Jak możesz pomóc?\t- Wolontariat i praktyki\nVI Nocny Półmaraton Wrocławski PKO był bardzo zielony, ponieważ nasi zawodnicy i ekipa wspierająca — w specjalnie zaprojektowanych i zasponsorowanych zielonych koszulkach z napisem „Brat Albert Team” i wizerunkiem naszego Patrona — zaznaczyli wyjątkowo swoją obecność. W „czasówce” nasza drużyna biegaczy zajęła rewelacyjne 3. miejsce! Natomiast bez wszystkich cudownych Wspierających Wolontariuszy Półmaraton nie miałby szans się udać! Drodzy, to dzięki Waszej pracy i energii oraz świetnej oprawie muzycznej Party Majster (na drugim punkcie odżywczym na trasie) było tak niesamowicie!


Jakiego typu gadżety reklamowe mogłyby być znakomitą pamiątką z uroczystej kolacji? | Moda w najlepszym stylu\nW asortymencie agencji promocyjnych jest dużo różnorodnych gadżetów, jakie mają służyć promowaniu firmy i temu, żeby końcowy klient nie zapomniał o firmie, jaka kiedyś wyprodukowała dla niego jakiś towar lub wykonała świadczenie.\nDo takich wniosków firmy dochodziły już dawno temu, gdyż reklamy zamieszczane na pudełkach od zapałek lub zapalniczkach nie są niczym nowym.\nNiemniej jednak zapałki z nadrukiem reklamowym pozostają dosyć tanim sposobem na zostanie w świadomości klientów spółki, jaka zrobiła w przeszłości jakąś czynność dla osoby zainteresowanej. Przykładowo zapałki marketingowe są bardzo niedrogim gadżetem, więc wiele firm może sobie pozwolić na taką inwestycję.\nNakłaniamy Cię do przejrzenia kolejnego postu na zbliżony temat – tam znajdziesz ważne informacje. Więc idź do serwisu zegarki swiss alpine military sklep i ciesz się tym.\nMożna by nimi obdarować różnorodnego typu osoby, ponieważ z zapałek mogą korzystać nie wyłącznie ci, jacy palą nałogowo tytoń, ale także ci, którzy urządzają czasami w ogródku swego grilla lub tacy, którzy mają starą kuchenkę gazową bez iskrowników. Zapałki to towar, jaki mógłby być potrzebny w najmniej oczekiwanej sytuacji.\nNa uroczystej kolacji w restauracji znajdujący się na stoliku świecznik też można zapalić przy pomocy zapałek promocyjnych, które następnie można wziąć do mieszkania jako pamiątkę. Innymi słowy takie zapałki mogą być traktowane jak typowe wizytówki, jakie można dać każdemu i przy jakiejkolwiek okazji.\nTaka praktyczna forma promocji to idealne rozwiązanie nie wyłącznie dla pensjonatów czy restauracji, lecz także dla jakiejkolwiek spółki z każdej dziedziny.\nPotrzebny jest Ci link do strony (http://www.sklep.acana.com.pl/92-karma-dla-psow-alergikow), który będzie posiadał sporo skrupulatnych informacji? Zapraszamy zatem do naszej następnej witryny.\nDzięki temu, że nadruk może być wzbogacony lakierem UV, to powiększa to trwałość pudełka i umieszczonego na nim nadruku.\nTagsdom firmy towar


Gdy moje życie zostało wywrócone do góry nogami... |\nGdy moje życie zostało wywrócone do góry nogami…\n90. To nie moja bajka\nOpublikowano 5 października 2011 Autor: Kasika\nZaskoczona wpatrywałam się w Edwarda. Niepewnie zrobiłam krok do tyłu. Nie wierzyłam w to co widzę, słyszę i czuję. Czułam, że zaraz stracę równowagę. Zrobiłam kolejny krok, po czym spuściłam wzrok.\n- To nie moja bajka – jęknęłam zaciskając pięści. Pokręciłam głową i cicho się zaśmiałam. Spojrzałam na niego. Jego oczy były puste nie wyrażały żadnych uczuć. Nie klęczał już. Stał patrząc na mnie z niedowierzaniem.\nOdwróciłam się i pobiegłam do samochodu. Wsiadłam na miejsce kierowcy, a następnie odpaliłam silnik. Gdy ruszyłam drogą w stronę domu docisnęłam pedał gazu i nie zwracałam uwagi na ograniczenia prędkości. Nie wierzyłam w to co się stało. Zajechałam pod dom Cullenów. Stąd w 5 minut mogłam dobiec do siebie. Jednak co ja tam zrobię? Powinnam przenieść się do Avalonu. Muszę zacząć nowe życie. Powinnam już dawno uciec stąd. Powinnam zrobić to, gdy tylko Sebastian stanął w progu drzwi i oznajmił mi, że jestem czarownicą. Nie mam pojęcia czemu tyle zwlekałam. Chciałam zdać maturę, chociaż i tak wiedziałam, ze na studia nie pójdę.\n- Bella – usłyszałam wołanie Edwarda. Wyszedł z lasu i podszedł do mnie.\n- To nie jest moja bajka. Jesteśmy wrogami. Powinieneś zginąć – powiedziałam powstrzymując łzy.\n- Ale my się kochamy. Przynajmniej ja kocham ciebie.\n- To czyste zauroczenie. Pierwsza miłość. Nie słyszałeś o tym? – spojrzałam w jego oczy. Były puste, bez wyrazu, a mimo wszystko już nie sprawiają, że mam ochotę go dotknąć, przytulić, pocałować. To już ulotniło się jakiś czas temu.\n- Odkąd poznałam kim naprawdę jestem, to wszystko przestało mieć znaczenie. Nie kocham cię już, Edwardzie – powiedziałam cały czas patrząc mu prosto w oczy.\n- To wszystko nie ma dla ciebie już znaczenia? – spytał łamiącym się głosem. – Odmieniłaś moje życie. Sprawiłaś, że przestałem być maszyną do zabijania, która myśli jedynie o zaspokojeniu swojego pragnienia.\n- Ale nią jesteś, a ja powinnam cię zabić za to, że żyjesz. Czarodziej ma obowiązek zabić każdego wampira, którego spotka. Wampiry nie powinny żyć – powiedziałam cicho.\nDrzwi wejściowe się otworzyły i na zewnątrz wyszła Alice. Popatrzyła na nas zaniepokojona, po czym zeszła po schodach i do nas podeszła.\n- Nie rób tego – powiedziała patrząc na mnie. W jej oczach mogłam dostrzec łzy. Mi już się nie chciało płakać.\n- Lubię was. Naprawdę. Darzę was wielkim szacunkiem, ale zmieniłam się. Nie jestem już tą samą małą, biedną Bellą, która boi się własnego cienia. Przepraszam was, że tak długo to ciągnęłam. Powinnam odejść już w listopadzie.\nChciałam już się odwrócić i odejść. Zostawię tylko informacje Kate, aby się o mnie nie martwiła, a następnie pójdę do Sebastiana. Już od dawna namawiał mnie byśmy wrócili do Avalonu.\nZrobiłam krok do tyłu. Spojrzałam ostatni raz na Edwarda i Alice, po czym pobiegłam w las. Wiatr poruszał moimi włosami, a ja zgrabnie przeskakiwałam wystające korzenie i mijałam o milimetr drzewa, które rozmywały się w jedną wielką plamę.\nŻegnaj Forks. Miło było tu mieszkać, poczuć się przez chwilę szczęśliwa.\n„Życie to cykl bajek i baśni, które nie zawsze kończą się happy endem”\nKoniec jest krótki i nieszczęśliwy, ale cóż na to poradzę.\nChciałabym podziękować wam wszystkim, za czytania mojego bloga i komentowania go.\nPisząc go nauczyłam się wiele i równie wiele czeka przede mną.\nAby was pocieszyć wklejam link do mojego nowego blogu, który ruszy gdy tylko napiszę ok. 10 rozdziałów, aby naprowadzić się na właściwe tory, a później z łatwością kreować nowe, które będę pielęgnować i dbać, żeby w dniu premiery powaliły wszystkich na kolanach.\nMam nadzieje, że nie obrazicie się na mnie z powodu zamknięcia tego blogu, a może nawet niektórzy będą wdzięczni, że takie badziewie nie będzie już prowadzone.\nMówię do widzenia, ale nie żegnaj, bo może kiedyś się znów spotkamy\nOpublikowano 27 września 2011 Autor: Kasika\nZnajdowałam się na niewielkim pagórku pod jabłonią. Dookoła otaczała mnie łąka pełna kolorowych kwiatów, a dalej widoczny był las. Na horyzoncie widać było ciemną górę, której szczyt był biały i otoczony Cumulusami. W sumie to całe niebo było usiane pojedynczymi barankami, które przybierały różne kształty. Spojrzałam na nie. Po pewnym czasie zauważyłam smoka, który następnie zmienił się w psa, a później krokodyla. Następna chmura przypominała mi Disney’owski pałac księżniczek, który przemienił się później w koszyk. W pewnym momencie zobaczyła czyjąś twarz.\n- Ładnie to tak leniuchować? – usłyszałam głos. Odwróciłam wzrok i spojrzałam na przybysza, który obierał się barkiem z założonymi rękami o pień drzewa. Jego blond włosy były jeszcze bardziej rozwiane niż zwykle, a oczy błyszczały jak srebro. Był obrany w czarne jeansy i granatową koszulkę, która opinała się na wypracowanym torsie.\n- A jest jakieś prawo, które zabrania mi siedzenia pod jabłonią i wpatrywania się w niebo – spytałam wracając do przyglądania się chmurom.\n- Z tak wybitną osobą jak ja to chyba aż zaszczyt – mruknął. Prychnęłam. Sebastian odepchnął się od drzewa, a następnie usiadł obok mnie.\n- Przyszedłeś mnie męczyć, czy masz jakieś ambitniejsze plany?\n- To zależy od twoich planów – odpowiedział dyplomatycznie. Czułam jego ramię stykające się z moim ramieniem. Pod skórą czułam miłe ciepło powoli rozprzestrzeniające się na całe ciało. Podświadomie oparłam głowę na jego ramieniu. W tym momencie zawiał wiatr, a moje niesforne włosy opadły mi na twarz. Dmuchnęłam na nie chcąc je przegonić, ale to nic nie dawało. Gdy chciałam podnieść rękę, aby je zgarnąć zostałam wyręczona. Miękka i ciepła dłoń Sebastiana musnęłam mój policzek i zgarniając mi włosy. Znieruchomiałam. Nie wiedziałam, co robić. Pieszczota była miła i w głębi duchy chciałam więcej. Tak naprawdę, to pragnęłam teraz pocałować go. Poczuć smak jego ust. Cichy głos szeptał mi, że tak nie powinno być. Nie byłam w stanie go słuchać. Uczucie, które teraz mną zawładło było czymś, co nie czułam do nikogo, ani nie mogę czuć w przyszłości…\nOtworzyłam szeroko oczy. Byłam zaskoczona i głęboko oddychałam. Leżałam zakopana w pościeli w jednej z koszul Edwarda. Podniosłam się na łokciach, aby rozejrzeć się po pokoju. Byłam sama, a na szafce nocnej zauważyłam opartą o zegarek kartkę.\nJestem na polowaniu z Jasperem.\nSpojrzałam na zegarek. Zbliżała się 10. Niespiesznie wygrzebałam się z łóżka i poszłam do łazienki. Tam zmyłam resztki makijażu, jaki pozostał z wczorajszej nocy. Założyłam jeansy po czym zeszłam do kuchni, gdzie miałam sprytny plan znaleźć coś do jedzenia. Przechodząc przez salon natknęłam się na Emmetta, który oglądał telewizję oraz Rosalie i Alice, które przeglądały jakieś gazety.\n- Spadaj! – powiedziałam, gdy Emmett już otwierał usta, aby rzucić komentarz.\n- Nawet nie próbuj – powtórzyłam, gdy jednak nadal chciał coś powiedzieć.\n- Nie ręczę za siebie – rzuciłam ponownie. Tym razem dał za wygraną.\nGdy weszłam do kuchni i zajrzałam do lodówki zastałam pustki. Chwilę wpatrywałam się na kratkowane półki, po czym zamknęłam chłodziarkę. Nie mając wielkiego wyboru postanowiłam użyć czarów. Zamknęłam oczy i przypomniałam sobie instrukcje z jednej z ksiąg, które dał mi Sebastian. Po otwarciu oczu na blacie szafki kuchennej znajdowała się smakowicie wyglądająca sterta naleśników. Uśmiechnęłam się i wzięłam jeden pulchny placek. Okazał się przepyszny. Zadowolona zjadłam wszystko, co znajdowało się na talerzu, po czym jednym pstryknięciem palcami spowodowałam, że pusty talerz zniknął. Po śniadaniu weszłam do salonu i usiadłam obok Emmetta, który oglądał właśnie mecz baseballu. Zaciekawiona zaczęłam się przyglądać poczynaniom sportowców.\n- Alice jest w najbliższym czasie możliwość gry w baseball? – spytał wampir w przerwie na reklamy. Brunetka poprawiła włosy, a jej oczy zaszły mgłą. Po kilku sekundach uśmiechnęła się.\n- W przyszłym tygodniu będzie jedna burza – powiedziała zadowolona. Na twarzy Emmetta wyrósł wielki uśmiech, po czym powrócił do oglądania meczu.\n- Bello, musimy w ten weekend iść na zakupy – wtrąciła brunetka przeglądając jakieś czasopismo z modą.\n- Ale ja nie potrzebuje – powiedziałam.\n- To się jeszcze okaże – mrugnęła do mnie. Zaskoczona zmarszczyłam brwi. W tym samym momencie do domu wszedł Edward i Jasper.\n- Jak ci minął poranek? – spytał miedzianowłosy całując mnie w policzek.\n- Ni jak. Oglądam mecz baseballu, który powoli zaczyna mnie nudzić – powiedziałam.\n- No wiesz co? Ranisz moje uczucia. Jak baseball może nudzić – żachnął się Emmett.\n- A co ty na to by wybrać się na mały spacer? – szepnął mi do ucha miedzianowłosy.\n- Czemu nie – zgodziłam się, po czym trzymając się za ręce wyszliśmy z domu. Weszliśmy w las. Dookoła nas znajdowały się tylko drzewa. Zadowolona ze spokoju jaki panuje w tym miejscu wpadłam na genialny pomysł.\n- Dawno nie byliśmy na łące – powiedziałam.\n- Chcesz tam iść?\n- A czemu nie…\nChwilę później biegliśmy przez las. Przypominając sobie lekcje z Sebastianem podczas biegu wykonywałam wiele akrobacji. Robiłam salto, gdy przeskakiwałam pniaki drzew odbijałam się od rosnących w koło sosen aby pokonać większe odległości. Czasem, aż sama byłam zaskoczona swoimi zdolnościami. Tuż za mną biegł Edward, który wykonywał mniej spektakularne skoki. Gdy znaleźliśmy się na łące zadowolona weszłam w snop słońca, który ogarniał całą łąkę. Usiadłam niedaleko strumyka, po czym spojrzałam na Edwarda, który dopiero co wychodził z cienia. Jego ciało zaczęło błyszczeć się jak diament niemal oślepiając. W mgnieniu oka znalazł się obok mnie. Usiadłam po turecku i spojrzałam na niego.\nW tym samym momencie przypomniał mi się sen. Spojrzałam na strumyk opierając brodę na kolanach. Jeszcze raz przypomniałam sobie ten błysk w oku, który pojawił się u Sebastiana.\nAby uporzątkować swoje myśli użyłam sprytnej techniki. Zamknęłam oczy, po czym zaczęłam myśleć jak bym narysowała dwie bardzo dobrze znane mi postacie. Jedna z nich miała miedziane włosy, które były uczesane w swój specyficzny sposób. Zielone oczy mieniły się różnymi odcieniami, a usta były zakrzywione w uśmiechu. Druga osoba miała blond włosy, które nachodziły na oczy, które miały kolor lazurowego morza. Miał śniade policzki i szeroki uśmiech na twarzy.\n- Bella! – usłyszałam zmartwiony głos Edwarda. Dopiero po chwili zauważyłam, że wołał mnie od dłuższego czasu.\n- Przepraszam zamyśliłam się – powiedziałam mając jeszcze przed oczami twarz Sebastiana. Spojrzałam na niego i z zaskoczeniem zauważyłam zmieszanie na jego twarzy. Wyglądał na kogoś kto chciał coś powiedzieć, ale nie wiedział jak.\n- Bella… – zaczął.\nI tak to już czasem bywa, że musi nadejść koniec. To jest PRZEDOSTATNI rozdział tego opowiadania. Jak już wspominałam za jakiś czas zacznę nową opowieść. To będzie oddzielne opowiadanie, które może trochę będzie nawiązywać do tej historii, ale postanowiłam już nie bazować na żadnej książce.\nByłabym wdzięczna, gdybyście poinformowali mnie na GG, czy chcecie być powiadomieni, gdy pojawi się pierwszy rozdział nowego opowiadania.\n88. Zabawmy się po polsku\nOpublikowano 6 września 2011 Autor: Kasika\nZaczęło się normalnie. Goście przeszli na taras, gdzie czekał na nich obiad. Mieli do wyboru miedzy polskimi daniami, amerykańskimi jak i uniwersalnymi, gdzie są spotykane niezależnie od państwa. Zespół Wonderland cicho rozgrzewał się przy parkiecie. Pojedyncze brzdęknięcia docierały do gości, jednak oni zajęci rozmowami nie zwracali na to uwagi. Słońce już zachodziło i cały taras był w cieniu dzięki czemu wampiry mogły swobodnie spędzać czas z pozostałymi gośćmi. Kątem oka zauważyłam Carlisle’a i Charliego, którzy najwyraźniej znaleźli swój wspólny temat. Spojrzałam na Edwarda, który dłubał w jedzeniu udając, że je. Gdy wyczuł moje spojrzenie podniósł wzrok. Uśmiechnęłam się do niego, po czym kontynuowałam jedzenie kotleta z piersi kurczaka oraz ugotowanych ziemniaków z koperkiem.\n- Hello, hello – przywitała się Natalia, gdy opustoszały talerze. – Zaczynamy imprezę, ale najpierw zaśpiewajmy Sto lat młodej parze.\nGoście zgodnie powstali i podnieśli kieliszki. Gdy zaczęła grać muzyka wszyscy zaczęli śpiewać, a gdy stuknęli się krawędziami następnie wypili do dna.\nNadszedł czas na pierwszy taniec. Wszyscy ustawiliśmy się wokół parkietu, a na środek wyszła para młodych. Uśmiechnęli się do siebie, a gdy Natalia zaczęła śpiewać ustawili się w ramę i zaczęli tańczyć. Gdy Princessa doszła do refrenu, czas był aby dołączyć do tańczących. Świadek wyciągnął do mnie rękę w geście zaproszenia, a gdy złapałam jego dłoń wyszliśmy na parkiet i zaczęliśmy tańczyć. Po pewnym czasie coraz więcej osób zaczęło się przyłączać, aż parkiet zapełnił się całkowicie. Gdy rozbrzmiały się ostatnie takty piosenki ja i przyjaciel Mike’a Gorge, który jest drugim światkiem zeszliśmy z parkietu.\n- Wspaniały ślub – usłyszałam za sobą głos. Odwróciłam się i spojrzałam na jasnowłosego chłopaka ubranego z jasny garnitur i jasnoniebieską koszulę, która była rozpięta przy szyi.\n- Miło, że się tobie podoba – powiedziałam uprzejmie, po czym ruszyłam w stronę swojego miejsca. Niestety tak nie zbyłam Sebastiana. Poszedł za mną, a następnie usiadł na miejscu Kate. Zignorowałam go i sięgnęłam po winogrono. Kamerzysta wędrował po parkiecie, gdzie bawili się prawie wszyscy goście. Zaledwie kilka starszych osób, których stawy nie pozwalają na zbyt szybki ruch, a tym bardziej taniec, siedziało spokojnie się kiwając.\n- Może zatańczysz? – spytał Seba wpatrując się na tańczących ludzi. Orkiestra grała właśnie jakiś skoczny kawałek, jednak jakoś nie zachęcał mnie do tańca.\n- Nie chce mi się – powiedziałam, po czym sięgnęłam po butelkę wódki. Nalałam sobie jej do kieliszka, po czym zakręciłam butelkę i szybkim ruchem wypiłam zawartość kieliszka. Lekko się skrzywiłam, a następnie ponownie sięgnęłam po kolejne winogrono.\n- Chodź! – powiedział krótko Sebastian, po czym wziął mnie za rękę i zeszliśmy na parkiet.\n- Jak chcesz – mruknęłam pod nosem uśmiechając się delikatnie. Gdy znaleźliśmy się na parkiecie piosenka się skończyła. Następną piosenką okazała się jedna z moich ulubionych jaką była Grace Kelly w wykonaniu Mika(od autorki: nie mam zielonego pojęcia, czy to się odmienia). Uśmiechnęłam się pod nosem i poderwana do tańca zaczęłam cicho śpiewać razem z Maćkiem, który śpiewał tą piosenkę.\nPo kilku godzinach, gdy pierwsza fala zgonów odżyła, a kolejna jeszcze była daleka naszedł czas na oczepiny. Natalia przeczytała instrukcje do pierwszej zabawy, którą napisałam dla niej. Polegało to na tym, że po kolanie pan młody miał odszukać swoją żonę. Kilka dziewczyn po za mną i Kate w dowolnej kolejności usadowiły się w rzędzie krzeseł. Tymczasem panu młodemu zawiązywano oczy. Ja siedziałam jako pierwsza. Gdy Mike dotknął mojego kolana wstrzymałam oddech aby powstrzymać śmiech. Na każdym kolanie zatrzymywał się kilka sekund, po czym przechodził do następnego. Bez problemu odkrył kolano swojej żony. Zadowolony ściągnął opaskę i uśmiechnął się do Kate. Wszyscy zaczęli klaskać.\nKolejne zadania również przebiegały sprawnie. Po pewnym czasie nadszedł czas na ostatnie zadanie. Było to rzucaniem welonem i muchą. Na pierwszy ogień szła panna młoda z welonem, za której plecami miały się ustawić wszystkie panny.\n- A ty nie idziesz? – spytał mnie Edward, który stał obok mnie.\n- Nie wiem – mruknęłam patrząc na pchające się dziewczyny.\n- Idź, przecież nie musisz złapać tego welonu – powiedział, po czym lekko mnie popchnął w tamtą stronę uśmiechając się do mnie. Westchnęłam i podeszłam do bijących się o miejsce dziewczyn.\n- Laski przygotujcie się – powiedziała Kate, po czym odwróciła się i rzuciła welonem. Patrzyłam jak leci do sufitu, a gdy dotarł do punktu kulminacyjnego zaczął spadać. Dziewczyny zaczęły się coraz bardziej rozpychać niemal tratując wszystkich wokół. W pewnym momencie zostałam wypchnięta z całego towarzystwa i zostałam odsunięta pod ścianę. W tym samym momencie coś wylądowało mi na głowie. Sięgnęłam, aby to zdjąć, a gdy dotknęłam materiału, któraś z dziewczyn z dziką siła wyszarpnęła go podnosząc do góry. Był to nieszczęsny welon, o który biły się wszystkie dziewczyny.\n- Jest mój! – krzyknęła rozradowana dziewczyna. Nie znałam jej, więc prawdopodobnie była od strony Mike’a. Nie była ładna. Wręcz przeciwnie. Krzywo założony aparat ortodontyczny, plastikowe okulary z bardzo grubą oprawką oraz zaplątane przetłuszczone włosy były pierwszą rzeczą jaka się rzucała w oczy.\n- Przykro mi kochana, ale Iza była pierwsza – usłyszałam głos Natalii.\n- Ale jak, to! – oburzyła się dziewczyna wypluwając przy tym dużej ilości śliny.\n- Normalnie – powiedziała wokalistka, po czym odebrała jej welon i przekazała mi. Niespiesznie wpięłam welon we włosy, po czym spojrzałam na przygotowujących się do łapania muchy facetów. Stali tam również Edward oraz jego braci Emmett i Jasper, którzy prawdopodobnie byli tam po to by przeszkadzać. Dodatkowo, gdzieś z boku stał Sebastian lekko się uśmiechając. Z porównaniem z wampirami był od nich niższy i wydawał się być mniej umięśniony. Mike kiwnął na nich głową, po czym się odwrócił i rzucił muchę, która poszybowała podobną trajektorią, co welon. Chłopcy jak na zawołanie podskoczyli aby ją złapać, jednak jednemu coś nie wyszło. Wszyscy wylądowali na podłodze śmiejąc się. Załamana złapałam się za głowę.\n- Kto ma muchę? – spytał jeden z gości. Kawalerowie zaczęli rozglądać się wkoło.\n- Chyba ja – powiedział Sebastian podnosząc się. W dłoni trzymał muchę. Wywróciłam oczami i podeszłam do nowego pana młodego, który zapinał właśnie muchę. Wypiął się dumnie i spojrzał na mnie.\n- Czemu ty. Czemu ja. Co ja takiego zrobiłam – mruknęłam niechętnie idąc w stronę parkietu. Jak to było w zwyczaju mieliśmy teraz odtańczyć wolny taniec, a fakt iż złapaliśmy welon oznacza niedługi ślub, nie koniecznie z tą osobą. Jednak gdy rozbrzmiały się pierwsze takty Volveremos zespołu Volver i spojrzałam w oczy Sebastiana miałam dziwne uczucie, że tak powinno być. Spojrzałam w bok na gości. Zobaczyłam Edwarda, któremu nie podobało się to, że tańczę właśnie z Sebastianem, jednak nie okazywał tego. W którymś momencie do tańca przyłączyli się Mike i Kate, a następnie coraz to kolejne osoby. Gdy zrobiło się tłoczno odsunęłam się od Sebastiana i spojrzałam na niego.\n- Dzięki – mruknęłam, po czym poszłam w stronę odchodzącego Edwarda. Poszedł on za dom, gdzie znajdowała się niewielka altanka. Usiadł na jej skraju, a gdy podeszłam do niego nawet nie podniósł wzroku.\n- Nie rozumiem czemu jesteś zazdrosny – powiedziałam krzyżując dłonie na piersi.\n- Ja nie jestem zazdrosny – powiedział zaskoczony Edward. Wyprostował się i popatrzyła na mnie.\n- Widzę to. Nie udawaj – powiedziałam, po czym usiadłam obok niego.\n- Może i jestem, ale jakie ma to znaczenie? – spytał.\n- Jeśli dobrze pamiętam jest już 3, a o tej porze, po tylu atrakcjach ledwo co kontaktuję, więc nie zadawać mi trudnych pytań – powiedziałam przeciągając się. Byłam wyczerpana. Na szczęście wesele dobiegało końca. Część gości odsypiało już w gościnnych pokojach lub wróciło do domu.\n- Powinnaś się chyba położyć – powiedział Edward, gdy moja głowa opadła na jego ramię.\n- Tak, tak – mruknęłam przysypiając. Gdy byłam już na granicy świadomości miedzianowłosy wziął mnie na ręce i zaniósł do swojego pokoju.\nNiech zgadnę. Teraz tylko czekacie pewnie na ślub B. i E., a potem szczęśliwy happy end i żyli długo i szczęśliwie. Niestety mam dla was dwie wiadomości dobrą i złą… ale o tym w najbliższych rozdziałach.\nPrzepraszam za tak długą moją nieobecność na blogu, ale z powodu nieustannych problemów z komputerem nie mam zbyt częstej sposobności skorzystać z internetu. Na szczęście w końcu doczekałam się wizyty informatyka, który oświadczył, że problem tkwi w płycie głównej. Mam nadzieje, że po jej wymianie wszystko wróci do normy. Przynajmniej trochę. W najbliższej przyszłości nie będę dodawać często rozdziałów, ponieważ zaczął się dla mnie gorący sezon drugolicealistki, a mianowicie na dzień dobry mam już zapowiedziane dwa sprawdziany, w tym jeden roczny, mam do przygotowania dwa projekty, mam masę pracy domowej, której oczywiście nie mogli zacząć zadawać w przyszłym tygodniu, a na samym szczycie góry lodowej stoi mapówka, która niestety będzie już za dwa tygodnie. Witamy w liceum ;/ Na pocieszenie możecie odwiedzić mój drugi blog: www.kazika-ma-dzisiaj-bzika.blog.onet.pl tam znajdziecie trochę fajnych wierszy mojego autorstwa, może poprawi wam trochę czas oczekiwania na kolejny rozdział\nOpublikowano 13 sierpnia 2011 Autor: Kasika\nNastał ten dzień. Stałam właśnie w pokoju Alice w kremowej sukience przyglądając się swojemu odbiciu. Miałam podkręcone włosy, a oczy podkreślone eye-linerem i tuszem. Usta muśnięte zostały czerwoną szminką powiększając je. Sam efekt był piorunujący, jednak moja uroda nie mogła się równać urodzie panny młodej, która siedziała aktualnie w łazience torturowana przez siostry Cullen. Założyłam jeszcze czarne pantofle z zamszu i zeszłam na dół, aby sprawdzić czy wszystkie przygotowania idą dobrą drogą.\nNiegdyś salon, teraz miejsce ceremonii było ozdobione kremowymi i białymi materiałami, balonikami, wstążkami oraz bukiecikami róż. Na przeciw schodów znajdował się biały różany łuk, gdzie narzeczeni mają sobie powiedzieć tak, a po drodze stały krzesła, na których siedzieli już przybyli goście. Po prawej stronie od schodów obok przejścia na taras przygotowywał się zespół Wonderland, który został specjalnie na tą okazję ściągnięty z Polski.\n- Izka! Świetnie wyglądasz – usłyszałam głos Agnieszki, która szła w moją stronę.\n- Ty też niczemu sobie – przyznałam patrząc na jej krwistoczerwoną błyszczącą sukienkę, kończącą się w połowie ud. Włosy miała splecione w kok, a na uszach dyndały długie srebrne nitki.\n- Aż zaskakujące, że to już dziś – wtrąciła się Natalia, czyli księżniczka naszego zespołu.\n- Teraz twoja kolej – woła Agnieszka szturchając mnie w bok.\n- Chyba śnisz. Ja mam jeszcze czas – powiedziałam. W tym momencie do domu wszedł Edward. Jego włosy były rozwiane jakby przed chwilą biegł. Gdy mnie zobaczył opadła mu szczęka, a ja wywróciłam oczami i podeszłam do niego ze srogą miną.\n- A ty, czemu jeszcze nie gotowy? – spytałam.\n- Pięknie wyglądasz – powiedział, po czym ucałował mnie w czoło nie zwracając w ogóle uwagi na, to co powiedziałam.\n- Nie zmieniaj tematu, za godzinę zaczyna się ceremonia, a ty jeszcze niegotowy.\nTen tylko westchnął i popchnięty przeze mnie poszedł na piętro.\nJa w tym czasie wyszłam na taras, gdzie miało odbyć się wesele. Długie stoły zastawione i ozdobione jak należy. Parkiet wyłożony na trawę, gdzie mieli tańczyć goście. Sprzęt grający na swoim miejscu. Wszystko było gotowe i jedynie czekaliśmy na młodych.\nGdy wróciłam do salonu zauważyłam Mike’a, który witał się z kilkoma znajomymi. Zaproszeni zostali rodzina oraz znajomi Mike’a i Kate. Na moje nieszczęście pojawili się również jej rodzice, którzy byli już nieco wstawieni. Spojrzałam na zegarek wiszący na ścianie.\n„Już czas” – pomyślałam. Weszłam na piętro i zajrzałam do pokoju Alice, gdzie odbywały się ostatnie poprawki. Moja siostra wyglądała cudownie. Włosy upięte w kok, do którego był przyczepiony welon prezentowały się cudownie. Jej oliwkowa cera idealnie zgrywała się z bielą sukni.\n- Jeszcze coś niebieskiego – krzyknęła Rosalie, po czym rzuciła się po niebieską podwiązkę.\n- Oraz pożyczonego – powiedziała Alice zakładając pannie młodej diamentową kolię.\n- Gotowa? – spytałam podając jej bukiet białych róż.\n- Tak – powiedziała rozpromieniona Kate. Uśmiechnęłam się do niej szeroko, a następnie wyszłyśmy z pokoju. Alice i Rosalie szybko zeszły na dół zająć sobie miejsce.\n- Jakby co, to mnie łap – powiedziała drżącym głosem.\n- Nie bój się – pocieszyłam się i zaczęłam schodzić po schodach. Tuż za mną kroczyła Kate. Gdy tylko się pokazała orkiestra zaczęła grać rockową wersję marszu weselnego. Od pierwszej chwili Mike wpatrywał się w nią jak zahipnotyzowany. W tej chwili nie liczyło się dla niego nic innego. Gdy tylko zajęłam miejsce po lewej stronie ołtarza, a moja siostra stanęła w końcu obok swojego przyszłego męża, zapadła cisza.\n- Moi drodzy. Zebraliśmy się tu, aby połączyć tą parę węzłem małżeńskim… – zaczął pastor swoją tradycyjną mowę. Wszyscy wpatrywali się w ołtarz jak zaczarowani. Ja również. Lekko się uśmiechając cieszyłam się ze szczęścia, które spotkało moją przyrodnią siostrę. Aż dziwne, że po tylu latach uważania się za prawdziwe siostry, nagle wszystko się zmieniło.\nObserwując ich i słuchając mowy pastora zaczęłam się zastanawiać jak będzie wyglądać moja przyszłość. Zaskoczona zauważyła, że nie jestem w stanie wyobrazić sobie mnie i Edwarda za 10, 20 lat. Spojrzałam na zgromadzonych. Kilka metrów ode mnie siedział miedzianowłosy razem ze swoim rodzeństwem. Patrząc na niego zaczęłam się zastanawiać, co to jest miłość. Mimo wszystko, po za fizycznymi przyjemnościami nic innego nie przychodziło mi na myśl. Czyżby ktoś inny był mi pisany?\n- Czy ty Michaelu Newton chcesz oto pojąć tą niewiastę Katrine Swan za żonę i przyrzekasz ją kochać, po końce twojego życia, w zdrowiu i chorobie oraz, że ją nie opuścisz aż do śmierci? – zapytał pastor, a ja ponownie spojrzałam na parę młodą. Stali naprzeciw siebie wpatrując się w oczy.\n- Tak – powiedział drżącym głosem Mike.\n- A czy ty Katrine Swan chcesz oto pojąć tego mężczyznę Michaela Newtona za męża i przyrzekasz kochać, po końce twojego życia, w zdrowiu i chorobie oraz, że go nie opuścisz aż do śmierci?\n- Tak – powiedziała Kate, a po jej policzku spełzły łzy szczęścia.\n- Na mocy prawa Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Ducha Świętego ogłaszam was mężem i żoną. Możesz pocałować pannę młodą – powiedział kapłan, a po sali rozgrzmiały się brawa. Z uśmiechem na ustach przyglądałam się gościom, którzy podchodzili do nich i gratulowali im.\n„I będą żyli długo i szczęśliwie.\nMam ostatnio małe problemy z komputerem, więc nie wiem kiedy pojawi się kolejny rozdział. Mam nadzieje, że uda mi się to zrobić w przyszłym tygodniu, ale niczego nie obiecuje.\nOpublikowano 7 sierpnia 2011 Autor: Kasika\nZauważyłam, że moje opowiadanie zaczęło coraz mnie się podobać. Wiem, że powodem jest mieszanka wybuchowa Zmierzchu i Harrego Pottera. Tak naprawdę to chcę częściowo odejść od Zmierzchu i wielu innych książek na których bazowałam trochę swoją opowieść i zacząć wolne opowiadanie. Z tego też powodu napiszę jeszcze 4 rozdziały i kończę z tym. W sumie to za bardzo namieszałam.\nJednak tym którym podoba się moje opowiadanie nie mówię żegnam tylko po ostatnim rozdziale zapraszam do kolejnego bloga, który będzie czymś w rodzaju kontynuacji tego. Nie będzie to dokładnie to samo, ponieważ porzucę tam wizję Hogwartu i dyrektora-fana, a jednocześnie bohaterowie ze zmierzchu będą się nadal przeplatać przez rozdziały. Będzie to całkowicie nowe opowiadanie posiadające początek w tym blogu. Mam nadzieje, ze nie zagmatwałam. Więc jeszcze raz powtórzę w skrócie:\nPo skończeniu tego bloga, co nastąpi za cztery rozdziały powstanie nowe opowiadanie, w którym nadal będzie Bella, Sebastian i Cullenowie, nadal zostanie tam magia, ale już nie będzie taka zagmatwana, nie będzie Hogwartu.\nByłabym wdzięczna za wypowiedzenie się na temat mojego pomysłu wszystkich, którzy czytają.\nJeśli ktoś nie chce być już więcej powiadamiany niech napisze mi to na gg.\nZ powodu aktualnego braku pomysłu na nazwę nowego opowiadania byłabym wdzięczna za małą pomoc. Możliwa nagroda .\nOpublikowano 4 sierpnia 2011 Autor: Kasika\n- Hm, Harry Potter. Dyrektor szkoły jest jego wielkim fanem. Sam nawet karze nazywać się profesorem Dumbledor’em…\n- A, co mnie to obchodzi – przerwał mu brutalnie Edward. Sebastian spojrzał na wampira, który właśnie wyglądał przez okno. Miał zmartwiony wyraz twarzy, który odbijał się w ciemniejącej tafli szyby.\n- Nie martw się, jak kocha to wróci – mruknął chłopak.\n- Masz jeszcze jakieś genialne teksty – warknął wampir łypiąc wilkiem na blondyna.\n- Ehm. Elizabeth też przez to przechodziła i mimo wszystko przeżyła – powiedział czarodziej przeglądając dalej książki nie zwracając uwagi na poddenerwowanego rudzielca.\n- Elizabeth? Twoja dziewczyna – spytał zaskoczony wampir.\n- Nie – zaśmiał się Sebastian. – To siostra bliźniaczka Izy – odpowiedział biorąc do ręki jedną z książek stojących na półce. Obejrzał ją, przeczytał streszczenie na okładce, po czym niezaciekawiony odłożył na miejsce. W tym samym momencie jego wzrok przykuła sterta starych, rozwalonych notatników leżących na dolnej półce szafki. Chłopak przycupnął i wyciągnął jeden z nich. Okazały się to być szkicowniki Belli wypełnione różnorodnymi dawnymi rysunkami. Od szkiców ołówkiem, po różnokolorowe pejzaże. Z radością zauważył, że kilka przedstawiały krajobrazy jego rodzinnego państwa. Wyspa z lotu ptaka, zamek, szkoła. Mimo, iż nigdy nich nie widziała oddała tym miejscom wszystkie szczegóły. Od rosnącego bluszczu na murach budowli, po zabawę światła, które załamywało się od okien.\n- Heeej – powiedziała niepewnie Kate, która weszła do pokoju. Rozejrzała się po nim przyglądając się to Edwardowi, to Sebastianowi. – Gdzie Bella?\nCzarodziej odłożył szkicownik i odgarnął włosy z czoła, po czym podszedł do dziewczyny.\n- Iza zmieniła się w panterę i aktualnie biega gdzieś po lesie odkrywając swoje nowe zdolności – powiedział lekkim tonem blondyn. Za nim dało się słyszeć odgłos irytacji. Kate natomiast wpatrywała się na Sebastiana z niedowierzaniem i niepewnością, jednak po chwili na jej twarzy pojawiło się zrozumienie. Kate kilka miesięcy temu dowiedziała się o drugim świecie, który istnieje na Ziemi. Trudno było jej w to uwierzyć, ale mimo wszystko przyjęła spokojnie wieść, że chłopak dziewczyny, którą była dotychczas jej siostrą jest wampirem, że sama Izabella jest czarownicą, a wszystko toczy się wokół jakiejś bajkowej tendencji, w którą trudno uwierzyć.\n- Coś kiedyś wspominała o tym, że jest naznaczona przez zmiennokształtnego – powiedziała, po czym wyszła z pokoju zostawiając chłopaków samych.\nBlondyn ziewnął i potrząsnął głowa wracając do przeglądania notatników Belli.\n- Słyszałeś o czymś takim jak prywatność? – spytał Edward patrząc na czarodzieja. Chłopak nie odpowiedział ignorując zaczepkę wampira. Od dzieciństwa było mu wpajane, aby zabijać każdego napotkanego wampira. Miał nawet kilku zabitych na swoim koncie. Niedługo skończy naukę w Akademii, po czym rozpocznie pracę w armii u boku królowej. Wieki temu bycie czarodziejem wiązało się z uprawianiem czarów, pędzeniem eliksirów i robienie innych różnych rzeczy, które często słyszało się w bajkach. Jednak to było do czasu. W którymś momencie z niewyjaśnionych przyczyn zaczęła się wojna, która trwa od dłuższego czasu. Nikt nie jest w stanie powiedzieć jak ona się zaczęła, co było tym zapalnikiem oraz kiedy się zaczęła.\nW pewnym momencie zatopiony w swoich myślach, przeglądając prawdopodobnie najstarszy szkicownik charakteryzujący się lekko zżółkniętymi kartkami, które ledwo trzymały się grzbietu okładki, znalazł kolorowy rysunek przedstawiający salę tronową. Zadziwiło go jak perfekcyjnie oddane były każde szczegóły. Słaby blask bijący ze złotego tronu ozdobionego szkarłatnymi poduszkami. Przed nim stała królowa. Jej twarz jak zwykle była bladą maską niewyrażająca żadnych emocji. Ciemne puszyste włosy zaplecione w warkocz okalający głowę jak aureola utrzymywały wielką koronę ozdobioną szlachetnymi kamieniami.\nPoderwał nagle głowę zaskoczony dźwiękiem otwierania okna, jednak był to jedynie Edward, który wyskoczył przez nie. Odłożył niepewnie notatnik na miejsce i zamknął okno. Po ciele przeszedł mnie dreszcz zimna. Podszedł do łóżka i usiadł na nim. Trochę martwił się o Bellę i postanowił nie opuszczać posterunku tak jak jego dotychczasowy towarzysz. Oparł głowę o zagłówek i wpatrywał się w ciemniejące pomieszczenie. Nawet nie zauważył kiedy jego oczy same się zamknęły.\nWyczerpana i brudna wracałam do domu. Byłam już w ludzkiej postaci, a każdy krok zdawał mi się być tym najgorszym. Gdy w końcu wdrapałam się na piętro i zamknęłam za sobą okno byłam szczęśliwa, że mogę w końcu się położyć. Brzask był bliski. Po krótkim prysznicu i przebraniu się w pidżamę ledwo żywa zakopałam się pod kołdrą, po czym szybko usnęłam. Spałam twardym snem. Po kilku godzinach wtulona w tors Edwarda powoli się wyburzałam. Było mi miło i ciepło. Nie miałam najmniejszej ochoty otwierać oczu i wracać do rzeczywistości. Jednak coś mnie zaniepokoiło. Od kiedy Edward jest ciepły i miękki? Zaskoczona otworzyłam oczy i pisnęłam odskakując jak oparzona. W miejscu gdzie wydawało mi się miał zajmować się Edward leżał Sebastian, który dotychczas słodko spał. Jednak teraz lekko się poruszył i przekręcił na bok. Przeciągnął się i otworzył oczy.\n- Co tak piszczysz? – spytał zachrypniętym głosem. Jego włosy w nieładzie i posklejane powieki dodawały mu uroku, jednak nie przejął się wcale faktem, iż spaliśmy w jednym łóżku. W momencie gdy już miałam coś powiedzieć kątem oka zobaczyłam ruch. Zaskoczona odwróciłam szybko głowę i pisnęłam zlatując z łóżka.\n- Co to kurwa! Schronisko dla obłąkanych?! – wrzasnęłam podnosząc się na nogi.\n- Iza, spokojnie. To, że spaliśmy bok w bok nie oznacza, że do czegoś doszło. A po za tym strasznie się rzucasz w nocy. Nawet nie wiesz ile siniaków przez ciebie mam – żachnął się Sebastian siadając na brzegu łóżka i masując obolałe ramię. Jego pomięta koszulka opinała się na jego torsie za każdym razem gdy brał wdech.\n- Co się w ogóle wczoraj działo? – spytałam skołowana. Miałam lekką migrenę i całkowitą pustkę w głowie.\n- Doszło do twojej przemiany i uciekłaś do lasu, a my na ciebie czekaliśmy. Edward w którym momencie się urwał, a ja nie spałem kilka dni, więc przysnąłem.\n- Gdybym wiedział, co zastam prawdopodobnie bym nie wychodził – warknął w końcu Edward, który łypał na niego kwaśno.\n- Oj, Edziu, nie bądź zazdrosny. Przecież do niczego nie doszło – zaczął droczyć się z nim Seba.\n- Jeśli chcecie się migdalić proszę na zewnątrz. Sio! – powiedziałam popychając obu panów w stronę okna, które było otwarte. Edward posłusznie wyskoczył przez nie jednak czarownik się ociągał, chcąc nadal spać. W końcu wkurzona wypchnęłam go przez okno, jednak gdy usłyszałam jego jęki przestraszona wyjrzałam przez okno zobaczyć, czy mu nic nie jest.\n- Stary, mógłbyś się usunąć. Przynajmniej miałbym miększe lądowanie – powiedział Seba, który otrzepywał się z piachu. Pokręciłam głową i zamknęłam za sobą okno. Upewniając się, czy na pewno nikt więcej się tu nie przypałęta przykryłam się kołdrą i wróciłam do spania.\nMam nadzieje, że humorystyczny akcent zauważony i tylko poprawił wam jeszcze humory w te piękne słoneczne dni.\nTak a propo waszych komentarzy. Nie martwcie się dla Sebastiana jest inna wybranka serca ;P\nOpublikowano 28 lipca 2011 Autor: Kasika\nSłońce powoli budziło się do życia. Leżąc w pełni ubrany na łóżku wpatrywał się na zmieniające kolor niebo. Wysokie okno było otwarte, a kwietniowy wiatr bawił się białymi firankami, które wisiały w oknie. Już niedługo wróci do Avalonu, gdzie cały czas jest ładna pogoda i jedynie czasami względem pory roku pada deszcz lub śnieg. Jest to spowodowane przez wytworzony mikroklimat, dzięki ciepłym prądom Atlantyku.\nGdy słońce pokazało się w całej krasie oświetlając budzące się do życie miasteczko Forks chłopak podniósł się i zamknął okno. Na bosaka poszedł do kuchni i otworzył lodówkę. Kilka puszek piwa i coli, resztki lasagne oraz niedojedzona pizza, to jedyna zawartość jaką w chwili obecnej prezentowała.\nNie mając dużego wyboru wyciągnął kawałek pizzy i włożył ją do mikrofali. W Avalonie dbają o zdrowe żywienie. Tam nie ma pizzerii, czy McDonaldów, gdzie ludzie objadają się pustymi kaloriami. Dlatego to własnie on się zgodził na przyjazd tu, w celu ściągnięcia Izy do kraju.\nGotową pizzę wziął do ręki i zjadł wpatrując się na okno, za którym wyjątkowo w tym mieście świeciło słońce.\n„Nie będzie Cullenów” – zauważył Sebastian dokańczając pizzę. Podszedł do wieszaka, pod którym stały jego starte trampki. Założył je, a następnie wziął plecak i wyszedł z domu zatrzaskując za sobą drzwi. Podszedł do motoru i upchnął plecak w schowku pod siedzeniem, po czym założył kask i odpalił silnik. Czarna maszyna zawarczała, po czym wioząc blondyna na swoim grzbiecie skierowała się ku szkole.\nIdąc na pierwszą lekcję czuł na sobie wzrok dziewczyn, jednak on nie zwracał na nie uwagi. Jego myśli były skierowane wokół ciemnowłosej dziewczynie, która potrafiła odgonić ciemne chmury z jego życia. Wszedł do sali matematycznej i usiadł obok Belli, która była siostrą bliźniaczką wybranki jego serca.\n- Hej, co tam? – spytał neutralnie, zaczynając rozmowę.\n- Edward pojechał w góry – mruknęła smutna dziewczyna. – A po za tym ślub Kate jest już w tą niedzielę, a ja czuję się jakbym to ja miała go brać.\n- Nie przejmuj się. Edek wróci zanim się obejdziesz, a ślub to ględzenie o miłości, wierności i innych pierdółkach, które są tylko po to by przez następne kilka godzin bawić się i upić – powiedział chłopak.\n- Potrafisz podnieść na duchu – powiedziała z sarkazmem Iza.\n- Na mnie zawsze możesz liczyć – przyznał. – Ale po tym ślubie będzie tylko bliżej do powrotu do domu.\nIza spojrzała na niego zaskoczona.\n- Czemu jesteś przeciwko ślubom? – spytała.\n- Nie jestem przeciw, nie przepadam tylko za tego typu obrzędami…\n- To czarodzieje inaczej się pobierają?\n- Jak łatwo można się domyślić u nas za wszystkim stoi magia. U nas pierwszy pocałunek tworzy pewną w rodzaju wieź, którą trudno zerwać, narzeczeństwo to wyznanie dogłębnej miłości, a ślub to ceremonia podczas, której młoda para wymienia się medalikami, czy czymkolwiek, co mozna nosic przy sobie. Te medaliki są zaczarowane. Są moczone w specjalnej mieszance ziół razem z krwią obojga kochanków i są to bardzo silne czary miłości. Po tym nie można w żaden sposób rozdzielić zakochanych.\n- Dziwne – mruknęła, po czym spojrzała na nauczyciela, który właśnie wszedł nauczyciel.\n- Sprawdziłem wasze prace – powiedział siadając za biurkiem.\n- Nareszcie – jeden z uczniów westchnął.\n- Arthur, weź rozdaj prace – mruknął nauczyciel, podając prace chłopakowi z pierwszego rzędu. Chłopak posłusznie wziął od niego prace i zaczął lawirować między ławkami podając kolejne prace. Sebastian spojrzał na Bellę, która zamyślona szkicowała coś w zeszycie. Zerknął jej przez ramię, aby przyjrzeć się malunkowi.\n- Kubek kawy? – zauważył.\n- Masz problem? – warknęła patrząc na niego złowrogo.\n- Bella dostała jedynkę – krzyknął chłopka, który rozdawał prace. W klasie podniósł się gwar, a zaskoczona właścicielka pracy wpatrywała się osłupiała na Arthura. Jeden z klasowych mięśniaków podszedł do niego i wziął od niego pracę.\n- Nasz kujonek nie zaliczył pracy – zanucił pokazując wszystkim pracę. Iza gwałtownie wstała przewracając krzesło. Podeszła do chłopaka i wyrwała mu kartkę z dłoni.\n- A z tego ci mi wiadomo, ty nie zaliczasz roku – warknęła, po czym obróciła się na pięcie i ponownie usiadła przy ławce. Pochmurna przyglądała się pracy wyszukując jakichkolwiek pomyłek nauczyciela. Z ciekawością Sebastian przyglądał się jak wykłóca się z nauczycielem w sprawie jakiegoś zadania. Po którejś nieudanej próbie opadła na krzesło obok niego. Minę miała nie tęgą, jednak zachowała zimną krew i schowała pracę do zeszytu. Wiedział, gdzie spędzi wieczór. Będzie przygotowywać się do poprawy.\nKolejne lekcje były równie pechowe. Załamana dziewczyna na kolejnych lekcjach dostawała napomnienia od nauczycieli. Bella nie wyglądała najlepiej. Czekała tylko na długą przerwę, gdy w końcu będzie mogła odsapnąć. Przemyśleć.\nPo ostatniej lekcji przed przerwą na lunch Sebastian wolnym krokiem szedł przez szkołę kierując się do stołówki. Czuł spojrzenia dziewcząt. Kilka zachichotało, w momencie gdy na nie spojrzał. W którymś momencie drogę zastąpił mu kapitan szkolnej drużyny footballu.\n- Zastępujesz mi drogę – powiedział spokojnie Seba. Dryblas zarechotał niemiło i zbliżył się do niego.\n- To raczej ty zastępujesz mi drogę – burknął wypinając pierś, pokazując jaki to on nie jest. Sebastian uniósł jedną brew. Rozśmieszały go te wszystkie popisywania się przed dziewczynami. Gdyby spotkali się sami na ulicy, przeciwnik wcale nie byłby taki z siebie pewien.\n- Powiedziałem rusz się! – warknął. Rozmowy wokół nas ucichły, a większość twarzy zwróciła się ku nam przyglądając się wszystkiemu z zaciekawieniem. Niektórzy nawet wyciągnęli telefony, aby nakręcić całe zamieszanie.\n- Nie widzę problemu żebyś sam mnie ominął – powiedział spokojnie blondyn patrząc się cały czas w oczy przeciwnika.\n- Ktoś tu chyba chce wpierdol – zaśmiał się jeden z kolegów dryblasa.\n- To, co standardowe bicie? – spytał ze śmiechem w głosie alfa.\n- To, że jesteś dwa razy większy ode mnie nie świadczy o tym, że jesteś dwa razy silniejszy – zauważył Sebastian. Ciągle miał spokojną kamienną twarz. Czuł się trochę znudzony sytuacją, ale wiedział, że szybko się skończy.\nDryblas poczerwieniał na twarzy, a następnie zamachnął się pięścią celując w podbródek blondyna. Chłopak leniwym ruchem ręki złapał jego pięść blokując atak.\n- Prowizoryczny prawy sierpowy w podbródek. Cios bardzo prosty do blokady, a kontratak nie wymaga nawet wielu siły – powiedział, po czym wykręcił mu rękę, a następnie popchnął w stronę szafek. Napastnik uderzył głową w szafkę pozostawiając po sobie wgniecenie. Gdy się wyprostował zmrużył oczy i szybko naparł na Sebastiana chcąc go staranować. Blondyn zrobił mały krok w bok, a dryblas przeleciał obok niego zatrzymując się na kolejnych szafkach. Od widowni dało się słyszeć dławiony śmiech, jednak mięśniak nie miał zamiaru dawać za wygraną. Nie pozwoli aby jakiś chłoptaś podważał jego autorytet w szkole. Nachylił się do przodu jak byk gotowy do ataku, po czym ruszył biegiem na blondyna.\nTymczasem korytarzem przechodził dyrektor. Zainteresowany zbiegowiskiem podszedł do niego. Przepychając się między uczniami starał się dostrzec cokolwiek. Gdy w końcu przedarł się przez tłum zobaczył stojącego pośrodku blond chłopaka, który stał do niego tyłem. W momencie gdy na niego spojrzał ten zrobił krok w bok, a przez miejsce w którym jeszcze przez chwilę stał przebiegł chłopak, który chciał go staranować. Na nieszczęście dyrektora rozpędzony mięśniak biegł na niego i zanim zdołał zrobić krok w bok dryblas głową uderzył go w brzuch, po czym ścięci z nóg potoczyli się po podłodze.\n- James! – wrzasnął dyrektor podnosząc się z podłogi. – Do mojego gabinetu i to już!\nPrzerażony dryblas ze zwieszoną głową skierował się we wskazanym kierunku, a dyrektor rozejrzał się po korytarzu. Zbiegowisko znikło wraz z blond chłopakiem, który robił unik. Dyrektor pokręcił głową i ruszył do swojego gabinetu, pod którym czekało na niego kilku oprychów, którzy między innymi próbowali zapchać kibel w łazience, zabierali zeszyty koleżankom, czy rzucali papierkami po korytarzu.\nPrzepraszam, że musieliście czekać a ten rozdział tyle czasu, jednak rzeczy martwe są wredne i bez serca. Od dłuższego czasu miałam problem z komputerem, aż w końcu odmówił posłuszeństwa i niestety musiałam oddać do naprawy. To już nie moja wina, ze tyle to trwało.\nOpublikowano 10 lipca 2011 Autor: Kasika\n- Ziemia do Belli – pomachała ręką przed moimi oczami Alice. Wyrwana z letargu zamrugałam kilka razy. Spojrzałam na wampirzycę pytająco.\n- Co ty dzisiaj taka zamyślona? – spytała Rosalie, która siedziała obok Alice. Byliśmy aktualnie w stołówce. Gwar jak zwykle roznosił się po sali. Przetarłam kąciki oczu i westchnęłam.\n- Pełnia się zbliża. Nie wysypiam się dobrze – powiedziałam otwierając puszkę Pepsi, którą do tej pory się bawiłam\n- Pełnia, mhm – mruknął Emmett. Wywróciłam oczami i upiłam łyk coli.\n- Byłbym wdzięczny, gdybyś nie wypowiadał głośno swoich myśli – warknął Edward. Moje spojrzenie przepłynęło na innych uczniów spędzających miło czas na przewie.\nNagle zauważyłam sylwetkę Sebastiana, która nikła za drzwiami sali.\n- Zobaczymy się później – bąknęłam i już biegłam za blondynem. Daleko nie poszedł, gdy wyszłam ze stołówki wpadłam na niego, gdyż on wiązał sznurowadła.\n- Nie zabij się – powiedział podając mi dłoń i pomagając wstać.\n- To nie zbyt trudno tracąc kontakt z rzeczywistością – mruknęłam otrzepując się z brudu i kurzu.\n- Nic dziwnego. Dzisiejszej pełni przemienisz się – powiedział lekkim głosem. Zaskoczona spojrzałam na niego.\n- Przemienię? – powtórzyłam.\n- No tak. Jesteś chyba naznaczona przez zmiennokształtnego – powiedział dotykając mojego brzucha w miejscu, gdzie miałam znamię w kształcie łapki. – Jestem bardzo ciekawe jaki gatunek zwierząt przyjmiesz.\n- Gatunek? To nie zmienię się w wilka?\n- Może tak, jednak ty masz bardziej kocią naturę – odpowiedział.\n- Spoko – mruknęłam. Szliśmy chwilę w milczeniu, po czym przystanęliśmy obok mojej szafki. Wymieniłam książki i zatrzasnęłam ją, a w tym czasie Sebastian stał oparty obok przyglądając się mi. Wyglądał jakby się nad czymś zastanawiał. Po chwili zamknął oczy wykonując ledwo widoczny ruch głowy. Stanął twardo na nogi i uśmiechnął się.\n- Idziemy? – spytał. Kiwnęłam głową i poszliśmy w stronę sali od angielskiego.\nGdy wróciłam do domu zmęczona powlokłam się do swojego pokoju. Edward miał przyjść za kilka minut, więc do tego momentu postanowiłam się trochę zdrzemnąć. Gdy tylko przyłożyłam głowę do poduszki zamknęłam oczy i odpłynęłam w świat marzeń i snów. Obudził mnie dopiero przeszywający ból, który ogarnął mój kręgosłup. Zachłysnęłam się powietrzem. Katem oka zauważyłam ruch. Spojrzałam tam i uradowana zauważyłam Edwarda.\n- Jak tam? – spytał posyłając mi jeden z jego firmowych uśmiechów. Usiadłam i poklepałam miejsce obok. Wampir bez namysłu zajął miejsce obok mnie. Oparłam się o jego ramię. Był mokry. Z jego włosów skapywała woda, a bluzę miał wilgotną. Padało. Siedząc tak wpatrywałam się w deszcz dudniący w szybę okna. Westchnęłam tęskniąc za wiosennym słońcem.\nNagle przeszedł mnie przerażający ból w klatce piersiowej. Łapczywie zaczerpnęłam powietrze do płuc i zgięłam się w pół.\n- Bella! Bella! – słyszałam nawoływanie Edwarda. Czułam jak moje ciało pulsuje bólem. Czułam przyspieszające tętno w skroniach i szyi, które niemal rozrywało moje tętnice. Przetoczyłam się na podłogę i w konwulsjach starałam złapać oddech.\n- Dzwoń do Sebastiana – wychrypiałam. Ryjąc pazurami w podłodze czułam jak każdy kawałek mojej skóry płonie. Kątem oka, zamglonym wzrokiem zauważyłam jak Edward podchodzi do szafki nocnej, na której leżał mój telefon.\n- Cześć, tu Edward. Z Bellą się coś dzieje – powiedział. Chwilę posłuchał, co ma do powiedzenia Sebastian. – … przemienia się? – spytał w końcu zaskoczony. – …ok – zakończył rozmowę i odłożył telefon. W tej chwili z mojego gardła wydobył się ryk, a moje kości zaczęły się gdzieniegdzie kurczyć lub wydłużać. Ze skóry wyrastała mi ciemna sierść, a z każdą minutą przemiany bolało coraz mniej. W pewnym momencie przestałam się zmieniać, a mój oddech zaczął się wyrównywać. Nie byłam już człowiekiem. Stałam na czworaka, porośnięta sierścią. Zmieniłam się. Spojrzałam na Edward, który wpatrywał się we mnie z wybałuszonymi oczami. Zaciekawiona podeszłam do lustra znajdującego się na drzwiach szafy. Widok jaki zastałam w pierwszej chwili mnie przeraził. Przedstawiał czarną panterę ze wściekle zielonymi oczami. Z zaskoczeniem zauważyła, że nie czułam się obco w tym ciele. Przeciągnęłam się leniwie i spojrzałam na Edwarda. W tym momencie otworzyło się okno, a do środka weszła czarna sylwetka. Sebastian rozejrzał się po pokoju. Gdy jego wzrok przeszedł na mnie, oczy lekko się rozszerzyły.\n- Wow, Izka. Nowa fryzura? – spytał unosząc jeden kącik ust do góry.\n- „Bardzo śmieszne” – pomyślałam wywracając oczami.\n- Wiem, że dzikie koty to twoje ulubione danie zaraz po krwi ludzkiej, więc lepiej będzie jak stad pójdziesz – powiedział Sebastian do Edwarda, który dziwnie skulony siedział na fotelu przy biurku.\n- Poradzę sobie – warknął zerkając na niego ponuro.\n- Ok. W takim razie, Izo – powiedział Sebastian wskazując na otwarte okno. Spojrzałam na niego zaskoczona. Ten pokręcił głową.\n- Jako nowa zmiennokształtna powinnaś poznać swoje możliwości, a nic w tym lepiej nie pomaga jak spacer po lesie.\n„Trzeba się poznać” – powiedziałam podchodząc do okna. Wskoczyłam zgrabnie na parapet i spojrzałam w dół. Wzięłam wdech i skoczyłam. Trwało to chwilę, a gdy moje łapy dotknęły podłoża lekko ugięłam je amortyzując upadek.\n- Zostaw ją. Potrzebuje trochę samotności. Wróci nad ranem – powiedział Sebastian zastępując Edwardowi drogę. Blondyn chwilę popatrzył na miedzianowłosego, po czym podszedł do półki z książkami.\n- A, co mnie to obchodzi – przerwał mu brutalnie Edward.\nNie słuchając dłużej, co mówią odwróciłam się przodem do lasu i spojrzałam w jego czerń. Srebrny blask księżyca padał na moją sierść, która zdała się połyskiwać jak czarny szafir. Odepchnęłam się tylnymi łapami i pobiegłam. Przemieszczałam się dość szybko. Mięśnie pracowały automatycznie, bez potrzeby ingerowania myślą. Łapy niemal nie dotykały podłoża dając uczycie lekkości.\nBiegłam przed siebie nie zastanawiając się gdzie. Teraz pracowała moja podświadomość. Oddawałam się całkowicie instynktowi, który kazał mi teraz biec. W końcu dobiegłam do polany, na którą swego czasu często przybywałam. Ostatni raz byłam tu na jesieni na treningu moich umiejętności, który prowadził Sebastian.\nPodeszłam do strumyka płynącego przez nią. Spojrzałam w wodę. Byłam nadal panterą, a nad moją głową unosiła się okrągła tarcza księżyca. Wpatrując się tak w swoje odbicie zaczęłam myśleć nad tym, czy mogę zmieniać się w inne koty. Przymknęłam oczy, a gdy otworzyłam je ponownie, bez uczucia bólu, zmieniłam się w czarnego dachowca. Uśmiechnęłam się do siebie, po czym zaczęłam przybierać coraz to wymyślniejsze postacie. Puma, tygrys biały, lwica, ryś. Po pewnym czasie powróciłam ponownie do postaci czarnej pantery. Noc dochodziła końcowi. Pierwsze promienie światła sprawiły, że niebo z granatowego zmieniło się w jasno niebieskie. Nie chciałam wraca, jednak wiedziała, że Edward się martwił. Westchnęłam.\n„Przyda mi się jakaś książka o zmiennokształtnych” – pomyślałam kierując się powoli ku lasowi.\nSorki za opóźnienie, ale miałam urwanie głowy w tym tygodniu. Najpierw byłam na tenisie, później musiałam zając się młodszym bratem, a na końcu wylądowałam u moich znajomych… Cóż, napisałam jeden rozdział do przodu, więc mam nadzieje, że następny dodam wcześniej.\n83. Historia Rosalie\nOpublikowano 2 lipca 2011 Autor: Kasika\n- Cześć Bella – przywitała się Alice. Gdy weszłam do pokoju była pochylona nad beżowym materiałem, a jej długie brązowe włosy opadał tworząc ścianę między nią, a światem zewnętrznym.\nZ uśmiechem podniosła głowę i odgarnęła włosy do tyłu.\n- Twoja sukienka jest gotowa do przymiarki – poinformowała mnie podnosząc do góry beżowy materiał. Sukienka była skromna, jednak gustowna i elegancka. Z reguły nie nosiłam jasnych rzeczy, jednak ta sukienka była na specjalną okazję – ślub Kate, na którym mam być druhną.\nWzięłam sukienkę i ją założyłam. Gdy uporałam się z suwakiem podeszłam do lustra i przyjrzałam się sobie.\nDługie kasztanowo-brązowe włosy lekkimi falami opadały mi na ramiona, a nigdy nie będąca w ładzie grzywka opadała na moje duże szare oczy. Moja cera była o kilka tonów jaśniejsza od sukienki, która opinając się na moim ciele uwydatniała moją anorektyczną sylwetkę. Na szczęście pod nią nie było widać aż tak moich wystających żeber oraz kości biodrowych.\nObróciłam się przyglądając się sobie z każdej strony.\nBeżowy matowy materiał był zwykłą małą beżową bez ramiączek, ze zwężonym dołem. Wystarczyły jeszcze do tego czarne lakierki i kilka ciemniejszych dodatków, po czym mogłabym spokojnie iść na ślub.\n- Jesteś cudotwórczynią – powiedziałam z uśmiechem na ustach, odwróciłam się do wampirzycy przeszłam się jak zawodowa modelka.\n- No, no. Ładna sukienka – usłyszałam czyjś głos. Spojrzałam na drzwi, w których stał Jasper oparty o framugę.\n- Przestali się już kłócić? – spytałam nasłuchując.\n- Tak. Rosalie siedzi już w swoim pokoju, a Edward nadal jest w salonie – powiedział spokojnie, po czym wycofał się i zniknął.\n- Nie martw się. Ich „kłótnie” to normalka – zachichotała Alice i Jasper wyszedł z pokoju. Gdy tylko zostałyśmy same sięgnęłam po suwak.\nZamknęłam drzwi do pokoju Alice i poszłam w stronę schodów, aby poszukać Edwarda. Jednak gdy mijałam jedne z drzwi usłyszałam czyjś szloch. Zaskoczona podeszłam do drzwi i lekko zapukałam. Gdy usłyszałam ciche „proszę” nacisnęłam klamkę i niepewnie pchnęłam drzwi. Za nimi znajdował się sporej wielkości pokój. ściany były w kolorze kości słoniowej z białymi akcentami podobnymi, do tych które można spotkać w pałacu Wersalskim w Paryżu. Na suficie znajdowały się freski i wielki kryształowy żyrandol. Gdzie niegdzie znajdowały się meble takie jak toaletka, półka z książkami itd. W centralnej części pokoju znajdowało się wielkie łoże, które wielkością przypominało połowę boiska do koszykówki. Na nim leżała Rosalie z głową w poduszce. Trzęsły jej się ramiona. Widać było, że jest w rozpaczy. Obrazek przypominał komnatę księżniczki, która zakopana w poduszkach leżała na łóżku.\n- Co się stało? - spytałam opiekuńczo. Podeszłam do niej i usiadłam na brzegu łóżka. Wampirzyca przestała szlochać i podniosła głowę by na mnie spojrzeć.\n- Nic, tylko lamentuję po przebytej kłótni - powiedziała. – Nawet nie wiesz jak ci zazdroszczę.\n- Czego? – zaśmiałam się.\n- Życia – powiedziała.\n- Popieprzonego życia nastolatki, która ma chłopaka wampira i od mniej więcej pół roku nie wie kim jest?- spytałam.\n- Nie tylko ty miałaś popieprzone życie. Ja też pochodziłam z bogatej rodziny, która nie interesowała się tobą, no chyba, że aktualnie szukali mi bogatego kandydata na męża. Za moich czasów wychodziło się młodo za mąż. Ja miałam 17 lat, gdy ojciec przyprowadził do mnie chłopaka, arystokratę. Był chętny, ponieważ nawet jako człowiek byłam dość atrakcyjna. Pobraliśmy się tuż po moich 18 urodzinach. Mieliśmy huczne weselisko, które organizowali moi teściowie. Niestety było wszystko w porządku do momentu aż się nie okazało, że jestem bezpłodna. „Dziewczyna, która nie jest w stanie urodzić pierworodnego powinna zginąć” – głosił obyczaj. Wyrzucili mnie na ulicę wykrzykując, że jestem czarownicą, pomiotem szatana. Ludzie podnieśli wrzawę, po czym zaczęli rzucać we mnie kamieniami. Traktowali mnie jak wyrzutka.\nNa szczęście przechodził tędy Edward. Zauważył mnie i usłyszał w moich myślach, że jestem niewinna. Stanął w mojej obronie. Zaczął wykrzykiwać, że zaszła pomyłka, że mnie wrobiono. Nie słuchali. Zaczęli nawet rzucać z niego. Był wampirem, więc nie czuł bólu. Półprzytomną zabrał mnie stamtąd i zaniósł do domu. Tak czy siak bym umarła. Straciłam zbyt wiele krwi. Carlisle, Esme i Edward postanowili mnie przemienić. W ostatniej chwili wstrzyknęli jad w moje żyły. Bolało, a gdy przemiana się skończyła czułam się jak nowo narodzona… – urwała na chwilę i popatrzyła na mnie zaskoczona, jakby dopiero teraz się zorientowała co mówi i do kogo. – Nie powinnam była tego ci opowiadać.\n- Nic się nie stało – mruknęłam i spojrzałam na perski dywan na podłodze.\n- Kłócę się z Edwardem tylko z powodu podobnych charakterów. Nigdy nie pajaliśmy do siebie nienawiścią. Jest dla mnie jak starszy brat… – znów urwała i spojrzała na mnie ostro. – Wiem, że go kochasz, a on kocha ciebie, jednak gdy go zranisz ja zranię ciebie.\nZaskoczona patrzyłam na Rosalie, której emocje powoli zaczynały opadać. Dłużej nie czekając na jakiekolwiek słowa ze strony Rosalie wstała i wyszłam z pokoju.\nNastępnego dnia rano obudził mnie przeraźliwy dźwięk dzwonka. Skronie zaczęły pulsować, a budzik wydobywał z siebie coraz to bardziej ponaglające dźwięki. Wyciągnęłam rękę i sięgnęłam do szafki nocnej, jednak zanim wymacałam zegarek koś mnie ubiegł. Zaskoczona podniosłam głowę i spojrzałam na przybysza.\n- To ty – mruknęłam przeciągając się.\n- Och, co za przywitanie. Mam sobie iść? – spytał Edward udając obrażonego.\nPokręciłam głową, po czym wstałam i podeszłam do szafy. Lekko zamroczona i zaspana wyciągnęłam czarny T-shirt i jeansowe rurki, po czym weszłam do łazienki. W tym czasie wampir rozsiadł się na fotelu. Gdy wróciłam z łazienki przeczesałam szybko włosy splotłam w koka na czubku głowy i obwiązałam gumką. Poprawiłam jeszcze grzywkę i zeszliśmy do kuchni, gdzie zjadłam śniadanie.\n- Pod koniec tygodnia wyjdzie słonce – zakomunikował Edward przyglądając się moim poczynaniom.\n- Jedziecie w góry? – spytałam.\n- Ja chyba zostaję – powiedział. Spojrzałam na niego. Jego oczy pod wpływem mojej krwi zrobiły się zielone i jedynie wokół źrenicy widać było złote obwódki.\n- Chcesz mi uświadomić, że będziemy mieli cały dom tylko dla siebie? – spytałam uśmiechając się zalotnie.\n- Jeśli będziesz chciała?\nZachichotałam i postawiłam miskę z mlekiem i płatkami na stole.\n- Chyba się zgodzę – mruknęłam z zadowoleniem, jednak w moich skroniach odbił się głos Rosalie: „Wiem, że go kochasz, a on kocha ciebie, jednak gdy go zranisz ja zranię ciebie.„\nRozdział taki sobie, ale nie ma mnie prawie w domu. Gdy rano się budzę jem śniadanie i wracam dopiero późno w nocy. W sumie to są moje ostatnie wakacje jako dziecko – w przyszłym roku 18 (będzie się działo :D). Mam nadzieje, że mimo wszystko uda mi się w końcu znaleźć trochę więcej czasu i na spokojnie wyskrobać jakiś fajny rozdział.\nCo do częstotliwości postaram się mniej więcej raz na tydzień coś wrzucić. Pozdrowienia\n82. Jak poderwać 111-letniego prawiczka.\nOpublikowano 21 czerwca 2011 Autor: Kasika\nOtworzyłam powoli oczy. Każdy kawałek mojego ciała bolał niewyobrażalnie. Leżałam na brzuchu, a okropny ból głowy uniemożliwiał mi jakikolwiek ruch. W ostateczności przekręciłam się i dotknęłam plecami ramieniem Edwarda. Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się. Oparłam głowę na jego torsie. Edward leżał z założonymi dłońmi za głową. Wpatrywał się w sufit i zdawał się być duchem nieobecny.\n- Co tam? – mruknęłam i pocałowałam go w policzek. Wampir uśmiechnął się, po czym zaczął gładzić mnie po plecach.\n- Uwiodłaś wampira – powiedział.\n- Oj, chyba trafię do piekła – jęknęłam z teatralnym przerażeniem.\n- Jeśli cię w ogóle do niego wpuszczą – zaśmiał się. Spojrzałam na niego wilkiem, jednak zaraz i tak się roześmiałam. Leżeliśmy tak przez chwilę wtuleni w siebie każdy w swoich myślach. Spojrzałam mu w oczy. Zaskoczona aż pisnęłam.\n- Masz zielone oczy – powiedziałam zaskoczona. Wampir przez chwilę wpatrywał się przez chwilę we mnie, jakby chcąc się upewnić, czy nie oszukuję. W następnej chwili znajdował się przy lustrze. Z niedowierzaniem wpatrywał się w swoje oczy. Owinęłam się cienką kołdrą, po czym podeszłam do niego. Przytuliłam się do niego i oparłam brodę o jego ramię. W momencie, gdy spojrzałam w lustro przestraszyłam się.\n- Kurcze, co ja mam za szopę – powiedziałam łapiąc się za głowę. Minęłam chłopaka i stanęłam przed nim. Palcami zaczęłam przeczesywać włosy. W następnej kolejności wzięłam szczotkę i zaczęłam rozczesywać je. Za sobą słyszałam cichy śmiech.\n- Czy ty naprawdę myślisz, że zwracam uwagę na fryzurę? – spytał Edward, po czym dodał przytulając mnie i wodząc palcem po dekolcie. – Zwłaszcza, jak stoisz jedynie owinięta w kawałek materiału, który z łatwością może z ciebie spaść.\nZachichotałam, po czym wpadłam na pomysł, by użyć swoich sztuczek.\n- To może lepiej będzie tak? – pstryknęłam palcami, a kołdra wróciła na swoje miejsce zostając zastąpionym przez seksowną czarną bieliznę. Edward uśmiechnął się figlarnie, po czym zaczął wodzić dłońmi po moim ciele, co jakiś czas łapiąc mnie za pierś. Podniecona odwróciłam się do niego, a następnie zaczęłam go całować. Tętno mi przyspieszyło, a na ciele zaczął pojawiać się pot.\n- Beżowe, czy ecru – nagle do pokoju weszła Kate trzymając w dłoniach dwa kawałki identycznego materiału. Zaskoczona odskoczyłam od chłopaka jak oparzona.\n- Eee, sorki - bąknęła moja siostra. Po chwili jej już nie było. Gdy tylko drzwi się zamknęły razem z Edwardem parsknęliśmy śmiechem.\n- Chyba czas się zbierać – wtrąciłam, gdy w końcu się opanowałam.\n- Nie wywiniesz mi się teraz tak szybko – odpowiedział zamykając mnie w kamiennym uścisku. Zaczęłam się wyrywać, ale nic to nie pomogło. W zamian za to zaczęłam być obcałowywana. Czując łaskotki na swoim ciele próbowałam się zasłonić. W następnej chwili zostałam oderwana od ziemi, po czym znalazłam się na łóżku. Delikatnie jego usta odnalazły moje. Pocałunek był długi i spokojny. Gdy skończyliśmy leżeliśmy splątani w swoich kończynach. Po dłuższej chwili postanowiliśmy w końcu zacząć ten dzień.\n- Może Cię podwieźć? – spytałam myjąc talerz, po moim śniadaniu. Obok mnie przy palniku stała Kate, która starała się ugotować obiad. Nie odzywała się w ogóle, a dodatkowo unikała naszego spojrzenia, co było równoznaczne z jednym. Po powrocie będę musiała z nią porozmawiać.\n- Zrobiłaś już motor? – odpowiedział pytaniem.\n- Aha! Bodajże wczoraj rano udało mi się zamontować ostatnią część – powiedziałam zadowolona. – A po za tym muszę odbyć jazdę próbną.\nKate nagle się zakrztusiła, jednocześnie omal nie wywracając garnka.\n- Nic ci nie jest? – spytałam patrząc na nią z niepokojem.\n- Nie wszystko w porządku. Garnek był po prostu za gorący – bąknęła pod nosem. Gdy upewniłam się, że naprawdę nic jej nie jest wyszłam na przedpokój, gdzie założyłam trampki oraz moją skórzaną kurtkę.\n- Doprowadzisz ją kiedyś do zawału – szepnął, trzęsąc się ze śmiechu Edward.\n- Widok niemal nagiej siostry, uprawiającej grę wstępną ze swoim chłopakiem może być zaskakujące.\n- Zastanawia mnie tylko, dlaczego nie usłyszałeś w jej myślach, że nam przeszkodzi.\n- Najwyraźniej mnie za bardzo rozproszyłaś – rzucił z figlarnym uśmiechem.\n- Aha, to teraz moja wina. Dziś w nocy śpisz na kanapie – powiedziałam.\n- Och, nie – jęknął miedzianowłosy, gdy zbliżaliśmy się do celu naszej wycieczki.\n- Już wiedzą o naszej nocnej przygodzie, a dodatkowo Emmett już przygotowuje się by mi suszyć głowę o to – jęknął.\n- Wiesz nie co dzień traci się dziewictwo – mruknęłam.\n- Nie martw się jakby co jestem po twojej stronie.\nZaparkowałam obok kanarkowego Porsche Alice, które stało na podjeździe i weszliśmy do domu. Edward jak zwykle szarmańsko otworzył mi drzwi, a tam…\n- Zróbcie przejście! – krzyknął Emmett. – Idzie nasz rozprawiczony 111-letni prawiczek.\nZakaszlałam starając się zatuszować śmiech. Brat Edwarda widocznie przygotowywał się do tego dnia od dłuższego czasu. Czerwony dywan rozwinął się przed nami, gdy tylko otworzyliśmy drzwi, a znikąd wyleciały serpentyny.\n- Emmett daj sobie spokój – jęknął Edward wywracając oczami.\n- Bella, jestem pod wielkim wrażeniem. Powinnaś napisać o tym książkę. Jak poderwać 111-letniego prawiczka – drążył wampir.\n- Emciu, bardzo mi z tego powodu ciężko, że nie powodzi ci się w łóżku, ale nie musisz zaraz pakować się innym do niego – powiedziałam udając prawdziwy żal.\n- Nie prawda, ja mam bardzo bujne życie erotyczne…\n- Emmett! – usłyszałam krzyk Rosalie. W salonie pojawiła się blond wampirzyca, a niezbyt zadowoloną miną. Ostatnie serpentyny opadały coraz niżej na ziemię.\n- Miałeś tego nie robić – warknęła łypiąc na partnera okiem.\n- Ależ skarbie, przecież należy uczcić takie święto. Przecież tylko raz traci się dziewictwo… – widać, że chłopak chciał jeszcze coś powiedzieć, jednak mina blondynki go uciszyła.\n- No, no siostra. Od kiedy ty zaczęłaś bronić Edwarda? Czyżby rozejm? – blond włosy wampir oparł się o ścianę po drugiej stronie pokoju i przyglądał się całemu zajściu.\n- Wręcz przeciwnie. Ja dbam tylko o swoje dobro – żachnęła się Rosalie odrzucając do tyłu włosy.\n- Więc pomożesz mi podręczyć trochę Edwarda? – spytał z nadzieją Emmett.\n- Chyba jednak Bella miała racje. Rose nie dopieszcza swojego „misiaczka” – zaśmiał się miedzianowłosy.\n- Lepiej zajmij się swoją Bellą, bo patrząc na ciebie nie sądzę by się długo nacieszyła przyjemnościami jakie jej dasz – fuknęła blondynka. Edward warknął patrząc na nią wilkiem.\n- A własnie gdzie Bella? - zauważył Jasper. W czasie, gdy Edward i Rosalie skakali sobie do gardeł, ja po cichaczu prześlizgnęłam się do schodów i wymknęłam się na górne piętro. Podeszłam do jednych z białych drzwi. Nacisnęłam klamkę i weszłam do środka.\n- Cześć Bella – przywitała się Alice.\nDodałabym ten rozdział wcześniej, jednak wredne maszynisko, którym jest komputer raczył nie zapisać tego co wyskrobałam przez w ciągu dwóch godzin i musiałam zaczynać wszystko od nowa. Niestety jestem dość leniwą osobą (czuję już wakacje) i ostatnio nie mam wiele czasu na siedzenie przy komputerze. W związku ze zbliżającymi się wakacjami możecie się spodziewać, ze rozdziały będą się pojawiać nieregularnie. Za wszelkie utrudnienia przepraszam.\nWszystkich wizyt: 97556\nPowiadamiam jedynie prze gg. Jeśli chcecie bym was informowała o nowych notkach napisz pod nr: 2553396***Rozdziały pojawiają się mniej więcej raz na tydzień. To ode mnie zależy, czy będą wcześniej. Przez okres wakacji może się zdarzyć tak, że będą się pojawiać nieregularnie.***Wszelkie żale i zażalenia proszę wpisywać do księgi skarg i zażaleń.***Wszelki SPAM proszę o wpisywanie do Księgi Spamu w Menu


Ogłoszenia nieruchomości Konstancin-Jeziorna - strona 3 - Domiporta.pl\nOgłoszenia nieruchomości: Konstancin-Jeziorna\nKonstancin. Dom 900 m2 od tężni w Kontancinie, 240m2 ze 120m2 podpiwniczenia z dużymi oknami. Razem 360 m2. Idealny dla rodziny lub jako inwestycja dla inwestora / można rozbudować, przerobić na 2 r...\ndom Konstancin-Jeziorna, Królewska Góra\nWilla w Konstancinie (strefa A), zaprojektowana w 1926 roku przez Mariana Lalewicza, prorektora Politechniki Warszawskiej i dziekana Wydziału Architektury. Dom z niezwykłą, niemal filmową historią. K...\n260 m2 13 462 zł/m2\nPrzepiękny dom, wybudowany w latach 1998-2001, w najwyższym standardzie. Budynek został posadowiony na bardzo dobrze utrzymanej działce o powierzchni 1520 m² w kształcie prostokąta. Piękny starodrzew...\n4 900 000 zł 4 300 000 zł\n400 m2 7 10 750 zł/m2\nKAWALERKA 26,3 m2 W KONSTANCINIE ZA 245 tyś. UL. PLAC ZGODY. Wygodna kawalerka w Konstancinie położona na pierwszym pietrze w dwupiętrowym budynku GOTOWA DO ZAMIESZKANIA. Skła...\nNa sprzedaż nowe mieszkanie w stanie deweloperskim w Konstancin-Jeziorna! Idealne dla Rodziny z dzieckiem! 0% PROWIZJI! W skład mieszkania wchodzą: - 2 pokoje - salon - 1 łazienka - otwarta kuchni -...\nKupujący nie płaci prowizji! Konstancin–Jeziorna jest miastem położonym zaledwie kilkanaście kilometrów od centrum Warszawy. Miasto znane jest jako uzdrowisko. Jednakże jego bogactwo, to nie tylko t...\nSprzedam piękną działkę w Konstancinie - Jeziornie W skład nieruchomości wchodzi też: • domek dla gości/rekreacyjny Działka rekreacyjna. Typ własności: Odrębna własność. Działka rolno - budowla...\n973 000 zł 920 000 zł\n5200 m2 177 zł/m2\nOSTATNIA TAKA DZIAŁKA Z DOSTĘPEM DO RZEKI!!! Jeśli szukasz oazy dla swojej rodziny z możliwością wędkowania, lub kajakowania prosto ze swojej działki to dobrze się składa możesz zakończyć poszukiwani...\nWyjątkowy dom w Konstancin-Jeziornie Agencja nieruchomości Bedhouse oferuje do wynajęcia luksusowy, przestronny, częściowo umeblowany, wolnostojący dom z ogrodem w Konstancina-Jeziornie o unikalnej n...\ndziałka Czarnów, Skalna\nOferujemy do sprzedaży zaciszną działkę budowlaną o powierzchni 1828 m2 (nr 157/8 i 158/8 - załączona mapa), położoną pod Konstancinem (Czarnów) w otulinie Puszczy Chojnowskiej, usytuowaną tuż przy le...\nDziałka na sprzedaż, Czarnów\n1828 m2 274 zł/m2\nKlimatyczna willa o pow. 260 m2 w prestiżowym miejscu Konstancina-Jeziorny, strefa A, Królewska Góra - położona na działce o pow. 4262 m2. Willa z 1926 r., zaprojektowana przez architekta Mariana Le...\n260 m2 5 13 462 zł/m2\nmieszkanie Konstancin-Jeziorna, Zgoda\nSŁONECZNE MIESZKANIE w Centrum Konstancina z widokiem na Starą Papiernię. POLECAM 2 pokojowe mieszkanie o pow. 60,60 m2 przy ul. Zgoda w budynku z 2005 r. Piętro trzecie bez windy. Remont całego mie...\n61 m2 2 6 033 zł/m2\ndom Konstancin-Jeziorna, Ciszyca\nJeżeli szukasz domu parterowego, idealnego dla rodziny, wygodnego i świetnie wykonanego to ta oferta jest godna uwagi. Dom położony w miejscowości Ciszyca, gmina Konstancin- Jeziorna, 5 minut od centr...\n183,14 m2 4 6 274 zł/m2\nJednopiętrowa posiadłość idealna dla dużej rodziny, także wielopokoleniowej ( możliwość zainstalowania windy wewnętrznej ) położona jest wraz z trzema sąsiadującymi domami na zamykanym i monitorowanym...\nEnglish version available below. Luksusowy, niezwykle przestronny dom usytuowany na prestiżowym Osiedlu Konstancja w bliskim sąsiedztwie American School of Warsaw. Wykończony w bardzo wysokim standa...\n315 m2 5 57 zł/m2\nPrzedstawiamy państwu elegancki dom na wynajem na Osiedlu Konstancja. Osiedle Konstancja to jedna z najbardziej prestiżowych inwestycji mieszkaniowych w Polsce, położone przy wjeździe do podwarszawsk...\n270 m2 5 59 zł/m2\n373,70 m2 9 50 zł/m2\nElegancki dom położony na prestiżowym osiedlu Konstancja. Wszystko zostało urządzone i wyposażone w najwyższym standardzie wykończenia. Parter: duży salon z kominkiem, otwarta kuchnia, gabin...\nBARDZO DOBRA CENA I LOKALIZACJA!! Działka budowlano-usługowa w Bielawie, bardzo dobra cena. Działka w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej i usługowej. Bardzo dobra lokalizacja sa...\nDom jednorodzinny o powierzchni użytkowej 249 m2, położony na działce 1864 m2. Zaprojektowany w stylu nowoczesnego dworku polskiego. Nieruchomość składa się z dwóch kondygnacji. Na parterze znajduje...\ndom Konstancin-Jeziorna, Władysława Broniewskiego\nRezydencja z basenem i kortem tenisowym w Konstancinie Jeziornie. Dom położony w strefie A, o powierzchni użytkowej 400 m2, na działce 2800 m2. Wysokie wnętrza na trzech kondygnacjach o orginalnej ar...\n400 m2 8 7 725 zł/m2\nkonstancin jeziorna nieruchomości\nagencja nieruchomości konstancin jeziorna


Kołacz z kruszonką - przepisy na kołacz z kruszonką z popularnych blogów - Str 2 - Durszlak.pl\nKołacz drożdżowy 481\nNa Kupalnockę upieczony (tak, tam w koszyczku są smętne resztki, które pozostawili po nim "turyści"). Składniki: ok. 2 szklanki czynnego zakwasu 5 szklanek mąki tortowej 1/4 szklanki maku łyżka soli Zobacz więcej\nCzeskie kołacze 346\nKołacz kupalny 94\nKołacz z czereśniami 152\nCzereśnie pięknie obrodziły w tym roku, więc mogę poszaleć z ciastami:) Postanowiłam więc zrobić moją własną owocową wersję śląskiego ciasta - kołacz. Ciasto jest bardzo soczyste, bo zawiera mnóstwo Zobacz więcej\nKołacze węgierskie 753\nKołacz z jabłkami 313\nMimo, iż wiosenne święta już za nami, przepis na Kołacz przydać może się zawsze. Ciasto to, rodzaj pieczywa obrzędowego u dawnych Słowian (i współczesnych Rodzimowierców) ozdabiany jest zwykle Zobacz więcej\nKołacz jabłkowy 169\nMałpi kołacz 142\nKOŁACZ WIELKANOCNY Z ŻURAWINĄ 192\nSKŁADNIKI 4 szklanki mąki 1/4 szklanki cukru 100g masła płynnego 30g drożdży 1 szklanka ciepłego mleka 2 jajka opakowanie cukru waniliowego szczypta soli PONADTO; garść suszonej żurawiny jajko do Zobacz więcej\nCiasto drożdżowe z truskawkami i kokosową... 314\nZ pozoru zwykły drożdżowy, jednak sekret tkwi w okruszynach, które po upieczeniu są bardzo mięciutkie i rozpływają się w ustach. Kruszonka pochodzi ze śląskiego kołacza, tak zasmakowała całej Zobacz więcej\nKołacz gruszkowo śliwkowy Składniki: 4 gruszki 15 dużych śliwek 50 g cukru kryształ 1 łyżka miodu Ciasto 150 g cukru 150 g margaryny 200 g mąki pszennej 15 g proszku do pieczenia 3 jajka SPOSÓB Zobacz więcej\nŚląski kołacz z jabłkami 29\nŚląski kołacz to bardzo specyficzne ciasto drożdżowe, smakuje niecoinaczej niż znane nam ciasto drożdżowe z kruszonką. Ciasto to wałkuje się, dlatego jest dosyć czasochłonne. W środku masa jabłkowa, Zobacz więcej\nKołacz drożdżowy z serem 146\nWołoski kołacz z rabarbarem – frgály z rabarbarem 153\nOstatnio mam fazę na drożdżowe wypieki. Pewnie z 95% wszystkich moich wypieków jest właśnie drożdżowych. Jak dorzucić do tego poszukiwanie fajnych specjałów z kraju do którego się wybieram, albo z Zobacz więcej


Patryk Jaki zakażony koronawirusem. Zwrócił się do koronasceptyków | Nowości Dziennik Toruński\nMateriał oryginalny: Patryk Jaki zakażony koronawirusem. Zwrócił się do koronasceptyków - Polska Times\nNOWE Tyle "bez ściemy" zarabiają kasjerzy w sklepach Lidl i Biedronka w 2020 roku. Zobaczcie ich zarobki [28.01.2021] 1733\nNOWE UEFA nie zmienia swoich planów. Mistrzostwa Europy mają się odbyć w 12 krajach\nNOWE Horoskop 2021. Zna zodiaku powie jakie będziesz mieć zdrowie, co czeka Cię w miłości i w pracy. Horoskop roczny 27.01.2021\nNOWE GORĄCY TEMAT Zmiany na maturze 2021. Nie będzie ustnej matury w 2021! Jaka będzie matura w 2021 roku? Zmiany na egzaminach maturalnych 27.01.2021\nNOWE TYLKO U NAS Horoskop erotyczny na 2021 rok! Dzięki znakom zodiaku poznasz pragnienia i upodobania seksualne! Seks i znaki zodiaku! 27.01.2021


Wzrosty w USA. Pomagają wyniki kwartalne - Money.pl\nStrona głównaGiełdaKomentarze ze świataWzrosty w USA. Pomagają wyniki kwartalne\nWzrosty w USA. Pomagają wyniki kwartalne\nPrzed sesją dobre wyniki finansowe podał bank Citigroup.\nSesja na Wall Street przyniosła niewielkie odbicie po spadkach z ubiegłego tygodnia. Przed sesją dobre wyniki finansowe podał bank Citigroup, co wyraźnie poprawiło nastroje wśród giełdowych inwestorów.\nNa zamknięciu Dow Jones Industrial wzrósł o 0,66 proc., do 17.055,42 pkt. S&P 500 wzrósł o 0,48 proc. i wyniósł 1,977,10 pkt. Nasdaq Comp. wzrósł o 0,56 proc., do 4.440,42 pkt.\nZysk Citigroup Inc. wyniósł w drugim kwartale 1,24 USD na akcję. Analitycy spodziewali się zysku na poziomie 1,05 USD na akcję. Przychody banku wyniosły 19,38 mld USD. Analitycy spodziewali się 18,81 mld USD.\n_ Wyniki spółek generalnie są do tej pory pozytywne, zarówno na poziomie zysków, jak i przychodów. Jesteśmy na zbyt wczesnym etapie, by już ogłaszać sukces sezonu wyników, ale te raporty, które już poznaliśmy, wyglądają dobrze. Wyniki Citi są bardzo dobre _ – powiedział Timothy Ghriskey, główny analityk inwestycyjny w Solaris Asset Management.\nW tym tygodniu publikację wyników kwartalnych planuje prawie 60 spółek z indeksu S&P 500. Raporty opublikują między innymi Yahoo, Intel, Goldman Sachs oraz JPMorgan.\nZ danych Bloomberga wynika, że rynek oczekuje wzrostu zysków spółek wchodzących w skład indeksu S&P 500 o 5 proc. rdr. Przychody amerykańskich korporacji mają wzrosnąć o 3 proc. Jednocześnie jednak analitycy zakładają 3,3 proc. spadek zysków amerykańskich banków. Ma to być jedyna branża w USA, która zanotowała spadek zyskowności w ostatnich trzech miesiącach.\nPoza wynikami kwartalnymi uwaga inwestorów będzie się koncentrowała w tym tygodniu na wystąpieniach prezes Fed Janet Yellen przed amerykańskimi parlamentarzystami. Pierwsze z nich zaplanowane jest na wtorek.\n_ Yellen nie odejdzie w swoim kolejnym przemówieniu od gołębiego tonu, który prezentowała w ostatnim czasie. Nie zmienią tego raczej poprawiające się dane gospodarki w USA, w tym z rynku pracy _ – ocenił Chris Scicluna, kierujący działem badań rynkowych w Daiwa Capital Markets.\nW trakcie sesji rosły na wartości akcje firmy z branży usług budowalnych URS. Aecom poinformował, że zamierza przejąć spółkę, a wartość transakcji ma wynieść 6 mld USD.\nW górę szły również akcje Apple. Analitycy banku Barclays podnieśli rekomendację dla akcji technologicznego giganta do _ przeważaj _ z _ trzymaj _.\nIndeks S&P 500 stracił ubiegłym tygodniu 0,9 proc. a inwestorzy sprzedawali akcje w obawie o stabilność portugalskiego systemu finansowego po tym jak Grupo Espirito Santo, spółka matka Banco Espirito Santo, nie spłaciła w terminie części zadłużenia.\nDalsza część roku na amerykańskich giełdach powinna przenieść kontynuacje wzrostów - uważają analitycy Goldman Sachs. Analitycy banku spodziewają się, że indeks S&P 500 wzrośnie do końca roku do poziomu 2.050 pkt.\nW ocenie analityków Goldman Sachs za dalszymi wzrostami w tym roku przemawia przyśpieszające tempo wzrostu w amerykańskiej gospodarce oraz oczekiwania wzrostu zysków spółek. Ich zdaniem nie wzrosną już jednak wskaźniki wycen wobec oczekiwanej podwyżki stóp procentowych w USA w kolejnych 12 miesiącach.\nW przeszłości w roku poprzedzającym pierwszą podwyżkę stóp procentowych indeks S&P 500 zyskiwał średnio 6 proc. Zwyżki w podobnej samej skali Goldman Saxchs spodziewa się tym razem. Za zwyżkami na amerykańskiej giełdzie przemawiają również relatywnie atrakcyjne wyceny w porównaniu do obligacji - ocenia David Kostin, główny analityk banku ds. amerykańskiego rynku akcji.\nTagi: sesja na wall street, giełda, wiadomości, wiadmomości, gospodarka, komentarze giełdowe, najważniejsze


IV ETAP INVESTYCJI - KLIKNIJ !\n+ 48 693 501 133\nzadzwoń lub zostaw kontakt - oddzwonimy!\nPodstawowym przedmiotem działalności Spółki jest budowa i sprzedaż domów, apartamentów oraz powierzchni biurowych.\nCelem Firmy jest wysoka jakość oferowanych nieruchomości oraz perfekcyjna obsługa Klienta. Nasze projekty wyróżnia połączenie nowoczesnej architektury i technologii budowania oraz doskonałe lokalizacje. Zawsze zachowujemy dbałość o najwyższe standardy materiałów oferując najnowocześniejsze rozwiązania.\nOd lat współpracujemy z mBank Hipotecznym, który gwarantuje dostęp do rachunku zastrzeżonego, tym samym zapewniając naszym Klientom bezpieczeństwo powierzonych środków finansowych. Pomagamy w uzyskaniu kredytów hipotecznych.\nRACHUNEK SŁUŻĄCY DO OBSŁUGI KREDYTU DEWELOPERSKIEGO.\nNa rachunku są deponowane środki finansowe, które stanowią własność dewelopera m.in. wpływy z wpłat klientów indywidualnych kupujących mieszkanie. Prawidłowe wydatkowanie tych środków kontroluje jednak Bank, który uzależnia wypłatę kolejnych transz kredytu od realizacji poszczególnych etapów budowy.\nRachunek ten może też służyć do prowadzenia wyodrębnionych przez posiadacza rachunku rozliczeń pieniężnych, również wymagających zgody Banku. Rachunek zastrzeżony może być prowadzony w złotych i walutach wymiennych.\nVILLA NATURA POR DEVELOP\nT: + 48 22 840 64 89\nK: + 48 693 501 133\nK: + 48 603 764 720\nWyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych teleadresowych (w tym również adresu e-mail)\nCOPYRIGHT 2017 VILLA NATURA\nGRAPHICS AND CODE: REMEDIA


Memphis Grizzlies = czarny koń tegorocznych playoffs - Gwiazdy Basketu\nDo drużyny dołączył kontuzjowany niedawno Marc Gasol, a Grizzlies momentalnie odzyskali wigor. Zach Randolph wykorzystuje przewagę fizyczną nad Thomasem Robinsonem i resztą nominalnych silnych-skrzydeł gości. Lionel Hollins musi być zadowolony: znakomicie sprawdzają się ucieczki za plecy z rogów boiska, a większość piłek dystrybuowana ze szczytu pola trzech sekund. Tony Allen na spółkę z Tayshaunem Princem ograniczyli Jamesa Hardena do 5 punktów w pierwszej kwarcie, ale Rockets trzymają się w grze za sprawą rzutów z dystansu, zwłaszcza Chandler Parsons ma tym elemencie wiele do powiedzenia.\nCoach McHale postanawia jeszcze bardzie obniżyć skład w drugiej części gry. Randolpha kryje Carlos Delfino! Argentyńczyk traci do rywala dokładnie 8 centymetrów i około 15 kilogramów, ale ideą jest wyciągniecie Z-Bo spod bronionego kosza i zrobienie chłopakom miejsca na wjazdy. W odróżnieniu od swych dzisiejszych przeciwników, Houston wygrywa swoje mecze atakiem: średnia 106 zdobywanych punktów to drugi wynik w lidze.\nNiezwykle podoba mi się zachowanie Gasola pod bronionym koszem. Facet steruje wszystkim, pokrzykuje na kolegów, podpycha ich we właściwych kierunkach, przewiduje zachowania ataku i skutecznie pomaga przy akcjach dwójkowych. W tym elemencie jest jak Kevin Garnett, rzecz jasna nigdy tak atletyczny, ale z jeszcze większym boiskowym IQ.\nTony Allen zastawia Hardenowi lewą stronę boiska, dawno nie widziałem lepszego krycia 1-na-1. Zmusza leworęcznego Brodę do wjazdów na prawą rękę. Gasol bezkarnie operuje piłką 4 metry od kosza, albo poda do ścinającego kolegi albo rzuci albo zagra 1-na-1, rewelacyjny, opanowany gracz! Kolektywnie Memphis to chyba najmądrzej grająca ekipa ligi, pierwsza piątka jest zgrana jak mało kto. Co prawda Tayshaun Prince zastąpił Rudy Gaya niedawno, ale jego mistrzowskie doświadczenie oraz defensywny charakter sprawiają, że momentalnie wpasował się w zespół.\nGrizzliers zatrzymali gości w trzeciej kwarcie, żaden nie potrafi znaleźć drogi z piłką w pole trzech sekund, a rzuty zza łuku przestały wpadać. Przewaga gospodarzy momentalnie urasta do 15-17 punktów.\nlbj 30 marca, 2013 at 13:55\nhahahha Lebron 7/10 za trzy 36 pkt jeszcze cos chcecie powiedziec marni hejterzy LBJ\nhahaha ciekawe czy bedzie o nim artykuł dzisiaj czy tylko jak przegraja swój mecz..\nPozdro marni redaktorzy\nBLC 30 marca, 2013 at 14:04\njeśli mowa o najlepszym kolektywie, to wahałbym się między Celtics a Spurs. Siłę kolektywu mierzyłbym tym, że żaden gracz nie jest niezastąpiony i każdy element układanki w rotacji można dopasować. To, jak Boston radzi sobie bez Rondo i jak\nSpurs grają w chwilach absencji Manu czy Parkera przemawia w tym względzie zdecydowanie za nimi.\nAndrzejborek6 30 marca, 2013 at 14:11\nChyba sie wam tabele z wynikami porypały 😉\nE mecze już były :p\nMVP 30 marca, 2013 at 14:11\nta czarny koń tak ssamo jak rok temu..\nCaliforniaKid 30 marca, 2013 at 14:26\n@ lbj po co wchodzisz na tą stronę?\nGuti 30 marca, 2013 at 14:40\nZobaczymy co Miski zrobia w PO, jak dla mnie 2 runda …\nGasol naprawde coraz lepszy…\nUtah wyprzedziło LAL…;)\nLBJ 6 razy z rzędu trafil za 3:D łącznie 7/10…\nSpurs fuksem ograli LAC\nde 30 marca, 2013 at 15:00\ndla mnie miski stac nawet na final konfy, gdzie raczej ulegliby okc/denver. denver to dla mnie drugi czarny kon\ncelttt 30 marca, 2013 at 15:24\nDrugi rok już tak pitolici że czarny KOŃ memphis. Znowu odpadna w 1 rundzie : )\nrubio 30 marca, 2013 at 15:46\n@Guti – Spurs fuksem ograli LAC – napisz coś sensownego na temat meczu a nie rzucasz jakimś dziwnym ogółem , jak można wygrać mecz fuksem,byli lepsi to wygrali.\nGlen Rice 30 marca, 2013 at 18:10\nCzyli jakby LAC wygrali to by nie było fuksem ?\nGuti 30 marca, 2013 at 23:37\nRzut TD na zwyciestwo przypadkowo wpadl, to mialem na mysli, nie wypracowana akcja\nKleju 30 marca, 2013 at 23:38\nKurrrrr.. Jak mnie denerwują takie młotki jak pierwszy pan, który się wypowiedział. Sam jestem wielkim fanem LBJ ale bez przesady, żeby błaźnić się takimi komentami. DAFAQ


Przepraszam, mam życie do przeżycia | Mikrożycie\nW każdym filmie ludzie zmieniają się nagle. Pewnego dnia pojawia się grom z jasnego nieba a wraz z nim całkiem nowy człowiek, który zmienia pracę, zrywa z partnerem, wyjeżdża na drugi kraniec globu i teraz już zrozumiał. A co się dzieje, kiedy to jest prawdziwe życie?\nKiedy to jest życie to zmiana rodzi się powoli i w bólach. Upływa wiele czasu, a my bardziej chcemy, by było inaczej niż rzeczywiście tego doświadczamy. Na palcach jednej ręki mogę policzyć sytuacje, w których doznałam w życiu filmowego objawienia. Bezpośrednim katalizatorem ostatniej z nich stała się wyszukiwarka Bing. Nawet jej nie lubię, ale to ona codziennie wyświetla na ekranie blokady mojego telefonu losowy obrazek. Na jednym z nich był ten most. Czy wiesz gdzie się znajduje?\nMost Diabła – bo tak się nazywa – znajduje się w Kromlau w Niemczech. Fajnie, pomyślałam wpatrując się w ekran telefonu leżącego na moim biurku w pracy. Chciałabym go kiedyś zobaczyć na żywo. Potem zapomniałam o nim kompletnie.\nAle most nie zapomniał o mnie. Tu mi się wyświetlił, tam mi się wyświetlił. Nawet pokazałam zdjęcie chłopakowi – pokiwał głową, że ładny.\nWiesz, gdzie znajduje się Kromlau?\n10 km od granicy z Polską. 230 km od Poznania a to bliżej, niż do mojego rodzinnego domu. Dowiedziałam się przez przypadek. Zachwycił mnie ten most i zapragnęłam go zobaczyć. Nawet nie sprawdziłam, gdzie dokładnie w Niemczech leży Kromlau.\nNa tym właśnie polegało moje objawienie. Dlaczego właściwie nie sprawdziłam, gdzie jest ten most? Dlaczego nie zapisałam sobie w kalendarzu, aby się tym zainteresować? Od razu założyłam, że nie będę spełniała tego marzenia. Zamiast tego poszłam prasować koszulki lub gotować obiad, może oglądać serial. Zwykłe, rutynowe czynności, które każdy z nas musi wykonywać, z jakiegoś powodu wygrały u mnie z tym, co chcę robić.\nPrzyjrzałam się jeszcze bardziej swojej codziennej rutynie i uderzyło mnie, jak bardzo rzadko robię rzeczy, w których chodzi tak naprawdę o mnie. Ciągle jest praca, ludzie, którzy z jakiegoś powodu mnie potrzebują, mieszkanie, którego sprzątanie to zadanie bez końca… Jedynie jadąc tramwajem przeglądam Pinterest i dodaję do swojej tablicy całe setki inspirujących obrazków. Ładny landschaft z wodą i górami w tle. Repin. Stół nakryty brązowym papierem, z ozdobnymi dyniami i białymi świecami. Repin. Dziewczyna w swetrze i rozkloszowanej spódnicy, na szyi ogromny szalik. Repin. Znowu Kromlau. Cholera. Repin.\nZnacie film Holiday?\nJa go uwielbiam. Chyba dlatego, że jestem trochę jak Iris, która bez przerwy troszczy się o świat dookoła, zapominając o sobie. Jak to w filmie, nawet Iris pewnego dnia doznaje objawienia. Nagle zostaje główną postacią w swoim własnym życiu. Nie we własnej pracy, nie w sercach swoich bliskich, nie w swoim lśniącym czystością mieszkaniu i nie w konkursie na najlepszą babkę z trzydziestu jaj. W swoim życiu. Film staje się wtedy ciekawy, a Iris? Czuje się szczęśliwa.\nźródło: Pinterest (niestety nie znalazłam większego obrazka)\nŻycie jest pełne obowiązków i odpowiedzialności. Ale czy w życiu chodzi tylko o to, aby uczynić je gigantyczną listą rzeczy do zrobienia?\nPrawda jest taka, że to my same musimy się zatroszczyć o swoje życie. Musimy być nie tylko jego główną bohaterką, ale też reżyserką i całą ekipą filmową. Tymczasem często skupiamy się tylko na to, by produkcja działała bez zarzutu. Zapominamy o tym, co czyni film pięknym – o porywającej historii, warsztacie aktora, scenografii, muzyce. Liczy się dla nas tylko, czy kamera sprawnie działa. Czy rachunki opłacone, dzieci nakarmione, żaden przyjaciel nie jest w potrzebie. Czy to wtedy jeszcze jest życie?\nPostanowiłam, że musi być inaczej. Muszę być najpierw ja, a potem reszta. I tak piszę ten post dla Was, ignorując brudną podłogę i stertę prania o wysokości osiemdziesięciu siedmiu centymetrów w kłębie. Zastanawiam się, czy potem poćwiczyć, czy jednak nauczyć się wyliczać ten ekwiwalent urlopu. Na wszystko, co nie jest życiem będzie jeszcze czas.\nAle ten most w Kromlau chyba ustawię jako tło pulpitu. Z sentymentu i żeby o nim nie zapomnieć.\nJak to jest u Was ze zmianami – dzieją się szybko czy raczej powoli? Jest Wam łatwo troszczyć się o siebie i swoje potrzeby czy może skupiacie się za bardzo na innych, na obowiązkach i innych rzeczach dookoła? Czekam na Wasze refleksje w komentarzach do postu!


To jest sedno naszego leku przed bullowatymi.\nJa sama obawiam sie tyle bulla, co Onka czy Dobka...też nie podejdę i nie zacznę sie do nich mizdrzyć bez zgody i zapewnienia własciciela. Z Regonem juz sie obawiam podwojnie...nie wiem jak bullowaty zareaguje na mojego, ktory potrafi się napiąc i wyprostować Z mniejszymi psami zwykle kończy sie takie stanie na bacznośc z jednej i drugiej strony, merdaniem ogona i tyle. Poza tym zwykle psy najpierw warczą groxnie zanim zaatakują. Byłam świadkiem ataku amstafki....bez warkotu sie odbyło...poprostu skręt nagły glowy i zeby w karku przeciwnika. W takij sytuacji nie zdążyłabym odciągnąć Regona,żeby sie dalej nie witał.\nWysłany: Czw 21:05, 06 Lis 2008 Temat postu:\nPoza tym zwykle psy najpierw warczą groxnie zanim zaatakują. Byłam świadkiem ataku amstafki....bez warkotu sie odbyło...poprostu skręt nagły glowy i zeby w karku przeciwnika\ntak właśnie została zaatakowana Tamiza amstafka bez kontroli podbiegła i bez ostrzeżenia wbiła się jej w tyłek gdyby nie szybka reakcja TZ, który użył gazu rozharatałaby cewkę moczową i okolice i moja byłaby do uśpienia, a tak leczyliśmy, około 3 tygodni, tylko rany po wbitych kłach\nW moim doświadczeniu amstafy atakują bez ostrzagjącego warkotu - Misia również była w ten sposób zaatakowana przez amstafkę, gdy była szczeniakiem. Wtedy ktoś mi powiedział, że takie postępowanie jest typowe dla ras wyhodowanych do walk - one nie miały się ostrzegać tylko gryźć.\nWysłany: Pią 0:25, 07 Lis 2008 Temat postu:\nNo i niestety ja mam na koncie podobną historię. Mój kolega kupił sobie amstaffa, który od szczeniaka znał mojego laba. Kilka razy w tygodniu umawialiśmy się w lesie na wybawienie psiaków. Pewnego dnia, gdy amstaff miał wtedy ok 7 miesięcy spotykając mojego psa jak zawsze w lesie zaatakował bez ostrzeżenia. Długo trwało nim udało się go odczepić od Hugona. Szyjąc laba wet powiedział, że jedyne co go uratowało to, że ma dużo luźnej skóry na podgardlu.\nBardzo podobną historię miałam też z cane corso. Od tego czasu sama chętnie się przywitam z bullowatym, ale nie dopuszczam do kontaktu z moimi psami.\nPowiedzcie, czy ta wystawa na pewno będzie ? Wczoraj nabyłam Psa (nr 5), gdzie w wykazie wystaw na przyszły rok jej nie ma .....\nsirion na pewno . Na stronie ZKWP jest\nWysłany: Śro 11:07, 03 Gru 2008 Temat postu:\nKochani! Czaplinek jest!\n30 i 31maja będziemy się tam spotykać!\n30maja będzie wystawa "Black &White" i "Jack Russell i Parson Russell Terrier'\nz prawem CWC\noraz wyścigi o memoriał ś.p. Andrzeja Jaworskiego\na następnego dnia wszystkie teriery\nTak więc Westy, Szkoty Jacky i Parsony mogą zdobyć dwa CWC\nPrzyjeżdżajdzie i startujcie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nobsada sędziowska jest znana ?\nTak: Anton Todorov z Bułgarii\ni Magda Kozłowska\na podział na rasy już też jest może ?\nWysłany: Czw 12:47, 04 Gru 2008 Temat postu:\npodział na rasy to jest wtedy jak wiemy ile i jakie psy będą Todorov na pewno PRT i JRT któregoś dnia bo sam ma te psy więc teoretycznie i mamy nadzieję praktycznie fachowiec\nCholka odptaszkuj sobie "Wyłącz BBCode w tym poście" pod oknem pisania postu. Wtedy cytaty będą wyglądły jak cytaty\nWysłany: Czw 21:06, 04 Gru 2008 Temat postu:\nsamiec mix amstaffa\nMix.Miksy bywają niezrównowazone\nJa osobiście nie spotkałam się z niezrównoważonym przedstawicielem bullowatch.Moje szkotki uwielbiają samce amstaffów,podobają im się chyba te mięśnie . Bulle i staffiki sa przemiłe i przewesołe.Ja je lubię .\nA że to TERIERY,to trzeba uważać.\nWysłany: Czw 21:45, 04 Gru 2008 Temat postu:\nDopiero teraz dotarlam do tego tematu ...\nNie wiem jak mozna porownywac agresje bullowatego i yorka W przypadku ataku bulla praktycznie pozostajemy bezsilni ... paralizuje nas strach i brak "argumentow" do skutecznej walki. Jesli rzuca sie na nas lub na naszego psa york, to wystarczy celnym zderzeniem z naszym butem unieszkodliwic agresora. I tyle ... W poprzednim miejscu zamieszkania (jeszcze na Kabatach) mialam w klatce obok bardzo agresywnego szkota. Na spacery wychodzil z niekumajaca Ukrainka, ktora prowadzila go zawsze bez smyczy. Szkot potrafil czaic sie pod samochodami i nagle wyskakiwac na swoja ofiare, atakujac ja zupelnie bez ostrzezenia. Byl istnym postrachem osiedlowych uliczek ...\nNa Maje, ktora na osiedlu ZAWSZE chodzi na smyczy rzucil sie tylko raz. Sadze, ze poobijany zad i boki pani leczyla mu jeszcze dlugo ... Na dokladke wezwalam Straz Miejska i dopilnowalam aby babsko zostalo ukarane mandatem.\nCo ciekawe, szkot okazal sie madrym i szybkouczacym psem. Zawsze jak mnie widzial wycofywal sie na koniec ulicy Z bullem pewnie tak latwo by nie poszlo\nWysłany: Pią 22:45, 05 Gru 2008 Temat postu:\na ja myslałam, że wcześniej widaomo kto, gdzie kiedy i co\nbo tak, to loteria jest i mozna "zonka" załapać\nmoże jednak będzie wiadomo kto jakie rasy sędziuje ? plisssss


Innowacyjne wykorzystanie ultradźwięków w życiu codziennym i wielu obszarach życia - gianttravelplaza.com\nInnowacyjne wykorzystanie ultradźwięków w życiu codziennym i wielu obszarach życia\nKażdego dnia nasza cywilizacja idzie na przód. Toczące się programy badawcze unaoczniają, jak dużo potrafi ludzkość, kiedy ma dla siebie przystosowane narzędzia i jest w stanie je poprawnie wykorzystać do celów wyższych.\nWówczas ich funkcjonalność jest nieoceniona. Dzięki progresowi możemy robić badania ultradźwiękowe. Gdzie można je stosować?\nUltradźwięki jako wysokie, niesłyszalne przez osobę dorosłą fale dźwiękowe, znalazły użycie w bardzo wielu dziedzinach. branża telekomunikacyjna używa ich do wszelkiego rodzaju komunikacji za pomocą fal ultradźwiękowych, hydrolokacja do namierzania podwodnego, metalurgia do wszelkich wyspecjalizowanych pomiarów i badań nieniszczących materiałów, a medycyna, stomatologia, farmacja i kosmetyka do terapii i diagnozowania chorób, usuwania kamienia nazębnego i zabiegów stosowanych do twarzy i ciała. Szczególnie te ostatnie gałęzie dynamicznie się rozwijają i wykorzystują badania ultradźwiękowe do diagnozowania, wprowadzania terapii i podnoszenia komfortu życia osób chorych Ultradźwięki w kosmetyce cieszą się ogromną popularnością przede wszystkim wśród pań, bo zabiegi na przykład z wykorzystaniem głowicy wytwarzającej fale ultradźwiękowe są nieinwazyjne, zabiegi raczej bezbolesne, a rezultaty szybkie i widoczne gołym okiem. Polecamy artykuł szerzej opisujący profesjonalne badania ultradźwiękowe.\nUltradźwięki penetrują tkanki w głębokich partiach ciała, więc nałożone preparaty lecznicze albo produkty kosmetyczne są są wręcz całkowicie wchłaniane przez skórę i dostają się w jej głąb, a przy tym nie podrażniają wrażliwej skóry.\nCzy masz ochotę zgłębić rozważany temat od innej strony? Nic prostszego - po prostu wejdź na ten link, ponieważ więcej zobaczysz tu.\nW dodatku ciepło wysyłane przez ultradźwięki odpręża skórę i mięśnie, dzięki czemu zabiegi są dla korzystających z nich osób energetyzujące i redukujące stres. Ultradźwięki przyspieszają również przemianę materii i rozpad komórek tłuszczowych, a do tego poprawiają krążenie. Dzięki temu dobrze wspomagają odchudzanie i prowadzą do redukcji cellulitu.\nNowoczesnym zastosowaniem są też badania nie mające związku z ultradźwiękami, ale będące wrażliwymi, wiarygodnymi a przy tym nieniszczącymi sposobami przeprowadzania badań.\nJeżeli interesuje Cię omawiany wpis, to bez ociągania kliknij tu oraz przeczytaj oprócz tego inny tak samo pasjonujący news telewizja cyfrowa wrocław.\nChodzi o badania magnetyczne MT, służące kontrolowaniu powierzchni tworzyw ferromagnetycznych. Strumień magnetyczny zachodzi w reakcje z cząsteczkami na powierzchni testowanego obiektu, wykrywając nawet najmniejszą wadę, dzięki czemu badania magnetyczne MT pomagają znajdować mikrouszkodzenia i nierówności na powierzchni jak i pod nią. Dowiedz się więcej - .\nWiele urządzeń usprawniło człowiekowi życie, poprawiło jego zdrowie, zwiększyło jego komfort lub spowodowało lepsze zarobki.\nNa co dzień podróżujemy autami: do pracy, po dzieci do szkoły, na weekendowe eskapady. Wystajemy w korkach, inhalujemy spaliny, zanadto używamy klaksonu. Tracimy czas i kapitał. A wszystko po to, by uprościć sobie żywot. Fakt, w niewielkich wioskach gdzie komunikacji zbiorowej możemy sporo zarzucić wóz staje się nieodzownością a nie zbytkiem. Nie możemy bowiem działać normalnie jeżeli do najbliższej szkoły bądź do miejsca pracy jest ponad godzina drogi piechotą. Ale jak dużo jest takich miejscowości w których lokalna komunikacja oferuje kursy dwa bądź trzy razy dziennie?\nPrzewóz osób daje bardzo bogate ewentualnosci komunikacyjne dla człowieka. Istnieje bardzo wielkie zapotrzebowanie na usługi powiązane z przewozem jak np. wynajmem środków transportu typu busy, autobusy, autokary. Usługi przedsiębiorstw przewozowych dają możliwość w sprawny sposób przewiesc podróżującego i ładunek do danego miejsca na terenie państwa oraz poza jego granicami. Biorąc pod uwagę ciągle rozwijającą się i ulepszaną sieć dróg, transport też przewozy osób, wciąż ulegają zmianom a także sprzyjają dogodniejszym i sprawniejszym warunkom przemieszczania. Bezpieczeństwo i luksus jazdy to dzisiaj norma w przewozach osobowych.\nJakie dodatkowe części mogłyby mieć dobre siedzenia do wózków jezdnych?\nDodał: Life Mental Health\nCzy wiesz, że bezpieczeństwo tzw. robotników fizycznych mogłoby być zależne od krzesła, na którym siedzą podczas wykonywania swych obowiązków? Znakomitym tego przykładem są operatorzy wózków widłowych, którzy każdego dnia spędzają na specjalistycznych fotelach wiele godzin.\nOgólnie wiadomo, że pies jest najlepszym towarzyszem człowieka. Zapewne większość gospodarstw domowych pod każdym względem nie wyobraża sobie normalnego funkcjonowania, gdyby nie towarzystwo w nim psa.