Palma Areka – uprawa i pielęgnacja – Ogarnij Ogród\nStrona Główna\tDom i Balkon\tPalma Areka – uprawa, pielęgnacja, choroby oraz szkodniki\nautor Ogarnij Ogród 23 maja, 2021\nPalma Areka (Areca) jest rodzajem palmy z rodziny arekowatych, do której należy ok. 50 gatunków. W naturze rosną głównie w południowo wschodniej Azji. U nas jest to popularna roślina doniczkowa, co zawdzięcza swojemu eleganckiemu pokrojowi i efektowym liściom. Wystarczy odpowiednia doniczka a palma będzie się pięknie prezentowała w każdym wnętrzu.\nW sprzedaży dostępne są w zasadzie dwa gatunki areki – arekę katechu (Areca catechu) oraz arekę żółtawą (Areca lutescens). Inne chętnie uprawiane w naszych domach palmy to choćby liwistona okrągłolistna.\nPalma Areka – Areca catechu, autor: Maja Dumat/flickr.com\nInne nazwy areki katechu to palma betel, areka żuwna, palma bambusowa, palma arekowa. Ten gatunek pochodzi z rejonów Malezji i Filipin. W uprawie doniczkowej dorasta do 2 m wysokości. Liście są długie, intensywnie zielone, osadzone na zielonej osadce, łodygi pasiate również koloru zielonego. Na łodygach tworzą się po opadłych liściach regularne pierścienie, tworząc ładny wzór. Uwidaczniają się, gdy palma ma około 3 lata. Młodą palmę katechu można pomylić z palmą kokosową.\nAreka żółtawa lub chryzalidokarpus żółtawy (Dypsis lutescens). Inne nazwy areki żółtawej to złotowiec lub areka złocista. W naturze rośnie na Madagaskarze, gdzie dorasta do kilku metrów wysokości. Uprawiana w doniczce, osiąga co najwyżej 1,5 m. Otoczona troskliwą opieką, a wymagania ma naprawdę niewygórowane, będzie zdobiła pomieszczenie przez wiele długich lat. Jej liście są pierzaste, barwy jasnozielonej, osadzone na żółtawej osadce i mają wyraźnie zaznaczony główny nerw.\nPalma Areka – Areka żółtawa, chryzalidokarpus żółtawy (Dypsis lutescens), autor: Scott Zona/flickr.com\nWyglądają dzięki temu bardzo atrakcyjnie. Osadzone są na długiej łodydze barwy zielonozłotej. Wyrastają sztywno wyprostowane, z czasem rozkładają się niby wachlarz i łukowato pod jego ciężarem się wyginają. Palma areka żółtawa słynie również ze swoich prozdrowotnych właściwości, dzięki którym jest rośliną idealną do sypialni. Ma bowiem zdolność usuwania substancji toksycznych z otoczenia a dodatkowo nawilża powietrze.\nPalma areka do prawidłowego rozwoju potrzebuje odpowiedniego podłoża. Można albo kupić gotowe, dedykowane palmom albo skomponować z ziemi kompostowej, z dodatkiem torfu lub ziemi liściastej i piasku. Wszystkie te komponenty powinny być wymieszane w równych proporcjach. By podłoże było jeszcze bardziej przepuszczalne, można użyć również perlitu lub keramzytu roztłuczonego młotkiem w woreczku. Nie należy zapominać o otworze w doniczce, która powinna być dość wąska, ale wysoka a także o warstwie drenażowej na dnie, najlepiej z kamyczków lub keramzytu.\nJeśli zależy nam by palma była gęsta i atrakcyjna, dobrze jest w jednej doniczce zasadzić kilka sztuk. Ale i zasadzona pojedynczo będzie miała swój urok. Młode egzemplarze powinno się przesadzać do większej doniczki co roku, później co 2-3 lata. Najlepszy moment to luty albo marzec.\nPalma Areka, autor: Mokkie, Wikipedia.org\nGdy już posadzimy ją w nowej, pięknej doniczce wypełnionej żyznym podłożem, trzeba roślinie wybrać odpowiednie miejsce. Najlepsze jest takie z dużą ilością rozproszonego światła. Optymalna temperatura powinna oscylować w granicach 18-22oC. Palmy domowe nie przechodzą okresu spoczynku.\nPielęgnacja palmy areka\nKluczowe w pielęgnacji palny areka jest zapewnienie roślinie wysokiej wilgotności powietrza. Największy problem jest z tym zimą, gdy mieszkania się ogrzewane. Dlatego codziennie powinno się ją zraszać delikatną, wodną mgiełką. Woda musi być odstana, w temperaturze pokojowej. Można również palmę postawić w wysokim podstawku wypełnionym keramzytem i wodą w taki sposób, by doniczka zimą w wodzie nie stała. Za to parując będzie nawilżała powietrze wokół rośliny. Jeśli zaniedbamy zraszanie, zaraz zobaczymy zasychające końcówki liści, które będą szpeciły roślinę.\nAle paproć potrzebuje wilgoci nie tylko w powietrzu. Powinna być również systematycznie i często podlewana. Latem, gdy są upały, wręcz doniczka powinna stać w dozie, roślina uwielbia bowiem tzw. „mokre stopy”. Woda do podlewania powinna być miękka, najlepiej deszczówka albo dobrze odstana, nadmiar bowiem wapnia, który pochodzi z naszej kranówki szkodzi palmom. Jest to roślina idealna do upraw hydroponicznych.\nPalma Areka, autor: Forest and Kim Starr/flickr.com\nJeśli zauważymy, że liście palmy bledną a później zaczynają żółknąć, oznacza to spore niedobory substancji pokarmowych w podłożu. By nie dopuścić do takiej sytuacji rośliny powinny być systematycznie zasilane nawozami do palm, biohumusem lub innym nawozem do roślin zielonych, ale w dawce o połowę mniejszej niż ta podana na opakowaniu.\nSzkodniki palmy areka\nBytność tego szkodnika rozpoznać można po pojawiających się na liściach mozaikowych, żółtych plamkach, które z czasem powiększają się aż całe liście zasychają. Reagować należy zatem szybko. Można wacik moczyć w letniej wodzie z szarym mydłem i przetrzeć dokładnie liście a następnie zrobić palmie letnią kąpiel pod prysznicem. Jeśli jednak roślina jest już wiekowa i dużych rozmiarów, pozostaje zakup specjalnego preparatu w sprayu i zrobienie oprysków. Pojawienie się przędziorków to również sygnał, że zbyt rzadko palma jest zraszana i w otoczeniu jest mało wilgoci.\nTam, gdzie jest sucho zaczynają również pojawiać się tarczniki, kolejny szkodnik, który może zaatakować naszą arekę. Te kilkumilimetrowe, spłaszczone, okryte twardą skorupką szkodniki wysysają sok z roślin, co powoduje żółknięcie a następnie opadanie liści. Zagrażają roślinom szczególnie zimą, gdy powietrze jest nagrzane a jednocześnie suche, dlatego też tak ważne jest systematyczne zraszanie roślin. Szkodniki można usunąć mechanicznie, przy pomocy wacika maczanego w denaturacie. W sklepach ogrodniczych dostępne są pałeczki, które wtyka się w podłoże, chronią one rośliny przed atakami tych szkodników.\nPalma Areka – Areca lutescens, autor: Forest and Kim Starr/flickr.com\nChoroby palmy areka\nNie tylko szkodniki powodować mogą powstawanie plam i przebarwień na liściach. Często przyczyną mogą być grzyby z gatunku Drechslera ssp, Gliocladium vermoeseni, Exosporium palmivorium. Powodem wystąpienia choroby jest z jednej strony zbyt wysoka wilgotność otoczenia (niepotrzebne zraszanie roślin w chłodne i pochmurne dni) a jednocześnie zbyt duże zagęszczenie rośliny, co utrudnia cyrkulację powietrza. Najbardziej skutecznymi będą wówczas opryski preparatami grzybobójczymi.\nZasychanie końcówek liści to bardzo często występująca przypadłość paproci, która jest wynikiem zaniedbań w sferze podlewania i zraszania rośliny. Nie jest to niestety roślina dla zapominalskich, o czym dość szybko przychodzi się przekonać. Liście bowiem zaczynają żółknąć i dość szybko zasychają. Zmiany te są nieodwracalne, zaczynają się od dolnych liści i podążają ku górze. Jeśli nie zdążyliśmy zasuszyć rośliny, to usuwamy zwiędłe liście i zaczynamy systematycznie roślinę podlewać i zraszać.\nFot. główna: artjazz, depositphotos.com\nJakie podłoże do palmy Areka?\nPalma Areka potrzebuje żyznej, przepuszczalnej ziemi. Najlepiej sprawdzi się tu ziemia torfowa lub ziemia uniwersalna wymieszana z perlitem lub piaskiem. Na dnie doniczki konieczny gruby drenaż w postaci potłuczonej doniczki, małych kamyczków lub keramzytu.\nGdzie kupić palmę Areka?\nPalma Areca jest tak popularna, że bez problemu można ją kupić w każdym markecie budowlanym, w wielu kwiaciarniach, oczywiście tych dobrze zaopatrzonych i bez problemu w wielu sklepach internetowych.\nIle rośnie palma Areka?\nPalma Areka rośnie szybko, ale jeśli kupi się małą roślinkę (np. doniczkę 12cm średnicy) od takiego malucha do olbrzyma będzie z 4-5 lat dobrego wzrostu. Jeśli ma dorosnąć do ponad 2 m wysokości (a do takiej wysokości dorasta w donicy), lepiej kupić większą.\nIle kosztuje Palma Areka?\nNiewysokie egzemplarze (doniczka 12 cm średnicy) kosztują około 20 zł, ok. 60 cm wysokości to ok 70 zł, te dobrze już wyrośnięte, ponad 1 m wysokości to wydatek rzędu ponad 200 zł.\nCzy Palma Areka może być na dworze?\nPalmy potrzebują stanowiska z dużą ilością rozproszonego światła, więc może stać no. pod drzewem. Tylko latem i tylko w donicy, nie nadaje się do sadzenia w gruncie. Areka jest to bowiem roślina ciepłolubna – trzeba jej jej zapewnić temperatury powyżej 20°C (temp. nie może spadać poniżej 16°C!). Zimuje więc tylko w ogrzewanym pomieszczeniu.\nMa ciemnozielone, ozdobne, lekko karbowane i błyszczące liście. Są one pierzaste, wcześniej niepodzielone i swoim wyglądem przypominają literę V.\nJaka doniczka dla Palmy Areka?\nPalmy mają długi, niezbyt rozgałęziony system korzeniowy, dlatego potrzebują wąskich, ale wysokich doniczek.\nCzy palma jest szkodliwa dla kota?\nPalma Areka nie ma żadnych toksycznych właściwości. Jest bezpieczna dla ludzi i zwierząt.


Gdańsk Nowy Port - Dwór (ul. Swojska 13)\nDwór w obecnym kształcie powstał około 1925 roku, parterowy, nakryty dachem dwuspadowym z sionką, po wojnie liczne, dzikie przybudówki zniekształciły tamtejszą rozbudowę. więcej »\nŁagiewniki Wielkie - Nowe\nPałac murowany z cegły i otynkowany, posadowiony na planie wydłużonego prostokąta, podpiwniczony, piętrowy, z trzema ryzalitami nieznacznie wystającymi poza kondygnacje. Poddaszem przekryte dachem łamanym krytym blachą. Ryzalit środkowy od frontu został zwieńczony półkolistą ścianą szczytową, od ogr... więcej »\nBudynek wzniesiony na planie prostokąta, parterowy, przekryty dachem naczółkowym. Na osi obustronny, dwukondygnacjowy ryzalit, z tarasem wspartym na filarach od strony parku. Od frontu ganek. więcej »\nSławski zaprojektował dwór w stylu krajowym. Teoretyczną rozprawą, która dała początek temu nurtowi była broszura Zygmunta Czartoryskiego z 1896 roku „O stylu krajowym w budownictwie wiejskim”. Powstała ona w odpowiedzi na nasilającą się antypolską politykę niemiecką i miała prezentować architekturę... więcej »


Trapani 2:0 Spezia 31.05.2016 - wtorek - Skróty meczów - bramki, gole i wideo\nTrapani 2:0 Spezia 31.05.2016 - wtorek\nTrapani - Spezia skrót meczu, wideo, bramki, gole\nObejrzyj już teraz Trapani - Spezia skrót meczu. Zobacz jak padły gole, bramki dzięki wideo z meczu który odbył się w dniu 31.05.2016 20:30. Najciekawsze okazje i akcje w meczu Trapani - Spezia, a także piękne gole i bramki zobaczysz w skrócie meczu. Skrót meczu &event to jednak nie wszystkie wideo z wydarzeń rozgrywanych w ramach Serie B. Zapraszamy też do obejrzenia innych skrótów z meczów, spotkań i wydarzeń. Oglądaj największą ilość skrótów, wideo, a także materiałów video takich jak bramki, okazje, gole z wydarzeń sportowych a wśród nich między innymi Piłka nożna. Każdego dnia na naszej stronie pojawiają się też skróty Serie B z podobnych wydarzeń które odbyły się w ramach dyscypliny Piłka nożna.


Co jest Generic bella hexal?\nKrwiomocz, zwany hematurią, to obecność krwi w moczu, która najczęściej jest, bella hexal 2mg. Myślę, że to może zdiagnozowac tylko lekarz, po badaniu ginekologicznym, byc może to jakas infekcja. Czy słyszał może ktoś, czy Jerzy Zięba, jak kupić bella hexal lublin. Wszystko o połogu, pielęgnacji ciała w połogu, płodności w połogu i seksie po porodzie: ciąża połóg, krwawienie połóg, cesarskie cięcie połóg. Radzę znaleźć jednak trochę czasu na odpoczynek, bo długotrwały stres i zmęczenie mają negatywny wpływ na cały organizm, tabletki bella hexal bez recepty online. Ciężko się dziwić, gdyż jest to. Te czynniki krzepnięcia mogą być zbierane z osocza krwi dawcy, apteka internetowa bella hexal warszawa. Oponiak mózgu to nowotwór wywodzący się z komórek meningotelialnych. Dokładnie to samo powiem, ten thonsilan obkurczył migdałek mojemu syneczkowi, a tak się męczył, bo w nocy nie mógł oddychać, ciągle, tabletki bella hexal gdzie. Kilka kropel rozpuścić w wodzie i stosować do ostatniego płukania.\nJak korzystać bella hexal?\nAby zapoznać się z pełnym zakresem świadczeń proszę kliknąć w ikonę plakatu znajdującą się, ethinyl estradiol cyproterone 2mg. Aktualna oferta cateringowa, obiady domowe z dowozem, dostawy posiłków oraz organizacja imprez okolicznościowych. Ośrodek przyjmuje osoby niepełnosprawne z ogólnego stanu zdrowia, z dysfunkcją narządu słuchu, ze schorzeniem układu krążenia i układu oddechowego, zamówienie captohexal w polsce. Dziś mogę zaobserwować lekko odstającą kość księżycowatą, drżenie ręki gdy próbuję ją skręcić, gdy coś trzymam czuję rwący ból właśnie w. Rose czy masz stwierdzone, ze niedoczynnosc przytarczyc jest przejsciowa czy zostaly przytarczyce uszkodzone przy operacji, kupić bella hexal tabletki. Produkt całkowicie naturalny, wzbogacony o absorbującą nieprzyjemny zapach sodę oczyszczoną stworzony w. Do niedawna panował pogląd, że jednym z najważniejszych wskaźników, sklep bella hexal zamienniki. Oczywiście, jak tylko zaczynasz o tym myśleć, twój zdrowy rozsądek podpowiada ci. W prawidłowych warunkach osłonka pokrywa najądrze i tylną powierzchnię jądra, co, odpowiednik contalax internet. Dni nauki szkolnej, Ferie, Sobota - Niedziela.\nGdzie można kupić tanie bella hexal?\nKolejną metodą leczenia nerkozastępczego jest Dializa Otrzewnowa, Bella Hexal (ethinyl Estradiol Cyproterone) 2mg. Od łuku aorty odchodzą: pień ramienno-głowowy, tętnica szyjna wspólna lewa i. Ta dawka która jest zawarta w suplementach, generyk bella hexal gdzie kupić. Wielu z nas zastanawia się nad sposobem ogrzewania naszych domów i mieszkań, rozważamy, co wybrać, aby było nie tylko ciepło, ale i wygodnie. Od poniedziałku Polska zawiesza mały ruch graniczny, który obowiązuje na terytorium Polski, Rosji i Ukrainy, cena bella hexal na recepte w aptece warszawa. Cukrzyca ciążowa może być zagrożeniem dla Ciebie i dziecka. Mam 3 miesięczną suczkę sznaucera miniaturowego, u której stwierdzono tyłozgryz, cena na etoricoxib. Do zmywania twarzy można też stosować mleczko. Oryginalny kształt, atrakcyjna kolorystyka i solidne wykonanie - te słowa idealnie opisują betonowe półkule z kolekcji Sferis, co zamiast fenergan online. I to właśnie tutaj, przy Dam, znajduje się jedna z największych atrakcji turystycznych miasta: Muzeum Figur Woskowych Madame Tussauds.\nKiedy można zauważyć pierwsze efekty bella hexal?\nTakimi miejscami w organizmie ludzkim są: miejsce podziału tętnicy głównej, miejsce podziału aorty na tętnice biodrowe, a także miejsce podziału tętnicy, bella hexal ethinyl estradiol cyproterone. Gwałtowna reakcja alergiczna to lawina zdarzeń, która prowadzi do obniżenia ciśnienia krwi. Nadczynności tarczycy, na którą chorują głównie kobiety, nie można lekceważyć, bella hexal sprzedam. Spastyczność przywodzicieli i zginaczy biodra moe prowadzić. W artykule tym postaram się przedstawić różne strategie radzenia sobie z uczniem przejawiającym cechy, bella hexal zamów. W trakcie przeszukania lokalu znaleźli folię z ponad kilogramem amfetaminy w białych pastylkach. 24-latek trafił do aresztu. Zapraszamy Państwa na zabieg infuzji tlenowej, gracial zakup przez internet. Większość z nich charakteryzuje się uporczywym świądem oraz różnego rodzaju wykwitami skórnymi. Przed użyciem zapoznaj się z ulotką, która zawiera wskazania, przeciwwskazania, dane dotyczące działań niepożądanych i dawkowanie, bella hexal kraków. Do kreatyny daje probke cellmassa od bsn, smak grape.\nAby uzyskać więcej informacji na temat bella hexal\nEpilepsja, potocznie nazywana padaczką, objawia się u chorych różnego rodzaju napadami z drgawkami a nawet utratą przytomności wynikającymi z zaburzeń, 2mg bella hexal. W pozycji anatomicznej odbywa się w nim praktycznie jeden rodzaj. W Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Kielcach prawdopodobnie w wakacje uruchomiony zostanie oddział chirurgii naczyniowej, jaki lekarz może przepisać mometasone polska. Opóźnienie składu wynosi obecnie ponad dwie godziny. Aby z wakacji przywieźć wyłącznie miłe wspomnienia, warto pomyśleć o antykoncepcji, bella hexal cena online. P - Biały fosfor spala się samoistnie na powietrzu i odpowiada również za efekt świecenia w ciemności. Strażacy wypompowują z niej niebezpieczny aceton, kupię bella hexal internetowy. Figura Matki Bożej została ustawiona na dnie morskim celowo, aby. Witam mam do sprzedania ladne szpilki.Kilka par nowych i dobrych jakosciowo.Polecam 15zl za pare,ale przy zakupie calosci do malej, tani solifenacin tabletka. Duży wybór obręczy do rowerów bmx w wielu kolorach.


Rozwiązano: Re.: Zmiana wizerunku karty - druga karta - Społeczność ING - 5507\nRe.: Zmiana wizerunku karty - druga karta\nZmiana wizerunku karty - druga karta\nJeśli do konta są dwie karty - to pytanie jak zmienić wizerunek drugiej karty do tego samego konta ?\nBo brak tej opcji w bankowości elektronicznej\nWiadomość 1 z 8 (3 488 wyświetleń)\n@muli9 Wizerunek karty może zmienić tylko użytkownik karty. Czy jesteś użytkownikiem obu kart?\nWiadomość 2 z 8 (3 433 wyświetleń)\nNo nie jestem bo druga karta jest żony ale oboje używamy tego samego loginu do konta więc widzi w systemie to samo co ja\nWiadomość 3 z 8 (3 412 wyświetleń)\n@muli9 Jeżeli na karcie są dane żony, to wizerunek swojej karty może zmienić Twoja żona przez swoją usługę internetową. Karta i bankowość jest zawsze imienna. W loginie powinny być litery z imienia i nazwiska Twojej żony. Taką usługę Twoja żona może odebrać bezpłatnie w dowolnym oddziale naszego banku. Wystarczy dowód osobisty.\nWiadomość 4 z 8 (3 336 wyświetleń)\nZaakceptowalem to jako rozwiązanie ale przyznam że to tragiczny sposób bo z poziomu jakiegokolwiek loginu powinna istnieć opcja zmiany wszystkich kart ktore widać w systemie. A skoro moge dla karty współwłaściciela zmieniać limity, debety, blokować itp to tym bardziej nie ma sensu brak opcji zmiany wizerunku tej karty ... chyba nie trudno zgadnąć które z tych rzeczy są bardziej restrykcyjne...\nWiadomość 5 z 8 (3 210 wyświetleń)\n@muli9 Przekazałam Twoją propozycję do osób zajmujących się bankowością i kartami.\nWiadomość 6 z 8 (3 155 wyświetleń)\nWitam,jesli posiadam 1karte aktywna i chcialabym zmienic wizerunek to jak wyglada sprawa , czy ta pierwsza musze oddac, zastrzezyc czy jak to dziala\nWiadomość 7 z 8 (3 097 wyświetleń)\nPo zamówieniu karty z nowym wizerunkiem w ciągu kilku dni przychodzi nowa - aktywujesz ją a starą wyrzucasz nic dodać nic ująć\nWiadomość 8 z 8 (3 092 wyświetleń)


Demonomania — fragment książki - Kawerna - fantastyka, książki fantastyczne, fantasy\nAle chociaż świat dla niektórych kończy się wcześniej niż dla innych, każdy kto przezeń przechodzi — albo przez kogo on przechodzi – potrafi spojrzeć wstecz i zrozumieć, że przeniósł się ze starego świata do nowego, gdzie chcąc nie chcąc umrze: wie to, chociaż wszędzie wokół sąsiedzi wciąż żyją w starym świecie pośród jego dawnych przyjemności i lęków. I to będzie dowód — w twarzach znajomych ujrzy, że zostali z tyłu, zrozumie w sposobie w jaki na niego patrzą, że na drugą stronę przeszedł żywy.\n– Och, Sam…\nGórował nad nimi posępnie, kiedy podpływali pod murami do doku, kilwater rozpryskiwał się o skały, betonowe filary, wielkie rdzewiejące pierścienie. Wszyscy podnieśli głowy. Wąskie ostrołukowe okna zabito butwiejącymi okiennicami. Rosie przypomniała sobie niesamowite perypetie Nancy Drew. „Tajemnica zamku na wyspie”. W torebce miała latarkę…\n– Fools’ names – mruknęła Rosie.\n– Fools’ names like fools’ faces oft appear in public places*. Moja matka często to powtarzała.\nKiedy wicher jął dąć tamtej nocy, ale jeszcze nie osiągnął pełni mocy, Pierce Moffet siedział w maleńkim saloniku swojego ówczesnego mieszkania przy Maple Street w Blackbury Jambs, rozmawiając z sąsiadem Beau Brachmanem, który przycupnął na małym aksamitnym foteliku, od czasu do czasu odgarniając z twarzy dziewczęcym gestem długie, czarne włosy.\n– Tak? – Pierce uwielbiał słuchać Beau, nie był pewien czy nie jest w Beau trochę zakochany. Rozmawiali o tym jak świat można zmienić samym ludzkim zamiarem. (Świat: wszystko to, całe otoczenie, jego prawa, ograniczenia i dane, co jest, było, będzie – wiedzieli o co chodzi.) Wszystko wokół, w pudłach i torbach, w tym pokoju i sąsiednim stanowiło większość zawartości mieszkania, bo nazajutrz Pierce miał przeprowadzić się z Blackbury do domku w nieodległym Littleville. Na podłodze między rozmówcami stał wysoki cylindryczny imbryk turecki z mosiądzu oraz dwa mosiężne kubki; Beau podczas swoich podróży nauczył się pić i robić kawę, a Pierce przypadkiem miał imbryk i filiżanki nigdy wcześniej nieużywane; zatem sączyli teraz niewielkimi łykami słodki, mocny wywar bacząc by nie dotknąć wargami fusów na dnie.\n– Nauczyli się – ciągnął Beau – jak zachować świadomość podczas snu, chociaż poddają się wszystkim wydarzeniom i doświadczają wszystkich przygód. Ale kiedy pojawia się niebezpieczeństwo, albo kiedy utkną z jakimś nieskończonym problemem nie do rozwiązania, wiesz o czym mówię…\n– Tak. Ćwicząc w ten sposób można się nauczyć postępować tak samo, kiedy się nie śni. Kiedy znajdziesz się w miejscu, gdzie potrzebujesz pomocy, albo nie wiesz jak się skądś wydostać; czujesz się zagrożony, albo…\n– Aha – uśmiechnął się Beau; tak naprawdę wcale nie przestawał się uśmiechać, miał na twarzy niezmywalny uśmiech niczym na hieratycznej masce, twarzy Buddy, albo starożytnej greckiej rzeźbie, ale bardziej frywolny i przekorny.\nPośród ciemnego znalazłem się lasu. Pierce’owi przypomniał się stary program telewizyjny dla dzieci, do którego można było napisać, a wtedy przysyłali specjalną folię plastikową do założenia na ekran i pudełko kredek; a kiedy rysunkowy bohater programu (jak miał na imię?) stał bezradny nad przepaścią lub pod skałą, głos mówił natarczywie Szybko dzieci, narysujcie most albo Narysujcie drabinę, dzieci; a bohater ruszał dalej, tyle tylko że ruszał dalej nawet jeśli nic się nie narysowało, podróżując w powietrzu.\nAle gdyby przyjąć, że możesz zmienić świat jak to opisał Beau, że możesz przynieść szczęście w swoje i cudze życie, czy nie musiałbyś zarazem przyjąć, że okropne i nieprawdopodobne katastrofy, równie przypadkowe, równie odpowiednie, także są zmianami w świecie, których dokonałeś, cudami a rebours? A może były dziełem innych mocy, innych osób, równie dobrych w tym, co ty, albo i lepszych? Skoro potrafisz wybrać jedno, możesz uwierzyć, że wybierasz wszystko: że w każdej chwili stoisz na rozstaju dróg, które sam wytyczyłeś.\nWinky Dink, tak nazywał się ten człowieczek z telewizji. Bezradny, głupiutki malec. Szybko dzieci, pomóżcie. Kto by to zrobił, pomyślał, kto by narysował most stąd do tamtąd, drzwi z pułapki bez wyjścia? Sztuczka polegała na tym, żeby przyjąć, iż ktoś gdzieś to zrobi i po prostu ruszyć w drogę.\n– Co się stało? – zapytał Pierce otwierając drzwi, ale ona była przepełniona, zbyt przepełniona rozpaczą, żeby to opisać. Zaczęła płakać, albo się śmiać zanosząc się staccato jęków, które mogły stanowić preludium do czegokolwiek.\nBeau wyciągnął nogę, na której siedział i wstał.\nAle emocje znów ją opanowały; trzęsąc się usiadła na podłodze. Włosy ciemniejsze i dłuższe niż Beau, przesłaniały jej twarz.\nPodniosła wzrok na Pierce’a i znowu w inną stronę. Pierce nie po raz pierwszy pomyślał o jej nocnym życiu, pełnym dziwnych zdarzeń, jak gdyby była lunatyczką. Zwykle jednak działo się to naprawdę.\nZnów emocje chwyciły ją za gardło. Znów zdawała się dopiero słyszeć wieść o tym, co jej się przydarzyło i sprawiała wrażenie, jakby miała zaraz zacząć krzyczeć: ale ścisnęła się za policzki dłońmi i zatrzymała to w sobie.\n– Albo szop. Więc ja – obróciła kierownicę w wyobraźni – a potem – przekręciła rękę w powietrzu imitując ruch samochodu. Znów załkała, ale ciszej.\nPierce czując, że jej zgroza przeminęła także usiadł obok na podłodze i wziął ją za rękę.\nPrzecież mogła prowadzić własny samochód, małego czerwonego aspa kabriolet – tak myślał na początku, oczyma wyobraźni widział czerwony pocisk wirujący w powietrzu… Lecz oczywiście nie był to asp, kabriolet był w warsztacie (często tak się działo), a Rose prowadziła pożyczonego, przysadzistego sedana, o którym wyrażała się z pogardą, harriera (a może teriera, nie usłyszał dokładnie marki), który pewnie tutaj zawinił.\nSprawiała wrażenie jakby nie wiedziała. Dystans był spory, kilka przecznic (Pierce ciągle mierzył w przecznicach), przynajmniej mila ku granicy miasta i most przez rzekę Shadow. W jej oczach widać było, że ze zdziwieniem odtwarza tę drogę.\nOdzyskała przytomność – odzyskała siebie – zwisając głową w dół na pasach, nie pamiętała momentu zapinania ich, ale najwyraźniej zrobiła to: znowu była to jedna z tych chwil, kiedy wychodziła z czarnego tunelu niewiedzy w miejsce, miejsce w swoim życiu, to miejsce; i musiała zrekonstruować całą drogę tutaj nie mając pojęcia jak, dlaczego. Czy ciągle się poruszała? Nie, to tylko wiatr na krawędzi zbitego okna. Czy to jej krew tak ciepło kapie po nodze? Nie, to leje się jakich płyn samochodowy. Cóż to za czarna istota przyciska się do bocznej szyby z otwartą mordą?\n– Chyba walnęłam w ich skrzynkę na listy – powiedziała. – Tak, właśnie tak. – Drżącymi rękami zapaliła papierosa. – No i. Wyplątałam się z pasa, chyba otwarłam drzwi i wysiadłam. – Wysiadła obracając się przy tym, żeby stanąć do góry nogami obok swojego leżącego na prawym boku samochodu? Nie, mroczny świat obrócił się razem z nią, kiedy wysiadała, to samochód był do góry nogami, jedno z kół wciąż się kręciło. – Tak się bałam. Przyszłam tu nie wiem jak i teraz. Teraz. O cholera.\n– Uciekła z miejsca zdarzenia – przerwał Beau patrząc na zdumionego Pierce’a.\nPierce dopiero od niedawna miał prawo jazdy i dopiero teraz zaczynał pojmować do jakiego stopnia świat, w którym mieszkał, przystosowany był do samochodów i kierowców, jak ich potrzeba informacji i wskazówek, miejsc do parkowania i zawracania, pomocy w przypadku awarii lub zagubienia była zaspokajana – wcześniej tego nie dostrzegał; oczywiście istniały też kary, przepisy i nadzór równie drobiazgowe.\nZasłoniła oczy dłońmi, papieros wystawał jej spomiędzy palców mierząc w sufit.\nJej kabriolecik miał sporo rys po spotkaniach z innymi samochodami, nigdy nie była winna, ale gromadziło się to na pewno gdzieś w archiwach. Mogła być teraz pijana, ale Pierce sądził, że pewnie pomyślnie przeszłaby badanie; jej reakcja na piwo czy dwa była jakby psychotropowa, wręcz bachanalska. Wiedział o tym.\n– Nie wiem. Nie widziałam świateł. Objęła się żałośnie rękami. – Co ja teraz zrobię?\n– Pojedziemy zobaczyć – powiedział Beau. – Może zdążysz wrócić, zanim.\n– Nie, nie, nie mogę. Nie mogę. Nie potrafię. – Oparła się o Pierce’a z zamkniętymi oczami szukając w nim schronienia.\nBeau patrzył na nich być może zastanawiając się (jak wydawało się Pierce’owi) jakie miejsce może zająć w tej sytuacji, by coś tu naprawić. Wicher akurat wtedy uderzył w dom aż przez ściany przeszło drżenie, jak gdyby przepychał się w drodze przez Maple Street ku górom.\n– Pojedziemy moim – rozstrzygnął Beau. – Będę za minutę. Jak mnie usłyszycie, zejdźcie. Mam pewien pomysł, ale to od was zależy.\nGdy wyszedł, Pierce zaprowadził Rose do drugiego pokoju, największego w mieszkaniu, zarazem sypialni i gabinetu i posadził ją na łóżku.\nPołożyła się na łóżku rozrzucając długie włosy po poduszce.\n– Ojej – zalamentowała. – Co ja teraz zrobię? Co zrobię?\nPołożył się obok, by ją objąć. Wicher szalał wokół nich. Co ona teraz zrobi? Pomyślał o tych wszystkich, którzy dzisiaj pracowali na swoim, którzy, jak oni, wyszli z uniwersytetów z dyplomami w kieszeniach, prawdziwymi, lecz bezużytecznymi (w jej przypadku literatura amerykańska), którzy dostali pracę w opiece społecznej, albo otwierali za oszczędności sklepiki, uczyli się prostych rzemiosł i sprzedawali swoje produkty, albo cudze produkty, albo też samych siebie, zawsze wiedząc, że to nie potrwa długa.\nOn sam od dawna im służył – kobietom w takiej konsternacji. Mógłby wręcz (gdyby chciał) uwierzyć, że był tu z tego powodu, by służyć im i pomagać: kobietom poszukującym czegoś, sztuki, umiejętności, pasji, pomysłu na rozwój samych siebie i sposobu wykorzystania go. Artystyczne dusze, pewne, że posiadają moc, ale nie mające na co jej wykorzystać, drapieżcy starający się (we łzach, w amoku, w mroku nocy) odkryć co jest ich zwierzyną łowną. „Kim mam być, co mam zrobić?”\nNie dał Rose odpowiedzi. Wiedział o co się go tu prosi, ale nie zamierzał dawać odpowiedzi, nie miał już nic do dania, a nawet gdyby miał, zatrzymałby dla siebie, bo jego potrzeba była równie wielka. Służył bezinteresownie (nie bezinteresownie, lecz na pewno lekkomyślnie, a biorąc pod uwagę ostateczny koszt, wychodziło na to samo); nasłużył się już i nie miał zamiaru tego ciągnąć. Non serviam. Nie tym razem. Cholera, nie tym razem.\nChociaż Rose i Pierce pewnego lata w Faraways byli kochankami, nie byli sobie wierni; przynajmniej Pierce zakładał, że ona nie była mu wierna; jej tłumaczenia nie zawsze były zrozumiałe, a nigdy nie trzymały się kupy, jak nikt potrafiła wypierać się – przede wszystkim przed samą sobą – co lub z kim kombinowała; gdy wypiła kilka drinków, noce zamykały się za nią niczym sny, a mężczyźni i przygody nie rejestrowały się wyraźnie w jej pamięci. Kiedyś przyjęła propozycję podwiezienia od pewnego znajomka (asp znowu w warsztacie?), a kiedy wyciągnęła samochodową popielniczkę, zauważyła brzeg małego pojemnika; czując nieokreślony bryzg pamięci, sięgnęła po nie i wyjęła szkła kontaktowe, których nie mogła znaleźć od wielu dni.\nNie mógł od niej wymagać wierności, nie miałby czym jej odpłacić i nie wiedziałby co z nią zrobić, gdyby mu ją dała. Każda, z którą miał lub zakładał taki komplet miłości i wierności nie utrzymała go i myślał, że dał już sobie spokój. A jednak nie podjąwszy świadomej decyzji całe to lato był wierny Rose, przynajmniej w tym sensie, że nie miał oprócz niej żadnej kochanki. Albo tylko jednego imaginacyjnego, fantazmowego: bratnią duszę, inkuba oraz (był o tym przekonany) rajfura, który złączył go z Rose.\n– Chciałabym go poznać – powiedziała Rose. Wierzyła, że Robbie to dziecko jego ciała, poczęte z bardzo dawną miłością, wychowane przez dziadków gdzie indziej, które dopiero teraz znów pojawiło się w życiu Pierce’a. tak jej to przedstawił. A mówiąc o tym i uprawdopodobniając to, Pierce odkrył o Robbiem pewne rzeczy, których nie odkryłby w innych przypadku.\nPodpłynął do niej powoli. Jej twarz była niewyraźna, włosy roztapiały się za nią w czarnej wodzie. Wyczuwali pod sobą głębię, jej ciężar tyleż materialny co jej ciemność gęsta. Dlaczego nocą głęboka woda sprawia wrażenie bestii, istoty, zwłaszcza gdy pływa się nago?\nStawy po kamieniołomach są głębokie, wielosążniowe, choć może nie aż tak głębokie jak niektórzy sądzą. Na samym dnie leży czerwony impala, w której para zakochanych zatonęła w 1959 roku; bagażnik jest otwarty, ponieważ walizki, z którymi uciekali zauważono na drugi dzień unoszące się na powierzchni, stąd dowiedziano się, że zjechali ze zbocza. Mówi się, że para wciąż jest w środku, po szyje w mule, ona za kierownicą, on u jej boku (z ręką na drzwiach, za późno, za głęboko). Ale to nieprawda. Nurkowie wydobyli ciała, teraz spoczywają pogrzebane w ziemi jak to zwykle bywa, z dala od siebie.\nWyżej droga, po której jechała impala, od dawna zamknięta, prawie już zniknęła; zakochani i pływacy zostawiają teraz samochody przy drodze dojazdowej i idąc pieszo obok niemal nieczytelnych znaków Zakaz wstępu docierają do granicy kamieniołomu. W ten sposób dotarli tu Rose i Pierce. Nadal jedynym dogodnym sposobem zanurzenia się jest skok. Więc Pierce wziął Rose za rękę (dla jakiej innej kobiety musiałby być tak odważny?) i skoczyli razem nogami do przodu, patrząc w dół, krzycząc.\nBeau zatrzymał samochód po drugiej stronie przewróconego żółwia jakim stał się samochód Rose i zaciągnął ręczny. Gliniarze zwrócili na nich uwagę, kiedy tylko Pierce wysiadł.\nZawiózł ją do domu, nie, podwiózł ją z przyjęcia do domu, a raczej do miasta, kiedy, nie, zawiózł ją bezpiecznie do siebie (gdzie, tak, teraz była), a potem wrócił sam z powrotem na górę, ponieważ zostawiła swoje, zapomniała swoich szkieł kontaktowych, a on zaproponował, że pojedzie po nie. Ale nie mógł ich znaleźć. No więc wracając do miasta tutaj właśnie coś przebiegło mu drogę. Myślał, że szop, może. Coś przebiegło mu drogę. Samochodu też dobrze nie znał, sam prowadził sedana marki steed. W każdy razie duży, amerykańskim. I.\nBeau przybył by potwierdzić, że Pierce do jego, Beau domu, w stanie pełnej zdumienia dezorientacji. Nie, nie ranny, może uderzony w głowę. Lekarz? Nie, nie. Chwilowo. Teraz w porządku. Dlaczego oddalił się przed zawiadomieniem policji? Pierce (nie po raz pierwszy, ani ostatni, ani też najgorszy) tłumaczył się niewiedzą. Poprosili, żeby Pierce stanął w oświetlonym miejscu, zajrzeli mu w twarz świecąc mocną latarką; potem kazali mu iść po białej linii wzdłuż pobocza.\nPotrafił to zrobić i zrobił. Wystąpił z szeregu by zająć jej miejsce, i miał zamiar zrobić wszystko czego od niego zażądają; swoją (chwilową, przejściową) niewinnością zastąpi jej winę i weźmie także na siebie brzemię jeśli trzeba je będzie wziąć. Nie było żadnego: musiał zrobić to i tamto czego wcześniej nie robił, wezwać pomoc drogową (najwidoczniej pracowali w nocy) i wypełnić parę formularzy; a teraz czyste konto Pierce’a było zbrukane, poczuje rezultat kiedy pójdzie zapłacić następne składki. Ale wtedy o tym nie wiedział.\n– Coś się dzieje w „Lesie” – powiedział do Beau kiedy jechali z powrotem. – Nie wiem co. Coś.\nKiedy Pierce wrócił Rose spała; zrzuciła pościel, ale się nie rozebrała, leżała powykrzywiana na prześcieradle jak swastyka, długie stopy miała bose, twarz ukrytą we włosach. Rozebrał się nagle zdławiony i rozpalony i położył się obok. Kiedy wyłączył światło, wicher jakby się rozdął i wypełnił pokoje; w kuchni coś spadło z papierowym szelestem, a Rose się obudziła. Uniosła się jak gdyby z głębokiej toni i usiadła jak gdyby na brzegu basenu patrząc w głąb. Potem obróciła się do Pierce’a rozciągniętego nago obok.\nZastanowił się co to mogło znaczyć. Że nie miała żadnej wymówki na utratę kontroli nad pojazdem na tym zakręcie. Że wcale nie straciła panowania, przynajmniej nie nad samochodem, który wykonał to, co mu kazała. Pozostawało jedno pytanie – dlaczego – i nie zamierzał jej go zadawać.\nW pokoju robiło się zimniej w miarę jak do środka wkradało się powietrze z zewnątrz. Zasypiała to znów się budziła, wierciła i rzucała bezwolnie, w końcu poszła do łazienki. Słuchał wichru i spłuczki w toalecie. Przydreptała z powrotem i wspinała się na łózko, kiedy ją zatrzymał.\nStała przed nim, a on siedział na krawędzi łóżka. Rozpiął jej dżinsy, pociągnął za zatrzask i suwak; położyła mu ręce na ramiona. Wyłuskał ją ze spodni ciągnąc je w dół, żeby mogła uwolnić z nich nogi.\nAle ona znów spała, a przynajmniej nie odpowiedziała; spojrzał na jej twarz w mroku i nie potrafił stwierdzić czy ma zamknięte oczy.\nTak naprawdę wiedział co to znaczy, bo to właśnie od niego usłyszała mitologię wiatru, który wieje tam, gdzie chce, jako jedyny element Natury nie będący pod władzą Boga i dlatego być może do dyspozycji naszego Wroga; słyszała odeń opowieści o wichrach – zmieniaczach historii, jak kiedyś taki wiatr zniszczył hiszpańską Armadę i w ten sposób ocalił Anglię przed katolickim podbojem, słynny wiatr, który, jeśli sprawdzić w ówczesnych kronikach, nie istniał. Opowiedział jej o wichrze, który unosi z sobą dawną epokę i innym wichrze, który przynosi nową oraz o ciszy pomiędzy. Opowiedział jej o wielu rzeczach.\nBoże, jakże targały nią sny – teraz jej ramię wyprostowało się i spoczęło na jego torsie a z otwartych ust z każdym oddechem dobywało się ciche dziecięce kwilenie strachu. Zwykle nie pozwalał jej spać obok.\nNie, nic nie stanęło jej na drodze, co musiałaby ominąć gwałtownym ruchem, chodziło raczej o coś co podążało za nią, a od czego uciekała. Któż pędzi tak szybko nocą i na wietrze?\nKiedy było późno Robbie wyszedł z werandy Pierce’a i stanął nad ojcem. Pogrążony w głębokim snie Pierce zdumiał się wyraźną obecnością chłopca, wyraźniejszą niż kiedykolwiek. Złote włoski na ramionach; ohydny spokój uśmiechu peszącego i zachęcającego zarazem, który Pierce nieczęsto widywał, a którego tak często poszukiwał za pomocą środków duchowych i fizycznych. Robbie pochylił się i pocałował go w policzek, odwrócił się – spełnił swój obowiązek, teraz wzywali go inni i inne zajęcia. W otchłani snu niezdolny, by go zawołać, Pierce czuł, jak odchodzi, ale nie zapamiętał tego: zapamiętał tylko, że obudził się nagle, opuszczony, tylko z kobietą u boku i straszliwym wichrem za oknem.\nNastępnego poranka – trwożliwie błękitnego, z uciekającymi przed czymś chmurami – Rose siedziała na werandzie Pierce’a i rozmyślała paląc papierosy podczas gdy Pierce ładował pudła i meble na ciężarówkę swojego przyjaciela Brenta Spofforda: był to ten sam człowiek a nawet ta sama ciężarówka, która kiedyś przywiozła Pierce’a i te książki z miasta na wieś. Kiedy skończyli, wyjechali z Jambs (machając po drodze do wychodzącej z apteki Rosie Rasmussen, Rosie, która była w pewnym sensie pracodawca Pierce’a, a także w innym sensie kochanką i wybranką Spofforda) i ruszyli ku Littleville, do domu dokąd Pierce się przeprowadzał. Niemal spodziewał się, ze na miejscu odkryje, że dom zniknął usunięty jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przez wiatr – ale czekał na niego.\nKońcem sierpnia zatem Pierce mieszkał już nad szemrzącą rzeką tak jak i Rose Ryder, choć w innym domu i nad inną rzeką. Rose spędzała jesień w letnim domku administratora w Centrum Psychoterapii „Las”; kiedy „Las” zaczął zamykać wakacyjne programy, administratorka przeprowadziła się z powrotem do swojego domu i biura w mieście i Rose mogła mieszkać w jej domku aż do mrozów kiedy trzeba wyłączyć wodę, przenieść pod dach krzesła i grill z tarasów, zabić okna szarą płytą wiórową i poszukać innego miejsca do zamieszkania do następnej jesieni, innego sublokatora, innego pokoju. Tymczasem obserwowała jak las wzdłuż rzeki Shadow nabiera barw, taras zasypują poszarpane liście, a rzeka mgli się o poranku. Uważała wtedy ten domek za swój.\nTo Rose przywiodła go do tego domu. Po raz pierwszy spotkał ją długo przed tym jak przeprowadził się do hrabstwa, na nocnej imprezie nad rzeką. Zaprosił ją na przejażdżkę łodzią, a ona prowadziła łódź przez trzciny, lilie wodne i wierzby myjące w toni swoje włosy w kierunku głównego nurtu i niebawem trafili na maleńką przystań na końcu zasłanej igłami dróżki, która prowadziła przez sosny do wielkiej osłoniętej tylnej werandy czy też patio tego domu, podówczas nie zamieszkanego; włamali się i rozejrzeli.\n– Tajemnica – wyszeptała otwierając drzwi do sypialni, do której wchodziło się przez łazienkę. Wszedł za nią, przytulili się i pocałowali i nic więcej; powiosłowali z powrotem. Nie pamiętała tego wydarzenia, kiedy spotkali się znowu, on już wtedy zamieszkały w Jambs; imprezę nad rzeką przypomniała sobie, ale nie dom, nie sypialnię, nie księżyc w pełni za oknami.\nKiedy musiał zostawić mieszkanie w mieście, przybył tu znowu: odpowiedział na ogłoszenie o wynajem domu w Littleville i odkrył, że dotyczy tego samego domu, do którego włamali się w blasku księżyca. Wtedy też była z nim: weszli razem do środka przez małą i ledwo wyczuwalnie cuchnącą łazienkę do sypialni.\n– Tajemnica – powtórzyła i Pierce objął ją jak to zrobił wcześniej\n– Teraz musisz pamiętać – powiedział,\nA przecież (pomyślał Pierce leżąc teraz tego późnowrześniowego poranka patrząc na tę właśnie sypialnię z własnego łóżka, na jego własne zasłony zwieszające się w oknach i własne obrazy, ledwo widoczne w poświacie poranka) może nawet wtedy nie pamiętała. Powiedziała „tak”, ale czy nie uznał za regułę, że w pewnych okolicznościach ona nigdy nie powie mu „nie”? W swoim łóżku o pewnej północy, nie tutaj, lecz przy Maple Street w Jambs ustanowił regułę: „nie mów mi „nie” Rose. Nie możesz mi się sprzeciwić. Mów tylko „tak”. Rozumiesz?”\nA więc może wcale nie rozpoznała domu, i dlatego nie czuła wcale takiej niespokojnej presji Przeznaczenia w środku jak on, żeby tu wrócić. Być może nawet sama postanowiła nie pamiętać. Była do tego zdolna. Miała po temu talent.\nNajtajemniejsze jest to co zapomniane.\nWstał rozbudzony – ona w swoim łóżku w domku pośród szumu Shadow spała nadal – i stał zamyślony, wysoki, nagi i blady, tam gdzie skóry nie barwiły czarne włosy. Dziś wieczorem się spotkają, nie w tym pokoju, ale u niej, w domku, z którego była tak dumna, zjedza kolację na tarasie nad zimną młodą rzeką. Będzie musiał zaplanować coś na wieczór, nie mógł przyjść nieprzygotowany.\nPierce nie miał budzika. Budził się, kiedy skończył śnić, dość wcześnie. Potem zwykle leżał długo w bezruchu śledząc wypływ swoich myśli dopóki i ten puchar się nie opróżnił. Postępował tak nawet pomimo tego, że mówił sobie, że największą szansę na dokonanie czegoś i zarobienie pieniędzy dałoby mu szybkie wypalenie się i że jest głupcem.\nKiedyś Pierce Moffet był historykiem a przynajmniej aspirował do tego miana, ale zbuntował się, ze wstrętem, ze zniecierpliwieniem, a także z bólem potrzeby, ponieważ musiał zarobić na życie, a historia nie dawała mu po temu szans: jedyne stanowisko nauczyciela jakie dostał stracił zanim zdobył stały etat.\nPrzez długi czas po tym jak otrzymał zaliczkę, za którą (razem z pieniędzmi z Fundacji Rasmussena) żył, Pierce nie czynił żadnych postępów w pracy. Wspiął się na wysoką trampolinę i dopiero na szczycie odkrył, że nie potrafi ani skoczyć ani zejść z powrotem. Skrobał notatki i wykreślał je, wystukiwał całe strony i prawie natychmiast miął. „Dlaczego wierzymy, że Cyganki przepowiadają przyszłość?” – tak by zaczął; albo „Istnieje więcej niż jedna historia świata”. A potem kładł się, wychodził, dawał sobie spokój.\nAle kiedy przeprowadzał się do Littleville, miał już kilka stosów zapisanych stron, Część 1 i Część 2, pokrytych nabazgranymi notatkami i przełożonych żółtymi kartkami liniowanego papieru wzmacniającymi i zmieniającymi treść. Lubił oceniać ich ciężar w rękach, przyjemny niczym ciężar upieczonego chleba, albo ociosanego drewna. A ostatnio przestał spać w nocy: zwykle zapadał w głęboki paraliż na dwie godziny lub krócej, kiedy wchodził do swojego wielkiego łóżka, po czym budził się jak gdyby ktoś nim potrząsnął i leżał czujny jak włączone urządzenie elektryczne, całymi godzinami myśląc, myśląc, tworząc; czasem wstawał, by coś zanotować, albo zapalić albo po prostu popatrzeć na księżyc. Kiedy pierwsze światła dotykały okien zasypiał znów na godzinę lub dwie; potem wstawał i krzątał się w kuchni, pracując równocześnie ze stukaniem dzbankiem do kawy i patelnią.\nCo się stało? Nadeszło lato, piekielny upał, bujność i różnorodność – inspiracja być może dla podobnej kreatywności. Robbie, wezwany jego mocami, mocami, których nie był świadomy, istota stworzona z mocy, których Pierce nie potrafił ocenić: zaskoczył i zafascynował młodego Robbie’ego obfitością do jakiej zdolny jest dorosły mężczyzną, prozą, którą równocześnie tworzył niestrudzenie. A wreszcie Rose, o której przestał już w ten bezczynny poranek myśleć. Była to mądra inwestycja – im więcej czasu poświęcał jej, tym więcej dywidend otrzymywał; udawał wielkopańskie zdenerwowanie jej rozmowami telefonicznymi i impulsywność podczas pracy, albo flirtu, ale zrobił się też przesądny na jej punkcie, nie mógł być pewny czy jego kreatywność nie zależy tak naprawdę od niej, odkrył, że nakłania ją do odrzucania innych możliwości, by umawiać się z nim na randki; a kiedy przychodziła wieczorem ukazywał jej się często w szlafroku, drżący i spocony niczym sportowiec, z nową porcją zapisanego żółtego papieru, który jeszcze niedawno był dziewiczy; jak to możliwe, że tak szybko ci idzie, dziwiła się, śmiała głośno i przepychała obok do sypialni, którą nazywała niewidzialną.\nInna możliwość, o której Pierce myślał czasem w łóżku, śmiejąc się często przy tym głośno, była taka, że to Czas przelewa się w jego duży mózg nie do wypełnienia niczym magiczny kielich iluzjonisty, wino nowego objawienia, coś, co miał przekazać najlepiej jak potrafił oczekującym: objawienia, które mogło tylko w tej chwili, w tym roku i tej dekady, być warte przekazania. A więc do roboty Pierce: ponieważ nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać.\nTymczasem Rosie Rassmussen unosiła się w powietrzu. Skoczyła z dachu Ball Building na River Street, gdzie umieszczono cztery duże kamienne kule; zawsze zadzierała głowę by spojrzeć na nie, lecz nigdy wcześniej nie mogła ich dotknąć; zimna szorstka powierzchnia sprawiła jej przyjemność, gdy odepchnęła się, wzbijając się nad rzeką.\nDlaczego zapomniała, że potrafi to zrobić? Teraz sobie przypomniała, unosząc się nad pomarszczoną taflą rozciągającą się poniżej, że oczywiście potrafiła i robiła to wiele razy w pewnych porach, jakich? Może przy odpowiedniej pogodzie. Od ostatniego czasu trochę się zastała, ale och, ta prosta rozkosz kiedy już się rozeznasz i nauczysz jak przechylać, zawracać, skręcać, nurkować i znów wzbijać!\nA o to i zamek na skale, powinna tam wylądować? Nie, nie tam się kierowała. Podniosła wzrok. W oddali rozciągała się Kaskadia, papiernie wydychające mleczny dym, nowy zakład przeróbki, połyskujący pas rzeki nad tamą, bulgocząca piana u jej stóp. Nie, to wciąż za blisko. Naprężyła się nieco by wzbić się wyżej, przez chwilę wystraszona, że robi się cięższa, zatchnięta, i opada. Ujarzmiona rzeka znowu otwierała się na południe. Na krzywiźnie ziemi pojawiły się dachy dwudzielnego miasta, Conurbany, stare wieże na lewym brzegu (złota kopuła Urzędu Miejskiego odbija poranne słońce) i dużo wyższe z błyszczącej stali na prawym.\nO tak, tam, pomyślała Rosie, wytracając wysokość. Tędy podąży. Poczucie obowiązku i obawa zadrgały w jej wnętrzu. Zastanawiała się czy się nie myli – być może coś, ktoś rzucił ją, wystrzelił w górę, i wcale nie latała, lecz spadała: w tej chwili uświadomiła sobie, że taka myśl oznacza niechybny upadek; tak też się stało.\nLąduje na poduszce we własnym łóżku pośród pomroki przedświtu, jej oczy łykają światło. Budzik na nocnym stoliku obok właśnie zbiera się do dzwonienia, to on ją obudził. Rosie uderzyła go, uciszyła i opadła z powrotem. Jęknęła głośno z dziwną zgrozą uświadamiając sobie, że w łóżku leży coś żywego, o tak, Boże, to Sam, która obudziła się po północy z koszmarami i nie chciała się uspokoić dopóki Rosie nie wzięła jej do siebie.\nOch, nie chcę iść, pomyślała lub poprosiła Rosie. Usiadła i poszukała nogami kapci, ale nie mogła ich znaleźć, zeszła na podłogę i na czworakach szukała ich pod łóżkiem (kolejny dreszcz strachu – zagłębienie się w tej ciemnej jamie), wreszcie dała za wygraną i boso poszła do holu. Obok dawnego pokoju Boneya na tylne schody. Zapach jesieni: chłodne powietrze, zeszłoroczne ognie czekające na przebudzenie, zimne stare drewno, ludzkie życie z przeszłości, posiłki, pościel i meble, wszystko z jakiegoś powodu wyczuwalne o tej porze roku. Schody uchodziły do kuchni. Rosie zostawiła drzwi otwarte (a zresztą po co schodom drzwi?), żeby mogła usłyszeć, gdyby Sam się obudziła; napełniła czajnik pod kranem.\nPrzywołała wspomnienie unoszenia się w powietrzu. Zawsze tak jest, że w snach pamiętasz, że potrafisz latać, że zawsze potrafiłeś. I rzeczywiście tak jest: w innych snach.\nGdyby mogła polecić dziś do Conurbany na spotkanie, zrobiłaby to.\nRazem z Sam zamieszkały tutaj w tym domu z własną nazwą po tym jak Rosie dowiedziała się, że Mike pomimo swoich obietnic, znów spotyka się z Rose Ryder. Arkadia była domem jej stryjecznego dziadka Boneya Rasmussena i pracowała tu jako jego sekretarka, towarzysząc Boneyowi przez ostatni rok jego długiego umierania, dając mu ile mogła od siebie, mając pewność, że to nie wystarczy (nic nie mogło wystarczyć; niczym śmiertelną klątwę odczuwała brzemię jego potrzeby pomocy, potrzeby ucieczki przed śmiercią i własną bezradności). Teraz ten dom, ze swoimi naczyniami, doniczkami, pościelą i łóżkami należał w pewnym sensie do niej, nie do dowolnego rozporządzenia, ale w charakterze powiernictwa: był bowiem własnością fundacji, którą dawno temu założył Boney, a która posiadała teraz cały majątek Rasmussenów. Nie była to wielka fundacja w rodzaju tych zakładanych niegdyś przez szukających odkupienia magnatów stalowych lub naftowych, niemniej fundacja z prawdziwego zdarzenia, z majątkiem do zarządzania i pieniędzmi do rozdania; a kiedy Boney umarł, Rosie dowiedziała się, że ją właśnie wyznaczył na stanowisko nowego szefa fundacji.\nNie tego oczekiwała, ani pożądała. Był dla niej miły i bardzo jej go brakowało. Ale odrzuciła ten zapis testamentu, a przynajmniej nie zgodziła się na niego; zbywała wszystkie pytania Allana Buttermana dotyczące terminu jej ostatecznej decyzji podczas gdy lato mijało a dom chłodniał; każdy dzień podczas którego nie podejmowała decyzji wydawał się jej małym z trudem wypracowanym zwycięstwem i co rano przygotowywała się do kolejnego nie podjęcia decyzji. Miała do tego dryg, pomyślała, dryg, który mogła odziedziczyć w genach, ponieważ cechował on na pewno Boneya. Być może pozwoli jej on dożyć sędziwego wieku, tak jak i pozwolił Boneyowi. Być może zdoła dokonać tego czego Boney pragnął, lecz nie osiągnął: może nie podejmując decyzji będzie żyła wiecznie.\nOdezwała się Sam: naglący jęk sprawiał wrażenie, że bez ostrzeżenia wyrwano ją z miejsca gdzie spędzała nocne godziny.\n– Dobrze skarbie, mam już idzie. – Trzeba dać jej znać kto tu z nią jest, czasami Sam wracała do świata jawy przepełniona zdumieniem, które kiedyś bawiło Rosie. Wspinała się po dwa stopnie naraz, czajnik gwizdał za jej plecami.\nPhenobarbital od doktora Bocka był rozwiązaniem tymczasowym. Jak mówił, Sam trzeba było poddać badaniom, które ustalą co się z nia dzieje i pozwolą stworzyć indywidualny program leczenia. Właściwie to powiedział „szyty na miarę”. Sam potrzebowała maleńkiego ubranka w jej rozmiarze. Potrzebowała by zrobiono jej elektroencefalogram, badanie, podczas którego za pomoca elektrod mierzy się fale mózgowe, dzięki któremu być może uda się ustalić, co w mózgu Sam wywołuje ataki.\nI tak dzisiaj Sam i Rosie udawały się do Instytutu i Szpitala Pediatrycznego w Conurbanie na wizytę u neurologa i badanie. Następnie (Rosie już to czuła) zobaczą co dalej trzeba zrobić. W żaden sposób nie można było wrócić do epoki sprzed tamtej sierpniowj nocy, kiedy Sam po raz pierwszy powiedziała „co to” na widok czegoś co tylko jej ukazało się w pustym powietrzu, a potem zesztywniała i rozdygotała się, ślepa głucha i nieobecna. Świat, który zostawiły za sobą tamtej nocy oddalał się bezustannie, świat dawnego życia Rosie; świat tamten toczył się swoją droga, bez wątpienia, czasami widziała go oczyma wyobraźni, niewyraźny lecz barwny, i czuła wtedy ukłucie żalu i tęsknoty nieomal nie do zniesienia. To było jej prawdziwe życie, lecz stawało się coraz bardziej nierzeczywiste, podczas gdy jej nowe życie wypełniało się uparta rzeczywistością.\nPrzynieś ulubioną zabawkę albo książkę, wyjaśniała odbita na powielaczu lista, którą przysłano jej ze szpitala. Sam wybrała Brązię, szmacianą lalkę, którą znalazła kiedyś w szufladzie w Arkadii, z brązowymi przędzonymi włosami i kraciasta bawełnianą sukienką poszarzałą od minionego czasu, i lewym okiem – czarnym paciorkiem – wiszącym od niedawna na nitce (trochę strasznie); Rosie obiecała, że to naprawi, ale tego nie zrobiła. Jeżeli umyjesz starannie głowę dziecku rano przed badaniem, nie trzeba będzie tego robić w szpitalu. Odpowiedz na następujące pytania w porozumieniu z lekarzem dziecka. Do postawienia właściwej diagnozy konieczny jest szczegółowy opis ataków. Podaj lekarstwa które aktualnie zażywa twoje dziecko wraz z dawkami i porami dnia.\n– Nie mamo nie nie nie nie.\n– Sam, daj spokój. Choć tym razem bądź grzeczna. Musimy iść żeby się nie spóźnić.\nSam wyrwała się jej i pobiegła korytarzem. Rosie pobiegła za nią z eliksirem.\nNie powiedziano jej czy ma podać Sam lekarstwo. Czy wpłynie to jakoś na fale mózgowe? Sprawi, że wypadną gorzej, albo nie dość źle? Nie śmiała nie podać dziecku leku. Doktor Bock powiedział, że najprawdopodobniej ataki nie wpływają negatywnie na mózg Sam, ale Rosie nie mogłaby znieśc kolejnego, nie mogłaby znieść widoku córeczki miotającej się potwornie, jak coś takiego może nie wpłynąć negatywnie na człowieka. I żadna ilość ataków, które widziała przez te wszystkie lata od tamtego dnia do dziś (nigdy dużo ale nigdy też żadnego w danym roku) sprawić może, że łatwo będzie na nie patrzeć. Albo pamiętać. Albo przewidzieć.\n– Och Sam, cholera, chodź tu ty mała.\n– Idź sobie ty duża.\nZbiega po frontowych schodach naga i jasna na tle ciemnej boazerii i purpurowego dywanu, za nią Rosie spowalniana strzykawką, którą trzymała w górze. Negocjacje w korytarzu na parterze, gdzie umarł Boney w drodze do toalety. Tak, dobrze, francuski tost, jeśli tylko, Sam, nie mam czasu na to: śmiech wzbiera jej bezradnie w gardle, śmiech zaskoczonej frustracji, kosmiczny śmiech ponieważ to naprawde była tylko zabawa, Sam (też się śmiejąca) tak sądziła, lub wiedziała; ale i tak trzeba było wszystko zaliczyć, odfajkować. Sam, zachowuj się.\nNareszcie, łzy, ale przynajmniej nie wypluła (Rosie próbowała kiedyś mieszać lekarstwo z sokiem, ale Sam nigdy nie wypijała wszystkiego, a Rosie nigdy nie wiedziała gdzie w napoju lekarstwo – środek nie zasługiwał na tę nazwę, przecież niczego nie leczył – się rozpuściło). Kiedy Sam jadła tosty, Rosie się pakowała, książka Sam o myszach, które poleciały balonem, dla siebie też coś do czytania („Kompania” Fellowesa Krafta – utknęła na drugim rozdziale i nie mogła ruszyć od kilku tygodni) Brązia i kocia, ciasteczka, sok, buteleczka fenobarbitalu, strzykawka i dokumenty.\nWyszły wreszcie frontowym korytarzem przez wielkie drzwi (przechodząc niewidoczne i niewidzące przez lub wokół Boneya Rasmussena, który od swojej śmierci w wieczór czwartego lipca stał tam u drzwi, które nie chialy się otworzyć, nie mogąc ruszyć przed siebie, a już na pewno nie wrócić) na wonny poranek, ładny dzień, kolejny ładny dzień.\nChociaż była teraz przynajmniej pełniącą obowiązki szefa fundacji, Rosie nie podwyższyła sobie zarobków; co tydzień wypisywała sobie czek na tę samą kwotę, którą otrzymywała jako sekretarka na pół etatu. Dziś jednak pozwoliła sobie skorzystać z wielkiego czarnego buicka Boneya, który stał bezużytecznie w garażu, niegdyś wozowni na zakręcie podjazdu. Jej własne auto – a raczej Mike’a, nie zadał sobie trudu zabrania go od niej, albo zostawił sobie tę możliwośc na później – był to bizon kombi, którego konstrukcja była słaba a hamulce niepewne i myśl o prowadzeniu go po autostradzie z dala od damu nie napawała Rosie pewnością siebie, choć Spofford twierdził, że gdyby coś miało się z samochodem stać byłoby to bardziej prawdopodobne na gruntowych drogach wzdłuż Faraways niż na międzystanówce. Powiedziała, że jest w tym pewna logika.\nZnalazła kluczyki do buicka w kieszeni zimowego płaszcza Boneya, zostawił go tam po ostatniej przejażdżce a wczoraj poszły do wozowni, żeby go sprawdzić, Sam cieszyła się i śmiała. Pchnęły ciężkie drzwi, Rosie nie mogła wyjść z podziwu że Boneyowi nie chciało się postawić prawdziwego garażu z podnoszonymi drzwiami i betonową podłogą. Sam badała śpiącego smoka wkładając palce do otworów po bokach (które były fałszywe, Rosie wiedziała o tym, były głębokie ledwo na cal; w buicku jej ojca na pewno miały jakąś funkcję, wpuszczały powietrze czy coś), ożył z miejsca pełen siły i zapału. Sam zapiszczała radośnie.\nJak wszystko wokół buick nie należał do niej, chociaż mogła z niego korzystać. Jeśli należał do kogokolwiek, to należał, jak wszystko co zostało po Boneyu, do Uny Knox.\nZostawiam wszystko mojej dawnej przyjaciółce Unie Knox powiedział jej Boney miesiąc przed śmiercią, po tym jak Allan Butterman naciskał go w sprawie testamentu, którego koniec końców nie zrobił. Mojej dawnej przyjaciółce Unie Knox. Sposób w jaki to powiedział oraz fakt, że nigdy nie pojawiło się nic oficjalnego z jej imieniem, sprawiły, że Rosie była przekonana, iż cała ta Una Knox to jakiś skomplikowany dowcip w rodzaju tych, jakie prowadzący samotne życie skryci ludzie z przyjemnością płatają sobie sami; a może była to chwilowa wybieg, imię rzucone ot tak, żeby uciszyć Rosie i Allana, który zmuszał go by mówił i myślał o własnym zbliżającym się wielkimi krokami nieistnieniu: tak czy owak ktoś taki zapewne nie istniał. Ale nie przeszkadzało to Rosie wyobrażać sobie, że Una Knox pojawi się pewnego dnia, przybędzie złowieszczo do Arkadii upomnieć się o swoje.\n– Brum brum – Sam znów zdumiewała się cudem ożywającego silnika. Rosie ostrożnie wyprowadziła bestię z leża cal po calu, pewna, że do wieczora nie obędzie się bez wgniecenia karoserii; i przed kim za to odpowie?\nDopiero kiedy przeszła przez most w Fair Prospect przez mglista rzekę, Rosie Rasmussen przypomniała sobie, że obiecała Mike’owi, iż zadzwoni rano aby mógł porozmawiac z Sam przed wyjazdem. Było już na to za późno. Jechała w kierunku Kaskadii i autostrady międzystanowej; Sam na tylnym siedzeniu bawiła się elementami wystroju przełączając światła do czytania, otwierając i zamykając nieużywane popielniczki a Rosie odtwarzała w pamięci ostatnia rozmowe z Mike’iem: klarowniej wyjaśniała o co jej chodzi, słuchała go uważniej, czasami odtwarzając wypowiedziane słowa, poprawiała je, poprawiała swoje odpowiedzi.\nMike – jak powiedział – nie starał się wcale o opiekę nad dzieckiem. Tak, kazał swojemu czupurnemu prawnikowi zadzwonić w tej sprawie, ale tak naprawdę chciał tylko zwrócić na siebie uwagę. Chciał porozmawiać o sobie o niej i o Sam i ważne było, żeby go wysłuchała. Tyle spraw było dla niego teraz jasne, których wcześniej nie rozumiał.\nNa przykład (przesunął dłoń w jej kierunku po kamiennym stole, w którego powierzchnie wpuszczona była szachownica; wszystko działo się obok ścieżki w okolicy „Lasu” ), na przykład, że w wielu sprawach był kompletnie do kitu, tam, gdzie o nią chodziło. Jeszcze niedawno nie potrafiłby tego powiedzieć ani nawet pomyśleć, a teraz proszę bardzo.\nA oczy miał wielkie i przejrzyste jakich wcześniej u niego nie widziała, ale milczała, chociaz kilka mądrych słów przemknęło jej wtedy przez głowę, a jeszcze więcej teraz.\nPowiedział, że zrozumiał jak wiele z tego, co stało się między nimi było z jego winy. Był bardzo głupi; roześmiał się zawstydzony i potrząsnął okrągłą głowa nad swoją wcześniejszą głupotą. Zauważył i podniósł opadły klonowy liść (dlaczego zapamiętała te szczegóły, cała rozmowa miała w jej pamięci psychodeliczną klarowność, czego miała się tam dowiedzieć, albo co zrobić) i okręcił go na łodyżce patrząc jak łopocze. Chciał, żeby wróciła do niego z Sam. O tym chciał porozmawiać.\nNie powiedziała nic speszona, ale teraz chciała spytać: głupi w czym, Mike? Głupi w jakich sprawach? A co jeśli wszystko tamto nie miało tak naprawdę aż tyle wspólnego z tobą bez względu na twoją głupotę? A jeśli chodziło o mnie? Jeśli to ja chciałam głupio zrobić coś co chciałam?\n– Mamo, muszę siku.\n– Jak to kochanie? Dopiero co byłaś.\n– Okej, zaraz czegoś poszukam.\nNie możesz robić tego całkiem sama, powiedział, nie możesz sama brać tego na siebie. Nie powinnaś. Te słowa padły, kiedy opisała mu dokąd się dziś wybiera, kiedy opowiedziała mu o liście ze szpitala, broszurze pod tytułem Epilepsja i ty, która przeczytała a raczej próbował przeczytać. Patrzył na nią uważnie i kiwał skwapliwie głową, ale nie mógł ukryć, że nie śledzi tego wątku rozmowy; nie chciał rozmawiać o lekarzach i medycynie.\nSam zawsze miała u niego dobrze, powiedział, dzięki Bogu. Zawsze dobrze. I był pewny, całkowicie pewny, ze wszystko będzie w porządku.\nUśmiechał się, nie całkiem triumfująco, ale ze szczególnym zadowoleniem z samego siebie, które miało zapewne zadziałać krzepiąco, ale zamiast tego rozbudziło najgłębsze lęki Rosie, tak głębokie, że nie mogła wtedy, ani nawet teraz wypowiedzieć nawet przed samą sobą co czuje: że istotnie się zmienił, że był tak naprawdę kimś zupełnie innym; że kiedy uśmiechał się tak, jego kły wydawały jego właściwe intencje i Rosie wiedziała, że nie chce wcale zaopiekować się córką, ale ją pożreć.\n– Ojej mamo za późno.\n– Och Sam!\n– Żartowałam – zapiszczała zachwycona Sam.\n– O ty, ty mała.\n– O ty, ty duża.\nMoże rzeczywiście nie powinna mierzyć się z tym sama bez względu na to czy potrafiła czy nie. Prawdę powiedziawszy wcale nie chciała. Ale nie zamierzała wpuścić Mike’a do swojego życia, serca ani łóżka, tylko po to, by nie być sama.\nBrent Spofford nigdy nie mówił na głos podczas ich rozmów o Sam – nigdy nie mówił, że nie powinna mierzyć się z tym samym, że nie musi. On po prostu całkowicie zaoferował jej i sam wszystko co miał i mógł zrobić. A jednak postawił jej to pytanie i jej odpowiedź była taka sama.\nDo miast wjeżdża się teraz tylnymi i tajemnymi drogami. Kiedyś wjeżdżało się na wielkie dworce zbudowane w sercach miast, i po niecierpliwym przejściu pod ziemią wychodziło się prosto w zamęt i gwar. Rosie krążyła po drogach zasuplonych wokół centrum Conurbany, nie mogąc się przedrzeć; kiedy wybrała pewien obiecujący zjazd, wyjechały tylko z powrotem na obwodnicę, mającą za zadanie pozwolić kierowcy całkowice ominąć miasto; zanurkowała wreszcie na chybił trafił ku nijakiej dzielnicy magazynowej, a miejskie wieżowce znikły jej z oczu, jakby miasto było magiczne.\nTeraz kiedy oderwała się od instrukcji, straciła punkty orientacyjne. Jej dziecięce wspomninia z tego miasta nie zawierały wskazówek topograficznych, jedynie fajne albo niefajne scenki, chaotyczne jak sny. Szachownica z kości słoniowej i czerwonego jadeitu w zapełnionej wystawie antykwariatu. Zasłonka ze szklanych paciorków w koktajlowej sali chińskiej restauracji, zapach pitego przez jej matkę likieru Drambuie. Wstrętna toaleta przegrzanego teatru dziecięcego gdzie w pewne Boże Narodzenie jaskrawe i głośne przedstawienie Czerwonego Kapturka bardzo jej zaszkodziło.\nRobiło się późno. Sam prześlizgnęła się wydrowo na przednie siedzenie i pomagała matce zwrócić uwagę głuchych albo obojętnych mieszkańców miasta.\n– Instytut Pediatryczny? – powtórzył taksówkarz obok którego się zatrzymała. Zdumiony obrócił w ustach wykałaczkę.\n– Szpital dla dzieci.\n– Niewiniątka. Jasne. To zaraz tutaj – Z tyłu odezwał się klakson, ale taksówkarz go zignorował – To tam, to jest tył szpitala. Proszę objechać. Tutaj jest jednokierunkowa, trzeba tamtędy.\nPojechała tamtędy zataczając koło, a raczej z grubsza kwadrat i zatrzymała się przed wielkim wieloczęściowym gmachem sprytnie wpasowanym w wąskie ulice sto pięćdziesiąt lat temu wytyczone na stajnie i warsztaty. Nazwa szpitala jaśniała metalicznie z boku zabudowanego pomostu z oknami czy też wysokiego przejścia, które prowadziło od nowego skrzydła do starego: Instytut i Szpital Pediatryczny w Conurbanie. Ale na wysokim architrawie starego budynku w kamieniu wykuto inną nazwę Miejski Dom Niewiniątek. Stara nazwa, pierwsza nazwa.\nNazwa, która obowiązywała jeszcze, kiedy Rosie tu była.\n– Mamo, chodźmy.\nTak, kiedy tu była, kiedy tu ją trzymali. Wszystkie zamknięte drzwi, które otwarła, czasem na siłę od powrotu do Faraways prowadziły tutaj do tej bramy. Słysząc klaksony z tyłu i wiedząc, że musi ruszyć w jedną lub druga stronę, Rosie przed szarym budynkiem mogła tylko wyciągnąć swoje wewnętrzne ręce, żeby wziąć, odbić, albo schwycić jak przelatujący sen to, czego doświadczyła kiedyś w tym miejscu.\nRose Ryder strząsnęła popiół z papierosa na dłoń i poczuła miękkie szare ciepło, nieomal zbyt gorące.\n– Zawsze się modliłam. Niech Duch Święty będzie ze mną i we mnie.\n– Modliłaś się – odparł Mike Mucho – ale czy naprawdę wierzyłaś, ze twoje modlitwy zostaną wysłuchane.\n– No tak. Zawsze to coś. Jeśli poprosiś o chleb, nie dostaniesz kamienia. Pamiętasz? Nie chodziłeś do szkółki niedzielnej?\nNie mówił tego złośliwie. Siedzieli razem na stopniach Wieży, gdzie się zatrzymali wpół drogi między góra i dołem: gdzie Mike kazał jej usiąść i porozmawiać, żeby mogli podyskutować tam, gdzie nikt ich nie usłyszy.\n– A to wypędzanie demonów? – spytała.\n– A jeśli tak jest? – odpowiedział pytaniem.\nPrzyjrzała się koniuszkowi papierosa. A jeśli tak jest? Jakby to było powiedzieć, że tak jest, że się wie, że tak jest?\n– To trochę jak zakład – powiedział. – Ci, którzy stawiają na to, że Boga nie ma, albo że ten Bóg nie może zrobic nic, żeby im pomóc, przegrywają – jeśli Bóg m o ż e pomóc i pomoże, ale oni w to nie wierzą i dlatego nie proszą. Ale jeśli obstawiasz, że Bóg m o ż e pomóc i pomoże, co stracisz, jeśli naprawdę nie może? A jeśli masz rację, jeśli może pomóc i pomoże, wygrywasz i to bardzo wiele.\nNigdy o tym nie myślała. Wydawało się, że coś takiego można wymyśleć tylko, jeśli już się w to wierzy, że Bóg może pomóc. A ona wierzyła.\n– Wiesz o czym mówi Ray – ciągnął Mike. – Możliwość istnienia leków. Prawdziwych leków. Nie tylko gadanie. Tu chodzi o przemianę czyjegoś serca i umysłu, o odsunięcie od niego cierpienia.\nCo ja zrobię, pomyślała. Co ja zrobię. Cicho dała znać o swoim zainteresowaniu i zaskoczeniu:\n– Przecież wiesz, że nigdy nie sądziłem, że mogę kogoś wyleczyć robiąc coś czy mówiąc. Uważałem, że oni leczą się sami, poprzez to co sami robią; ja byłem tylko po to, żeby uwierzyli, że potrafią.\nPodniósł wzrok słysząc to i po chwili zdawał się rozumieć, ale powiedział tylko:\n– Rose, cąłe życie nie było niczego, czego pragnąłbym całym sercem. Tego chcę. I chcę, żebyś ty także tego pragnęła.\nPapieros wypalił się do filtra i Rose utrąciła żarzący się popiół kciukiem i palcem wskazującym pozwalając kłębkowi opaść na gumową krawędź stopnia, o który się opierała; niech dogaśnie.\n– Powiedz, co myślałaś – szepnął Mike – co myślisz.\nPoczuła jak w środku rośnie to o czym myślała, nie dzisiaj, ale od dawna, tak dawna, ze mogło sie wydawać, iż nigdy bez tego nie żyła; chciała wszystko to wypowiedzieć, wyznać, że wywróciła samochód na Shadow River bez powodu, jak całymi tygodniami mieszkała jak gdyby w szklanej kuli, poza zasiegiem; ze nie zawsze pamiętała co robiła zeszłego wieczora lub tygodnia i jak weszła w posiadanie swej własności. Że wyobrażała sobie własną przyszłość w różnych wariantach po to tylko, by patrzeć jak obumierają. Jak bardzo bała się, że nie chcąc tego sama też może umrzeć: zgubić szlak, zabłądzić, odejść.\n– Nie jest łatwo – powiedziała tylko.\nUlecz mnie, chciała powiedzieć.\n– Nie jest łatwo – odparł. – Rose, to najbardziej zadziwiająca i cudowna rzecz, której doświadczyłem w życiu, której w ogóle można doświadczyć, ale to niełatwe. Trudne. Najtrudniejsze zadanie w życiu. To jak najtrudniejszy kurs, na który można zapisać się w koledżu, najtrudniejszy mecz jaki się zagrało, najtrudniejsze zbocze na które wjeżdża się rowerem. Tego nie da się kupić. Tego trzeba spróbować. Trzeba próbować i nie poddawać się. Wcześniej tego nie wiedziałem.\nPatrzyła na niego na stopniach, z rękami splecionymi i zwieszonymi między kolanmi: patrzyła jak gdyby obserwując jego własne próby tu i teraz.\n– Oo jest niesamowity – odezwał się po chwili. Potrząsnął głowa w zdumieniu. Wiedziała kogo ma na myśli. – Wiesz, że on śpi trzy godziny dziennie? Niewiarygodna energia. Musisz zobaczyć go kiedyś na kazaniu.\nNie odpowiedziała. Mike odetchnął jak gdyby miał zanurkować, jak gdyby to co miał teraz powiedzieć wymagało odwagi a przynajmniej tupetu.\n– Muszę ci coś powiedzieć o tym miejscu i twojej pracy. Chodzi o to. Jeśli nie możesz się temu oddać, to nic tu po tobie.\n– Chodzi ci o to, że mam nie wracać.\n– Nie będzie tu do czego wracać. To miejsce się kończy, przynajmniej takie jakie dotąd było. Nie mogę ci teraz więcej powiedzieć, ale uratować je może teraz tylko Bóg. Jeśli mu je oddamy.\nPoczuła, że musi iść do łazienki i to szybko. Zew natury owładnął ją bez ostrzeżenia. Wstała wciąż trzymając w palcach dopalające się kadzidełko.\n– Stary świat umiera – powiedział jak gdyby cytując kogoś kogo powinna znać. – A nowy rodzi się w bólach.


Zmienna temperatura, deszcz, czy śnieg negatywnie wpływają na powierzchnię balkonów i tarasów, szczególnie tych wysuniętych poza obrys budynku. Aby cieszyć się długoletnim użytkowaniem balkonu lub tarasu warto zadbać o posadzkę, wykonując hydroizolację tych powierzchni. Jak się do tego zabrać?\nDlaczego nie wystarczą same płytki ceramiczne?\nPowierzchnia balkonu podlega silnym naprężeniom termicznym. Latem na balkonie potrafi być ponad +50o C, zimą temperatura spada czasem poniżej -20o C. Jednak w słoneczny zimowy dzień płytki na balkonie, zwłaszcza ciemne, mogą się nagrzać do temperatury +20oC. Tak duże skoki temperatury działają destrukcyjnie na konstrukcje budowlane. Niestarannie przyklejona płytka na balkonie wcześniej czy później się odspoi. Niewypełniona szczelina z fugą zacznie przepuszczać wodę pod okładzinę. Nasiąknięty wilgocią beton zimą będzie podlegał cyklom zamarzania i rozmarzania. Na skutek wielokrotnych cykli przejścia przez temperaturę 0o C beton kruszeje i pęka. Wykonując odpowiednią hydroizolację balkonu lub tarasu można mieć pewność, że płytki pozostaną na swoim miejscu i będzie można cieszyć się piękną posadzką przez długie lata.\nWybór materiałów hydroizolacyjnych jest szeroki. Który wybrać i jak go nakładać?\nAby uszczelnić płytę balkonu przed położeniem płytek ceramicznych, można zastosować szlam mineralny, czyli izolację mineralną. Jest to zaprawa cementowa uszczelniająca, wzbogacona polimerami. To rozwiązanie cieszy się popularnością, ponieważ łatwo się nakłada oraz cechuje się dobrą przyczepnością do podłoża i do płytek ceramicznych. Szlam mineralny tworzy powłokę elastyczną, dzięki której posadzka jest odporna na cykle zamarzania i rozmarzania. Szlamy nakłada się pacą metalową, pędzlem lub wałkiem. Płytki ceramiczne na balkonie można nakładać po 10-12 godzinach od aplikacji szlamu, bezpośrednio na niego.\nInnym rozwiązaniem na rynku są maty uszczelniająco- kompensujące, które układa się bezpośrednio pod płytki ceramiczne. Instalacja takich mat ogranicza się zasadniczo do rozwinięcia takich mat na powierzchni balkonu lub tarasu, przytwierdzenia ich do podłoża przy użyciu specjalnych preparatów klejących, a następnie ułożeniu na ich powierzchni płytek, stosując standardowy klej do płytek. Zaletami mat uszczelniających są: bardzo szybka instalacja, możliwość ułożenia płytek niemal bezpośrednio po rozłożeniu mat oraz bardzo dobre właściwości uszczelniające. Jednak warto pamiętać, że rozłożenie mat wiąże się z koniecznością zabudowania ich płytkami, w innym przypadku maty mogą się zniszczyć.\nNajnowszym i najnowocześniejszym rozwiązaniem jest zastosowanie płynnej membrany wykonanej z żywicy poliuretanowej. Żywica tworzy na powierzchni balkonu lub tarasu cienką powłokę, która zarówno szczelnie chroni powierzchnię tarasu przed przeciekaniem jak i działaniem wilgoci, oraz wykańcza powierzchnię w estetyczny sposób. Jest ona odporna zarówno na promieniowanie UV, wysokie temperatury w “pełnym słońcu”, jak również na niskie temperatury. Choć brzmi to wręcz niewiarygodnie, jest ona twarda i elastyczna zarazem.\nAluminiowe zadaszenie tarasu również ochroni przed wilgocią.\nWarto pomyśleć o zadaszeniu tarasu, by móc cieszyć się nim niezależnie od pogody. Aluminiowe zadaszenie tarasu daje szerokie możliwości w zakresie montażu, można je przymocować do ściany budynku lub postawić na czterech kolumnach. Zdecydowana większość aluminiowych pergoli wyposażona jest w funkcję otwierania dachu. Swobodna możliwość regulacji dopływu słońca na taras to jedna z podstawowych zalet tego rodzaju zadaszeń tarasowych, która ma wpływ nie tylko na przestrzeń zewnętrzną, ale i na wnętrze domu. Zadaszenia z regulowanym dachem umożliwiają bowiem dobre doświetlenie pomieszczeń bezpośrednio z nimi sąsiadujących, a gdy wymaga tego aura, stanowią element ochrony przeciwsłonecznej, chroniąc wnętrze domu przed nadmiernym wzrostem temperatury. Najczęściej aluminiowe zadaszenie tarasu jest produkowane na indywidualne zamówienie, dlatego jest to bardzo wygodne rozwiązanie, które skutecznie chroni taras przed deszczem, wilgocią, a także promieniami słonecznymi.


Efektywność gospodarowania nieruchomościami w gminie XYZ - Prace magisterskie, prace licencjackie, prace dyplomowe wzory oraz przykłady.\nCel pracy, zakres i metodyka\n1.1\tZakres merytoryczny ………. 7\n1.2\tMetody i techniki badawcze ………. 8\nPrzeglad literatury ………. 9\nPodstawy formalno-prawne gospodarowania komunalnym zasobem nieruchomosci\n3.1\tGminny zasób nieruchomosci 18\n3.2\tPowstanie gminnego zasobu nieruchomosci ……….19\n3.3\tGospodarowanie gminnym zasobem nieruchomosci ……….\t20\n3.4\tZasady gospodarki nieruchomosciami stanowiacymi wlasnosc gminy ……….\t22\n3.5\tMiejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – gospodarowanie zasobem nieruchomosci w gminie XYZ ………. 28\n3.5.1\tUstalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ………. 29\n3.5.2\tMiejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako źródłoinformacji\t………. 30\n3.5.3\tWpływ planów na wartość nieruchomosci ………. 31\n3.5.4\tWartość nieruchomosci jako regulator przy opracowywaniu i realizacji ustalen planu miejscowego ……….\t33\n3.6\tPodatek od nieruchomosci jako instrument racjonalnej gospodarki przestrzenia w gminie ………. 34\n3.6.1\tObecna formula podatku od nieruchomosci ………. 35\n3.6.2\tAktywny model gospodarki nieruchomosciami ……….\t36\n3.6.3\tDochody z podatków\t……….37\n3.6.4\tDochody z oplat targowych ………. 37\n3.6.5\tDochody z aktywnego gospodarowania nieruchomosciami ………. 37\n3.6.6\tDochody czerpane z oplat adiacenckich ………. 38\n3.6.7\tRenta gruntowa jako równowaznik ekonomiczny w uzytkowaniu ziemi ……….39\n3.6.8\tStrategia zarządzania nieruchomosciami ………. 40\nCharakterystyka przedmiotu badan ……….\t42\n5.1\tOpis wyników badan ………. 46\n5.2\tAnaliza badan wlasnych ………. 48\n5.2.1\tOpis przeprowadzonych analiz ……….\t49\n5.2.2\tAnaliza struktury wlasnosci gruntów na obszarze gminy XYZ ……….49\n5.2.3\tAnaliza stanu mienia komunalnego gminy XYZ ……….\t50\n5.2.4\tAnaliza stanu mienia komunalnego (gruntów) w gminie XYZ ……….\t51\n5.2.5\tAnaliza stanu mienia komunalnego (obiektów) w gminie XYZ ……….\t55\n5.2.6\tNabywanie gruntów przez gmine XYZ ……….\t56\n5.3\tMiejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w gminie XYZ po 1.01.1995 r……….\t57\n5.3.1\tUstalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy XYZ ……….\t58\n5.3.2\tZmiana przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ………. 60\n5.3.3\tAnaliza struktury funkcjonalno-przestrzennej ……….\t62\n5.4\tPrzychody ze sprzedaz gruntów komunalnych ……….\t65\n5.5\tAnaliza ustalonych przez Rade Gminy stawek podatku od nieruchomosci ………. 67\nPodsumowanie i wnioski ………. 72\nBibliografia ………. 74\nSpis wykresów i tabel ……….77


Polsko-czeski plener fotograficzny w gminie Reńska Wieś. Rekrutacja… - Lokalna24.pl - Portal i gazeta Kędzierzyn-Koźle i powiat\nPolsko-czeski plener fotograficzny w gminie Reńska…\nPolsko-czeski plener fotograficzny w gminie Reńska Wieś. Rekrutacja trwa do 9 lipca\nFot. pexels, ilustr. UG Reńska Wieś\nChętni staną przed okazją realizacji swojej pasji pod okiem doświadczonego instruktora. Od siebie dadzą szczyptę swojej pasji w postaci zaangażowanych prac, które ukażą piękno gminy Reńska Wieś i będą wykorzystywane w materiałach promocyjnych samorządu.\nPrzedsięwzięcie - zaplanowane w dniach 25-31 lipca - skierowane jest do pełnoletnich miłośników fotografii plenerowej, nie tylko z gminy Reńska Wieś. Realizowane zaś jest w ramach projektu "Folkowe krajobrazy pogranicza - na scenie i w obiektywie", współfinansowanego w ramach Funduszu Mikroprojektów w Euroregionie Pradziad z Programu Interreg V-A Republika Czeska - Polska.\nCzego mogą się spodziewać uczestnicy pleneru? Przede wszystkim pozyskają sporą dawkę wiedzy i wezmą udział w wycieczce do partnera projektu - gminy Andelska Hora. Ponadto we wrześniu ich prace pojawią się w wydanym folderze; będzie je można również podziwiać podczas wystawy poplenerowej.


Taxi Bystrzyca Kłodzka - iTaxi.pl\nJeżeli szukasz dobrej taksówki za fajną cenę to lepiej od razu zadzwoń na taxi Bystrzyca Kłodzka. Taxi Bystrzyca Kłodzka to tanie taksówki pod prostym numerem 737 737 737. Oprócz niskiej ceny, taxi Bystrzyca Kłodzka sprawi Ci komfort i bezpieczeństwo przejazdu. Taxi Bystrzyca Kłodzka współpracuje tylko ze sprawdzonymi i uczciwymi kierowcami. Pełna kultura, znajomość topografii miasta i atrakcyjna cena – to wszystko zyskasz z taxi Bystrzyca Kłodzka. Zadzwoń na 737 737 737 i przekonaj się sam. Nasze taksówki już czekają na Twój telefon. Taxi Bystrzyca Kłodzka gwarantuje Ci spokój i bezpieczeństwo podróży bo zatrudniamy tylko licencjonowanych kierowców. Z taxi Bystrzyca Kłodzka sam decydujesz, jaką taksówką jechać i za ile. Nasze taksówki są w całym mieście, w każdej chwili znajdziesz jedną obok siebie. Wykręć numer 737 737 737 i przekonaj się sam! Nie zwlekaj, zadzwoń na taxi Bystrzyca Kłodzka pod numerem 737 737 737 i jedź tak jak lubisz – tanio i wygodnie!\nJesteśmy największą siecią taxi w Polsce. Jeździmy nie tylko w Bystrzycy Kłodzkiej, ale też w całym kraju. Nasza działalność obejmuje ponad 100 miast – wystarczy, że znasz jeden numer i wszędzie, dokąd pojedziesz możesz zamawiać nasze taksówki.\nJesteś tutaj: iTaxi » iTaxi w całej Polsce » Taxi Bystrzyca Kłodzka


Asfaltują drugą nitkę Armii Krajowej - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nAsfaltują drugą nitkę Armii Krajowej\nOpublikowano: śr, 27 sie 2014 14:56 2014-08-27T14:56:00.000Z\nWiadomości Trwa asfaltowanie drugiej nitki Armii Krajowej na Podolszycach Północ. Lada chwila zacznie się ostatni etap prac.\nTrwa asfaltowanie drugiej nitki Armii Krajowej na Podolszycach Północ. Lada chwila zacznie się ostatni etap prac.\nWszystko idzie mniej więcej zgodnie z planem - prawa nitka Armii Krajowej na całej jej długości, czyli od skrzyżowania przy Auchan i Mazovii do skrzyżowania przy Wiśle i Panoramie, jest już cała wyasfaltowana. Zakończyło się już także układanie siatki wzmacniającej i warstwy wiążącej asfaltu, a prace związane z układaniem ostatniej warstwy na lewej, wewnętrznej stronie głównej ulicy Podolszyc dobiegają końca.\nZgodnie z planem, do końca tygodnia powinna zostać już położona warstwa ścieralna nawierzchni. Potem jeszcze przez miesiąc - do końca września, będą trwały prace w pasach drogowych, związane z wykonaniem oznakowania poziomego itd.\nJak już pisaliśmy, za remont ulicy na całej jej długości - od skrzyżowania przy Mazovii do skrzyżowania przy Panoramie i Wiśle na Zielonym jarze (łącznie to ok. 2,5 km) odpowiada firma Strabag z Pruszkowa. Zainkasuje blisko 5,4 mln zł, ale połowa kosztów będzie pochodziła z rządowego dofinansowania na schetynówki.


Stanisław Bukowiec: Koronawirus dotyka wszystkich, bez względu na status społeczny, zawód i wiek - Rozmowy - Radio Kraków\nStanisław Bukowiec: Koronawirus dotyka wszystkich, bez względu na status społeczny, zawód i wiek\n- Rzeczywiście sytuacja nie jest łatwa, ale nie straciliśmy kontroli nad epidemią - mówił na antenie Radia Kraków Stanisław Bukowiec, poseł Porozumienia. Na kwarantannie przebywa premier Mateusz Morawiecki, który miał kontakt z osobą zakażoną. Test w kierunku koronawirusa dał wynik negatywny - poinformował rzecznik rządu. W szpitalu jest natomiast były minister zdrowia. Łukasz Szumowski jest zakażony koronawirusem. "To pokazuje, że ten problem dotyka wszystkich i wszyscy powinniśmy stosować się do wymogów sanitarnych" - mówił poseł Bukowiec w porannej rozmowie Radia Kraków.\nZapis rozmowy Jacka Bańki z posłem Porozumienia, Stanisławem Bukowcem.\nGwałtownie rośnie liczba zakażeń koronawirusem. Wczoraj znowu rekord w Małopolsce, prawie 900 zakażeń. Były minister zdrowia ma koronawirusa, na kwarantannie jest premier. Już w pierwszej połowie października utraciliśmy kontrolę nad pandemią?\n- Sytuacja nie jest łatwa. Ten drugi atak jesienny pandemii był nieuchronny. Czy straciliśmy kontrolę? Nie, natomiast problem dotyka wszystkich, bez względu na status społeczny, zawód i wiek. Powinniśmy wszyscy stosować się do wymogów, które proponuje sanepid i ministerstwo. To dystans, maseczki, dezynfekcja. Dzięki temu możemy chronić siebie i innych.\nCo mówi przypadek byłego ministra zdrowia? Łukasz Szumowski trafia do szpitala z koronawirusem. Poprzednie badanie dało wynik fałszywie dodatni. Jeśli takie przypadki dotykają byłych członków rządu, którzy mają łatwiejszy dostęp do służby zdrowia, jaki musi być rzeczywisty obraz pandemii w Polsce?\n- Nie chcę się wypowiadać na temat tego przypadku. To jest weryfikowane. Faktycznie pewnie wśród osób, które były badane, były takie sytuacje. Nie tylko w przypadku koronawirusa są spotykane nieprecyzyjne wyniki. Wierzę jednak, że wszystkie służby będą stały na wysokości zadania i badania, które będą wykonywane, będą wiarygodne.\nCo ze stanem wyjątkowym? On jest brany pod uwagę dzisiaj?\n- W rozmowach temat się pojawia, ale ze względu na to, w jakim wymiarze służba zdrowia będzie sobie radzić z tym problemem. Jakby doszło do takiej sytuacji, że sygnały ze strony służby zdrowia będą niepokojące, rząd weźmie ten stan pod uwagę. Przy okazji chciałbym podziękować wszystkim pracownikom służby zdrowia za to jak pracują, za zaangażowanie i pomoc.\nPotrzebna będzie jakaś nowa Tarcza Antykryzysowa z punktowym wsparciem branż? Pisze o tym Rzeczpospolita. Był pan przedsiębiorcą.\n- Oczywiście na bieżąco reagujemy na potrzeby społeczne, także w gospodarce. Tarcze, które zostały sprawnie wprowadzone wiosną, pomogły przedsiębiorcom. Pewnie nie wszystkim, ale znacznej części tak. Ludzie to odczuli generalnie pozytywnie. Jak będzie potrzeba wsparcia jakichś branż, będziemy reagować.\nW wymiarze politycznym przełomem będzie wczorajsze zdalne spotkanie premiera z przedstawicielami partii opozycyjnych ws. pandemii? Część polityków opozycji bała się, że w ten sposób władza chce obarczyć współodpowiedzialnością opozycję za to, co dzieje się z pandemią.\n- Nie. Intencja pana premiera była jasna. Chodzi o wspólną rozmowę na tematy, które dotykają wszystkich. Koronawirus dotyka każdego, albo może dotknąć. Na pewno rozmowa jest potrzebna. Potrzebna jest rozmowa, żeby cała klasa polityczna mówiła jednym przekazem. Wśród części polityków, celebrytów i osób, które mają znane nazwiska, pojawiają się informacje, że maseczki to błędny zapis, żeby się nie stosować do wymogów. Wiele osób odbiera ten sygnał, jako coś przeciwnego co mówią minister zdrowia, sanepid i służby. Potrzebny jest jasny przekaz. Do rygorów musimy się stosować.\nDzisiaj Dzień Edukacji Narodowej. ZNP apeluje, żeby dać większe kompetencje dyrektorom ws. przechodzenia na tryb zdalny lub hybrydowy. Co pan o tym sądzi? Mamy już przypadki śmierci nauczycieli z powodu koronawirusa.\n- Zacznę od życzeń dla nauczycieli i pedagogów. Ja pamiętam sytuację z wiosny, gdy szkoły przeszły na system zdalny. Wielu moich bliskich jest nauczycielami. Oni tęsknili za pracą tradycyjną w szkole. Jednak potrzeba kontaktu z uczniami jest duża. Ja bym był za tym, żeby przy środkach ostrożności kontynuować ten tryb. Gdyby każdy z dyrektorów miałby wolną rękę, doszłoby do trudnych sytuacji. Różne szkoły miałyby różny wpływ na stopień edukacji uczniów. System zdalny nie jest tak skuteczny. W przypadku egzaminów byłby to powód, żeby niektórzy mówili o niesprawiedliwości w przygotowaniu uczniów. Jestem za tym, żeby zostać przy tradycyjnym modelu. Ilość szkół wyłączonych nie jest tak duża, żebyśmy mówili, że problem jest powszechny.\nTen apel ZNP jet szerszy. Jest sugestia dotycząca mniejszej liczebności klas, apel o bezpłatne testy dla nauczycieli i maseczki z filtrem. Jest także apel o automatyczne przechodzenie na tryb zdalny, gdy powiat staje się czerwony. Co pan o tym sądzi? Wszystko wskazuje na to, że od soboty większość małopolskich powiatów będzie czerwona. W pana powiecie bocheńskim w ciągu dnia liczba nowych zakażeń koronawirusem wzrosła ponad dwukrotnie.\n- Tak, ale w swoim powiecie nie zauważyłem w szkołach problemu. Są pojedyncze przypadki w gminach, gdzie klasy są wyłączane na kwarantannę. Nie ma problemu wśród szkół, żeby to było powszechne. Apele ZNP idą zbyt daleko.\nCo zostanie z nowelizacji ustawy o ochronie zwierząt? Senator PiS Jan Maria Jackowski mówi, że wynik prac nad tą ustawą jest nieprzewidywalny.\n- Biorę słowa pana senatora z niepokojem i nadzieją, że Senat przygotuje takie poprawki, które zaakceptuje Sejm i posłowie Porozumienia. My nie poparliśmy tej ustawy. Mieliśmy wątpliwości co do uboju rytualnego i vacatio legis. Jeśli poprawki już się pojawiły w zapisach pana premiera, jakby Senat je wziął pod uwagę i włączył swoje rozsądne poprawki, które poprawią stan działalności rolniczej, byłoby to do przyjęcia. Ja podzielam pogląd pana senatora, że tę ustawę najlepiej jest przygotować jeszcze raz.\nCo powinno pozostać w takiej ustawie?\n- Na pewno powinny zostać zapisy, które poprawiają dobrostan zwierząt. Mówimy o zwierzętach domowych, zwierzętach w cyrku i innych zachowaniach, które powinny być dobre. Ubój rytualny ma duży wpływ na gospodarkę. Tu te zapisy są bardziej szkodliwe.


Malowanie rozwodnioną farbą emulsyjną | malowanie wnętrz budownictwo\nWybieramy farbę tego samego koloru co farba tła lub nieco ciemniejszą, lecz w tym samym odcieniu. Mieszamy ją z wodą w równych częściach. Stopniowo dodajemy wody, aby otrzymać mocno rozjaśniony kolor, który pozwoli prześwitywać warstwie tła.\nDo przetarcia ściany można też użyć rozcieńczonej lazury lub farby do efektów specjalnych. Dobrze jest wypróbować ten sposób malowania na mało widocznym fragmencie ściany. Do malowania całości używamy szerokiego pędzla i malujemy krzyżującymi się pociągnięciami. Jeśli chcemy osiągnąć efekt chmurek – używamy miękkiej szmatki.\n1 Malujemy tło farbą emulsyjną. Kiedy wyschnie, szerokim pędzlem nanosimy rozcieńczoną farbę wierzchnią pociągnięciami we wszystkich kierunkach.\n2 Osłabiamy wszelkie wyraziste linie suchym pędzlem fakturującym, zanim wierzchnia farba wyschnie.\n← Użycie lazury Tamponowanie gąbką →


od 17.01 - Dzień Babci i Dziadka - Biedronka.pl\n1 69 cena za 1 opak. przy zakupie 3 opak. KUP 3 I ZAPŁAĆ MNIEJ\n5 99 cena za 1 opak. przy zakupie 2 opak. KUP 2 I ZAPŁAĆ MNIEJ\nBombonierka Magnetic, 300 g\n7 99 9.99 /opak. 20% TANIEJ\n1 69 cena za 1 opak. przy zakupie 2 opak. KUP 3 I ZAPŁAĆ MNIEJ\n2 79 cena za 1 opak. przy zakupie 2 opak. KUP 2 I ZAPŁAĆ MNIEJ\nWoda perfumowana Bi-es, 100 ml\n9 99 14.99 /opak. 33% TANIEJ\nBombonierka Frutti di Mare Vobro, 185 g\n12 99 cena za 1 opak. przy zakupie 2 opak. KUP 2 I ZAPŁAĆ MNIEJ\nWoda perfumowana damska Be Beauty, 75 ml\nKrem uniwersalny do twarzy, ciała i rąk NIVEA MEN, 75 ml\n6 99 8.99 /opak. 22% TANIEJ\nDezodorant Lucca Cipriano, 150 ml\nWoda toaletowa Lucca Cipriano Men, 100 ml\nŻel do golenia NIVEA MEN, 200 ml\n17 99 22.99 /opak. 21% TANIEJ\n11 99 16.99 /opak. 29% TANIEJ\nMaszynka Gillette Sensor3 rączka+3 ostrza\n11 99 16.99 /zest. 29% TANIEJ\n14 99 /opak. SUPERCENA\nPraliny Giotto Ferrero, 154,8 g\n12 99 /opak. SUPERCENA\nPraliny Ferrero Collection, 172 g\n17 99 /opak. SUPERCENA\n3 29 cena za 1 opak. przy zakupie 2 opak. KUP 2 I ZAPŁAĆ MNIEJ\nBombonierka Mon Chéri, 157 g


O strategii - bez owijania w bawełnę » GazetaTrend.pl\nRecenzje O strategii - bez owijania w bawełnę\n"Zła strategia nie jest zwykłym brakiem dobrej strategii" - to jedno z wielu intrygujących zdań, jakie pada w książce Richarda Rumelta "Dobra strategia, zła strategia".\nKsiążka ta, pisząc najogólniej, ukazuje właśnie różnice pomiędzy dobrą i złą strategią. Autor uświadamia w niej czytelnikom, że stworzenie odpowiedniej strategii jest niełatwą sztuką, jednak mogącą przynieść ogromne korzyści dla przedsięwzięcia.\nCzym więc jest dobra strategia? Jest to działanie, które wynika z twórczego wysiłku i szczerości wobec siebie i stojących przed firmą (lub inną jednostką) wyzwań. Rumelt opisuje 9 zagadnień, na których organizacje mogą budować swoją siłę. Zajmuje się on m.in. zagadnieniami związanymi z identyfikacją swojej przewagi konkurencyjnej, wykorzystywaniem rynkowych zmian. Przy okazji uświadamia on czytelnika, że chociaż niektóre kwestie, którymi warto zająć się w firmie, są oczywiste z teoretycznego punktu widzenia, to często zostają zepchnięte na dalszy plan - aż do momentu, gdy jest za późno.\nJednocześnie Rumelt pokazuje w swojej książce, jak NIE tworzyć strategii. Rozprawia się on z niektórymi mitami na jej temat - zwłaszcza z dość popularnym mitem o tym, że aby osiągnąć sukces, wystarczy tego mocno chcieć. Autor pisze, że rzekoma strategia często jest zaledwie listą życzeń zarządu danej firmy - a ważne są nie tylko cele, lecz także sposoby ich osiągnięcia. Według Rumelta, złą strategię definiuje także "bicie piany", czyli zawiłe opisy bez żadnych konkretów, a także nieumiejętność dostrzeżenia wyzwań stojących przed spółką. Według niego, kluczem do stworzenia dobrej strategii jest bowiem identyfikacja problemów i rozprawianie się z nimi krok po kroku.\nKsiążka będzie przydatną lekturą zwłaszcza dla osób prowadzących własne firmy oraz dla wszelkiego typu zarządzających w przedsięwzięciach. Wiele sformułowań w niej zawartych może stanowić dla nich pewną lekcję pokory.


Minister Edukacji: Płock stanie się ważnym centrum kształcenia lekarzy – PetroNews\nWe wtorek Mazowiecką Uczelnię Publiczną w Płocku odwiedził Minister Edukacji i Nauki Przemysław Czarnek. Placówka przedstawiła swoje możliwości w kształceniu na kierunkach medycznych.\nMinister Edukacji i Nauki prof. Przemysław Czarnek 15 marca złożył wizytę w Mazowieckiej Uczelni Publicznej w Płocku. Celem przyjazdu było zapoznanie się z możliwościami kształcenia lekarzy na płockiej uczelni.\nPrzemysław Czarnek zwiedził między innymi Monoprofilowe Centrum Symulacji Medycznych oraz pracownie dydaktyczne. W jednej z sal zademonstrowano ministrowi wirtualny stół anatomiczny, dzięki któremu studenci kierunków medycznych w Płocku mogą kształcić się na najwyższym poziomie.\nMinister Edukacji i Nauki nie krył swojego zadowolenia z poziomu prezentowanego przez Mazowiecką Uczelnię Publiczną. Zaznaczył, że tworzenie nowym miejsc kształcenia na kierunkach lekarskich jest kluczowe dla Polski, z racji na ogromny deficyt kadry medycznej.\n– Jestem przekonany, że od października 2023 roku Płock stanie się centrum nie tylko kształcenia pielęgniarek i położnych na bardzo wysokim poziomie, co miałem okazję zaobserwować dzisiaj również, ale stanie się ważnym centrum kształcenia lekarzy w Polsce – powiedział Minister Edukacji i Nauki Przemysław Czarnek.\nNa potrzeby wydziału lekarskiego planowane jest dalsze rozbudowanie bazy edukacyjnej Mazowieckiej Uczelni Publicznej. Minister Czarnek zaznaczył, że liczy tutaj na ponadpartyjne starania o środki z Unii Europejskiej, które pozwoliłyby na realizację tego zadania bez przesuwania funduszy z innych projektów.\nTo juz wole opracowac i stworzyc sobie autonomicznego medyka i sam w domu sie leczyc niz polegac na tych baranach xd.\nTak juz „ksztalca” nieudacznikow z sierpca a oni nawet szwow nie potrafia zdejmowac. Szkoda waszego czasu i pieniedzy lepiej zainwestujcie w ukraincow bardziej sie oplaca ;).\nTomku, zajęcia z tych przedmiotów mogłyby się odbywać np. w izbie wytrzeźwień. Pomyśl, to jest nadal tzw. zawodówka, tylko pomaturalna. PWSZ znaczy się.\nJa się zapisuję na ten kierunek ale tylko jak dziekanem wydziału zostanie słynna pani doktor z SOR z Winiar.\nCzy ktoś odpowie może, gdzie będą zorganizowane zajęcia z przedmiotów których oddziałów nie ma w Płocku, czyli np. kardiochirurgia, torakochirurgia, medycyna sądowa, endokrynologia, specjalistyczne gałęzie pediatrii, chirurgia plastyczna, transplantologia i inne? W Warszawie, Łodzi, a może tylko teoretyczne wykłady w Płocku?\nA gdzie kształcili się spece z Winiar?\nCzy słynna Marta C miała tam praktyki?\nPowstanie kierunek „STAROPOLSKIE SPOSOBY LECZENIA W „KRZYWYM ZWIERCIADLE” WIDZIANE” a dziekanem wydziału zostanie specjalista z nadania PSL.\nMatko Boska!Mamy juz slynny na cale Polske szpital na Winiarach.Tera jeszcze doloza nam centrum ksztalcenia medykow.Chyba to bedzie wzorzec jak nie leczyc ludzi.\nfelczer frontowy says:\nMinister tradycyjnie lansuje się i wygaduje piramidalne głupstwa, które sprowadzają się do wiary, że kształcenie na wysokim poziomie wystarczy zadekretować i ogłosić powstanie powiatowego uniwersytetu medycznego albo technicznego na poziomie Harvarda lub MIT.\nLokalny cwaniaczek z wyższej szkoły gotowania na gazie odkrył słabość członków tego rządu: skłonność do przychylania prowincjałom nieba, obiecywania dotacji profitów finansowych i cudów na kiju oraz lansowania się w mediach i podsunął ministrowi okazję wystąpienia w lokalnych mediach i złożenia pustej obiecanki. Minister powinien korzystać z każdej okazji do milczenia w myśl zasady pilnuj szewcze swojego zydla.\nGłową ministra powinien się zająć się jakiś szaman uzdrowiciel i radyklanie wyleczyć go z głupoty, próżności i mrzonek, najlepiej przez amputację pustego łba.\nober hiller habilitowany says:\nAby umożliwić kształcenie lekarzy na wysokim do bazy dydaktycznej wyższej szkoły gotowania na gazie należy włączyć więżę ciśnień – w pomieszczeniu ze szklanym dachem można urządzic salę operacyjną z i audytorium dla adeptów hillerstwa, szamaństwa i medycyny naturalnej


Autor: Różowy Jednorożec o 9:48 PM 19 komentarzy:\nJest mały i czarny\ni ma cudowne oko!\nChyba każdy wie już o kogo chodzi. A jak nie wie to i tak powiem. Jest to mój cudowny aparat (Canon 600D), który przyszedł do mnie wczoraj.\nWiem, wiem. Ostatnio nic tutaj nie było. Ale czekałam właśnie na tego ktosia. I wreszcie jest, nawet nie wiecie jak bardzo się cieszę. Tak naprawdę to ja nigdy nie posiadałam aparatu. Wreszcie mogę robić to co lubię, robić fajne i ciekawe zdjęcia.\nAż dziwnie robić sobie zdjęcia w tak dobrej rozdzielczości (czy jakoś tak, nie znam się!)\nTak poza tym, już niedługo wybieram się do Szwajcarii oraz na Maltę, będzie więc co fotografować i oglądać. Od teraz będzie tutaj tylko fajniej i ciekawiej!\nA, i razem z moim przyjacielem wybraliśmy się do Katowic zrobić pierwsze zdjęcia i zobaczyć jak się spisuje. Na początku trochę dziwnie się czułam, miałam wrażenie, że wszyscy na mnie patrzą. Ale później po prostu o tym nie myślałam i robiłam zdjęcia.\nZa pierwszy cel podróży wybrałam spodek. Zobaczcie jak wygląda moimi oczami.\nIdąc dalej doszłam do budynku Międzynarodowego Centrum Kongresowego. Bardzo nowoczesne i piękne miejsce, idealne do odpoczęcia na ławeczkach. :D\nZa tym budynkiem znajduje się kolejne świetne miejsce. Muzeum Śląskie. Nigdy tam nie byłam, jednak te szklane pomieszczenia robią na mnie wielkie wrażenie.\nNo i potem wróciłam już w stronę rynku i doszłam aż do Galerii Katowickiej i dworca.\nJak wam się podobają moje pierwsze zdjęcia?\nAutor: Różowy Jednorożec o 4:33 PM 58 komentarzy:\nHeja drodzy czytelnicy! (i inni)\nW tym oto pięknym czerwcowym dniu postanowiłam założyć bloga. *famfary*\nTotalnie nie wiem od czego zacząć i jak to powinno wyglądać, a więc .. może najpierw się przedstawię.\nMam na imię Marlena i pochodzę z Jaworzna, taka tam "wieś" pod Katowicami, hihi.\nCo dalej .. mam dużo zainteresowań chociaż pomimo tego, że lubię robić wiele rzeczy zwykle i tak nie robię nic (czt. siedzę przy komputerze i marnuję cenny czas) lub robię coś bardziej pożytecznego i czytam książki. Uwielbiam sagę Pretty Little Little Liars oraz The Lying Game, gorąco polecam!\nA jeśli miałabym wrócić do tych wielu rzeczy, które lubię robić jest to np. podróżowanie. Kocham zwiedzać miejsca, poznawać nowe kultury, zobaczyć jak inni ludzie żyją. No i inną moją zajaweczką jest fotografowanie miejsc, w których byłam, po krajobrazy i budynki do jedzenia jakie jadłam. Mam fioła na punkcie tego jak wyglądają zdjęcia, które zrobiłam. Muszą mi się podobać przynajmniej w 98%. Moje oczy krwawią gdy widzę rozmazane zdjęcia a do tego brzydko obrobione, fe. Nie, żebym była jakąś profesjonalistą, bo w sumie to się na tym nie znam, ale żeby były na granicy normy!\nTak poza tym lubię prowadzić zdrowy tryb życia, chociaż przyznam, że często mi to nie wychodzi bo mam wielką słabość do słodyczy. Lubię każde sporty, ale nie zniosę długo biegać.\nJeszcze z innej paczki - lubię także śpiewać i rysować, ale tylko rysować, nigdy nie potrafiłam za to malować, pędzle i farby to jak czarna magia.\nA, no i byłabym zapomniała, lubię także modę i dekorowanie wnętrz, które również muszą według mnie wyglądać estetycznie.A moda interesuje mnie od małego, każdy kto pytał małą mnie kim chcę być w przyszłości słyszał odpowiedź - modelka. Hm, nie wiem czemu ludzie wtedy się śmiali i odradzali, chociaż teraz mam inny pomysł na siebie.\nNo i to chyba wszystko co chciałam napisać. Myślę, że na sam początek nie będę wchodzić w jakieś duże szczegóły. Mogę dodać, że we wszystkim jestem amatorką i samoukiem.\nTak króciutko, jak widzę tego bloga?\nNie widzę, nie miałam konkretnego pomysłu zakładając go, ale wiem, że zawsze chciałam coś takiego robić. Chociaż myślę, że pójdę w stronę lifestyle.\nMam nadzieję, że mój pierwszy post wam się spodobał i nie wyszedł tak źle :D\nA jak wyglądały wasze początki?\nAutor: Różowy Jednorożec o 11:58 AM 37 komentarzy:


Czy mogę spożywać sodę oczyszczoną w ciąży? - HiMommy\nCzy mogę spożywać sodę oczyszczoną w ciąży?\nCzy dodawać sodę oczyszczoną do potraw w ciąży?\nMożesz używać sody oczyszczonej w trakcie ciąży, jeśli chesz ją dodać np. piecząc ciasto czy przygotowując naleśniki. Nie stosuj jednak sody oczyszczonej do popularnego, domowego sposobu na pozbycie się zgagi. Zakłada on wypicie mieszanki przygotowanej z łyżeczki sody, kilku kropel cytryny in połowy szklanki wody.\nCzy należy spożywać nasiona chia, szałwii hiszpańskiej podczas ciąży?\nNasiona szałwi hiszpańskiej, to bogactwo kwasów tłuszczowych omega - 3 tak ważnych dla Ciebie mamo i dla mnie! Dodawaj nasiona do owsianki, jogurtów czy budyniu, rób z nich pyszne puddingi. Pozwól by chwilę napęczniały. Dzięki ich możliwościąwchłaniania cieczy, możesz używać je jako zagęstnik sosów czy czamiennik jajka.\nCzy sól jest bezpieczna w ciąży?\nMożesz spożywać sól w czasei ciąży. Pamiętaj jednak, że jej nadmiar szkodzi Twojemu zdrowiu. Nadmiar soli może sprzyjać nadwadzę i otyłości. Co więcej nadmierna ilość soli może prowadzić do obrzęków ciała a one lubią się nasilać w trakcie ciąży.\nNiedobór lub nadmiar soli w diecie ciężarnej ma negatywny wpływ na rozwój nerek płodu i może prowadzić w przyszłości do wystąpienia nadciśnienia.