Pasażer - Jean_Christophe Grange - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Pasażer - ebook\nLiczba stron: 835 Jest to ujednolicona liczba stron, która ułatwi Ci porównanie długości książek. Każda strona Legimi to 200 słów. Przeczytaj fragment ebooka\nOpis ebooka Pasażer - Jean_Christophe Grange\nOpinie o ebooku Pasażer - Jean_Christophe Grange\nFragment ebooka Pasażer - Jean_Christophe Grange\nNajchętniej nad Sekwaną czytany autor thrillerów, wydawany w 30 językach. Urodził się w 1961 w Paryżu. Swoją działalność zawodową rozpoczynał jako dziennikarz, publikując cykl reportaży naukowych w czasopiśmie „Le Figaro”. W 1994 zadebiutował powieścią Lot bocianów. Międzynarodową sławę przyniosła mu druga książka Purpurowe rzeki, sprzedana w łącznym nakładzie dwóch milionów egzemplarzy. Kolejne tytuły, m in. Imperium Wilków, Przysięga otchłani, Zmiłuj się, Las cieni, Pasażer i najnowsza Kaiken, umocniły popularność pisarza, zapewniając mu najwyższe pozycje na listach bestsellerów. Niemała w tym zasługa licznych adaptacji filmowych jego powieści, w którach główne role zagrali tak znani aktorzy, jak Jean Reno, Vincent Cassel i Monica Bellucci. Grange ma na swoim koncie oryginalne scenariusze filmowe, m.in. scenariusz do filmu Vidocq.\nCopyright © Editions Albin Michel, Paris, 2011\nPolish translation copyright © Wiktoria Melech 2013\nIlustracja na okładce: mmaxer/Shutterstock\nDla Michele Roca-Phelippot\nDzwonek przeniknął do jego świadomości niczym rozpalona igła.\nŚniła mu się biała ściana skąpana w słońcu. Szedł wzdłuż niej, podążając za własnym cieniem. Ściana nie miała ani początku, ani końca. Była jak wszechświat. Gładka, lśniąca, obojętna… Znowu dzwonek.\nOtworzył oczy. Spojrzał na błyszczące cyfry kwarcowego budzika stojącego obok. Czwarta zero dwie. Uniósł się na łokciu. Poszukał po omacku telefonu. Jego ręka trafiła w próżnię. Przypomniał sobie, że przebywa w sali wypoczynkowej. Obmacał kieszenie kitla, znalazł swój telefon komórkowy. Spojrzał na ekran. Nie znał tego numeru. Odebrał bez słowa.\nW ciemnym pokoju rozległ się czyjś głos:\n– Czy doktor Freire?\n– Czy pan doktor Mathias Freire, dyżurny psychiatra?\nGłos wydał mu się dziwnie odległy. Znowu ten sen. Ściana, białe światło, cień…\n– Tak, to ja – potwierdził w końcu.\n– Nazywam się Fillon. Jestem lekarzem dyżurnym w szpitalu Saint-Jean Belcier.\n– Dlaczego dzwoni pan do mnie pod ten numer?\n– Tylko ten mi dano. Czy przeszkadzam panu?\nJego oczy powoli przyzwyczajały się do ciemności. Negatoskop. Metalowe biurko. Szafka na leki zamknięta na dwa spusty. Sala wypoczynkowa była właściwie gabinetem konsultacyjnym, w którym przygaszono światło. Spał na stole do badań.\n– Co się dzieje? – zapytał burkliwie, wstając.\n– Jakaś dziwna historia na dworcu Saint-Jean. Strażnicy znaleźli około północy mężczyznę. Włóczęgę schowanego w warsztacie przy torach.\nW głosie lekarza wyczuwało się napięcie. Freire spojrzał ponownie na budzik: czwarta zero pięć.\n– Zabrali go do dworcowej izby chorych, a potem skontaktowali się z komisariatem przy placu des Capucins. Policjanci przewieźli gościa na posterunek i wezwali mnie, żebym go zbadał.\n– Jest ranny?\n– Nie. Ale kompletnie stracił pamięć. Coś niesamowitego.\n– Nie udaje?\n– To pan jest specjalistą. Ale nie wydaje mi się. Wygląda, jakby nie wiedział, gdzie się znajduje.\n– Policjanci będą do mnie dzwonić?\n– Nie. Patrol z BAC wiezie delikwenta do pana.\n– Dzięki – rzucił ironicznym tonem.\n– To poważna sprawa. Pan może mu pomóc. Jestem tego pewien.\n– Sporządził pan raport medyczny?\n– Ma go ze sobą. Powodzenia.\nDoktor Fillon odłożył słuchawkę, najwyraźniej chcąc jak najszybciej skończyć tę rozmowę. Mathias Freire siedział bez ruchu. Sygnał telefoniczny świdrował mu w ciemnościach bębenki. Tej nocy zdecydowanie nie było mu dane spać. Atrakcje zaczęły się o godzinie dwudziestej pierwszej. W pawilonie dla nowo przyjętych pacjent zrobił kupę w swoim pokoju i opychał się własnymi ekskrementami, po czym złamał nadgarstek interweniującemu pielęgniarzowi. Pół godziny później, w Pawilonie Zachodnim, schizofrenik otworzył sobie żyły kawałkiem linoleum. Freire nadzorował udzielenie mu pierwszej pomocy i kazał go przewieźć na oddział nagłych przypadków pobliskiego szpitala uniwersyteckiego Pellegrin.\nPołożył się spać o północy. Godzinę potem inny pacjent wybrał się na spacer po terenie szpitalnym zupełnie nagi, z plastikową trąbką w rękach. Trzeba było zrobić mu zastrzyk z trzech ampułek loksapiny, żeby go uśpić, a następnie uspokoić tych, których zbudził swoim recitalem. W tym samym czasie pacjent z oddziału uzależnień dostał ataku padaczki. Zanim Freire tam dotarł, chory zdążył już przegryźć sobie język. W ustach miał pełno krwi. Gdy we czterech próbowali zapanować nad jego drgawkami, pacjent, korzystając z zamieszania, ukradł mu komórkę. Dopiero kiedy go obezwładniono, Freire rozgiął jego palce i odzyskał swój aparat telefoniczny, umazany krwią.\nPołożył się ponownie dopiero o wpół do czwartej. Spokój trwał zaledwie pół godziny. Przerwał go ten bezsensowny telefon. A niech to cholera!\nTrwał tak w ciemnościach bez ruchu. Wciąż brzęczał mu w uszach sygnał telefoniczny, upiorny dźwięk w tym pokoju bez granic.\nSchował komórkę do kieszeni i wstał. Znowu ukazała się biała ściana ze snu. Kobiecy głos szeptał: feliz… Słowo to w języku hiszpańskim znaczyło „szczęście”. Skąd ten hiszpański? Skąd ta kobieta? Poczuł w głębi lewego oka przenikliwy ból, jak zawsze, kiedy się budził. Potarł powieki i napił się wody z kranu nad umywalką.\nNadal po omacku, otworzył drzwi za pomocą plastikowej karty.\nZamknął się od wewnątrz, gdy przyszedł się przekimać, bo znajdująca się tu szafka z lekarstwami była dla chorych z tego oddziału niczym święty Graal.\nPięć minut później szedł lśniącym od wilgoci asfaltem kampusu. Mgła spowijała Bordeaux od poprzedniego dnia. Gęsta, mleczna, nieprzenikniona. Podniósł kołnierz płaszcza, który narzucił na kitel. W nos uderzył go zapach wilgoci i morza.\nSkręcił w główną aleję. Widoczność ograniczona była do trzech metrów, ale znał drogę na pamięć. Pawilony z szarym, surowym tynkiem, ze spadzistymi dachami, kwadraty trawników. Powinien był wysłać pielęgniarza po nowego pacjenta, tyle że zawsze wolał osobiście przyjmować swoich „klientów”…\nPrzeszedł przez główne patio, wokół którego posadzono kilka palm. Zazwyczaj drzewa te, przywiezione z Antyli, napawały go optymizmem. Jednak nie tej nocy. Chłód i wilgoć były zbyt dotkliwe. Doszedł do bramy wejściowej, kiwnął głową wartownikowi i znalazł się na zewnątrz. Nadjeżdżał radiowóz. Kogut na jego dachu obracał się wolno, w ciszy, przywodząc na myśl latarnię morską na krańcach świata.\nFreire zamknął oczy. Pod powieką wciąż czuł pulsujący ból. Nie przywiązywał żadnej wagi do tego czysto psychosomatycznego objawu. Przez cały dzień zajmował się leczeniem dolegliwości umysłowych, które wywierały wpływ na ciało. Dlaczego nie miałoby to dotyczyć również i jego organizmu?\nOtworzył oczy. Z samochodu wysiadł policjant w towarzystwie mężczyzny w cywilu. Freire zrozumiał, dlaczego dzwoniący do niego lekarz wydawał się przestraszony. Człowiek z amnezją był prawdziwym kolosem: wzrost dwa metry, waga co najmniej sto trzydzieści kilogramów. Na głowie miał kapelusz – autentyczny stetson z Teksasu, a na nogach buty z jaszczurczej skóry. Szerokie bary ciasno opinał ciemnoszary płaszcz. W ręku mężczyzna trzymał plastikową torbę i szarą kopertę wypchaną dokumentami.\nPolicjant zrobił krok do przodu, ale Freire dał mu znak, by został na miejscu. Sam ruszył w kierunku kowboja. Z każdym krokiem ból pod powieką stawał się ostrzejszy, nerw w kąciku oka zaczynał drgać.\n– Dobry wieczór – powiedział, gdy znalazł się kilka metrów przed swoim nowym pacjentem.\nŻadnej odpowiedzi. Mężczyzna, oświetlony mglistym światłem latarni ulicznej, nawet się nie poruszył. Freire spojrzał na policjanta, który stał z tyłu, z ręką na biodrze, gotów interweniować.\n– W porządku. Może nas pan zostawić samych.\n– Nie życzy pan sobie, bym zdał relację?\n– Proszę przesłać mi jutro protokół.\nPolicjant skłonił się, cofnął, po czym zniknął w samochodzie, który zaraz rozpłynął się w mlecznych oparach.\nTeraz obaj zostali sami, rozdzieleni jedynie strzępami mgły.\n– Jestem doktor Mathias Freire – odezwał się w końcu. – Podlega mi ostry dyżur w tym szpitalu.\n– Czy to pan się mną zajmie?\nNiski, przytłumiony głos. Freire nie widział wyraźnie rysów twarzy, zakrytych rondem stetsona. Wydawało się, że mężczyzna ma głowę olbrzyma z filmów rysunkowych. Zadarty nos, usta potwora, ciężki podbródek.\n– Jak się pan czuje?\n– Trzeba się mną zająć.\n– Zechce pan pójść za mną?\nOlbrzym wciąż stał nieruchomo.\n– Proszę iść ze mną – powiedział Freire, dotykając jego ramienia. – Pomożemy panu.\nMężczyzna cofnął się instynktownie. Promień światła padł na jego twarz. Freire znalazł potwierdzenie tego, co przewidywał. Twarz jakby dziecięca, ale dziwnie nieproporcjonalna. Facet musiał mieć około pięćdziesiątki. Spod kapelusza wymykały się kosmyki srebrzystych włosów.\n– Proszę pójść ze mną. Wszystko będzie dobrze.\nFreire starał się, by jego głos zabrzmiał przekonująco. Chorzy psychicznie są niezwykle wrażliwi. Wyczuwają natychmiast, kiedy się nimi manipuluje. Nie da się ich przechytrzyć. Wszystko musi odbywać się przy kartach wyłożonych na stół.\nMężczyzna z amnezją zdecydował się ruszyć z miejsca. Freire odwrócił się z rękami w kieszeniach, z obojętną miną, i skierował się znowu do szpitala. Zmuszał się do tego, żeby nie patrzeć do tyłu – w ten sposób okazywał pacjentowi zaufanie.\nSzli do bramy. Mathias Freire oddychał przez usta, połykając zimne i wilgotne powietrze, jakby jadł lody. Czuł ogromne zmęczenie. Brak snu, mgła, ale przede wszystkim nawracające poczucie bezsilności wobec szaleństwa, które codziennie pokazywało inne oblicze…\nCo mu przynosił ten nowo przybyły? Co on sam mógł dla niego zrobić? Freire pomyślał, że ma niewielką szansę, by dowiedzieć się czegoś więcej o jego przeszłości. A jeszcze bardziej nikłą, by go wyleczyć…\nByć psychiatrą to jak naparstkiem czerpać wodę z dna dziurawej łodzi.\nByła dziewiąta rano, kiedy wsiadał do swojego samochodu – zdezelowanego volvo, kupionego z drugiej ręki po przyjeździe do Bordeaux półtora miesiąca temu. Mógłby wracać do domu pieszo – mieszkał niecały kilometr od szpitala – ale nabrał zwyczaju siadania za kierownicą swego gruchota.\nSpecjalistyczne Centrum Lecznicze Pierre-Janet znajdowało się w południowo-zachodniej części miasta, niedaleko kompleksu szpitalnego Pellegrin. Freire mieszkał w dzielnicy Fleming, między kompleksem Pellegrin i miasteczkiem uniwersyteckim w Bordeaux, między dzielnicami Pessac i Talence. Jego dzielnica była anonimową strefą różowych domów z dachami pokrytymi dachówką, całkowicie identycznych, z przystrzyżonymi żywopłotami i małymi ogródkami, stanowiącymi „własność prywatną”. Te oznaki dobrobytu ciągnęły się wzdłuż uliczek niczym zabawki na fabrycznej taśmie.\nFreire jechał wolno we mgle, która nie chciała się podnieść. Nie widział wiele, ale miasto go nie interesowało. Mówiono mu: „Zobaczy pan, to mały Paryż”. Albo: „To niezwykłe miasto”. Albo jeszcze inaczej: „To Olimp win!”. Mówiono dużo różnych rzeczy. Żadna z tych opinii nie przystawała do rzeczywistości. Bordeaux wydawało mu się raczej miastem mieszczańskim, nieprzystępnym, zabójczym. Bezbarwna, zimna aglomeracja, gdzie na rogu każdej ulicy panowała sztywna atmosfera prowincjonalnego hotelu.\nNie miewał do czynienia z drugą twarzą Bordeaux – jego słynną burżuazją. Koledzy psychiatrzy byli raczej starymi lewicowcami, zwalczającymi tutejsze tradycje. Malkontentami, którzy, nie zdając sobie z tego sprawy, tworzyli inną wersję krytykowanej przez siebie klasy. Ograniczył kontakty z nimi do rozmów przy lunchu – śmiesznych anegdotek o wariatach, którzy połykali widelce, tyrad przeciw francuskiemu systemowi leczenia psychiatrycznego, snucia wakacyjnych planów odpoczynku w zacisznych miejscach.\nChciałby należeć do socjety Bordeaux, ale okazało się to niemożliwe. Freire miał wielką wadę – nie pił wina. W Akwitanii znaczyło to tyle samo, co być ślepym, głuchym lub sparaliżowanym. Nigdy nie czyniono mu z tego powodu wymówek, jednak cisza, jaka go otaczała, była wystarczająco wymowna. W Bordeaux, jeśli nie pijesz wina, nie masz przyjaciół. Po prostu. Nikt nigdy do niego nie dzwonił, nie wysyłał e-maili ani SMS-ów. Żadnych kontaktów oprócz zawodowych w intranetowej sieci szpitala.\nDotarł do swojej dzielnicy.\nTutaj każdy dom nosił nazwę jakiegoś kamienia szlachetnego. Topaz. Diament. Turkus. Tylko w ten sposób można było je odróżnić. Freire mieszkał w domu o nazwie Opal. Wmawiał sobie, że wybrał go, ponieważ znajdował się blisko szpitala. Jednak tak naprawdę zdecydował się na tę dzielnicę, bo była neutralna, gwarantowała anonimowość. Idealne miejsce, żeby się schronić, zakamuflować, wtopić między innych. Przybył tutaj, bo chciał odciąć się grubą kreską od swej paryskiej przeszłości. Od człowieka, którym kiedyś był – znanego i sławnego lekarza, któremu schlebiano w środowisku.\nZaparkował w odległości kilku metrów od domu. Mgła była tak gęsta, że zostawiono zapalone latarnie.\nNigdy nie korzystał ze swojego garażu. Kiedy wysiadł z samochodu, odniósł wrażenie, że zanurzył się w basenie z mleczną wodą. Miliardy kropelek materializowały powietrze, upodabniając je do upstrzonego punkcikami płótna.\nGdy podnosił kołnierz płaszcza, czuł na szyi lodowate kłucie mgły. Przyspieszył kroku, chowając ręce do kieszeni prochowca. Pomyślał, że przypomina prywatnego detektywa ze starego hollywoodzkiego filmu, samotnego bohatera poszukującego światła prawdy.\nOtworzył furtkę ogrodu, przeszedł kilka metrów po błyszczącym od wilgoci trawniku, przekręcił klucz w zamku.\nWnętrze domu wyglądało tak samo banalnie jak jego fasada. W całym kwartale setki razy powtarzał się ten sam układ: przedpokój, salon, kuchnia, pokoje sypialne na piętrze… Te same materiały. Rozeschnięty parkiet. Ściany z niewygładzonego białego tynku. Drzwi ze sklejki. Osobowość mieszkańców mogła się wyrazić tylko w wybranych przez nich meblach.\nZdjął nieprzemakalny płaszcz i nie zapalając światła, skierował się do kuchni. Oryginalność mieszkania Freire’a polegała na tym, że prawie nie miał mebli. Zamiast nich pod ścianami stały kartonowe pudła, zamknięte od czasu przeprowadzki. Żył w tym apartamencie, który odgrywał rolę świadka, tyle tylko, że ten świadek nie miał nic do powiedzenia.\nPrzygotował sobie herbatę przy świetle latarni ulicznych. Oceniał w myślach szanse na choćby krótki sen. Nie miał żadnych.\nO trzynastej zaczynał się jego dyżur – do tej godziny musi przejrzeć papiery. Następny dzień pracy skończy o dwudziestej drugiej. Zwali się wówczas na kanapę, bez kolacji, oglądając w roztargnieniu jakiś program rozrywkowy w telewizji. Nazajutrz, w niedzielę, będzie robił to samo, aż do wieczora. Wreszcie po solidnie przespanej nocy wróci znów do pracy w poniedziałek, zgodnie z bardziej lub mniej normalnym rozkładem.\nObserwując listki herbaty zaparzające się w czajniczku, pomyślał, że powinien coś z tym zrobić. Nie brać tylu dyżurów. Prowadzić higieniczny tryb życia. Uprawiać jakiś sport. Jadać w ustalonych porach… ale tego rodzaju refleksje również stały się częścią jego codzienności, nieuporządkowanej, powtarzającej się, bezcelowej.\nNa stojąco, w kuchni, podniósł sitko pełne herbaty, przyglądając się jej coraz ciemniejszej, brązowej barwie. Dokładne odbicie jego mózgu, pogrążającego się w czarnych myślach. Zanurzając sitko ponownie, pomyślał, że pragnął uciec w szaleństwo innych ludzi, żeby łatwiej móc zapomnieć o własnym.\nDwa lata temu, w wieku czterdziestu trzech lat, Mathias Freire, zatrudniony w szpitalu specjalistycznym w Villejuif, popełnił jako lekarz kardynalny błąd – spał ze swoją pacjentką, Anne-Marie Straub, schizofreniczką. Maniakalno-depresyjną. Nieuleczalnie chorą, skazaną na przebywanie w zakładzie do końca życia. Kiedy wracał myślami do tego błędu, wciąż nie mógł uwierzyć. Przekroczył najświętsze tabu.\nA przecież w tej historii nie było nic nienormalnego, nic perwersyjnego. Gdyby poznał Anne-Marie poza murami szpitala, natychmiast by się w niej zakochał. Doświadczyłby takiego samego gwałtownego, irracjonalnego pożądania jak to, które ogarnęło go w jego gabinecie od pierwszego na nią spojrzenia. Jego namiętności nic nie mogło powstrzymać: ani izolatki, ani leki, ani krzyki. Spadło to na niego po prostu jak grom z jasnego nieba.\nW Villejuif Freire mieszkał na terenie szpitalnego kampusu w osobnym budynku. Co noc przychodził do pawilonu Anne-Marie. Widział to teraz wszystko w wyobraźni. Korytarz wyłożony linoleum. Drzwi z okrągłymi okienkami. Własne klucze, dzięki którym mógł wszędzie wejść. Niczym cień przemykał się wiedziony pożądaniem. Każdej nocy przechodził przez salę terapii przez sztukę. Za każdym razem opuszczał wzrok, by nie widzieć na ścianach obrazów Anne-Marie. Malowała czarne, poskręcane, obsceniczne rany na czerwonym tle. Czasami sama cięła płótno szpachelką podobnie jak Lucio Fontana. Kiedy Mathias patrzył przy świetle dziennym na jej obrazy, nie miał wątpliwości, że Anne-Marie jest jedną z najbardziej niebezpiecznych pacjentek w szpitalu. Nocą, zapominając o tym, przemykał się jednak do jej izolatki.\nTe noce wypaliły go na zawsze. Namiętne uściski w zaryglowanym pokoju. Pieszczoty tajemne, natchnione, zniewalające. Szalone rozmowy, szepty na ucho. „Nie patrz na nie, kochany… Nie są złe…”. Mówiła o duchach, które, jej zdaniem, otaczały ich w ciemnościach. Mathias nie odpowiadał, otwartymi oczami wpatrując się w mrok. Prosto w ślepy zaułek, powtarzał sobie w duchu. Zmierzam prosto w ślepy zaułek.\nKtóregoś razu popełnił o jeden błąd za dużo. Po miłosnym stosunku zasnął. Na jedną godzinę. Może mniej. Kiedy się obudził – musiała być trzecia nad ranem – nad łóżkiem kołysało się nagie ciało Anne-Marie. Powiesiła się. Na pasku od jego spodni.\nPrzez sekundę nic nie rozumiał. Sądził, że jeszcze śni. Patrzył z zachwytem na tę sylwetkę z ciężkimi piersiami, które znowu go podnieciły. Potem ogarnęło go przerażenie. Pojął wreszcie, że wszystko się skończyło. Dla niej. Dla niego. Ubrał się pospiesznie, zostawiając ciało i swój pasek przymocowany do rygla w oknie. Biegł przez korytarze, unikając pielęgniarzy, aż dopadł swojego pawilonu niczym zwierzę swej nory.\nCiężko dysząc, z zamętem w głowie, zrobił sobie zastrzyk uspokajający w przedramię i zwinął się w kłębek na łóżku, zakrywając twarz prześcieradłem.\nKiedy się obudził po dwunastu godzinach, sprawa była już znana wszystkim. Nikt się nie zdziwił, bo Anne-Marie wielokrotnie usiłowała ze sobą skończyć. Zarządzone zostało śledztwo w celu ustalenia pochodzenia męskiego paska, na którym się powiesiła. Nic to nie dało. Mathias Freire nie był przesłuchiwany. Anne-Marie nie była jego pacjentką już od ponad roku. Samobójczyni nie miała żadnej rodziny. Nikt nie złożył skargi. Sprawę umorzono.\nOd tamtego dnia Freire wykonywał swoją pracę automatycznie, wspomagając się lekami antydepresyjnymi i uspokajającymi. Przynajmniej w tym wypadku można by powiedzieć, że szewc nie chodzi bez butów. Żadnych wspomnień z tamtego okresu. Automatycznie prowadzone konsultacje. Niejasne diagnozy. Noce bez snu. Aż do momentu, kiedy pojawiła się możliwość wyjazdu do Bordeaux. Skorzystał z niej bez namysłu. Spakował walizki i nie oglądając się za siebie, wsiadł do szybkobieżnego pociągu TGV.\nOd chwili podjęcia pracy w Specjalistycznym Centrum Leczniczym przyjął nową postawę zawodową. Unikał w swojej pracy jakiegokolwiek zaangażowania. Jego pacjenci nie byli już przypadkami, lecz rubrykami, które musiał wypełnić – schizofrenia, depresja, histeria, nerwica natręctw, paranoja, autyzm… Zapisywał, zalecał odpowiednie leczenie, cały czas zachowując dystans. Mówiono o nim, że jest zimny i perfekcyjny niczym robot. Tym lepiej. Już nigdy więcej nie nawiąże bliższych kontaktów z pacjentem. Nigdy więcej nie uwikła się w nic w swojej pracy.\nZ wolna powrócił do chwili obecnej. W dalszym ciągu stał przy oknie kuchennym, wychodzącym na pustą ulicę spowitą we mgle. Herbata zrobiła się czarna jak kawa. Dzień dopiero wstawał. Za żywopłotami takie same domy. Za oknami takie same egzystencje uśpionych jeszcze ludzi. Sobotni ranek, można się więc wylegiwać.\nJednak jeden szczegół nie pasował.\nPrzy chodniku, w odległości jakichś pięćdziesięciu metrów, stał zaparkowany wóz terenowy z zapalonymi reflektorami.\nFreire wytarł zaparowaną szybę. W tym momencie dwaj mężczyźni w czarnych płaszczach wysiedli z samochodu. Przymrużył oczy. Widoczność była słaba, ale ich sylwetki przypominały filmowych agentów FBI. Albo postacie będące parodią bohaterów filmu Faceci w czerni. Co oni tutaj robili?\nPomyślał przez moment, że może są to członkowie ochrony, wynajęci przez mieszkańców tej dzielnicy, lecz ani wóz, ani elegancki ubiór tych panów nie pasowały do tej koncepcji. Stali teraz oparci o maskę terenówki, nie przejmując się mgłą. Coś bacznie obserwowali. Mathias znowu poczuł ból w oczodole.\nFaceci w wilgotnych płaszczach wpatrywali się przez mgłę w jego dom. I na pewno w jego sylwetkę w kuchennym oknie.\nFreire przespał się na kanapie, okryty zamiast kocem różnymi papierzyskami. Do szpitala wrócił o trzynastej. Żywego ducha w izbie przyjęć. Żadnych chorych na depresję, zalanych w trupa kloszardów, szaleńców zgarniętych na drodze. Całe szczęście. Pozdrowił pielęgniarzy, którzy podali mu jego pocztę i akta sporządzone poprzedniego dnia. Poszedł do gabinetu, gdzie spędzał swój dyżur. Był to pokój badań i zarazem pokój wypoczynkowy.\nZ pliku dokumentów wyjął przede wszystkim teczkę z protokołem dotyczącym człowieka z amnezją, znalezionego na dworcu Saint-Jean. Protokół sporządził Nicolas Pailhas, porucznik z posterunku policji przy placu des Capucins. Poprzedniego wieczoru Freire nie próbował pytać o nic kowboja ani nie usiłował zrozumieć, co się wydarzyło. Wyekspediował go do łóżka, przedtem tylko osłuchał i zalecił podanie środka przeciwbólowego.\nProtokół od pierwszych linijek przykuł uwagę Freire’a.\nNieznajomy został znaleziony przez kolejarzy około północy w punkcie oliwienia kół, znajdującym się przy torze numer 1. Mężczyzna wyłamał zamek i ukrył się w tym pomieszczeniu. Gdy kolejarze zapytali go, co tam robi, nie był w stanie odpowiedzieć. Nie potrafił również podać swojego nazwiska. Oprócz kapelusza typu stetson i butów z jaszczurczej skóry miał na sobie płaszcz z szarej wełny, sztruksową, podniszczoną marynarkę, przeciwpotny podkoszulek z logo CHAMPION i dziurawe dżinsy. Nie znaleziono jednak przy nim żadnego dokumentu pozwalającego ustalić jego tożsamość. Sprawiał wrażenie, że jest w szoku. Miał trudności z mówieniem. Niekiedy nawet nie rozumiał stawianych mu pytań.\nBardziej niepokojące było to, że nie chciał oddać trzymanych w rękach dwóch przedmiotów. Ogromnego klucza nastawnego, model 450 mm, oraz książki telefonicznej regionu Akwitanii z roku 1996 – wielostronicowej cegły z papieru biblijnego. I książka, i klucz umazane były krwią. Teksańczyk nie potrafił wyjaśnić, skąd się wzięły te przedmioty w jego rękach i plamy z krwi.\nPracownicy kolei, sądząc, że jest ranny, zaprowadzili go do punktu sanitarnego na dworcu. Tam obejrzano go i stwierdzono, że nie ma żadnych ran. A to oznaczało, że krew na kluczu i na książce telefonicznej należy do kogoś innego. Kierownik dworca wezwał policję. Kwadrans później przybyli Pailhas i jego ludzie. Zabrali mężczyznę na posterunek i wezwali lekarza dyżurnego dzielnicy, a ten z kolei skontaktował się z Freire’em.\nPrzesłuchanie na komisariacie nie przyniosło nic nowego. Zrobiono zdjęcie mężczyzny. Zdjęto mu odciski palców. Technicy z laboratorium kryminalistycznego wzięli próbki śliny, włosów, aby sprawdzić jego DNA we FNAEG, krajowej kartotece śladów genetycznych. Pobrali także drobinki pyłu z rąk i spod paznokci. Czekano na wyniki analiz. Oczywiście zabrano klucz i książkę telefoniczną. „Dowody przestępstwa”. Ale jakiego przestępstwa?\nOdezwał się pager. Freire spojrzał na zegarek – piętnasta. Zaczynał się codzienny korowód. Mając chorych przyjętych z zewnątrz i własnych pacjentów, nie można było narzekać na brak roboty. Przeczytał na ekranie pagera, że pojawił się jakiś problem w izolatce w Pawilonie Zachodnim. Wyszedł pospiesznie z torbą lekarską w ręku i znalazł się ponownie na głównej alei, nadal spowitej mgłą. Kompleks szpitalny składał się z kilkunastu pawilonów przeznaczonych dla pacjentów z poszczególnych rejonów Akwitanii i paru, w których leczono konkretne zaburzenia – od dewiacji seksualnych po autyzm…\nPawilon Zachodni był trzecim na lewo. Freire wszedł do głównego korytarza. Białe ściany, beżowe linoleum, przewody na wierzchu – w każdym budynku taki sam wystrój. Nic dziwnego, że pacjenci mylą się, gdy tu wracają.\n– Cholera, nie widzi pan, co się dzieje? – odrzekł z irytacją lekarz oddziałowy.\nFreire nie zareagował na jego agresywny ton. Spojrzał przez okienko w drzwiach. W kącie pokoju kuliła się naga kobieta. Jej białe ciało wymazane było kałem i uryną. Siedząc w kucki, z palcami we krwi, przeżuwała energicznie farbę, którą udało się jej zdrapać ze ściany.\n– Zróbcie jej zastrzyk – powiedział obojętnym głosem. – Z trzech jednostek loksapiny.\nZnał ją, ale nie przypominał sobie jej nazwiska. Jedna ze stałych pacjentek. Z pewnością przyjęta rano. Rysy twarzy zeszpecone strachem. Ciało wychudzone, kościste. Wpychała w usta całymi garściami łuski farby niczym płatki kukurydziane. Miała krew na dłoniach, na wargach.\n– Dajcie jej cztery jednostki – zdecydował po namyśle.\nFreire od dawna przestał mieć dylematy, z których wynikała bezsilność psychiatrów. W przypadku nieuleczalnie chorych był tylko jeden sposób – ogłuszyć dużymi dawkami środków uspokajających i czekać, aż minie atak. Niewiele, ale odnosiło pewien skutek.\nW drodze powrotnej skręcił na swój oddział – Henri-Ey. W pawilonie znajdowało się dwudziestu ośmiu pacjentów, pochodzących ze wschodniej części regionu. Schizofrenicy. Cierpiący na depresje. Paranoicy… Oraz inne mniej oczywiste przypadki.\nWszedł do dyżurki i przejrzał poranny raport. Napad płaczu. Awantura w kuchni. Lekoman, który znalazł gdzieś sznurek i użył go jako opaski zaciskającej na swoim członku. Rutyna.\nFreire minął jadalnię, w której unosił się zastarzały smród tytoniu – chorym psychicznie nadal pozwalano na palenie papierosów. Otworzył kolejne drzwi. Zapach spirytusu zdradzał izbę przyjęć. Pozdrowił w przejściu kilku znajomych. Gruby mężczyzna w białym garniturze, który uważał, że jest dyrektorem instytutu. Inny, pochodzenia afrykańskiego, wydeptał podłogę korytarza, chodząc dużymi krokami zawsze tą samą trasą. Jeszcze inny, z nienaturalnie głęboko zapadniętymi oczami, kołysał się na piętach.\nW izbie przyjęć zapytał o mężczyznę z amnezją. Lekarz oddziałowy przejrzał raport. Noc spokojna. Poranek normalny.\nO godzinie dziesiątej kowboj został przewieziony do szpitala Pellegrin, gdzie mieli go zdiagnozować neurolodzy, ale nie zgodził się ani na zdjęcie rentgenowskie, ani na żadne inne badania. Zresztą lekarze, którzy go obejrzeli, nie zauważyli fizycznych obrażeń. Skłaniali się raczej ku amnezji dysocjacyjnej, wynikającej z szoku emocjonalnego. Znaczyło to, że pacjent zobaczył coś, co spowodowało u niego zanik pamięci.\n– Gdzie jest teraz? W swoim pokoju?\n– Nie. W sali Camille Claudel.\nJednym z pomysłów nowoczesnej psychiatrii było nadawanie budynkom, alejom, oddziałom szpitalnym nazw pochodzących od nazwisk sławnych ludzi dotkniętych chorobami psychicznymi. Nawet wariactwo ma swojego mistrza. Sala Claudel była miejscem, gdzie stosowano terapię przez sztukę. Freire poszedł kolejnym korytarzem i odryglował drzwi po prawej stronie. Znalazł się w pomieszczeniu, w którym pacjenci mogli malować, rzeźbić, robić rzeczy z wikliny lub papieru.\nPrzeszedł wzdłuż stołów „gliny” i „malarstwa”, żeby dojść do stołu z wikliniarstwem. Pacjenci skoncentrowani na swojej pracy wyplatali koszyki, obrączki na serwetki, tace. Giętkie witki migały w powietrzu, podczas gdy twarze były napięte, nieruchome.\nKowboj zajmował miejsce na końcu stołu. Nawet na siedząco przewyższał innych o dobre dwadzieścia centymetrów. Ogorzała twarz z licznymi zmarszczkami i niebieskimi błyszczącymi oczami. Na głowie miał nadal ten absurdalny kapelusz.\nFreire podszedł do niego. Olbrzym robił właśnie kosz w kształcie szalupy. Miał stwardniałe dłonie. Robotnik albo chłop, pomyślał psychiatra.\nMężczyzna podniósł wzrok. Zamrugał powoli oczami. Za każdym mrugnięciem spod powiek ukazywały się wodniste, opalizujące tęczówki.\n– Cześć – odpowiedział, unosząc kapelusz jednym palcem, jak zrobiłby to mistrz rodeo.\n– Co pan tu ma? Statek? Rękawicę do gry w baskijską pelotę?\n– Zna pan Kraj Basków?\nFreire wziął krzesło i usiadł bokiem.\nJasne oczy spoczęły na nim.\n– Jesteś spychiatrą?\nFreire zwrócił uwagę na tę inwersję. Może to dyslektyk? Zanotował także w myślach użycie formy „ty”. To raczej dobry znak. Mathias również zdecydował się przejść na ty.\n– Nazywam się Mathias Freire. Jestem kierownikiem tego oddziału. To ja przyjmowałem cię wczoraj do szpitala. Dobrze spałeś?\n– Zawsze mam ten sam sen.\nNie przerywał splatania wiklinowych witek. W sali unosił się zapach moczarów, wilgotnych trzcin. Olbrzym ubrany był w bawełniany T-shirt i płócienne spodnie, które dostał w szpitalu. Miał potężne, umięśnione ramiona, pokryte rudymi włoskami.\n– Jaki sen?\n– Najpierw jest gorąco. Potem biel…\n– Jaka biel?\n– Słońce… straszne słońce… Niszczy wszystko.\n– Gdzie się to dzieje?\nKowboj wzruszył ramionami, nie przerywając pracy. Wyglądał, jakby robił na drutach. Obraz był raczej komiczny.\n– Idę przez jakieś miasteczko z białymi murami. Miasteczko hiszpańskie. A może greckie… nie wiem. Widzę mój cień. Idzie przede mną. Po ścianach. Po ziemi. Jest prawie pionowy. Musi być południe.\nFreire poczuł się dziwnie. Tuż przed poznaniem tego człowieka miał taki sam sen. Czy to znak ostrzegawczy? Nie wierzył w to, ale podobała mu się teoria Carla Junga o synchronizmie. Słynny przykład ze złotym skarabeuszem, o którym opowiadała mu pacjentka, gdy w tym samym momencie kruszczyca złotawka uderzyła o szybę okna w gabinecie.\n– I co dalej? – zapytał. – Co się dzieje dalej?\n– Rozbłyska jeszcze bardziej jaskrawe światło. Bezgłośna eksplozja. Nic już nie widzę. Jestem kompletnie oślepiony.\nZ prawej strony rozległ się czyjś chichot. Freire drgnął. Obserwował ich, przycupnąwszy przy nodze stołu, mały człowieczek, karzeł z głową gargulca. „Antoine, mówi Toto”. Niegroźny.\n– Spróbuj sobie przypomnieć.\n– Uciekam. Biegnę przez białe ulice.\n– Tak. Nie. Kiedy zaczynam biec, mój cień się nie rusza. Zostaje na ścianie. Jak w Hiroszimie.\n– W Hiroszimie?\n– Po wybuchu bomby cienie ofiar zostały na kamieniach. Wiesz o tym?\n– Tak – odrzekł Freire, niejasno przypominając sobie, jak to wyglądało.\nZapadła cisza. Człowiek z amnezją wykonał kilka splotów. Nagle podniósł głowę. W cieniu stetsona zabłysły jego źrenice.\n– Co o tym sądzisz, doktorze? Co to znaczy?\n– Z pewnością jest to jakaś symboliczna wersja twojego wypadku – zaimprowizował Freire. – Białe jaskrawe światło to metafora utraty pamięci. Wstrząs, który przeżyłeś, zostawił w twoim umyśle wielką białą kartę.\nCzysty bełkot psychiatryczny, który dobrze brzmi, ale nie ma żadnego uzasadnienia. Uszkodzony mózg drwi sobie z pięknych zdań i logicznych konstrukcji.\n– Jest pewien problem – szepnął pacjent. – Mam ten sen już od dawna.\n– Tak ci się wydaje – odparł Freire. – Byłoby dziwne, gdybyś pamiętał sny sprzed wypadku, bo one należą do twojej wewnętrznej pamięci. Osobistej. Tej, która została naruszona, rozumiesz?\n– Ma się kilka pamięci?\n– Powiedzmy, że jest pamięć kulturowa, ogólnej natury, jak twoje wspomnienia o Hiroszimie, oraz pamięć autobiograficzna, która dotyczy twojego indywidualnego życia. Twojego nazwiska. Twojej rodziny. Twojego zawodu. I twoich snów.\nOlbrzym pokiwał z wolna głową.\n– Nie wiem, co się ze mną stanie… Mam kompletną pustkę w głowie.\n– Nie martw się. Wszystko jest jeszcze utrwalone. Takie zaniki pamięci zwykle trwają krótko. Jeśli nie mijają, istnieją sposoby, żeby pobudzić pamięć. Testy, ćwiczenia. Obudzimy twój umysł.\nNieznajomy popatrzył na niego swoimi wielkimi oczami, które zrobiły się szare.\n– Dlaczego dziś rano nie chciałeś, żeby zrobiono ci w szpitalu prześwietlenie?\n– Nie lubię tego.\n– Już ci to kiedyś robiono?\nNie odpowiedział. Freire nie nalegał.\n– A co do ubiegłej nocy – podjął – czy nic ci się dzisiaj nie przypomniało?\n– Chodzi ci o to, dlaczego byłem w tamtym miejscu?\n– Na przykład.\n– A klucz francuski? Książka telefoniczna?\nMężczyzna zmarszczył brwi.\n– Była na nich krew? Tak?\n– Tak. Skąd się wzięła?\nFreire powiedział to ostrym tonem. Twarz olbrzyma stężała, po czym pojawił się na niej wyraz rozpaczy.\n– Ja… ja nic nie wiem…\n– Twoje nazwisko? Imię? Pochodzenie?\nFreire natychmiast pożałował tej lawiny pytań. Zbyt oficjalnie. Za szybko. Mężczyzna najwyraźniej zaczął się bać. Jego usta drżały.\n– Czy zgodziłbyś się na seans hipnozy?\n– Jutro. Musisz najpierw odpocząć.\n– To może mi pomóc?\n– Nie ma żadnej pewności. Jednak hipnoza pozwoliłaby nam… Zadzwonił jego pager przy pasku. Mathias spojrzał na ekran i natychmiast podniósł się z krzesła.\n– Muszę już iść. Coś pilnego. Zastanów się nad moją propozycją.\nOlbrzym wstał powoli i wyciągnął do niego dłoń. Przyjaznym gestem, ale z wystraszoną miną.\n– Nie ma potrzeby. Zgadzam się. Ufam ci. Do jutra.\nJakiś człowiek zamknął się w toalecie przylegającej do holu przy izbie przyjęć. Nie chciał stamtąd wyjść już od pół godziny. Freire stał teraz przed kabiną. Był z nim także ślusarz ze swoimi narzędziami. Po wielu wezwaniach postanowiono wyważyć drzwi. Mężczyzna siedział skulony na podłodze, przy muszli klozetowej, z głową w ramionach. W kabinie było ciemno, unosił się duszący smród.\n– Jestem psychiatrą – powiedział Freire, zamykając za sobą drzwi. – Czy potrzebuje pan pomocy?\nFreire klęknął na jedno kolano, starając się ominąć kałuże uryny.\n– Jak się pan nazywa?\nBrak odpowiedzi. Mężczyzna nadal obejmował rękami głowę opartą na kolanach.\n– Proszę pójść ze mną do mojego gabinetu – rzekł Freire, dotykając jego ramienia.\n– Powiedziałem, żebyś stąd zjeżdżał!\nMężczyzna miał jakąś wadę wymowy. Połykał sylaby, śliniąc się przy tym obficie. Zaskoczony dotknięciem podniósł głowę. Freire zobaczył w półmroku jego nieforemną twarz. Zapadniętą i jednocześnie obrzękłą, asymetryczną, jakby rozdartą na wiele części.\n– Niech pan wstanie – rozkazał.\nFacet się wyprostował. Jego twarz stała się wyraźniejsza. Wymięta, obwisła, pobrużdżona. Malował się na niej strach.\n– Może mi pan zaufać – rzucił Freire, opanowując wstręt.\nPomyślał, że nie są to ślady po oparzeniach, a raczej skutek trądu. Strasznej choroby niszczącej stopniowo tę twarz. Kiedy jednak przyjrzał się uważniej, zrozumiał, że prawda jest inna – te blizny były sztuczne. Mężczyzna uzyskał efekt obrzęków i bruzd na skórze za pomocą kleju syntetycznego. Sam zdeformował sobie twarz, żeby uznano go za chorego i zajęto się nim. Syndrom Münchhausena, pomyślał Freire i powtórzył:\n– Proszę pójść ze mną.\nMężczyzna w końcu wstał z podłogi. Freire otworzył drzwi, z ulgą wracając do dziennego światła i świeżego powietrza. Wyszli z toalety, ale koszmar jeszcze się nie skończył. Freire przez godzinę prowadził rozmowę z tym człowiekiem. Jego diagnoza się potwierdziła. Mężczyzna był gotów na wszystko, żeby tylko przyjęto go do szpitala i poddano leczeniu. Freire kazał go na razie zawieźć na oddział nagłych przypadków w Pellegrin, gdzie najpierw zajmą się jego twarzą, bo klej zaczynał wżerać się w tkankę skóry.\nGodzina siedemnasta trzydzieści.\nFreire poprosił jednego z lekarzy, żeby go zastąpił na izbie przyjęć, i wrócił na swój oddział, do punktu konsultacyjnego, gdzie mieścił się jego gabinet i sekretariat. Wszędzie było pusto. Zjadł kanapkę, powoli otrząsając się z wrażenia po nowym szaleńcu. Na uczelni zapewniano, że można przyzwyczaić się do wszystkiego. Jednak z nim było inaczej. Nie przywykł. Było nawet coraz gorzej. Jego wrażliwość wobec szaleństwa jeszcze rosła, stale odczuwał rozdrażnienie, jakby sam był nim zakażony…\nPowrót na izbę przyjęć.\nDużo spokojniej. Tylko kilku kandydatów do dobrowolnej hospitalizacji. Znał ich. W ciągu półtora miesiąca pracy tutaj zdążył poznać tych chorych, którzy przychodzili do szpitala na konsultacje czy zabiegi, a potem wracali do domów. Dzięki temu zapobiegali nagłemu nawrotowi choroby.\nZostało jeszcze kilka godzin dyżuru. Od zmęczenia czuł ból w oczodołach, z trudem utrzymywał otwarte powieki. Pomyślał o pacjencie z amnezją. Wracał do niego myślami przez cały dzień.\nTen przypadek go intrygował. Freire zamknął się w swoim gabinecie. Znalazł numer telefonu na posterunek policji przy placu des Capucins. Powiedział, że chce rozmawiać z Nicolasem Pailhasem, policjantem, który sporządził wstępny protokół. Pailhas nie pracował w tę sobotę. Wykorzystując swoją pozycję zawodową, Freire zdobył numer jego komórki.\nPailhas odebrał po drugim sygnale. Mathias się przedstawił.\n– Słucham pana – mruknął policjant niezadowolonym tonem. Nie lubił, gdy mu przeszkadzano podczas weekendu.\n– Chciałem się dowiedzieć, czy poczynił pan jakieś postępy w śledztwie.\n– Jestem teraz u siebie w domu. Z moimi dziećmi.\n– Może ma pan już jakieś nowe wiadomości?\n– Dlaczego miałoby to pana obchodzić?\n– Ten człowiek jest moim pacjentem – odparł Freire, siląc się na spokojny ton. – Moim zadaniem jest go leczyć. A to znaczy, między innymi, że powinienem ustalić jego tożsamość i pomóc mu w odzyskaniu pamięci. Jesteśmy partnerami w tej sprawie, rozumie pan?\nFreire zapytał więc inaczej:\n– Czy nie zgłoszono niczyjego zniknięcia w tym rejonie?\n– Czy skontaktował się pan z ośrodkami, które zajmują się bezdomnymi?\n– Załatwiamy to.\n– Czy wziął pan pod uwagę dworce kolejowe w pobliżu Bordeaux? Czy nie ma świadków z pociągów z tej nocy?\n– Czekamy na wiadomości.\n– Czy daliście ogłoszenie o poszukiwaniu osób, które mogą rozpoznać tego człowieka? Czy umieściliście w internecie jego zdjęcie, razem z numerem bezpłatnej infolinii? Czy…\n– Kiedy zabraknie nam pomysłów, zadzwonimy do pana.\nFreire zignorował tę złośliwość i skierował rozmowę na inne tory:\n– A co z analizą krwi na kluczu i na książce telefonicznej?\n– Grupa zero, Rh dodatni. Taką ma połowa populacji francuskiej.\n– Nie został zgłoszony tej nocy żaden akt przemocy?\n– A książka telefoniczna? Nie zauważył pan, czy na którejś stronie zaznaczono może jakieś nazwisko?\n– Coś mi się wydaje, że ma się pan za funkcjonariusza policji.\nMathias zacisnął zęby.\n– Usiłuję tylko zidentyfikować tego mężczyznę. Przypominam panu jeszcze raz, że dążymy do tego samego celu. Jutro mam zamiar spróbować seansu hipnotycznego. Jeśli ma pan jakąś najmniejszą wskazówkę, najdrobniejszą informację, która mogłaby mi pomóc, to teraz jest na to najlepszy moment.\n– Nie mam nic – odparł ze złością policjant. – Ile razy mam to panu powtarzać?\n– Dzwoniłem do pańskiego komisariatu i odniosłem wrażenie, że nikt dziś nie pracuje nad tą sprawą.\n– Zabiorę się do tego jutro – oznajmił policjant z irytacją. – Traktuję to dochodzenie priorytetowo.\n– Czy policja bada książkę i klucz?\n– Obowiązują nas określone procedury.\nPolicjant roześmiał się, złość już mu przeszła.\n– Wszystko zależy od laboratorium kryminalistyki. Wyniki będziemy mieli w poniedziałek. Czy to pana zadowala?\n– Czy mogę liczyć na to, że jak tylko będzie pan coś wiedział, to się ze mną skontaktuje?\n– W porządku – odparł Pailhas pojednawczym tonem. – Ale umowa działa w obie strony. Jeśli dowie się pan czegoś dzięki hipnozie, proszę mi to przekazać. – Po chwili dodał: – To leży także w pańskim interesie.\nMathias się uśmiechnął. Zabrzmiało to trochę jak groźba. Należałoby poddać psychoanalizie każdego policjanta, żeby przekonać się, z jakich powodów wybierają ten zawód. Freire obiecał współpracę i podał swoje namiary. Ani jeden, ani drugi nie wierzyli w tę umowę. Każdy działa na własny rachunek i niech wygra lepszy.\nFreire wrócił do izby przyjęć. Zostały mu jeszcze dwie godziny. Dobre było to, że wyjdzie przed porą najgorszego zamętu, jaki wiązał się z sobotą. Przyjął wielu pacjentów, zapisał im leki antydepresyjne i uspokajające, po czym odesłał ich do domów.\nGodzina dwudziesta druga.\nMathias przywitał się z kolegą, który miał dyżur po nim, i wrócił do swojego gabinetu. Mgła nie ustępowała ani trochę. Wydawało się nawet, że zrobiła się jeszcze gęstsza. Freire uświadomił sobie, że ta mgła skaziła mu cały dzień. W jej oparach nic nie było realne.\nZdjął kitel lekarski. Zebrał swoje rzeczy. Włożył prochowiec. Przed wyjazdem postanowił jeszcze raz odwiedzić mężczyznę w stetsonie. Poszedł na oddział i wspiął się po schodach na pierwsze piętro. W korytarzu woń stęchlizny mieszała się ze smrodem uryny, zapachem eteru i leków. Słychać było szuranie filcowych kapci na linoleum, szum telewizorów, odgłos grzebania w stojącej na korytarzu popielniczce, w której ktoś szukał petów.\nNagle na Freire’a wpadła jakaś kobieta. Mimo woli odskoczył, lecz po chwili ją poznał. Mistinguett. Wszyscy ją tak nazywali. Nie pamiętał, jak się naprawdę nazywa, miała sześćdziesiąt lat, z czego czterdzieści spędziła w Pawilonie Zachodnim. Nie była niebezpieczna, ale wygląd fizyczny nie przemawiał na jej korzyść. Siwe włosy w nieładzie. Twarz zniszczona, szara. Oczy płonące gorączką, błyszczące, okrutne. Uchwyciła się klap jego płaszcza.\n– Niech się pani uspokoi, Mistinguett – powiedział, uwalniając się z jej rąk. – Trzeba się położyć do łóżka.\nZaśmiała się gwałtownie, po czym jej śmiech przeszedł w syk nienawiści, a wreszcie w westchnienie rozpaczy.\nFreire chwycił ją mocno za ramię – cuchnęła olejkiem lnianym do nacierania skóry i zestarzałym moczem.\n– Czy zażyła pani swoje tabletki?\nIle razy w ciągu dnia powtarzał te słowa? To nie było już pytanie, lecz modlitwa, litania, zaklinanie. Udało mu się zaprowadzić Mistinguett do jej pokoju. Zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, zamknął za sobą drzwi.\nZorientował się, że bezwiednie zabrał jej kartę magnetyczną do wywoływania alarmu. Wystarczyło po prostu musnąć nią o kaloryfer lub rurę kanalizacyjną, a przybiegliby pielęgniarze. Zadrżał i wsunął kartę głęboko w kieszeń. Czym się różni jego praca od pracy strażnika?\nDotarł do pokoju kowboja. Zapukał delikatnie. Cisza. Przekręcił gałkę i wszedł do ciemnego wnętrza. Olbrzym chyba spał. Stetson i buty z jaszczurczej skóry leżały obok łóżka. Niczym wierne zwierzęta.\nFreire podszedł cicho, by go nie przestraszyć.\n– Nazywam się Mischell – szepnął mężczyzna.\nFreire, zaskoczony, cofnął się.\n– Nazywam się Mischell – powtórzył pacjent. – Spałem godzinę lub dwie i oto rezultat. – Spojrzał na psychiatrę. – Nieźle, co?\nMathias otworzył teczkę. Wyjął notatnik i pióro. Jego oczy przyzwyczajały się do mroku.\n– To twoje imię?\n– Nie. Nazwisko.\n– A jak się to pisze?\n– Mężczyzna przeliterował.\nFreire zanotował bez przekonania. Za szybko to poszło. Może kowboj po prostu zmyśla?\n– Czy we śnie przypomniało ci się coś jeszcze?\n– Miałeś jakiś sen?\n– Co ci się śniło?\n– To samo, co zawsze, doktorze. Białe miasteczko. Rozbłysk. Mój cień, który zostaje przyklejony do ściany…\nMówił powoli, przytłumionym głosem, jakby jeszcze się nie obudził. Mathias cały czas pisał. „Zajrzeć do książek na temat snów. Poszukać czegoś o legendach związanych z cieniem”. Już wiedział, czym zajmie się tego wieczoru. Uniósł głowę znad notatnika. Oddech mężczyzny stał się regularny. Pacjent znowu zasnął. Freire wycofał się z pokoju. W każdym razie był to dobry sygnał. Być może jutrzejszy seans hipnotyczny będzie bardziej owocny.\nWyszedł na korytarz i skierował się do wyjścia. Lampy pod sufitem już zgaszono. Wybiła godzina snu.\nNa zewnątrz mgła otulała palmy i latarnie na dziedzińcu, wyglądające teraz niczym wielkie żagle statku widma. Freire przypomniał sobie artystę, który swego czasu okrył plastikiem Pont-Neuf i Reichstag. Nazywał się Christo. Przyszła mu do głowy jeszcze bardziej dziwaczna myśl. Że zamglony umysł tego człowieka z amnezją, mgła jego pamięci, otuliła kompleks szpitalny i całe miasto… Bordeaux znalazło się pod kontrolą tego przybysza z mgieł…\nIdąc w kierunku parkingu, Freire zmienił zdanie.\nNie był głodny i nie miał ochoty wracać do domu.\nWolał sprawdzić uzyskaną właśnie informację.\nWrócił do punktu konsultacyjnego, zamknął się w swoim gabinecie i nie zdejmując płaszcza, usiadł przed komputerem. Połączył się bezpośrednio z PMSI, medycznym programem informacyjnym, w którym zapisane były wszystkie wizyty u lekarzy, a także udzielanie wszelkiego rodzaju pomocy lekarskiej na terenie Francji.\nNigdzie nie znalazł nazwiska Mischell.\nFreire nie korzystał dotąd z tego programu. Być może istniały jakieś ograniczenia dotyczące poufnych danych. Naruszenie czyjejś prywatności we Francji nie podlegało przedawnieniu.\nTo pierwsze niepowodzenie obudziło w nim chęć dalszego drążenia. Mężczyzna z kluczem i książką telefoniczną, kiedy został znaleziony na dworcu, nie miał przy sobie żadnego dowodu tożsamości. Jego ubranie było zniszczone. Wiele rzeczy świadczyło o tym, że spędzał dużo czasu na świeżym powietrzu: ogorzała twarz, dłonie spalone słońcem. Bezdomny?\nMathias podniósł słuchawkę aparatu i zadzwonił do CCAS, miejskiego ośrodka opieki społecznej, gdzie pełniono stały dyżur. Wśród zarejestrowanych bezdomnych regionu Akwitanii nie było nazwiska Mischell. Połączył się z ASAIS, agencją pomocy społecznej, później z SAMU, pogotowiem ratunkowym. Wszystkie te instytucje pracowały dwadzieścia cztery godziny na dobę, ale w ich archiwach nie było żadnego Mischella.\nFreire włączył internet. Ani w regionie Akwitanii, ani w regionie Midi-Pyrenees nie znalazł abonenta telefonicznego o tym nazwisku.\nNie był tym zdziwiony. Tak jak przewidywał, kowboj nieświadomie przekręcił swoje nazwisko. Krótkie przebłyski pamięci nie mogły dać dobrych rezultatów.\nMathiasowi przyszedł do głowy inny pomysł. Według raportu policji książka telefoniczna, którą trzymał ten człowiek, pochodziła z roku 1996.\nPo długich poszukiwaniach odnalazł w internecie program pozwalający sprawdzić stare książki telefoniczne. Wybrał rok 1996 i poszukał nazwiska Mischell. Bez efektu. W żadnym z pięciu departamentów regionu administracyjnego Akwitanii nie było takiego nazwiska zarejestrowanego na ten rok.\nFreire wrócił do Google’a i napisał po prostu – Mischell. Tutaj także niewiele się dowiedział. Profil na MySpace.com, zawierający montaż scen z Mulderem i Scully, bohaterami Z archiwum X, podpisany przez jakiegoś Mischella. Fragmenty utworów piosenkarki Tommi Mischell. Strona poświęcona Patricii Mischell, wróżce mieszkającej w stanie Missouri w USA. Komputer sugerował, by szukać pod nazwiskiem „Mitchell”.\nZrobiła się północ. Tym razem naprawdę pora, by wracać do domu. Mathias wyłączył komputer i zgarnął swoje rzeczy. Idąc do wyjścia, pomyślał, że należałoby przekazać zdjęcie kowboja różnym ośrodkom pomocy dla bezdomnych w Bordeaux i okolicy. Także CMP, ośrodkom medyczno-psychologicznym, i CATTP, ośrodkom terapii okresowej. Znałje wszystkie. Postanowił pojechać tam osobiście, bo był niemal pewny, że jego nieznajomy miał już wcześniej kłopoty ze zdrowiem psychicznym.\nMgła zmusiła go do wolnej jazdy. Do swojej dzielnicy dotarł dopiero po półgodzinie. Przed ogródkami parkowało mnóstwo samochodów – pora sobotnich spotkań towarzyskich. Nie udało mu się znaleźć miejsca dla siebie. Zostawił samochód sto metrów od swojego domu i ruszył pieszo w gęstej białej mgle. Ulica była prawie niewidoczna. Wszystko wydawało się zwiewne, niematerialne. Gdy tylko ta myśl przemknęła mu przez głowę, uświadomił sobie, że się zgubił. Ruszył na oślep wzdłuż żywopłotów okrytych kropelkami wilgoci, mijał zaparkowane samochody, unosząc się na palcach, żeby odczytać nazwy domów.\nW końcu dostrzegł znajome litery: OPAL.\nPo omacku otworzył furtkę. Sześć kroków. Obrót klucza w zamku. Zatrzasnął drzwi i z pewną ulgą wszedł do przedpokoju. Odstawił torbę lekarską, położył płaszcz na jednym z pudeł przy wejściu i nie zapalając światła, ruszył do kuchni. Standardowemu wyglądowi domu odpowiadały standardowe gesty samotności.\nKilka minut później zaparzał herbatę, stojąc przy oknie. W zalegającej w domu ciszy słyszał jeszcze szum głosów swoich pacjentów. Wszyscy psychiatrzy znają to uczucie i nazywają je „muzyką szaleńców”. Zniekształcona wymowa, szuranie nogami. W jego umyśle odgłosy te rezonowały niczym echo szumu morza w muszli. Tak naprawdę wariaci nigdy go nie opuszczali. Albo raczej to on nie mógł oderwać się myślami od swojego oddziału Henri-Ey.\nNagle z mgły wynurzył się wczorajszy czarny wóz terenowy.\nSamochód jechał bardzo wolno ulicą i zatrzymał się przed jego domem. Freire poczuł przyspieszone bicie serca. Dwaj ubrani na czarno mężczyźni wyszli jednocześnie z wozu i stanęli pod jego oknami.\nChciał przełknąć ślinę. Nie udało się. Patrzył na mężczyzn, nie próbując się ukryć. Każdy z nich miał przynajmniej sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu. Pod czarnymi płaszczami widać było ciemne, wysoko zapięte garnitury z materiału błyszczącego w świetle latarni. Białe koszule, czarne krawaty. Ci faceci mieli wygląd absolwentów elitarnych szkół, wzorowych, ambitnych, ale było w nich także coś brutalnego, podejrzanego.\nStał jak skamieniały. Oczekiwał, że wejdą przez furtkę i zadzwonią do jego drzwi. Ale oni się nie ruszyli. Stali pod latarnią, nie próbując się ukryć. Ich twarze pasowały do całej reszty. Jeden miał wysokie czoło i okulary w szylkretowej oprawie, a siwe włosy zaczesał do tyłu. Drugi, z krzaczastymi brwiami i niespokojną miną, wyglądał na bardziej nieokrzesanego. Jego długie kasztanowe włosy były nieco przerzedzone.\nCzterdziestoletni playboye we włoskich garniturach.\nKim byli? Czego od niego chcieli?\nWrócił ból w głębi lewego oka. Zamknął powieki i potarł je lekko. Kiedy ponownie otworzył oczy, facetów już nie było.\nAnaïs Chatelet nie mogła w to uwierzyć.\nPojawiła się przed nią niezwykła szansa.\nSobotni wieczorny dyżur zaczął się od trupa. Prawdziwe morderstwo, według wszelkich reguł sztuki, z rytuałem i okaleczeniami. Gdy tylko odebrała to wezwanie, od razu wsiadła do swojego samochodu i skierowała się do miejsca, gdzie znaleziono zwłoki, czyli na dworzec Saint-Jean. W drodze powtarzała sobie informacje, które jej przekazano. Nagi młody mężczyzna. Liczne okaleczenia. Niesamowita sceneria. Nic konkretnego, ale coś, co zdradzało szaleństwo, okrucieństwo, mrok… Nie jakaś pospolita rozróba, która przyjęła zły obrót, ani bandycka kradzież. Wreszcie coś poważnego.\nKiedy zobaczyła stojące przed dworcem policyjne furgonetki, koguty na ich dachach, obracające się we mgle, funkcjonariuszy w nieprzemakalnych płaszczach, niczym błyszczące zjawy, zrozumiała, że to wszystko jest prawdą. Jej pierwsze morderstwo, odkąd dostała nominację na stopień kapitana. Będzie musiała powołać grupę śledczą. Wykorzystać przewidziany prawem czas, złapać winnego, a potem doprowadzić sprawę do końca tak, aby pisano o niej na pierwszych stronach gazet. W wieku dwudziestu dziewięciu lat!\nWysiadła z samochodu i odetchnęła zapachem wilgotnego powietrza. Od trzydziestu sześciu godzin Bordeaux tonęło w mlecznej mgle. Odnosiło się wrażenie, że moczary z ich oparami, gadami i wilgotną atmosferą sięgnęły aż do tego miejsca.\nW takich okolicznościach pojawienie się trupa było tylko kwestią czasu, prawda? Zadrżała z podniecenia. Zauważył ją jeden z policjantów z posterunku przy placu des Capucins i podszedł do niej.\nCzłowiekiem, który znalazł ciało, był manewrowy, kierujący przetaczaniem wagonów z bocznicy kolejowej na dworzec. Gdy obejmował służbę o godzinie dwudziestej trzeciej, zostawił swój samochód na parkingu przeznaczonym dla pracowników kolei na południe od hali dworcowej. Bocznym przejściem dostał się na tory i zauważył zwłoki w kanale naprawczym między torem numer 1 i starymi warsztatami naprawczymi. Powiadomił o tym dyżurnego ruchu, który natychmiast wezwał policję kolejową i strażników z prywatnej firmy ochroniarskiej odpowiadającej za bezpieczeństwo na dworcu Saint-Jean. Potem powiadomiono najbliższy posterunek policji przy placu des Capucins.\nDalszy ciąg Anaïs już znała. Prokurator Republiki został powiadomiony o godzinie pierwszej w nocy. Skontaktował się z komendą główną policji w Bordeaux na ulicy François-de-Sourdis, gdzie rozmawiał z dyżurnym funkcjonariuszem. Z nią. Inni rozjechali się wcześniej do różnych zdarzeń związanych z mgłą, takich jak wypadki samochodowe, kradzieże, zniknięcia… I tak, czy to się komuś podoba, czy nie, to jej, Anaïs Chatelet, świeżo awansowanej do stopnia kapitana, po dwóch latach przepracowanych w komendzie policji w Bordeaux, dostała się najlepsza sprawa tej nocy.\nKiedy przeszli przez halę dworcową, jeden z kolejarzy dał jej pomarańczową kamizelkę odblaskową. Zapinając rzepy, Anaïs zatrzymała się na moment, żeby spojrzeć z podziwem na stalową konstrukcję o wysokości trzydziestu metrów, ginącą we mgle. Przeszli peronem aż do torów zewnętrznych. Kolejarz nie przestawał mówić. Nigdy nie widział czegoś podobnego. Na polecenie prokuratora ruch na dworcu został wstrzymany na dwie godziny. Zmarły leżący w kanale wyglądał potwornie. Wszyscy byli w szoku…\nAnaïs go nie słuchała. Czuła, jak jej skóra staje się lepka od wilgoci i przenika ją na wskroś zimno. W oparach mgły światła dworca tworzyły krwawą konstelację. Wiszące w górze kable ociekały wodą. Lśniące od wilgoci szyny znikały w nisko płożących się mgielnych oparach.\nAnaïs wykręcała sobie nogi na podkładach i śrubach mocujących szyny.\n– Czy mógłby pan poświecić na ziemię?\nKolejarz opuścił lampę i mówił dalej. Mimochodem uchwyciła kilka technicznych informacji. Tory z numerami parzystymi prowadziły w kierunku Paryża, a te nieparzyste biegły na południe. Kable energetyczne nad torami nosiły nazwę „sieci trakcyjnej łańcuchowej”, konstrukcje metalowe na dachach elektrowozów nazywały się „pantografami”. W tym momencie nie przydawało się jej to na nic, ale pozwalało oswoić się z samą zbrodnią.\n– To tutaj.\nW ciemnościach widać było zimne, odległe światło reflektorów zainstalowanych przez ludzi z wydziału technicznego. Promienie latarek przebijały się przez pasma rzadkiej mgły. Dalej można było dostrzec bocznicę kolejową z wagonami TGV i TER, lokomotywy spalinowe, wagony towarowe, elektrowozy i odpowiedniki portowych holowników, których zadaniem było przeciąganie składów aż na dworzec. Potężne czarne maszyny, przywodzące na myśl niemych tytanów.\nPrzeszli pod taśmami z napisem: POLICJA. WSTĘP WZBRONIONY. Scena zbrodni się konkretyzowała. Kanał naprawczy. Chromowane podstawy reflektorów. Technicy w białych kombinezonach z niebieskim pasem. Anaïs była zaskoczona tak szybkim ich pojawieniem się – najbliższe laboratorium kryminalistyczne dla tego regionu znajdowało się w Tuluzie.\nStanął przed nią funkcjonariusz z BAC, brygady antykryminalnej, w nieprzemakalnym płaszczu, na który naciągnął kamizelkę odblaskową. Przybrawszy wyraz twarzy odpowiedni do okoliczności, skinęła mu głową. Walczyła z mgłą, ze swoją niecierpliwością, z podnieceniem. Kiedyś na uczelni profesor prawa powiedział jej na korytarzu: „Pani jest jak Alicja z książki Lewisa Carrolla. Musi pani znaleźć coś na miarę swojego talentu!”. Osiem lat później szła torami, by zobaczyć zwłoki. Coś na miarę jej talentu…\nW kanale naprawczym o wymiarach pięć metrów na dwa panowała zwykła na miejscu zbrodni krzątanina. Technicy trącali się łokciami, przepychali, robili zdjęcia, oglądając każdy milimetr ziemi przy użyciu specjalnych lamp dających monochromatyczne światło, od podczerwieni do ultrafioletu, i chowali do szczelnie zamykanych woreczków różne znaleziska.\nW końcu w tym całym zamieszaniu udało się Anaïs zobaczyć zwłoki. Mężczyzna około dwudziestu lat. Nagi. Wychudzony. Pokryty tatuażami. Sterczące pod skórą kości. Fosforyzująca biel ciała. Dwie szyny nad kanałem tworzyły jakby ramy obrazu. Anaïs przyszło na myśl płótno doby renesansu. Męczennik wygięty w bolesnej pozycji, w głębi kościoła.\nNajwiększy jednak szok powodował widok głowy.\nNie była to głowa człowieka, lecz byka.\nCiężki czarny łeb byka, odcięty przy samym karku, musiał ważyć z pięćdziesiąt kilogramów.\nW końcu dotarło do niej, na co patrzy. To nie omamy wzrokowe. Poczuła, że nogi się pod nią uginają. Zachwiała się lekko, ale natychmiast się skoncentrowała. Nie może stchórzyć. Istniały dwie możliwości. Albo zabójca odciął głowę swej ofierze i umieścił na jej karku odcięty łeb zwierzęcia, albo wcisnął swoje trofeum na czaszkę tego mężczyzny.\nW obydwu wypadkach symbol był oczywisty – chodziło o zabicie Minotaura. Minotaura dzisiejszych czasów, zagubionego w labiryncie kolejowych torów.\n– Mogę tam zejść?\nDano jej ochraniacze na buty, papierowy czepek i zeszła do kanału po żelaznych stopniach. Kiedy technicy policyjni się odsunęli, przykucnęła, by obejrzeć to, co ją interesowało.\nPrawdziwa okazała się druga możliwość. Ogromny łeb został nałożony siłą na głowę ofiary. Czaszka pod spodem musiała zostać zmiażdżona.\n– Moim zdaniem wypatroszył kark zwierzęcia.\nAnaïs odwróciła się do mężczyzny, który powiedział te słowa. Michel Longo, lekarz sądowy. Nie rozpoznała go wcześniej, bo ubrany był jak inni w cudaczny strój z kapturem.\n– Od kiedy nie żyje? – zapytała, podnosząc się.\n– Za wcześnie, żeby dokładnie to określić. Przynajmniej od dwudziestu czterech godzin. Jednak zimno i mgła komplikują sprawę.\n– Cały czas przebywał w tym miejscu?\nLekarz rozłożył ręce w rękawiczkach. Pod kapturem miał okulary.\n– Zabójca mógł przetransportować go wieczorem. Nie da się tego teraz stwierdzić.\nAnaïs pomyślała o mgle, która od poprzedniego dnia oblepiała miasto. Przy takiej pogodzie morderca mógł działać o każdej porze.\nAnaïs spojrzała w górę, przesłaniając ręką oczy. Na skraju kanału, na tle białej poświaty reflektorów, rysowała się sylwetka kobiety. Rozpoznała ją, mimo że patrzyła pod światło. Véronique Roy, zastępczyni prokuratora. Jakby kopia Anaïs. Urodzona w Bordeaux, pochodząca z bogatej burżuazji, lat trzydzieści, przeszła niemal tę samą drogę zawodową. Najpierw spotykały się w prywatnych szkołach dla dzieci z wyższych sfer i w ławach Uniwersytetu Monteskiusza, potem w toaletach modnych w mieście nocnych lokali. Nigdy nie były przyjaciółkami. Ani wrogami. Teraz spotykały się na gruncie zawodowym. Z jednej strony kobieta z twarzą zeszpeconą przez mikrofalówkę rzuconą z całej siły przez męża. Z drugiej dziewczyna ze szramami na rękach. Naprawdę nie miały jak się zaprzyjaźnić.\n– Cześć – mruknęła Anaïs.\nZastępczyni prokuratora, oświetlona światłem lamp, spoglądała z góry na znajdujących się w kanale. Miała na sobie skórzaną kurtkę marki Zadig & Voltaire, którą Anaïs widziała niedawno na wystawie przy alei Georges-Clemenceau.\n– To straszne – powiedziała cicho pani prokurator ze wzrokiem utkwionym w ciele ofiary.\nAnaïs była jej wdzięczna za tę głupią uwagę, która dobrze oddawała sytuację. Przypuszczała, że Veronique czuje to samo co ona. Strach i zarazem podekscytowanie. Trafiło im się to, o czym obie marzyły i co budziło ich obawy. Śledztwo w sprawie morderstwa popełnionego przez jakiegoś szaleńca. W tej pracy wszystkie dziewczyny w ich wieku znały Milczenie owiec i pragnęły zostać Clarice Starling.\n– Masz jakąś opinię na temat przyczyny śmierci? – zapytała Anaïs lekarza sądowego.\nLongo machnął ręką.\n– Żadnej widocznej rany. Niewykluczone, że udusił się pod tym łbem byka. A może poderżnięto mu gardło albo otruto. Trzeba poczekać na wyniki autopsji i badań toksykologicznych. Nie wykluczam przedawkowania narkotyku.\nSchylił się i dotknął lewego ramienia ofiary. Żyły w zagłębieniu łokciowym wydawały się twarde jak drewno, cała ręka naznaczona była bliznami, guzami, sinymi obrzękami.\n– Zniszczona aż do kości. Ogólnie rzecz biorąc, chłopak był w bardzo złym stanie. Brudny. Niedożywiony. Ślady dawnych, nieleczonych ran. Powiedziałbym, że mamy do czynienia z narkomanem, który się szprycował od wielu lat. Bezdomny. Z marginesu społecznego. Coś w tym rodzaju.\nAnaïs spojrzała na policjanta z BAC, stojącego obok pani prokurator.\n– Znaleziono jego ubranie?\n– Ani ubrania, ani dokumentu tożsamości.\nTen człowiek został zamordowany gdzie indziej i przeniesiony w to miejsce. Ukryto go? Czy przeciwnie, wystawiono na widok? Jedno było pewne – kanał naprawczy odgrywał ważną rolę w rytuale zaplanowanym przez zabójcę.\nWróciła na górę, rzucając ostatnie spojrzenie na ciało ofiary. Pokryte kryształkami lodu przypominało rzeźbę ze stali. Kanał naprawczy z przenikliwym zapachem smarów i metalu stanowił idealny grobowiec dla zamordowanego.\nPo wyjściu z kanału Anaïs pozbyła się papierowego czepka i ochraniaczy na buty. Véronique Roy odezwała się urzędowym tonem:\n– Przekazuję ci oficjalnie to śledztwo…\n– Prześlij mi papiery do biura.\nUrażona zastępczyni prokuratora zapytała, jakie zamierza poczynić kroki. Anaïs odpowiedziała obojętnym głosem, wyliczając rutynowe działania. Jednocześnie próbowała wyobrazić sobie profil zabójcy. Znał to miejsce. I z pewnością także rozkład manewrowania pociągami. Może to pracownik kolei. W każdym razie starannie przygotował swój plan.\nNagle aż wstrzymała oddech. Zobaczyła w wyobraźni mordercę dźwigającego na plecach zwłoki w czarnym plastikowym worku.\nSzedł zgięty wpół w oparach mgły. Przyszła jej na myśl refleksja natury technicznej: zwłoki plus łeb byka ważyły z pewnością ponad sto kilogramów. Morderca musiał więc być siłaczem. A może nacisnął łeb byka na czaszkę ofiary dopiero na miejscu? To oznaczałoby, że dwukrotne przebył trasę od samochodu do kanału. Gdzie zostawił samochód? Na parkingu?\n– Pytałam, czy masz już zespół do prowadzenia śledztwa? – powtórzyła pytanie Véronique Roy.\n– Zespół? Oto jeden z moich ludzi…\nLe Coz zbliżał się niepewnym krokiem, ślizgając się na śrubach mocujących szyny, ubrany w przydzieloną mu kamizelkę odblaskową. Zastępczyni prokuratora wydawała się zaskoczona. Widać to było w jej jasnych oczach pod cienkimi brwiami. Anaïs musiała przyznać, że była dosyć ładna.\n– Przedstawiam ci porucznika Hervego Le Coza. – Uśmiechnęła się. – Towarzyszył mi na dyżurze tej nocy. Cała ekipa będzie gotowa za godzinę.\nLe Coz pod kamizelką odblaskową miał czarny kaszmirowy płaszcz. Na zaczesanych do tyłu ciemnych włosach błyszczały kropelki żelu. Z ust o zmysłowych wargach wydobywały się obłoczki pary. Z całej jego postaci emanował wyrafinowany wdzięk, który spowodował, że Veronique Roy aż zesztywniała w odruchu obronnym. Anaïs się uśmiechnęła. Zastępczyni prokuratora była z pewnością samotna tak jak ona. Chory potrafi rozpoznać objawy tej samej dolegliwości u innych.\nPokrótce przedstawiła Le Cozowi sytuację, po czym wydała mu polecenia tonem szefa:\n– Przede wszystkim trzeba zidentyfikować ofiarę. A potem rozejrzeć się wśród jego znajomych.\n– Przypuszczasz, że zabójca i ten chłopak się znali? – zapytała Veronique Roy.\n– Nic nie przypuszczam. Najpierw musimy dowiedzieć się, kim jest zmarły. Potem przejdziemy do jego kontaktów. Bliższych i dalszych znajomych. Dawnych przyjaciół. Ustalimy, z kim się spotkał tego wieczoru.\nAnaïs zwróciła się ponownie do porucznika:\n– Wezwij pozostałych. Trzeba sprawdzić wszystkich, którzy kręcili się na dworcu. Zwłaszcza przez ostatnie dwadzieścia cztery godziny. – Wskazała ręką na parking. – Morderca na pewno nie przeszedł przez dworzec ani nie ustawił się w kolejce do żadnej kasy. Dostał się na tory od strony parkingu dla personelu.\nTrzeba obejrzeć, co zarejestrowały kamery. Sprawdź tablice rejestracyjne wszystkich samochodów, które zatrzymywały się tutaj w ciągu kilku ostatnich dni. Znajdź kierowców i porozmawiaj z nimi. Przepytaj pracowników, agentów ochrony, mechaników dworcowych. Niech wysilą mózgownice i przypomną sobie każdy, choćby najmniejszy, podejrzany szczegół.\n– Kiedy zaczynamy?\n– Już zaczęliśmy.\n– Jest trzecia nad ranem.\n– Wyciągnij wszystkich z łóżek. Zajrzyjcie do starych warsztatów. Tam zawsze szukają schronienia bezdomni. Może oni coś widzieli. Jeśli chodzi o tego manewrowego…\n– Kolejarz, który znalazł ciało. Chcę mieć jutro rano na moim biurku protokół z jego przesłuchania. Ściągnij tu jak najwięcej ludzi. Trzeba przeszukać cały teren. Przepytać wszystkich tutejszych bywalców.\n– Jest niedziela.\n– Chcesz czekać do poniedziałku? Weź do pomocy ludzi z BAC i straży miejskiej.\nLe Coz notował bez słowa. Jego notatnik był już przesiąknięty mgłą.\n– Ktoś musi zająć się zwierzęcym aspektem tego śledztwa.\nPolicjant spojrzał na nią, nie pojmując, o co chodzi.\n– Ten łeb byka skądś pochodzi. Trzeba skontaktować się z żandarmerią Akwitanii, Landów i Kraju Basków.\n– Dlaczego aż tak daleko?\n– Bo chodzi o jedno ze zwierząt, które biorą udział w walkach byków. O toro bravo.\n– Wiem, i tyle. Najbliższe hodowle znajdują się w okolicach Mont-de-Marsan. Inne w pobliżu Dax.\nLe Coz cały czas pisał, a litery rozmazywały się od wilgoci, co go bardzo denerwowało.\n– Oczywiście nie chcę tutaj widzieć żadnego dziennikarza.\n– Jak chcesz ich uniknąć? – zapytała zastępczyni prokuratora.\nJako wyższy urzędnik sądowy miała obowiązek komunikowania się z mediami. Prawdopodobnie już zaplanowała konferencję prasową i przemyślała, co ma powiedzieć. Anaïs od razu ją ostudziła.\n– Poczekamy. Nie podamy na razie żadnych informacji. Przy odrobinie szczęścia okaże się, że to naprawdę bezdomny.\n– Nikt go nie szuka. Można więc poczekać z informacją o jego śmierci. Powiedzmy, dwadzieścia cztery godziny. Ale nawet wtedy nie wspomnimy ani słowem o głowie byka. Powiemy, że to bezdomny, który zmarł z zimna. Nic więcej.\n– A jeśli to nie jest chłopak z marginesu społecznego?\n– W każdym razie musimy grać na zwłokę, żeby pracować przy zachowaniu pełnej dyskrecji.\nLe Coz pożegnał je skinieniem głowy i zniknął we mgle. W innym miejscu, w innym czasie wypróbowałby na obu tych kobietach, jak działa jego czar, ale pojął już, że sprawa jest pilna. W najbliższych godzinach należy zapomnieć o śnie, jedzeniu, rodzinie, o wszystkim, co nie łączy się ze śledztwem.\nAnaïs zwróciła się do funkcjonariusza z BAC, który trzymał się z tyłu, ale cały czas śledził tok rozmowy:\n– Proszę przyprowadzić do mnie szefa ekipy z policyjnego laboratorium kryminalistycznego.\n– Sądzisz, że to początek serii zabójstw? – zapytała cicho zastępczyni prokuratora.\n– Za wcześnie o tym mówić. Trzeba poczekać na raport lekarza sądowego. Sposób działania powie nam więcej o profilu mordercy. Muszę sprawdzić, czy nie jest to jakiś psychol, który wyszedł niedawno z Cadillaca.\nWszyscy w regionie znali tę nazwę. Zakład psychiatryczny. Trzymano tam szaleńców, którzy mieli na sumieniu gwałty i zabójstwa. Ciekawostka lokalna między wielkimi winnicami i Wydmą Piłata.\n– Zamierzam sprawdzić w archiwach krajowych – mówiła dalej Anaïs – czy popełniono już tego rodzaju morderstwo w Akwitanii lub gdzie indziej.\nZa wszelką cenę chciała zrobić wrażenie na rywalce. Archiwa krajowe dotyczące zbrodniarzy były stale aktualizowane dzięki kwestionariuszom wypełnianym przez policję i żandarmerię.\nNiespodziewanie zasłona mgły się rozdarła. Ukazała się kosmiczna sylwetka jednego z techników kryminalistyki.\n– Abdellatif Dimoun – przedstawił się, zdejmując kaptur.\n– Jestem kierownikiem grupy z Policyjnego Laboratorium Kryminalistycznego, przydzielonej do tego śledztwa.\n– Przyjechaliście z Tuluzy?\n– Tak. Z jednostki PTS numer trzydzieści jeden.\n– Jakim sposobem znaleźliście się tutaj tak szybko?\n– Szczęśliwy traf, jeśli można tak powiedzieć.\nFacet uśmiechnął się szeroko. Jego olśniewająco białe zęby odcinały się od ciemnej skóry twarzy. Miał ze trzydzieści lat, wyglądał bardzo męsko i seksownie.\n– Byliśmy w Bordeaux zbadać inną sprawę. Skażenie przemysłowe w Lormont.\nAnaïs słyszała o tym. Podejrzewano, że sabotażu dopuścił się były pracownik fabryki chemicznej. Dimoun zdjął rękawiczki i podał rękę obu kobietom.\n– Czy udało się wam coś ustalić? – zapytała Anaïs, siląc się na obojętny ton.\n– Nie. Wszystko jest przesiąknięte wilgocią. Ciało leżało w błocie co najmniej dziesięć godzin. Na pewno nie zachowały się żadne linie papilarne.\nVeronique Roy się nachmurzyła.\n– Nie znaleźliśmy także żadnych cząstek organicznych ani płynów biologicznych – kontynuował Dimoun. – Ani krwi, ani spermy, nic. Ale przy tej wilgoci… Jednego możemy być pewni: to nie jest miejsce zabójstwa. Tutaj morderca porzucił ciało. Zabił gdzie indziej.\n– Prześlecie nam raport i wyniki analiz najszybciej, jak się da?\n– Oczywiście. Będziemy pracować na miejscu, we własnym laboratorium.\n– Zadzwonię do pana, jeśli będę miała jeszcze jakieś pytania.\n– Bardzo proszę.


Tagi: kotły gazowe, kotły olejowe, sterowanie ogrzewaniem\nRegulacja odpowiedniej temperatury w pomieszczeniach\nMożliwość regulowania temperatury w poszczególnych pomieszczeniach zapewniają termostaty przygrzejnikowe, natomiast ilością ciepła kierowanego do instalacji grzewczej jako całości steruje regulator kotła.\nPrzyczyny niedogrzewania pomieszczeń w domu\nKażdy, nawet najprostszy kocioł gazowy czy olejowy (a także nowoczesny kocioł węglowy z podajnikiem czy kominek z płaszczem wodnym) wyposażony jest w panel sterujący, na którym ustawić można dwa podstawowe parametry: temperaturę wody grzewczej i temperaturę wody użytkowej w zasobniku (jeśli taki został zainstalowany).\nSposób posługiwania się takim regulatorem jest oczywisty – gdy w domu jest za zimno, podnosimy temperaturę wody, gdy za ciepło – obniżamy ją. Kłopot polega na tym, że trzeba często odwiedzać kotłownię, a kiedy temperatura w domu podniesie się, np. podczas nieobecności mieszkańców, energia jest niepotrzebnie marnowana.\nDlatego właśnie bardzo częstym uzupełnieniem prostego regulatora kotłowego jest termostat pokojowy, zwykle montowany w tzw. pomieszczeniu referencyjnym, czyli tym, na którego właściwym ogrzaniu zależy nam najbardziej. Termostaty takie oferowane są jako wyposażenie dodatkowe przez wytwórców kotłów, można też (zwykle taniej) kupić urządzenia niezależnych producentów (150–200 zł kosztuje termostat przewodowy, pozwalający na ustawianie temperatury dziennej i nocnej z programem czasowym dla całego tygodnia; urządzenia bezprzewodowe są mniej więcej o połowę droższe).\nPraca termostatu polega na wyłączaniu kotła w momencie, gdy temperatura w pomieszczeniu przekroczy zadaną wartość.\nBezprzewodowy termostat pokojowy sterujący pracą kotła ma zwykle kilka funkcji, umożliwiających: stałe (w zależności od pory dnia, dni tygodnia) lub okresowe (na czas mycia okien czy wyjazdów urlopowych) ustawianie żądanej temperatury. (fot. Cz. Dąbrowski)\nCzujkę odbierającą sygnał z termostatu pokojowego montuje się blisko kotła. (fot. Cz. Dąbrowski)\nRegulacja kotła gazowego i olejowego - sposoby obniżenia kosztów ogrzewania\nWarto wiedzieć o kilku rzeczach, pozwalających zmniejszyć wydatki na ogrzewanie bez zbytniego uszczerbku na wygodzie. Pierwsza i chyba najważniejsza informacja to: uczucie komfortu cieplnego nie zależy jedynie od temperatury powietrza w pomieszczeniu, ale jest wypadkową temperatury wszystkich obiektów w naszym otoczeniu.\nTermostat pokojowy nie zwalnia z obowiązku regulacji kotła c.o.\nTo właśnie dlatego w wyziębionym domu nie czujemy się dobrze nawet wtedy, gdy system grzewczy nagrzeje powietrze, ale mury pozostają zimne. I dlatego też niedościgłym wzorcem urządzenia grzewczego pozostaje dla wielu promieniujący ciepłem piec kaflowy.\nWynika z tego ważna informacja dla osób, które korzystają z prostych regulatorów pokojowych, zawierających termostat działający na zasadzie włącz/wyłącz (a takich właśnie urządzeń jest w naszych domach najwięcej). Otóż termostat pokojowy nie zwalnia z obowiązku regulacji kotła c.o., czyli ustawiania temperatury wody grzewczej.\nDla wszystkich jasne jest, że trzeba ją podnieść, kiedy pracujący nieprzerwanie kocioł nie jest w stanie ogrzać pomieszczeń do wymaganej temperatury. Nie każdy jednak pamięta o tym, by zmniejszyć temperaturę wody w kotle, gdy na dworze jest cieplej. Prowadzi to do sytuacji, w której kocioł – działając ze zbyt dużą mocą – szybko ogrzewa pomieszczenia do temperatury powodującej zadziałanie termostatu (czyli wyłączenie ogrzewania), a potem następuje przerwa, podczas której chłodne grzejniki wywołują nieprzyjemne wrażenie, że dom nie jest ogrzewany.\nSzczególnie dokuczliwe jest to w okresach przejściowych (jesień, przedwiośnie) i właśnie w przypadku instalacji grzejnikowych (ogrzewanie podłogowe, ze względu na dużą bezwładność cieplną, sprawdza się w takiej sytuacji o wiele lepiej).\nWłaściwe postępowanie polega na tym, by utrzymywać temperaturę wody grzewczej na minimalnym poziomie, gwarantującym osiągnięcie komfortu cieplnego. Łatwiej o to w sytuacji, gdy grzejniki są nieprzerwanie ciepłe, a nie na przemian gorące i zimne. Pamiętajmy – termostat nie steruje palnikiem kotła, a jedynie zabezpiecza pomieszczenia przed przegrzaniem. Jeśli nie chcemy lub nie możemy regulować kotła, powinniśmy wyposażyć go w regulator pogodowy.\nRegulator pogodowy pozwala na sterowanie kotłów olejowych lub gazowych oraz obsługę dwóch obiegów grzewczych z zaworami mieszającymi i zasobnikiem wody użytkowej. (fot. P.W. KEY)\nWróćmy do problemu ustawiania pożądanej temperatury na termostacie czy regulatorze pokojowym. Jak już powiedzieliśmy, nie da się jednoznacznie wskazać właściwej wartości. Warto wszakże wiedzieć o tym, że producenci urządzeń grzewczych zgodni są co do jednego: podniesienie temperatury w domu o jeden stopień zwiększa wydatki na jego ogrzewanie o 6%, o tyle też zapłacimy mniej, gdy zdecydujemy się na temperaturę o jeden stopień niższą. Za punkt odniesienia przyjmuje się zwykle 20°C i taką fabrycznie ustawia na regulatorach jako temperaturę dzienną (komfortową) większość wytwórców.\nJaka w takim razie powinna być temperatura nocna, określana też często mianem zredukowanej (ekonomicznej)? W tym przypadku nie ma mowy o zgodności – wskazania różnych producentów są bardzo odmienne. W urządzeniach niemieckich nastawa oszczędna to często 14–15 stopni – dla większości Polaków są to raczej wartości nie do przyjęcia. Mam zresztą wrażenie, że także w warunkach niemieckich sprawdzają się one raczej w mieszkaniu w budynku wielorodzinnym, niż w domu wolno stojącym, a i to tylko wtedy, kiedy sąsiad z dołu grzeje u siebie do 20°C przez całą dobę...\nDo mnie bardziej przemawiają ci wytwórcy sprzętu grzewczego, którzy zalecają, by temperatura komfortowa nie różniła się od zredukowanej bardziej niż o 3°C. Zapobiega to bowiem wyziębianiu pomieszczeń, a w konsekwencji – pracy kotła z pełną mocą po każdorazowym przejściu z trybu ekonomicznego na komfortowy.\nWiele zależy przy tym od specyfiki danego budynku i wydaje się, że nie ma innej metody, jak próby samodzielnej zmiany nastaw i wypracowania własnej "polityki grzewczej" na podstawie obserwacji termometrów i gazomierza. Na pewno sporo można osiągnąć, odpowiednio dobierając parametry czasowe dla temperatury komfortowej i zredukowanej, bo np. nawet znaczne pogorszenie komfortu cieplnego w ciągu dnia nie ma żadnego znaczenia, jeśli wszyscy domownicy są wtedy w pracy albo szkole.


Natalia Cebo - NaszeMiasto.pl\nWięcej na temat: nieinni retinopatia natalia cebo\nMorsowanie w Sulejowie - zachęcą do udziału w akcji charytatywnej\nMorsowanie w Sulejowie. Kilkadziesiąt morsów będzie zachęcać w ten weekend do udziału w akcji charytatywnej na rzecz czteroletniego Maciusia Magiery.\nWięcej na temat: pomoc dla maciusia magiery morsowanie w sulejowie akcja charytatywna w sulejowie pomoc dla macka magiery sulejow\nWięcej na temat: klaudia retinopatia po marzenia na hel złotowianka\nBłażej Biszewski: Gdy się urodził, był wielkości dłoni. Teraz czeka go leczenie, a my możemy pomóc!\nMa 8 miesięcy, a już w brzuchu mamy okazało się, że cierpi na poważną chorobę - rozszczep kręgosłupa oraz przepuklinę oponowo - rdzeniową. Lekarze sugerowali matce przerwanie ciąży, ale kobieta nie poddała się i walczyła o życie syna, który teraz potrzebuje również naszej pomocy.\nWięcej na temat: Błażej Biszewski błażej biszewski leczenie chory błażej biszewski pruszcz gdański\nNa pomoc Natalce. Wspaniały prezent dla chorej 12-latki. Natalka marzyła o koniu. I go już ma\nNa pomoc Natalce. Fundacja Mam Marzenie spełniła prośbę Natalki Gajdy, 12- latki z Jeleniej Góry, dzielnie walczącej z nowotworem. Natalka marzyła o koniu do skoków. Klacz Nelly już jest jej.- Ogromna radość, Natalka jest przeszczęśliwa - mówi prof. Alicja Chybicka, kierownik Kliniki Transplantacji Szpiku, Onkologii i Hematologii Dziecięcej Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu\nWięcej na temat: na pomoc natalce natalia gajda jelenia pomagamy natalce jelenia gora\nWięcej na temat: SP 5 Malbork Szkoła Podstawowa nr 5 Malbork festyn adwentowy SP 5 Malbork Festyn adwentowy dla Kasi Malbork Fundacja SOS Malbork Szkoła Otwartych Serc Malbork


Koszalin: Kontrakty na budowę dwóch odcinków trasy S11 na kwotę ponad 1 mld zł podpisane (aktualizacja) - Prawo i finanse\nKoszalin: Kontrakty na budowę dwóch odcinków trasy S11 na kwotę ponad 1 mld zł podpisane (aktualizacja)\nPAP • 4 marca 2020 - 14:06\nGeneralna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, oddział w Szczecinie, podpisała w środę umowy na realizację dwóch odcinków trasy S11. Z firmą Budimex na odcinek Koszalin-Zegrze Pomorskie, z konsorcjum spółek PBDiM Kobylarnia i Mirbud na ten od Kłanina do Bobolic. Wartość umów to ponad 1 mld zł.\nJak podkreślił wiceminister infrastruktury Rafał Weber podczas konferencji prasowej w środę, podpisanie umów na odcinki Koszalin-Zegrze Pomorskie i Kłanino-Bobolice o łącznej długości blisko 29 km, pozwoli na przejście do fazy realizacji prawie 48-kilometrowego odcinka z Koszalina do Bobolic. Przypomniał, że umowę na fragment od Zegrza Pomorskiego do Kłanina już podpisano 7 lutego.\nZaznaczył, że o trasie S11 tu na Pomorzu Środkowym parlamentarzyści, samorządowcy mieszkańcy mówią jako "drodze życia".


Nowy grabiszyn, wzg, winnice, stradomia wierzchnia, pyszczynska, most św. Macieja, Nowe Siodło, siedlakowice, Podwale, boguszow, Miłoszyce pomnik, nowa ruda przeskok, kock, łagiewniki, garbów, szklarska, dzielnica kłodnica, schronisko na Śnieżce, schronisko śnieżka, wielgie, solna, wrocław radosna, dziergowice, pzu, nowogr, pieńsk, Studzieniec, linie kolejowe, praszka, kombatantów 20, zbójno, rogów, olesno kosciół, nowa ruda fredry, Mikowice, wrocław pomniki, Legnicka 35, Nowogród, zamek grodziec, park centralny lądek, Biskupa Tomasza, swidnicka, Unisław, damianowice, Biec, grodków, jauer, biecz, Ile lat ma, strzegomska, gneisenaustrasse, wigry, Szczerb, lądek liceum, Liszki, Pińczów, drużba, lwówek śląski, Koniusza, vietz, płonina, szczecin rusałka, plac partyzantów lądek, chałupnicza 23, Wrocław Rynek, stoszyce, starczów, sów, stoszów, torun główny, elbląg brama, czeladź, lądek kaskada, Wronki, sokołowsko, Erich, Biskupin, radomin, Zwanowice, Reymonta, legnicka, led, taschenstrasse, burka, niezidentyfikowane, jankowo, prudnik niezidentyfikowane, Biała flota, wosp, Różanystok, Most pomorsku, WANDA LĄDEK, laznia, Kłodzka, Duszniki, plac [PARTYZANTÓW, czarnylas, dwór, Komunikacja we Wrocławiu, przygodzice, Balonowa\nDodane: 2020-11-22 21:09:11, Przez: dariuszfaranciszek°, Odsłon: 125, Ocena: 6.00 (8)\nDodane: 2020-11-21 23:06:33, Przez: dariuszfaranciszek°, Odsłon: 85, Ocena: 6.00 (9)\nDawne schronisko Schneegrubenbaude obecnie nadajnik .\nDodane: 2020-07-24 22:05:42, Przez: dariuszfaranciszek°, Odsłon: 230, Ocena: 6.00 (9)\nWejście do schroniska - p.s. nie zapominajmy butów w schronisku , bo czeka je nieciekawy koniec .\nDodane: 2020-04-27 16:23:40, Przez: dariuszfaranciszek°, Odsłon: 180, Ocena: 6.00 (2)\nPokoje gościnne Bajka przy ulicy Turystycznej - porównanie\nPolska / Województwo dolnośląskie / Powiat karkonoski (jeleniogórski) / Szklarska Poręba / Dzielnica Szklarska Poręba Górna / ul. Turystyczna 18 / Pokoje gościnne Bajka\nDodane: 2019-11-11 09:51:03, Przez: dariuszfaranciszek°, Odsłon: 275, Ocena: 6.00 (5)\nDodane: 2019-08-01 22:13:14, Przez: dariuszfaranciszek°, Odsłon: 476, Ocena: 6.00 (3)\nOrle - stacja turystyczna (schronisko turystyczne) w Górach Izerskich, pozostałość po powstałej przy hucie szkła osadzie (kolonii) Carlsthal. Obecnie w granicach Szklarskiej Poręby. Położona jest u stóp góry Granicznik (870 m n.p.m.) nad dopływem rzeki Izery – strumieniem Kamionek, około 4 km na zachód od Przełęczy Szklarskiej w Jakuszycach.\nPolska / Województwo dolnośląskie / Powiat karkonoski (jeleniogórski) / Szklarska Poręba / Dzielnica Jakuszyce / Orle - stacja turystyczna / Schronisko Orle\nDodane: 2019-07-23 18:22:23, Przez: dariuszfaranciszek°, Odsłon: 300, Ocena: 6.00 (2)\nDodane: 2019-07-23 18:22:00, Przez: dariuszfaranciszek°, Odsłon: 380, Ocena: 6.00 (1)\nDodane: 2019-07-23 18:21:47, Przez: dariuszfaranciszek°, Odsłon: 385, Ocena: 6.00 (3)\nHutniczą działalność w tym miejscu upamiętnia drewniana figura hutnika-dmuchacza .\nPolska / Województwo dolnośląskie / Powiat karkonoski (jeleniogórski) / Szklarska Poręba / Dzielnica Jakuszyce / Orle - stacja turystyczna / Pomnik szklarzy\nDodane: 2019-07-23 18:16:52, Przez: dariuszfaranciszek°, Odsłon: 135, Ocena: 6.00 (1)


Zestaw dla Teścia :: Spod Lady - retro prezenty\nJeĹli Twój teĹÄ to naprawdÄ fajny goĹÄ z którym moĹźesz o wszystkim pogadaÄ podaruj mu zestaw od zespoĹu Spod Lady. W skĹad zestawu wchodzÄ\n:kubek "TeĹÄ" (poj. 330 ml)*czekolada do picia z kawÄ\n60 gmagnes drewniany "TeĹÄ"CaĹoĹÄ zamkniÄta w eleganckim pudeĹku.*SkĹadniki: cukier praĹźone ziarno kakao tĹuszcz kakaowy mleko peĹne w proszku kawa 5% masĹo klarowane bĹonnik kakaowy laska wanilii. Masa kakaowa minimum 44%. MoĹźe zawieraÄ Ĺladowe iloĹci orzechów i ...\nZestaw idealny na prezent dla fajnego teścia\nJeśli Twój teść to naprawdę fajny gość, z którym możesz o wszystkim pogadać, podaruj mu zestaw od zespołu Spod Lady.\nkubek "Teść" (poj. 330 ml)\nzestaw prezentowy, zestaw na prezent dla teścia\nPrezent dla teścia (96)\nPrezent na imieninyPrezent na MikołajkiPrezent bez okazji


Czas trwania kursu: 1dzień, w godzinach 10:00-15:00\nKoszt kursu: 500 pln (brutto)\nMiejsce szkolenia: Centrum Szkoleniowe Ekert, ul. Rudnickiego 3a lok. 5H Warszawa\nW dniu szkolenia uczestnicy otrzymują 15% na cały asortyment.\nKursantki otrzymują jeden frez gratis w wysokości 115zł.\nSzkolenie odbywa się w Centrum Szkoleniowym Ekert, ul.Rudnickiego 3A lok.5H Warszawa\nPragniesz wykonywać idealne stylizacje, będące dumą Twojego salonu i mając szansę konkurować z pracami najlepszych stylistek? W takim razie manicure kombinowany jest właśnie tą metodą, którą koniecznie musisz opanować!\nManicure kombinowany to nowoczesna technika stylizacji paznokci, polegająca na bardzo dokładnym wycięciu skórek i precyzyjnym nałożeniu lakieru. Dobrze wykonany manicure kombinowany daje efekt płynnego przejścia między płytką paznokcia a skórą. Poprzez umiejętne zastosowanie tej metody, w łatwy sposób można wydłużyć czas noszenia stylizacji przez klientkę - odrost pojawi się nawet o tydzień później. Manicure kombinowany to najlepszy wybór dla zapracowanych kobiet XXI wieku, które nie mają czasu na częste zmiany stylizacji. To usługa, którą powinien mieć w ofercie każdy nowoczesny salon kosmetyczny!\n- szczegółowe omówienie budowy paznokcia,\n- przybliżenie chorób paznokcia,\n- omówienie zasad higieny pracy oraz metod dezynfekcji,\n- manicure kombinowany – wprowadzenie do tematu i charakterystyka metody,\n- charakterystyka najważniejszych produktów z oferty CND i Ekert, wykorzystywanych przy technice kombinowanej,\n- bezpieczna praca z frezarką – omówienie rodzajów frezów; dobór prawidłowego frezu do płytki klientki,\n- precyzyjna aplikacja lakieru pod skórki.\n- praca z narzędziami: cążki, nożyczki, szpatułki,\n- aplikacja koloru pod skórki.\nKurs prowadzony jest przez doświadczonych instruktorów Centrum Szkoleniowego Ekert, którzy latami zdobywali szeroką wiedzę na temat paznokci i sposobów ich zdobienia. Zgłębiwszy całe tomy teorii, jednocześnie łącząc ją z praktyką, stali się wybitnymi profesjonalistami w swojej dziedzinie. Na co dzień stawiają na bezpieczeństwo pracy i stosowanie innowacyjnych metod.\nProgram opracowany przez członków Centrum Szkoleniowego Ekert pozwala na szybkie i efektywne zdobywanie wiedzy - zarówno teoretycznej, jak i praktycznej. Kursantki ćwiczą przy indywidualnych stanowiskach, na najlepszych produktach marki CND. Praca na tych produktach sprawia, że można samodzielnie zrozumieć podkreślaną na całym świecie wyjątkowość marki, a także utwierdzić się w przekonaniu, iż porządne i bezpieczne produkty do stylizacji to dobra inwestycja dla każdego salonu.\nW dniu szkolenia obowiązuje rabat w wysokości 15 % na wszystkie nasze produkty.\nPodczas szkolenia serwujemy pyszną kawę i herbatę oraz zapewniamy lunch.


ING Bank Śląski po raz kolejny zaprasza wybranych przez siebie klientów do zapewnienia regularnych wpływów na konto osobiste. Jeśli stanie się to w 4 kolejnych miesiącach, otrzymasz 120 zł (ewentualnie 100 zł) premii gotówkowej.\nPodobną drogą idzie ING Bank Śląski, który po raz kolejny wysłał do wybranych osób informację, że do zdobycia jest 120 zł. Wystarczy, by w 4 kolejnych miesiącach na rachunek wpłynęło jednorazowo min. 1000 zł z tytułu wynagrodzenia. Dla tych, którzy zapewnią w podanym wyżej okresie wymagane wpływy z innych źródeł, czeka 100 zł premii.\nAkcja „Zyskaj do 120 zł za pensję” trwa do 31 marca 2020 r., jest więc szansa, że zakładając szybko Konto z Lwem w promocji, zyskasz nie tylko 160 zł za ten ruch, ale i zostaniesz zaproszony do zapewnienia regularnych wpływów, a tym samym będziesz mógł zdobyć 120 zł.\nDo 31 marca 2020 r. przystąp do promocji, korzystając z linka dostępnego w zaproszeniu otrzymanym od banku w bankowości internetowej Moje ING. Pamiętaj o zaakceptowaniu regulaminu akcji.\nJeśli chcesz zdobyć maksymalną premię - 120 zł - do 31 marca 2020 r. złóż w Moim ING dyspozycję przelewu wynagrodzenia na konto w ING Banku Śląskim.\nDo 31 lipca 2020 r. w dowolnych 4 miesiącach zapewnij odpowiedni wpływ:\nNiezależnie od tego, którą z opcji wybierzesz, nagrodę otrzymasz do 12 sierpnia 2020 r. na swoje konto.\nBędąc już klientem ING, możesz rozważyć sięgnięcie po kartę kredytową, za co też czeka atrakcyjna nagroda pieniężna.\nZauważ, że zdobycie 100 zł jest bardzo proste. Wystarczy zapewnienie do 31 lipca 2020 r. wpływów w łącznej wysokości 1000 zł w 4 dowolnych miesiącach. Jedyna trudność to znalezienie zaufanej osoby (np. współmałżonka, rodziców), która będzie przelewała pieniądze na Twoje konto, bo wpływ nie może pochodzić z Twojego rachunku. W przypadku maksymalnej premii - 120 zł - sprawa jest nieco trudniejsza, gdyż bank oczekuje, by na rachunek wpłynęło jednorazowo min. 1000 zł i muszą to być pieniądze z tytułu wynagrodzenia.


We wspólnym rytmie - Jojo Moyes - Proza - InBook\nWe wspólnym rytmie - Jojo Moyes\nKod ISBN: 9788324038206\nNumer produktu: 1112625\nDobry jeździec wie, że ma tylko jedną szansę, aby zaskarbić sobie szacunek konia. Wie też, że przez jeden wybuch gniewu może na zawsze stracić jego zaufanie. Konia można bowiem skrzywdzić tylko raz. Potem latami odbudowuje się zerwaną relację. Z ludźmi bywa podobnie\nŚwiat Natashy rozsypał się wraz z odejściem męża. Gniew i zraniona duma popchnęły ją do zrobienia rzeczy, których potem żałowała. Gdy człowiek traci kogoś bliskiego, nie zawsze zachowuje się rozsądnie. Natasha zamknęła się w swojej samotności, postawiła na niezależność i karierę. Kiedy decyduje się pomóc spotkanej w podejrzanych okolicznościach Sarze, nie przypuszcza, że ta dziewczynka znikąd odkryje przed nią życie na nowo.\nJojo Moyes to ulubiona autorka milionów czytelników, a jej powieści są światowym fenomenem wydawniczym. Udało jej się wyrównać rekord należący do Harlana Cobena i Stephena Kinga trzy jej książki znalazły się równocześnie na listach bestsellerów New York Timesa. Podbiła serca czytelników wielkimi bestsellerami Zanim się pojawiłeś oraz Kiedy odszedłeś i stała się ulubioną pisarką polskich blogerów.\n(C) Charlotte Murphy\nNazwa: We wspólnym rytmie\nOryginalny tytuł: The horse dancer\nKod EAN: 9788324038206


Hostel z 1 restauracjami, Połączenie ze stacją kolejową/metra, w pobliżu miejsca takiego jak Rynek Główny\nPokój dla 1 osoby Comfort, Łóżko pojedyncze, widok na dziedziniec - Pokój. Zdjęcie 1 z 75.\n1 / 75Pokój dla 1 osoby Comfort, Łóżko pojedyncze, widok na dziedziniec - Pokój\nŁobzowska 43, Kraków, 31-140, woj. małopolskie, Polska\n8,0.Bardzo dobry.28 zweryfikowanych opinii gości Hotels.comWszystkie opinie zostały napisane przez gości którzy rzeczywiście mieszkali w tym obiekcie.\nKatedra na Wawelu (26 minut spaceru)\nPokój o podstawowym wyposażeniu, Łóżko podwójne, balkon\nPokój dla 1 osoby Comfort, Łóżko pojedyncze, widok na dziedziniec\nPokój dwuosobowy, podstawowy, Łóżko podwójne, balkon\nStara Synagoga (31 minut spaceru)\nŻydowskie Muzeum Galicja (32 minut spaceru)\nFabryka Schindlera (3,8 km)\nKraków Łobzów 25 min spaceru\nParking poza terenem obiektu w pobliżu (50 PLN za dzień)\nPinpillo - restauracja przy hotelu.\nPralnia jest dostępna za dodatkową opłatą w wysokości 20 PLN za dzień\nParking jest dostępny w pobliżu za opłatą w wysokości 50 PLN za dzień\nCzy obiekt Lorf Hostel&Apartments umożliwia bezpłatne anulowanie rezerwacji i pełny zwrot kosztów?\nTak, w obiekcie Lorf Hostel&Apartments można za pośrednictwem naszych stron zarezerwować pokój i bezpłatnie anulować tę rezerwację z pełnym zwrotem kosztów. Zwrot kosztów nastąpi, jeśli anulowana rezerwacja była powiązana z taką opcją, a prośba o anulowanie zostanie przesłana na kilka dni przed datą zameldowania (liczba dni jest określona przez zasady anulowania rezerwacji obowiązujące w obiekcie). Należy zapoznać się z zasadami i warunkami anulowania podanymi w regulaminie obiektu.\nJakie procedury utrzymania czystości i zachowania higieny stosuje się obecnie w obiekcie Lorf Hostel&Apartments?\nCzy Lorf Hostel&Apartments zapewnia miejsce parkingowe?\nNiestety nie, Lorf Hostel&Apartments nie zapewnia miejsc parkingowych.\nCzy Lorf Hostel&Apartments akceptuje zwierzęta?\nJakie godziny zameldowania i wymeldowania ma Lorf Hostel&Apartments?\nZameldowanie jest możliwe od 14.00 do północ. Wymeldowanie: 10.00. W obiekcie dostępne jest ekspresowe zameldowanie.\nCzy Lorf Hostel&Apartments ma restaurację lub czy są jakieś restauracje w pobliżu?\nTak, na miejscu jest restauracja, Pinpillo. W pobliżu znajdują się takie restauracje jak Lunch bar Marco (4 min pieszo), Calavera Mexican Grill (4 min pieszo) i Restauracja Radiowa (4 min pieszo).\nCzy Lorf Hostel&Apartments oferuje transport z lotniska i na lotnisko?\nJak można spędzić czas w obiekcie Lorf Hostel&Apartments i w jego pobliżu?\nMiejsca, które warto odwiedzić, to między innymi Rynek Główny (13 min pieszo) i Wieża Ratuszowa (13 min pieszo), a także Sukiennice (13 min pieszo) i Kościół Mariacki (14 min pieszo).\nJess, Podróż: 2 noclegi,, 25 wrz, 2019\nPodróż: 3 noclegi,, 2 cze, 2019\nMolly, Podróż: 1 nocleg,, 4 kwi, 2019\nDennis, Wyjazd z przyjaciółmi: 2 noclegi, 21 lip, 2021\nWycieczka rodzinna: 4 noclegi,, 20 sty, 2020\nMike, Podróż: 3 noclegi,, 18 paź, 2019\nTakashi, Podróż: 3 noclegi,, 19 wrz, 2019\nThe staff are so nice and helpful. The place is near to old town.\nKi, Podróż: 5 noclegów,, 19 wrz, 2019\nthe room environment is very quite\nChung Hsien, Podróż: 1 nocleg,, 19 sie, 2019


Druhny z OSP Bujny ósme w województwie - Gmina Wola Krzysztoporska\nStr. głównaOSPDruhny z OSP Bujny ósme w województwie\nBardzo dobrze zaprezentowała się żeńska drużyna pożarnicza z OSP Bujny podczas Wojewódzkich Zawodów Sportowo-Pożarniczych w Szczercowie. Druhny z OSP Bujny, które reprezentowały powiat piotrkowski, zajęły ósme miejsce.\nPrzypomnijmy, że dziewczęta z Bujen wygrały wiosną 2018 r. Powiatowe Zawody Sportowo-Pożarnicze w Szydłowie i tym samym wywalczyły możliwość reprezentowania powiatu piotrkowskiego na zawodach wojewódzkich, które 15 września odbyły się w Szczercowie.\nWojewódzkie zmagania druhny z Bujen zakończyły na dobrym ósmym miejscu.\nA naszą drużyna wystąpiła w składzie: Izabela Stanikowska, Beata Stanikowska, Marzena Krawędek, Martyna Dymus, Małgorzata Siła, Justyna Siła, Katarzyna Pielużek, Daria Marusińska, Paulina Herman oraz Radosław Jakubczyk.\nPrzedstawiciele drużyny odebrali podziękowania z rąk wójta gminy Romana Drozdka i przewodniczącej RG Marii Głowackiej podczas sesji RG 25 września.


Chiny Wytłaczanie metali Producent i dostawca | Mestech\nTłoczenie metali polega na użyciu stempla i matrycy w celu odkształcenia lub złamania stali nierdzewnej, żelaza, aluminium, miedzi i innych płyt oraz materiałów obcych w celu uzyskania określonego kształtu i rozmiaru procesu.\nProces tłoczenia można podzielić na proces separacji i proces formowania (w tym gięcie, ciągnienie i formowanie). Proces separacji polega na oddzieleniu części tłoczonej i półwyrobu wzdłuż określonej linii konturu w procesie tłoczenia, a jakość oddzielonej sekcji części tłoczonej musi spełniać określone wymagania; proces formowania polega na wykonaniu odkształcenia plastycznego wytłoczki pod warunkiem braku uszkodzeń i przekształceniu go w wymagany kształt produktu gotowego, a także spełnienie wymagań tolerancji wymiarowej i innych aspektów.\n* W zależności od temperatury tłoczenia istnieją dwa sposoby tłoczenia na zimno i tłoczenia na gorąco. Zależy to od wytrzymałości, plastyczności, grubości, stopnia odkształcenia i pojemności wyposażenia materiału, a także należy wziąć pod uwagę pierwotny stan obróbki cieplnej i ostateczny stan użytkowy materiału. 1. Tłoczenie metalu na zimno w temperaturze pokojowej, ogólnie stosowane do grubości mniejszej niż 4 mm półwyrobu. Ma zalety polegające na braku ogrzewania, braku powłoki tlenkowej, dobrej jakości powierzchni, wygodnej obsłudze i niskich kosztach. Wadą jest to, że występuje zjawisko utwardzania przez zgniot, które powoduje, że metal traci zdolność dalszej deformacji. Grubość półfabrykatu jest jednolita i nie jest wymagana żadna rysa. 2. Tłoczenie na gorąco metalu jest podgrzewane do określonego zakresu temperatur. Zaletą jest to, że może wyeliminować naprężenia wewnętrzne, uniknąć utwardzania podczas pracy, zwiększyć plastyczność materiału, zmniejszyć odporność na odkształcenia i zmniejszyć zużycie energii przez sprzęt\n* Produkty do tłoczenia\nSiatka ochronna do tłoczenia metalu\nAluminiowa taca do tłoczenia\nPrecyzyjne tłoczenie blach\n* Trzy podstawowe elementy systemu produkcji tłoczników: matryca, prasa i blacha\n1. Wykrojnik Wykrojnik jest niezbędną matrycą w produkcji stempli. Istnieją trzy rodzaje matryc: prosta, ciągła i złożona.\nDie Die to niezbędna matryca w produkcji stempli. Istnieją trzy rodzaje matryc: prosta, ciągła i złożona.\n(1) Prosta matryca: prosta matryca to matryca, która wykonuje tylko jeden proces za jednym pociągnięciem prasy. Nadaje się do produkcji małych partii prostych elementów kształtowych.\n(2) Ciągła matryca: za jednym pociągnięciem prasy matryca, która wykonuje kilka procesów tłoczenia w różnych częściach matrycy w tym samym czasie, nazywana jest matrycą ciągłą. Ciągła matryca jest odpowiednia do automatycznej produkcji o wysokiej wydajności.\n(3) Matryca złożona: w jednym skoku, w tej samej części matrycy, aby ukończyć kilka procesów tłoczenia w tym samym czasie, zwaną matrycą kompozytową. Matryca złożona nadaje się do tłoczenia części z dużą wydajnością i wysoką precyzją.\nProdukcja stempli dotyczy głównie blach. Poprzez formę może wykonywać wykrawanie, wykrawanie, formowanie, rysowanie, wykańczanie, dokładne wykrawanie, kształtowanie, nitowanie i wytłaczanie części itp., Szeroko stosowane w różnych dziedzinach. Na przykład używamy przełączników, gniazd, kubków, szafek, naczyń, obudów komputerowych, a nawet samolotów rakietowych. Jest wiele akcesoriów, które można wykonać za pomocą przebicia przez formę. Istnieje wiele rodzajów wykrawarek.\n(1) Mechaniczna prasa mechaniczna Mechaniczny stempel ma stały skok, regulowaną prędkość i niską produktywność. Maksymalna prędkość 180 razy / min.\n(2) Prasa hydrauliczna\nStempel hydrauliczny może regulować skok tłoczenia przez zawór hydrauliczny, aby poprawić wydajność. Najwyższa prędkość może osiągnąć 1000 razy / min. Wadami są wysokie zużycie energii, wysokie wymagania dotyczące środowiska i duże nakłady na konserwację.\n(3) Wykrawarka rewolwerowa sterowana numerycznie\nUżywając serwomotoru do napędzania głowicy, wydajność jest wysoka, do 800 razy / min. Minimalne zużycie energii, łatwa konserwacja i mały rozmiar. Dlatego jest aktywnie stosowany.\nDo zwykłego tłoczenia blach większość z nich używa mechanicznego stempla. Według różnych płynów stosowanych w prasach hydraulicznych istnieją prasy hydrauliczne i prasy hydrauliczne. Większość z nich wykorzystuje prasy hydrauliczne, podczas gdy prasy hydrauliczne są najczęściej używane do maszyn olbrzymich lub specjalnych. Ze względu na swoje wyjątkowe zalety, stempel silnika serwo jest coraz szerzej stosowany.\nPrasa rewolwerowa sterowana numerycznie\n3. Materiały do tłoczenia Materiałem do tłoczenia części jest zwykle płyta. Materiały wybrane do projektowania produktu muszą odpowiadać właściwościom użytkowym produktu, takim jak sztywność, wytrzymałość i przewodność produktu. Z drugiej strony powinien spełniać wymagania dotyczące plastyczności, jakości powierzchni i grubości procesu tłoczenia. Projekt konstrukcyjny części tłoczonych powinien w pełni uwzględniać charakterystykę procesu tłoczenia, promień gięcia, otwór pozycjonujący, układ, głębokość rysowania itp. Powszechnie stosowanymi płytami są stal niskowęglowa, stal nierdzewna, aluminium, miedź i ich stopy o dużej plastyczności i niską odporność na odkształcenia i nadają się do tłoczenia na zimno. (1). Metale żelazne: SPCC / SPCD / spce, SECC / SECD / sece, SGCC, sgld, Sus (2). Stop aluminium: al1050p, al1100p, al5020 (3). Stop miedzi: brąz fosforowy Pb, mosiądz o wysokiej wytrzymałości HBS (4). Stop miedziowo-niklowy.\n* Technologia obróbki powierzchni tłoczenia części Po wstępnym przetworzeniu i ukształtowaniu metalu należy zmodyfikować powierzchnię metalu, upiększyć powierzchnię, a następnie zmienić właściwości mechaniczne i fizyczne i chemiczne powierzchni metalu. Ten proces nazywa się obróbką powierzchni metalu. Cel obróbki powierzchni metalowych dzieli się na cztery kategorie:\n(3) Specjalne właściwości powierzchni\n(4) Popraw właściwości mechaniczne, takie jak odporność na zużycie, smarowność itp.\n* Rodzaj obróbki powierzchni Galwanizacja (cynk, miedź, nikiel, chrom, złoto, srebro), natryskiwanie elektrostatyczne, malowanie natryskowe, elektroforeza, sitodruk, anodowanie, czernienie, pasywacja\n* Tłoczenie blach jest łatwe do osiągnięcia wysokiej wydajności produkcji dzięki mechanizacji i automatyzacji, łatwe do zrealizowania mechanizacji i automatyzacji z wysoką wydajnością produkcji; części tłoczone mają dokładny rozmiar i dobrą wymienność; powierzchnia jest gładka i gładka, zwykle bez obróbki mechanicznej. Jest szeroko stosowany w samochodach, urządzeniach elektrycznych, przyrządach, lotnictwie i innych gałęziach przemysłu wytwórczego.\nMestech zapewnia produkty i usługi w zakresie tłoczenia części metalowych. Jeśli potrzebujesz lub chcesz dowiedzieć się więcej, skontaktuj się z nami.\nPoprzedni: Jak wybrać producenta form wtryskowych\nKolejny: Elektroniczna konstrukcja obudowy\nPrzezroczysta listwa z tworzywa sztucznego\nPlastikowe formowanie wtryskowe strzykawek\nForma gorących kanałów\nFormowanie wtryskowe koła z elastomeru TPS