w marketingu dzielą się na te, które powinny nieustannie rosnąć oraz na takie, które lepiej trzymać na poziomie bliskim 0%. W email marketingu do tej drugiej kategorii zdecydowanie zaliczamy wskaźnik wypisów z newslettera.\nProjektując komunikację dążymy (a przynajmniej powinniśmy) do tego, aby była ona interesująca i przydatna dla subskrybenta, a także realizowana z odpowiednią dla niego częstotliwością.\nOdbiorcy newslettera, którzy dojdą do wniosku, że Twoja komunikacja nie jest interesująca, a wręcz przeciwnie, przeszkadza, jest nachalna i zaśmieca ich skrzynkę, z pewnością zrezygnują z naszego newslettera. To dosyć oczywiste, prawda?\nNie zawsze jednak subskrybenci chętnie korzystają z linków rezygnacji. W mojej ocenie to efekt nieświadomości ich istnienia lub zwykłe lenistwo – zapisałem się do newslettera, ale nie chce mi się go otwierać, nie mam czasu, jest nieciekawy itd., nie kliknę więc w link rezygnacji.\nW rezultacie w swoich listach odbiorców masz dużą ilość subskrybentów, którzy potencjalnie są aktywni (nie porzucili swoich skrzynek, czytają inne maile itd.), ale Twoich wiadomości nie otwierają.\nWielu marketerów nie przykłada uwagi, do takiego stanu rzeczy i nie analizuje otwieralności swoich kampanii. Identyczny komunikat otrzymują osoby, które otwierają wiadomości regularnie oraz Ci, którzy nie zrobili tego od roku. Być może w końcu uda się kogoś „złapać” i otworzy naszą dwudziestą wiadomość (o ile nie wylądowała już w SPAMIE przez brak aktywności, co do poprzednich), ale efektywność takich działań chyba nie wymaga komentarza.\nGmail dąży do ciągłego usprawniania swoich funkcji do tego, tak aby Twoja skrzynka pocztowa była jak najbardziej przejrzysta, dopasowana do Twoich potrzeb i wygodna w użytkowaniu. Nie mógł więc nie zauważyć problemu piętrzących się newsletterów, do których co prawda zapisujemy się samodzielnie, ale nie specjalnie wykazujemy się w stosunku do nich większą aktywnością.\nApple Mail i Gmail sugerują wypis z newslettera\nW związku z tym dwie największe firmy świata, Apple i Google już od jakiegoś czasu pozwalają na wypisanie się z newslaetterów za pomocą jednego klinięcia w komunikat systemowy, wyświetlany w aplikacjach Gmail i Apple Mail:\nSugestie te oparte są o liczbę wiadomości, które wysyłamy do subskrybenta oraz liczbę wiadomości, z którymi wszedł on w interakcję. W skrócie: ktoś nie otwiera Twoich newsletterów, więc aplikacje sugerują mu, aby z nich zrezygnował. W przypadku klienta poczty Apple (zarówno desktopowego Mail app jak i aplikacji na systemach mobilnych tej firmy) sugerstia o wypisaniu się z newsletterów jest permanentnie włączona.\nFundamentalną kwestią jest zrozumienie, dlaczego subskrybenci rezygnują z Twojej komunikacji email marketingowej. Według naszych statystyk dwa najczęstsze powody wypisów to:\nzbyt duża częstotliwość wysyłek (37%),\nprzesyłane treści nie są interesujące (35%).\nWyniki te pokrywają się z badaniem przeprowadzonym przez Marketing Sherpa:\nOczywistą receptą jest więc tworzenie takiej komunikacji, która będzie odpowiadać na potrzeby subskrybenta, przynosić mu korzyści i zawierać ciekawy, angażujący content. Jak to robić? Niestety nie jest to wiedza, którą da się streścić w jednym artykule.\nPrzekaże Ci jednak kilka przydatnych rozwiązań, informacji i funkcjonalności FreshMaila, z których możesz skorzystać w swojej komunikacji e-mail marketingowej. Pomogą Ci kontrolować i regularnie zmniejszać liczbę subskrybentów, którzy tracą zainteresowanie Twoim newsletterem.\nPo pierwsze stosuj Double Opt-in, czyli mechanizm, który wymaga od subskrybenta potwierdzenia swojego zapisu poprzez kliknięcie w link potwierdzający, zanim trafi on do Twojej bazy jako aktywny subskrybent.\nDlaczego jest to tak ważne? Jeżeli nie weryfikujesz w ten sposób swoich odbiorców, to na Twojej liście może się znaleźć dosłownie każdy adres, np. taki, który został wpisany do formularza niekonieczne przez jego właściciela lub taki, który został tam umieszczony „z rozpędu”, ale nie do końca jest zainteresowany Twoim newsletterem.\nMinimalny trud, który musi podjąć potencjalny subskrybent, polegający na przejściu do swojej skrzynki, odnalezieniu właściwej wiadomości oraz kliknięciu w link potwierdzający, w większym stopniu gwarantuje, że zapis nie jest przypadkowy i mamy do czynienia z zaangażowanym (przynajmniej na początku) subskrybentem, który oczekuje od Ciebie wartościowej komunikacji.\nDzięki Double Opt-in rośnie prawdopodobieństwo tego, że w Twojej bazie będzie mniej adresów, które po zapisaniu się nigdy nie otworzą żadnej wiadomości.\nZałóżmy, że komunikujesz się ze swoimi subskrybentami raz w miesiącu. Ktoś zapisuje się do Twojego newslettera, klika w link aktywacyjny i… nic. W najgorszym wypadku pierwszą, faktyczną wiadomość otrzyma dopiero za miesiąc.\nCzy może zapomnieć o tym, że się zapisał? Ba, może zapomnieć, że interesował się Twoją firmą. Równie długim okresem mogą być dwa tygodnie lub nawet tydzień. Nie zakładaj, że potrzeby Twojego subskrybenta i jego nastawienie nie zmieniają się w czasie, a Twój newsletter jest jedynym, do którego się zapisał i wyczekuje go z niecierpliwością. Może tak być, ale na pewno nie przez tydzień czy miesiąc. Po tak długim czasie Twoje wiadomości mogą być dla niego już bezużyteczne. Po miesiącu Gmail może już zasugerować wypis z newslettera.\nZaplanuj więc odpowiednią komunikację powitalną, na początek wystarczy przynajmniej jedna wiadomość, którą subskrybent powinien otrzymać od razu po zapisaniu się do newslettera. Przywitaj go, podziękuj za zapis, zaoferuj drobny prezent i przedstaw ofertę.\nDzięki temu pokażesz odbiorcy, jakich wiadomości będzie się mógł spodziewać i przystąpisz od razu do realizacji celu, który w najdłuższej perspektywie zapewne interesuje Cię najbardziej, czyli do sprzedaży. Nie wolno przecież zapomnieć, że subskrybent zapisał się do Twojego newslettera, bo być może chciałby zostać Twoim klientem.\nNie zaszkodzi, jeśli zamiast jednej wiadomości powitalnej zaprojektujesz cały cykl. Do stworzenia komunikacji powitalnej użyj bardzo prostych w obsłudze, automatycznych wiadomości, czyli autoresponderów:\nChcesz dowiedzieć się więcej? Przeczytaj na blogu\nAutorespondery - wszystko co musisz o nich wiedzieć?\nCase study komunikacji na podstawie autoresponderów\nJako marketerzy wiemy, że materiały edukacyjne, unikalny content czy po prostu rabat, który oferujemy w zamian za zapis, znacznie poprawia efektywność formularza. Postawmy się na chwilę w sytuacji subskrybenta — zdarzyło Ci się kiedyś zapisać do newslettera tylko po ten jeden rabat, niekoniecznie otwierając pozostałe wiadomości? Mnie wielokrotnie, ale nie ma się czemu dziwić, skoro oprócz „prezentu” newsletter nie jest mi w stanie zaoferować nic więcej.\nOferując wyraźną korzyść podczas zapisu, musisz mieć świadomość, że część odbiorców zapisze się tylko po to, aby ją uzyskać. Wykorzysta rabat dokonując zakupu i zakończy „współpracę” z Twoją marką.\nZaplanuj swoją komunikacją w ten sposób, aby uniknąć takiej sytuacji. Nie każda firma posiada asortyment, który kupujemy lub z którego korzystamy z dużą częstotliwością, dlatego jeśli subskrybent wykorzystał swój prezent i dokonał zakupu, to nie wysyłaj mu kolejny raz produktów, których na 90% w najbliższym czasie nie kupi.\nPogratuluj wyboru, zastosuj cross-selling, zapytaj o opinie, podeślij przydatny content dotyczący wykorzystania zakupionego produktu. Zaznaczysz tym swoje zaangażowanie, wybadasz potrzeby, które będą przydatne do dalszego kształtowania oferty oraz wydłużysz cykl życia subskrybenta, który zostanie z Tobą do momentu, aby będzie gotowy na kolejny zakup.\nFundamentalną kwestią jest dostarczalność Twoich wiadomości. Świetna komunikacja nie obroni się w folderze SPAM, ponieważ zaglądamy tam raczej rzadko i zazwyczaj po to, aby go opróżnić. Ciężko będzie nam więc o duże zaangażowanie subskrybentów względem naszych wysyłek, jeśli praktycznie nie mają z nimi styczności.\nZawsze testuj swoje wysyłki za pomocą Testów antyspamowych. Zachowaj odpowiedni stosunek tekstu do grafik, potnij duże obrazki, unikaj załączników i niebezpiecznych słów. Spróbuj poprosić swoich subskrybentów (np. w wiadomości powitalnej) o dodanie do zaufanych kontaktów i pamiętaj o dobrych wskaźnikach — to jak odbiorcy traktują Twoje wysyłki, decyduje o tym, gdzie zostaną umieszczone.\nDowiedz się dlaczego Twoje wiadomości mogą być traktowane jako spam?\nRównie ważną (rzekłbym podstawową) rzeczą jest segmentacja odbiorców, czyli dzielenie ich na mniejsze grupy na podstawie rozmaitych reguł i danych np. aktywność względem newslettera, dane transakcyjne, dane deklaratywne itd.\nNasze badania nie napawają optymizmem, zaledwie 13,7% naszych klientów segmentuje swoich odbiorców:\nOznacza to, że cała reszta zapewne wysyła identyczny komunikat do osób, które otwierają wiadomości regularnie oraz do tych, którzy nie otwarli żadnej od kilku lat. Efektywność takiego rozwiązania jest co najmniej niska.\nSegmentacja pozwoli Ci na pokazanie prawdziwego „kształtu” Twojej bazy i skupieniu się m.in. na odbiorcach, którzy przestają otwierać Twoje wiadomości i którym Gmail wkrótce zasugeruje wypisanie się z Twojej listy.\nWe FreshMailu możesz podzielić swoich subskrybentów w oparciu o ich procentową lojalność np. na cztery segmenty:\npowyżej 75% lojalności,\n75% - 50% lojalności,\n20% - 50% lojalności,\nponiżej 20% lojalności.\nPamiętaj tylko, aby tworząc segmenty zastosować dodatkowo odpowiednią datę dodania subskrybenta. Za pomocą reguły Data dodania możesz wydzielić adresy, które zapisały się np. minimum pół roku temu. Dzięki temu będziesz mieć pewność, że subskrybent otrzymał co najmniej kilka Twoich wiadomości i unikniesz sytuacji, w której do segmentu najbardziej lojalnych obiorców trafi osoba, do której wysłałeś zaledwie jedną wiadomość.\nDla każdego z tych segmentów należy przyjąć nieco inną komunikację. Oczywiście najlepiej, aby „przepychać” subskrybentów coraz wyżej, zwiększając ich lojalność (chociaż nie zawsze jest to możliwe).\nNajbardziej lojalnych subskrybentów doceń za ich wysokie zaangażowanie. To grupa na, którą Twoja komunikacja działa najlepiej, dlatego nie wymaga ona większych zmian (wręcz trzeba uważać, aby jej nie popsuć). Dobrze sprawdzą się tutaj specjalne przywileje otrzymywane za wysoką lojalność np. pierwszeństwo w dostępie do nowych ofert.\nOtwierają 50-75% wysyłek\nGrupa 50 - 75% to subskrybenci, którzy otwierają przynajmniej połowę wysyłanych do nich wiadomości - to bardzo dużo. Widać jednak, że zdarza im się pomijać Twoją komunikację. Powody mogą być różne: brak czasu na przeczytanie wszystkich Twoich wiadomości, przez zły czas wysyłki wiadomości „giną” w skrzynce pomiędzy innymi komunikatami lub nie zawsze udaje Ci się trafić z dobrą ofertą. To grupa, która wymaga optymalizacji. Obowiązkowo zacznij używać testów AB i optymalizatora czasu wysyłki.\nOtwierają 20-50% wysyłek\n20 - 50% lojalności wskazuje na sporadyczny kontakt z Twoim newsletterem. W tym przypadku również skup się na optymalizacji, ale pamiętaj że w prawdopodobnie jest tutaj dużo rzeczy do zmiany. Być może zbyt często wysyłasz, tematy wiadomości nie przyciągają niczym konkretnym lub subskrybenci nie do końca tego oczekiwali po Twoim newsletterze.\nW przypadku segmentu najmniej lojalnych subskrybentów powinieneś się skupić na ich aktywizacji oraz zbadaniu, dlaczego nie chcą już wchodzić w interakcję z Twoimi wysyłkami. To właśnie Ci subskrybenci przestali lub wkrótce przestaną otwierać Twoje wiadomości.\nW segmentacji pomoże również funkcja tagowania całych kampanii. Możesz grupować kilka wysyłek pod jednym tagiem np. oznaczającym dany tydzień lub miesiąc, a następnie tworzyć segmenty, które pozwolą Ci sprawdzić, którzy odbiorcy wchodzili w interakcję z otagowanymi kampaniami. To szybki sposób na sprawdzenie, kto w ostatnim czasie nie otwierał Twoich wiadomości.\nTych, którzy przestali otwierać Twoje wiadomości, trzeba spróbować ponownie zaktywizować. Przygotuj dla nich specjalną wysyłkę lub cykl wiadomości ze zmienionym nadawcą, chwytliwym tematem wiadomości i jasnym komunikatem — Wypisujesz się czy zostajesz? W zamian za pozostanie w newsletterze warto oczywiście coś zaoferować.\nZobacz w szczegółach, jak zrobiliśmy to dla sklepów internetowych, takich jak DrTusz oraz BDSklep:\nDrTusz - case study »\nBDSklep - case study »\nTaką akcję warto przeprowadzić kilka razy, ale pamiętaj, że nie uda Ci się przywrócić wszystkich „do życia”. Część subskrybentów nie potrzebuje już Twojego newslettera, część mogła kompletnie porzucić daną skrzynkę. Co wtedy? Jeśli próbowałeś już kilka razy, to po prostu… usuń subskrybentów z bazy. I tak nie otworzą Twoich wiadomości, a tracisz tylko pieniądze i obniżasz swoje wskaźniki, co wpływa niekorzystanie na Twoją dostarczalność.\nUdało się! Akcja aktywizacyjna poszła nie najgorzej i część bazy została odratowana. Co wtedy robią marketerzy? Wysyłają dokładnie to samo, co wysyłali przed aktywizacją. I tak zatacza się koło, a subskrybent znowu przestaje otwierać nasze wiadomości.\nJeśli udało Ci się już zyskać uwagę odbiorcy, który jeszcze przed chwilą nie otwierał Twoich wiadomości, postaraj się naprawić swoją komunikację. Widoczne wcześniej nie działała zbyt dobrze. Przede wszystkim zbadaj preferencję swojego subskrybenta — najlepiej jeśli zapytasz wprost przy użyciu np. ankiety. Być może częstotliwość wysyłek była nieodpowiednia i wszystko, co musisz zrobić, to nieco ją zmniejszyć.\nTakie działanie będzie dla odbiorcy wyraźnym sygnałem, że nie chcesz powtórzyć tych samych błędów jeszcze raz i pracujesz nad tym, aby dostosować do niego komunikację swojej marki.\nNa sam koniec warto wspomnieć o linku rezygnacji. Marketerzy nie lubią jego obecności, starają się go przesadnie nie eksponować, wręcz ukrywać. Jest to jak najbardziej zrozumiałe, ale przesada w takich zabiegach, nie jest niczym dobrym.\nW mojej opinie zdecydowanie lepiej, jeśli subskrybent, który traci zainteresowanie Twoim newsletterem, zrezygnuje z niego, klikając w link wypisu. Jeśli tego nie zrobi, to wybierze inną opcję zakomunikowania tego, że wysyłki nie odpowiadają już jego potrzebą —- po prostu przestanie otwierać Twoje wiadomości lub co gorsza — oznaczy je jako SPAM (działa to fatalnie na Twoją dostarczalność).\nTraktuj liczbę wypisów jako kolejny, ważny wskaźnik skuteczności Twoich newsletterów. Pamiętaj też, że nikt nie będzie subskrybentem Twojego newslettera całe życie i w pewnym momencie zrezygnuje świadomie z Twojej komunikacji. Nie ma sensu mu tego utrudniać i lepiej postawić sprawę jasno, niż wysyłać wiadomości do osób, które i tak nie będę ich otwierać.\nNie eksponuj przesadnie linku wypisu, ale też nie ukrywaj go — niech odbiorca ma świadomość jego istnienia. Możesz porzucić „suchą” formę „Wypisz się”, „Jeżeli nie chcesz otrzymywać newsletterów kliknij tutaj.” Jeśli ktoś właśnie czyta tę formułkę, to prawdopodobnie jego cierpliwość się skończyła i chce zakończyć przygodę z Twoimi wysyłkami. Nawiąż więc do tego i zapytaj, co spowodowało taką sytuację np.:\nNie chcesz już naszych wiadomości? Jeśli coś zepsuliśmy (np. wysyłamy za często) daj nam znać — postaramy się poprawić.\nJeśli nie chcesz nam dać drugiej szansy możesz się oczywiście wypisać klikając tutaj.\nPostaraj się zebrać od użytkowników, którzy się wypisali informację, o powodach ich decyzji. Umożliwi Ci to m.in. ankieta, którą możesz stworzyć samodzielnie we FreshMailu:\nMożesz też zagrać na emocjach i podejść do kwestii linku rezygnacji tak kreatywnie, jak zrobiła to ŠKODA:\nSubskrybenci nie czytają Twoich maili? Poznaj 4 sposoby, jak ich zaktywizować.\nStrategy Manager w firmie FreshMail. Pomaga klientom zgłębiać tajniki aplikacji oraz wysyłać efektywne kampanie email marketingowe. Prywatnie interesuje się marketingiem oraz reklamą.


Między książkami - Gabrielle Zevin - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Między książkami - ebook\nMiędzy książkami ebook\nOpis ebooka Między książkami - Gabrielle Zevin\nOpinie o ebooku Między książkami - Gabrielle Zevin\nFragment ebooka Między książkami - Gabrielle Zevin\nTytuł oryginału: The Storied Life of A.J. Fikry\nCopyright © 2014 by Gabrielle Zevin\nzanim ślad po nas zniknie.\nBaran na rzeź11953, Roald Dahl\nŻona zabija męża zamrożonym baranim udźcem, po czym pozbywa się narzędzia zbrodni, częstując nim policjantów. Całkiem zgrabna rzecz, choć Lambiase wyraził wątpliwość, czy szanująca się gospodyni rzeczywiście przyrządziłaby barani udziec w taki sposób, w jaki zostało to opisane, to znaczy bez rozmrażania i marynowania w przyprawach. Czy mięso nie byłoby aby twarde i nierównomiernie upieczone? Nie znam się na gotowaniu (ani na zbrodniach), ale jeśliby zakwestionować ten szczegół, cała historia zaczyna się sypać. Mimo wszystko dopisuję to opowiadanie do listy, bo znam pewną dziewczynę, która kiedyś uwielbiała Jakubka i brzoskwinię olbrzymkę.\nAmelia Loman płynie promem z Hyannis na Alice Island. Maluje sobie paznokcie na żółto i czekając, aż wyschną, przegląda notatki poprzednika. „Island Books, roczny obrót około trzystu pięćdziesięciu tysięcy dolarów, większość w miesiącach letnich, gdy zjeżdżają się wczasowicze – pisał Harvey Rhodes. – Pięćdziesiąt pięć metrów przestrzeni handlowej. Brak stałych pracowników poza właścicielem. Bardzo skromny dział literatury dziecięcej. Strona internetowa dopiero raczkuje. Słabe więzi z miejscową społecznością. Nacisk na literaturę piękną, co jest nam na rękę, aczkolwiek Fikry ma bardzo specyficzny gust i w przeciwieństwie do zmarłej Nicole nie potrafi namawiać ludzi do kupna książek. Jego szczęście, że nie ma żadnej konkurencji”. Amelia ziewa – jest lekko skacowana – i zastanawia się, czy warto jechać taki kawał, żeby spotkać się z jednym zdziwaczałym księgarzem. Natychmiast odzywa się w niej niepoprawna optymistka. Oczywiście, że warto! Zdziwaczali księgarze to jej specjalność. Ma też inne talenty: jest wielozadaniowa, potrafi wybrać odpowiednie wino do obiadu (a także zająć się przyjaciółmi, którzy wypili go za dużo), niestraszne jej rośliny domowe, przybłąkane zwierzęta i inne przegrane sprawy.\nGdy schodzi z promu, dzwoni jej telefon. Numer nic jej nie mówi – znajomi Amelii już dawno przestali używać telefonów do dzwonienia. Ale zawsze to jakaś atrakcja, poza tym Amelia nie chce zaliczać się do osób uważających, że dobre wieści można usłyszeć jedynie od ludzi, których znamy i od których spodziewamy się telefonu. Odbiera więc i słyszy głos Boyda Flanagana, porażki numer trzy w historii jej randek z internetu. Boyd przed pół rokiem zabrał ją do cyrku.\n– Parę tygodni temu wysłałem ci wiadomość. Doszła do ciebie?\nAmelia tłumaczy, że ostatnio zmieniła pracę i ma straszny bałagan w skrzynce.\n– Poza tym przestałam wierzyć w umawianie się na randki przez internet. To chyba jednak nie dla mnie.\nBoyd jak gdyby nie usłyszał.\n– Może miałabyś ochotę znów się spotkać?\nIch pierwsza randka. Cyrk miło ją zaskoczył; minęło trochę czasu, zanim dostrzegła, że nic ich nie łączy. Po wspólnej kolacji nie miała już złudzeń. Powinna była się domyślić już wtedy, kiedy nie mogli się porozumieć w sprawie przystawek albo kiedy on przyznał, że nie lubi „niczego, co stare” – mebli, domów, psów, ludzi. Mimo to nie położyła na nim krzyżyka, dopóki przy deserze nie zapytała o książkę, która wywarła największy wpływ na jego życie. Odparł: „Podstawy księgowości, tom drugi”.\nTeraz grzecznie odpowiada, że nie, wolałaby się już nie spotykać.\nBoyd zaczyna dyszeć do słuchawki.\n– Wszystko w porządku? – pyta Amelia, bojąc się, że może doprowadziła go do płaczu.\n– Nie chcę od ciebie litości.\nAmelia wie, że powinna się rozłączyć, ale tego nie robi. Jakaś jej część jest ciekawa, co się wydarzy. Niech ma pożytek z nieudanej randki, choćby w postaci zabawnej anegdoty.\n– Zwróć uwagę, że nie zadzwoniłem do ciebie od razu. Poznałem kogoś lepszego i dopiero gdy nic z tego nie wyszło, postanowiłem dać ci drugą szansę. Więc nie wyobrażaj sobie za dużo. Może i ładnie się uśmiechasz, ale masz wystające zęby i duży tyłek i nie masz już dwudziestu pięciu lat, mimo że pijesz, jakbyś miała. Nie powinnaś wybrzydzać. – Po tych słowach w słuchawce rozlega się płacz. – Przepraszam. Strasznie cię przepraszam.\n– Nie szkodzi, Boyd.\n– Co jest ze mną nie tak? Przecież podobało ci się w cyrku? Przecież nie jestem taki okropny.\n– Bardzo dobrze się z tobą bawiłam. Ten cyrk to był fajny pomysł.\n– Ale musi być jakiś powód, dla którego ci się nie podobam. Bądź ze mną szczera.\nNa tym etapie znajomości Amelia ma wiele powodów. Wybiera jeden.\n– Pamiętasz, jak powiedziałam, że pracuję w branży wydawniczej, a ty powiedziałeś, że mało czytasz?\n– Jesteś snobką.\n– W niektórych sprawach pewnie tak. Słuchaj, Boyd, jestem w pracy. Muszę kończyć.\nRozłącza się. Nie jest próżna, jeśli chodzi o własny wygląd, a już na pewno nie przywiązuje wagi do opinii Boyda Flanagana, zwłaszcza że każdej innej powiedziałby to samo. Spotkał go miłosny zawód. Jej też nieraz się to przydarzyło.\nSkończyła trzydzieści jeden lat i uważa, że w tym wieku powinna już kogoś mieć.\nAle jej wewnętrzna optymistka upiera się, że lepiej żyć samemu niż z kimś, kto nie podziela jej zainteresowań i wrażliwości. Prawda?\nMatka lubi jej powtarzać, że naczytała się za dużo książek. Amelię obraża ukryta w tych słowach sugestia, że czyta jedynie książki z typowo romantycznymi bohaterami. Owszem, od czasu do czasu zdarza jej się sięgnąć po romantyczną powieść, ale jej gust jest o wiele bardziej zróżnicowany. Uwielbia na przykład postać Humberta Humberta, co wcale nie znaczy, że chciałaby go mieć za życiowego partnera, chłopaka czy nawet znajomego. To samo dotyczy Holdena Caulfielda oraz panów Rochestera i Darcy’ego.\nIdąc ulicą, w ostatniej chwili spostrzega wyblakły szyld nad gankiem starego fioletowego domu.\nJedyne źródło dobrej literatury na Alice Island\nŻaden człowiek nie jest wyspą. Każda książka jest wszechświatem.\nW środku, przy kasie siedzi nastolatka czytająca nowy zbiór opowiadań Alice Munro.\n– I co, dobra? – pyta Amelia. Uwielbia Munro, ale poza wakacjami ma niewiele czasu na czytanie książek spoza oferty wydawnictwa.\n– To do szkoły – odpowiada dziewczyna, jak gdyby to zamykało temat.\nAmelia przedstawia się jako przedstawicielka handlowa oficyny Pterodactyl Press. Nastolatka, nie podnosząc oczu znad książki, wskazuje niedbałym gestem zaplecze.\n– Ajay jest w biurze.\nW korytarzu, wzdłuż ściany pną się chwiejne stosy egzemplarzy przedpremierowych. Na ich widok Amelię przeszywa znajomy niepokój. W płóciennej torbie na ramieniu niesie książki, które powiększą te stosy, oraz katalog pełen innych tytułów. Nie ma w zwyczaju zmyślać. Nigdy nie mówi, że któraś książka z oferty ją zachwyciła, jeżeli było inaczej. Zwykle potrafi powiedzieć o każdej coś pozytywnego, a jeśli się nie da, to przynajmniej o okładce, a jeśli się nie da, o autorze, a kiedy i to jest niemożliwe – o stronie internetowej autora. „Dlatego tak dobrze mi płacą” – żartuje sobie czasem w myślach. Zarabia skromne trzydzieści siedem tysięcy dolarów rocznie, z możliwością premii, ale dawno już nikt na jej stanowisku nie doczekał się premii.\nDrzwi do biura Ajaya Fikry’ego są zamknięte. W połowie korytarza Amelia niechcący zahacza rękawem swetra o jedną ze stert i sto, może więcej książek spada z hukiem na podłogę. Drzwi się otwierają, Ajay Fikry spogląda najpierw na pobojowisko, a potem na zakurzoną blond olbrzymkę rozpaczliwie usiłującą pozbierać rozrzucone tomy.\n– Kim pani jest, u licha?\n– Amelia Loman. – Odkłada na stos dziesięć książek i połowa z nich zaraz ląduje z powrotem na ziemi.\n– Proszę zostawić. Tylko mi pani wszystko pomiesza. To żadna pomoc. Proszę sobie pójść.\nAmelia się prostuje. Przewyższa księgarza co najmniej o dziesięć centymetrów.\n– Ale byliśmy umówieni.\n– W zeszłym roku wysłałam panu maila w sprawie oferty zimowej. Napisał pan, że mogę wpaść w czwartek albo w piątek po południu. A ja odpisałam, że przyjadę w czwartek. – Ich korespondencja była bardzo zwięzła, lecz Amelia nie ma wątpliwości, że naprawdę wymienili ze sobą tych kilka wiadomości.\n– Jest pani przedstawicielką handlową?\nAmelia z ulgą potakuje.\n– Którego wydawcy?\n– Pterodactyl Press.\n– A gdzie Harvey Rhodes? Dostałem tego maila, ale myślałem, że jest pani jego asystentką lub kimś w tym rodzaju.\n– Jestem jego następczynią.\nAjay wzdycha ciężko.\n– Do której firmy się przeniósł?\nHarvey nie żyje. Amelia po szybkim namyśle rezygnuje z kiepskiego żartu o zaświatach jako nowym miejscu pracy Harveya.\n– Zmarł – oznajmia krótko. – Myślałam, że pan wie. – Większość jej kontrahentów już się dowiedziała. Harvey był legendą, o ile można tak rzec o przedstawicielu handlowym. – Był nekrolog w biuletynie księgarzy – dodaje przepraszająco. – I chyba w „Publishers Weekly”.\n– Nie śledzę zbyt uważnie wiadomości branżowych. – Ajay zdejmuje okulary w grubych, czarnych oprawkach i długo przeciera szkła.\n– To pewnie dla pana szok. – Amelia kładzie mu dłoń na ramieniu, lecz Ajay się spod niej wyślizguje.\n– Niby dlaczego? Prawie nie znałem człowieka. Widywałem go trzy razy w roku. To trochę za mało, żeby uważać go za przyjaciela. Nie mówiąc o tym, że za każdym razem próbował mi coś sprzedać. Przyjaźń chyba nie na tym polega.\nAmelia wyczuwa, że Ajay nie jest w nastroju do rozmowy o zimowej ofercie. Powinna zaproponować spotkanie w innym terminie. Ale przypomina sobie o dwóch godzinach jazdy samochodem do Hyannis i półtoragodzinnej przeprawie promem, który na dodatek z początkiem listopada zaczyna kursować znacznie rzadziej.\n– Skoro już tu jestem, czy zechciałby pan rzucić okiem na naszą ofertę zimową?\nBiuro Ajaya przypomina szafę. Żadnych okien, obrazków na ścianach ani zdjęć na biurku, żadnych bibelotów i żadnej drogi ucieczki. Są natomiast książki, upchnięte na tanich metalowych półkach, jakie widuje się zwykle w garażach, jest duża szafka z mnóstwem szufladek i stary komputer stacjonarny, zapewne pamiętający dwudziesty wiek. Amelii chce się pić, ale księgarz nic jej nie zaproponował, a sama nie zamierza się dopominać. Zdejmuje stertę książek z krzesła i siada.\nZaczyna omawiać zimowe tytuły. To najskromniejsza lista w roku, zarówno pod względem rozmiarów, jak i oczekiwań wydawcy. Kilka ważnych (lub przynajmniej obiecujących) debiutów, poza tym jednak głównie książki bez większych zadatków na sukces komercyjny. Mimo to Amelia właśnie zimową ofertę lubi najbardziej. To tutaj można znaleźć rzeczy mniej oczywiste, czarne konie (nie będzie wielkiej przesady w stwierdzeniu, że podobnie myśli o sobie). Na koniec zostawia tytuł, który najbardziej przypadł jej do gustu: wspomnienia osiemdziesięciolatka, wiecznego kawalera, który ożenił się, mając lat siedemdziesiąt osiem. Jego wybranka zmarła dwa lata po ślubie, w wieku osiemdziesięciu trzech lat. Nowotwór. Według notki biograficznej autor pracował jako dziennikarz naukowy dla różnych gazet na Środkowym Zachodzie. Książka jest zabawna, napisana zwięzłym stylem, bez ckliwości. Amelia popłakała się nad nią w pociągu z Nowego Jorku do Providence. Intuicja podpowiada jej, że czytelnicy pokochają Roślinę późno kwitnącą, o ile nie zniechęci ich niewielka objętość i trącący banałem opis. Z jej doświadczenia wynika, że ludzie mieliby dużo mniej problemów, gdyby nie zniechęcali się zbyt łatwo.\nZaczyna opowiadać Ajayowi, o czym jest książka, lecz ten głośno wzdycha i kładzie czoło na blacie.\n– To nie jest książka dla mnie.\n– Niech pan chociaż przeczyta pierwszy rozdział. – Amelia wpycha mu egzemplarz do ręki. – Wiem, że temat może się wydawać strasznie łzawy, ale proszę zobaczyć, jakim stylem to jest…\n– To nie dla mnie – przerywa jej.\n– Dobrze, w takim razie opowiem panu o czymś innym.\nAjay wzdycha po raz kolejny.\n– Sprawia pani wrażenie miłej osoby, ale pani poprzednik… Chodzi mi o to, że Harvey znał mój gust. Miał podobny.\nAmelia odkłada książkę na biurko.\n– Chciałabym poznać pańskie upodobania. – Wypowiadając te słowa, czuje się trochę jak postać z filmu porno.\nKsięgarz mamrocze coś pod nosem. Chyba: „Jaki to ma sens?”, ale nie jest pewna.\nAmelia zamyka katalog.\n– To może powie mi pan, co lubi.\n– Co lubię? – Ajay Fikry powtarza z niesmakiem. – A może powiem pani, czego nie lubię? Nie lubię postmodernizmu, postapokaliptycznych scenerii, martwych narratorów ani realizmu magicznego. Nie przekonują mnie rzekomo błyskotliwe zabiegi formalne, różnicowanie czcionek, niepotrzebne ilustracje – słowem, wszelkiego rodzaju efekciarstwo. Nie trawię powieści o Holokauście ani o żadnej innej dziejowej tragedii – tylko literatura faktu. Nie lubię hybryd typu ambitny kryminał albo ambitna powieść fantastyczna. Literatura piękna i literatura gatunkowa to dwie różne rzeczy i nie należy ich ze sobą żenić, bo na ogół nic dobrego z tego nie wynika. Nie lubię książek dla dzieci, zwłaszcza o sierotach, nie mam też miejsca na tak zwaną literaturę młodzieżową. Nie przepadam za książkami powyżej czterystu i poniżej stu pięćdziesięciu stron. Mierżą mnie powieści pisane rzekomo przez gwiazdy reality show, albumy ze zdjęciami znanych osób, pamiętniki sportowe, wznowienia z filmowymi okładkami, gadżety i – co chyba oczywiste – wampiry. Raczej nie zamawiam debiutów, książek dla dziewcząt, poezji ani przekładów. Najchętniej nie zamawiałbym żadnych serii, ale zmuszają mnie do tego realia mojego portfela. Nawiasem mówiąc, proszę mi nie wciskać żadnych „świetnie rokujących serii”, dopóki nie trafią na listę bestsellerów „New York Timesa”. A już najgorsze, co może mi pani zaproponować, to zbeletryzowane wspomnienia mężczyzny, którego żona umarła na raka. I to choćby nie wiem jak dobrze były napisane. Choćby nawet przysięgła mi pani, że w Dniu Matki zejdzie sto egzemplarzy.\nAmelia rumieni się na twarzy, przy czym jest bardziej zła niż zakłopotana. Zgadza się z wieloma rzeczami, które usłyszała, lecz można to było powiedzieć milszym tonem. Zwłaszcza że akurat jej wydawnictwo ma całkiem inny profil. Przygląda się uważnie Ajayowi. Jest od niej starszy, ale niedużo, nie więcej niż dziesięć lat. Dziwne, że tak młody człowiek nie lubi tylu rzeczy.\n– A co pan lubi?\n– Wszystko inne. Muszę też przyznać, że miewam słabość do zbiorów opowiadań. Ale ludzie nie chcą ich kupować.\nAmelia ma na liście tylko jeden zbiór opowiadań, debiut. Nie przeczytała całego i pewnie już nie znajdzie na to czasu, ale podobało jej się pierwsze opowiadanie. Amerykańscy i indyjscy szóstoklasiści biorą udział w projekcie polegającym na pisaniu do siebie listów. Narratorem jest Hindus mieszkający w USA, który opowiada kolegom z klasy różne zmyślone, absurdalne rzeczy na temat swojej ojczystej kultury.\n– Gdy Bombaj stał się Mumbajem – mówi Amelia, odkaszlnąwszy, bo zaschło jej w gardle. – Myślę, że to powinno…\n– Ale jeszcze nawet nie powiedziałam, o czym to jest.\n– Proszę uczciwie przyznać, że wspomina pani o tej książce tylko dlatego, że jestem w połowie Hindusem. Czyż nie jest tak?\nAmelia przez sekundę oddaje się fantazji, w której rozbija mu na głowie jego stary komputer.\n– Mówię panu o tej książce, bo sam pan przed chwilą powiedział, że lubi opowiadania! A to jedyny zbiór opowiadań, jaki mamy w zimowej ofercie. I tak się składa – tutaj Amelia pozwala sobie na kłamstewko – że jest absolutnie cudowny, od pierwszej do ostatniej strony. Mimo że to debiut. Zresztą, tak nawiasem mówiąc, uwielbiam debiuty. Lubię odkrywać nowych autorów. Inaczej pewnie w ogóle nie pracowałabym w tym zawodzie.\nAmelia wstaje. Głowa pęka jej z bólu. Może rzeczywiście za dużo pije?\n– Chce pan znać moje zdanie?\n– Nieszczególnie. Ile pani ma lat, dwadzieścia pięć?\n– Ma pan uroczą księgarenkę, ale jeśli będzie pan dalej trwał w tym, w tym… – Jako dziecko Amelia się jąkała i wciąż miewa nawroty, gdy się zdenerwuje. – W tym skostniałym sposobie myślenia, to pańska firma długo nie pociągnie.\nOdkłada Roślinę późno kwitnącą na stół razem z zimowym katalogiem. Wychodząc, potyka się o książki w korytarzu.\nPonieważ ma jeszcze godzinę do następnego promu, postanawia przespacerować się po miasteczku. Przed placówką Bank of America brązowa tabliczka upamiętnia wizytę Hermana Melville’a, który mieszkał tutaj pewnego lata, kiedy jeszcze w budynku mieściła się gospoda. Amelia wyciąga telefon i robi sobie zdjęcie przy tabliczce. To ładne miasteczko, a nic nie wskazuje na to, żeby w najbliższym czasie miała tu zawitać ponownie.\nWysyła esemesa do szefa w Nowym Jorku: „Nie liczyłabym na zamówienia z Alice Island :-(”.\nOdpowiedź: „Nie przejmuj się. To tylko jedna mała księgarnia, poza tym zamawia głównie na lato, z myślą o turystach. A właściciel jest dziwakiem. Harvey zawsze miał u niego więcej szczęścia wiosną i latem. Więc pewnie będzie podobnie”.\nO szóstej Ajay mówi Molly Klock, że może iść do domu.\n– I jak ta nowa Munro?\nMolly wzdycha głośno.\n– Dlaczego wszyscy ciągle mnie o to pytają? – Tak naprawdę chodzi jej o Amelię, ale Molly lubi dramatyzować.\n– Pewnie dlatego, że ją czytasz.\n– Bo ja wiem. Te postacie są czasem jakieś takie… zbyt ludzkie.\n– W przypadku Munro chyba o to właśnie chodzi – zauważa Ajay.\n– No nie wiem. Wolę starsze rzeczy. No to do poniedziałku.\n„Trzeba będzie coś zrobić z tą dziewczyną” – myśli Ajay, odwracając wiszący na drzwiach napis „Zamknięte”. Molly lubi czytać, ale poza tym jest beznadziejną sprzedawczynią. Z drugiej strony wdrożenie nowej osoby to zawsze kłopot, a Molly przynajmniej nie kradnie, no i pracuje u niego dorywczo. Nicole musiała coś dostrzec w tej mrukliwej pannie, skoro ją zatrudniła. Może latem zbierze się w sobie i ją zwolni.\nAjay wyrzuca za drzwi ostatnich klientów (najbardziej działała mu na nerwy gromadka młodych adeptów chemii organicznej, którzy niczego nie kupili, ale przez dwie godziny okupowali dział czasopism; w dodatku prawdopodobnie któryś z nich zatkał toaletę). Następnie robi porządek w paragonach – plus dziesięć do depresji. Wreszcie idzie na górę, do swojego mieszkania na poddaszu. Wrzuca do mikrofalówki mrożone curry i ustawia na dziewięć minut zgodnie ze wskazówkami na opakowaniu. Stojąc nieruchomo, myśli o dziewczynie z Pterodactyla. Wyglądała jak przybysz ze Seattle lat dziewięćdziesiątych – w tych kaloszach z deseniem w kotwice, babcinej kwiecistej sukience, puszystym beżowym swetrze i z włosami do ramion, które chyba obcinał jej w kuchni chłopak. Albo dziewczyna? Nie, raczej chłopak. Przypomina sobie Courtney Love z czasów małżeństwa z Kurtem Cobainem. „Trudno mnie zranić” – mówiły jej stanowcze różowe usta. „Łatwo mnie zranić i pewnie to zrobisz” – mówiły jej łagodne błękitne oczy. I pomyśleć, że doprowadził to wielkie dziewczę do łez. Brawo, Ajay.\nWoń curry jest coraz silniejsza, lecz według zegara minęło dopiero półtorej minuty.\nPotrzebne mu jakieś zajęcie. Fizyczne, ale niezbyt ciężkie.\nSchodzi do piwnicy i pomagając sobie nożykiem, składa kartony po książkach. Ciach. Prask. Na stos.\nJest mu głupio, że tak się wobec niej zachował. Niczym nie zawiniła. Ktoś powinien był mu powiedzieć o śmierci Harveya Rhodesa.\nCiach. Prask. Na stos.\nKtoś pewnie próbował. Ajay rzadko sprawdza pocztę elektroniczną, nigdy nie odbiera telefonów. Czy odbył się pogrzeb? Nie żeby chciał na nim być. Prawie nie znał Harveya Rhodesa.\nAle z drugiej strony… Przez ostatnich sześć lat spędził z nim wiele godzin. Rozmawiali wyłącznie o książkach, ale czy w jego życiu jest coś bardziej osobistego niż książki?\nNo i jak często zdarza się człowiekowi spotkać kogoś o podobnym guście? Pospierali się tylko raz – o Davida Fostera Wallace’a. To było krótko po jego samobójstwie. Ajay był zniesmaczony peanami pod adresem zmarłego. Facet napisał jedną przyzwoitą (choć rozwlekłą i pozbawioną dyscypliny) powieść, kilka umiarkowanie przenikliwych esejów i na tym w zasadzie koniec.\n– Niekończący się żart2 to arcydzieło – upierał się Harvey.\n– Niekończący się żart to wielka próba czytelniczej wytrwałości. Jak już dobrniesz do końca, nie masz wyjścia, musisz sobie wmówić, że ci się podobało. Albo żyć ze świadomością, że zmarnowałeś kilka tygodni życia. Przerost formy nad treścią, mój drogi.\nHarvey, zaczerwieniony na twarzy, pochylił się nad biurkiem.\n– Mówisz tak o każdym pisarzu z twojego pokolenia.\nWraca na górę. Curry zdążyło wystygnąć. Jeżeli je podgrzeje w tym plastikowym naczyniu, pewnie umrze na raka.\nStawia tackę na stole. Pierwszy kęs parzy. Drugi jest lodowaty. Rzuca tacką o ścianę. Jak niewiele znaczył dla Harveya i jak wiele Harvey znaczył dla niego.\nSamotne życie ma ten minus, że jeśli człowiek zrobi bałagan, musi sam posprzątać.\nNie, najgorsze w samotnym życiu jest to, że nikogo nie obchodzi, czy jest ci smutno. Nikogo nie obchodzi, że niespełna czterdziestoletni mężczyzna rzucił o ścianę plastikową tacką z curry, niczym dwulatek. Ajay nalewa sobie kieliszek wina. Rozkłada na stole obrus. Przechodzi do salonu. Otwiera klimatyzowaną gablotę i wyjmuje z niej TamerlanaEdgara Allana Poego. Wraca z nim do kuchni i stawia na stole, naprzeciwko siebie, opierając książkę o krzesło, na którym siadała Nicole.\n– Na zdrowie, gniocie – zwraca się do chudego tomu.\nDopija wino i napełnia kieliszek, obiecując sobie, że zaraz skończy i poczyta książkę. Może którąś z ulubionych, jak Stara szkoła3 Tobiasa Wolffa, choć pewnie lepiej spożytkowałby czas, sięgając po coś nowego. Czym to się tak zachwycała ta dziunia z wydawnictwa? Roślina późno kwitnąca. Brr. Powiedział jej to, co naprawdę myśli. Nie ma nic gorszego niż wspomnienia wdowca. Zwłaszcza gdy samemu jest się wdowcem, a Ajay został nim półtora roku temu. Nie ma pretensji do tej kobiety, jest nowa, skąd miała wiedzieć o jego nudnej tragedii osobistej. Chryste, ależ mu brakuje Nicole. Jej głosu, szyi, nawet pach. Były szorstkie jak koci język, a pod wieczór wydzielały woń mleka tuż przed skwaśnieniem.\nTrzy kieliszki później zasypia z głową na blacie. Mierzy tylko metr siedemdziesiąt wzrostu, waży sześćdziesiąt cztery kilo, w dodatku nie zjadł nawet mrożonego curry. Dziś już nie uszczupli kupki z zaległymi lekturami.\n– Ajay – szepcze Nicole. – Połóż się spać.\nNareszcie śni. Właśnie o to chodzi w całym tym piciu.\nW alkoholowym śnie duch jego żony pomaga mu wstać z krzesła.\n– Wstydziłbyś się, molu.\nAjay potakuje ruchem głowy.\n– Mrożone curry i czerwone wino za pięć dolarów.\n– Jestem wierny uświęconym zwyczajom moich przodków.\nWloką się do sypialni.\n– Możesz sobie pogratulować, Fikry. Stajesz się wzorowym alkoholikiem.\nKładzie go na łóżku. Jej brązowe włosy są chłopięco krótkie.\n– Obcięłaś włosy. Dziwnie wyglądasz.\n– Byłeś dzisiaj strasznie niemiły dla tej dziewczyny.\n– To przez Harveya.\n– Nie lubię, jak znikają z mojego życia ludzie, którzy cię znali.\n– To dlatego nie chcesz zwolnić Molly Klock?\nAjay kiwa głową.\n– Nie możesz dłużej tak żyć – mówi Nicole.\n– Mogę. Jakoś żyję.\n– Chodzi mi o to, że nie chcę, żebyś tak żył.\nPo tych słowach znika.\nWypadek nie wydarzył się z niczyjej winy. Odwiozła autora do domu po spotkaniu z czytelnikami. Pewnie jechała szybko, żeby zdążyć na ostatni powrotny prom samochodowy. Może na drogę wyszedł jeleń i próbowała go wyminąć. A może po prostu zima w Massachusetts zrobiła swoje. Nie wiadomo. Policjant w szpitalu zapytał, czy miała skłonności samobójcze.\n– Nie – odparł Ajay. – Nic z tych rzeczy.\nByła w drugim miesiącu ciąży. Nikomu nie powiedzieli. Nie chcieli zapeszać, bo miewali już rozczarowania. Stojąc w poczekalni przy kostnicy, żałował, że nikomu nie powiedzieli. Przynajmniej byłby krótki czas radości przed tym długim… czym? Nie wiedział jeszcze, jak to nazwać.\n– Nie miała skłonności samobójczych. Po prostu była fatalnym kierowcą i nie zdawała sobie z tego sprawy.\n– Rozumiem – odparł policjant. – To nie była niczyja wina.\n– Ludzie zawsze tak mówią. Ale ktoś musiał zawinić. To była jej wina. Jakie to głupie z jej strony. Głupie i melodramatyczne. Zwrot akcji godny Danielle Steel. Słyszysz mnie, Nicole? Gdyby to była powieść, w tym miejscu przestałbym ją czytać i rzuciłbym nią o ścianę.\nPolicjant (który raczej nie czytał książek, może z wyjątkiem kieszonkowych kryminałów Jeffery’ego Deavera na wczasach) próbował skierować rozmowę z powrotem ku rzeczywistości.\n– No tak. To pan jest właścicielem księgarni.\n– Ja i żona – odparł bez namysłu Ajay. – O Boże, teraz jestem jak postać, która mówi o sobie w liczbie mnogiej, bo zapomniała, że jej partner życiowy zmarł. Co za tandetna klisza. Panie… – spogląda na plakietkę policjanta – komisarzu Lambiase, czy wie pan, że jesteśmy bohaterami kiepskiej powieści? Jak do tego doszło? Na pewno myśli pan sobie teraz: „Biedny facet”, a wieczorem uściśnie pan swoje dzieci na dobranoc mocniej niż zwykle, bo tak robią bohaterowie tego typu książek. Wie pan, o jakich książkach mówię, prawda? O tych pretensjonalnych powieściach, w których autor przez chwilę śledzi jakąś drugoplanową postać, żeby czytelnikowi powiało Faulknerem. Spójrzcie, jak pochylam się nad życiem maluczkich! Nad życiem szarego człowieka! Jaki jestem wrażliwy! Nawet pańskie nazwisko pasuje jak ulał. Komisarz Lambiase, wypisz wymaluj gliniarz z Massachusetts. Czy jest pan może rasistą? Takie postacie na ogół mają rasistowskie poglądy.\n– Panie Fikry, czy ma pan kogoś, po kogo mogę zadzwonić? – Lambiase był dobrym policjantem i wiedział, że ludzie dotknięci tragedią potrafią się zachowywać bardzo różnie. Położył księgarzowi dłoń na ramieniu.\n– Tak jest! Brawo, panie komisarzu, zna pan swoje kwestie! Jest pan świetny w tej roli. A czy wie pan, co powinien zrobić wdowiec w pierwszej kolejności?\n– Zadzwonić do kogoś.\n– Tak, myślę, że ma pan słuszność. Ale dzwoniłem już do szwagierki. – Ajay kiwa głową. – Gdyby to było opowiadanie, nie gadalibyśmy tyle. Mały ironiczny zwrot akcji i już. Dlatego w świecie literatury nie ma nic elegantszego niż opowiadanie. Gdyby to był Raymond Carver, usłyszałbym od pana kilka słów pociechy, zapadłyby ciemności i na tym koniec. Ale nie. To, co teraz czuję, przypomina raczej powieść. Pod względem emocjonalnym, wie pan. Minie trochę czasu, zanim przez to przebrnę. Rozumie pan?\n– Nie jestem pewien. Nie czytałem nic Raymonda Carvera. Lubię kryminały z Lincolnem Rhyme’em. Czytał pan?\n– Detektyw przykuty do łóżka. Jak na prozę gatunkową – ujdzie. Ale czy czytał pan jakieś opowiadania?\n– Może w szkole… Jakieś baśnie. I było coś jeszcze… Kasztanek? Chyba kazali nam przeczytać Kasztanka.\n– To akurat nowela.\n– A, to przepraszam. Ja niezbyt… Zaraz, pamiętam z liceum coś o policjancie. Taka zbrodnia doskonała, chyba dlatego zapamiętałem. Żona morduje swojego męża policjanta zamrożonym kawałkiem wołowiny, a potem częstuje nim…\n– Baran na rzeź. Tak się nazywa to opowiadanie. A narzędziem zbrodni jest barani udziec.\n– Tak, właśnie! – Policjant był wniebowzięty. – Zna się pan na rzeczy.\n– To bardzo znane opowiadanie. Moja szwagierka z mężem powinni się zjawić lada moment. Przepraszam, że nazwałem pana drugoplanową postacią. To było niegrzeczne, zresztą jeżeli już, to ja jestem drugoplanową postacią w historii przygód komisarza Lambiase’a. Policjanci są bohaterami książek znacznie częściej niż księgarze. W rzeczy samej jest pan chodzącym gatunkiem literackim.\n– Hmmm. Pewnie ma pan rację. A wracając do tego opowiadania, jako policjant mam problem z kolejnością zdarzeń. Ta kobieta wkłada wołowinę…\n– Baraninę. No więc zabija faceta zamrożonym baranim udźcem, a potem wkłada go do piekarnika bez rozmrażania. Żaden ze mnie kucharz, ale…\nKiedy policja wyciągnęła jej samochód z wody, Nicole była już na wpół zamarznięta. W kostnicy miała sine usta. Ajayowi przypomniała się wtedy czarna szminka, którą pomalowała się przed ostatnią paradą wampirów. On miał duży dystans do tej maskarady dla durnych nastolatek, ale Nicole, która z jakiegoś powodu lubiła sagę o wampirach i jej autorkę, upierała się, że dzięki paradzie skoczy im sprzedaż, a poza tym to miła rozrywka.\n– No wiesz, rozrywka. Pamiętasz w ogóle, że coś takiego istnieje?\n– Jak przez mgłę – odparł. – Z czasów, kiedy nie prowadziłem księgarni, miałem weekendy i wieczory dla siebie i czytałem dla czystej przyjemności. Tak, to była rozrywka. Pamiętam, ale słabo.\n– Biedaczysko. A ja myślałam, że jesteś zadowolony z życia, bo masz inteligentną, ładną i bezproblemową żonę, z którą nie rozstajesz się nawet w godzinach pracy.\nWciąż miał ją przed oczyma w tej idiotycznej czarnej, satynowej sukni, prawa ręka owinięta wokół gankowej kolumny, powabne usta złączone w ciemną kreskę.\n– Stało się coś strasznego. Moja żona przemieniła się w wampirzycę.\n– Biedaku. – Przemierzyła ganek i pocałowała go, zostawiając ślad podobny do siniaka. – Teraz nie masz wyjścia, musisz sam stać się wampirem. Nie próbuj z tym walczyć. To najgorsze, co możesz zrobić. Wyluzuj się, molu. Zaproś mnie do środka.\nDiament wielki jak góra1922, F. Scott Fitzgerald\nŚciśle rzecz biorąc, nowela. Chociaż to rozgraniczenie jest nieco kłopotliwe. Ale jeśli znajdziesz się w towarzystwie ludzi, którzy stosują takie rozróżnienia – a sam kiedyś byłem jednym z nich – dobrze jest znać różnicę. (Natkniesz się na nich prawie na pewno, jeżeli będziesz studiować na którymś z prestiżowych uniwersytetów*. Najlepszą bronią przeciwko tym bufonom jest rozległa wiedza. Ale zbaczam z tematu). Według Edgara Allana Poego opowiadanie to utwór, który czyta się za jednym posiedzeniem. Przypuszczam, że w jego czasach „jedno posiedzenie” trwało dłużej niż dzisiaj. Ale znowu zbaczam.


Leczenie boreliozy | Borelioza ABC - Leczenie, objawy\nHome / Leczenie boreliozy\nLeczenie boreliozy budzi wiele kontrowersji nawet wśród samych lekarzy. U niektórych pacjentów przebiega ono bowiem bardzo szybko i sprawnie, podczas gdy inni chorzy muszą przyjmować leki przeciw boreliozie nawet przez sześć miesięcy.\nDla elektryków uprawnienia sepowskie do 1kV.\nZalecana antybiotykoterapia w Polsce\nBorelioza jest chorobą wywoływaną przez bakterie, dlatego konieczne jest leczenie jej przy użyciu antybiotyków. Zwykle fakt, jak długo przebiega leczenie, nie wynika z tego, jaka jest postać boreliozy u danego pacjenta, ale z tego, ile czasu upłynęło od momentu zakażenia do chwili postawienia właściwej diagnozy.\nW Polsce uznaje się, że krótka antybiotykoterapia jest wystarczająca, by zwalczyć boreliozę raz na zawsze. Jeśli jednak pacjent dalej źle się czuje, to uznaje się, że cierpi on na tzw. zespół poboreliozowy. Lekarze uznają, że nie ma wtedy dalszych podstaw do leczenia antybiotykiem, ale istnieją wskazania do leczenia objawowego np. bóli stawów.\nZwolennicy terapii indywidualnej\nW Polsce istnieje jednak szerokie grono lekarzy, które podważa zasadność krótkiej antybiotykoterapii. Lekarze ci uznają, że boreliozę należy leczyć indywidualnie, a w przypadkach krótkiej antybiotykoterapii dochodzi jedynie do uodpornienia się bakterii. Podkreślają bowiem, że wielu chorych z niewyleczoną do końca boreliozą jest uznawanych za hipochondryków i kierowanych na leczenie psychiatryczne, mimo że potrzebna jest im zupełnie inna terapia.


autor: magnat 2018-05-16 | 21:49:47 ( wpis ) Dodaj wpis do ulubionych »\nDziś o tym jaki wybrać kolor ścian w garderobie, jakie są zasady. Jak nie przytłoczyć małych powierzchni i jakim kolorem podkreślić duży metraż. Jak się nie pogubić i dobrze wybrać radzą eksperci marki Magnat.\nWybierając kolor do garderoby, weź pod uwagę:\n•Styl aranżacji wnętrza.\nOGÓLNA ZASADA mówi, że w garderobach najlepiej sprawdzają się kolory jasne i pastelowe. Odradzamy ciemnych, przytłaczających, ciężkich barw typu: czerń, fiolet czy zbyt krzykliwych jak krwista czerwień.\nWszystkie kolory przedstawione na poniższych aranżacjach dostępne są na stronie https://www.magnatfarby.pl/sklep/farba-magnat-ceramic\nMożesz zamówić tester do malowania https://www.magnatfarby.pl/sklep/tester-magnat-ceramic\nLub gotowy kolor, który możesz przyłożyć do ścianyhttps://www.magnatfarby.pl/sklep/magnat-ceramic-kolor-do-testowania\nROZMIAR GARDEROBY I OŚWIETLENIE\nBy nie było zbyt biało, sterylnie jak w laboratorium\nNajczęściej meble w garderobie mają biały kolor, więc by nieco „ożywić” wnętrze, nie popaść w przesadną biel warto zastosować delikatną barwę – np. bardzo przyjemną Koralową Lagunę.\nIdealny kolor ścian w dużej garderobie\nJeśli Twoja garderoba ma duży metraż i dobre oświetlenie możesz pozwolić sobie na nieco ciemniejsze i bardziej odważne, wyraziste barwy – jasne odcienie brązu, zielenie (szczególnie te wpadające w turkus).\nBarwy w małej garderobie\nTu trzeba ostrożnie. Szczególnie jeśli małemu metrażowi towarzyszy słabsze oświetlenie. Trzeba wprowadzić do garderoby więcej światła i optycznie ją powiększyć. Taki efekt pozwolą Ci uzyskać palety barw off-white’owych, czyli złamanych bieli. Idealne będą zarówno ciepłe kolory – miodowe lub piaskowe oraz chłodniejsze błękity i szarości.\nSTYL ARANŻACJI PODYKTOWANY WŁASNYM GUSTEM\nGarderoba na bogato, w stylu glamour\nMocno oświetlony sufit, ozdobny żyrandol, duże siedzisko, błyszczące płytki na podłodze, luksus i przepych. W takim klimacie odnajdą się biele, beże i szlachecko wyglądający błękit.\nRomantyczna garderoba „shabby chic”\nW garderobie prawdziwej księżniczki powinny królować ściany w kolorze pudrowego różu, brzoskwini lub pistacji. Pastelowe kolory doskonale podkreślają bardzo kobiecą garderobę.\nkolor ścian w dużej garderobie\nkolor ścian w małej garderobie


Seria o panu Kuleczce\n7 października, 2014 - 09:00 — mlaciak\nWojciech Widłak pisząc "Pana Kuleczkę" stworzył cykl mądrych, przyjaznych i prawdziwych opowieści. Życie Pana Kuleczki i mieszkających z nim zwierzątek nie obfituje w nadzwyczajne wydarzenia. Przeciwnie, wszystko, co dzieje się w ich domu, jest bardzo zwykłe i bardzo normalne. Bohaterowie chodzą na spacery, pieką ciasto, lubią rysować i nie lubią sprzątać po skończonej zabawie, grywają w skojarzenia, "Grzybobranie" lub piłkę, przeżywają swoje smutki i kłopoty, a przede wszystkim dużo rozmawiają. Bohaterów obdarzył silnymi osobowościami. Pan Kuleczka - nieco pękaty ale bardzo cierpliwy, wyrozumiały i kochający staruszek. Kaczka Katastrofa - przesympatyczny, wrażliwy nerwusek. Wiecznie nieszczęśliwa z powodu swoich za małych skrzydełek na których nigdzie nie poleci. Pies Pypeć - rozważny, bezkonfliktowy myśliciel, uwielbia się przytulać.\n"Detektyw Pozytywka" czyli Sherlock Holmes dla dzieci\n7 października, 2014 - 08:00 — mlaciak\nDetektyw Pozytywka, to nie byle jaki detektyw. Prowadzi wyjątkową agencję detektywistyczną „Różowe Okulary” i rozwiązuje takie zagadki, z którymi nie jeden dorosły nie dałby sobie rady: szuka zgubionych skarpetek, szuka piasku z piaskownicy, szuka chuliganów, którzy dokonali spustoszenia na balkonie sąsiadki, przebili dmuchaną piłkę czy zniszczyli latawiec. A mali czytelnicy, podążając tropem jego rozumowania, uczą się logicznego myślenia i wyciągania wniosków. I co najważniejsze Grzegorz Kasdepke pokazuje, że dzieci mogą bawić się i uczyć bez przemocy, wulgarności o agresji. Książka pt.: "Detektyw Pozytywka" urzeka pięknym językiem, poczuciem humoru, pewną dozą serdeczności i tolerancji wobec otaczającego nas świata.\n"Nasza mama czarodziejka" - opowiadania o niezwykłej mamie z Makowic\n7 października, 2014 - 07:00 — mlaciak\nMama jest tutaj prawdziwa bohaterka i zawsze ma pomysł na rozwiązanie najróżniejszych problemów: wie jak pokonać smoka, poszukuje skradzionego cienia, potrafi zacerować księżyc oraz ratuje świat przed wielkoludem. Jednym słowem – jest czarodziejką. Książeczka jest bardzo ciepła i rodzinna a historyjki niezwykle pobudzają wyobraźnie dzieci. "Nasza mama czarodziejka" mimo ponad czterdziestu lat od jej pierwszego wydania w ogóle się nie zestarzała, co jest bez wątpienia niepodważalnym argumentem na jej magiczne właściwości.\nNajwyższy czas by uwierzyć w czary! :)


Łamigłówki. Szukaj różnic - Wydawnictwo ADAMADA www.adamada.pl\n„Moja córka od zawsze lubiła różnego rodzaju łamigłówki. Bardzo chętnie sięga po książeczki, w których za zadanie ma m.in wyszukiwanie szczegółów różniących dwa obrazki czy przechodzenie labiryntów. Mnie, jako mamę, taki rodzaj aktywności bardzo cieszy, bo wiem, że ćwiczy w ten sposób spostrzegawczość i zdolność logicznego myślenia.\nNiedawno trafiłyśmy na książeczkę Szukaj różnic z serii Łamigłówki od wydawnictwa Adamada. Na okładce widnieje informacja, iż jest skierowana do dzieci powyżej 8 roku życia, jednak moim zdaniem spokojnie sięgnąć mogą po nią i młodsze pociechy.\nZadaniem dziecka jest odnalezienie siedmiu szczegółów różniących dwa obrazki. A tych jest blisko trzydzieści. Wbrew pozorom odnalezienie wszystkich różnic nie zawsze jest takie proste. Niektóre obrazki potrafią sprawić lekką zagwozdkę. Jeśli zdarzy się tak, że dziecko naprawdę nie będzie potrafiło wykryć wszystkich siedmiu szczegółów różniących dane grafiki, z pomocą przyjdą mu ostatnie strony książeczki, na których zamieszczono rozwiązania wszystkich łamigłówek.\nW serii Łamigłówki dostępne są jeszcze: Znajdź taki sam obrazek, Idź do celu, Podstaw liczbę, Grupuj piątki oraz Przejdź labirynt. Jak widać wybór jest całkiem szeroki, co mnie osobiście bardzo cieszy. Książeczki te mogą stać się idealnym prezentem na zbliżające się mikołajki albo gwiazdkę, zwłaszcza że ich cena jest naprawdę przystępna. Ze swojej strony – polecam.”.


RIP Psajko [*] - Świadomego Śnienia! - psajko.pl\nRIP Psajko [*]\nGG Network (właściciel fora.pl) ogłosiła bankructwo. To oznacza, że fora.pl może przestać istnieć.\nMiło było z Wami dyskutować, panie i panowie.\n(Ewentualnie módlmy się by ktoś wykupił GG Network i utrzymał fora.pl przy życiu)\nSob 18:42, 24 Paź 2015\nGdyby forum upadło to nie można spróbować reaktywować forum na jakiejś innej darmowej domenie ?\nOstatnio zmieniony przez Alexik dnia Nie 13:29, 25 Paź 2015, w całości zmieniany 1 raz\nNie 13:29, 25 Paź 2015\nSkajer oferuje opłaty i postawienie forum. Mam dużo kasy na [link widoczny dla zalogowanych] . R.I.P cała wiedza, a nie mówiłem by wcześniej na bok zrobić?\nOstatnio zmieniony przez xSkyer dnia Nie 14:27, 25 Paź 2015, w całości zmieniany 1 raz\nNie 14:20, 25 Paź 2015\nNic nie przestanie istnieć. GG plajtuje, ale wszystko idzie na sprzedaż, ktoś inny przejmie fora.pl, a gorzej na pewno nie będzie bo serwis nie jest aktualizowany od paru lat już\nNie 15:22, 25 Paź 2015\nKtoś to kupi i jaki będzie miał interes w czymś takim? Tylko reklamy, które pewnie no pokrywają wszystkich kosztów. Lepiej dmuchać na zimne.\nNie 15:24, 25 Paź 2015\nNa razie tyle od nich wykrzesałem:\nBędę robił edit-y jak jeszcze się coś ciekawego dowiem.\nPon 15:15, 26 Paź 2015\nCałkowicie się z tobą zgadzam. Możemy spróbować zebrać grupę zapaleńców, która zapisałaby kod wszystkich podstron i tematów na Psajko, a potem w razie zamknięcia forum można by stworzyć własną domenę bez pośredników, poprzerabiać trochę kod, złożyć w całość i założyć nowe forum. Wykupienie miejsca na serwerach kosztuje jakieś 120 zł rocznie, czyli 10 zł na miesiąc. Bez problemu można się utrzymać z samych reklam i darowizn użytkowników. Niemniej musimy śledzić postęp sytuacji i dowiedzieć się, czy są chętni do zakupu fora.pl. Osobiście postaram się sięgnąć do wszystkich możliwych źródeł, by coś się dowiedzieć.\nMożna też sprawdzić to: [link widoczny dla zalogowanych]\nOstatnio zmieniony przez czapeczka2014 dnia Pon 16:09, 26 Paź 2015, w całości zmieniany 1 raz\nPon 15:58, 26 Paź 2015\nPią 21:56, 30 Paź 2015\nJest już koniec roku a ja takie powiadomienia dostaję :v\nNowy właściciel jest, forum bezpieczne.\nOstatnio zmieniony przez Nalewa dnia Pon 11:00, 21 Gru 2015, w całości zmieniany 1 raz\nPon 10:59, 21 Gru 2015\nForum prędzej umrze z powodu braku dyskusji, niż z usunięcia fora.pl. Jeszcze rok temu co się działo, teraz praktycznie tematy są tylko w dziale z pytaniami\nPon 11:16, 21 Gru 2015\nWszystko co miało zostać powiedziane, zostało powiedziane. Na forum są kompletne metody, poradniki i wszelkie rzeczy potrzebne do osiągnięcia LD. Nic dziwnego, że pytania są tylko w dziale z pytaniami. Poza tym świadome śnienie nie jest w Polsce popularne. Największe zainteresowanie było po premierze Incepcji, ale potem szybko zmalało.\nOstatnio zmieniony przez Solnik dnia Pon 15:42, 21 Gru 2015, w całości zmieniany 1 raz\nPon 15:39, 21 Gru 2015\nDużo osób wie o świadomym śnieniu tylko mało komu chce się to praktykować i siedzieć na forum jak może przeczytać parę poradników a jak ld nie nadchodzi to sobie odpuszcza\nPon 15:59, 21 Gru 2015\ndokładnie, żadne RIP PSAJKO, forum się trzyma bardzo dobrze. Zamykam temat i przenoszę do śmietnika.\nPon 16:00, 21 Gru 2015


BIAŁY KRZYŻ W ZADUSZKI | Niepoprawni.pl\nLara - 1 Listopada, 2011 - 22:15\n... zakazany Klenczon w komunie. Piotrek Cugowski dzisiaj - odważnie. Zapewne jedna taka "artystka" dręcząca pudla w torebce, powiedziałaby, że to "obrzydliwy patriotyzm"...\nrospin (niezweryfikowany) - 2 Listopada, 2011 - 00:14\nMiliony takich Białych Krzyży, znaczy naszą historię.\nTo im, zawdzięczamy nasz oddech po Polsku.\nI ich nie wolno zapomnieć.\nChoć tyle, gdy każdego dnia, w porównaniu z tymi bezimiennymi\nPolakami, okazujemy się tak cherlawi i puści.\nmkaszub - 2 Listopada, 2011 - 06:45\nDzieki za przypomnienie piosenki a przede wszystkim za pamiec o TYCH co nie ugieli sie tak przed hitlerowcami jak i czerwona zaraza.To dzieki NIM moga dzis tacy rozni blumsztajne i inne cwoki pluc swoim jadem nie zdajac sobie z tego sprawy ze moga to mowic w wolnej choc jeszcze w uscisku PRLu i ich sluzb Najjasniejszej.Pewnie w owczesnym czasie schowani w norach czy jak bydlobartoszewski bac sie polakow teraz bardzo hardzi i mocni w gebe.Ale mam nadzieje ze znow przyjdzie czas kiedy slowo PATRIOTYZM bedzie wzrorem do nasladowania .Juz zaczynaja sie pewne zmiany w tym kierunku gdyz mlodziez polska zaczyna doceniac poswiecenie poprzednikow w czasie i po wojnie.Juz sie nie daje zlapac na zer szczekaczkom rzadowym majac dostep do wiadomosci z pierwszej reki czyli internetu.\nenarStańczyk54 - 2 Listopada, 2011 - 09:56\nPanie Piotrze Cugowski, kłaniam się Panu bardzo nisko. Krzysztof Klenczon zawsze był dla wielu polaków takim małym symbolem sprzeciwu antykomunistycznego.\nIleż to było radości jak pobił (podobno)jednego z "czerwonych książąt" komunistycznych A.J.\nSzanuję Pana za to, że nie poddał się Pan salonowi kukiełek i ma Pan wyłączony tvn, a włączony mózg, samodzielne myślenie. Podziękowania za wspaniałe wychowanie patriotyczne, również składam Pańskiemu Tacie, Panu Krzysztofowi. Znam Pana Krzysztofa doskonale od lat, ponieważ mieszkamy w tym wspaniałym i pięknym mieście Lublinie, żyjemy i spotykamy się w różnych zwykłych okolicznościach, choć mnie szaraczka, byłego prezentera lubelskich imprez już nie kojarzy się tak jak rodzinę Cugowskich. Jesteście naprawdę przykładem POLSKIEJ RODZINY. Dziękuję wam za to.\nDzięki takim ludziom Polska pozostanie Polską.\nPamiętajmy, że w życiu są najważniejsze:\nBÓG, HONOR, OJCZYZNA I RODZINA. Reszta to salon kukiełek.\nJanusz Krzysztof Polański.\nsalonowcy, nie dręczcie zwierząt, a szczególnie pudelków.\nMareczek - 2 Listopada, 2011 - 10:29\nDziękuję Panu Piotrowi.