Online: 1878 Culés\n1 lutego 2021, 19:52\nRoyal Rumble już obejrzane? Nie oglądałem WWE od zeszłorocznej Wrestlemanii, czasem NXT się włączyło a tak skupiałem się tylko na AEW\n@lucas/catalan A jest gdzie w necie?\n@lukaszbarca15 na Watch Wrestling\n@lukaszbarca15 https://watchwrestling.in/watch-wwe-royal-rumble-2021-1-31-21/ tutaj masz linka :D\n@lucas/catalan Tak, obejrzane :D Jak na możliwości WWE przyjemnie się oglądało, no może oprócz walki Goldberg VS Mcintyre.\n@KORTIS Goldberg ma swoje lata nie wyrabia już. Choć on nigdy w ringu nie był jakiś wybitny. Nie wiem czy zwyciężczyni zasłużyła na zwycięstwo? Nie śledzę.\n@lucas/catalan ej ty tak na poważnie bierzesz te udawane walki które są ustawione? :D bo sugeruje mi to sformułowanie czy zasłużyla na zwycięstwo\n1 lutego 2021, 20:13\n1 lutego 2021, 20:15\n@Ghotti udawane? Bardziej reżyserowane. Już wiele było różnych kontuzji w wrestlingu. Pytam się czy zasłużyła ponieważ zależy jak jest prowadzona postać\n1 lutego 2021, 20:24\n@lucas/catalan Liczyłem na inną zwyciężczyni. Zadebiutowała w głównym rosterze właśnie na Royal Rumble 2020. Przeszła na Raw i dostawała nietypowe proma w stylu bycia najszybszą i ogólnie najlepszą w wielu aspektach postacią w WWE. Potem ucichła, a w drafcie przeszła na Smackdown. Kilka razy się otarła o pas kobiet Smackdown, wygląda na to że w końcu jej się uda\n@lucas/catalan Royal Rumble według mnie całkiem udane. Walka Drew vs Oldberg to był jakiś żart, ale można się było spodziewać, RR kobiet mi się mega podobało, o dziwo chyba nawet bardziej niż męskie. Fajnie, że Belair wygrała, szkoda tylko, że w taki beznadziejny sposób wyeliminowali Alexę Bliss, bo był potencjał na coś znacznie większego. Reigns vs Owens to sztos totalny, szkoda tej końcówki i botcha z kajdankami, ale można przymknąć oko. Męski RR całkiem niezły, ale nie idealny. Nie jestem jakoś zachwycony, że Edge wygrał, ale też bez dramatu, spoko powrót Christiana, Damien Priest się fajnie pokazał, ogólnie solidne widowisko.\n1 lutego 2021, 20:45\n@Rafix98 Właśnie zauważyłem że Alexa jest odmieniona, szkoda że szybko odpadła. Z jednej strony dobrze ze wygrał Edge ale z drugiej strony mógł się wygrać ktoś młodszy ale jest OK. Zapewne pójdzie na McIntyre. Właśnie końcowka walki o pas Universal to było nie porozumienie, nawet sędzia przestał na chwilę odliczać. Widzę że heelowy Roman nie jest jakiś tragiczny, służy mu to że nie ma widowni. Powrót Christiana to była fajna niespodzianka\n1 lutego 2021, 21:01\n@lucas/catalan Gdzieś słyszałem taką opinię, że szkoda, że wygrał Edge, bo on tego zwycięstwa w RR nie potrzebował. Jest tak wielką postacią, że i tak by się znalazł na Wrestlemanii, a można było podbudować kogoś innego. No ale nic. A z tą końcówką Reigns vs Owens to były jajca. Paul Heyman sobie nie poradził z kajdankami. ;-) Ale to szczegół, bo całość naprawdę dobra. Wiadomo było, że wygra Roman, bo po prostu jest kreowany na zbyt wielką bestię, żeby teraz stracić pas. Z jednej strony chciałem, żeby Owens wygrał, bo to jeden z moich ulubionych wrestlerów, ale z drugiej byłoby to po prostu słabe dla postaci Tribal Chiefa.\n1 lutego 2021, 21:16\n@Rafix98 Ja obstawiałem że Bryan wygra RR Match i zawalczy z Reignsem. Ale Edge nie jest Goldbergiem i jeszcze ma siłę żeby zrobić solidny pojedynek. Rok temu wygrał zowodnik który zasłużyl w 100%


Kolorowa Dominikana w rytmie merengue - forum Fly4free\nKolorowa Dominikana w rytmie merengue\nTemat postu: Kolorowa Dominikana w rytmie merengue\n#1 Wysłany: 07 Mar 2017 15:32\nUpalny sierpień. Nagrzane słońcem miasto wzywa do ucieczki. Nasze myśli gdzieś pomiędzy remontem mieszkania, a wrześniowym chilloutem na greckiej wyspie.\nW chwili przerwy fly4free, wzrok przykuwa wrzutka na głównej o lotach na Zanzibar w świetnej cenie. Próbuję znaleźć same minusy tego dealu, a na koniec rzucam: "Szkoda, że nie Karaiby". Mówisz i masz 2 godziny później pojawia się to: http://www.fly4free.pl/karaiby-tanio-ja ... ominikana/\nJamajka i Dominikana - obie w kręgu naszych podróżniczych zainteresowań, obie z dużą dostępnością terminów. Nie da się ukryć, że zdjęcia rajskich plaż Dominikany zawsze przykuwały naszą uwagę, więc ją wybralibyśmy w pierwszej kolejności. Do tego jest większa, więc być może ma więcej do zaoferowania. I jeszcze 2 dominikańskie lotniska do wyboru, co sprzyja zaplanowaniu objazdu.\nZaglądam wieczorem, artykuł nadal wisi jako aktualny, pod nim pierwsze komentarze "Dzięki! Kupione". Pod wpływem wina takie wpisy działają jak magnes. Moje myśli krążą już tylko wokół tych biletów.\nW końcu decyzja...kupujemy! Pozostaje kwestia wyboru terminu. Luty wydaje się być idealny - ucieczka od zimy i na tyle odległy termin, by się przygotować finansowo.\nKolejne komentarze pod artykułem dotyczą problemów z płatnością. Nam wszystko przechodzi idealnie. Przeznaczenie Także lecimy na Dominikanę! A właściwie do Dominikany Warto w tym miejscu przypomnieć, że Dominikana nie jest autonomiczną wyspą, leży na wyspie Haiti i dzieli ją z państwem o tej samej nazwie, dlatego też ta druga, mniej popularna forma jest poprawna.\nEkscytacja związana z kupnem biletów trwa może ze 2 dni, później wracamy do spraw przyziemnych, w końcu to jeszcze pół roku. Taaaaaaa\nWrzesień - wylot do Grecji i leczenie depresji poprzyjazdowej, gdzieś w spamie mail od Jetairfly o zmianie godzin wylotu, udaję, że nie widzę.\nPaździernik - depresja pośródziemnomorska nadal trwa, z przerwą na słoneczny Paryż, w skrzynce mailowej jakieś TUIfly.be, czyli już nie ma Jetairfly,\nListopad - czarna dziura.\nGrudzień - Hmmm, a wiesz, że za 2 miesiące lecimy na Karaiby?\n-A można zwrócić te bilety?\nOdgrzebuję relacje i nieliczne posty na forum. Chociaż mało tego, powoli układa mi się plan naszego wyjazdu. Zaczynamy przeglądać hotele. Ponieważ od momentu zakupu biletów nie zostaliśmy milionerami, nie będziemy rozbijać się po słynnych dominikańskich resortach. Do tego niekorzystny kurs dolara, równy prawie kursowi euro. Interesują nas nieduże, niedrogie hoteliki, ale dobrze położone i z przyzwoitymi opiniami. Udaje nam się zarezerwować 3 obiekty, wszystkie z możliwością anulacji (na wszelki wypadek, gdybyśmy jednak tymi milionerami zostali ).\nStyczeń - pierwsza w nowym roku "Szalona Środa LOTu" ofiarowuje nam doloty do i z BRU w dobrej cenie 289zł/RT/os., chwilę później rezerwujemy ostatnie brakujące miejsce noclegowe i właściwie nie pozostaje nam nic innego, jak odliczać czas do wylotu! A że zima w tym roku dosyć długo raczyła mrozem, satysfakcja z nadchodzącego karaibskiego słońca ogromna.\nDzień 1 - 8.02. - WAW-BRU-PUJ\nTen dzień zaczyna się, gdy na zewnątrz jeszcze ciemno, a na ulicach jeszcze pusto - uroki wstawania na poranny lot. Jest zimowo, my w cienkich puchowych kurtkach, by później w trakcie objazdu Dominikany móc je bez problemu upchać w podręcznych. Na Lotnisko Chopina docieramy w kilkanaście minut taxi. Nadajemy bagaż, bo w naszej taryfie LOTu mamy rejestrowane w cenie, a wagowo jesteśmy przygotowani pod podręczne TUIfly (10kg). Po przejściu security już cieszę się na spotkanie z embraerem, bo zawsze mi się dobrze w nim śpi.\nJeszcze tylko odśnieżanie samolotu i żegnamy zimę i minusową temperaturę.\nTak jak przypuszczałam nie mam problemu z zaśnięciem, żałuję tylko, że ten lot trwał tak krótko;-)\nW Brukseli lądujemy o czasie, jest 9.30, mamy zatem 3 i pół godziny do odlotu. Po odebraniu naszych bagaży, udajemy się do stanowiska TUIfly. Tu po okazaniu wydrukowanych voucherów zgłaszamy się po niezbędne do wjazdu na terytorium Dominikany dokumenty do wypełnienia oraz karty turystyczne, za które nie musimy ponosić opłaty, gdyż są wliczone w cenę naszych biletów lotniczych. Normalnie koszt takiej karty to 10$/os. Można ją kupić online https://www.dgii.gov.do/Tturistaweb/ lub po przylocie na dominikańskim lotnisku.\nNastępnie idziemy do check-in po karty pokładowe, bo niestety kart TUIfly nie można wydrukować w maszynie. Kolejka spora, więc żałuję, że nie zrobiłam odprawy online, zważywszy, że lecimy tylko z podręcznymi. Na szczęście obsługa idzie w miarę sprawnie.\nPrzy gate czeka już nasz Boeing 787 Dreamliner o imieniu "Diamond". Oprócz lotów do Punta Cany można go spotkać na trasach do Cancun i Varadero.\nPonieważ jedno z nas znowu stało się palaczem, info, gdzie można zajarać na wagę złota. Z pomocą przychodzi wujek Google - w części B smoking area znajduje się w okolicach gate B17.\nOczekiwanie do odlotu umila serfowanie w necie, a także rozmowa z właśnie poznaną Ukrainką, mówiącą po polsku. Na pytanie ile czasu spędzimy w Dominikanie, z dumą odpowiadam 11 dni, na co dostaję odpowiedź zwrotną "My lecimy na miesiąc" Gdy rozmowa zaczyna przechodzić na początek lat 90., Berlin i picie wódki z Polakami (generalnie równa babka ) przy gate zaczyna się zamieszanie. Za późno zaczęli boarding i teraz zrobił się młyn. Panowie mundurowi niektórym sprawdzają szczegółowo zawartość walizek podręcznych, ktoś inny zostaje zabrany na "osobistą". Nasze walizki nie wzbudzają zainteresowania, zaglądają tylko kątem oka do naszych toreb. Pan pyta ile mamy dolarów, wywiązuje się nieporozumienie, bo myśli, że 10 000 Na szczęście wszyscy obracamy to w żart.\nNasz dreamliner "Diamond" ma układ siedzeń 2-4-2. Nam się trafia "dwójka" przy oknie w 37. rzędzie. Ludzie za nami mieli trochę mniej szczęścia, bo 38. rząd po obu stronach pozbawiony jest okien.\nOk. 1,5 godz. po starcie dostajemy obiad. Jest smacznie, nie narzekamy. Na lotnisku w BRU zakupiliśmy 2 małe winka po 2,8e każde, otwieramy merlota, chardonnay zostawiamy na później.\nJeśli chodzi o rozrywkę pokładową - kilka filmowych nowości, niestety żaden z polską wersja językową, o dziwo w pierwszej kolejności zawsze języki skandynawskie. Kwestia filmów nie była jednak dla nas ważna, bo znaczną część lotu udało nam się przespać. Wolne od spania umilaliśmy sobie grami lub słuchaniem muzyki. Mąż ograł wszystkich w Texas Holdem Poker, żałuję tylko, że po zakończeniu partyjki nie pojawiła się stewardessa z wygraną. W porze polskiej kolacji dostajemy posiłek, który był raczej ubogim śniadaniem - bułeczka, jogurt, dżem.\nPo 10 godzinach wylądowaliśmy na dominikańskiej ziemi. W prezencie dostajemy dodatkowe 5 godzin życia i 50°C więcej temperatury odczuwalnej.\nJest 18., słońce pomału zachodzi, upał sprawia, że buzia się sama uśmiecha.\nPrzy samolocie czeka na nas autobus, który okrąża samolot i wysadza nas przy drzwiach lotniska pokrytego strzechą. Jazda autobusem trwała minutę\nOddajemy karty turystyczne, wypełnione papiery, pieczątka, prześwietlenie bagażu i BIENVENIDOS A LA REPUBLICA DOMINICANA\nNa lotnisku czeka na nas człowiek z hotelu z kartką z odręcznie napisanym moim imieniem i nazwiskiem, jest Ł i Ó, no cudo:) Wsiadamy do jeepa hyundaia, przed nami niecałe 20 km do celu. A nasz cel to Bavaro i Hotel Art Villa Dominicana, tu zostajemy na 4 nocki. W planach relaks pod palmą, plaża i morze\nW hotelu płacimy z góry za pobyt (198$) i transfer (30$) czyli jesteśmy lżejsi o 228$.\nNasz pokój typu budget prezentuje się całkiem nieźle. Jedynym jego minusem jest położenie na parterze z widokiem na parking. Kontakty ichniejsze, potrzebna przejściówka.\nSzybkie rozpakowanie, chłodzimy winko i idziemy przywitać się z Morzem Karaibskim. Na tę okazję zabieramy mini chardonnay. Od plaży dzieli nas 5 minutowy spacerek.\nPo drodze głośne, karaibskie rytmy jednej z knajp zachęcają do odwiedzin.\nJest ciemno, piasek pod stopami i leżące na nim łódki oznaczają, że jesteśmy na miejscu.\nTo był długi dzień, jeszcze rano byliśmy w domku w Warszawie, a teraz jesteśmy tu na plaży w Bavaro, jest ciepły przyjemny wieczór, a w tle szum morza.\nNa kolację idziemy do mijanej wcześniej knajpy Fast Chef. Muzyka dalej gra na całego. To merengue, narodowe rytmy Dominikany. Grill rozpalony, wszystkie miejsca przy ławach zajęte, udaje nam się dosiąść przy jednej. Okazuje się, że jeśli chcesz tu spędzić czas, nie musisz być klientem knajpy, wystarczy kupić piwo w sklepiku obok. Takie miejsce spotkań, większość to lokalsi, ale biali też podłapali klimat, więc tu przychodzą. My jednak głodni, więc z chęcią zamawiamy jedzonko - mąż burgera, ja kanapki z kurczakiem, do tego duże schłodzone piwo z Dominikany - Presidente w wersji light. Gdy kucharz rzuca burgera na grilla, czujesz ten zapach i już wiesz, że to jest to. Nie mamy jeszcze pesosów, więc płacimy dolarami, za wszystko wyszło 13$.\nJeszcze chwilę siedzimy na naszym balkonie z widokiem na porsche, a potem zasypiamy w 5 sekund.\nOstatnio edytowany przez LaVarsovienne, 01 Kwi 2017 18:46, edytowano w sumie 1 raz\nTemat postu: Re: Kolorowa Dominikana w rytmie merengue\n#2 Wysłany: 10 Mar 2017 03:18\nDzień 2 – 9.02. - Bavaro\nPierwszy dominikański poranek, słońce pomału zagląda do pokoju, a nam zimno.\nOkazuje się, że przed snem nie do końca wyłączyliśmy klimę, przez całą noc pracował nawiew.\nW hotelowej knajpce wszystkie stoliki zajęte. Śniadanie mamy wliczone w cenę noclegu. Pieczywo, dżem, owoce, kawa, sok i tak będzie już do końca naszego pobytu tu.\nArt Villa (2).jpg\nPo śniadaniu idziemy rozejrzeć się po okolicy – w odległości kilkuminutowego spaceru mamy wszystko, co potrzebne – 2 markety, apteka, knajpki, kantor Caribe Express (kurs 46,6 DOP za dolara). Trzeba przyznać, że położenie hotelu jest bardzo dobre. Wymieniamy trochę kasy, kupujemy przejściówkę, robimy male zakupy w markecie i zmykamy pakować się na plażę.\nJestem podekscytowana na spotkanie z karaibską plażą. Ten moment, gdy już jesteś blisko i na horyzoncie majaczy turkus morza. Jest pierwszy zachwyt kolorem!\nIntuicja podpowiada nam, żeby iść w prawo, krótki spacer i znajdujemy idealne miejsce, aby rozłożyć się z ręcznikami. Plaża jest szeroka i plus również taki, że nie ma na niej zbyt wielu ludzi.\nJuż po 2 godzinach bycia tu (i nie zmieni się to po 2 dniach), wiem, że opinie o Bavaro, że jest zbyt turystyczne są nieco krzywdzące. Gdy leżysz nikt nie próbuje Ci nic wcisnąć do kupienia, nikt nie atakuje Cię co chwilę „massage”. Jest spokój i totalny relaks. Jedynie podczas plażowych spacerów ktoś nas zaprasza do swojego sklepiku, ale to jest nienachalne, dziękujesz, żegnacie się kulturalnie i idziesz sobie dalej. Gorzej, że nikt nam nie próbuje wcisnąć wycieczki Bo my akurat jesteśmy zainteresowani kupnem rejsu na wyspę Saonę.\nBavaro to taki trochę raj utracony – jest tu biały piasek, wysokie palmy, lazur wody, miejsce spełnia wyobrażenie o rajskiej, karaibskiej plaży. Ale jest też ta świadomość, że to właśnie tutaj znajdują się słynne, duże hotele, będące celem biur podróży i masowego turysty. Świadomość staje się rzeczywistością, gdy idziesz na spacer i mijasz hotelowe leżaki, gdzieś widzisz grupki udające się na rejsik, tu inny statek "wypluwa" kolejnych, do tego atrakcje typu parasailing (swoją drogą muszę kiedyś spróbować ). Na szczęście plaża ciągnie się kilometrami, więc póki co miejsca jest dla wszystkich.\nZażyczyłam sobie drinka w kokosie, więc mąż udał się na poszukiwanie baru, serwującego takie cuda. Niestety w najbliższej okolicy nigdzie nie znalazł, ale poznał „frienda”, który nam wszystko zorganizuje. "Friend" przyniósł nam kokosa i drinka oddzielnie, dzięki czemu możemy skosztować najpierw wodę kokosową. Mówi, że ponoć dobra na kaca. Okazuje się, że zawiera ona dużo potasu, witamin i składników mineralnych.\nGdy wracamy do hotelu miastem, pojawia się u mnie myśl „za gorąco” Hmm, a jeszcze niedawno śnieg, mróz i takie tam\nZa to na plaży jest bardzo przyjemnie za sprawą lekkiego wiaterku:-)\nNa lunch przegryzamy tosty z szynką, pomidorami i rukolą kupione na mieście za 200 DOP.\nŁączę się z netem, wszyscy trąbią o Międzynarodowym Dniu Pizzy, więc i my ulegamy i będziemy wieczorem świętować. Teoretycznie nasz hotel reklamuje się, że robi pizzę "italian style". Teoretycznie, bo zapachu żadnego nie czuję, pieca nie widzę. Nie będziemy ryzykować. Google maps pokazuje, że najbliższa pizzeria niecały kilometr, na lewo od głównej ulicy. Idealnie, poznamy nowe rewiry, bo cała nasza infrastruktura jest na prawo.\nWymyśliliśmy sobie, że weźmiemy pizzę na wynos, wino, które chłodzimy od rana w lodówce i skosztujemy wszystko na plaży.\nWieczorem docieramy do Bella Napoli – widzimy duży piec i właśnie o to chodziło. Manewr z pizzą na wynos (400 DOP) okazał się bardzo dobry, bo tym samym po raz kolejny omija nas słynny dominikański „haracz”. Polega to na doliczaniu do rachunku 18% podatku i 10% za serwis. Sami przyznajcie, że prawie 30% więcej od tego, co wydawało Wam się, że zapłacicie to jest lekkie przegięcie. Jednak jeśli dany lokal praktykuje takie naliczanie cen, zawsze jest taka informacja w karcie. Wczoraj w Fast Chef nie było dodatkowych opłat, a dzisiaj w Bella Napoli była wzmianka o tym, więc miłym zaskoczeniem było dla nas, że nasze zamówienie na wynos zostało inaczej potraktowane.\nIdziemy do najbliższego wyjścia na plażę. Zapomnieliśmy, że nie mamy otwieracza do wina. Załatwiamy ten temat w restauracji Captain Cook (nota bene specjalizującej się w rybach i owocach morza). Przechodzimy tarasem restauracji i schodkami na plażę. 50 metrów od Cooka znajdujemy sobie idealną zatoczkę na naszą kolację. Pizza jest w porządku, minusem jest to, że została polana dużą ilością oliwy. Ale cała atmosfera kolacji na plaży pozwala szybko zapomnieć o tej małej niedogodności;-)\nWracamy do nas plażą. Mijamy duże hotele, w jednym cisza, w innym DJ próbuje rozkręcić imprezkę.\nW pokoju odkrywamy, że na wyposażeniu był otwieracz do wina, rychło w czas;-) Ale to kolejny plus dla hotelu.\nCo z tego, że mamy balkon z widokiem na parking (na szczęście przy nas cały czas stoi porsche) - wieczorny balkoning musi być;-) Gadamy, przegryzając już naszymi ulubionymi specjałami z dominikańskiego marketu - chipsy serowe i dla mnie oczywiście czekoladka costamilk.\nDzień 3 – 10.02. – Bavaro\nBudzimy się po 8.00, nie chce mi się walczyć o stolik, mówię do męża, że mogliby przynieść śniadanie do pokoju. Po czym puka pani ze śniadaniem.\nIdziemy na naszą plażę, ale decydujemy, że kładziemy się na leżaczkach w knajpie obok - Huracán Cafe. Wystarczy, że zamówisz coś do picia i masz już leżaczki i parasol za free. My jednak bawimy tu długo. Po raz pierwszy próbuję miejscowy drink – coco loco – na bazie rumu i kokosa i od razu staje się moim ulubionym drinkiem wyjazdu. Później zamawiamy sałatki na obiad. Na talerzach kolorowo. Obie przepyszne, jedna z krewetkami, druga z kurczakiem, jest guacamole i jeszcze inne ciekawe sosy.\nW knajpie jest kamerka, więc można podejrzeć, jak tu jest, sprawdzić jaka jest obecnie pogoda w rejonie Punta Cana, a będąc tam, można np. pomachać swoim bliskim, co uczyniliśmy. http://www.skylinewebcams.com/webcam/do ... -cana.html\nAwansowaliśmy na turystów leżakowych, więc i wycieczkę od razu udaje nam się załatwić. Podszedł do nas murzynek Leonidas – i bez owijania w bawełnę zaproponował Saonę za 50$/os. Idealnie, płacimy 10$ zaliczki i wycieczka na jutro zaklepana.\nA poza tym to leżing, smażing, plażing, z przerwami na kąpiele w turkusowym morzu.\nNa kolację idziemy do dobrze ocenionej w necie knajpki Wacamole. Tu panują klimaty meksykańskie. Próbujemy tacosy z krewetkami, empanadas z krabami i buritto mięsne. Do tego różnego rodzaju sosy. Fajny klimat, a ja delektuję się margaritą o smaku mango. 1889 pesos widniało na rachunku. Jak dobrze, że jutro mamy jedzonko w cenie wycieczki\n#3 Wysłany: 15 Mar 2017 00:01\nDzień 4 – 11.02. – Saona\nW nocy padało, ulice mokre od tropikalnego deszczu. Jest przed 7. i jest jeszcze ciemno.\nOminął nas dziś poranny przydział chleba tostowego, ale po wczorajszej meksykańskiej uczcie czujemy się nadal syci.\nIdziemy plażą na miejsce zbiórki, skąd wyruszymy na dzisiejszą wycieczkę.\nCzekamy na pozostałych ludków i w drogę! Lecz jazda nie trwa długo. Zatrzymujemy się na stacji benzynowej, gdzie oprócz nas inne wycieczkowe busy. Ponieważ u nas są jeszcze wolne miejsca, więc zaczyna się kombinowanie kogo, by tu do nas upchnąć. Później zgarniamy jeszcze kogoś po drodze i w końcu zapakowani jedziemy do celu. Przed nami ok. 90 km jazdy. Trochę się martwimy o pogodę, bo w trasie chmury nam towarzyszą.\nGdy jesteśmy już bliżej, niż dalej czas na przystaneczek...przy hangarze-sklepie. W trakcie wysiadania zostajemy oznaczeni naklejkami, co by później paniom ekspedientkom się nie pomyliło, któremu kierowcy trzeba odpalić dolę za nasze ewentualne zakupy. Ceny z kosmosu, np. 35$ za słomkowy kapelusz. W środku wszystko – od biżuterii po obrazy. Chyba największą popularnością cieszy się darmowa kawa.\nGdy dojeżdżamy do Bayahibe, od razu można zauważyć, że Saona to niezły biznes. Parking zawalony autokarami, na drodze tworzy się mały korek. Nasz autobusik wysadza nas bezpośrednio przy plaży, z której odpływa się w kierunku wyspy. Dostajemy bransoletki na rękę, które oznaczają, że nasz pobyt w Parque Nacional Del Este został opłacony, a w skład parku wchodzi właśnie nasz cel - Isla Saona.\nStandardowa wycieczka na Saonę to rejs w jedną stronę katamaranem, a w drugą speed boat lub odwrotnie. W cenie wliczone są napoje, także alkoholowe serwowane na łodzi i wyspie oraz lunch. Nam w pierwszej kolejności przypada podróż szybką łodzią.\nPo ok. 30 minutach docieramy do Piscina Natural czyli naturalnego basenu. Jesteśmy dosyć daleko od plaży, a morze sięga nam do pasa. Kolor wody zachwyca.\nW tych pięknych okolicznościach przyrody panowie ze statku robią mini barek w morzu, można powiedzieć, że rum leje się strumieniami, barman nie żałuje.\nSaonowy biznes cd. – na rejs popłynął z nami fotograf, który teraz chętnym wykonuje sesję. Nie wiemy skąd wytrzasnął rozgwiazdy, mamy wrażenie, że przywiózł je ze sobą. Na pewno są żywe, bo każe je zanurzać co chwilę w wodzie. My też dajemy się namówić na sesję (chyba pod wpływem rumu), jeśli foty nam się nie spodobają nie musimy ich kupować.\nCieszymy się jeszcze kąpielą w tej nieziemskiej wodzie i zmykamy na wyspę.\nGdy dobijamy do brzegu, Saona zdaje się sama mówić: “Witam w raju”.\nZajmujemy leżaczki. Wszyscy jakoś się rozproszyli, nie czuć takiego tłoku jak rano w Bayahibe. Jeszcze tylko trzeba przebrnąć przez pierwszy 10-minutowy atak sprzedawców cygar, biżuterii i usług masażu i można spokojnie rozkoszować się wypoczynkiem na leżaczku. Patrzysz na te gęste palmy, lazur morza i błękit nieba – tak to jest raj. Piekielny raj , bo słońce grzeje na maxa. Jedyny ratunek to częste wizyty w morzu lub w barze, po chłodny trunek\nNa 13. zaplanowany jest posiłek. Grillowane langusty płatne dodatkowo 30$. Mamy szwedzki stół – kurczaczki, sałatki, warzywa, ryż itd.\nJest też spaghetti z sosem na bazie pancerzy langusty, z których smak wydobył się idealnie. Istne niebo w gębie. Idę po dokładkę?\nPo obiadku relaksu ciąg dalszy.\nOstatnie spojrzenie na rajskie kolory. Łodzią zostajemy przetransportowani do katamaranu.\nTrzeba przyznać, że opinie na temat Saony, że to "must see" nie są w żadnym stopniu przesadzone, bo ją trzeba naprawdę zobaczyć i przeżyć tu kilka chwil ze swojego życia. Czas spędzony tutaj i cała wycieczka to dobrze zainwestowane 100$ (50$/os.).\nZakrapiany rumem powrót upływa w rytmie merengue, bachaty i reggaetonu. Fotograf pokazuje nam na kompie foty, chce 30$ za płytkę zdjęć, z całej tej sesji podobają mi się może ze 2, więc rezygnujemy.\nPo ok. 2 godzinach dopływamy do Bayahibe. Pakujemy się do autobusu, jeszcze tylko jeden sprzedawca próbuje nam wcisnąć rum z etykietką z naszym zdjęciem i możemy jechać.\nGdy docieramy do Bavaro już się ściemnia. Pobyt tu kończymy w miejscu, gdzie wszystko się zaczęło czyli w Fast Chef. Muzyka jak zwykle gra na całego, stoły zajęte, najlepszy klimat. O tym miejscu prawie w ogóle nie ma w necie, więc załączam menu, jakby ktoś chciał tu zawitać.\nIdziemy jeszcze na spacer, spotykamy naszego frienda od kokosa. Próbujemy go podpytać o publiczny transport guagua, musimy się jutro dostać na dworzec autobusowy, niestety nie dowiadujemy się za wiele, bo mówi po hiszpańsku. Po rozmowie z taksówkarzem i recepcjonistą kapitulujemy i decydujemy się na zbrodnicze 15$ za transfer na dworzec czyli prawie tyle samo ile zapłacimy za przejazd ponad 200km do stolicy Dominikany.\nPakujemy się... Pobyt w Bavaro i na Saonie sprawił, że się zrelaksowaliśmy, teraz już jesteśmy gotowi i chętni na poznanie nowego.\n#4 Wysłany: 15 Mar 2017 07:12\n@LaVarsovienne z prawdziwa przyjemnoscia i sentymentem czytam Twoja relacje i ogladam zdjecia z miejsc w ktorych bylam jeszcze dwa tygodnie temu.\nCzekam na ciag dalszy Waszych przygod,sama relacji raczej nie wysmaze ,choc Dominikana to tak piekny roznorodny kraj ze byloby co opisywac ,oj byloby...\n#5 Wysłany: 15 Mar 2017 15:21\n@spty13 czyli się minęłyśmy:) Cieszę się, że Twoje odczucia związane z Dominikaną są równie pozytywne, co nasze.\nPS. Widzę, że Lanzarote Ci się na majówkę szykuje;-) iexcl-hola-islas-canarias,1506,97027\n#6 Wysłany: 16 Mar 2017 10:01\nminęłyśmy się o 10 dni\npoznaję miejsca z Waszych zdjęć np. zdjęcia plaży na wysokości hotelu Sunscape .chyba tylko na tym odcinku leża takie worki w wodzie.\nDzięki za link do Kanarów ,bardzo mi się przyda, no w tym roku to się trochę nawyleguję po różnych rajskich plażach:)P\n#7 Wysłany: 16 Mar 2017 10:22\nFajna, ciekawa relacja. Z tym kierunkiem mi trochę nie po drodze, ale na zdjęcia palm zawsze jestem chętny w dowolnych ilościach\n#8 Wysłany: 18 Mar 2017 03:31\nDzień 5 – 12.02. – Santo Domingo\nOstatni poranek w Bavaro. Punktualnie o 8:00 (na naszą prośbę) dostajemy śniadanie do pokoju, a pół godziny później właścicielka hotelu zawozi nas na dworzec Expreso Bavaro. W eleganckim, klimatyzowanym budyneczku siedzą już oczekujący na autobus do Santo Domingo. Kupujemy bilety (400 pesos/os. – ok. 35 zł/os.) i dołączamy do nich. Praktycznie sami miejscowi, jesteśmy jedynymi turystami. Expreso Bavaro kursuje tylko na trasie pomiędzy stolicą, a Bavaro, rozkład i info nt. przystanków: http://www.expresobavaro.com/.\nO 9:00 odjeżdżamy piętrowym autokarem, żegnając rejon Punta Cana. Jeszcze tylko jeden przystanek i jesteśmy załadowani po brzegi. Przed nami ok.200 km drogi.\ndo santo domingo.jpg\nKlima działa na całego, a ja w sukieneczce i sandałkach z kaszlem a'la gruźlik - skutki nocki z działającym nawiewem.:/ Niestety bagaże w luku, jakoś dam radę.\nDziś jest niedziela, a my jedziemy do...Świętej Niedzieli. Właśnie to oznacza nazwa Santo Domingo, jak się można domyślać miasto powstało 7. dnia tygodnia. Miejsce wybrał sam Krzysztof Kolumb, bo stąd było blisko do odkrywania "nowego świata". Całą robotę z budową zlecił swojemu bratu Bartolomeo i tak oto się narodziła stolica Dominikany - najstarsze hiszpańskie miasto w Ameryce.\nWysiadamy przy dosyć ruchliwej Avenida Mexico. Od razu dostajemy propozycję podwózki. Jesteśmy trochę zdezorientowani, więc sprawdzam naszą pozycję na google maps. Zona Colonial jest niedaleko, więc idziemy na piechotę. Początkowo miasto nie prezentuje się zbyt ładnie, obdrapane kamienice, podejrzane zaułki, do tego w głowie nam siedzą słowa frienda od kokosa, że wyrywają torebki. Jednak dosyć szybko się oswajamy, ludzie nas pozdrawiają, nie czujemy żadnego zagrożenia.\nPo 20 minutowym spacerku docieramy do naszego hotelu Casa del Sol.\nJest 12.30 nasz pokój jeszcze niegotowy, więc zostawiamy bagaże i siadamy w pobliskim parku, by trochę odpocząć. Czas mija nam na rozmowie i obserwowaniu życia toczącego się naokoło. Naszą uwagę przykuwa kucharz z Tapas Baru, który coś pitrasi w drzwiach knajpy, może później tam wstąpimy.\nO 13. dostajemy klucze. Typowy pokój w wiekowej kamieniczce - wysoki ze sztukaterią.\ncasa del sol.jpg\nZnowu będziemy mieszkać na parterze, w tym przypadku to mega zaleta, bo omija nas wędrowanie z bagażami po wysokich schodach. Ale i tak się wybieramy na górę, by zwiedzić taras. Bardzo fajna miejscówka – miło będzie tu usiąść wieczorem przy winku i rano na śniadaniu. Dla chętnych jest nawet jacuzzi.\nInternet, tak jak w poprzednim hotelu śmiga bezproblemowo. Co ciekawe kontakty mają inny układ dziurek i nasze ładowarki udaje się wcisnąć na luzie.\nW Casa del Sol zostajemy tylko na 1 nockę, w cenie śniadanko, a koszt naszego pobytu to 55$.\nPołożenie hotelu jest idealne, całą Zonę Colonial mamy na wyciągniecie ręki.\nWychodzimy na miasto, a w pierwszej kolejności coś zjeść. W powietrzu czuć nadchodzącą ulewę. Jest ponad 30 stopni, gdzieś w oddali zagrzmiało.\nSkręcamy w zamknięty dla ruchu kołowego deptak Calle El Conde. Tu gdzieś powinien znajdować się Mercure Comercial Santo Domingo, w którym za zgromadzone pkt Accora chcieliśmy spędzić nockę, jednak hotel zniknął z systemu rezerwacyjnego.\nZaczyna się to, co nieuniknione – deszcz. Siadamy w knajpce na obiad. Zamawiamy zapiekanki po 80 pesos i po piwku Presidente. Z bakłażanem, cukinią, papryką smakuje nam tak bardzo, że na talerzu ląduje dokładka.\nGdy kończymy, deszcz ustaje. Idealnie, idziemy dalej zwiedzać.\nDeptakiem docieramy do Parku Niepodległości, później to, co lubimy najbardziej - skręcamy w małe uliczki i idziemy bez celu wchłaniając atmosferę miasta.\nSanto Domingo dzięki kolonialnemu charakterowi, nie raz grało w filmie Hawanę, np. w „Ojcu chrzestnym” i „Dobrym agencie”. Rzeczywiście niska kolorowa zabudowa przypomina mi Hawanę widzianą na zdjęciach, czy znaną z dokumentu „Buena Vista Social Club”. Póki co nie mam porównania, póki co...\nW ogóle nie obchodzą nas nazwy mijanych zabytków, wiem, że stoją tu od wieków i to stanowi o klimacie i prawdzie miasta.\nTymczasem nasz spacer po Santo Domingo przebiega w słońcu i w deszczu i w rytmie merengue. Muzyka słyszalna jest niemal na każdym rogu. Głośne dźwięki wydobywają się nawet z małych sklepików spożywczych, przed którymi zazwyczaj jest choć jeden stolik i krzesło, by w atmosferze muzyki raczyć się rumem lub zimnym Presdiente.\nDorożkarz namawia nas na godzinną przejażdżkę po starówce. Może później skorzystamy. Swoją drogą 20$ to brzmi jak promocja – w porównaniu z porannym 10-minutowym transferem za 15$.\nGdy zaczyna padać na dobre, idziemy uciąć sobie małą drzemkę.\nDzisiaj jest niedziela, w mieście organizowany jest karnawał. Sprawdzam w necie, jest to dosyć daleko, więc póki co odpuszczamy.\nSpacerujemy wokół Fortu Ozama, gdzie porozstawiały się straganiki ze wszystkim. Spoglądam na miasto po drugiej stronie rzeki, nie zachęca za zbytnio, ale ciągnie mnie tam, jestem ciekawa tego karnawału. Idziemy w stronę Alcazar de Colon, niestety cały czas towarzyszy nam mżawka.\nCo by tu robić? Na kolację jeszcze za wcześnie, więc wsiadamy do taxi – kierunek karnawał proszę. Mostem jedziemy na drugą stronę Rio Ozamy.\nPo drodze taksówkarz z dumą wskazuje Mauzoleum Kolumba (zw. Faro a Colon) – wielka betonowa budowla nie należy do najpiękniejszych. Ulice pozamykane, objazdy, bo karnawał. Gdy wysiadamy czujemy się trochę jakbyśmy znaleźli się w innym świecie - klimaty trochę slumsowate. Niezrażeni idziemy w stronę całego piekiełka.\nMy tu dotarliśmy ok.18.30, a cały event rozpoczął się o 17., jeżeli była jakaś parada to nas ominęła, teraz pozostały nam koncerty i obserwowanie przechadzających się co jakiś czas przebierańców, głównie małolatów. W tłumie można zauważyć dużo mundurowych, więc teren jest zabezpieczony.\nChociaż pierwsze wrażenie było dosyć osobliwe, nie czujemy w żadnym momencie niebezpieczeństwa, wręcz przeciwnie ludzie są cudowni. Jak zaczyna mocno padać, przygarniają nas pod duży parasol i dbają, by przypadkiem na mnie nie padał deszcz. A w tej kwestii i tak już pozamiatane. Moje espadryle całe mokre. Właściwie to wszystko mokre.\nMamy szczęście, pomimo tłumów bez problemu udaje nam się zorganizować powrót na starówkę – chłopak nas pyta czy chcemy taxi, ustalamy cenę - jakieś grosze w porównaniu z prawdziwą taksówką i zawozi nas swoim samochodem. W trakcie jazdy z jego radia rozbrzmiewają oczywiście karaibskie rytmy, bo on, jak wszyscy tutaj, słucha miejscowej muzyki, podśpiewując sobie przy tym.\nNa kolację idziemy do Tapas Baru Los Navarricos obok naszego hotelu. A tapasy tutaj to miniaturowe kanapeczki, także nie był to najlepszy wybór. Żeby się najeść musielibyśmy zjeść chyba 10 takich talerzyków.\nPróbujemy kilka opcji i zmykamy do nas na taras. Na szczęście nikogo nie ma, cały jest dla nas. Przegryzamy miejscowymi serowymi laysami, jakieś wino, z pobliskich lokali słychać gwarek rozmów i merengue, w tle wielki statek Costa Magica płynie do kolejnego portu. Jest klimat!\nPo deszczowej imprezce ubraliśmy się ciepło, ale już czuję, że do kaszlu dołączy klasyczne przeziębienie. Pomału mnie rozkłada, ale znajduje jeszcze siły na wieczorny spacer.\nSanto Domingo jest warte tego, by zatrzymać się w nim choć na chwilę, miasto ma swój klimat. Jeśli przerwa od plaży to właśnie tu, wśród wiekowych murów.\n#9 Wysłany: 19 Mar 2017 22:42\nDzień 6 – 13.02. – Las Terrenas\nDzień rozpoczynamy od pysznego śniadania na tarasie. Poprzedni hotel serwował nam ubogą wersję tego posiłku, więc w Casa del Sol doceniamy każdy kęs. Sałatka owocowa różnorodna i obfita, standardowo pieczywo tostowe, mamy też babeczki i hit - jajecznica na szyneczce, którą pani robi specjalnie dla ciebie, jeśli wolisz sadzone - nie ma problemu.?\nOstatnie spojrzenie na Zonę Colonial, wpisaną 27 lat temu na listę UNESCO, po czym łapiemy taxi i kierunek dworzec Caribe Tours.\nPo drodze mijamy Pałac Narodowy, miejsce pracy prezydenta Dominikany.\nJest poniedziałek, na ulicach „młyn”, przed samym dworcem utykamy w korku, kierowca łamie przepisy, przez co zostaje upomniany przez panią policjantkę.\nNa dworcu kupujemy bilety do Sanchez (340pesos/os.), nasz kierunek to półwysep Samana. Caribe Tours to taka ichniejsza wersja naszego Polskiego Busa – wifi dostępne na pokładzie i dużo tras do wyboru. Ze stolicy można się dostać do wielu miast i miasteczek Dominikany. Ceny i trasy dostępne na stronie: http://www.caribetours.com.do/site/portada/.\nNasz autobus odjeżdża o 10:00 czyli za 20 min. Poznajemy Włocha, krótka wymiana dominikańskich doświadczeń i w drogę!\ndo las terrenas.jpg\nJeśli wydawało nam się, że w autobusie Expreso Bavaro było zimno, to byliśmy w błędzie. To, co dzieje się w Caribe Tours to jest dopiero hardkor. Pomimo, że do tej podróży się przygotowaliśmy – długie spodnie, długi rękaw, to i tak czujemy się jak w zamrażalniku. Puchowe kurtki upchane w naszych walizkach, teraz by się przydały.\nPrawie całą trasę jedziemy w deszczu i chyba nie ma szans na przejaśnienia. :/\nW Sanchez wysiadamy jako jedni z nielicznych, reszta jedzie do miasteczka Samana. Stąd chcemy się dostać do oddalonego o 20km Las Terrenas. Zatem musimy znaleźć sobie jakiś transport. Od razu atakują nas taksiarze od motorów, jest też jeden taksówkarz z samochodem, ale zaproponowana przez niego cena wydaje się nam zaporowa. Rozpoczynają się negocjacje, niestety panowie są w komitywie i jedyne, co nam się udaje ugrać to 100 pesos mniej. Taksówkarz mówi, że więcej nie zejdzie, bo trasa jest trudna, wskazując na pobliską górę.\nPo drugiej stronie ulicy zatrzymuje się busik guagua, biegnę podpytać, jak można dostać się do Las Terrenas. W busiku zaczyna się gromka dyskusja, z której wynika, że sprawa nie jest taka prosta. Godzimy się w końcu na taxi. Rzeczywiście trasa nie jest łatwa, jeździmy po górach, cały czas pada, warunki na drodze są ciężkie, do tego nasz kierowca spalił klocki.\nJakimś cudem udaje się nam dojechać do naszego kolejnego miejsca noclegowego – Casa Delfin Guest House. Kierowca nie ma jak wydać, z pomocą przychodzi człowiek z pobliskiej knajpy, który ratuje nas swoimi pesosami. Po raz kolejny stwierdzam, że Ci ludzie są cudowni.\nNasz pokój położony na piętrze jest prosty i schludny. Widać, że Dominikańczycy muszą lubić telewizję. pomimo, że jest to nasz najtańszy nocleg (31,5$/noc) na wyposażeniu jest telewizor z płaskim ekranem, z dużą ilością kanałów - tak jak w poprzednich hotelach. Jest moskitiera i elektryczna rakieta na robaki, co może sugerować, że będą nas tu odwiedzać różni goście. Na szczęście nie ma klimy, to dobrze, bo już zaczynam odczuwać lęki na myśl o tym urządzeniu.\nNa zewnątrz ściana deszczu, więc nie pozostaje nam nic innego, jak zejść do knajpki na dole, przy okazji oddamy kasę i zrewanżujemy się naszemu wybawcy, zamawiając u niego posiłek.\nMała knajpka w karaibskim stylu prowadzona jest przez małżeństwo. Właściciel pokazuje nam świeży, własnoręcznie zrobiony przez jego żonę makaron tagliatelle, proponując nam przy tym pastę z krewetkami (400 pesos). Super, zatem zamawiamy.\nNa początek dostajemy kanapeczki z guacamole i pomidorkami. Zamawiamy po kieliszku wina i niestety dla nas dostajemy Carlo Rossi. Dominikańczycy kochają to wino, w sklepach półki uginają się od butelek tej marki. My nie lubimy, ale w żaden sposób nie psuje nam to ogólnego wrażenia, bo danie główne to istne niebo w gębie. Sos cudowny. Właściciele są tak gościnni, że dostajemy jeszcze ciasto na deser.\nGdy deszcz ustaje idziemy poznać Las Terrenas. Jest szaro, więc i plaże nie prezentują się za pięknie. Żółty piasek nie dorównuje temu bialutkiemu z Bavaro, do tego miejscowa rzeczka wpływająca do morza, wyrzuciła masę śmieci na brzeg.\nSamo miasteczko to istny hmmm "burdel na kółkach" – samochody, motory, quady…podczas gdy w Bavaro mogliśmy sobie chodzić środkiem ulicy, tu trzeba uważać, by nikt Cię nie zabił, jak chcesz przejść na drugą stronę. Do tego sklepik na sklepiku, knajpa na knajpie i masa biur z wycieczkami nastawione na francuskiego turystę. I jeszcze w całym tym bałaganie elegancka boulangerie, niczym z Paryża.\nWymieniamy trochę kasy, kupujemy w aptece leki na przeziębienie, bo nasze zapasy się skończyły i zmykamy do nas.\nW porównaniu z miasteczkiem nasz hotelik to istna oaza spokoju, oddalony 15 minut spacerem od tego całego bałaganu. W towarzystwie kotów odpoczywamy w kąciku na balkonie. Znowu pada, podobno taka pogoda jest tu już od trzech dni. Oby się poprawiło, w końcu zostajemy tutaj na 4 nocki.\nWieczorem idziemy do miasta na pizzę. Warto wspomnieć, że oprócz Francuzów, osiedliło się tutaj dużo Włochów, dlatego też nasza pizza jest wyśmienita. Pod osłoną nocy Las Terrenas prezentuje się lepiej, na ulicach spokojniej, knajpki nad morzem nabrały klimatu. Jeszcze tylko poprosimy o słońce na jutro i może się zaprzyjaźnimy z tym miejscem;-)\n#10 Wysłany: 20 Mar 2017 17:17\nJak zwykle super relacja Pozdrawiam i czekam na więcej\n#11 Wysłany: 20 Mar 2017 21:09\n@LaVarsovienne czytam z zaciekawieniem i dziękuję za pokazanie mi innej Dominikany, niż ta resortowa\n#12 Wysłany: 23 Mar 2017 03:57\nDzień 7 – 14.02. – Las Terrenas\nOtwieram oczy i już wiem, że pod względem zdrowotnym będzie to mój najgorszy dzień.\nNa szczęście K. czuje się dobrze, więc organizuje nam bułeczki na słodko na śniadanie, przy okazji odkrywa, że po wczorajszych ulewach miasteczko zostało posprzątane, wokół rzeki nie ma żadnych śmieci, a na dodatek słońce próbuje się przebić przez chmury.\nDo południa pogoda nie może się zdecydować, czy ma być pochmurno, czy słonecznie. Na szczęście ostatecznie wygrała jaśniejsza strona mocy, obdarowując nas błękitem nieba.\nCzas spędzamy na oddalonej 15 minutowym spacerkiem Playa Las Ballenas. Miejsce jest bardzo przyjemne – piaseczek jaśniutki, woda krystaliczna.\nIdziemy dalej, ale plaża dosyć szybko się kończy. Robimy sobie zatem przerwę na obiad w beach barze Solymar.\nGdybym była w pełni sił, pewnie pojechalibyśmy stąd na plażę Bonitę, wg tripadvisor nr 1 w tych stronach. Ale jak wiadomo dzisiaj nie czuję się najlepiej, a 2 km, które w sumie przeszliśmy to w tym stanie jest dla mnie jak wielka wyprawa. Poza tym Playa Las Ballenas okazała się wystarczająco urokliwa i to ona jest dla nas nr 1 w Las Terrenas.\nPo raz pierwszy łapiemy mototaxi, na dodatek siedzimy we trójkę na jednym motorze.\nWieczorem walentynkowe szaleństwo, w knajpach ciężko o stolik. Najchętniej poszłabym do nas na dół, ale miejscówka jest ciągle okupowana przez wiecznych backpackersów, takich 60+, na dłuższą metę bywają męczący.\nKierujemy zatem w miasto, cudem dostajemy stolik w La Terrasse, bo ktoś nie skorzystał ze swojej rezerwacji. Przy okazji Dnia Zakochanych w knajpach można zobaczyć pary mieszane, które połączyła…seksturystyka. Głównie są to biali panowie z murzynkami, możliwe, że imigrantkami z Haiti.\nSkubię trochę moje ravioli, których ciasto przypomina polskiego pieroga, z kolei mężowe kalmary trochę gumowate, choć w pysznym sosie.\nNie jestem w tym roku romantyczną Walentynką, niemniej i tak jest fajnie, bo jesteśmy tu. Razem.\nDo snu utula mnie marzenie o zdrowiu i słynna fraszka Kochanowskiego "Szlachetne zdrowie, nikt się nie dowie, jako smakujesz, aż się zepsujesz."\nDzień 8 – 15.02. – El Limon\nI stał się cud, głowa wolna od choroby, jeszcze tylko kaszel, ale to nieważne, mam energię do działania.\nNa śniadanie idziemy do boulangerie. No skoro już tu jest to trudno nie skosztować tych pysznych wypieków. Do tego cudowna kawka…dzień zaczął się idealnie.\nPlan na dzisiaj to wodospad El Limon, zatem idziemy w stronę przystanku. Przynajmniej tak nam się wydawało, bo gps wskazuje, że tak jakby go przeszliśmy. Pytam się babki z pobliskiego baru na plaży, mówi, że możemy czekać tu, bo zaraz coś przyjedzie i wystarczy machnąć ręką. I rzeczywiście po 2 minutach nadjeżdża…pickup. Dosiadamy się na pace do pozostałych pasażerów, jak się okazuje większość z nich to pracownicy hotelu Grand Bahia, więc niebawem wysiadają, a my kontynuujemy Karaiby Express. Dosłownie, bo taki przejazd to koszt 1$/os., a dokładnie 50 pesos/os.\nMiasteczko El Limon jest oddalone ok. 15 km od Las Terrenas. Gdy dojeżdżamy kierowca od razu krzyczy do chłopaków na motorach, że mają nas zawieźć pod samo wejście do parku narodowego. Skręcamy do wioski, w której miejscowi hodują konie, będące popularnym środkiem transportu nad wodospad. Płacimy za mototaxi po 50 pesos i zaczynają się negocjacje wycieczki konnej. Szczerze, nie chcę słyszeć o żadnych koniach zwyczajnie się boję. Czytałam, że do wodospadu można dostać się na piechotę i to mnie interesuje. Oczywiście wg szefuńcia nie ma mowy, że daleko, że rzeka, że błoto, że nie damy rady. Mąż dobija targu, zgadzając się na 1300 pesos za 2 os., a ja wściekła, że co to za chora cena, a w ogóle to nigdzie nie jadę.\nWstęp do parku jest biletowany, więc płacimy jeszcze po 50 pesos/os. i możemy zaczynać wycieczkę. Z pomocą chłopaków zasiadam na mojego wierzchowca i zaczęła się jazda bez trzymanki. Trasa od razu prowadzi ostro w dół, po kamieniach, kamyczkach, masakra. Krzyczałam, płakałam, już chciałam schodzić, gdy po 2 min. koń wlazł do wody, a grunt trochę się wyrównał. Emocje ze mnie zeszły, zaczęłam się oswajać. Mąż coś do mnie mówi, w odpowiedzi usłyszał wiązankę. W końcu to on mnie w te konie wmanewrował. Oczywiście przejście przez rzekę, w której koń był prawie po pas było najbardziej stabilnym elementem wycieczki. Potem znowu po górkach, górach, kamieniach.\nJednak z każdej minuty na minutę cieszyłam się z tej wycieczki, pokonałam swój lęk, a do tego te krajobrazy i super przygoda. Do pomocy dostaliśmy 2 chłopaków-opiekunów, robili nam zdjęcia, byli bardzo mili i pomocni.\nPo ok. pół godzinie doszliśmy do widokowej knajpy, gdzie zostawia się zwierzęta. Chwilę odpoczęliśmy przy piwku i teraz przed nami droga w dół na piechotę.\nNajpierw mijamy mniejszy wodospad.\nPóźniej przeprawa przez rzeczkę, by po chwili znaleźć się przy kilkudziesięciumetrowym wodospadzie El Limon. Mamy szczęście, bo prawie jesteśmy sami. Bryza z wodospadu nieźle daje. Ale jest pięknie.\nW powrotną drogę wspinaczka, na co mój mąż: "Boże, jeszcze te konie." W tym samym czasie ja w myślach: "Dzięki Bogu, że dalej będą konie."\nW knajpie krótki odpoczynek, by po raz ostatni podziwiać ten cud natury.\nIdziemy do koników i nagle ma miejsce mega niemiła sytuacja. Jedyny moment na tym wyjeździe, kiedy zawiodłam się na tych ludziach. Jeden z naszych opiekunów każe zapłacić nam po 10$ za ich opiekę czyli w sumie 20$. W przeciwnym wypadku dalej nie jedziemy. Oczywiście mieliśmy w planach dać im napiwek, ale w tym momencie trochę przegięli. Przecież cenę ustalaliśmy z ich szefem, więc nie mają prawa się tak zachowywać. Zaproponowaliśmy im nasz napiwek, ale nie chcieli go przyjąć, tzn. jeden się stawiał, a drugi się nie odzywał. No nic, stwierdziliśmy, że w takim razie nie będziemy dalej z nimi dyskutować, wracamy na piechotę. Gdy ruszyliśmy w kierunku trasy powrotnej zawołali nas, że mamy jednak wsiadać na konie. Sytuacja zrobiła się niezręczna, przez pierwsze kilka minut powrotu nikt się do siebie nie odzywał, już nie pomagali nam, np. gdy jeden z koni zaczął zbyt swawolnie truchtać.\nW drodze powrotnej mijamy kobiety, które z ciężkim oddechem przystają po przejściu przez rzekę. Takie zmęczone, a większość drogi dopiero przed nimi. Po raz kolejny cieszymy się, że wybraliśmy wycieczkę konną.\nPomimo "kwasu" z naszymi pomocnikami, gdy doszliśmy do miejsca, w którym zaczęła się ta cała przygoda, nadal chcieliśmy dać im napiwek, oczywiście nic nie wzięli, bo patrzył bileter z budki, który z kolei miał przygotowaną dla nich dolę od szefa. Chciwość ich zgubiła, gdyby szef się dowiedział, że tak się zachowali, podejrzewam, że mieli by niezłe problemy.\nSiadamy jeszcze w knajpce, kupujemy wodę i gadamy o swoich wrażeniach. Chcę skorzystać z toalety, pani zaprasza mnie do swojego domu - ten niebieski po prawej. Miło:)\nIdziemy wioską do głównej drogi z nadzieją, że tam złapiemy jakiś transport. Mijamy po drodze wycieczkowiczów na koniach. Facet na luzie, bez trzymanki, z kamerą w ręku. Śmiejemy się, bo wiemy jaka ich czeka zaraz ostra przeprawa w dół.\nŁapiemy chłopaków na motorach, którzy za 150pesos/os. zawożą nas bezpośrednio do Las Terrenas. Fajnie, bo to jest bardzo przyjemna trasa na motor. Te widoki i wiatr we włosach!\nNa pace pick-upa, na motorach i w końcu na koniach, by dotrzeć do wodospadu, to była super przygoda i niezapomniana wycieczka.\nA teraz przed nami wspaniała uczta, bowiem idziemy na obiad do słynnych budek rybackich, które znajdują się na plaży w Las Terrenas. Jeśli świeża ryba to tylko tu.\nSiadamy w jednej knajpce i bez kombinowania zamawiamy 2 pierwsze pozycje i zimne piwko. W oczekiwaniu na jedzonko obserwujemy jak rybacy wyładowują połowy.\nW końcu dostajemy ryby w limonkach, nie muszę chyba dodawać, że pychota.\nNa tym odcinku morze nie jest za ładne, bo wpływa do niego rzeka, tworząc charakterystyczną brązową poświatę, niemniej i tak okoliczności przyrody są cudowne – siedzimy sobie na plaży, jemy pyszny obiad, popijając zimnym Presidente.\nRachunek wyniósł 950 pesos, oczywiście w takich miejscach nie obowiązuje dodatkowe 28%. Wracamy w nasze rewiry.\nŻeby dzień był na maxa idealny dostajemy jeszcze w prezencie takie niebo na koniec. Tak, to był super dzień!:-)\n#13 Wysłany: 25 Mar 2017 18:51\nDzień 9 – 16.02 – Samana i Cayo Levantado\nPoranek ciężki, przyjechali Francuzi, ich dzieciak obudził się chyba o 5. i biega po całym balkonie. krzyczy, piszczy, budzi co chwilę. Plus pojawienia się tego dziecka taki, że w w kranie gorąca woda. Wg komentarzy na bookingu nikt jeszcze nigdy nie dostąpił tego zaszczytu, a my mamy.\nPowtarzamy wczorajszy scenariusz czyli śniadanie w boulangerie, a potem wycieczka. Dzisiaj zamawiam croissanta na słono, do tego świeżo wyciśnięty sok pomarańczowy.\nPrzed sklepem spożywczym, w którym zaopatrujemy się w wodę, widzę dziewczynę z bagażem, pytam się czy czeka na pickupa, na co dostaję odpowiedź guagua. W końcu! Sławetny, dominikański transport publiczny, nie mogliśmy na niego trafić w Bavaro, udało się na półwyspie Samana.\nChwilę później siedzimy już w busiku. Mówisz kierowcy, gdzie chcesz jechać i on Cię wysadza w danym miejscu na kursującej przez niego trasie. Nasz cel to miasteczko Samana, po drodze przesiadka w El Limon, płacimy tyle samo, co wczoraj za pickupa czyli 50pesos/os., i kolejnym guagua ruszamy od razu do Samany. (El Limon-Samana 70pesos/os.).\nDroga trochę się dłuży, bo co chwilę ktoś wsiada, wysiada, a na dodatek dzieci wyszły ze szkoły i też chcą wsiąść, a miejsc w środku mało.\nNota bene wszystkie dzieci są śliczne, ubrane w ładne błękitne mundurki. W ogóle ludzie są kolorowi, nie ubierają się ponuro. Nawet tu na tych wioskach. Kolor uosabia ich charakter. Są żywiołowi i pogodni, uśmiechnięci i serdeczni dla nas. Kobiety są zadbane, a numerem jeden dla nich jest manicure, im więcej kolorowych wzorków na jednym paznokciu, tym lepiej, nigdy jednolicie.\nDominikańczycy to kolorowy naród również pod względem ubarwienia skóry. Moje wyobrażenia o rodowitych mieszkańcach tego kraju to śniada karnacja wpadająca w pomarańczowy. Tymczasem ludność jest bardzo wymieszana. Przodkowie Indian Taino, a z drugiej strony Hiszpanów i Afrykańczyków, którzy przypłynęli tu wraz z Kolumbem. W późniejszych latach kolejni emigranci, obecnie najwięcej ciemnoskórych z uboższego Haiti, a także Europejczyków.\nDo portu w Samanie dojeżdżamy ok. 13. Tu chcemy zakupić jakiś rejs. Są dwie opcje, pierwsza to humbaki, akurat jest okres, kiedy przypływają one do Zatoki Samana na gody i by rodzić młode. Niestety za obserwowanie kawałka wynurzającego się z morza ogona ceny są zaporowe - ponad 100$, zatem decydujemy się na opcję drugą czyli rejs na wysepkę Cayo Levantado. Za ok.1000 pesos za naszą dwójkę mamy w sumie rejs VIP, bo jesteśmy jedynymi pasażerami na statku. Na pierwszy rzut oka mogło to prezentować się dziwnie, dwóch białasów i trzech ciemnoskórych z załogi, ewidentnie płyniemy na oddanie nerki. Komuś daliśmy pieniądze, ktoś inny jest kapitanem na statku, bez żadnych biletów, ale my uradowani płyniemy!\nCayo Levantado jest to niewielka wysepka, na której znajduje się jeden hotel Grand Bahia. Wyspa zw. jest też Bacardi Island - bo właśnie tu w latach 90. nagrano reklamę tego trunku.\nJuż z oddali widać, że miejsce cieszy się dużą popularnością, ludzików na plaży sporo. Hotelowicze mają swoją oddzielną plażę, więc są odizolowani od tego codziennego najazdu turystów. My dopływamy po ok. 20 minutach.\nCayo Levantado to fajne miejsce na relaks, przynajmniej na 2,5 godz. się sprawdza. Leżaczki, drinki, biały piaseczek, palmy i relaksujący kolor morza. W ramach aktywności fizycznej można pozbierać ładne muszelki.\nGdy nadchodzi czas powrotu idziemy na przystań, okazuje się, że będziemy teraz płynąć z pracownikami hotelu, trochę czekamy zanim wszyscy się uzbierają, ale czas umila nam nie lada atrakcja. Domino! Dominikańczycy kochają tę grę. Akurat mamy farta, bo siedzimy obok graczy. A wszystko zaczęło się niepozornie, gdzieś z kącika wyjęto drewniany blat, ktoś rozwinął zawiniątko z białymi płytkami, w mgnieniu oka znalazło się czterech chętnych i rozpoczyna się gra! A obserwowanie jak grają to istny spektakl. Żywiołowe uderzenia "kamieniami" o blat, im głośniej dołączysz swój element, tym lepiej. Po kilku kolejkach ktoś odpada, a potem walka o to, kto ma się dosiąść, bo grać chcą wszyscy.\nGdy dopływamy jest już grubo po 17., nie jedliśmy jeszcze obiadu, ale priorytetem jest dla nas znaleźć transport powrotny do Las Terrenas. Za radą przechodnia idziemy w stronę dworca guagua, z tego, co pamiętamy jest to dosyć daleko od portu. Chyba czeka nas długi spacerek. Cykam fotę do „pontonów” i nagle przychodzi rozwiązanie.\nDogania nas para, która z nami płynęła, razem łapiemy tuk tuka na dworzec. Oni również chcą dostać się do Las Terrenas.\nNasz guagua zapełnia się dosyć szybko, po drodze zgarniamy może ze 2 osoby, dopóki ktoś nie wysiądzie nie ma wolngo miejsca. W trakcie jazdy wywiązuje się dyskusja z kierowcą, by zawiózł nas bezpośrednio do Las Terrenas, chętnych jest w sumie 7 osób, ale on nie chce się zgodzić, po wielkich namowach trwających całą podróż do El Limon i podwojeniu stawki za drugi etap podróży w końcu się zgadza. I całe szczęście, bo okazuje się, że o tej porze jedyne, co by nam pozostało to taxi z El Limon.\nPo całym dniu jesteśmy mega głodni, więc dziś na kolację mega uczta – karaibska paella. Takie pyszności serwuje El Cayuco.\nŻegnamy się z Las Terrenas i półwyspem Samana w wielkim stylu. Jutro znowu w drogę!\nOstatnio edytowany przez LaVarsovienne, 05 Kwi 2017 12:56, edytowano w sumie 1 raz\n#14 Wysłany: 30 Mar 2017 15:37\nDzień 10 – 17.02. – Boca Chica\nNadszedł czas na ostatni etap naszej podróży - wracamy na południe wyspy. Wg porady właściciela guesthouse’u, zamiast Caribe Tours, pojedziemy guagua.\nMiły chłopak ogarnia nam jeszcze mototaxi z postoju obok za 100 pesos/os. Super, bo cennik, który tam widnieje to istna masakra.\nRozliczamy się za pobyt – 126$/4 noce, pożegnalne selfie, walizki na kierownicę i w drogę!\nTrzeba przyznać, że Casa Delfin to była bardzo fajna miejscówka, będziemy wspominać z sentymentem.\nByć pieszym w Las Terrenas nie jest łatwo, ale być uczestnikiem ruchu drogowego na motorze to jest dopiero dramat. Na dodatek nasze jednoślady się rozdzielają, więc widzimy się z mężem dopiero na miejscu.\nNasz guagua właśnie podjechał, pan ładuje nasze walizki na przyczepę. Ludzie pomału się zbierają, a my przypominamy sobie, że jeszcze nie jedliśmy śniadania. Naprzeciwko K. wypatruje miejscówkę, gdzie dają coś do jedzenia i chyba coś dobrego, bo ciągle ktoś tam kupuje. Okazuje się, że za 50 pesos pani robi pyszne tosty, więc po chwili i my zajadamy je ze smakiem.\nCieszę się na myśl o podróży guagua z kilku powodów. Po pierwsze brak klimy, po drugie jedziemy bezpośrednio do Santo Domingo, po trzecie zaoszczędzimy.\ndo boca chica.JPG\nWyruszamy ok. 11., chwilę poźniej biletowy zbiera od wszystkich pieniądze, za naszą dwójkę płacimy 750 pesos.\nNa tej trasie jest kilka opłat drogowych, co warto mieć na uwadze np. przy wynajmie samochodu.\nW Santo Domingo wysadzają nas przy dworcu guagua, skąd dojedziemy bezpośrednio do naszego celu. Generalnie okolice Parque Enriqillo to jest skupisko wielu przystanków guagua. Jeśli ktoś ma potrzebę skorzystać to polecam przybliżyć google maps, są zaznaczone wszystkie przystanki z nazwami miejsc docelowych.\nWsiadamy do rzęcha, którego bagażnik jest taki pojemny, że mieści się w nim aż jedna nasza kabinówka. Zajmujemy ostatnie wolne miejsca w autobusie i od razu ruszamy w kierunku Boca Chica. Podroż trwa ok. pół godziny, a koszt 170pesos/os.\nNasze ostatnie miejsce noclegowe wybraliśmy z uwagi na bliskość lotniska Las Americas, z którego będziemy mieli lot powrotny. Ma być również ostatnie cieszenie się plażą, morzem, klimatem karaibskim.\nKierowca guagua wysadza nas przy Calle Duarte, spacerek dzieli nas od naszego hotelu.\nW Residencial Las Palmeras jakoś nie za bardzo na nas czekają. Odsyłani od jednego ochroniarza do drugiego, w końcu przyjmuje nas jakaś babka, mówiąca tylko w języku hiszpańskim. Od razu się rozliczamy, nie ma jak wydać kasy, więc płacimy 103$, zamiast 108$ (za 2 nocki). Idziemy do jednego z budynków, które są rozsiane na terenie kompleksu. Babka prowadzi nas do naszego pokoju - schodami na 3. piętro, otwieramy drzwi, a tam dalej schody Także mamy 4. piętro bez windy. Ale w nagrodę jest widok na trzy strony świata, do tego balkon ciągnie się przez prawie cały nasz pokój. To zdecydowanie również wynagradza podstarzałe meble i syfiasty aneks kuchenny, z którego i tak nie zamierzamy korzystać.\nPo podróży czas na relaks, a że mamy w końcu basen, zatem zmierzamy w jego kierunku. Położony pośród zadbanej roślinności w towarzystwie przyjemnego baru, tak, to może być świątynia relaksu.\nGdy głód przypomina o sobie, ruszamy na zapoznanie się z miasteczkiem.\nNiestety, ale Boca Chica nie robi na nas dobrego wrażenia, plaża udeptana, w większości wąska, z upchanymi barami. Dużo ludzi, ciągle ktoś coś od Ciebie chce, szemrane typki, bezzębni, beznodzy. Nie zdziwię się, jak zaraz będą nam chcieli wcisnąć narkotyki (na to poczekamy jeszcze kilka godzin ).\nSiadamy w jednej knajpie, ale ciągle nas zaczepiają, nie ma spokoju. Zmieniamy miejsce na ciut droższe i to był bardzo dobry wybór. Tu jest normalny piaseczek i spokój, a na dodatek pyszne kalmary w cieście. (275 pesos).\nPodczas spaceru kolejny smutny obrazek. Zacieniony skwerek opanowany przez kilkanaście bezdomnych psów. Generalnie w tych stronach świata bezpańskie piesełki to normalka, nieraz widywaliśmy na plaży w Las Terrenas, ale nie w takiej ilości naraz, do tego w miejscu, gdzie słońce nigdy nie dochodzi, jakoś przygnębiająco.:/\nWracamy do nas, mąż idzie popływać, a ja przy zachodzie słońca zaczynam rozważania na balkonie.\nTrochę odczuwam porażkę, bo spędzimy tu ostatnie 2 nocki, a nie ma tu takiego klimatu, jakbyśmy chcieli, żeby był. Nie tak chcemy żegnać Karaiby, Na maksa żałuję, że nie jesteśmy dziś znowu w Santo Domingo, poszlibyśmy sobie wieczorem do jednego z małych lokali, gdzie leci merengue, a z których nie skorzystaliśmy wtedy, bo już przeziębienie dawało o sobie znać. Można było też jechać gdzieś na wschód w stronę Haiti, np. w rejony Barahony, gdzie wydobywa się larimar, kamień, który występuje tylko i wyłącznie w Dominikanie. Można, by zrobić wiele rzeczy, ale tego już nie zmienimy, za to zawsze można wprowadzić w życie plan awaryjny.\nPatrzę na ulotkę wycieczek, którą wręczył nam chłopak na ulicy, Isla Catalina wydaje się idealną ucieczką, szybki research wykazuje, że tam może być namiastka raju. Cena 50$/os. do przełknięcia. Gdy mąż wraca z basenu od razu podchwytuje mój pomysł. A że się ściemnia i czasu na organizację jutrzejszej wycieczki mało, więc idziemy szybko do chłopaka od ulotki. Na szczęście jest, a biuro z wycieczkami obok czynne. Uff! Na początku gadka, że na jutro się nie da, że najlepiej pojutrze, ale pojutrze my będziemy siedzieć już w samolocie, więc musi być jutro. Szefuńcio wydzwania, próbuje załatwić, a towarzystwo częstuje nas mamajuaną czyli dominikańskim eliksirem. W butli wypchanej korą i gałązkami znajduje się mieszanka rumu i czerwonego wina. Szczerze? Smakuje jak syrop Tussipect na gardło. Ale panowie się zachwycają, że ten eliksir przynosi niezłe efekty.\nW końcu udaje się dokonać dealu, a więc jutro jedziemy na wycieczkę. Zaczęło padać, a my biegniemy do kantoru, by wymienić 70 euro, które mieliśmy przeznaczyć na powrotną Brukselę. Trudno, tam poradzimy sobie kartą, a na opłacenie wycieczki potrzebna nam gotówa. Jeśli miałabym znaleźć jakieś zalety Boca Chici to niewątpliwie są to długo pracujące kantory, mające świetne kursy, najlepsze, jakie spotykamy na całym wyjeździe: 47,15DOP/1$, 49,60DOP/1euro.\nAby przypieczętować decyzję o jutrzejszej wycieczce, kupujemy wino i pizzę na wynos, które zaraz spożyjemy na balkonie naszego penthouse’u. Jest miło, do momentu, gdy w barze przy basenie zaczyna się włoskie karaoke.\nNa początku jeszcze jest spokojnie, ale z upływem wypitych procentów przez uczestników tej zabawy zaczyna się robić tragicznie. Zamykam okno, przepraszam się z klimą, a mąż już drzemie o Catalinie:-)\n#15 Wysłany: 01 Kwi 2017 18:44\nDzień 11 – 18.02. – Isla Catalina\nBudzimy się o 7., po raz pierwszy na tym wyjeździe czujemy niewyspanie.\nPoranek za oknem wydaje się sielski, hmmm, a może trzeba było nigdzie nie jechać, tylko zostać tu?\nNasz dzisiejszy cel - Isla Catalina, podobnie jak Saona jest częścią Parque Nacional Del Este. Różnica (oprócz wielkości) jest taka, że wokół Cataliny są rafy koralowe, dlatego też przyciąga wielbicieli snoorklingu i nurkowania.\nParque Nacional del Este.JPG\nSchemat wycieczki zaczyna się podobnie, jak w przypadku Saony – zatrzymujemy się w sklepie, ale tym razem w fajnym sklepie, za 4$ kupuję bransoletkę, więc jestem zadowolona.\nPóźniej dojeżdżamy do La Romany, skąd odpływamy w kierunku wyspy. Rum, piwo, ichniejsza cola oraz lunch wliczone w cenę.\nNa początku przystanek na snoorkowanie. Niestety nasz jacht zakotwiczył dosyć daleko od brzegu, jesteśmy na niezłej głębinie, jak tu obserwować rybki? Oczywiście nie ma problemu, ktoś z załogi wrzuca chleb do wody i rybki przypływają – taka sytuacja. Myślę, że największą frajdę miały dzieciaki i nurkowie w piankach, natomiast my uznajemy tę część wycieczki za niezbyt udaną.\nDopływamy do wyspy i rozpoczynamy nasz ostatni dominikański relaks. Już na pierwszy rzut oka widać różnicę w krajobrazie w porównaniu z Saoną, z wody wystają skałki, elementy rafy. Kolor morza jak w każdym zakątku Dominikany inny, a zarazem niepowtarzalny. Jest biały piaseczek, są rajskie palmy, o to chodziło.\nTrochę wkurza, że tutaj jest leżak na leżaku, na Saonie ludzie się jakoś rozproszyli. Ale z drugiej strony to nie o porównywanie z Saoną chodzi, a z Boca Chica, a więc i tak jest lepiej.\nO 12.30 miał być podany lunch, ale jest jakaś obsuwa, wszyscy stoją w kolejce w oczekiwaniu na jedzenie, a my cieszymy się, że plaża i morze prawie całe nasze.\nZastanawiam się, czy teraz też będzie to pyszne spaghetti z sosem na bazie pancerzy langusty. Jak się później okaże bufet bardzo podobny, ale nic dwa razy się nie zdarza.\nGdzieś w oddali burzowe chmury, nawet zakropił deszcz przez minutę.\nOdsuwam myśl, że już jutro...ale nie da się.\nWieczorem główna ulica w Boca Chica zostaje zamknięta dla ruchu kołowego. Knajpy wystawiają na środku stoliki. W okolicach naszego hotelu ekskluzywne restauracje widokowe, miło byłoby w którejś z nich spędzić ostatnią wieczerzę, ale niestety fundusze każą nam iść w stronę plastykowych stoliczków rozstawionych na ulicy w mieście. Jeszcze później relaks w hotelu przy dźwiękach muzyki i zimnym Presidente.\nDzień 12 – 19.02. – Boca Chica\nOstatni dzień wita nas szaro. Niestety nie zobaczymy już karaibskiego słońca. Lot mamy o 15.30, więc na spokojnie możemy zrealizować plan na dzisiaj - zakupy. Nasz główny cel to larimar, kamień koloru morza, który występuje tylko w Dominikanie. Z punktu widzenia ezoteryki kamień ma ciekawe właściwości http://www.magicznagaleria.pl/kamien.php?id=767 Nas szczególnie interesuje ostatnie zdanie.\nJeszcze szybki posiłek w miejscowej śniadaniowni i możemy rozpocząć shopping.\nGdy wchodzimy do pierwszego sklepu i facet krzyczy ponad 1000 pesos za jeden kamyczek, nawet nie chce nam się z nim gadać i od razu wychodzimy, ale gdy łapie nas na ulicy chłopak, który pamięta nas z wczorajszej wycieczki na Catalinę, po czym zaprasza nas do swojego sklepu, zwiastuje to nic innego, jak udane zakupy.\nWybieramy magnes, jakieś koraliki i spośród kilkudziesięciu kamieni cztery larimary, również dla bliskich. Negocjacje nie są łatwe, mamy ograniczoną ilość gotówki, odłożone na taxi, i 5$ zaległe za hotel. Niestety bez wizyty w bankomacie nie obędzie się. Bardzo spodobała mi się opcja „szybkie 1000”, no więc wypłacamy 1000 pesos (prowizja 195DOP) i wracamy do sklepu. Za całe zakupy mieliśmy ustalone 1200 pesos, nagle przyszła jakaś baba i jak się dowiedziała cenę ostateczną to wszystko poszło w łeb, wymieszała moje wybrane larimary, odtąd zaczęła się cała afera. Wyszliśmy ze sklepu, nasz friend biegnie za nami, ja tam już nie wracam, więc mąż poszedł sam dobić targu. Na szczęście skończyło się happy endem i jeszcze w prezencie dostaliśmy fajny breloczek bębenek w barwach flagi Dominikany, a mnie kazali pozdrowić i ucałować po rękach.\nNo cóż zakupy wykończyły mnie psychicznie a że pojawiła się gotówka idziemy się zrelaksować przy naszym basenie z drinkiem w ręku. To nic, że kostium, czy kąpielówki nie wyschną, tak jak mój ręcznik plażowy, który jest w sumie mokry przez cały wyjazd. Kąpiemy się, relaksujemy, ciesząc się ostatnią chwilą tutaj.\nPomimo, że lotnisko oddalone jest kilkanaście km od naszego hotelu, jednak tak jak w przypadku Bavaro krzyczą sobie za taki przejazd. Najpierw rozmawialiśmy w tej sprawie przez telefon ochroniarza z gościem z hotelu, który powiedział, że zawiezie nas za 1200, później gdy wracaliśmy z basenu do pokoju, podbiegł do nas jakiś chłopak, żebyśmy pojechali z nim za 1100, ostatecznie przyjechał po nas jeszcze ktoś inny.\nPrzed 13.00 jesteśmy gotowi, by pożegnać Residnecial Las Palmeras. Wymeldowanie polegało na oddaniu kluczy ochroniarzowi, więc punkt dla nas, 5$ zostaje w kieszeni.\nW Aeropuerto Las Americas nie możemy znaleźć check-inu Tuifly, na tablicy nie wyświetla się nasz lot, przez chwilę panika, czy jesteśmy w ogóle na dobrym lotnisku. Okazuje się, że nasz lot został przesunięty o pół godziny. Na szczęście ta różnica nie jest dla nas jakoś specjalnie krzywdząca. Walizki ważą więcej, niż 10kg, zapewne mokre rzeczy robią swoje. Niemniej nie mamy z tego tytułu żadnych nieprzyjemności;-)\nKontrola bardzo dokładna, każą nawet zdejmować ludziom klapki. Pan z satysfakcją wyjmuje mini nożyczki z mojej walizki. Ok, bierz. Myślałam, że chodzi o kamień, który w ostatniej chwili wrzuciłam do bagażu.\nGdy wydaje się, że już jedną nogą jesteśmy samolocie, okazuje się, że jeszcze w rękawie stoi pan z Goldenem Retrieverem, dokładnie takim, jakiego wczoraj spotkaliśmy na Catalinie. Musisz piesełkowi dać bagaż do powąchania, jak zaakceptuje możesz wsiadać do samolotu.\nTym razem będziemy lecieć Boeingiem 767 o imieniu „Sunshine”. Na pierwszy rzut oka leciwy w porównaniu z dreamlinerem i rzeczywiście flightradar potwierdzi, boeing 17-latek.\nUkład 2-4-2, nam przypada środek. Najpierw lecimy na Jamajkę wysadzić pasażerów, którzy są w podróży od 10 godzin oraz zabrać tych, którzy wracają tak jak my. Przez połączenie tych dwóch lotów zrobił się mały chaos, bo ludzie nie siedzą na swoich miejscach. Za nami facet z zespołem Tourette'a, co chwilę krzyczy, wizja nocnego lotu z taką przypadłością nie zapowiada się ciekawie. Możemy mieć tylko nadzieję, że leci na Jamajkę, np. w celach leczniczych poinhalować się maryśką\nGdy koła samolotu odrywają się od ziemi, żegnamy się z Dominikaną. Tyle wrażeń, kolorów, emocji. Tyle uśmiechniętych twarzy, tyle karaibskich dźwięków w głowie. To jest ten rodzaj wyjazdu, który pozostawi (przynajmniej w nas) pustkę i wydaje się, że wypełnić ją może tylko powrót tutaj.\nMapa z oznaczonymi punktami daje wrażenie, jakbyśmy zobaczyli namiastkę tego, co oferuje kraj. Chociaż porównując się z klientem z biura podróży, który leci tutaj, by siedzieć w hotelu z all to wypadamy nieźle, również cenowo 2500zł/os./11dni (loty+hotele). Gdyby nie kurs dolara (4,04zł), byłoby jeszcze lepiej.\nLot z Santo Domingo do jamajskiego Montego Bay trwa godzinę i 10 min. Ludzie wysiadają, nowi wsiadają, a my czekamy w samolocie, wszystko trwa ok. pół godziny i możemy ruszać bezpośrednio do Brukseli.\nFacet z Tuorettem leci z nami, ale na szczęście przesiadł się kilka rzędów dalej. Uff. Niezależnie od wszystkiego ten lot zapowiada się masakrą z uwagi na różnice czasowe. Nie da się ukryć dosyć szybko przyzwyczailiśmy się do trybu życia dominikańskiego, więc nie będzie tak łatwo odkręcić to. Ok. 18:00 czasu dominikańskiego wylatujemy z Jamajki, co ciekawe 17:00 czasu jamajskiego, a zaraz każą nam spać, bo czasu brukselskiego zbliża się 23.00. Oczywiście nie ma opcji, że zasnę. Na szczęście na tym locie są filmy z polską wersją językową, więc jest co robić.\nJedzenie mniej nam smakowało, niż w tamtą stronę, a gdy nadchodzi czas na napoje, pojawiają się turbulencje, całe picie fruwa.\nDzień 13 – 20.02 - Bruksela\nO 3.50…tzn. 8.50 lądujemy w Brukseli, dla nas to środek nocy. Ja totalnie bez energii, działamy w zwolnionym tempie. Mamy całodzienny stopover, bo powrót do Warszawy dopiero o 19.25. A tak bym chciała ułożyć się do snu w embraerze.\nOddajemy bagaże do schowka, kupujemy bilety na autobus i jedziemy do miasta poszwendać się.\nBruksela wita nas szarą rzeczywistością, pogoda do dupy. Miasto traci na tyle, że nie mam ochoty już go widzieć przez najbliższe 10 lat.\nWystawy sklepowe krzyczą kolorem, zachęcając do zakupu belgijskich czekoladek. Dzisiaj sobie zjemy w domu na pocieszenie z myślą, że pierwsza, piękna w tym roku podróż już za nami;-)\nPS. Kilka dni po powrocie larimar przyciągnął dwóch klientów, z którymi na dniach dokonamy dealu.\nPS2. Dziękuję za uwagę, see u next time;-)\n#16 Wysłany: 01 Kwi 2017 20:50\nJak zwykle super - w czerwcu ruszamy waszymi śladami na Lanzarote, może potem czas na Dominikanę\n#17 Wysłany: 02 Kwi 2017 00:48\nMiłych kanaryjskich wrażeń zatem życzę:-)\nA Dominikanę polecam bardzo!!!\n#18 Wysłany: 03 Kwi 2017 16:59\nNa pewno jeszcze wrócę z Wami, na Dominikanę dzięki za szczegółową relację\n#19 Wysłany: 04 Kwi 2017 11:19\nŚwietna relacja! Byłam na Jamajce, wyjazd i zwiedzanie w podobnej konwencji i bardzo się rozczarowałam. Po Twojej relacji chyba się skuszę na Dominikanę, może odczaruję Karaiby tym bardziej, że jest tam maraton a ja łącze wyjazdy z bieganiem.\n#20 Wysłany: 18 Kwi 2017 15:44\nbardzo fajna relacja, świetnie się czyta, od razu zaznaczałam miejsca na mojej mapie.. planowałam Dominikanę jakiś czas temu już, później stwierdziłam, że może jednak tam nie jest tak fajnie, ale widzę, że się myliłam więc plan wraca! jedno pytanie - czy tam są wypożyczalnie motorów/skuterów dla turystów? bo wiele razy pojawiły się wzmianki o moto taxi, a my lubimy sami jeździć jednak


Pszenica konsumpcyjna pochodząca ze skupu interwencyjnego wystawiana jest przez znaczną część magazynów w cenie wywoławczej 440 zł/t. Tylko w północnych regionach kraju pojawiają się tańsze oferty po 418 zł/t.\nW trakcie licytacji cena przekracza już często 450 zł/t. Oznacza to, że ARR musi coraz mniej dopłacać do sprzedanego ziarna. Wśród zbóż paszowych dużym powodzeniem cieszy się jęczmień.\nSporo jest także transakcji kukurydzą. Zwłaszcza gdy wynegocjowana cena jest niższa od przeciętnej na rynku. Większość dostawców liczy za kukurydzę 410 zł/t, jednak gdy cena spadnie do 405 zł/t, towar natychmiast znajduje nabywców.\nMała jest podaż pszenicy paszowej. W tym roku pszenica jest wyjątkowo dobrej jakości i większość ziarna spełnia parametry pszenicy konsumpcyjnej. W ofertach pojawiła się paszowa po 430 zł/t. Jest to najczęściej ziarno zanieczyszczone czy z porostem.\n- Bardzo poszukiwane jest żyto - informuje Marcin Musiał z giełdy NetBrokers - Warunkiem szybkiej sprzedaży jest dobra cena. Wynosi ona obecnie, z dostawą, 360 zł/t. Oferty po 380 zł/t nie cieszą się zainteresowaniem odbiorców.\nPo otręby nadal ustawiają się w młynach kolejki, a na towar z importu z reguły pobierane są przedpłaty. Ceny otrąb wahają się od 354 do 410 zł/t.


2 Chronicles 28 Polish Biblia Gdanska (1881)\nBible > POL > 2 Chronicles 28\n1Dwadzieścia lat miał Achaz, gdy królować począł, a szesnaście lat królował w Jeruzalemie, i nie czynił, co było dobrego przed oczyma Pańskiemi, jako Dawid, ojciec jego; 2Ale chodził drogami królów Izraelskich; nadto ulał i słupy bałwochwalskie. 3Także i sam kadził w dolinie Benhennon, i palił synów swych ogniem według obrzydliwości pogan, których wygnał Pan przed synami Izraelskimi. 4Ofiarował też i kadził na wyżynach, i na pagórkach, i pod każdem drzewem gałęzistem.\n5Przetoż dał go Pan, Bóg jego, w rękę króla Syryjskiego, którzy poraziwszy go, pojmali z ludu jego więźniów wiele, a przywiedli ich do Damaszku. Nadto i w rękę króla Izraelskiego podany jest, który go poraził porażką wielka. 6Albowiem Facejasz, syn Romelijaszowy, pobił w Judzie sto i dwadzieścia tysięcy dnia jednego, wszystko mężów walecznych, przeto, iż opuścili Pana, Boga ojców swoich. 7Zychry także, mocarz Efraimski, zabił Maasajasza, syna królewskiego, i Asrykama, przełożonego domu jego, i Elkana, wtórego po królu.\n8Nadto pojmali synowie Izraelscy z braci swych dwa kroć sto tysięcy niewiast, synów, i córek, i bardzo wiele łupów pobrali od nich, i zaprowadzili korzyść do Samaryi. 9I był tam prorok Pański, imieniem Obed, który zaszedłszy onemu wojsku idącemu do Samaryi, rzekł im: Oto, rozgniewawszy się Pan, Bóg ojców waszych, na Judę, podał ich w rękę waszę, a wyście ich pomordowali w popędliwości, która aż do nieba przyszła . 10A jeszcze lud z Judy i z Jeruzalemu chcecie sobie podbić za niewolników i za niewolnice; azaż i przy was samych nie ma występku przeciw Panu, Bogu waszemu? 11Przetoż teraz mię słuchajcie, a odwiedźcie więźniów, którycheście pojmali z braci waszych; bo pewnie gniew popędliwości Pańskiej wisi nad wami. 12Tedy powstali mężowie z książąt synów Efraimowych: Azaryjasz, syn Johananowy, Barachyjasz, syn Mesyllemotowy, i Ezechyjasz, syn Sallumowy, i Amasa, syn Hadlajowy przeciwko tym, którzy się wracali z wojny; 13I rzekli do nich: Nie wodźcie tu tych więźniów; bo grzech przeciwko Panu na nas myślicie przywieść, przyczyniając do grzechów naszych, i do występków naszych: bo wielki jest grzech nasz, i gniew popędliwości nad Izraelem. 14Przetoż ono wojsko zostawiło i więźniów i łupy swe przed książętami, i przed wszystkiem zgromadzeniem. 15A powstawszy mężowie, którzy są z imienia mianowani, wzięli onych więźniów, a wszystkich obnażonych między nimi przyodziali z onych korzyści, a przyodziawszy ich i dawszy im obuwie, nakarmili ich, i napoili ich, i pomazali ich, i odprowadzili na osłach każdego słabego, a przyprowadzili ich do Jerycha, miasta palm, do braci ich: a potem się wrócili do Samaryi.\n16Naonczas posłał król Achaz do królów Assyryjskich, aby mu pomoc dali: 17Bo jeszcze byli przyciągnęli i Edomczycy, i porazili Judę, a nabrali więźniów. 18Nadto i Filistynowie wtargnęli do miast w równinach, i na południe do Judy, a wzięli Betsemes, i Ajalon, i Gaderot, i Sokot i wsi jego, i Tamne i wsi jego, i Gimzo i wsi jego, a mieszkali w nich. 19Pan bowiem poniżał Judę dla Achaza, króla Izraelskiego, przeto, iż odwrócił Judę, aby się przewrotnie obchodził z Panem. 20I przyciągnął do niego Tyglat Filneser, król Assyryjski, który go bardziej ucisnął, aniżeli mu pomógł. 21A chociaż pobrał Achaz skarby z domu Pańskiego, i z domu królewskiego, i od książąt, a dał królowi Assyryjskiemu, przecież go nie ratował.\n22A czasu największego swego ucisku przyczyniał grzechów przeciwko Panu. Takić był król Achaz. 23Albowiem ofiarował bogom z Damaszku, od których był porażony, i mówił: Ponieważ bogowie królów Syryjskich pomagają im, będę im ofiarował, aby mię ratowali; ale mu oni byli na upadek, i wszystkiemu Izraelowi. 24Przetoz pobrał Achaz naczynia domu Bożego, i pokruszył one naczynia domu Bożego, i zamknął drzwi domu Pańskiego, i pobudował sobie ołtarze po wszystkich kątach w Jeruzalemie. 25Także i w każdem mieście Judzkiem poczynił wyżyny, aby kadził bogom cudzym, i wzruszył ku gniewu Pana, Boga ojców swoich,\n26Ale inne sprawy jego, i wszystkie postępki jego, pierwsze i poślednie, zapisane są w księgach o królach Judzkich i Izraelskich. 27I zasnął Achaz z ojcami swymi, i pochowali go w mieście w Jeruzalemie; bo go nie wprowadzili do grobów królów Izraelskich; a Ezechyjasz, syn jego, królował miasto niego.


Ingress, oryginalna gra twórców Pokemon GO powraca\nOryginalna gra twórców Pokemon GO powraca! Ingress Prime to ulepszona wersja tytułu, którego kojarzyć możecie jako, po prostu, Ingress.\nTwórcy Pokemon GO postanowili ponownie spróbować swoich sił w autorskim projekcie. Ingress Prime, czyli ich pierwszy tytuł oparty o lokalizację użytkownika, powrócił. Produkcja przedstawia wydarzenia ze świata sciene-fiction, w którym dwie frakcje toczą ze sobą bój o kontrolę nad obiektami w naszym sąsiedztwie. Ingress po raz pierwszy zadebiutowało w 2012 roku i sprawiło, że 20 milionów osób postanowiło się poruszać, jednocześnie grając.\nPotem do Niantic przyszło Nintendo z propozycją stworzenia podobnej gry wideo, ale opartej o licencję Pokemonów. Tak powstało Pokemon GO, które pobrano 800 milionów razy. Dzięki tej współpracy Niantic zarobiło mnóstwo pieniędzy i może teraz powrócić do swojej oryginalnej gry. Jej promocja ma ruszyć niebawem i możliwe, że dzięki doświadczeniu twórców otrzymamy zdecydowanie lepszą produkcję. Nie jest to jednak jedyny projekt Niantic. Firma pracuje również nad Harry Potter: Wizard’s Unite dla Warner Bros.\nCzytaj też: Liczba graczy Hearthstone robi ogromne wrażenie!\ningress prime niantic Pokemon Go\nOficjalnie: Path of Exile na PlayStation 4!\nTencent zamierza regulować czas gry dzieci


z terenu Bazy Oznakowania Nawigacyjnego w Świnoujściu, ul. Fińska 5. - PDF Free Download\nDownload "z terenu Bazy Oznakowania Nawigacyjnego w Świnoujściu, ul. Fińska 5."\n1 Załącznik nr 1 Wzór - UMOWA NR zawarta w dniu roku w Szczecinie pomiędzy Skarbem Państwa Dyrektorem Urzędu Morskiego w Szczecinie z siedziba w Szczecinie, kod pocztowy , Plac Stefana Batorego 4, (NIP , REGON ) reprezentowanym przez:... - Dyrektora Urzędu Morskiego zwanym w dalszej części umowy Zamawiającym a..., wpisanym do:... reprezentowanym przez:... zwanym w dalszej części Wykonawcą. 1 Stosownie do dokonanego przez Zamawiającego wyboru oferty Wykonawcy w postępowaniu o udzielenia zamówcie publicznego w trybie zapytania ofertowego z dnia roku Zamawiający powierza a Wykonawca przyjmuje do wykonania usługę polegającą na wykonaniu operatu wodnoprawnego oraz uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych ścieków opadowych z terenu Bazy Oznakowania Nawigacyjnego w Świnoujściu, ul. Fińska Zakres przedmiotu umowy obejmuje: 1) wykonanie operatu wodnoprawnego; 2) przygotowanie niezbędnej dokumentacji do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego; 3) uzyskanie prawomocnego pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków opadowych z terenu Bazy Oznakowania Nawigacyjnego w Świnoujściu, ul. Fińska 5 do wód Świny. 2. Operat oraz dokumentację i wniosek Wykonawca sporządzi w 5 egz. w wersji drukowanej i dodatkowo w wersji elektronicznej (część opisowa w formie plików tekstowych, część graficzna w formie plików typu wektorowego lub rastrowego). 3. Zamawiającemu dostarczy 1 egz. w wersji drukowanej i dodatkowo w wersji elektronicznej (część opisowa w formie plików tekstowych, część graficzna w formie plików typu wektorowego lub rastrowego) Termin wykonania usługi stanowiącej przedmiot umowy ustala się na 90 dni kalendarzowych, licząc od dnia podpisania umowy. 2. Odbiór przedmiotu umowy zostanie dokonany w terminie 7 dni od dnia przekazania Zamawiającemu operatu wodnoprawnego wraz z prawomocnym pozwoleniem wodnoprawnym. 3. Z czynności odbioru zostanie sporządzony protokół podpisany przez upoważnionych przedstawicieli Stron.\n2 4. Ustala się, że miejscem przekazania wykonanej dokumentacji będzie Baza Oznakowania Nawigacyjnego w Świnoujściu, kod , Świnoujście, ul. Fińska Przedstawicielem Zamawiającego upoważnionym do kontaktowania się z Wykonawcą w sprawach dotyczących przedmiotu umowy jest: Arabella Wojtasiewicz - Kierownik Oddziału Gospodarczego, tel. 91/ , 2. Do reprezentowania Wykonawcy w sprawach dotyczących przedmiotu umowy jest upoważniony: Za wykonanie przedmiotu umowy Zamawiający zapłaci Wykonawcy wynagrodzenie w wysokości...zł netto (słownie:... ) powiększone o podatek VAT... Wartość brutto ogółem wynosi...zł ( słownie:...) zgodnie z ofertą Wykonawcy, stanowiącą załącznik nr 1 do umowy. 2. Wynagrodzenie, o którym mowa w ust.1 obejmuje całkowity koszt wykonania przedmiotu umowy, określonego w 1 umowy, 3. Strony ustalają, że rozliczenie oraz zapłata wynagrodzenia za wykonanie przedmiotu umowy nastąpi jednorazowo na podstawie faktury VAT, po przekazaniu Zamawiającemu kompletnego operatu wodnoprawnego wraz prawomocnym pozwoleniem wodnoprawnym. Podstawę do wystawienia faktury VAT stanowić będzie protokół odbioru, o którym mowa w 3 ust. 3 umowy. 4. Należność z tytułu wykonania przedmiotu umowy zostanie uregulowana przelewem z konta Zamawiającego w terminie 14 dni, licząc od daty dostarczenia Zamawiającemu faktury Wykonawca oświadcza, że jest płatnikiem podatku VAT. 2. Zamawiający jest płatnikiem podatku VAT NIP Wykonawca ponosi wszelkie konsekwencje z tytułu prowadzenia niewłaściwej dokumentacji dla potrzeb podatku od towarów i usług (VAT). W szczególności Wykonawca zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Zamawiającego ewentualnych strat (sankcji podatkowych) spowodowanych: - wadliwym wystawieniem faktury VAT, - brakiem u Wykonawcy kopii faktury VAT wystawionej na rzecz Zamawiającego za wykonaną usługę, - różnymi danymi na oryginale i kopii faktury VAT. 4. Zamawiający w ramach niniejszej umowy upoważnia Wykonawcę do wystawienia faktury VAT bez podpisu Zamawiającego. 7 Wykonawca oświadcza, że posiada odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie niezbędne do wykonania przedmiotu umowy. 2\n3 8 1. W celu wykonania przedmiotu umowy Zamawiający upoważni Wykonawcę do reprezentowania Zamawiającego przed urzędami oraz innymi podmiotami w sprawach związanych z realizacją niniejszej umowy, w szczególności podczas postępowania o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. 2. Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1 zostanie przekazane Wykonawcy Wykonawcy po podpisaniu umowy. 3. Zamawiający udostępni Wykonawcy posiadane dokumenty niezbędne do realizacji zadania Wykonawca zobowiązuje się wykonać przedmiot umowy z należytą starannością, zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, w sposób zgodny z wymaganiami prawa, w szczególności przepisów ustawy z dnia18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015, poz. 469 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 627 z późn. zm.) i przepisami wykonawczymi do tych ustaw. 2. Wykonawca złoży przedmiot umowy, o którym mowa w 1, w Bazie Oznakowania Nawigacyjnego w Świnoujściu, kod , Świnoujście, ul. Fińska 5 wraz z oświadczeniem o jego kompletności i zgodności z celem, jakiemu ma służyć oraz zgodności z obowiązującymi przepisami. 3. Wykonawca jest odpowiedzialny względem Zamawiającego za jakość przedmiotu umowy oraz jego kompletność pod względem celu, któremu ma służyć Przy odbiorze przedmiotu umowy Zamawiający nie jest obowiązany dokonać sprawdzenia jego jakości, co nie zwalnia Wykonawcy z odpowiedzialności względem Zamawiającego za jakość wykonanego przedmiotu umowy. 2. Dokumentem potwierdzającym przyjęcie wykonanego przedmiotu umowy, o którym mowa w 1, jest protokół odbioru zaakceptowany i podpisany przez upoważnionych przedstawicieli obu Stron W ramach wynagrodzenia, o którym mowa w 5 ust. 1 umowy Wykonawca przenosi na Zamawiającego autorskie prawa majątkowe do wykonanego w ramach niniejszej umowy opracowania, określonego w 1, na wszystkich polach eksploatacji, a w szczególności w zakresie: 1) utrwalania i zwielokrotniania całości lub części opracowania techniką drukarską, reprograficzną, zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową; 2) obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono wprowadzanie do obrotu, użyczenie, najem, dzierżawa oryginału albo kopii; 3) wprowadzania do pamięci komputera oraz wykorzystania w Internecie oraz innej sieci komputerowej; 4) rozpowszechniania przedmiotu umowy w sposób inny niż określony w niniejszym ustępie pkt 2 i 3 publicznego odtworzenia, wystawiania, 3\n4 wyświetlania, nadawania i remitowania oraz publicznego udostępniania w szczególności w formie makiet, szkiców i.t.p. oraz w taki sposób, aby każdy mógł zapoznać się z nim w miejscu i czasie przez siebie wybranym; 5) korzystania na własny użytek; 6) wielokrotnego udostępniania i przekazywania osobom trzecim; 7) wyrażania zgody na korzystanie i rozporządzanie prawem zależnym. 2. Zamawiający nabywa prawo korzystania i rozporządzania prawem wymienionym w ustępach poprzedzających tak w kraju jak i za granicą. 3. Wykonawca oświadcza, że przenosi na Zamawiającego własność wszystkich egzemplarzy przedmiotu umowy wykonanych i przekazanych Zamawiającemu. 4. Przeniesienie autorskich praw majątkowych oraz praw własności egzemplarzy następuje z chwilą odbioru przedmiotu umowy przez Zamawiającego. 5. Wykonawca oświadcza, że przenoszone majątkowe prawa autorskie nie będą z chwilą ich przejścia na Zamawiającego obciążone prawami na rzecz osób trzecich, ani też osoby uprawnione z tytułu osobistych praw autorskich nie będą wykonywać takich praw w stosunku do Zamawiającego lub jego następców prawnych. W razie skierowania do Zamawiającego takich roszczeń Wykonawca zobowiązuje się do ich pełnego zaspokojenia. 6. Wykonawca zobowiązuje się do niewykorzystania autorskich praw osobistych ze szkodą dla interesów Zamawiającego lub w sposób utrudniający realizację umowy Na mocy niniejszej umowy Zamawiający zapłaci Wykonawcy karę umowną za: 1) zwłokę w dokonaniu odbioru końcowego z przyczyn leżących po stronie Zamawiającego w wysokości 0,1 % wynagrodzenia umownego brutto za każdy dzień zwłoki; 2) odstąpienie od umowy przez którąkolwiek ze stron wskutek okoliczności za które ponosi odpowiedzialność Zamawiający - w wysokości 5% wynagrodzenia umownego brutto. 2. Wykonawca zapłaci karę Zamawiającemu kary umowne za: 1) odstąpienie od umowy przez którąkolwiek ze stron wskutek okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi Wykonawca w wysokości 5% wynagrodzenia umownego brutto. 2) zwłokę w wykonaniu przedmiotu umowy - w wysokości 0,1% wynagrodzenia umownego brutto za każdy dzień zwłoki; 3) zwłokę w usunięciu wad bądź usterek stwierdzonych przy odbiorze lub ujawnionych w okresie rękojmi w wysokości wynagrodzenia umownego brutto za każdy dzień zwłoki liczony od dnia wyznaczonego na usunięcie wad. 3. Jeżeli kara umowna z któregokolwiek tytułu wymienionego w warunkach umowy nie pokrywa poniesionej szkody, strona, która poniosła szkodę może dochodzić odszkodowania uzupełniającego na zasadach ogólnych. 4. Kara umowna powinna być zapłacona przez stronę, która naruszyła postanowienia umowy w terminie 7 dni od daty otrzymania przez druga stronę żądania zapłaty. 12 Każda zmiana postanowień niniejszej umowy wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności. 4\n5 13 W sprawach nieuregulowanych postanowieniami niniejszej umowy zastosowanie mieć będą przepisy Kodeksu cywilnego, Prawa wodnego, Prawa ochrony środowiska wraz z przepisami wykonawczymi oraz inne obowiązujące przepisy prawa, w tym ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. 14 Ewentualne spory, powstałe na tle realizacji przedmiotu umowy podlegać będą rozstrzygnięciu przez właściwy rzeczowo Sąd Powszechny w Szczecinie Umowę sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, jeden dla Zamawiającego i jeden dla Wykonawcy. 2. Integralną cześć umowy stanowi: oferta Wykonawcy z dnia roku Załącznik Nr ZAMAWIAJĄCY WYKONAWCA 5


You are here: Home / Bankowość / Biznes / Ekonomia / Gospodarka / Kredyty / Pożyczka online\nPożyczka online Reviewed by admin on 4 listopada 2019 .\nCzasem w stworzonym przez nas ludzkim życiu mają miejsce sytuacje, których nie jesteśmy w stanie zaplanować, a wiążą się one z konkretnymi wydatkami, jakich w wielu przypadkach nie jesteśmy w danym momencie zaspokoić. Na ogół są to wydarzenia, jakich nie planowaliśmy w żaden sposób, lecz nie jesteśmy w stanie ich zignorować. Właśnie dlatego też staramy […]\nCzasem w stworzonym przez nas ludzkim życiu mają miejsce sytuacje, których nie jesteśmy w stanie zaplanować, a wiążą się one z konkretnymi wydatkami, jakich w wielu przypadkach nie jesteśmy w danym momencie zaspokoić. Na ogół są to wydarzenia, jakich nie planowaliśmy w żaden sposób, lecz nie jesteśmy w stanie ich zignorować. Właśnie dlatego też staramy się te środki uzyskać na różnorodne sposoby. A jak w takich sytuacjach przeważnie bywa, zdarza się, że familia nie ma tyle, żeby nam pożyczyć, a bank odmawia kredytu. Wtedy również najlepszą z możliwych opcji są POŻYCZKA ONLINE, które znamionuje przede wszystkim brak bezużytecznych formalności, a również krótki czas oczekiwania na decyzję, co jest z pewnością dodatkowym pozytywem. Pożyczki prywatne są realizowane nawet dla osób, które miały trudności z bankami. Choć oczywiście lepiej się wśród nich przenigdy nie odnaleźć, to nawet w tym wypadku mamy możliwość pożyczenia interesującej nas kwoty pieniędzy, która może być nam nieoczekiwanie potrzebna. Należałoby w takich wypadkach korzystać z tych możliwości, ponieważ może nam to wybitnie pomóc.


Maksor – wrażenia z używania magnetyzera | Blog motoryzacyjny Moto Soul\nMaksor – wrażenia z używania magnetyzera\n15/09/2015 PeterGadżety, wszystkie wpisymagnetyze, magnetyzer, magnetyzer maksor opinie, magnetyzery, maksor, maksor opinie\nPytanie o to czy magnetyzer działa zacząłem zadawać sobie dosłownie po wyjechaniu od mechanika.\nZa mną przejechane ponad 1 000 kilometrów. Pora na pierwszą część wrażeń z korzystania z Almery z zamontowanym magnetyzerem Maksor.\nNie pojawiło się nic niespodziewanego. Samochód nie dostał nagle 100 koni więcej, a zużywane paliwo wciąż liczę w litrach :) To dobrze, bo jeżeli tak aby się stało to znaczyłoby, że koncerny samochodowe oszukują nas nie montując magnetyzera jako podstawowego elementu.\nTo na czym się skupiam to te wszystkie sygnały, które wyczuwa tylko właściciel samochodu. To jak się zbiera. Jak gładko chodzi. Jak zachowuje się na biegu jałowym.\nJest odczuwalna zmiana w pracy samochodu!\nI nastąpiła ona w sumie od razu. Dosłownie zaraz gdy wsiadłem za kółko. Tyle, że była minimalna. Mianowicie samochód dużo gładziej opadał z obrotami zbliżając się do 1000. Chodzi o ten moment, gdy dojeżdżacie do skrzyżowania i już dohamowaliście tak, że zrzucacie bieg. Wtedy obrotomierz zazwyczaj spadał do około 850-900 obrotów i wracał do 1000. Teraz minimalnie obniża się poniżej 1000 i trzyma się równo.\nJeżeli chodzi o przyspieszenie nie odczułem nic przez pierwsze około 200 kilometrów. Po tym czasie w przedziale od 2000 obrotów, mam wrażenie, że wkręca się szybciej na obroty. W przedziale od 2 do 4 tysięcy RPM odnoszę wrażenie, że samochód radzi sobie lepiej. Powtarzam sobie, że jeszcze nie czas na pomiary! Chociaż strasznie kusi aby sprawdzać.\nMała ciekawostka. Po zatankowaniu (Shell, bezołowiowa 95, miejsce tam gdzie zawsze) po około 300 kilometrach od montażu, silnik stracił opisywane powyżej właściwości. Tak jakby ustawienia się zresetowały… Na przejechaniu kilkunastu kilometrów, zgaszeniu silnika wszystko wróciło do normy. Sytuacja nieco mnie zaskoczyła. Myślę, że sprawa mogła być spowodowana resetem komputera po zmianie paliwa (gorsza lub lepsza partia). Jest to o tyle ciekawe, że bardzo ufam paliwom Shell i nigdy nie miałem z nimi problemów. Niemniej otwarcie dzielę się z Wami informacjami na ten temat.\nPonieważ samochód ma też drugiego kierowcę to ciekaw byłem czy moja żona odczuje jakąkolwiek zmianę. Zarówno jako pasażer, jak i jako kierowca, nie doświadczyła żadnych drastycznych zmian w zachowaniu samochodu. W jej opinii wszystko jest po prostu „OK”. Wszystkie elementy, które opisałem powyżej, były dla niej tak mało drastyczną poprawą, że je ignorowała.\nSpadku spalania na razie nie widzę. Staram się jeździć zupełnie normalnie, tak jak do tej pory. Trochę też walczę ze sobą aby w ruchu sprawdzać elastyczność silnika po montażu, dlatego odnoszę wrażenie, że taki styl jazdy może nieco zaburzać wynik końcowy.\nPodsumowując jest zauważalna pewna mała poprawa zachowania samochodu. Są to jednak tak małe zmiany, że jeżeli nie wiedziałbym o montażu, pewnie nie podejrzewałbym, że coś się zmieniło.\nKolejna część to przejechane ponad 2 000 km! Wtedy też będzie finalna opinia!\nW sumie już je pokonałem więc oczekujcie relacji niebawem! :)


Zatańcz specjalnie dla niego! - WP Kobieta\npole dancetaniec erotycznytaniec na rurze\nSzukasz sposobu na wymodelowanie sylwetki? Nie interesuje Cię jogging, nie masz ochoty na wyciskanie siódmych potów na siłowni lub aerobicu? Zapisz się do szkoły Pole Dance - upiększysz swoją sylwetkę i poczujesz się seksowną tancerką!\nTaniec na rurze już jakiś czas temu pojawił się w grafiku zajęć klubów fitness w Ameryce, Australii i Wielkiej Brytanii, a ostatnio staje się coraz bardziej popularną formą aktywnego spędzenia wolnego czasu wśród Polek. Pole Dance, czyli taniec na rurze to połączenie fitnessu, akrobatyki i zmysłowego kobiecego tańca. Główną rolę odgrywa w nim pionowa rura umożliwiająca wykonywanie efektownych układów i figur tanecznych.\nPonieważ taniec na rurze jest formą wyrażania siebie, w zależności od indywidualnych upodobań tancerki może przybierać formę akrobatyki lub też uwodzicielskiego tańca. Zawsze jednak duży nacisk położony jest na zmysłowe i subtelne ukazanie kobiecego piękna.\nUprawianie tańca na rurze sprzyja modelowaniu kobiecej sylwetki – kształtują się ramiona, uda i pośladki, prostuje kręgosłup. Mięśnie stają się bardziej elastyczne i giętkie, zmienia się sposób poruszania na bardziej zmysłowy, bardziej „koci”. Oczywiście nie można pominąć atmosfery erotyki, która otacza cały taniec i towarzyszy wszystkim trikom wykonywanym przez tancerki. Jednak one same zdecydowanie podkreślają, że starają się odchodzić od porównania z tańcem w nocnych klubach, ze striptizem i dla męskiej widowni, starają się zrobić z niego widowisko z mnóstwem skomplikowanych elementów choreografii, aktorstwa i plastyki. Uprawianiem Pole Dance szczyci się wiele gwiazd, m.in. Madonna, Jessica Alba, Cindy Crawford, Fergie, Terri Hatcher oraz Kate Hudson. Zgodnie twierdzą, że ćwiczenia przy rurce pozwalają im utrzymać zgrabną sylwetkę i doskonałe samopoczucie. Zajęcia w szkołach Pole Dance odbywają się w atmosferze akceptacji i otwartości, ćwiczeniom nie przygląda się nikt oprócz koleżanek z grupy, dzięki\nczemu uczestniczki mają możliwość odprężenia się i skupienia na wydobyciu w tańcu maksimum swojej kobiecości i seksapilu. To z kolei przekłada się na poczucie wartości kobiety, która czuje się po prostu seksowna. Jakie są zalety Pole Dance?\nZgrabna sylwetka: Taniec na rurze to doskonały sposób na zrzucenie zbędnych kilogramów, a jednocześnie na wymodelowanie kształtnej i jędrnej sylwetki. Twoje ciało nabierze elastyczności i gibkości, poprawisz ogólną kondycję.\nPoczujesz się seksowna: Na zajęciach Pole Dance uczestniczki wydobywają z siebie maksimum kobiecości. Dzięki temu poczujesz się spełniona i pełna seksapilu, co niewątpliwie wpłynie na Twoją pewność siebie.\nPozbędziesz się zahamowań: Na zajęciach odprężysz się i zrelaksujesz. Tam nie ma oceny i krytyki, a jedynymi obserwatorami będą Twoje koleżanki z grupy. Udział w zajęciach pomoże również osobom nieśmiałym otworzyć się przed innymi.\nTwój partner będzie zachwycony, a jego mina… BEZCENNA! Twoje nowe umiejętności z urozmaicą Wasz związek, dodadzą pikanterii a Ty poczujesz się seksowną, pełną kobiecości tancerką.\nW wielu miastach Polski szkoły Pole Dance prężnie działają. Na zajęcia możesz uczestniczyć m.in. w Gorzowie Wielkopolskim, Gliwicach, Poznaniu, Legnicy, Warszawie, Krakowie, Wrocławie, Szczecinie i Rzeszowie. Co ciekawe, za uprawianie Pole Dance biorą się również… mężczyźni! Na Zachodzie coraz więcej szkół organizuje zajęcia tylko dla panów. Drogie Panie… drżyjmy więc! Może nasi ukochani zaprezentują nam swoje nowe, pełne wdzięku i zmysłowości oblicze?\n* Wybór życiowego partnera*