KontoManiakPromocje BankoweBank Pekao1200 zł premii z firmowym Kontem Przekorzystnym Biznes\nAktualizacja: poniedziałek, 03 stycznia 2022\nZałóż Konto Przekorzystne Biznes razem z kartą i korzystaj aktywnie przez 3 miesiące. A jeśli jeszcze nie masz firmy, to właśnie teraz otrzymasz 100 zł za zarejestrowanie działalności w profilu zaufanym. Za regularne wpływy otrzymasz dodatkowe środki na konto, a zawarcie umowy o terminal płatniczy i umowy pożyczki/kredytu to nawet 600 zł więcej. Sprawdź ile i za co zapłaci Ci Pekao S.A. Promocja trwa do 30.09.2021 roku.\nDo 1200 zł premii z kontem firmowym\n200 zł za rejestrację firmy\n100 zł za wymiany walut\nDo 300 zł za produkt pożyczkowy\n100 zł za umowę leasingu\nMasz swoją firmę lub myślisz o założeniu działalności? W Banku Pekao S.A. klienci biznesowi zyskują więcej. Sprawdź najnowszą promocję, a przy okazji zyskaj gwarancję bezpłatnego użytkowania karty i konta przez rok. Premia przyznawana jest w kilku częściach, w zamian za realizację poszczególnych zadań, takich jak: zawarcie umowy o konto, realizacja przelewów i transakcji kartą, zawarcie umowy o terminal POS, wymiana waluty czy skorzystanie z kredytu dla firmy oraz leasingu.\nDo promocji „1200 zł premii dla firm i 0 zł za konto i kartę” możesz przystąpić do 31 marca 2022 roku.\nZgodnie z regulaminem, w promocji możesz wziąć udział, jeżeli:\njesteś osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą (lub zarejestrujesz firmę w ramach promocji);\nw okresie od 1 grudnia 2020 roku do 31 grudnia 2021 roku nie posiadałeś rachunku firmowego prowadzonego w Banku Pekao S.A.;\nwyrazisz zgody na otrzymywanie od Banku Pekao S.A. informacji marketingowych i handlowych, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz automatycznych systemów wywołujących;\nzaakceptujesz regulamin promocji.\nBiorąc udział w promocji „1200 zł premii dla firm i 0 zł za konto i kartę” możesz zyskać premie finansowe, w zamian za spełnienie warunków w kilku kategoriach:\n200 złotych – za rejestrację firmy poprzez wykorzystanie profilu zaufanego w bankowości internetowej;\n50 złotych – jednorazowa premia, którą otrzymasz za założenie Konta Przekorzystnego Biznes przez stronę promocji lub za pomocą:\nbankowości elektronicznej Pekao24 (jeżeli klient posiada już konto osobiste w Banku Pekao S.A.);\ninfolinii Banku Pekao S.A. - Pekao Direct (jeżeli uczestnik promocji posiada konto osobiste w Banku Pekao S.A);\n200 złotych – premia za realizację następujących zadań, w każdym z 3 kolejnych miesięcy promocyjnych:\nwykonanie przelewów do ZUS na kwotę minimum 300 złotych każdy,\nrealizację co najmniej jednej płatności kartą Visa Business, na kwotę minimum 100 złotych,\nrealizację minimum jednego przelewu (na kwotę co najmniej 100 złotych) przez aplikację mobilną PeoPey;\n50 złotych – premia za uzyskiwanie wpływów na konto, przez kolejne 3 miesiące (minimum 5000 złotych miesięcznie);\n200 złotych – za zawarcie umowy o terminal płatniczy, oraz przyjmowanie płatności przez 3 kolejne miesiące, na kwotę minimum 500 złotych (w każdym miesiącu).\n100 złotych – za realizację transakcji wymiany walut (minimum 20 000 złotych), w terminie do 3 miesięcy po uruchomieniu konta;\n100 złotych – premia za zawarcie umowy leasingowej z Pekao Leasing;\ndo 300 złotych – za skorzystanie z oferty pożyczkowej lub kredytowej (z zabezpieczeniem gwarancją BGK de-minimis, EFI COSME lub EFI EaSI), bądź też zawarcie umowy o kartę kredytową Visa Business, w okresie do 6 miesięcy od dnia zawarcia umowy o Konto Przekorzystne Biznes. Wysokość premii zależna jest od wysokości przyznanego kredytu/pożyczki/limitu karty i wynosi odpowiedni:\n100 złotych – za pozyskanie kwoty minimum 20 000 złotych,\n200 złotych – dla kwoty minimum 50 000 złotych,\n300 złotych – dla kwoty powyżej 100 000 złotych.\nDodatkowo i niezależnie od spełnienia warunków uzyskania poszczególnych premii, otrzymujesz gwarancję 12 miesięcy bez opłat za prowadzenie konta i użytkowanie karty debetowej. Wystarczy, że podpiszesz umowę Konto Przekorzystne Biznes oraz kartę Visa Business.\nJeżeli nie masz jeszcze założonej działalności gospodarczej, możesz zrobić to przy pomocy Profilu Zaufanego.\nNa etapie składania wniosku o konto zaznacz "Nie posiadam jeszcze zarejestrowanej działalności gospodarczej w CEIDG i chciał(a)bym ją założyć" i uzupełnij wymagane dane.\n200 złotych premii otrzymasz do końca kolejnego miesiąca, w którym Twoja firma została poprawnie zarejestrowana w systemie CEIDG.\nAby zdobyć premię 300 zł spełnij następujące warunki promocji:\nDo 31 marca 2022 roku:\n- za spełnienie tego warunku otrzymasz 50 zł\nzłóż wniosek o Konto Przekorzystne Biznes korzystając ze strony promocji\nzawrzyj umowę o Konto Przekorzystne Biznes, bankowość elektroniczną Pekao24 dla firm oraz kartę debetową Visa Business.\nW każdym z 3 kolejnych miesięcy (następujących po miesiącu zawarcia umowy Konta):\nwykonaj przelew do ZUS, na kwotę minimum 300 złotych\nwykonaj co najmniej 1 transakcję kartą debetową Visa Business, na kwotę minimum 100 złotych\nwykonaj co najmniej 1 przelew (inny niż do ZUS) na kwotę minimum 100 złotych, korzystając z aplikacji mobilnej PeoPay\n- za spełnienie tego warunku otrzymasz 200 zł\nW tych samych miesiacach co w powyższym warunku:\nzapewnij na rachunek firmowy wpływ minimum 5000 złotych\nNa tym jednak nie koniec. Jeszcze więcej dodatkowych środków znajdzie się na Twoim koncie, jeżeli spełnisz dodatkowe warunki aktywności.\nAby otrzymać dodatkowe 200 złotych musisz spełnić następujące warunki:\nAby otrzymać premię w wysokości 100 złotych, musisz zrealizować transakcję wymiany walut, w terminie 3 miesięcy następujących po miesiącu otwarcia rachunku, na równowartość minimum 20 000 złotych.\nPremię w wysokości do 300 złotych otrzymasz wówczas, gdy podpiszesz umowę o Konto Przekorzystne Biznes, a dodatkowo w terminie do 6 miesięcy następujących po miesiącu, w którym nastąpiło otwarcie rachunku, zawrzesz z Bankiem Pekao S.A. umowę o pożyczkę, kredyt lub kartę kredytową Visa Business na kwotę/limit minimum 20000 złotych.\nWysokość przyznanej premii zależeć będzie od kwoty otrzymanej pożyczki/kredytu i wynosi 100 złotych, 200 złotych lub 300 złotych.\nJeżeli chcesz otrzymać kolejne 100 złotych, wystarczy, że zawrzesz umowę leasingu, a następnie przez 3 kolejne miesiące dokonasz wpłaty raty leasingowej (minimum 1000 złotych).\nKonto Przekorzystne Biznes to oferta dla osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą, a przy tym obroty firmy nie przekraczają kwoty 5 milionów złotych rocznie.\nPromocja Pekao S.A. może być dla Ciebie atrakcyjną propozycją, jeżeli jeszcze nie posiadasz rachunku firmowego lub chcesz zmienić swoje dotychczasowe konto. Za zawarcie umowy o konto i kartę, a także spełnienie prostych warunków aktywności otrzymasz na start 250 złotych. Co więcej, jeżeli dopiero chcesz zarejestrować działalność, to warto skorzystać z profilu zaufanego. Za to działanie otrzymasz dodatkowe 200 złotych. A jeśli na konto firmowe wpłynie minimum 5000 złotych miesięcznie, to Twoja premia zwiększy się o dodatkowe 50 złotych. Warto również zwrócić uwagę na dodatkowe produkty, ponieważ i za to możesz otrzymać dodatkowe środki na swoje konto.\npremia podzielona na kilka części;\nrejestrując swoją działalność otrzymasz dodatkowe 200 złotych premii i nie tracisz czasu na formalności w urzędzie;\nmożliwość korzystania z taniego terminala płatniczego przez rok lub 1,5 roku.\nZałóż konto z premią 1200 zł


Spokojnie, to tylko kanalia – Dywagacje\nDlaczego PiS wygra, musi wygrać wybory? Ponieważ ma przeciw sobie z jednej strony nieudolnych, a z drugiej bezmyślnych, acz niebywale czujnych, by nie rzec przeczulonych, którzy wroga szukają wśród swoich. Ta czujność powoduje, że ktokolwiek nieco wychyli się, powie coś, rzuci jakieś hasło, pomysł, natychmiast jest walony w łeb i zaganiany do szeregu. Do boju ruszają specjaliści od siedmiu boleści wszelkiej maści i dowodzą, że tak nie wolno, bo coś tam coś tam. PiS w zasadzie nie musi nic robić. Czasami tylko uruchamia służby, które ma do dyspozycji, żeby akcję eliminowania swoich wspomóc.\nNa przykład od dawna próbowano dobrać się do szefa Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Jurka Owsiaka. Oskarżano go o niestworzone rzeczy, jak dotąd bezskutecznie. Aż do boju ruszyły dzielne kobiety wyzwolone i nastąpił przełom. Udało się odsądziwszy go wpierw od czci i wiary Owsiaka dopaść, postawić przed sądem i skazać. Za co? Za znieważenie posłanki, której zasugerował kurację z wykorzystaniem miłości cielesnej. Nieco mniejszym sukcesem zakończyła się akcja niszczenia Wojewódzkiego i Figurskiego, których wyrzucono z radia. Z telewizji też próbowały wygryźć Wojewódzkiego, nawet do KRRiT napisały donos, ale nic nie wskórały. Być może dlatego, że do sprawy wmieszał się niezbyt ceniony przez władzę Adam Bodnar, który w programie rozrywkowym dostrzegł drugie dno tam, gdzie go nie było.\nKonfident, kapuś, kolaborant i najparszywsza odmiana, szmalcownik, to ludzie współpracujący z wrogim reżimem, z okupantem. Bez różnicy z jakich pobudek. Partia rządząca przejęła praktycznie wszystkie kluczowe instytucje w państwie, niszczy demokrację, lekceważy prawo, zaś oponenci zamiast zewrzeć szeregi i wspierać tych, którzy próbują przeciwstawić się destrukcji z gorliwością psów gończych tropią i topią wszystkich, którzy ośmielili się choć ciut wychylić ponad przeciętność. Żeby jeszcze czynili to w zgodzie z logiką, zdrowym rozsądkiem, elementarną wiedzą, ale gdzie tam! szczują na swoich pod absurdalnym pretekstem.\nPortal, który okrzyknął się mianem „archiwum życia publicznego”, żebrzący wciąż o datki, ramię w ramię z prawicą na przykład pastwi się nad organizatorami akcji „Nie świruj, idź na wybory”. Nie ma przedstawienia za i przeciw, nie ma dyskusji, wyjaśnień. Tendencyjnie dobierani „eksperci” wykazują to, co mają wykazać. W obliczu wyższej konieczności powołuje się nawet na przedstawicieli władzy. Wczoraj ukazał się artykuł, którego zadaniem jest prawdopodobnie dobić akcję i ostatecznie pogrążyć jej autorów. W materiale »„Nie świruj, idź na wybory”. Opozycja podzielona, PiS gra świętoszka. Cierpią osoby z zaburzeniami« im bardziej autorka stara się udowodnić, że jeśli komuś zabronić świrować, to ucierpią osoby z zaburzeniami, zwane potocznie świrami, tym bardziej jej nie wychodzi. Równie trudno byłoby wykazać, że kategoryczne „Nie zabijaj” poniża, dyskryminuje i stygmatyzuje zamordowanych i ich rodziny.\nAutorka stawia tezę, że\nKampania „Nie świruj, idź na wybory” jest kampanią negatywną. Jej przekaz jest formą szantażu: głosuj, bo inna decyzja to błazenada, „świrowanie”.\nI daje wyjaśnia co to znaczy:\nSens przeciwstawiania dwóch postaw czy działań niesie w sobie ocenę: jedno jest dobre, drugie szkodliwe. Nie byłoby prawdopodobnie żadnej dyskusji, gdyby mówiono przykładowo, że głosując, bierze się sprawy we własne ręce (przekaz pozytywny) lub nie głosując, pozostaje się biernym (negatywny). Zdecydowana większość z nas zgodzi się z twierdzeniem, że w kontekście wyborów aktywność jest lepsza od bierności, bo ta pierwsza jest podstawą społeczeństwa obywatelskiego, które mamy nadzieję budować.\nDotąd pełna zgoda. Jednak dalej autorka sięga po argumenty wątpliwe z punktu widzenia logiki:\nAkcja „Nie świruj” sięga jednak po repertuar z kategorii normy i nienormalności, bardzo ryzykowny i potencjalnie krzywdzący. Te filmy to parodia tego, jakie dla twórców są osoby, które nie głosują: niezrozumiałe, śmieszne, dziwne, wystraszone, w nerwowych tikach lub atakach psychozy czy robiące coś nietypowego dla własnej płci. O takim pomyśle na kampanię pisze Olgierd Łukaszewicz, jeden z aktorów, który wziął w niej dział – to miała być parodia.\nTrudno dociec czy to zła wola, cynizm czy zwykłe, pospolite nieuctwo. Hasło składa się raptem z aż pięciu słów i najwidoczniej jest zbyt skomplikowane. To nie „parodia tego, jakie dla twórców są osoby, które nie głosują”, ale parodia motywów, powodów dla których spora część wyborców nie głosuje. Przekaz nie brzmi „Tylko świry siedzą w domu podczas wyborów”, lecz „nie szukaj idiotycznych wykrętów i usprawiedliwień dla bierności, idź na wybory”. Obficie cytowana psychoterapeutka, aktywistka równościowa i prodemokratyczna, specjalistka od uzależnień mówi, że Nie postąpisz w jakiejś ważnej sprawie tak jak ja uważam za słuszne? To ja ci pokażę, jaki jesteś. Głupi, niedostosowany, niewłaściwy. Nie nasz. Odmieniec. I już lecą skojarzenia, uruchamiają się skrypty niestety obecne w głowach, a nieuświadomione. Kluczowe w tym wywodzie jest słowo „pokażę”, dlatego całą przemowę warto wygłosić przed lustrem, patrząc odbiciu głęboko w oczy.\nByć może akcja przeszła by bez echa, gdyby ‚świrowanie’ ze ‚świrami’ nie skojarzyło się samym aktorom. Nie potrafiąc zagrać świrowania niektórzy z nich zagrali świrów. Ten mankament można było rozwiązać od razu, bez rozkręcania całej machiny propagandowej. Zwłaszcza że nawet najżarliwsi obrońcy interesów PiS-u nie są w stanie wiarygodnie i przekonywająco powiązać świrowania z osobami upośledzonymi. Na przykład\nAdam Bodnar w swoim oświadczeniu zwraca uwagę, że „język używany w stosunku do przedstawicieli grup narażonych na dyskryminację niezmiennie obrazuje poziom debaty publicznej w demokratycznym państwie, a nadużycia dotyczące osób z zaburzeniami psychicznymi stanowią szczególny rodzaj radykalizacji języka publicznego”.\nNiestety Rzecznik nie wyjawia kto używa języka „w stosunku do grup narażanych na dyskryminację”. Ma jednak rację w jednym — poziom debaty publicznej stoi na żenująco niskim poziomie. Jeśli połajanki pod absurdalnymi pretekstami w ogóle można zaliczyć do kategorii „debata publiczna”. Święte słowa padają także z ust, czy raczej spod palców autorki „analizy”. Żeby tylko i ona, i jej eksperci chcieli je sobie wziąć do serca!\nZ takiej radykalizacji trudno się wycofać, gdy konflikt trwa. Refleksja wymaga bowiem uspokojenia emocji, żeby pojawiło się miejsce na empatię, analizę własnych zachowań i porównanie własnych działań z wyznawanymi wartościami. Zajmuje to czas i bywa nieprzyjemne, gdy odkrywa się własne błędy.\nChyba, że się jest przekonanym o własnej racji i nie dopuszcza myśli, że może jednak się jej nie ma, a w omawianym przypadku zupełnie o co innego chodzi. Akcję zniechęcającą do wzięcia udziału w wyborach prowadzoną przez Rzecznika Praw Obywatelskich oraz portal oko.press najlepiej podsumował Tomasz Lis:\nPierwsza lekcja rządów PIS- u: gdy tylko zaczynają się ciebie bać, atakują i posługując się kłamstwem, insynuacją, manipulacją albo prowokacją, próbują cię zniszczyć. Jest na to tylko jedna dobra odpowiedź – robić swoje, tylko bardziej i mocniej.\nPełna zgoda! Jednak niebywale trudno walczy się z nożem w plecach umieszczonym tam przez sojuszników. I nie ma znaczenia powód, który narodowy satyryk Jan Pietrzak streścił tak: „Gdybym nie wiedział, że to głupota, to bym pomyślał, że prowokacja”.\nDo nagonki na organizatorów akcji „Nie świruj, idź na wybory” dołączył inny wyciągający łapę po jałmużnę portal „Krytyka Polityczna”. Ponieważ autorem demaskatorskiego tekstu jest doktor i filolog polski, więc tym bardziej chapeau bas, bo musi, po prostu musi mieć rację. I dlatego PiS wygra. A jak wygra, to istnieje szansa, że wkład doktora i innych w zwycięstwo doceni.\nNie da się jednak wykluczyć, że to zwykły instynkt samozachowawczy. Przecież potępienie marszałka Karczewskiego, który przeszkadzających w miesięcznicach nazwał świrami, może zakończyć się wezwaniem na przesłuchanie. Walenie w swoich nie tylko jest bezpieczne, ale może być przedstawiane jako dowód niezależności i obiektywizmu. Problem dla niektórych może pojawić się dopiero wtedy, gdy PiS po zwycięstwie takimi samymi metodami wykończy „Krytykę Polityczną”, oko.press i inne „postępowe” media. Skoro nie jest ważne co dane słowo czy zdanie znaczy, bo kluczowa jest interpretacja, to niezależnie od tego co napiszą, będą musieli udowodnić, że nie napisali tego, o co ich się oskarża.\nPożyteczni idioci powinni pamiętać, że nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka, a ten, kto mieczem wojuje, często od miecza także ginie.\nPoprzedni wpis Previous post: Koalicja Obywatelska chce\nNastępny wpis Next post: Ok! ok! nic nie wiem


suplementy | Niepłodni Razem\nNiepłodni Razem suplementy\nCzy nauka znalazła skuteczne rozwiązanie problemu niepłodności męskiej? Badania potwierdzają, że witaminopodobny związek – koenzym Q10 może pomóc niepłodnym mężczyznom w ich staraniach o poczęcie dziecka. Według szacunkowych badań problem z poczęciem... Więcej\nWreszcie jesteś w ciąży! Twój organizm musi teraz dostarczyć odpowiednich substancji nie tylko tobie, ale również twojemu dziecku. Dlatego niezwykle ważne jest to, co jesz - w twojej diecie nie może niczego brakować, inaczej niedobory odczujesz nie tylko ty, ale... Więcej


Zboża to biomasa - Zboża\nZboża to biomasa\nDodano: 18-12-2009, 11:31\nJest już rozporządzenie zaliczające zboża do biomasy.\nRozporządzenie zaliczające zboża niespełniające wymogów jakościowych do biomasy jest już po uzgodnieniach międzyresortowych. Ministerstwo Gospodarki konsultuje je teraz z Urzędem Regulacji Energetyki.\nBedzie to na ręke nie tylko energetyce i rolnictwo, w którym 5-10 procent zbóz nie nadaje się do konsumpcji, ale także polskiemu rządowi ze względu na unijne wymogi. Udział zielonej energii w produkcji energii musi w tym roku wynieść 8,7 proc., a w 2010 r. - 10,4 proc.\nSpalanie zbóż będzie opłacalne ekonomicznie dla energetyki i dla rolników, gdy będą za to przyznawane certyfikaty - dodatkowa kwota przyznawana elektrowni wynosząca ok. 258 zł za megawatogodzinę.\nZ ekonomiczego punktu widzenia to jest znakomite rozwiązanie. W procesie spalania półtorej tony zboża daje tyle energii, co tona węgla. Krajowa Federacja Producentów Zbóż, skupiająca zarówno potentatów, jak i drobnych rolników, już dawno proponowała, by spalać ziarno w elektrociepłowniach i wykorzystywać na energię. W Danii, Szwecji czy Niemieczech takie rozwiązania już są na porządku dziennym. Jednak pojawiają się i pojawiać zapewne bedą problemy natury etycznej. Jeszcze miesiąc temu sam Józef Klim, poseł PO, wiceprzewodniczącego sejmowej komisji rolnictwa uważał pomysł palenia zbożem za niefortunny. Mówił, że zboża powinny być wykorzystywane na żywność, paszę albo ewentualnie na biopaliwa.


Mid Europa bada możliwość sprzedaży Żabki. Transakcja może być warta 1 mld euro - Handel dystrybucja\nMid Europa bada możliwość sprzedaży Żabki. Transakcja może być warta 1 mld euro\nAutor: biznes.onet.pl za Reuters / www.portalspozywczy.pl\nData: 08-05-2016, 15:45\nPrzypomnijmy, od początku roku Żabka wzmacnia zarząd. Najpierw prezesem spółki został Tomasz Suchański, wieloletni zarządzający Biedronką w Polsce. W kwietniu do zarządu dołączyła Anna Grabowska, obejmując stanowisko członka zarządu ds. komercyjnych. Dotychczas Grabowska pracowała jako dyrektor działu zakupów artykułów żywnościowych w Tesco Polska.\nŻabka Polska w 2015 roku otworzyła blisko 400 nowych lokalizacji i zamknęła rok liczbą blisko 4 200 sklepów. W 2016 roku w zależności od jakości i dostępności nowych miejsc, spółka zamierza otworzyć między 400 a 500 placówek.\nŻabka RSS ALERT / Żabka Polska RSS ALERT / Mid Europa RSS ALERT / sieci handlowe w Polsce RSS ALERT / przejęcia na rynku handlu RSS ALERT\nZnawca123 2016-05-08 17:01:31\nNiech Żabkę kupi 7-11! Circle K jest już w Polsce, czas na inne \_"conbini\_"!\nluk 2016-05-10 12:59:02\nMiliard powiadacie... Tylko w jakiej walucie? Gdyby było tak dobrze to rotacja w zarządzie by nie istniała


Szkolenie praktyczne psów służbowych - Aktualności - KMP Łomża\nSzkolenie praktyczne psów służbowych\nPolicjanci z Łomży ćwiczyli razem ze swoimi psami służbowymi w kilku miejscach na terenie miasta. Szkolenie odbyło się w ramach doskonalenia zawodowego policjantów – przewodników psów.\nŁomżyńscy przewodnicy psów służbowych wraz ze swoimi czworonogami ćwiczyli wczoraj po południu na Starym Rynku oraz na Skate Parku w Łomży. Szkolenie obejmowało między innymi posłuszeństwo ogólne, pościg, obezwładnianie pozoranta i legitymowanie. W ramach cyklu szkoleniowego psy patrolowo – tropiące utrzymują swoją sprawność użytkową oraz doskonalą umiejętności nabyte w służbie. Lokalizacja ćwiczeń praktycznych organizowanych przez łomżyńskich policjantów dotyczy miejsc, w których dochodzić może do zakłóceń porządku publicznego. Celem takiego szkolenia jest połączenie elementów doskonalenia zawodowego z oddziaływaniem prewencyjnym, a także czuwaniem nad bezpieczeństwem mieszkańców Łomży.


Testportal - Zaawansowane testy wiedzy w Microsoft Teams\nInformacja dla urządzeń mobilnych\nMobilna wersja Microsoft Teams nie wspiera dodawania aplikacji. Utwórz bezpłatne konto na Testportal i dodaj aplikację Testportal do Teams, kiedy będziesz używać komputera.\nPrzekierowanie do Microsoft Teams\nJeśli zobaczysz komunikat, że nie znaleziono aplikacji, poproś Twojego administratora Microsoft 365, aby odblokował dodawanie aplikacji w Teams.\nTwórz, udostępniaj i analizuj wyniki testów w Microsoft Teams\nZaawansowane testy wiedzy w Teams. Z aplikacją Testportal przekształcisz Teams w kompletne narzędzie do nauczania i sprawdzianów online. Postaw na innowacje w swojej placówce!\nDodaj Testportal w Teams\nTestportal + Teams = Zintegrowane środowisko do nauczania i testów\nZaawansowany edytor treści pytań i losowości\nTechnologia Uczciwy rozwiązujący\nZabezpieczenie testu przed ponownym przystąpieniem\nSzczegółowe wyniki, raporty i statystyki\nJak wykorzystać aplikację Testportal w Teams?\nRestrykcyjne ograniczenia czasowe\nKontrola uczciwości i monitoring na żywo\nBogate możliwości edycji pytań\nKategorie pytań i algorytmy losowania, np. podzbioru pytań z puli\nTesty i zadania wbudowane w Teams\nBrak odmierzania czasu\nBrak nadzoru nad testami i monitoringu\nProsta tabela wyników\nPodstawowa edycja pytań\nBrak kategorii pytań, najprostszy algorytm mieszający\nUczciwy rozwiązujacy, czyli kontrola przebiegu testu\nZabezpiecz testy na wszystkich urządzeniach! Także w Teams!\nTestportal oferuje szereg mechanizmów, dzięki którym zabezpieczysz swój test przed nieuczciwymi praktykami. Zalecamy włączenie losowania podzbioru pytań z puli utworzonej dla danego testu oraz ograniczenie czasu na rozwiązanie testu do minimum. Jeśli to możliwe, warto udostępnić test dla wszystkich osób o tej samej porze, blokując jednocześnie opcję cofania się do poprzednich pytań.\nUczciwy rozwiązujący to technologia, która kontroluje aktywnośc testu. Jako twórca testu masz dostęp do informacji, ile razy, na którym pytaniu każdy z rozwiązujących opuścił test. W połączeniu z informacją, ile czasu zajęło uczniowi udzielenie odpowiedzi, daje to duże możliwości analizy wyników testu.\nKorzystaj z oferty dla szkół i uczelni lub indywidualnie\nKonto EDU bezpłatne\nFunkcjonalności niezbędne dla nauczyciela i wykładowcy\nAplikacja Testportal w Teams\nLicencja dla szkoły i uczelni\nWszystkie funkcjonalności platformy\nIntegracja z Microsoft 365 i Teams oraz dodatkowe konto administratora\nLogo szkoły w testach oraz możliwość wymiany testów pomiędzy użytkownikami\nSzukasz pomocy przy wdrożeniu Microsoft Teams?\nSkorzystaj z fachowej pomocy. Tylko teraz dla szkół BEZPŁATNIE.\nZaufaj specjalistom i powierz im skonfigurowanie pakietu Microsoft 365 w Twojej placówce. Gorąco polecamy usługi naszego partnera biznesowego.\nTwórz, udostępniaj i analizuj wyniki testów w jednym miejscu


Matura 2015. Sprawdź, jakie zmiany czekają na egzaminie dojrzałości - RMF 24\nMatura 2015. Sprawdź, jakie zmiany czekają na egzaminie dojrzałości\nPoniedziałek, 20 maja 2013 (12:34)\nTegoroczni maturzyści to jeden z ostatnich roczników, który zdaje egzamin dojrzałości na obecnych zasadach. Już w 2015 roku zacznie obowiązywać nowe rozporządzenie MEN, które wprowadza wiele poważnych zmian. Chodzi m.in. o koniec prezentacji maturalnych z polskiego i obowiązek zdawania jednego egzaminu z przedmiotu dodatkowego na poziomie rozszerzonym.\nPrezentacja maturalna z języka polskiego wkrótce odejdzie do lamusa /PAP/Lech Muszyński /\nDzięki nowemu rozporządzeniu finaliści i laureaci olimpiad przedmiotowych będą mogły do ostatniej chwili zmieniać wybór przedmiotów, które chcieliby zdawać na maturze. Teraz, nie znając jeszcze wyników olimpiad, muszą złożyć ostateczne deklaracje już w lutym.\nKolejna ważna zmiana dotyczy egzaminu ustnego z języka polskiego. Od 2015 roku nie będzie się on już odbywał w formie przygotowanej wcześniej prezentacji na dany temat. Maturzyści po wejściu do sali będą losować zestawy pytań i odpowiadać na nie w podobnej formie, jak ma to miejsce podczas egzaminów z języków obcych.\nNajwiększa nowość, z którą będą musieli się zmierzyć wszyscy zdający maturę w 2015 roku to obowiązkowy egzamin z jednego przedmiotu na poziomie rozszerzonych. Uczniowie będą mogli wybrać jakaś dyscyplinę z obecnie obowiązującej listy. Nie będzie na niej tylko wiedzy o tańcu, która decyzją MEN została wykreślona.\nWprowadzenie obowiązkowego egzaminu na poziomie rozszerzonych to częściowe wyjście naprzeciw oczekiwaniom rektorów uczelni wyższych. Początkowo chcieli oni kilku obligatoryjnych przedmiotów dodatkowych, ale ministerstwo uznało, że polska szkoła nie jest na to przygotowana.\nTagi:matura, egzamin, edukacja, zmiany, prezentacja, maturzyści\nNewsTo już przesądzone. Koniec z prezentacją na maturze


Czy wiesz, że wykonując kilka prostych ćwiczeń co drugi dzień możesz przyspieszyć swój metabolizm nawet o 40%?\nDzięki temu będziesz mógł jeść dużo więcej niż na innych dietach redukcyjnych. Efekty pojawią się bardzo szybko i będą niesamowicie trwałe. Nigdy więcej głodzenia się! Jedzenie to przyjemność. Gwarantujemy, że nawet kilka lat po zakończonym procesie odchudzania nie będziesz musiał szukać kolejnych diet odchudzających. Naprawimy twój organizm na długie lata tak, abyś nie musiał więcej liczyć każdej kalorii i odmawiać sobie ulubionych potraw.\nDlaczego akurat 40%? Jak to obliczyć?\nCzęsto spotykanym wzorem (jednocześnie uważanym za najdokładniejszy) do obliczania dziennego zapotrzebowania kalorycznego jest wzór:\nTDEE jest to nasze dzienne zapotrzebowanie kaloryczne\nW przypadku kobiet BMR = (9,99 x waga (kg)) + (6,25 x wzrost (cm)) – (4,92 x wiek) – 161\nU mężczyzn BMR = (9,99 x waga (kg)) + (6,25 x wzrost (cm)) – (4,92 x wiek) + 5\nTEA – kalorie spalone przez aktywność fizyczną\nTEA = Kalorie spalone podczas aktywności (7-9 kcal na minutę aktywności w zależności od intensywności) + EPOC\nEPOC – kalorie spalone po wysiłku (Excess Post-exercise Oxygen Consumption)\nDla treningu siłowego jest to 4 – 7% podstawowego zapotrzebowania kalorycznego (BMR)\nTEF – efekt termiczny pożywienia (Thermic Effect of Food) 6 – 10% TDEE\nNEAT – kalorie spalane podczas codziennych czynności (np. chodzenie)\nObliczyłem, że przy założeniu treningu siłowego co drugi dzień moje EPOC wynosi niecałe 100 kcal na dzień. Niewiele, prawda? Tyle razy pisałem o wspaniałych efektach metabolicznych treningu siłowego podczas którego zachodzą procesy beztlenowe. Ze wzoru wynika, że jedynym efektem potreningowym podniesienia metabolizmu jest marne 100 kcal – czyli jeden banan. W takim razie dlaczego w tytule artykułu napisałem o 40%?\nW moim przypadku wzór całkowicie się nie sprawdził. Po obliczeniu mojego TDEE ze wzoru okazało się, że jest to wartość przy której jestem na głębokiej redukcji (to wiem z długoterminowych obserwacji).\nPodchodzę z dystansem do tego typu wzorów. Największą dokładność daje nam obserwowanie własnego ciała i jego reakcji. Tak też zrobiłem. Wykonałem własny eksperyment. Przestałem trenować na odpowiednio długi czas aby porównać metabolizm w okresie kiedy nie trenuję siłowo z okresem treningowym (godzinny trening na wolnych ciężarach co drugi dzień). Okazało się, że w okresie treningowym mój metabolizm przyspieszył o 38% w stosunku do okresu kiedy nie trenowałem. Większość z tych 38% to efekt po treningowy – podczas treningu nie spalam zbyt wiele (należy tą wartość jeszcze podzielić na dwa - trening co drugi dzień). Dokładność pomiaru szacuję na kilka procent. W moim przypadku 38% to ogromna pizza polana oliwą! Zdecydowanie lepiej niż jeden banan, prawda?\nDokładne wyniki mojego eksperymentu opublikuję niebawem.\nPrzejrzałem w Internecie różne badania na temat EPOC. Wszystkie opierają się na próbkach biegaczy i kolarzy wykonujących wysiłek interwałowy. Nie znalazłem podobnych badań na podstawie treningu siłowego. Informacje są zazwyczaj niedokładne a artykuły chaotyczne. Mogę stwierdzić, że nie jest to obszar dokładnie zbadany a już na pewno nie na podstawie treningu typowo siłowego.\nJednak zdecydowanie poważniejszą wadą powyższego wzoru jest to, że według mnie nie odzwierciedla dobrze zapotrzebowania na energię u osób trenujących siłowo. Wzór bierze pod uwagę wyrównanie po treningowe długu tlenowego (EPOC). Oczywiście, faktem jest, że organizm jeszcze kilkanaście godzin po treningu zużywa więcej energii aby transportować tlen jednak podczas treningu siłowego zachodzi jeszcze jedna bardzo ważna rzecz której wzór nie uwzględnia. Właściwie wykonany trening siłowy powoduje uszkodzenia mikrowłókien mięśniowych (między innymi dzięki temu rosną nam mięśnie). Aby nastąpiła regeneracja i naprawa uszkodzeń organizm musi wykonać ogromną pracę. Do tej pracy potrzebna jest energia. Organizm zużywa więcej energii jednocześnie podwyższając metabolizm. Udowodniono, że jeśli temperatura naszego ciała wzrasta o jeden stopień to metabolizm przyspiesza o 14%. Wzrost temperatury jest spowodowany stanem zapalnym. Mikrouszkodzenia mięśni to nic innego jak stan zapalny. Jak widzisz dług tlenowy nie jest jedynym czynnikiem wpływającym na przyspieszenie metabolizmu. Zdecydowanie ważniejszym elementem jest naprawa uszkodzeń struktur organizmu.\nWedług mnie problem zastosowania wzoru w niewłaściwych okolicznościach wynika z błędnego rozumienia pojęcia zakwasów i łączenia ich z kwasem mlekowym który jest jednym z produktów przemian beztlenowych. Panuje powszechne przekonanie, że to właśnie kwas mlekowy odpowiada za zakwasy czyli ból mięśni nawet do trzech dni po wysiłku. Fakt jest taki, że nie ma on nic wspólnego z zakwasami. Kwas mlekowy do następnego dnia po wysiłku zostaje całkowicie zneutralizowany. Popularnie zwane zakwasy natomiast pozostają. Są to wspomniane wcześniej mikrouszkodzenia mięśni. W dalszym etapie następuje regeneracja i pogrubianie (nadbudowa) włókien mięśniowych. Tak jak w przypadku złamanej kości - w miejscu uszkodzenia tkanka się nadbudowuje i po zakończonym procesie jest grubsza. W całym tym wywodzie chodzi mi o to aby odróżnić energię wydatkowaną po treningu na uzupełnienie tlenu oraz energię potrzebną do odbudowy zniszczonej tkanki mięśniowej. Nie uwzględnienie tego zjawiska przez wspomniany wzór stawia pod znakiem zapytania jego użyteczność dla osób trenujących siłowo.\nWzór nie uwzględnia również energii potrzebnej do przywrócenia równowagi hormonalnej po wysiłku. Jest to temat bardzo skomplikowany i jednocześnie bardzo nieprzebadany.\nNiektórzy próbują tłumaczyć, że pomimo nazwy (Excess Post-exercise oxygen consumption) parametr EPOC nie dotyczy wyłącznie dodatkowego zużycia tlenu po wysiłku ale definiuje całościowa energię potrzebną na przywrócenie organizmu do równowagi (mikrouszkodzenia mięśni, hormony, elektrolity). Moim zdaniem nie jest to słuszne podejście a temat zużycia energii po wysiłku siłowym jest bardzo rozwojowy.\nPodsumowując jestem za tym, że właściwie dobrany trening siłowy podwyższy twój metabolizm po zakończonym treningu o rząd kilkudziesięciu procent zamiast kilku procent wskazywanych przez wzór.\nTutaj możesz przystąpić do programu który znacząco przyspieszy (naprawi) twój metabolizm i sprawi, że będziesz mógł jeść dużo więcej jednocześnie będąc na diecie redukcyjnej:\nJednocześnie bardzo polecam formę online współpracy: dieta online\nThis entry was posted in Artykuły, Blog and tagged ćwiczenia, dieta, dieta online, ile kalorii, jak przyspieszyć metabolizm, metabolizm. Bookmark the permalink.


Jan Ludwik Manget – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: Jan Ludwik Manget\nJan Ludwik Manget\nJan Ludwik Manget (ur. ok. 1753 w Warszawie, zm. po 1819) – generał major Wojsk Koronnyh, dowudca brygady w czasie insurekcji kościuszkowskiej. Syn pułkownika Wojska Polskiego, spolonizowanego Francuza. Paź krula Stanisława Augusta.\nDo wojska wstąpił w 1770 do Gwardii Koronnej. Puźniej oficer 2 Małopolskiej Brygady Kawalerii Narodowej. Major z 1789, a od 1792 vivebrygadier 2 Brygady. W 1792 walczył z interwencją rosyjską. Po odejściu ze służby gen. A. Walewskiego pełniący obowiązki dowudcy brygady.\nBył członkiem krakowskiego ośrodka spżysiężenia insurekcyjnego. 2 kwietnia 1794 Tadeusz Kościuszko awansował go na brygadiera a 6 kwietnia na generała- majora. Walczył w bitwie pod Racławicami. Jednak jako oficer nie prezentował większyh wartości, popełniał podstawowe błędy. Wykazał nieudolność i pozostawił niepżyjacielowi inicjatywę operacyjna w Kieleckiem. Jego prawość jako człowieka pozostawiała wiele do życzenia. Dopuszczał się malwersacji finansowyh i brutalnego wykożystywania władzy. W czerwcu zdezerterował i uciekł do Galicji. Gdy pod koniec powstania powrucił został aresztowany i do końca powstania siedział w areszcie. Wobec upadku powstania uniknął kary.\nUsiłował wejść do służby rosyjskiej. Ostatecznie w 1819 prowadził szkołę jazdy w dobrah Czartoryskih w Winnicy.\n↑ a b Mahynia i Sżednicki 2002 ↓, s. 175.\nH. P Kosk: Generalicja polska t. 2. Pruszkuw: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 2001.\nPaziowie Stanisława Augusta Poniatowskiego\nTę stronę ostatnio edytowano 18 paź 2021, 06:10.


Hiszpania – podróż studyjna studentów stosunków międzynarodowych\nsobota, 06 kwiecień 2019 12:06\nStudenci kierunku stosunki międzynarodowe, uczestnicy projektu rozwoju kompetencji oraz wykładowcy naszej uczelni, wzięli udział w podróży studyjnej do Hiszpanii. Odbyła się ona w dniach 31.03-06.04.2019. Nauczycieli akademickich AMW reprezentowali: dr hab. Jerzy Kojkoł, prof. AMW; dr Iwona Jakimowicz-Pisarska; dr Gracjan Cimek, mgr Paweł Kusiak i mgr Łukasz Wyszyński.\nW ramach wyjazdu studenci dwukrotnie odwiedzili Saint Luis University Madrid Campus, gdzie wzięli udział w warsztatach kończących się debatą pt. „Future of the European Union after Brexit”. Ponadto mieli oni możliwość wysłuchania wykładu na temat sytuacji politycznej w Hiszpanii przygotowanego przez dr Laurę Tedesco. Wykład na temat sytuacji politycznej Polski, dla studentów z Hiszpanii i USA, przygotował mgr Paweł Kusiak.\nKolejną uczelnią jaką odwiedzili nasi przedstawiciele był Universidad Pontificia Comillas. Odbyło się tam współorganizowane przez WNHiS AMW seminarium pt. „The European Union & the Transformation of Contemporary World Order”. Wystąpili na nim przedstawiciele naszej uczelni (program w załączniku). Obok seminarium odbyło się spotkanie dt. potencjalnej współpracy obydwu uczelni w ramach Programu ERASMUS+. Wzięła w nim udział Paulina Przybysz, zastępca uczelnianego koordynatora programu ERASMUS+.\nOstatnim punktem podróży była wizyta w Ambasadzie RP w Madrycie. Studenci i nauczyciele spotkali się tam z panią Ambasador RP Marzenną Adamczyk. Rozmowy dotyczyły stosunków polsko-hiszpańskich oraz potencjalnych obszarów współpracy akademickiej pomiędzy naszą uczelnią a ośrodkami hiszpańskimi.


Konno i samochodem po Etiopii - Konie i Rumaki\nTekst: Małgorzata Odyniec Foto: Anna Dąbrowska-Karasowska, Ryszard Kraśny\nKontynuujemy opis przygód członków gdańskiego AKJ na rajdowych szlakach. W środku zimy przekornie udamy się do Etiopii. Tym razem pojechali w piątkę, znani naszym czytelnikom Anna Dąbrowska- Karasowska i Krzysztof Derdzikowski oraz Aurelia Kaliczyńska, Ryszard Kraśny i Ania Lukiewska – klubowy narybek.\nOrganizacja wyprawy rozpoczęła się od poszukiwania kogoś, kto może umożliwić bezpośredni kontakt z miejscowym biurem turystycznym. Przez przypadek do Ani odezwał się jej znajomy Andrzej Zarzecki – miłośnik Etiopii, który ten kraj odwiedza kilka razy w roku. Jego sarkazm nie zraził naszych podróżników. – Niestety, ludzie w Polsce bardzo mało wiedzą o Etiopii. Generalnie wydaje im się, że Polska to jakiś znaczący w świecie kraj, a Warszawa to metropolia. Etiopia przez zbieg różnych, często niezależnych od jej mieszkańców okoliczności, jest rzeczywiście państwem biednym. Ale na przykład chrześcijaństwo przyjęli jako religię państwową w IV w. Nasi przodkowie ganiali wtedy po puszczach, czcząc różne pogańskie bożki, a na chrzest musieli czekać jeszcze kilkaset lat. Dla kogoś, kto nie wyjeżdżał poza Europę, spotkanie z Afryką to rzeczywiście szok kulturowy. Aczkolwiek w ramach aklimatyzacji można pojechać do cygańskich slumsów na Słowacji, nie różnią się od tych w Addis Abebie. Z chorób zakaźnych panuje tam AIDS, ale zarazić się jest trudno. Etiopia to generalnie bezpieczny kraj. W stolicy jest jak w każdym dużym mieście, a na prowincji bezpieczniej niż u nas – powiedział. Rajd miało zorganizować miejscowe biuro turystyczne. Wstępny plan zakładał 10-dniową wędrówkę na północy Etiopii, w dolinie Błękitnego Nilu i kilkudniowe zwiedzanie okolicy już bez koni. Wbrew dobrym radom zatroskanych znajomych, wyruszyli w ostatnich dniach października 2009 r. na spotkanie z Afryką. Wylądowali w Addis Abebie w nocy. Z lotniska odebrał ich Andrzej i już na wstępie zakomunikował, że zmieniły się plany i zamiast podziwiać Nil, udadzą się w góry Bale. Jest to mało uczęszczany rejon na południowy wschód od stolicy.\n– Jeszcze tej samej nocy, ku przerażeniu Andrzeja, ruszyliśmy ubrani w płaszcze jeździeckie, kowbojki i kapelusze popatrzeć na nocne życie Addis Abeby. Na ulicy pełno było knajpek, z zewnątrz wyglądających na blaszane garaże. Wewnątrz miejscowi bawili się w najlepsze przy muzyce. Chętnie do nich dołączaliśmy. Mówiono nam, że biali nie zapuszczają się w te rejony. Koledzy byli pod wrażeniem przepięknych kobiet o ciemnej cerze, ale europejskich rysach – opisuje pierwsze afrykańskie wrażenia Ania. Po krótkim odpoczynku w eleganckim hotelu, udają się na zwiedzanie stolicy i szukanie śladów imperium. W Muzeum Narodowym obejrzeli szkielet Lucy (żeńskiego osobnika z gatunku Australopithecus afarensis odkrytego w 1974 r. na północy Etiopii), skamieliny dawno wymarłych zwierząt, a także tron i szaty koronacyjne ostatniego cesarza1. Aurelia nie omieszkała pozować do zdjęcia w cesarskiej wannie. W katedrze Św. Trójcy odwiedzili grobowiec pary cesarskiej. Koniecznie chcieli też zwiedzić słynne Merkato, czyli największy we wschodniej Afryce targ pod gołym niebem. Niestety, zawiedli się. Był to prymitywny „chiński market”, brudny, zatłoczony i pozbawiony egzotyki. Syci wrażeń dwoma jeepami jadą na południowy wschód do Parku Narodowego Bale w górach Bale, które sięgają do wysokości ok. 4000 m. Jedzie z nimi Andrzej, dwóch kierowców, przewodnik i dopiero po dwóch dniach podróży zorientowali się, że z tyłu w bagażach podróżował też kucharz. Zaskakują ich widoki, zielona sawanna porośnięta ciernistymi krzewami i charakterystycznymi akacjami, które dają cień. Wokół jezior krążą niezliczone ilości ptactwa, rybacy łowią ryby. Po drogach przemieszcza się wielu pieszych niosących na głowach głównie chrust, drewno lub wodę w glinianych baniakach. Czasami towar przewozi się na osłach, mułach lub sporadycznie na koniach. Fascynuje ich widok kobiet pracujących na bambusowych rusztowaniach przy budowie nawet bardzo wysokich obiektów. Nie ma co liczyć na samotność. Gdy zatrzymują się na pustkowiu, nagle jak spod ziemi wyrastają tłumy dzieci. Kierują się na wschód, w stronę miejscowości Goba, gdzie jest bardzo mało turystów. Po drodze wypatrują hien polujących nocą. Gdy docierają do schroniska, w górach jest już ciemno i chłodno. Ktoś proponuje im ogrzanie się w saunie. Chętnie korzystają, choć Afryka to ostatnie miejsce, gdzie spodziewaliby się spotkać ten wynalazek. W schronisku spotykają turystkę, która świetnie mówiła po polsku. Jej rodzice po wojnie zostali w Anglii, a ona kilka lat wcześniej uczyła angielskiego w Jemenie i Etiopii. Ona i inni spotkani turyści ostrzegają, że to ostatni dzwonek, aby zobaczyć Etiopię zanim zadepczą ją tłumy ludzi i rozpanoszy się komercja. Dla naszych wędrowców oznacza to kolejną zmianę planów. Południe kraju jest wyprawą do świata sprzed wielu setek lat i szkoda byłoby stracić taką okazję.\nNa razie jednak udają się do wioski po konie. Zwierzęta mają na sobie prymitywnie powiązane sznurkowe ogłowia i równie prymitywne siedziska. Do obsługi każdego konia oddelegowany jest jeden miejscowy, którego zadaniem jest pomagać podróżnikom. Jest to ich jedyny zarobek, więc mimo że pomoc jest zbędna, nasi wędrowcy godzą się na nią. Zresztą obsługa jest wliczona w cenę wynajęcia konia. Koniki są spokojne, ale skore do urządzania galopad po płaskowyżu. Z końskiego grzbietu łatwiej podglądać przyrodę. Mijają wodospady i rzeki. Dzikie zwierzęta nie boją się koni, więc można je oglądać z całkiem bliska. Na tym niecodziennym safari oglądają guźce, przeróżne gatunki małp i antylop. Park Narodowy Bale jest objęty opieką państwa. Mieszkają w nim strażnicy, którzy dbają o porządek, florę i faunę. Na trasie wędrówki można spotkać stada krów wypasane przez pasterzy na koniach. Zastanawia fakt, że tylko mężczyźni jeżdżą. Towarzyszące im kobiety idą pieszo obok konia. Teraz też jasne się staje, dlaczego na liście niezbędnego w Etiopii ekwipunku znalazły się parasolki. Podczas padającej mżawki miejscowi jeźdźcy często z nich korzystają. W trakcie konnej eskapady zapada ostateczna decyzja, aby porzucić siodła dla samochodów i udać się na południe na spotkanie z dziką Afryką. Jeepami pojadą szukać niezwykłych plemion, wielkiej przygody oraz zobaczyć przemijający świat. Stanowczo bycie przewodnikiem tej grupy wymaga anielskiej cierpliwości. Ciągle wpadają na coraz to nowe pomysły, a to pojechać w boczną drogę, a to zwiedzić pierwszą napotkaną wioskę, to znów zanocować w hoteliku, o którym przewodniki piszą, że nie nocują tam obcokrajowcy. Żywią się w restauracjach, w których można zjeść tanie i smaczne potrawy. Czasami pozwalają wykazać się swojemu kucharzowi. – Któregoś wieczoru, spacerując po mieście, trafiamy do miejscowego przybytku uciech. Obsługa jest zszokowana, bo nasi panowie domyślili się wcześniej i zostali na zewnątrz, a do środka weszłyśmy tylko my – baby. Nie spotkałyśmy się z nieprzyjemnym traktowaniem. Najmniej przyjemnie było w Shashemene – kolonii rastafarian. Ludzie tam żyjący, wbrew temu co głosi ich filozofia, byli niemili, stale pod wpływem środków odurzających. W trakcie podróży jeden z naszych kierowców zamiast patrzeć na drogę, stale wpatrywał się w naszą młodą koleżankę Anię. Jest nią oczarowany i ciągle na coś wjeżdżał, przebijając opony. Wiele razy musieliśmy zdejmować z dachu bagaż, zmieniać koło, a potem zapalać jeepa „na pych”, bo miał zepsuty rozrusznik – z humorem opowiada druga Ania.\nPo drodze poznają kolejne plemiona. Plemię Konso słynie z kolorowych spódnic w paski. Zajmuje się tarasową uprawą zbóż, a jego wioski są pięknie położone na ścianach kanionu. Plemię Woito wzięło swą nazwę od rzeki, która dostarcza im pożywienia i utrzymuje ich. W dolinie rzeki Omo żyje najliczniejsze plemię Hammerów. Wyróżniają się przepięknymi strojami wykonanymi ze skóry, z naszytymi koralikami, noszą bransolety i obręcze. Ciało smarują specjalnym tłuszczem zmieszanym z ochrą. – Zapraszają nas do siebie do wioski na tradycyjne tańce. Chcieliśmy przenocować z nimi w ich chatkach na klepisku, ale ostatecznie wybraliśmy nasze namioty. Z naszą młodą Anką zaprzyjaźniają się dwie nastolatki i zapraszają do tańca. Następnego dnia zabierają się z nami na targ. Jest niesamowity, widzimy tam autentyczny handel wymienny. Jesteśmy jedynymi turystami i możemy podpatrzeć prawdziwe życie. Na targu, z pomocą naszych nowo poznanych koleżanek, kupujemy stroje ze skóry (zdejmujemy je prosto z Hammerki), wspaniałe pojemniki na wodę zrobione z owoców i patyczki do czyszczenia zębów. W jedynym sklepie Krzysztof wykupuje cały zapas obuwia – sandałów z opon, aby je potem rozdać miejscowym. Oni i tak dalej zazdrośnie patrzą na nasze sandały. Pozbywamy się ich, a także większości ubrań. Od tej pory z Anką chodzimy w kowbojkach (na gołe nogi) i odkrywamy, że są to cudowne buty, nie tylko na konie – opowiada Ania. Za pewną opłatą dane jest im zobaczyć obrzęd tradycyjnej męskiej inicjacji. Z całej okolicy, znad wyschniętej w tym czasie rzeki, schodzi się całe plemię. Mężczyźni wykonują rytualny taniec z biczowaniem panienek, które traktują to jako wyróżnienie – im więcej blizn, tym większe powodzenie. Później młodzieniec przechodzi przez jakieś nieodgadnione przez białych obserwatorów rytuały i na końcu nagi skacze przez 7 byków. I już jest godny poślubienia wybranki. Malownicze widowisko obserwowało ze 20 turystów, więc przypominało troszkę pokazy cepelii. Najgorsze wrażenie robiły kobiety, ubrane w europejskie podkoszulki – był to pewien zgrzyt. Miejscowi przemieszczają się pieszo na boso. Ich jedynym wyposażeniem jest drewniany stołeczek, który służy do siedzenia i jako poduszka do spania. Wszyscy są smukli i wysportowani. Następnym plemieniem jest Mursi. Słynie ono z dzikości. Jego członkowie nacinają swe ciała i wkładają w nacięcia na uszach czy wargach różne przedmioty, najczęściej gliniane talerze. Potwornie oszpeceni malują swe ciało w białe pasy. To celowe oszpecanie się miało chyba na celu zniechęcenie handlarzy niewolników. Są najmniej miłym plemieniem napotkanym przez naszych wędrowców. Ekipa AKJ dociera już do granicy z Kenią. Przepływają rzekę Omo wydrążonymi w pniach łódeczkami. Na drugim brzegu rzeki żyje plemię Karo. Bardzo mili ludzie żyjący w najmniej przyjaznych warunkach. Upał zniechęca do uprawiania czegokolwiek. Panowie ratują honor grupy i piją tamtejszą kawę podawaną we wspólnej misce. Wracają ku stolicy drogą biegnącą przez Rów Mariański. Zatrzymują się w Arba Minch. Tam w hotelu walczą z małpami, które kradną im jedzenie z talerzy. – Udajemy się też na rejs po jeziorze Chamo. To największe skupisko krokodyli w Afryce. Płyniemy blaszaną, płaską łódką. Obok nas co rusz wyłaniają się olbrzymie głowy hipopotamów. Zanurzam w wodzie rękę, z nadzieją, że któregoś pogłaszczę – opowiada o swym nierozważnym pomyśle Ania. – Nie wiedziałam, że są tak niebezpieczne. Bez problemu mogą wywrócić łódkę i zaatakować człowieka. Poza tym byłam przekonana, że wyjdziemy na brzeg i pobiegamy między krokodylami. Tak jak robią to ptaki: marabuty, czaple, kormorany i pelikany. Znów nic z tego. Ponownie mnie oświecono, jak niebezpieczne i wbrew pozorom szybkie są to zwierzęta – kontynuuje Ania.\nOdwiedzają też jeszcze jedno plemię – najbardziej ucywilizowanych – Dorsów. Mieszkają w wysokich chatach w kształcie głowy słonia. Miejsce jest stworzone specjalnie pod turystów. Można zobaczyć, jak tkają przepiękne tkaniny, ciekawe czapeczki, wytwarzają placki z liści palmowych. Kosztują napoju z miodu – taju. Aurelia przebiera się w strój ze skóry lamparta i wykonuje razem z Dorsami taniec wojowników. Ania, znana ze swego zamiłowania do wyszukiwania niezwykłych miejsc, wymyśla zwiedzanie ruin tradycyjnego kościoła. Ruiny z IV w. oglądają przez płot. Jest to zarys krzyża w ziemi – z tego typu ruin słynie północ kraju.\nI już czeka ich ostatnia kolacja w Addis Abebie. Zafundował ją właściciel biura turystycznego. W restauracji dla turystów podziwiają pokazy tańca. Im dalej na północ, tym wyższe części ciała są używane w tańcu. Na południu uczono naszych wędrowców tańca samych stóp, tu kobiety tańczą głowami. Rajd konny po Etiopii był wprawdzie szczątkowy, ale pozwolił poznać faunę i florę gór.\nRajd na koniach mechanicznych był równie ciekawy, dał możliwość poznania odchodzącej już do historii kultury dzikich plemion.\n1 Haile Selassie I (1892-1975) panował w Etiopii w latach 1930-36 i 1941-74. Oficjalnie używał etiopskiego imienia, które znaczy „Zwycięski Lew Plemienia Judy, Wybraniec Boży, Król Królów Etiopii”.


Cmentarz w Opinogórze\nZgodę na utworzenie i poświęcenie cmentarza w Opinogórze uzyskano w czerwcu 1824 r. Początkowo był to niewielki obszar na stoku wzgórza parkowego. Po krótkim czasie ten wydzielony obszar okazał się za mały na potrzeby rozrastającej się parafii i w 1859 r. powiększono go.\nNa cmentarzu grzebani byli mieszkańcy wsi należących do parafii ludzie przynależni do dworu Krasińskich oraz żołnierze z pułku Szwoleżerów Gwardii. Do najstarszych i najciekawszych grobów znajdujących się na cmentarzu należą:\n- orientalny nagrobek ks. Alojzego Chiariniego (1789 – 1832) profesora języków wschodnich na Uniwersytecie Warszawskim, który uczył poetę greki i języka arabskiego.\n- metalowa płyta na grobie baronowej Heleny de la Haye (1768-1829) przyjaciółki matki Zygmunta i opiekunki chłopca. Po jej śmierci, inskrypcję na płycie ułożył sam poeta,\n- kamienny krzyż, leżący na grobie Katarzyny Rozpędowskiej ukochanej niani Zygmunta Krasińskiego,\n- kamienny obelisk Franciszka Girardot lekarza z pułku Gwardii, który podczas kampanii w 1814 r, stracił nogę i resztę życia spędził we dworze Krasińskich.\n- metalowy krzyż kapitana Stanisława Dunin -Wąsowicza ( 1783-1849) adiutanta gen. Wincentego Krasińskiego po kampanii napoleońskiej zarządcy lasów w ordynacji,\n-kamienna płyta z rzeźbionym krzyżem podpułkownika Tadeusza Wyleżyńskiego (1794-1844) który w czasie przeprawy, przez Berezynę stracił lewą rękę, ale wziął jeszcze udział w bitwie pod Lipskiem i jako pierwszy bitwę opisał. Pierwotnie pochowany był na cmentarzu Powązkowskim, ale gen. Krasiński przeniósł jego ciało do Opinogóry.\nWarto też odszukać i zobaczyć inne stare groby. Nagrobek ks. Wiktora Mościckiego ( krewnego Prezydenta), który po wygłoszeniu patriotycznego kazania przed wybuchem powstania styczniowego został zesłany w głąb Rosji, skąd powrócił dopiero po 43 latach.\nSymboliczna mogiła rodziny Petrykowskich, której członkowie ginęli na frontach II wojny światowej i w obozach koncentracyjnych.\nGrób rodzinny Dziedziców, z której Piotr był ostatnim łowczym w majątku Krasińskich, jego brat Jerzy z rąk prezydenta Mościckiego otrzymał srebrną szablę, zginął w obronie Polski w 1939 roku.\nMożna też odszukać groby Stanisława Krynickiego (1803-1869) wieloletniego zarządcy dóbr Krasińskich. Jana Kazimierza Trockiego (1820-1902) masztalerza, dwóch lekarzy weterynarii Mikołaja Andrackiego (1817 – 1883) i Aleksandra Krzeczkowskiego (1810-1879) oraz nadleśniczego ordynacji Jana Nowickiego (1866-1928)\nJest również kilka grobów o walorach artystycznych, które kryją prochy ludzi o nieznanych życiorysach.\nWarto też zwrócić uwagę na Grób Nieznanego Żołnierza, w którym spoczywa czterech żołnierzy polskich poległych w 1939 r. w pobliżu Opinogóry.\nCmentarz w Opinogórze jest jedną z ciekawszych nekropolii na terenie północnego Mazowsza, na której znajduje się ok. 30-stu nagrobków o wartości historycznej i artystycznej.


Niskie trekkingi męskie Bergson Kibo 2.0 | eTRAPER.PL\nNiskie trekkingi męskie Bergson Kibo 2.0\nBergson Kibo 2.0 Low STX Buty Bergson Kibo 2.0 Supra-Tex Buty trekkingowe ze skóry Bergson Kibo 2.0 Męskie buty trekkingowe ze skóry Bergson Kibo 2.0 Bergson Kibo Supra-tex Vibram\nWybierasz się na wakacje w góry? Zamierzasz przejść z plecakiem sporo kilometrów? Szykując się do swojej wyprawy musisz zadbać o wiele rzeczy. Jedną z najważniejszych są dobre, wygodne buty. Sklep eTraper poleca niskie buty trekkingowe z nowej kolekcji marki Bergson. Model Kibo 2.0 różni się od poprzednika jedynie kolorystycznie, i to nieznacznie. Marka Bergson wyszła z założenia, że czegoś co jest bardzo dobre wystarczy nie zepsuć :-) Dlatego w butach Kibo niezmiennie znajdziemy doskonałe materiały, prawdziwą skórę, znakomitą membranę Supra-Tex oraz sprawdzoną podeszwę zewnętrzną Vibram. Całość zapewni Ci wygodę, komfort i bezpieczeństwo na szlaku. Buty, w połączeniu z dobrze dobranymi skarpetami będą świetnie oddychać, i na pewno nie przemokną.\nNiskie buty trekkingowe Bergson Kibo 2.0 Low\nsymbol/kolor: BGR00061 Anthracite\ngumowy otok, chroni przed uderzeniami o kamienie\nwaga jednego buta to 430g (rozm. 41)\nLegginsy termoaktywne do biegania Bergson Vantage\nWysokie buty turystyczne Bergson Soira


Nodar - Sprzedaż artykułów szkolnych i plastycznych, zaopatrzenie biór, sprzedaż i serwis kas fiskalnych, regeneracja tuszy i tonerów. Zapraszamy do sklepu Nodar w Ostródzie. Ostróda regeneracja tuszy i tonerów.\nZaufanie wśród naszych klientów budujemy już od lat. Od samego początku selekcjonujemy dostepne na rynku produkty wybierając wysoką jakość, jednocześnie dbając o atrakcyjną cenę, dzięki czemu zaufało nam już tysiące klientów.\nWyprawka szkolna to dopiero początek. Wsród naszego asortymentu znajdziesz wszystko co może być potrzebne na zajęciach w szkole lub przedszkolu.\nJeśli szukasz specjalnych pędzli lub interesują Cię farby akrylowe i wiele innych artykułów dla plastyków, znajdziesz je u nas.\nTerminowość, dostępność oraz jakość produktów. Na tych trzech filarach budujemy zaufanie, dzięki któremu możesz być spokojny o artykuły biurowe dla swojej firmy.\nZajmujemy się profesjonalną regeneracją tuszy oraz tonerów. wśród naszego asortymentu znajduje się większość tuszy i tonerów dostępnych na rynku w konkurencyjnych cenach.\nMamy wieloletnie doświadczenie, którym chętnie się dzielimy. To dzięki niemu możemy doradzić jakiego sprzętu potrzebuje Twój sklep, zakład fryzjerski czy cukiernia, a następnie zapewnić wygodny i atrakcyjny serwis.\nSzybka i darmowa dostawa, to rzecz, która wyróżnia nas spośród konkurencji. Dbamy o to, aby dostarczyć Twojej firmie potrzebne artykuły na czas.\n89 646 27 81\nPodana nazwa jest za krótka


ceny warsztatowe (regeneracja turbiny z wymiana) ZST i trochę problemów - Forum Ford Club Polska\nceny warsztatowe (regeneracja turbiny z wymiana) ZST i trochę problemów\n21-12-2018, 23:29 #1\nTrochę mnie nie było bo życie jakoś przyspieszyło i czasu na wszystko brak Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum. złotym śmiga głownie żonka ja katuje serwisowe lupo Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nJuż piszę o co kamon... pojechałem z tematem\nsączącego sie oleju na głowicy a raczej smrodu z nawiewow przy grzaniu bo wydawalo mi się, że jest to powiązane. Okazało się, że olej to wina turbiny. Przytarła się (peklo jakies sitko ,,wiatraczek,, po zimnej stronie turbiny ledwo sie kręcił. Przewody zarypane olejem i szlamem ( o dziwo poza pufaniem na czarno ciagnal jak szalony)\nTurbina zregenerowana, wymieniona uszczelka pod koletorem i przy okazji pod ssącym (strasznie twarde gumki) korek spustowy oleju, olej Castrol 5w30 ( osobiscie wybral bym inny) i fitry + jakis łącznik gumowy od powietrza.\nCena za całość 2800 w tym 1000 robota i 860 regeneracja turbiny.... i tu jest problem bo albo ja do tej pory mialem za taniego mechanika albo majster chce wyciagnac premie na swięta...\nTurbiny jeszcze w zadnym aucie nie miałem robionej i nie wiem jakie są tego koszty...\nDodam, że auto odebrałem ale wrocilo do warsztatu Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum. Chodzi ciszej, ale w moim odczuciu jest słabsze dodatkowo przy ok 3500 obr wywala błąd i odcina turbinę. I tyle z jady na święta fordem Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nNie żałuję nikomu za jego pracę i jak trzeba będzie to wio i zapomnieć ale może ktoś z Was przechodził podobną naprawę ostatnio i może się wypowiedzieć.\nOstatnio edytowane przez Okruszon ; 21-12-2018 o 23:32\n22-12-2018, 21:32 #2\nOdp: ceny warsztatowe (regeneracja turbiny z wymiana) ZST i trochę problemów\ntrochę przegięcie pały bo stuningowanie tej turbawki to 2000zł standardowo zamyka się to w 700-800zł za całość, jeśli odcina turbinę problem może być w zaworze podciśnieniowym turbo. Trzeba by z kompem przejechać i zobaczyć jak dmucha turbo, może być źle ustawiona geometria po regeneracji , lub niesprawna gruszka przycinająca się.\nOstatnio edytowane przez Piotr_V6 ; 22-12-2018 o 21:35


Strumieniowy TEST CIĄŻOWY Bobo Test 7-DNI Super Czuły - szybkie wykrywanie\nBobo-test ciążowy strumieniowy - 1 test\nBobo-test strumieniowy jest szybkim i prostym w użyciu testem ciążowym do domowego użytku.Bobo-test strumieniowy został zaprojektowany tak, aby wykrywać nawet niewielkie ilości hormonu ciążowego hCG (gonadotropina kosmówkowa) w moczu.\nHormon ten jest produkowany przez organizm tuż po zapłodnieniu, a jego poziom wzrasta znacząco w pierwszych trzech miesiącach ciąży.\nJak wykazały badania laboratoryjne poziom wykrywalności hCG w teście to 25mIU/ml z dokładnością >99%.\nBobo-test strumieniowy jest wyjątkowo czułym testem.\nBadania pokazały, że test może wykryć hormon hCG nawet na poziomie 10mIU/ml. Test ciążowy jest przeznaczony do wykrywania hormonu hCG już w 2-3 dni od momentu wzrostu hCG. Jeśli nie minął jeszcze pierwszy dzień spodziewanej miesiączki do przeprowadzenia testu należy użyć pierwszego porannego moczu. Jeżeli minął pierwszy dzień spodziewanej miesiączki, test można przeprowadzić o każdej porze dnia.Wyrób do diagnostyki in vitro. Tylko do użytku zewnętrznego. Wyrób do samokontroli. PRZECZYTAJ UWAŻNIE INSTRUKCJĘ UŻYCIA PRZED ROZPOCZĘCIEM BADANIA\nLabhome Tik'Alert, test z krwi do wykrywania przeciwciał IgM anty-Borelia w przypadku ukąszenia kleszcza, 1 sztuka\nCena: 49.90 zł 47.50 zł\nTest, domowy test do wykrywania bakterii H. pylori


"Bądź moim światłem" - Agata Przybyłek ~ Zaczytana Ania\nPosted on stycznia 04, 2020 by Zaczytana Aniaa\nLiczba stron: 30 października 2019 roku\n"Ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że Cię nie opuszczę, aż do śmierci...." - zakochani ludzie przyrzekają sobie te słowa, jednak niekiedy los ma dla nich inny plan. Poukładane życie Magdy i Pawła podupada każdego dnia, a wszystko spowodowane zostało wypadkiem i negatywnym podejściem do życia. Pewnego dnia niespodziewanie w życiu kobiety pojawia się Michał...\nUwielbiam pióro Agaty Przybyłek i to, jakie cudowne opowieści tworzy. "Bądź moim światłem" wciągnęło mnie już od pierwszej strony. Jednocześnie chciałam poznać zakończenie i dowiedzieć się, jakiego wyboru dokona Magda, z z drugiej strony nie chciałam rozstawiać się z tą historią. Zdecydowanie akcja trzyma w większym napięciu niż niejeden thriller. Ostateczne rozwiązanie pojawiło się praktycznie w ostatnim zdaniu i to jest wielki plus.\nAutorka w swojej powieści niesie mądre przesłanie odnośnie tego, że nie powinniśmy być od nikogo uzależnieni, a powinniśmy czerpać radość ze swojego życia. Niestety ludzie zmieniają się i niekiedy związki niestety muszą zostać zakończone. Należy pamiętać, że nikt nie powinien nas ograniczać, ani zabraniać nam niczego. Dodatkowo złe traktowanie nie jest czymś, na co musimy się godzić. Znajdźmy siłę w sobie i walczmy o to, co dla nas najlepsze.\nSerdecznie polecam Wam tę pozycję. Trzyma w napięciu do ostatniej strony i nie pozwala na oderwanie się od lektury. Jest to przepiękna, ale jednocześnie przepełniona goryczą, opowieść o miłości i poszukiwaniu szczęścia w codzienności.\nnieoceniampookladkach 4 stycznia 2020 20:34\nBardzo lubię tę powieść! :)


Opowiadanie: "Pod kopułą" ~ Insa Calieste\nOpowiadanie: "Pod kopułą"\nScathach 8/06/2015 Krótka forma, Opowiadanie, Sci-fi 8 komentarzy\nOpowiadanie z gatunku science-fiction, napisane na potrzeby konkursu. Nagrody nie zdobyło, więc z czystym sumieniem dzielę się nim tutaj, na blogu. Niezbyt długie, więc nie dzieliłam go na części jak poprzednich. Miłego czytania!\nJestem tu sam... Dlaczego? Nie mam pojęcia. Wiem jednak, że w całym Legionowie nie została ani jedna żywa dusza prócz mojej...\nAni jedna żywa.\nStrach to mój dobry przyjaciel. Jest przy mnie, kiedy się budzę, i kiedy niespokojnie zasypiam, gdzieś w kącie kolejnego opuszczonego domu. Jest przy mnie, kiedy plądruję pokoje i sklepy w poszukiwaniu jedzenia czy przydatnych przedmiotów. Towarzyszy mi, kiedy przemykam się przez opustoszałe ulice, zawsze w dzień, zawsze ukradkiem, zawsze możliwie najszybciej... To te chwile lubi najbardziej, dmucha mi wtedy w kark zimnym strumieniem, sprawiając, że oblewa mnie pot, a serce łomocze w piersi tak mocno, że niemal to słyszę.\nCzas znaleźć schronienie. Przeżyć kolejny miesiąc, kolejny tydzień, kolejną dobę, godzinę... Kolejną minutę...\nChoć sekundę dłużej nie widząc ICH.\nPrzestronne pomieszczenie wyglądało tak, jakby nikt nie używał go od dziesięciu lat. Bo i tak właśnie było - przez całą dekadę nikt nawet tu nie zaglądał. Kurz urządził sobie królestwo na własną modłę, wciskając się we wszystkie szczeliny, obejmując w posiadanie blaty i panele kontrolne. Był niepodzielnym władcą każdego skrawka powierzchni, przykrywał przyciski, dźwigienki i ekrany, zasłaniając je zazdrośnie przed okiem postronnych.\nStalowe drzwi rozsunęły się bezgłośnie. Wszedł przez nie zgarbiony mężczyzna, mocno już posunięty w latach, ciągnąc za sobą staroświecki wózek na środki czystości.\n- Noooo - mruknął do siebie pan Marian, przystając w progu. - Czysto to tu nie jest...\nNie zwlekając dłużej, pociągnął wózek dalej, by zabrać się do pracy. Samo się nie zrobi, a im szybciej się uwinie, tym lepiej mu zapłacą. Solidny układ, jakby go kto pytał... Chociaż komu by tam przyszło do głowy pytać o zdanie woźnego.\nPan Marian nie lubił całej tej... technologii. Za jego czasów dzieciaki miały internet i było dobrze. A teraz? Wszystkie te nowoczesne komunikatory, symulatory i Bóg wie co jeszcze... Na początku tego zakichanego stulecia było lepiej, znacznie lepiej. Teraz... Teraz nawet gdy chciał pracować przy użyciu mopa, pracodawcy patrzyli na niego z politowaniem. "Czy nie lepiej oszczędzić sobie pracy?", pytali. "Czy nie łatwiej zaprogramować robota i szybciej wykonać zlecenie...?". "Może i łatwiej", odpowiadał im w takich chwilach Marian. "Ale dla mnie z pewnością nie lepiej". Kto by tam chciał się lenić, kiedy robot odwala za niego całą robotę? Pan Marian wolał pracować sam i uczciwie zarobić na wypłatę. Nawet jeśli miał mu potem bardziej dokuczać reumatyzm.\n- Dziesięć lat... Jeszcze tylko dziesięć lat i emeryturka - mruknął sześćdziesięciolatek, szperając w wózku w poszukiwaniu swojej ulubionej szmatki z mikrofibry.\nPosprząta. Oczywiście, że posprząta. I to nawet nie tylko dlatego, że mu za to płacą. Może zlikwidują wreszcie tę paskudną kopułę i zrobią coś porządnego, pożytecznego... Przecież Legionowo to już właściwie Warszawa. A na co komu w stolicy ogromna kopuła na całą dzielnicę...?\nPan Marian zabrał się do strzepywania na podłogę najgrubszej warstwy kurzu z panelu kontrolnego. Musiał uważać, by niczego nie uszkodzić, straty musiałby ponieść z własnej kieszeni. Wtem jego słaby wzrok przykuło coś nieco powyżej miejsca, którym się zajął. Zmrużył oczy, by przyjrzeć się uważniej... W płaskim metalowym pudełku z okrągłym przyciskiem rozpoznał hologramowy przekaźnik obrazu. Gdy wreszcie doszedł do tego, co było z nim nie tak, zmarszczki na jego czole zmieniły się w głębokie bruzdy. Uniósł do ust nadgarstek opasany cienką chromowaną bransoletą i uruchomił komunikator. Po chwili odezwał się w nim znajmy głos.\n- Tak, panie Marianie?\n- Szefie... Bo ja mam takie pytanie. Czy ta dioda na hologramie to powinna tak migać na zielono...?\nCoś porusza się w ciemności. Przyciskam się do ściany budynku, obok którego akurat przechodziłem, i wstrzymuję oddech w gorączkowym oczekiwaniu. Nie, tylko nie teraz... Przecież od tak dawna już ich nie widziałem!\nA jednak. Żołądek podjeżdża mi do gardła, kiedy widzę przygarbioną sylwetkę wynurzającą się zza węgła. Stwór pocharkuje cicho i niemal powłóczy rękami po ziemi. Wygląda prawie jak człowiek, z pewnością dorównywałby mi wzrostem, gdyby się wyprostował. Natychmiast zauważam jak umięśnione ma nogi. Nie ma mowy, bym dokądkolwiek przed nim uciekł... W dodatku ten chorobliwy, bladozielony odcień skóry i ciało tylko miejscami przykryte strzępami brudnych szmat, które kiedyś pewnie były ubraniem... Z trudem powstrzymuję dreszcz.\nWiem, jak nazwać tę kreaturę, ale nie potrafię sformułować tego słowa nawet w myślach. Nie chcę. Nie, kiedy stoi zaledwie dwadzieścia kroków ode mnie, nie, kiedy wystarczyłby lekki ruch głową, by spojrzała prosto na mnie.\nStwór zatrzymuje się nagle w połowie ulicy. Zamieram jak sparaliżowany, zupełnie niezdolny do wykonania jakiegokolwiek ruchu. Patrzę tylko, jak kreatura podnosi swoją podobną do ludzkiej głowę i zaczyna węszyć. Z jej gardła wydobywa się głuche warknięcie, po czym rusza dalej, swoim pokracznym chodem pokonując ulicę i znikając po drugiej stronie.\nNie wiem, ile stoję tam, przyciśnięty do zimnej ściany, zanim jestem w stanie się poruszyć. Pięć minut? Godzinę? Serce powoli wraca do poprzedniego rytmu, ale strach nigdzie się nie wybiera, zimnymi kleszczami wciąż bezlitośnie ściska żołądek. Wróciły. Przez tyle czasu nie widziałem żadnego, a teraz wróciły. Może mnie szukają?\nW końcu nabieram śmiałości, by postawić parę chwiejnych kroków. Budynek, przy którym stoję, to zwykły dom jednorodzinny, pomalowany na jasnopomarańczowy kolor, teraz zabrudzony i poszarzały. Naciskam klamkę frontowych drzwi, spodziewając się oporu... A jednak stają otworem, jakby zapraszając do wnętrza. Wchodzę bez namysłu, wciąż mając żywo w pamięci obraz stwora.\nMomentalnie zatrzymuję się tuż za progiem, szeroko otwartymi oczami rozglądając się po wnętrzu... Niezupełnie tego się spodziewałem.\nDom wygląda jak pobojowisko. Doszczętnie zniszczone meble walają się bezładnie po korytarzu, w towarzystwie odłamków szkła. Tynk ze ścian w wielu miejscach odpada, jakby kiedyś, dawno temu, uderzyło w niego z impetem coś dużego i ciężkiego. Wykładzina, którą wyłożono kiedyś podłogę, jest cała w strzępach.\nKręci mi się w głowie, zataczam się na drzwi. Wszystkie domy, które do tej pory odwiedziłem, niemal nie nosiły na sobie śladów ataku. Mieszkańcy tego budynku najwyraźniej zostali siłą wywleczeni na zewnątrz, po ciężkiej walce...\nNie mam wyboru. Opierając się na ścianie, ruszam wgłąb korytarza, by znaleźć jakiś kąt, w którym mogę się schować i przeczekać.\nPrzecież jeśli w pobliżu jest jeden zombie, przyjdą też następne.\n- Cóż... Owszem.\n- I kamery naprawdę przez cały ten czas działały? Dziesięć lat?\n- Na to wygląda. Ta cholerna kopuła żyje własnym życiem. Pamiętasz, co mówili, kiedy ją budowali? Minimum pracy ludzi...\n- ... maksimum technologii. Ta, wiem. Trąbili o tym przez ładnych parę miesięcy...\n- No, to teraz wreszcie na coś się przyda cała ta maszyneria... Efekty specjalne, psia ich mać...\n- Biedny ten chłopaczek. Że też do tej pory nie ma o niczym pojęcia... Jak to w ogóle możliwe?\n- Spójrz tylko na niego. Ile ma lat? Osiemnaście? Kiedy zaczynali całą tę błazenadę, mógł mieć siedem, może osiem... Dzieciak. Nic dziwnego, że uwierzył w te wszystkie bajery.\nPan Marian przysłuchiwał się rozmowie techników, podczas gdy paski materiału przy końcu mopa rytmicznie przesuwały się po podłodze. Prawo-lewo, prawo-lewo, i znów prawo... Niewysłowioną przyjemność sprawiały woźnemu te powtarzalne, monotoniczne wręcz ruchy.\nMarian doskonale pamiętał, jak to było dziesięć lat temu. Na wszystkich kanałach w telewizji trąbili, jaka to nie będzie produkcja, cały ten film. Władowali w to calusieńki kilkuletni budżet państwa na kulturę, chyba nawet uszczknęli coś z oświaty. To miała być najnowocześniejsza produkcja na świecie. To miał być hit.\nPan Marian poszedł wtedy do kina. Wszyscy chwalili, a dawno niczego nie oglądał, więc skusił się i kupił bilet... Do tej pory tego żałował. Mimo wszelkich znanych mu starań producentów i wykonawców, apokalipsa zombie w Legionowie była totalną porażką. Mieszkańcy, zupełnie nieprzygotowani do występowania przed kamerami, poruszali się sztywno i mówili nieskładnie. Nawet krzyczeli jakoś tak nieprzekonująco, mimo wspaniałych, zdaniem pana Mariana, postaci potworów za plecami.\nKilka lat budowy, kupa pieniędzy wyrzuconych właściwie w błoto, odcięcie dzielnicy Warszawy od reszty miasta... I tysiące ludzi, którym w zamian za oddanie domu do dyspozycji filmowców obiecano lokum bliżej centrum miasta.\nI ten biedny chłopak, który został tam całkiem sam...\n- ... ej, właściwie to co my tu robimy, skoro kamery, a teraz i efekty, odpalają się automatycznie?\n- Pilnujemy, żeby nic mu się nie stało, oczywiście.\nMłodszy z techników zmarszczył brwi, najwyraźniej nie do końca rozumiejąc. Ale za czasów pana Mariana wciąż jeszcze dużo mówiło się o strachu. O tym, co może zrobić sobie człowiek przyciśnięty do ściany, doprowadzony do ostateczności. Pewnie o tym mówił starszy technik.\nZerknął na hologramy. Kamery bezgłośnie podążały za młodym chłopaczkiem, niemiłosiernie brudnym, ale, o dziwo, dobrze ubranym. Czarne, niewprawnie przystrzyżone, kręcone włosy zasłaniały mu część twarzy, na szczęce ledwo co sypał się zarost. Młokos. Prawie dziecko. Pan Marian nie mógł patrzeć, jak chłopak kuli się w kącie zdezelowanego przy pomocy technologii pokoju, przerażony, z całej siły przyciskając do piersi sportowy plecak. Woźny odwrócił wzrok i wbił go w podłogę, we wciąż przesuwającego się po podłodze mopa. Prawo-lewo, prawo-lewo, prawo...\nZ niespokojnego snu wyrywa mnie mrożący krew w żyłach dźwięk, rozlegający się na zewnątrz. Sam nie wiem, jakim cudem w ogóle udało mi się zasnąć. Po chwili ryk powtarza się z innej strony. Czuję dreszcz, odzywający się w dole pleców i powoli wędrujący w górę wzdłuż kręgosłupa. Nawet te potwory nie są w stanie poruszać się na tyle szybko, co oznacza że... Że są przynajmniej dwa. I w dodatku postanowiły się ze sobą porozumieć.\nPrzez brudne okno z trudem przebijają się wątłe promienie księżyca. W napięciu patrzę, jak drobinki kurzu wirują po pomieszczeniu, niemal pewny, że już za moment szybę rozbije wpadające tu z impetem ciało bestii, zwabionej zapachem świeżego mięsa.\nSekundy mijają, ale atak wciąż nie następuje. Boję się rozluźnić, boję się pomyśleć, że może tym razem po prostu mi się upiekło. W każdej chwili jestem gotowy, by stanąć do nierównej walki lub uciekać.\nRyki powtarzają się jeszcze kilkakrotnie, za każdym razem przyprawiając mnie o gwałtowne napięcie chyba wszystkich możliwych mięśni. Zwłaszcza te, które zdają się docierać z całkiem niedaleka przerażają mnie do granic wytrzymałości... Kiedy słyszę cichy stuk czegoś twardego o szkło, omal nie tracę zmysłów. Nic się jednak nie dzieje, żadne rozwścieczone potwory nie próbują dostać się do wnętrza. Po długiej chwili walki z ogarniającym mnie paraliżującym strachem, odważam się poruszyć i zbliżyć do okna. W słabym świetle widzę za nim... Drzewo. Zwykłe drzewo, którego gałęzie bujają się na wietrze tuż obok szyby. Jeden mocniejszy podmuch, i drewno z takim samym stukiem uderza o szkło...\nNagle zdaję sobie sprawę, że oddycham szybko, jak po długim biegu. Po plecach spływa mi zimny pot, ręce drżą. Dawno już nie czułem się tak, jak teraz - zupełnie bezbronny, nieludzko wyczerpany.\nMiasteczko jest spore, może zombie zebrały się tylko w tym rejonie? Mógłbym odejść jak najdalej stąd, spróbować szczęścia gdzieś dalej... Właściwie powinienem był zrobić to już dawno temu. Nie wiem tylko, w którą stronę się udać. Byłem taki mały, kiedy zaatakowały... Nie wiem nic. A ten jeden, jedyny skrawek globu, który w jakiś sposób był mi znany i bliski, właśnie zmienił się na moich oczach w żerowisko, w teren polowania.\nPolowania na mnie.\n- Nudno tam... No rozumiem, chłopak autentycznie się boi, ale to nie wystarczy...\n- Jeśli to ma tym razem wypalić, naprawdę wypalić, to potrzebujemy akcji. Prawdziwej, a nie jakiejś tam psychologicznej zagrywki.\n- Mówisz o jakimś pościgu? Jak na tych starych filmach, jeszcze w trzy de?\n- Dokładnie. Trzeba go jakoś... Popchnąć do walki.\n- To może dajmy mu broń?\n- Głupi jesteś? A skąd on ma niby wiedzieć, jak się używa broni?\n- Daj spokój, przecież nawet ośmiolatek musiał kiedyś widzieć na oczy jakiś staroświecki pistolet. Podrzuci się naładowany, dzieciak pomyśli, że ktoś chciał się nim bronić, weźmie żeby mieć coś na wszelki wypadek pod ręką. Sprawa załatwiona.\n- Hmm... To chyba rzeczywiście może się udać. Dobra robota, młody.\nKiedy znowu się budzę, na zewnątrz jest dzień. Spałem na podłodze, zwinięty w kłębek pod jedną ze ścian zdezelowanego pokoju. Zombie widocznie nie wyczuły mojego zapachu. Żyję.\nZ domu zabieram wszystko to, co może mi się przydać. Zadziwiające, ile długoterminowego jedzenia ludzie przechowywali przed atakiem... Wypełniam plecak przeróżnymi przedmiotami. Kiedy wchodzę do sypialni, wiedziony doświadczeniem od razu kieruję kroki ku niskiej komodzie nieopodal łóżka. Staram się nie zauważać tego, że również tutaj wszędzie natykam się na ślady walki, ale żołądek i tak podchodzi mi do gardła.\nDrżącymi rękami wysuwam jedyną nieuszkodzoną szufladę mebla. Liczę na znalezienie zapalniczki, może baterii...\nZupełnie nie spodziewam się broni.\nLeży tam, czarny pistolet połyskujący lekko w jasności poranka. Odruchowo sięgam po niego i ujmuję w dłoń. Widziałem takie... Dawno temu, kiedy jako całkiem jeszcze małe dziecko podglądałem filmy, które rodzice włączali sobie wieczorami. Mój palec wskazujący odruchowo wędruje na tę wystającą część pod lufą, coś na kształt małej dźwigienki. Nie wiem jak się nazywa, ale pamiętam, że jeśli za nią pociągnę, pistolet powinien wystrzelić... Czyżby ktoś nie zdążył wyjąć go przed atakiem? To smutne, że ci ludzie mieli środki, żeby się obronić, ale nie zdążyli ich użyć. Czy w ogóle ktokolwiek miał taką szansę?\nOstrożnie zatykam broń za pasek od spodni i z trudem odrywam od niej wzrok. Kusi mnie, by sprawdzić, czy działa, ale nie chcę niepotrzebnie zwracać uwagi bestii na tę okolicę. W dzień zazwyczaj się nie pokazują, ale wciąż... Lepiej, żeby nie wiedziały, gdzie szukać po zmroku. Przetrząsam resztę szuflady, i ku swojemu zdumieniu znajduję jeszcze jeden cenny przedmiot. To dziwne, że leży tutaj razem z bronią, choć znacznie lepiej ukryty między świstkami papieru i bezużytecznymi kablami. Jakby ktoś, w przeciwieństwie do leżącej na wierzchu broni, nie zamierzał go nigdy używać. Wąska, metalowa bransoleta, z kilkoma niewielkimi przyciskami z boku...\nBez namysłu chowam go do kieszeni. Ostatni raz rozglądam się po pokoju, ale nie mogę dłużej znieść widoku tego domu, porozrzucanych i połamanych przedmiotów, zniszczonych mebli, poobtłukiwanych ścian. Nie chcę myśleć o tym, co musieli przeżyć mieszkańcy przed śmiercią, nie chcę myśleć, że to samo mogło przydarzyć się wtedy mnie. Wybiegam z domu najszybciej jak się da, zatrzymuję się dopiero w progu, kurczowo ściskając klamkę. Zimne powietrze uderza mi w twarz, odrobinę otrzeźwia. Rozglądam się po okolicy, ale prócz stojących przy ulicy opuszczonych domów, kilku latarni i porzuconych samochodów nie dostrzegam nic. Miasteczko jest ciche i puste, ale tym razem jeszcze silniej czuję, że nie jestem tu sam, że gdzieś tam, w ciemnych zakamarkach, bestie śpią, spokojnie oczekując na zmierzch. Zerkam w niebo.\nGotowe. Całe pomieszczenie kontrolne wysprzątane. Pan Marian uśmiechnął się z zadowoleniem. Z pracą, którą założył sobie na dzisiaj uwinął się szybko, znacznie szybciej, niż się spodziewał.\nDwaj technicy właśnie zbierali się do wyjścia. Pan Marian zdawał sobie sprawę, że prócz ich trzech, i paru jeszcze osób zajmujących się produkcją "filmu", o tym, co dzieje się pod kopułą nie wie nikt. Rzecz jasna, nikomu nie mógł powiedzieć, nawet żonie. Taka konspiracja! W drugiej połowie dwudziestego pierwszego wieku! Nie do pomyślenia...\nTechnicy zarzucili na ramiona lekkie torby z syntetycznego materiału i ze śmiechem opuścili pokój. Za jakieś dziesięć, może piętnaście minut zjawią się następni, by zastąpić ich na posterunku przy pilnowaniu zamkniętego chłopaka.\nOdruchowo spojrzał na hologramy. Osiemnastolatek położył się właśnie na podłodze kolejnego domu, po przebyciu solidnego kawałka drogi. Szedł w stronę Nieporętu, pan Marian wyraźnie widział jego trasę zaznaczoną na wyświetlanej przez jeden z ekranów mapie. Nie był zbyt wytrzymały, poruszał się dość wolno, ale nawet w tym tempie pod granicę kopuły dotrze jutro, mimo że Legionowo było znacznie większe niż dawniej. Oczywiście, realizatorzy projektu mu na to nie pozwolą, będzie krążył pod tym ustrojstwem jak owieczka zaganiana przez psy...\nNagle chłopak sięgnął do kieszeni i wyjął z niej coś małego i połyskującego. Pan Marian przez chwilę nie mógł uwierzyć własnym oczom. Przecież to komunikator! Kamery automatycznie zrobiły najazd na trzymany przedmiot, a mężczyzna jak na dłoni dostrzegł jego numer seryjny. 1438...\nChłopak musiał zwędzić komunikator z tamtego zdezelowanego domu, podobnie jak pistolet. Ha! Takie mają nowoczesne te kamery, a niczego nie zauważyli! Z pewnością nie, bo gdyby tak było, zaraz wszyscy wpadliby w panikę.\nPan Marian nieświadomym ruchem potarł bransoletę, ciasno przylegającą do jego własnego nadgarstka. Wystarczy, że chłopak założy swoją... Ledwie o tym pomyślał, a nastolatek z niepewną miną rozpiął urządzenie i umieścił na przedramieniu. Komunikator wyraźnie przeznaczony był dla kogoś starszego, bo musiał wsunąć go niemal pod łokieć, by dotykał skóry. Zsunął rękaw ciemnej bluzy, kryjąc urządzenie przed wzrokiem kamer. Czy mógł przeczuwać, że powinien je schować...? Nie, oczywiście że nie. Zapewne wahał się tylko przed próbą skontaktowania się z kimkolwiek.\nWciąż pozostawało nieco ponad pięć minut do przybycia kolejnej zmiany techników... Pan Marian jednym przyciskiem zmienił przekaz swojego komunikatora na bezhologramowy.\nTysiąc czterysta trzydzieści osiem...\nMam złe przeczucia. Dzień się kończy, a ja rozpaczliwie usiłuję zagłuszyć gnający w moją stronę razem z ciemnością strach. Komunikator na ramieniu dodaje mi odwagi, ale wciąż nie wiem, czy powinienem spróbować go użyć. Czy to ma sens? Przecież i tak wszyscy nie żyją...\nZrywam się z podłogi, omal nie mdlejąc ze strachu. Głos, a raczej szept, odzywa się ni z tego ni z owego wprost w mojej głowie.\nĆśś... Spokojnie. Nie bój się. To twój komunikator.\nNa moment czuję ulgę, ale zaraz w głowie świta mi kolejna myśl.\nJesteś obserwowany, mówi głos, czy też człowiek po drugiej stronie przekazu.\nNie odzywaj się, to spróbuję... Spróbuję wydostać cię z tego piekła.\n- Kim jesteś? - szepczę wbrew nakazowi pierwsze pytanie, które przychodzi mi do głowy.\nCicho, mówię... Jestem kimś, kto chce ci pomóc, wystarczy? Zaufaj mi. Wyprowadzę cię stąd i już nigdy więcej nie zobaczysz tych potworów. Tylko nie daj po sobie poznać, że masz komunikator...\nOszołomiony, odruchowo kiwam głową, nie zastanawiając się ani przez moment nad absurdalnością tej sytuacji. Mam w głowie tylko jedną myśl: nie jestem sam. Ktoś jest poza miastem i jakimś cudem zdołał nawiązać ze mną kontakt. Nie jestem sam...\nWkrótce robi się zupełnie ciemno. Pierwszy ryk potwora słyszę, kiedy właśnie opieram głowę na podłodze. Chwilę potem dołącza do niego drugi. I trzeci. Nie mogę nie zauważyć, że z każdą chwilą są głośniejsze.\nZrywam się na równe nogi i czekam w napięciu. Tym razem zombie trafiły bezbłędnie, słyszę, jak węszą i charczą na zewnątrz, na małym skrawku zaniedbanego trawnika za domem. Próbuję cicho cofnąć się pod drzwi. Wiem, że zaraz mnie wywęszą, czuję to. Są zbyt blisko, żeby mnie ominąć.\nPotykam się. Lekko, ale i tak muszę przytrzymać się niskiego stolika, by nie upaść. Udaje mi się nie narobić przy tym zbytniego hałasu. Nasłuchuję odgłosów z zewnątrz, po czym oddycham z ulgą, dochodząc do wniosku, że bestie mnie nie usłyszały.\nZ przechylonej kieszeni z przodu bluzy wysuwa mi się jakiś przedmiot. Czuję to dopiero, kiedy jest już za późno, kiedy gładko wymyka się z fałd materiału. Patrzę, jak bateria niemal w zwolnionym tempie spada, wirując powoli i jakby leniwie...\nCiszę przerywa głośny stuk metalu o drewno, a mój żołądek momentalnie uznaje, że znacznie wygodniej będzie mu tuż pod gardłem. Po paru pełnych napięcia sekundach słyszę przerażające wycie. Do głosu, z nieco większej odległości, dołączają dwa kolejne, podobne.\nRzucam się korytarzem, nie dbając już o to, by zachowywać się cicho. Wypadam na ulicę i biegnę ile sił w nogach. Za sobą słyszę huk rozbijanego szkła, kiedy trójka zombie wpada do domu po swoją ofiarę, jeszcze nie zorientowawszy się w sytuacji. Biegnę dalej, kiedy rozlega się odrobinę tylko przytłumiony ścianami budynku ryk.\n- No... Wreszcie coś się dzieje. Zobacz, już go zwietrzyły...\n- Serio...? O Jezu! Co za maszkary...\n- A co ma być? W końcu to zombie. Raczej nie chodzą na manicure do Tech&Beauty...\n- Chłopaki od efektów się postarały, nie ma co...\n- Mówiłem ci. Najlepsi graficy w kraju.\n- Dobra, już się tak nie pusz, przecież wiem... Ej, a tak właściwie, to co się stanie, jak on w takiego strzeli?\n- Nic. Pocisk przeleci przez projekcję bez szwanku, a symulator uruchomi funkcję zadawania obrażeń. Pojawi się rana, krew... Wszystko. Ale system nie ucierpi.\n- Czyli on nie może ich dotknąć?\n- Ech... Głupi jesteś. Oczywiście, że może. Kiedy projekcja zbliży się do skóry, pole magnetyczne uruchamia przekaz bodźców sensorycznych. Chłopak będzie przekonany, że dotyka czegoś rzeczywistego.\nPan Marian mocniej ścisnął mopa. Od kiedy usłyszał głos chłopca przez komunikator, jeszcze bardziej uderzało go bestialstwo tego, co mu robią.\n- Zaraz... To znaczy, że one mogą go zabić?! Przecież miało być bezpiecznie!\n- Cicho siedź, młody. Po coś tu jesteś, nie? Wyluzuj, nie pozwolimy, żeby sprawy zaszły za daleko...\n- Ale... Co jeśli...\n- Nie ma "jeśli". Po prostu będziemy uważać.\nNogi palą mnie jak oblane wrzątkiem, ale nie zatrzymuję się, w histerycznym pędzie pokonując przecznicę za przecznicą. W głowie mam zupełną pustkę, chcę tylko biec, biec jak najszybciej i jak najdalej, w głupiej nadziei na to, że jednak uda mi się dzisiaj nie umrzeć...\nWycie, które rozlega się za mną, znacznie bliżej niżbym chciał, zagłusza nawet szum krwi w uszach. Oddycham spazmatycznie, walcząc o każdy, najmniejszy haust powietrza, który choć o minutę dłużej utrzymałby mnie przy życiu. Choć wydawało mi się to niemożliwe, przyspieszam.\nBestie rozdzielają się, dwie doganiają mnie teraz od boków, a trzecia biegnie bezpośrednio za moimi plecami. Słyszę to wyraźnie, choć nie odważam się choćby na moment zerknąć w tył.\nNagle asfalt usuwa się spod moich stóp i jakimś cudem ląduje tuż przy mojej głowie, by ułamek sekundy później zacząć szaleńczo wirować. Coś uderza mnie boleśnie o biodro, słyszę odgłos darcia materiału gdzieś z tyłu...\nZatrzymuję się i natychmiast, wiedziony odruchem, unoszę głowę. Leżę na ulicy, twarzą do dołu, dwa metry dalej dostrzegam swój pistolet. Czołgam się w jego stronę, bojąc się spojrzeć za siebie. Robię to dopiero, kiedy już mam go w dłoni... W sam raz, by zobaczyć, jak jedna z bestii, ta biegnąca do tej pory pośrodku, podnosi się z ziemi i zwraca w moim kierunku. Przetaczam się na plecy i próbuję w nią wycelować trzymając broń oburącz, ale dłonie drżą mi tak mocno, że nie jestem w stanie zrobić tego dobrze. Zombie skacze w moim kierunku, a ja zamykam oczy i naciskam dźwigienkę pistoletu, przygotowany na śmierć.\nHuk niemal rozrywa mi bębenki. Słyszę jeszcze przytłumione łupnięcie, po czym zapada cisza. Wciąż mam zaciśnięte powieki, w obolałych dłoniach kurczowo ściskam rączkę broni. Czy nie powinienem być martwy?\nOtwieram oczy i gwałtownie wciągam do płuc powietrze.\nTa jedna myśl ledwo do mnie dociera, ale kiedy już zdaję sobie z tego sprawę, natychmiast atakuje mnie kolejna.\nZ trudem unoszę się na łokciach. Oba potwory wciąż stoją nieopodal, wpatrując się we mnie uważnie i jakby ze strachem. Odruchowo unoszę pistolet, choć wiem, że nie wystrzeli. Bestie zrywają się jednak do biegu, momentalnie znikając za rogiem najbliższego budynku...\nOpadam bezwładnie na ziemię, niezdolny do jakiegokolwiek ruchu. Nawet rytmiczne unoszenie klatki piersiowej rozrywa mi płuca niemiłosiernym bólem. Ale żyję. Tylko to się liczy.\nTechnicy, widząc wycieńczenie chłopaka, chyba postanowili zrobić sobie przerwę. Kiedy tylko wyszli, pan Marian przestał udawać, że pochłania go praca i natychmiast podbiegł, by spojrzeć na hologramy. Uruchomił też komunikator, naciskając sekwencję zero-jedynkowego numeru seryjnego. Tysiąc czterysta trzydzieści osiem. 1-0-1-1-0-0-1-1-1-1-0...\n- Chłopcze... Musisz iść dalej - odezwał się Marian cicho. W odpowiedzi usłyszał tylko zduszony, pełen cierpienia jęk. Ścisnęło go w sercu na myśl, co musi przeżywać to dziecko, ale nie mógł pozwolić mu leżeć tam, aż tamci wrócą i znowu naślą na niego jakieś monstra.\n- Posłuchaj... Masz niewiele czasu. Niedługo zjawią się następne bestie. Musisz uciekać - mówił pan Marian szybko, w gorączkowej nadziei, że chłopak zmusi się do jeszcze jednego wysiłku. Mapa wskazywała, że zostało mu raptem niecałe pół kilometra do granicy kopuły, w dodatku niemal na wprost do północnego wyjścia, w pobliżu miejsca, w którym przylegała do pomieszczenia kontroli.\nZ niewysłowioną ulgą Marian patrzył, jak chłopak, pojękując z bólu, dźwignął się w klęczki i wstał. Lekko się co prawda zataczał, ale jednak stał.\n- Doskonale... Brawo, chłopcze... Teraz skręć w lewo i idź prosto, najszybciej jak możesz - Pan Marian wziął głęboki oddech, szykując się na najgorsze. - Musisz o czymś wiedzieć...\nZupełnie oszołomiony stawiam krok za krokiem, co i rusz potykając się lub tracąc równowagę. Świat przed oczami to rozmazuje się, to znów wyostrza, by potem z kolei znikać za wirującymi czarnymi płatkami... Wciąż jednak jestem przytomny i słucham mężczyzny po drugiej stronie komunikatora. Nie wiem czemu, ale wydaje mi się bardziej realny, niż cokolwiek, co do tej pory przeżyłem, choć przecież nie wiem nawet, czy istnieje...\nTo co mówi, nie mieści mi się w głowie. Kopuła? Film? Efekty specjalne?\nCzy to wszystko w ogóle jest możliwe?\nPulsujący gdzieś pod czaszką tępy ból nie pozwala mi zebrać myśli, które szaleją rozproszone po całej głowie, za nic nie chcąc się uporządkować. Chyba tracę zmysły.\nA jednak... Jest sposób, żeby przekonać się, czy głos mówi prawdę. Dotrzeć do granicy kopuły, spróbować wyjść poza miasto.\nIdę więc, krok za krokiem, nieprzerwanie, mimo bólu rozrywającego każdy mięsień. Nie wiem ile mi to zajmuje, ale w końcu mijam ostatnie zabudowania. Przede mną rozpościera się łagodna, falująca lekko łąka...\nWytężam wzrok. Trawa rzeczywiście faluje, ale nie tak, jakby można się było tego po niej spodziewać. Nie kołysze się na wietrze, ale unosi się i opada w jednostajnym rytmie.\nNiewiele myśląc, sięgam do kieszeni bluzy po ostatnią baterię, która w niej została. Przez chwilę ważę ją w dłoni, a potem ciskam resztką siły w kierunku łąki...\nSłyszę trzask, obraz łąki załamuje się na moment i mruga, by po chwili wrócić do poprzedniego stanu. Pod moje stopy wtacza się odbita bateria.\nKolana nagle odmawiają mi posłuszeństwa. Miękną, a ja upadam na ciemny asfalt ulicy, zupełnie bezsilny wobec przygniatającej świadomości, że...\nKryję twarz w dłoniach. Chcę uciec od tego świata, od tego miasta, od wszystkiego. Chcę się schować i nigdy więcej nie musieć oglądać tych budynków, brudnego asfaltu, ciemnego nieba. Właściwie, to...\nTo śmieszne, bo jeszcze pół godziny temu walczyłem o każdy następny oddech, rozpaczliwie czepiając się życia, a raczej tej niewielkiej jego namiastki, którą miałem.\nSłyszę kroki. Może to te sztuczne bestie przyszły wykończyć mnie na oczach kamer? Jeśli tak, rzuciłbym się ku nim z szeroko otwartymi ramionami.\nCzuję dotyk na ramieniu. Wzdrygam się odruchowo, ale opuszczam dłonie i patrzę w jasne oczy mężczyzny, który stoi przede mną. Ma starą, pobrużdżoną zmarszczkami twarz o zatroskanym wyrazie i równo przystrzyżone, siwe włosy. Nadgarstek dłoni, którą ściska mnie za ramię, opasany jest bransoletą komunikatora.\nTak dawno nie widziałem drugiego człowieka...\n- No już, chłopcze - odzywa się mężczyzna znajomym głosem. - Czas wracać.\nOglądam się za siebie, na miasto, które okryło fałszem połowę mojego życia. Zniszczona zielona tabliczka skrywa biały napis, czytelny tylko częściowo.\nOdwracam się z powrotem ku mężczyźnie, który wydostał mnie spod kopuły.\nMa rację. Czas wracać.\nWstęga Deszczu 09.08.2015, 14:52\nŚwietne. Wspaniałe. Brawo.\nScathach 16.08.2015, 22:14\nFajnie, że Ci się spodobało!\nMementoViteAcMortis 13.08.2015, 00:29\nZnakomite, choć spodziewałem się bardziej tragicznego zakończenia w konwencji yin-yin. Czegoś w stylu zatracenia sensu i poddaniu się rezygnacji, lub poniesienia największej klęski naszego istnienia i zatracenie człowieczeństwa. Wprawdzie jest jeszcze opcja z oswobodzeniem ludzkiej natury bestii i w wyniku chęci zemsty brutalnie wybicie całą ekipę zajmującą się filmem. Chociaż motyw okazania miłosierdzia przez starego człowieka który jako jedyny w całej ekipie zachował poszanowanie istnienia innego człowieka, też jest niesamowicie ciekawy. Ludzkie życie zamienione w zwykłą farsę sprowadzone do najniższej możliwej formy.\nCałościowo tekst jest niesamowity, zwięzły i trzyma w napięciu.\nScathach 16.08.2015, 22:15\nCóż, moją domeną jest raczej nadzieja, niż rezygnacja. Mimo to, cieszę się, że cała reszta dała radę!\nGrevince 14.09.2015, 18:30\nNapięcie trzeba przedmówcom przyznać, rzeczywiście toteż jest taki mały matrix Polish edyszyn :D Miało się czasem takie ciekawe wrażenie jak Pan Marian pomagał, tudzież kontaktował się z chłopakiem, jak młodzieniec który myśli ze to wszystko to prawda się czuje zdziwiony... jakiś tajemniczy starzec w głośniku...\nPodobał mi się też ładnie zarysowany wstęp o tym jak rozwinęła się cywilizacja i nawet dlaczego ten pomysł z kopuła nie wypalił (wszystkiemu winne kiepskie polskie aktorstwo)\nWarsztatowo, tudzież... nazwijmy to lepiej "pod względem jakości wykonania" tekst ustępuje jednak "Papierowej" i poprawek wymagały by opisy niektórych fragmentów i parę powtórzeń, nie jest to tez jakoś szczególnie dużo ale mogło zabrać "Kopule" nagrodę :v taka moja wersja.\nGrevince 14.09.2015, 20:13\nZapomniałem dodać jak bardzo spodobał mi się ten opis na początku z tym kurzem :D no cudeńko, miło się czyta takie kwieciste opisy :)\ndr Czarcik 24.02.2016, 17:24\nBardziej tragiczna wersja Truman Show, z elementami rozgrywki z The Hunger Games. Ogólnie rzecz biorąc opowiadanie ma klimat (jak najbardziej rodzimy), gdzie trzeba trzyma w napięciu, gdzie trzeba daje nadzieję. Podobało mi się, ale … czuję niedosyt, zbyt łatwo się wydostali. Spodziewałem się jeszcze walki o przetrwanie. Rozgrywki pomiędzy bezwzględnymi producentami nastawionymi na show, a świadomymi (staruszek w końcu uświadamia chłopaka) ofiarami eksperymentu. A tu koniec i wyżej wspomniane poczucie niedosytu. To tak jakby mi ktoś w połowie obiady zabrał talerz ;-)\nScathach 20.03.2016, 19:14\nHmm, mogłabym próbować usprawiedliwić się limitem, ale nie, to głupia wymówka... W każdym razie mam nadzieję, że inne teksty nie zawiodą, no i cieszę się, że coś tam się jednak spodobało :)