Elvis Presley po raz pierwszy w Polsce! - Radio RAM\nElvis Presley po raz pierwszy w Polsce!\nMonika Jaworska, Radio RAM na podst. materiałów prasowych\t| Utworzono: 10.07.2017, 14:11\t| Zmodyfikowano: 18.04.2018, 10:11\nElvis nigdy nie występował w Europie, choć podobno miał to w planach. To czego nie udało się zrobić za życia legendarnego artysty, realizuje się 40 lat po jego śmierci. W 2016 roku ruszyła trasa koncertowa, która spełniła marzenia tysięcy europejskich fanów. Najpierw wyprzedane koncerty w największych miastach Wielkiej Brytanii, w 2017 roku wielkie sukcesy na Starym Kontynencie m. in. w Niemczech, Francji, Austrii, Belgii czy Szwecji - a już w 2018 roku Elvis Presley ponownie wyruszy w europejską trasę koncertową - tym razem sensacją będzie pierwszy koncert w Polsce.\nKontynuując trasę po największych europejskich miastach Elvis Presley™ Live in Concert wraca do Europy z kolejną turą koncertów. Tym razem odwiedzi nowe miejsca i jeszcze większa liczba fanów ma szansę przeżyć jedno z najpiękniejszych doświadczeń muzycznych w życiu. Usłyszycie największe przeboje Elvisa Presleya występującego podczas tego koncertu na wielkim ekranie. Muzyczne aranżacje wykona na żywo uznana na świecie Czeska Narodowa Orkiestra Symfoniczna.\nElvis Presley sprzedał ponad milliard płyt, co uczyniło go najbardziej docenionym artystą solowym w historii. 7 czerwca 2018 r. w TAURON Arenie Kraków polska publiczność usłyszy jego największe przeboje. W roli prowadzącej wystąpi była żona artysty i producentka koncertu Priscilla Presley.\nPrzed nami archiwalne nagrania oryginalnych wykonań Elvisa Presleya w nowych orkiestrowych aranżacjach. Twórczość artysty nie zamyka się w jednym konkretnym stylu, więc publiczność może liczyć na wiele muzycznych niespodzianek. Na ogromnych ekranach prawdziwy Elvis i jego głos, na scenie prawdziwa orkiestra idealnie współgrająca i reagująca na zachowania publiczności.\ndziennikarka Radia RAM\nCieszę się ogromnie, że nareszcie POLSKA! Byłam na dwóch takich koncertach - w Londynie i w Berlinie - teraz czas na mój trzeci. Każdemu, kto kocha muzykę, polecam to spotkanie z koncertowym Elvisem. Z klasyką i historią, która na nowo ożywa specjalnie dla nas. Opowiem Ci, jak będzie: poczujesz się, jakby śpiewał tu i teraz, że oto ta niesamowita legenda jest na wyciągnięcie Twojej ręki! W którymś momencie przekonasz się, że nigdy w życiu nie słyszałeś wspanialszego głosu, będziesz mieć ciary, roześmiejesz się nie raz, to znowu wzruszy Cię do łez, albo ruszysz do tańca... i ani się obejrzysz - jak spędzisz dwie godziny przy świetnym show. Usłyszysz piosenki z różnych gatunków, zaskoczy Cię nie raz. Chyba że jesteś kimś, kto zna wszystko, co nagrał Elvis. Wtedy będziesz się napawać szczęściem, że masz to w najlepszej jakości, a energia rozentuzjazmowanego tłumu poniesie Cię na pewno! Kupujcie bilety! Spotkajmy się w Krakowie! Zobaczycie, o co chodzi światu z tym całym ELVISEM! I dlaczego już nigdy nie powiesz: "Presley? To nie moja bajka."\nPo sukcesie dwóch orkiestrowych albumów If I Can Dream i Wonder Of You oraz wyprzedanej, listopadowej brytyjskiej trasie koncertowej ELVIS Live in Concert, w maju 2017 roku odbyła się druga trasa, która obejmowała 10 nowych europejskich miast. Po entuzjastycznych opiniach fanów i doskonałych recenzjach mediów, w czerwcu 2018 roku zaplanowano kolejny europejski tour. Trasa odbędzie się dokładnie 50 lat po tym, jak Elvis wystąpił w głośnym 68 Comeback Special (słynny telewizyjny show okrzyknięty wielkim powrotem Presleya do koncertów i występów przed publicznością po latach spędzonych na kręceniu filmów dla Hollywood).\n"Cieszę się, że te wspaniałe albumy otrzymały nowe życie i udało nam się zaprezentować je na wielkiej scenie z pełną orkiestrą. Reakcje publiczności na całym świecie są wspaniałe, dlatego jestem bardzo podekscytowana, że w 2018 roku show odwiedzi dziesięć nowych europejskich miast. Jestem przekonana, że to bezprecendesowe doświadczenia dla ludzi, którzy nigdy nie otrzymali szansy zobaczenia Elvisa na żywo”.\nTo, że projekt zawita do nas, jest zasługą polskich fanów, którzy apelowali o zorganizowanie tego wydarzenia w naszym kraju. Miejscem pierwszego polskiego koncertu Elvisa Presleya będzie Kraków. Mamy nadzieję, że publiczność nie zawiedzie i przywita go po królewsku.\nELVIS in Concert | Live on Screen - TUTAJ znajdziesz informacje o biletach [LINK]\nLegendarni muzycy Elvisa 15 stycznia w Warszawie!\nElvis żyje! (Posłuchaj)\nBrodacze zagrają 31 lipca we Wrocławiu\nKAMP! zagra we wrocławskim Starym Klasztorze


Mercedes-Benz S 500 Plug-in - ładowarki, wallboxy, stacje - AmperGo.pl\nŁadowarki do Mercedes-Benz S 500 Plug-in\nWallbox do Mercedes-Benz S 500 Plug-in\nSamochody sygnowane marką Mercedes-Benz są zawsze gwarancją najwyższej jakości, najlepszych osiągów, bezpieczeństwa, elegancji, stylu i prestiżu. Nie inaczej jest w przypadku modelu Mercedes-Benz S 500 Plug-in z napędem elektrycznym. Ten Mercedes S-klasy zaopatrzony został w napęd spalinowo-elektryczny. Limuzyna ta zaopatrzona została w silnik benzynowy V6 o pojemności 3,0 l, którego maksymalna moc wynosi 328 KM, a maksymalny moment obrotowy to 480 Nm. Posiada o również silnik elektryczny o mocy 107 KM i maksymalnym momencie obrotowym 340 Nm.\nŁadowanie Mercedes-Benz S 500\nMercedes-Benz S 500 Plug-in jest się w stanie rozpędzić do 100 km/h w ciągu 5,5 s. Prędkość maksymalna tego pojazdu wynosi 250 km/h. Jego zasięg podczas jazdy w trybie w pełni elektrycznym to ok. 30 km, a w trybie mieszanym spala on 3 l/100 km.


coldseed · 28 marca 2011 05:00\nCzy zastanawiałeś się kiedyś czemu bezmyślnie przestrzegamy tradycji? Czemu powtarzamy utarte schematy i wzorce zachowań, bez próby zrozumienia czemu to robimy? Czemu, niczym maszyny, bezwiednie naśladujemy resztę tłumu i nawet nie staramy się stanąć czasem z boku i pomyśleć czy kierunek, w którym ludzka masa podąża na pewno nam odpowiada?\nW gruncie rzeczy pod tym względem wcale nie różnimy się od małp. A dowiódł tego pewien niecodzienny eksperyment.\nW klatce zamknięto 5 małp. Po bliższym zapoznaniu się z wnętrzem okratowanego pomieszczenia, zwierzęta z ukontentowaniem spostrzegły, że tuż przy suficie powieszono na sznurku dorodnego banana. Ba, żeby łatwiej go można było zdjąć, postawiono nawet drabinę. Nic tylko wejść na górę, zdjąć owoc i szybko go spałaszować (lub też uczciwie podzielić pomiędzy członków stada).\nI tak też, po chwili, jedna z małp wlazła na drabinę i ruszyła na spotkanie z żółtym owocem. Niestety, nie spodziewała się podstępu przygotowanego przez naukowców. W momencie kiedy banan był już w zasięgu małpiej ręki, badacze uruchomili mechanizm i z ukrytych rur trysnęła lodowata woda, która kompletnie zmoczyła wszystkich pięciu rezydentów klatki.\nI tak też pięć mokrych, zdezorientowanych małp telepało się z zimna i na chwilę zapomniało o nieszczęsnym owocu. Po chwili, kiedy futra nieco się osuszyły, kolejny śmiałek postanowił spróbować swych sił i zdjąć upragniony łup. Jednak i tym razem, kiedy zwierzak wspinał się po drabinie, z rur poleciała zimna woda i tak jak poprzednio, po chwili całe towarzystwo reprezentowało sobą iście żałosny widok.\nPewne więc było jedno – próba zdjęcia banana kończy się źle. Lepiej więc darować sobie próby jego zdobycia.\nNaukowcy postanowili wyjąć z klatki jedną z małp i wstawić tam innego osobnika. Jako że nowy członek stada nie zdawał sobie sprawy z bananowej pułapki, dość szybko odkrył smaczny kąsek, dopadł do drabiny i... błyskawicznie został z niej ściągnięty, a następnie dotkliwie pobity przez resztę grupy. Tak więc, biedna, sprana na kwaśne jabłko, małpa od teraz wiedziała – "banan jest be, nie można po niego sięgać."\nZamianę kolejnych małp powtórzono trzy razy i za każdym razem niewtajemniczeni nowicjusze dostawali straszliwy łomot od wszystkich innych mieszkańców klatki. W pewnym momencie większość mieszkańców zakratowanego pomieszczenia z bananem dyndającym przy suficie stanowili „nowi”, którzy powtarzali wzorzec zachowania boleśnie im pokazany przez pierwotnych rezydentów.\nBanan stał się więc prawdziwym tabu. Każda próba naruszenia go kończyła się gwałtowną reakcją reszty małpiej społeczności (podobną sytuację mieliśmy kiedyś z pewnym krzyżem).\nDo klatki wprowadzono nowego gościa. Po krótkim zapoznaniu się z pozostałymi urzędującymi tam człekokształtnymi, nowy rzucił się ku drabinie. Oczywiście od razu dostał lanie od reszty małp. Dotkliwie poobijana ofiara spojrzała pytającym wzrokiem na swoich oprawców.\n„Ale o co wam chodzi? Dlaczego skopaliście mi dupsko, wy chędożone pawianiesyny?”. Agresorzy spojrzeli na siebie ze sporym zakłopotaniem. Wszakże żadna z małp nie wiedziała właściwie dlaczego wspinanie się po drabinie z zamiarem sięgnięcia banana karane jest tak surowym łomotem, bo żadna z nich nigdy nie doświadczyła lodowatej wody lejącej się na łeb.\nMasz więc odwagę przeciwstawić się utartym schematom i naśladowaniu reszty małp? Może jednak nie każda próba samodzielnego myślenia i działania kończy się zimnym prysznicem?\nOglądany: 62977x | Komentarzy: 25 | Okejek: 307 osób\nZwierzęta i ich właściciele


INWESTMEBLE | Radomsko\nKatalog firm » INWESTMEBLE\nPozyskaliśmy dla firmy 1607 potencjalnych klientów (0.7 dziennie)\n97500 Radomsko, Radomsko, łódzkie\nFirma INWESTMEBLE przedstawia charakter swoich działań na danym portalu www. Jest ekspertem w dystrybucji różnego typu umeblowanie, które wykorzystywane jest zarówno w prywatnych posesjach, jak i w restauracjach, hotelach, barach. Z atutów towaru warto zwrócić uwagę na perfekcyjne wykończenie czy też niepowtarzalny styl. Zakres świadczeń mieści, oprócz wyplatania krzeseł matą, profesjonalną odnowę starszych, zaniedbanych mebli. Zachęcamy do zaznajomienia się z galerią dotychczasowych ... Czytaj dalej »\n• krzesła z radomska\n• meble do hoteli\n• meble do restauracji\n• meble radomsko\n• stoliki do kawiarni\n• stoły restauracyjne\n 610 (0.95 dziennie)\n 1681 (0.75 dziennie)\n 2162 (0.96 dziennie)


Sesja nagraniowa do LP Help! (16): I'm Down\nWszyscy Beatlesi mieli pojawić się w filmie "Yesterday" (349)\nPaul McCartney układa monety na torach, żeby użyć ich do grania na gitarze (293)\n1965-06-14, autor: joryk ...powrót do newsów\n* I've Just Seen a Face (Lennon/McCartney) (takes 1-6)\n* I'm Down (Lennon/McCartney) (takes 1-7) Take 1 - wydany na Anthology 2\nDźwiękowcy: George Martin (producer), Norman Smith (engineer), Phil McDonald (2nd engineer)\n"To napisał Paul …z małą moją pomocą, jak sądzę." - mówił John Lennon w 1980.\nPaul precyzuje: "Nie jestem pewny czy John miał jakiś wkład w tą piosenkę, a właściwie nie myślę, żeby miał. Nie chciałbym jednak być niesprawiedliwy i dlatego w większości podobnych przypadków przyznaję mu 10 procent bo gdzieś tam mógł coś poprawić lub dać sugestię. Ale ostatecznie 90 procent napisałem ja."\n"Spędziliśmy mnóstwo czasu próbując napisać prawdziwego koncertowego killera - coś jak 'Long Tall Sally'" mówił Paul w październiku 1964 roku. "To jest bardzo trudne. 'I Saw Her Standing There' było najbliżej tego, co chcieliśmy osiągnąć. Wciąż próbujemy skomponować piosenkę w stylu Little Richarda. Porównuję to do malarstwa abstrakcyjnego. Niby takie proste, bo wystarczy chlapnąć cokolwiek i już, ale to wcale takie proste nie jest. Tak samo ludzie słuchają 'Long Tall Sally' i mówią, że to takie łatwe do napisania. Ale to jest najtrudniejsza rzecz, za jaką się braliśmy. Napisanie fajnej piosenki na trzy akordy wcale nie jest łatwe."\nWreszcie między kwietniem, a czerwcem 1964 roku Macca skomponował coś, co było ostrą piosenką koncertową. Miał wreszcie swojego własnego darciucha (shouter, screamer) i był z niego dumny.\nPierwszą próbę nagrania piosenki mamy dostępną na Anthology 2. Zaczyna się od tego, że Paul mobilizuje zespół: "Let’s hope this one turns out pretty darn good, huh".\nW utworze są dwie wstawki instrumentalne (sola). Pierwszą, gitarową, zagrał całkiem dobrze George, a drugą miał zagrać Lennon na klawiszach. Kiedy przyszła jego kolej zrezygnował z grania i zawołał do Paula: "keep going" na znak, żeby Paul kontynuował śpiew. Paul zaczął wrzeszczeć "oooh yeah" oraz "oooh-hooo", a na koniec coś jakby zaszczekał :-)\nNa taśmie z tego nagrania (dostępnego na Anthology 2) słychać jeszcze coś ciekawego. Paul powtarza: "plastic soul, man, plastic soul."\n"Po zakończeniu pierwszej próby opowiadałem chłopakom, co przeczytałem ostatnio o Micku Jaggerze." - tłumaczy te słowa Paul. "Jakiś stary facet (murzyn) w Stanach mówił - 'Mick Jagger, człowieku. Wiesz, oni są dobrzy ale to plastikowa dusza. Plastikowa dusza, człowieku.' Prawdopodobnie stąd wziął się tytuł naszej następnej płyty. "\n* Paul McCartney - Lead and Backing Vocals, Bass Guitar (1963 Hofner 500/1)\n* John Lennon - Organ (1964 Vox Continental), Backing Vocals\n* George Harrison – Lead and Rhythm Guitar (1963 Gretsch 6119 Tennessean), Backing Vocals\n* Ringo Starr – Drums (1964 Ludwig Super Classic Black Oyster Pearl), bongos\nWydaje się, że Beatlesi mieli sporo zabawy zarówno przy nagrywaniu, jak i przy graniu tej piosenki na koncertach. Do historii weszło koncertowe wykonanie na Shea Stadium.\nJohn Lennon: "Podczas grania 'I'm Down' na mnie przypadała partia organów. Zdecydowałem, że zagram na tych organach na scenie. Pierwszy raz w życiu. Przyszło mi do głowy, żeby robić to, co Jerry Lee – skakałem więc, grałem łokciem, a nawet próbowałem włożyć nogę na klawiaturę. George nie mógł grać ze śmiechu. Robiłem to dla zabawy. Dzieciaki na widowni nie wiedziały, co się dzieje."\nTekst jest dość żartobliwy (nikogo nie ma w pobliżu, a ty mi mówisz, żebym zabrał ręce) ...i jak się okazało proroczy ("mężczyzna kupuje pierścionek zaręczynowy, a dziewczyna go wyrzuca" - wiele lat później narzeczona Paula, Heather Mills, wyrzuciła podczas kłótni przez okno pierścionek od Paula).\n(Down on the ground)\nShe'll still moan, "Keep your hands to yourself"\nAh babe I'm down\nHow can you laugh, when you know I'm down? Whoa-ow\nI'm feeling upside down\nOhh, I'm down\nOh baby I'm down, yeah\nOpowiadasz kłamstwa, Myśląc, że nie widzę,\nNie możesz płakać, Ponieważ się ze mnie śmiejesz.\nJestem naprawdę zdołowany,\nJestem zdołowany, przybity do ziemi,\nJestem naprawdę zdołowany.\nJak możesz się śmiać, Kiedy wiesz, że jestem zdołowany?\nMężczyzna kupuje pierścionek, Kobieta go wyrzuca,\nTa sama stara historia dzieje się codziennie.\nJesteśmy całkiem sami i nie ma nikogo,\nA ty i tak będziesz jęczeć: "Trzymaj ręce przy sobie".\nKotku, kotku, wiesz, że jestem zdołowany,\nsądzę, że jestem zdołowany,\nPrzybity do ziemi,\nMyślę, że jestem zdołowany i do góry nogami,\nsvarog (2015-06-14 18:17:33):\nJedna z moich ulubionych piosenek The Beatles. Kiedyś w ogóle nr 1.\nkomentarz dnia 2019-08-25 04:55:27,


Władysław Stanisław Reymont PIELGRZYMKA DO JASNEJ GÓRY Czucie i wiara silniej mówi do mnie, Niż mędrca szkiełko i oko. Mickiewicz\nPRAGA-KOSCIÓŁ 5–V– 1894 Idę wyekwipowany, jak można najskromniej: długie buty, jakaś sędziwa okrywka, płaski kapelusz i parasol nie odróżniają mnie zbytnio od tłumów, zgromadzonych na placach i drogach przed kościołem. Nikt zresztą na mnie uwagi nie zwraca, wszyscy są zbyt zajęci przygotowaniami do wyruszenia w drogę i spoglądaniem na zachmurzony horyzont. Deszcz tnie drobny, ale mimo to wielkiego skłopotania nie znać na twarzach. Gwarno wszędzie jak w ulu. Przeciskam się na cmentarz z trudnością i widzę z zadowoleniem, że nie ma wcale welonów, surdutów ani kapeluszy. Sam szczery lud. Twarze są proste, czarniawe od skwarów, rysy zgrubiałe, ubiory szare – i widzę przez oczy tego tłumu, że ma duszę napiętą jakimś niezrozumiałym dla mnie uczuciem. Mieszam się z nimi, wchłaniam setki rozmów, twarze niezliczone, i ta szarzyzna pospolitości, ten gwar jarmarczny przejmują mnie nudą i zniechęceniem. Czuję się ogromnie obcy i osamotniony w tym tłumie. Chciałbym się nawet poddać tej fali ludzkiej, byle wyczuć ten prąd, jaki ją musi przenikać – ale nie mogę… I gdy tak stoję, przystępuje do mnie jakiś chłop w szarej sukmanie, z różańcem na szyi i twarzą kwadratową. – Pan także idą? – pyta. – Idę; idziemy razem. – To niby z nami? Odpowiadam mu twierdząco i chcę go wciągnąć w pogawędkę, ale chłop milknie i odchodzi. Znowu stoję i nie wiem, co z sobą zrobić. Do kościoła ani marzyć się dostać: przejście wprost zagwożdżone ludźmi; słyszę tylko śpiewy i głos organów, a potem dochodzą mnie słowa pojedyńcze kazania; spazmatyczne a krótkie fale płaczów przelatują jak wicher. Ksiądz ma przemowę do odchodzących. Wszyscy klaczą z odkrytymi głowami, w jakimś biernym poddaniu, i ze skupieniem słuchają. Szare niebo nie przestaje siać deszczykiem, a grozić ulewą; to mnie przede wszystkim pognębia, że już i nie słucham, i z niezbyt wielką przyjemnością przypatruję się rozkwitającym bzom i czerwonawej, młodej zieleni kasztanów. Wreszcie zrobiło się zupełnie cicho i ten tysiączny tłum zaczyna zwolna odpływać cienkimi strumieniami. I gdyśmy tak szli rozsypani, to na tle mostu, na tle zieleni parku, na tle miasta, rozłożonego z drugiej strony Wisły, te szare, drobne i twarde sylwetki ludu, te profile ostre, twarze szorstkie i grube, postacie kwadratowe, pozginane nieco pod tobołami, obwieszone sznurami różańców, miały w sobie jakąś moc i namaszczenie ogromne. Krzyż brązowy, obwiedziony wiankami róż papierowych, kołysał się na czele orszaku w mętnej, zadeszczonej atmosferze. Gwar miasta dopływał zgiełkliwą falą, dzwonki tramwajów biły raz po raz, turkot wozów brzmiał głucho, kominy fabryk rozwłóczyły nad miastem strzępy mgieł, a tam w dole szarawożółta toń z pluskiem biła o przyczółki mostu. Wszędzie wrzało życie pośpieszne, czynne, wysilone, życie miasta; walka o byt i o uciechę. I gdy tak w myśli zestawiam, spostrzegłem wysuwający się spod wiązań mostu jednokonny karawan z niebieską trumienką na szczycie, za nim jedną, jedyną kobietę; trzyma się ręką sukna i idzie jakimś automatycznym krokiem, z głową opuszczoną na piersi… Przemknął mi wnet jej profil suchy, przegryziony bólem i zniknął, a pomimo tego długo widziałem jeszcze ten surowy rysunek ust zaciśniętych, tę czerwoność opuchłych, zapłakanych źrenic i ten cały wyraz boleści jakby skamieniałej. Uczułem jakiś niepokój ciemny i niewytłumaczony znużenia wewnętrznego, ale patrząc na tych gapiów trotuarowych, co bandami stają i przeprowadzają nas głupioironicznymi spojrzeniami, na tę wstrętną tłuszczę, drwiącą z idących, poczułem szaloną ochotę spoliczkowania jej – ale musiałem ścierpieć. Liczyłem okna, latarnie, byłem nawet w stanie przyglądać się architekturze nowych domów warszawskich przez pięć minut, próbowałem obliczać ilość obrotów koła dorożki, byle nie widzieć tej stłoczonej, miejskiej zgrai. Kiedym przechodził rogatki, tom posłał Warszawie tylko jedno, ale szczere słowo: – Nareszcie!… Chociaż na dziesięć dni…\nOCHOTA Jest to sobie kilkanaście domków brudnych i odrapanych srodze, jakby wysilano się umyślnie, aby stworzyć rzecz brzydką aż do obrzydliwości. Tu już gromadzą się wszyscy pątnicy i łączą w kompanie. Czekaliśmy z godzinę, nim się pościągali. Wozów idących z rzeczami i ludźmi jest 76. Mój furman, który się podjął mnie nawet zawieźć do miejsca za 10 rubli, zabiera mnóstwo tobołków. Płacą od zawiniątka po 30, a najwyżej po 50 kop. za całą drogę. Zapłaciłem frycowe, bo się teraz dowiaduję, że można jechać z rzeczami za 3 ruble. Wozy stoją wyciągniętym sznurem z boku szosy, a ludzie porozkładali się obok krzyża, gdzie kto mógł. Karczma przepełniona, ale właściciel chodzi kwaśny. – Ruch ogromny, narodu jak śledzi w beczce! – mówię mu dla zabicia czasu. – I! panie kochany: praska kompania to same chamstwo. Herbatą się szprycuje hołota! – Wolałbyś pan warszawską? – Czybym wolał! Panie kochany, przez godzinę 50 antałków piwa, milion wódek! – woła z uniesieniem i tłuste policzki napływają mu krwią miłego przypomnienia. Nie słucham więcej i wychodzę, bo pod krzyżem ma przemowę starszy brat, ten, co prowadzi pielgrzymkę i ma najwyższą, bo decydującą władzę nad wszystkimi. Stoję tak daleko od niego, że prawie nic nie słyszę. Widzę tylko płową czuprynę, twarz szarawą i gestykulację jakąś tragiczną; musi mówić głośno, dobitnie, i trafia do serc, bo chwilami przelatuje szmer westchnień, tłum się zakołysze, jakiś jęk się zerwie, to oderwane dźwięki płyną – i znowu stoję w ciszy, zasłuchany w falowanie tego morza ludzkiego… I stoją tak kupą wielką, w obramowaniu nędznych domostw i suchotniczej, zbrudzonej roślinności – sami nędzni, pokrzywieni ciężką pracą, zmiętoszeni niby łachman codzienną, twardą nędzą, pookrywani zaledwie. Słońce blade światło jakby przez sito rozlewa po odkrytych, konopiastych, zwichrzonych i rzadko czesanych grzywach, a zimny wiatr zawiewa z boku i szczypie ich chłodem po bosych nogach. Patrzę na nich i pytam siebie: co im każe rzucić dom, dzieci, gospodarstwo, zarobek, zawsze pewną miskę kartofli, łóżko i pierzynę i iść mil kilkadziesiąt o suchym chlebie, sypiać po drogach, znosić trudy niewypowiedziane życia koczowniczego?… Cóż to jest za siła, która ich porywa z gniazda i rzuca w różnorodny, taki sam tłum i wlecze, i odprowadza?… Jeszczem sobie nie odpowiedział, a tłum się już zakołysał, poruszył do odejścia i zaśpiewał donośnie: „Kto się w opiekę odda Panu swemu!…” No, i już idziemy, naprawdę idziemy białawym szlakiem szosy, wskróś wielkich pól, poznaczonych kominami. Wiatr targa włosami i powiewa białym woalem jakiejś „siostry”, niby sztandarem. Długi, zlewający się aż pod Raszynem w czarniawą masę, szereg topoli o czerwonawych młodych listkach szepcze gałązkami. Ptaki uciekają przed nami w pola, a wystraszone skowronki spadają niby kule w zboża zielone i milkną. Chłodno jest, niebo szare, pełne – niby góry śniegowe spiętrzonych obłoków. Spokój jest coraz większy, bo coraz dalej jesteśmy od miasta, tylko pieśń go mąci szerokim rytmem i rozbrzmiewa echami po zieleni zbóż: Na lwa srogiego bez obawy wsiądziesz, I na ogromnym smoku jeździć będziesz… Śpiewają wszystkie piersi i wszystkie serca zdają się kłaść całą wiarę w te słowa, i wszystkie dusze zdają się chwiać i zlewać z sobą w tej szerokiej, pełnej niezmiernie mocnych dźwięków pieśni trzystoletniej. – To jest cementem, który ich spaja i jednoczy – myślę, przepatrując twarze. Chciałbym znaleźć twarz jaką znajomą. Nie ma nikogo. Pieśń ta ogólna, razem śpiewana, kończy się. Starszy brat intonuje inną, ale równocześnie zaczyna brzmieć dziesięć co najmniej śpiewów o odrębnej melodii. Teraz widać, że to olbrzymie ciało nie ma głównego i jedynego środka: ma ich kilkanaście; widać setki gromad, idą swojacy przy swojakach, parafiami, wsiami, ba! nawet powiatami, i zawsze się ktoś wysuwa na czoło, rozkłada książkę i intonuje pieśń nową. Powstaje z tego taka kakofonia, taki galimatias srogi, że słuchać nie podobna; lament tych głosów tworzy okropnie brzęczący wir, który bije niemiłosiernie o mój słuch, niby jakiś ostry i chrapliwy klekot. Wyprzedzam – i idę o jakie pół wiorsty naprzód, a spostrzegłszy tu „siostrę” woalową, jak w białych ciżemkach spaceruje tęgim kłusem, dopędzam ją i z kapeluszem w ręku pytam o coś. „Siostra” dragońskim głosem i ze staromiejską słodyczą prawi mi impertynencję. Kłaniam się i odchodzę, ale zaraz przystępuje do mnie jakiś „brat praski”, owinięty w drelichy, z sakwojażem przez ramię, z manierką _ na wódkę z jednego boku, a z garnuszkiem – z drugiego, i pyta ochrypłym od pożegnań prawdopodobnie głosem: – Brat do Częstochowy? – Tak, panie. – Pójdziemy razem. – Idziemy przecież wszyscy razem – odpowiadam, z zajęciem przeglądając jego twarz, doskonale poznaczoną śladami przyjacielskich rozmów. – Brat pewnie z Warszawy? – Tak, panie, z Warszawy. – Niech brat sobie w nos schowa to „panie!” Tu są wszyscy bracia i siostry – mówi energicznie, a wreszcie zapytuje bez wstępu: – Brat jakiej profesji? Zachłysnąłem się trochę, ale jakoś udało mi się nie odpowiedzieć, a on obejrzał starannie moją okrywkę, torbę przy boku pomacał, dotknął się butów i nóg moich. – Nie dojdzie brat. Z takimi nogami to można się kazać na Pradze przetopić i odwieźć do Warszawy, ale iść do Częstochowy!… Paliwa dużo brat niesie?… A fajgli? Podałem mu śpiesznie cygaro. Obciął zębami, zapalił, wciągnął masę dymu w płuca, wypuścił i jakoś miękko rzekł:. – Co najmniej – dychowe! Ho! ho! brat musi być nie byle profesjant! Przełożyłem zdenerwowanie nad możebne zniknięcie paliwa i owych fajgli, więc się łączę z kompanią. Ogromnie prędko idą. Kto śpiewa, to śpiewa, a reszta gawędzi z cicha. Słyszę najrozmaitsze szczegóły o gospodarstwie, wsiach; ceny zboża zdają się ich najwięcej interesować. Na wszystkie strony krzyżują się zapytania: Skąd brat? skąd siostra? Przeciągły, śpiewający akcent miękki – dominuje. Widzę głowy twarde, czoła niskie, profile jakby dzikie, a spojrzenia niezmiernie jasne, o dziecięcym wyrazie. Spoglądają na mnie nieufnie i gdy chcę się wmieszać do rozmowy – milkną i śpiewać zaczynają. Odchodzę zły na ten głupi kostium, który mnie wyodrębnia widocznie, i na tę kulturę, która tak mnie przypiłowała, że nie umiem znaleźć słowa ani pojęcia prostego i naturalnego, aby się nimi włamać do ich dusz. Próżno szukam twarzy i ubiorów innych; nic, tylko samodziały, od krwistych bordo aż do piaskowych. To morze głów męskich i kobiecych w chustkach szarych, czerwonych, żółtych, pąsowych, tworzy ruchomą falę barw pierwiastkowych, zmieszanych razem. Dopiero pod Raszynem spostrzegłem z daleka trzy postacie, odrzynające się od tła jaskrawego, trzy głowy w słomianych ogromnych kapeluszach, okręcone białymi woalami. Szły razem i co chwila mi zapadały w gąszczu głów; tylko czasami przez przerwy, jakie się robiły w tłumie, spostrzegałem postacie wysmukłe i proste, ale wnet zalewała mi je fala ludzka. Pragnąłem je odszukać i nie mogłem.\nRASZYN (Pierwszy odpoczynek) Kilka murowanych i srodze nadwerężonych domów, kościół, ogromna karczma, a z lewej strony masa drzew parku i stawy o modrych zwierciadłach stanowią wszystko. Kościół tak ciasny przy naszej ilości, że nawet się nie staram dostać do wnętrza i obejrzeć. Trzy czwarte kompanii rozłożyło się przed karczmą i na szosie popasać. W karczmie tłok, a zaraz przy wejściu rzuca mi się w oczy taka scena: O stół oparty siedzi jeden z braci i zaczerwienionymi oczyma patrzy w sufit, a przed nim stoi drugi brat, chłop stary, o kędzierzawej czuprynie i rysach twarzy jakby wyciosanych siekierą. Rudawą kapotę ma ściśniętą zielonym, wełnianym pasem, nogi w skórzniach, różaniec z mosiężnym krzyżem na szyi i obrazek w ręku. Odmuchuje oczy siedzącego, dotyka się ich palcami, robi jakieś pasy magnetyzerskie wzdłuż twarzy i w poprzek oczu, ślini je i rozciera, muska obrazkiem; następnie kładzie dwie poślinione słomki razem z obrazkiem na jakąś skorupę i zapala. Okadzając tym dymem chore oczy, szepcze półgłosem zaklęcia i modlitwy o uzdrowienie, a gdy skończył ceremoniał, odsunął się nieco i z namaszczeniem a głęboką pewnością wiary rzekł: – Ty, bracie, wierz, że słowo Boże, słowo moje i, chcenie moje – pomoże, to pomoże. Jak Pietrowi Pan Jezus powiedział: „Chodzi do mnie bez morze…” – to on się wagował i myślał, co spłynie we wodzie – i zaraz tyż poszedł na dno. A Pan Jezus go wyciągnęli za włosy i rzekli: „Cobyś był, Pietrze, mi dufał, co przejdziesz – to przeszedłbyś”. To, bracie, modlij się, wierz, że zdrów będziesz za łaską Tej Najświętszej Częstochowskiej, a zdrowy będziesz. Bo co my możewa, to możewa, a resztę Bóg może. Ament! I ta reszta, przypatrująca się w skupieniu pobożnym, uderzyła się w piersi i głośno powtarzała: – A resztę Bóg może. Ament! I była w twarzach taka powaga wiary i ufności w te słowa, takie poddanie się wielkie dusz pod tę moc, że mnie przeniknął dreszcz jakiś nieokreślony – i w mózgu zaczęły się kojarzyć obrazy z odległych czasów i krain – gdzie smutną, przepaloną ziemią szedł Chrystus, a na Niego czekały rzesze nędz wszelakich, a On dotykał ślepych oczu i ślepi widzieli; mówił umarłym: „Powstań!” i zmartwychwstawali, a te zbolałe, uciśnione dusze jak kłosy schylały Mu się do nóg i śpiewały: „Hosanna! Hosanna!” a On odchodził smutny, jak był przyszedł, i błogosławiąc szeptał: „Póki światłość macie, wierzcie w światłość”. Na placyku gromadzą się już do odejścia. Zobaczyłem pomiędzy wozami te trzy głowy, ale nim się przecisnąłem, znowu zniknęły w tłumie. Po chwili idziemy. Śpiewy brzmią tak samo i dźwięczą jakoś energiczniej, długa karawana wozów zamyka pochód. Idziemy gładką i dobrze utrzymaną szosą. Drzewa czernią się w dal szeregami. Obszary zieleni coraz większe. Figury i krzyże gęsto stoją, a przed każdym brat starszy zatrzymuje się – i jest jedna głucha chwila ciszy, aż raptem wszystkie głowy się chylą, wszystkie kolana zginają i ze wszystkich piersi zrywa się pieśń hołdownicza i rozpływa nad polami. Już zaczynałem czuć rodzaj ociężałości i zmęczenia, gdyśmy doszli do noclegu, a zresztą i słońce czerwoną, rozwichrzoną głowę schylało za lasy ociężałe…\nŁAZY Masa ta zalała literalnie wioskę. Nie było domu, stodoły, podwórza, gdzieby się nie tłoczyło kilkadziesiąt osób. I cały ten pobożny nastrój zniknął. Opatrywano sobie nogi, gotowano herbatę, dzielono się zapasami i rozmawiano swobodnie. Wszyscy tłoczyli się do izb i pod dach. Istny jarmark małomiasteczkowy, z całym jego rozgwarem. Na wiosce znać bliskość Warszawy. Bo choć nie mogłem już nigdzie dostać noclegu, łaziłem po chałupach. Zauważyłem czystość izb niezwykłą i porządek. Prawie każdy dom ma porządną stancję, wybieloną, są wszędzie stoły nakryte obrusami, serwantki do talerzy, niezłe wizerunki świętych na ścianach, łóżka wysoko zasłane, okryte kapami, całe sufity i belki pułapowe ozdobione kokardkami i wstążeczkami z różnokolorowych papierków. Zimno jest porządnie i zaczyna mi się chcieć jeść. Z trudem wszyłem się do jakiejś chałupy i wyżebrałem gorącego, na wpół z wodą mleka. Usiadłem w piasku przydrożnym, bo trochę cieplej, i delektuję się mlekiem, a mrok się rozciąga nad zielonymi polami i przygłusza się zwolna wszystko. Czarna ściana lasu, stojącego nad szosą, mętnieje i zdaje się rozpłaszczać. Kontury drzew, wiosek, wzgórz odległych, zdają się rozpierzchać i zlewać w cieniach granatowych. Cisza zapada coraz głębsza, czasami tylko konie rżą i parskają przy wozach, jakiś głos pojedynczy zabrzmi albo ostatnia zwrotka pieśni nabożnej zadźwięczy od stodół, lub skrzeczenie chóralne żab nadpłynie z łąk. Mgły zwolna osnuwają szarością zimną i posępną przestrzenie. Przyciszone, senne na poły szepty pacierzy snują się pomiędzy domami, jak błyski coraz bledsze, jak te ognie w chałupach coraz rzadsze, aż się wszystko rozprasza, przycisza, zatapia w nocy i odpocznieniu. W izbie gospodarzy świeci się jeszcze. Idę tam ogrzać się trochę; na słomie kilkanaście sióstr jedna koło drugiej są tak upakowane, że przewrócić się na drugi bok jest niemożebnością. Śpią już wszystkie. Niezmiernie gadatliwy ten podwarszawski naród, zasypuje mnie bez końca pytaniami: – Pan z famieliją? – Nie, sam.\n


Tu się pisze : Marion Nature Therapy Kąpiel odbudowująca włosy ocet z malin\nMarion Nature Therapy Kąpiel odbudowująca włosy ocet z malin\nMarion to firma która już gościła na tym blogu, ale w kitach Klik Klik. Tym razem mogę ich pochwalić za fajny produkt. Kąpiel odbudowująca włosy… nigdy o czymś takim nie słyszałam! Producent pisze że: ,, Po umyciu włosów dowolnym szamponem i zastosowaniu odżywki lub 60 sekundowej maseczki do włosów Nature Therapy, spłukać włosy obficie wodą, rozprowadzić preparat na całej długości włosów, wmasować, odczekać około 1 minutę, następnie spłukać letnią wodą. Preparat przeznaczony do codziennego stosowania. Opakowanie starcza na 5 użyć, przy długich włosach. Najlepsze efekty uzyskuje się w połączeniu z pozostałymi produktami z tej samej serii.’’\nJa oczywiście go tak nie używałam. Moją kąpiel używałam jako spray do włosów, czyli mgiełkę, bo szkoda było mi go zużyć tylko w 5 użyć. Nie wiem jak z dostępnością w Polsce, ale w Irlandii można go kupić w Polskiej drogerii na Coolmine Ind Est oraz w centrum pod Lidlem. Cena 3,99euro za 130ml.\nKWC Klik Klik\nZapach bajeczny! Pozostaje na włosach, ale nie za długo\nJako spray jest niesamowicie wydajny\nDla niektórych wodny silikon\nFajny produkt, dobry następca YR. Ma w składzie silikon, ale jest on zmywalny wodą więc nie jest to dla mnie problem. Na pewno jeszcze kupię.


Konta hostingowe dla swoich Klientów a GIODO\nPrzez Defi, Lipiec 15, 2016 w Bezpieczeństwo\nCześć, szukałem na forum ale dokładnie nie znalazłem odpowiedzi na moje pytanie.\nChciałbym reselować konta hostingowe dla moich Klientów którzy zlecają mi tworzenie stron WWW.\nMoje pytanie to czy muszę zgłaszac to do GIODO jeśli tak to jak bo nie ogarniam tego procesu totalnie no i czy mój hosting gdzie mam VPS z DA musi spełniać jakieś wymagania ?\nZgłaszasz zbiór danych osobowych i ewentualnie podpisujesz umowy ich powierzenia.\nJak masz zamiar trzymać dane swoich klientów to jak najbardziej powinieneś zgłosić zbiór danych, chociażby dla swojego spokoju bo to nic nie kosztuje. Jeśli twoi klienci mają zamiar przetrzymywać dane na serwerze czy na papierach to jak najbardziej powinni zgłosić również zbiór oraz podpisać z tobą umowę po powierzenie danych bo to wkońcu ty administrujesz serwerem a im tylko na konkretych warunkach udostepniasz zasobów. Reszte znajdziesz na stronie GIODO nic skomplikowanego, albo zgłaszasz zbiór elektroniczne albo na papierze, przy wypełnienia również masz opis punktów które masz do wypełnienia. Sam ostatnio przez to przechodziłem i nie jest to niezrozumiałe.\nEdytowano Lipiec 15, 2016 przez N0Name (zobacz historię edycji)\nDziękuję za odpowiedzi. Mam jeszcze prośbę o doprecyzowanie:\nJak masz zamiar trzymać dane swoich klientów to jak najbardziej powinieneś zgłosić zbiór danych, chociażby dla swojego spokoju bo to nic nie kosztuje.\nOk czyli jak płacą za hosting strony www którą dla nich zrobiłem to zgłaszam do GIODO. Tylko że ja nie przetrzymuję danych osobowych moich Klientów na serwerze. Pytanie czy chodzi tu o przetrzymywanie danych osobowych czy przetrzymywanie danych Klienta (www,poczta itd) sorry za banalne pytania ale jest to dla mnie obce.\nJeśli twoi klienci mają zamiar przetrzymywać dane na serwerze czy na papierach to jak najbardziej powinni zgłosić również zbiór oraz podpisać z tobą umowę po powierzenie danych bo to wkońcu ty administrujesz serwerem a im tylko na konkretych warunkach udostepniasz zasobów.\nPytanie czy ja mam ingerować i dopytywać czy Klient będzie trzymał dane osobowe czy to On powinien zgłosić taką informację do mnie? Ja w 100% hostuje strony WWW które nie przechowują danych osobowyc - głównie strony firmowe.\nEdytowano Lipiec 20, 2016 przez Defi (zobacz historię edycji)\nJa w 100% hostuje strony WWW które nie przechowują danych osobowyc - głównie strony firmowe.\nTu już sam sobie odpowiedziałeś - przynajmniej moim zdaniem. Przechowywanie stron firmowych - gdzie przy małym padzie firma może zostać narażona na straty finansowe - lepiej aby było zabezpieczone odpowiednią umową z GIODO gdzie masz jasno określone zasady dostępności do serwera (SLA).\nTak czytam te umowy GIODO i nie ma nic o SLA. Umowa SLA jest to oddzielna umowa i zawiera w sobie zupełnie inne warunki niż umowa z GIODO.\nTeż jestem ciekaw co ma SLA do GIODO ?


Posypią się kary! Surowe konsekwencje dla kierowców, jeśli POLICJA złapie ich na...\nPosypały się już pierwsze mandaty w związku z łamaniem ograniczeń, które obowiązują w dobie pandemii koronawirusa.\nW świetle obowiązujących przepisów w związku z przemieszczaniem się możemy wychodzić z domu tylko w sprawach związanych z niezbędnymi czynnościami życia codziennego.\nDo takich czynności należą: robienie zakupów, wizyta u lekarza, wyjście do pracy, apteki czy na spacer z psem. Ewentualnie krótki spacer dla przywrócenia dobrej kondycji psychicznej.\nPojechanie na myjnię samochodową nie zalicza się do konieczności oddalenia się od domu. W minony weekend przekonali się o tym trzej kierowcy z Olsztyna.\n„W dobie epidemii można wychodzić z domu tylko jeśli jest to związane z załatwieniem niezbędnych potrzeb, jak wyjście do sklepu, pracy, lekarza, apteki czy wyprowadzenie psa. Mycie samochodu, nawet na myjni bezdotykowej nie jest czynnością niezbędną”.\n– przypomina Mł. asp. Agnieszka Żyłka, oficer prasowa Komendy Miejskiej Policji w Katowicach.\nZOBACZ TEŻ:Małopolskie: Złamał zakaz i postanowił pojeździć na rolkach. 20-kilometrowa wycieczka okazała się bardzo kosztowna!\nZa nieprzestrzeganie nowych zasad na myjni samochodowej można otrzymać mandat w wysokości 500zł. W momencie, gdy osoba przyjedzie na myjnię bezdotykową, a jedocześnie powinna przebywać na kwarantannie wtedy kara wynosi od 5 tys. zł do 30 tys. zł.


<< Wstecz Wybrano: R-2790 a, z 1901 roku.\nCierpliwo¶æ jako element charakteru.\n„¯e¶ zachowa³ s³owo cierpliwo¶ci Mojej, Ja te¿ ciê zachowam od godziny pokuszenia, która przyjdzie na wszystek ¶wiat, aby do¶wiadczy³a mieszkaj±cych na ziemi” – Obj. 3:10.\nNie zamierzamy tu omawiaæ powy¿szego tekstu ze strony zastosowania go do Filadelfijskiej epoki historii Ko¶cio³a, lecz ograniczymy siê do zbadania wyra¿onych w tym tek¶cie zasad, wierz±c, ¿e Pañskie postêpowanie z Jego Ko¶cio³em przez ca³y Wiek Ewangelii by³o i dot±d jest takie same, zgodne z tymi samymi zasadami. Przeto warunki przyjemne Panu w Filadelfijskim okresie historii Ko¶cio³a, by³yby równie¿ Jemu przyjemne, gdyby znajdowa³y siê pomiêdzy nami obecnie, jak i pomiêdzy ca³ym Jego ludem w tym wieku.\nWidzimy, ¿e szczególny nacisk po³o¿ony jest na cierpliwo¶æ – „s³owo cierpliwo¶ci Mojej”, czyli cierpliwo¶ci, o jakiej S³owo Moje uczy. Badaj±c to s³owo krytycznie znajdujemy, ¿e w jêzyku greckim u¿ywane s± dwa s³owa, które t³umaczone s± w jêzyku polskim w Nowym Testamencie na cierpliwo¶æ. Jednym z tych greckich s³ów jest „makrothymia” (¯yd. 6:12; Jak. 5:10; Dz. Ap. 26:3, czyt. „mä-kro-thü-mç'-ä” /przyp. t³um); s³owo to w ogólny sposób odnosi siê do powszechnej my¶li o cierpliwo¶ci, o jakiej mówimy w zastosowaniu do codziennych spraw naszego ¿ycia; ono oznacza po prostu nieskwapliwo¶æ (d³ugie znoszenie /przyp. t³um), i zaiste, „makrothymia” jest tak te¿ ogólnie t³umaczona w Nowym Testamencie (Rzym. 2:4, Rzym. 9:22; Efez. 4:2; Kol. 1:11; Kol. 3:12; 1 Tym. 1:16; 2 Piotr 3:15 i inne [w polskiej Biblii w niektórych z tych wersetów jest przet³umaczone jako „cierpliwo¶æ”, ale w znaczeniu nieskwapliwo¶ci /przyp. t³um). Jednak w naszym tek¶cie naczelnym u¿yte jest inne s³owo w jêzyku greckim; mianowicie: „hypomone” (czyt. „hü-po-mo-nâ'” /przyp. t³um).\nS³owo „hypomone” zawiera w sobie o wiele g³êbsze znaczenie ani¿eli z³±czone jest z naszym polskim s³owem „cierpliwo¶æ”. Ono wyra¿a raczej sta³o¶æ, wytrwa³o¶æ, niez³omno¶æ – jest w tym my¶l wytrwa³ego znoszenia z³ego w radosny, ochotny, chêtny i cierpliwy sposób. A zatem s³owo „hypomone” przedstawia element charakteru, a nie tylko chwilowy stan, czyli chwilowe hamowanie siê w uczuciach lub w uczynkach. Na przyk³ad, cz³owiek ¶wiatowy mo¿e mieæ znaczn± dozê cierpliwo¶ci w prowadzeniu swego interesu; mo¿e byæ bardzo uprzejmym dla swoich klientów, bardzo grzecznym i cierpliwym, nie okazuj±c ¿adnego niezadowolenia z ich wybredno¶ci; zatem „cierpliwo¶æ” w swym zwyk³ym znaczeniu mog³aby byæ przypisana jego zachowaniu siê. Lecz s³owo cierpliwo¶æ wyra¿one w naszym tek¶cie oznacza rozwój serca i charakteru do takiego stopnia, ¿e objawia siê w znoszeniu z³a i utrapieñ z wewnêtrznym spokojem, bez buntowniczej woli, z zupe³nym poddaniem siê pod Bosk± m±dro¶æ i mi³o¶æ, które, dozwalaj±c na obecne z³o, obiecuj± pokonaæ takowe w s³usznym u Boga czasie. Wierzymy, ¿e korzystnym bêdzie dla nas zbadaæ dobrze ten element chrze¶cijañskiego charakteru, o którym nasz Pan wyra¿a siê z tak± pochwa³±, aby¶my, dobrze go rozumiej±c, mogli go wyrobiæ w sobie tym zupe³niej i przez to otrzymaæ Pañskie hojne uznanie.\nPoniewa¿ tekst nasz mówi o tej cierpliwo¶ci, jako bêd±cej Pañskim „S³owem”, czyli Jego nauk±, dlatego udajmy siê do Ewangelii i zauwa¿my, gdzie Pan u¿y³ tego s³owa w Swej nauce. Dwa razy jest ono zanotowane, jako czê¶æ Pañskich wypowiedzi. U £uk. 8:15, w przypowie¶ci o rozsiewcy czytamy: „Które pad³o na ziemiê dobr± ci s±, którzy w sercu uprzejmym i dobrym s³yszane S³owo zachowuj± i owoc przynosz± w cierpliwo¶ci” (w radosnej wytrwa³o¶ci, sta³o¶ci). Wyra¿on± tu my¶l± jest, ¿e aby nale¿eæ do klasy przynosz±cych owoc, do klasy, któr± Pan uzna i przyjmie do królestwa, potrzeba czego¶ wiêcej ani¿eli tylko przyjêcia s³ów Jego ¶wiadectwa, choæby¶my nawet przyjêli je z rado¶ci± – albowiem klasa takich pokazana jest w przypowie¶ci w tych na opoczystej roli, którzy na pocz±tku okazywali wielk± ¿ywotno¶æ i owocno¶æ, lecz pó¼niej, gdy s³oñce prze¶ladowania przypiek³o, oni uschli z braku g³êboko¶ci ziemi. Pan wyt³umaczy³, ¿e ta opoczysta, p³ytka ziemia przedstawia klasê s³uchaczy, którzy bardzo siê raduj± prawd±, lecz nie trwaj±, bo s± to tacy, którzy nie mog± oprzeæ siê prze¶ladowaniom i przeciwno¶ciom, lecz pod ich naciskiem wiêdn±, zniechêcaj± siê. Tacy nie mog± byæ w klasie królestwa, bo wszyscy cz³onkowie tej klasy musz± byæ zwyciêzcami.\nW przypowie¶ci tej nasz Pan wykazuje, ¿e cierpliwa wytrwa³o¶æ, sta³o¶æ, jest ostateczn± prób±, nastêpuj±c± po gotowym przyjêciu nasienia; po tym, gdy to nasienie ju¿ zakie³kowa³o i gdy mi³o¶æ, nadzieja i rado¶æ pobudzi³y je do wzrostu i do przynoszenia owocu. Cierpliwa wytrwa³o¶æ jest wtedy potrzebna, aby ziarno mog³o rozwin±æ siê, dojrzeæ i nadawaæ siê do gumna. Och! Jak wa¿na w ¶wietle tych s³ów naszego Pana jest cierpliwa wytrwa³o¶æ – radosna wytrwa³o¶æ; albowiem nie mo¿emy przypuszczaæ, ¿e Ten, kto rozs±dza my¶li i intencje serca, by³by zadowolony ze Swych dzieci, choæby oni nawet du¿o dla Niego znosili, gdyby znosili tego w niezadowolonym, niecierpliwym i przygnêbionym stanie umys³u. Tacy nie byliby na¶ladowcami mi³ego Syna Bo¿ego, którego uczucie wyra¿one jest s³owami: „Rozkosz± Moj± jest czyniæ wolê Twoj± o Bo¿e!”. Wszyscy cz³onkowie Królewskiego Kap³añstwa s± ofiarnikami tak, jak by³ Arcykap³an, nasz Odkupiciel i Wzór, który ofiarowa³ Samego Siebie. My, jako cz³onkowie Jego kap³añstwa, równie¿ stawili¶my nasze cia³a ofiar± ¿yw± i mamy wydawaæ nasze ¿ycie za braci – w s³u¿bie dla prawdy. Bóg, który przyjmuje te ofiary przez Chrystusow± zas³ugê, o¶wiadcza, ¿e On ocenia i mi³uje ochotnego dawcê, czyli tych, którzy swoj± ofiarê sprawuj± ochoczym sercem, rado¶nie. Nale¿y zauwa¿yæ, ¿e ta w³a¶nie my¶l zawiera siê w owym greckim s³owie, które tu rozwa¿amy. Zalecan± jest radosna wytrwa³o¶æ, cierpliwa wytrwa³o¶æ.\nInna okazja, przy której nasz Pan podczas Swej misji u¿y³ s³owa o cierpliwo¶ci, zapisana jest w Ew. ¶w. £ukasza (£uk. 21:19). Pan opowiedzia³ w³a¶nie Swoim na¶ladowcom, czego oni, jako Jego uczniowie, maj± spodziewaæ siê w obecnym czasie, gdy grzech obfituje, a Szatan jest ksiêciem tego ¶wiata – oni musz± spodziewaæ siê prze¶ladowania i przeciwno¶ci z ró¿nych stron; lecz jednocze¶nie zapewni³ ich, ¿e, pomimo i¿ prze¶ladowaniom dozwolone bêdzie ich dosiêgn±æ i do¶wiadczaæ, to jednak oni bêd± siê znajdowaæ pod zupe³n± opiek± i ochron± Bo¿±. Potem nastêpuj± s³owa: „W cierpliwo¶ci waszej (w cierpliwej wytrwa³o¶ci, radosnej sta³o¶ci) posiadajcie dusze wasze”.\nNasza wiara i ufno¶æ w Bogu i w Jego chwalebnych obietnicach przysz³ego ¿ywota maj± byæ bardzo silne. Wiara nasza ma przewa¿aæ do takiego stopnia, ¿e prze¶ladowania ze strony ¶wiata, fa³szywych braci i zaciemnionych s³ug Szatana bêdziemy rozpoznawaæ jako ¶rodki Boskiej opatrzno¶ci do ociosywania i og³adzania nas jako ¿ywe kamienie do onej chwalebnej ¶wi±tyni, któr± Bóg buduje. Przyjmuj±c nasze próby z tego punktu widzenia, z pewno¶ci± mo¿emy posiadaæ nasze dusze, czyli nasze ¿ycie, i radowaæ siê nawet w¶ród ucisków, z radosn± wytrwa³o¶ci±, sta³o¶ci±. Tak, mo¿emy rozumieæ, ¿e dusza, czyli rzeczywista istota, której Bóg da³ te wielkie i kosztowne obietnice co do przysz³o¶ci, nie mo¿e byæ uszkodzona tymi cielesnymi prze¶ladowaniami, ani niczym takim co ludzie mogliby nam uczyniæ, o ile tylko jeste¶my wierni Bogu i przyjmujemy te prze¶ladowania ochoczo i wytrwale, jako do¶wiadczenia dozwalane przez Bosk± opatrzno¶æ dla naszego ostatecznego dobra.\nPOTRZEBA CIERPLIWEJ WYTRWA£O¦CI\nTu powstaje w³a¶ciwe pytanie: Dlaczego rzecz tak siê ma? W jakim znaczeniu taka wytrwa³o¶æ jest konieczna? Odpowiadamy, ¿e jest to jeden z warunków, jakie Bóg z³±czy³ z powo³aniem do wspó³dziedzictwa w Jego Królestwie, a m±dro¶æ tego mo¿e byæ rozpoznana, gdy zauwa¿ymy, do jakiego dzie³a jeste¶my powo³ani. Dowiedzieli¶my siê, ¿e tym przysz³ym dzie³em bêdzie b³ogos³awienie wszystkich rodzajów ziemi, w Boskim tysi±cletnim Królestwie, jako wspó³dziedzice z naszym Panem. Bêdzie to wielkie dzie³o, a dlatego zupe³nie s³usznym jest, aby od tych, którzy maj± byæ uznani za godnych do sprawowania tego dzie³a, Pan wymaga³, by nie tylko oceniali Jego dobroæ i charakter ponad grzech i wszelk± nieprawo¶æ, ale tak¿e aby udowodnili swoj± wierno¶æ i zami³owanie do tych zasad, a¿ do stopnia radosnej gotowo¶ci ponoszenia cierpieñ dla sprawiedliwo¶ci i aby wszelkie cierpienia ponosili w radosnej cierpliwo¶ci. Chwilowe znoszenie jednej, dwóch lub trzech krótkich prób nie dowodzi jeszcze, ¿e dana osoba posiada charakter utwierdzony dla sprawiedliwo¶ci; lecz cierpliwe i ochotne znoszenie a¿ do ¶mierci udowodni i zademonstruje taki charakter.\nMo¿emy zrobiæ ilustracjê tego na diamencie. Przypu¶æmy, ¿e umieliby¶my robiæ diamenty z jakiego¶ plastycznego materia³u i ¿e te sztuczne diamenty mia³yby taki sam po³ysk jak prawdziwe; przypu¶æmy, ¿e one by³yby równie¿ do¶æ twarde, lecz niezupe³nie tak twarde jak diamenty – czy kamienie takie mia³yby ta sam± warto¶æ, co prawdziwe diamenty? Bynajmniej. Tak samo z Chrze¶cijaninem; choæby¶my mniemali, ¿e on posiada ka¿dy przymiot charakteru, jakim odznaczaæ siê maj± synowie Bo¿y, oprócz tego jednego przymiotu sta³o¶ci, czyli wytrwa³o¶ci, to Chrze¶cijanin taki nie móg³by byæ zaliczony do Pañskich klejnotów. St±d to Pañskie wymaganie, ¿e trwa³o¶æ i radosna cierpliwo¶æ we wszystkim, co Boska opatrzno¶æ dozwala, ma byæ charakterystyk± wszystkich tych, którzy chc± nadawaæ siê do Królestwa.\nWa¿no¶æ cierpliwo¶ci w chrze¶cijañskim charakterze jest dobitnie wykazana w sposobie u¿ywania tego s³owa przez Aposto³a Paw³a, który przy kilku okazjach zaliczy³ cierpliwo¶æ ponad mi³o¶æ, która, jak wiemy, jest met± charakteru – met± konieczn± do osi±gniêcia przez tych, którzy maj± zdobyæ nagrodê. Na przyk³ad, pisz±c do Tytusa (Tyt. 2:2), wyliczaj±c przymioty zaawansowanych Chrze¶cijan, Aposto³ wymieni³ je w nastêpuj±cym porz±dku: „Trze¼wi, powa¿ni, roztropni, zdrowi w wierze, w mi³o¶ci i w cierpliwo¶ci (w cierpliwej, radosnej wytrwa³o¶ci)”. Choæby¶my mieli wszystkie inne przymioty, to musimy równie¿ przej¶æ jeszcze tê próbê cierpliwej, ochotnej wytrwa³o¶ci, zanim mo¿emy byæ przyjêci przez Pana, jako cz³onkowie „wybranych”.\nPisz±c do Tymoteusza (2 Tym. 3:10), Aposto³ równie¿ stawia przymiot cierpliwej wytrwa³o¶ci ponad mi³o¶æ, gdy mówi: „Ale¶ ty doszed³ nauki mojej, sposobu ¿ywota mego, przedsiêwziêcia wiary, nieskwapliwo¶ci, mi³o¶ci i cierpliwo¶ci (cierpliwej wytrwa³o¶ci)”.\nKto¶ móg³by zapytaæ: Jak ona mo¿e oznaczaæ rangê wy¿sz± od mi³o¶ci, je¿eli mi³o¶æ jest wype³nieniem Zakonu i met± nagrody Wysokiego Powo³ania? Odpowiadamy, ¿e cierpliwa wytrwa³o¶æ przychodzi nie tylko przy koñcu naszego biegu, lecz potrzebn± jest na ca³ej drodze. Radosnej wytrwa³o¶ci potrzeba nam w najpierwszych do¶wiadczeniach na naszej chrze¶cijañskiej drodze, a w miarê, jak biegniemy w naszym zawodzie do wystawionej mety, duch radosnej wytrwa³o¶ci powinien wzmagaæ siê z ka¿dym krokiem naszej pielgrzymki. Jest ona z nami w pierwszym stopniu naszego zbli¿enia siê do mety, jest równie¿ w drugim i trzecim, a tak¿e wci±¿ jeszcze jest z nami w czwartym stopniu, czyli gdy ju¿ dobiegamy do mety – do doskona³ej mi³o¶ci. A gdy ju¿ dosiêgniemy tej mety, ¿e mo¿emy mi³owaæ nie tylko naszych przyjació³, ale i nieprzyjació³, wymaganym jest, aby¶my stali przy tej mecie wiernie, rado¶nie, cierpliwie trwaj±c we wszelkich próbach, jakie Bóg nawet wtedy uzna za odpowiednie na nas dopu¶ciæ. Tote¿ Aposto³ napomina: „Wszystko wykonawszy, stójcie” – trwajcie (Efez. 6:13). Dosiêgn±wszy mety, „cierpliwo¶æ (cierpliwa wytrwa³o¶æ) niechaj ma doskona³y uczynek” (Jak. 1:4), czyli niechaj „udoskonala swe czyny”. Niechaj cierpliwa wytrwa³o¶æ zademonstruje, ¿e masz nie tylko charakter, kwalifikacje mi³o¶ci wymaganej w zawodach o nagrodê, ale ¿e masz to jako element charakteru, g³êboko zakorzeniony, nieporuszony tak, ¿e przez radosn± wytrwa³o¶æ mo¿esz znosiæ wszelkie przeciwno¶ci.\nO, tak! Teraz widzimy, dlaczego Bóg tak zarz±dzi³, ¿e tak jak Pan przechodzi³ Swe próby, podobnie i my mamy ró¿ne próby przechodziæ w obecnych z³ych warunkach – aby¶my nie tylko posiadali przymioty charakteru, ale aby¶my mieli je zakorzenione, ugruntowane i utwierdzone, i ¿e to ma byæ zademonstrowane i udowodnione naszym radosnym znoszeniem wszystkiego cokolwiek Boska opatrzno¶æ uzna za odpowiednie na nas dozwoliæ.\nNATCHNIONE ZASTOSOWANIA CIERPLIWEJ WYTRWA£O¦CI\nWszystko cokolwiek mo¿e dopomóc nam do rozpoznania jak wa¿nym jest ten przymiot cierpliwej, radosnej wytrwa³o¶ci, powinno byæ dla nas korzystnym. Dlatego zauwa¿my jeszcze inne przyk³ady, gdzie s³owo to u¿yte jest w Nowym Testamencie. Aposto³ Pawe³ mówi: „Albowiem cierpliwo¶ci (sta³o¶ci, radosnej wytrwa³o¶ci) wam potrzeba, aby¶cie wolê Bo¿e czyni±c (osi±gn±wszy metê), odnie¶li obietnicê” (¯yd. 10:36). Tu znowu widzimy, ¿e nie tylko czynienie woli Bo¿ej jest prób±, ale ¿e po doj¶ciu do tego punktu, do tej mety charakteru w naszym sercu i woli (choæby tylko czê¶ciowo w ciele), przez cierpliw± wytrwa³o¶æ mamy utwierdziæ Bosk± sprawiedliw± wolê, jako prawo dla naszych serc, jako regu³ê ¿ycia we wszelkich warunkach i okoliczno¶ciach. Wtedy dopiero i nie prêdzej a¿ wtedy, znajdziemy siê w stanie serca odpowiednim do Królestwa. Aposto³ Jakub (Jak. 1:3) mówi: „do¶wiadczenie wiary waszej sprawuje cierpliwo¶æ [cierpliw± wytrwa³o¶æ]”, to znaczy, je¶li nasza wiara wytrzyma próbê, to wypracuje w tym charakterze cierpliw± wytrwa³o¶æ; oczywi¶cie, z drugiej strony, je¶li nie osi±gniemy cierpliwej wytrwa³o¶ci, to bêdzie oznacza³o, ¿e nasza wiara nie wytrwa³a w próbie zadowalaj±co, ¿e nie jeste¶my odpowiedni do Królestwa.\nWidzimy, wiêc, ¿e wielka omy³ka zosta³a pope³niona przez ogó³ Chrze¶cijañstwa w mniemaniu, ¿e religia jest zaledwie rzecz±, któr± otrzymuje siê jako odpowied¼ na modlitwê, przez udanie siê do domu ¿a³oby, przez powstanie do modlitwy, albo przez zastosowanie siê do pewnych ludzkich lub Boskich wezwañ – tak jakby kto¶ otrzyma³ dolara i wsun±³ go do swej kieszeni. Przeciwnie, pokuta za grzechy, przyjêcie Chrystusa i wiara ku usprawiedliwieniu, s± tylko pocz±tkiem a nie koñcem chrze¶cijañskiej drogi. Nastêpnym stopniem jest po¶wiêcenie i to równie¿ jest jeszcze dalekim od koñca; jest to dopiero zapocz±tkowaniem w szkole Chrystusowej, zaci±gniêcie siê na listê uczni chc±cych byæ liczonymi przez Boga, aby przynosiæ owoce Ducha ¦wiêtego. Wszystkie te rzeczy s± potrzebne; lecz oprócz nich potrzebnym jest co¶ wiêcej; musimy i¶æ stale naprzód, nie tylko do osi±gniêcia wiary i mi³o¶ci, ale tak¿e do okazania charakteru, jak wyra¿ono w jego s³owie, cierpliw± wytrwa³o¶ci±.\nAposto³ napomina: „Przez cierpliwo¶æ (radosn± sta³o¶æ, cierpliw± wytrwa³o¶æ) bie¿my w zawodzie, który nam jest wystawiony” (¯yd. 12:1). Jak ju¿ zauwa¿yli¶my, w zawodzie tym mamy biec ze sta³o¶ci± je¿eli chcemy dobiec do „mety”, a po doj¶ciu do mety stanowisko to mo¿e byæ utrzymane tylko przez ³askê sta³o¶ci, cierpliwej wytrwa³o¶ci, aby¶my wykonawszy wszystko, mogli siê ostaæ.\nGODZINA POKUSZENIA PRZYCHODZ¡CA NA CA£Y ¦WIAT\nZe s³ów Pañskich, zapisanych w naszym tek¶cie, nie mamy rozumieæ, ¿e Pan zachowa³ Swój lud, nazwany Ko¶cio³em Filadelfijskim, od wszelkich prób i pokus; zupe³nie przeciwnie, mo¿emy byæ pewni, ¿e próby i pokuszenia by³y dzia³em ludu Bo¿ego przez ca³y Wiek Ewangelii. Aposto³ Piotr powiedzia³ do niektórych: „Niech wam nie bêdzie rzecz± dziwn± (lub now±) ten ogieñ, który na was przychodzi ku do¶wiadczeniu naszemu, jakoby co obcego na was przychodzi³o” (1 Piotra 4:12). Próby musz± byæ udzia³em tych, którzy maj± byæ zwyciêzcami. Jak mogliby zwyciê¿aæ, je¿eli nie mieliby nic do przezwyciê¿ania? Ko¶ció³, nale¿±cy do okresu Filadelfijskiego, przechodzi³ te zwyk³e próby; lecz Pan obieca³ zachowaæ go od pewnych szczególnych prób, jakie mia³y przyj¶æ na ca³y ¶wiat. My nie znajdujemy siê w okresie Filadelfijskim, ale w Laodycejskim, w którym to okresie próby te mia³y przyj¶æ, a wed³ug naszego wyrozumienia, ta „godzina pokuszenia” (Obj. 3:10), jaka mia³a do¶wiadczyæ mieszkaj±cych na ziemi, ju¿ tu jest, my ju¿ siê w niej znajdujemy i to jest czê¶ci± próby dla naszej wytrwa³o¶ci.\nChocia¿ nasz Pan nie zachowa Swych wiernych z okresu Laodycejskiego od ucisku, to jednak mo¿emy byæ pewni, ¿e ci, którzy zachowuj± s³owo Jego cierpliwo¶ci, bêd± mieli Jego moc zachowawcz±, jak to obiecane jest Laodycejskim ¶wiêtym: „Oto stojê u drzwi i ko³aczê, je¶liby kto us³ysza³ g³os Mój i otworzy³ drzwi, wejdê do niego i bêdê z nim wieczerza³, a on ze mn±” (Obj. 3:20). Jest to specjalna nagroda dla tych, którzy biegn± w zawodzie z cierpliw± wytrwa³o¶ci± w czasie obecnym, w okresie Laodycejskim. Chocia¿ nie by³o naszym przywilejem unikn±æ godziny pokuszenia, to jednak jest naszym przywilejem mieæ przewa¿aj±ce szczególne b³ogos³awieñstwo z okazji, ¿e ¿yjemy w czasie parousii (obecno¶ci) naszego Pana. Mo¿emy cieszyæ siê Jego spo³eczno¶ci±, Jego nauk± i duchowymi pokarmami „na czas s³uszny” (Mat. 24:45), w takim stopniu jak ¿aden z Jego wiernych w okresach przesz³ych nie mia³ sposobno¶ci cieszyæ siê. Powinni¶my jednak spodziewaæ siê, ¿e tym wielkim ³askom przeciwstawione s± subtelne i srogie próby tej godziny pokuszenia, przychodz±cej na ca³y ¶wiat.\nJe¿eli cierpliwa wytrwa³o¶æ by³a kiedykolwiek potrzebne, to s± one potrzebne teraz; je¿eli kiedykolwiek prawdziwym by³o: „W cierpliwo¶ci waszej posiadajcie dusze wasze”, to jest to tym bardziej prawdziwym teraz. Ci, którzy bie¿± w zawodzie w³a¶ciwie i posiadaj± tak± cierpliw± wytrwa³o¶æ, bêd± w stanie „ostaæ siê w tym dniu z³ym”, inni za¶ nie ostoj± siê; bo, jak mówi Aposto³, ogniste próby tego dnia do¶wiadcz± roboty ka¿dego – 1 Kor. 3:13.\nTa godzina pokuszenia zdaje siê szczególnie opieraæ na, oraz do¶wiadczaæ na punkcie tej cierpliwej wytrwa³o¶ci i spostrzegamy, ¿e w ca³ym cywilizowanym ¶wiecie, ta cnota cierpliwej wytrwa³o¶ci staje siê coraz rzadsza. Gdy warunki naszych czasów porównamy z tym, co by³o piêædziesi±t, czterdzie¶ci, trzydzie¶ci lub nawet dziesiêæ lat temu, to wed³ug naszego pojmowania tej sprawy zdaje nam siê, ¿e chêæ do jakiejkolwiek wytrwa³o¶ci staje siê coraz bardziej rzadka. Nikt nie chce znosiæ niczego – dla sprawiedliwo¶ci, dla Chrystusa, lub dla kogokolwiek; a je¿eli wytrwa³o¶æ kiedykolwiek jest niezbêdna, to zazwyczaj jest ona z bardzo du¿± doz± niecierpliwo¶ci, o wiele wiêkszym narzekaniem, itd., ni¿ dawniej. Ta ogólna sk³onno¶æ cywilizowanego ¶wiata do braku wytrwa³o¶ci, oraz niecierpliwo¶ci, z konieczno¶ci wywiera pewien wp³yw tak¿e i na tych, którzy staraj± siê postêpowaæ w±sk± drog±, przeciwko pr±dowi publicznych uczuæ i zwyczajów. Im silniejszy ten pr±d, tym wiêksza zachodzi trudno¶æ i postêp mo¿liwy jest tylko przy Boskiej ³asce.\nTa potrzebna ³aska Bo¿a dana nam jest przez znajomo¶æ Boskiego Planu, a powstrzymywana jest od tych, którzy nie postêpuj± blisko za Panem, Jego ¶ladami. To jest powód wzmagania siê tego usposobienia niecierpliwo¶ci, braku wytrwa³o¶ci, pomiêdzy tymi, którzy mieni± siê byæ na¶ladowcami Pana. To usposobienie jest pod³o¿em ró¿nych gwa³tów mot³ochu, które w Europie s± powstrzymywane si³± militarn±, lecz w tym kraju (w Stanach Zjednoczonych /przyp. t³um) objawiaj± siê czê¶ciej w samos±dach mot³ochu, w linczach itp., które wielkim g³osem og³aszaj± niecierpliwo¶æ jako narastaj±ce odczucie. Ten sam z³y stan jest zilustrowany w niedawno wznieconym ataku na nielegaln± sprzeda¿ alkoholu w stanie Kansas, w którym brali ci, którzy kochaj± sprawiedliwo¶æ i nienawidz± nieprawo¶ci, nie dostrzegaj±c instrukcji Pañskiego S³owa odno¶nie cierpliwej wytrwa³o¶ci z³ego, dopóki nie przyjdzie jego czas na naprawienie tego samego – przez ustanowienie królestwa Bo¿ego, zwi±zanie Szatana i pokonanie wszelkiego z³a.\nZapewne, mo¿emy siê spodziewaæ, ¿e w Chrze¶cijañstwie wzmagaæ siê bêdzie ten duch – to mniemanie, ¿e w przesz³o¶ci oni byli zbyt cierpliwymi, nie dosyæ agresywnymi (zaczepnymi) – to uczucie, ¿e gdyby byli ujêli sprawy w swe rêce dawno temu, to ¶wiat by³by ju¿ dot±d nawrócony. Jednak ci, którzy zachowali Pañskie s³owo o cierpliwej wytrwa³o¶ci, którzy poszukiwali u niego potrzebnej m±dro¶ci w górze, która najpierw jest czysta, a potem spokojna, mierna, powolna, pe³na mi³osierdzia, dobrych uczynków i cierpliwej wytrwa³o¶ci, poznali, ¿e Bóg ma Swój s³uszny czas na dokonanie Swoich zamys³ów; a znajomo¶æ ta dopomaga im do wyrobienia w sobie cierpliwej wytrwa³o¶ci, tak jak ich Pan znosi³ opozycjê z³ego, jego z³o¶æ, nienawi¶æ, przewrotno¶æ i prze¶ladowanie – znosz±c to wszystko spokojnie i cierpliwie, rozumiej±c, ¿e to jest plan, na który Pan nie tylko dozwoli³, ale dozwoli³ go dla pewnego m±drego celu, w ³±czno¶ci z powo³aniem i przygotowaniem „Maluczkiego Stadka” wspó³dziedziców z Chrystusem ich Panem w Królestwie.\nAposto³ ostrzega nas wzglêdem tej godziny pokuszenia, w któr± ju¿ weszli¶my. Jej zasadzki i próby bêd± ró¿ne, a niektóre z tych bêd± subtelne i tak zwodnicze, ¿e wszyscy, którzy nie bêd± dostatecznie zakorzenieni i ugruntowani w prawdzie, bêd± sprowadzeni z tego pewnego fundamentu (okupu) ró¿nymi argumentami i sofisteriami tych, których Szatan u¿ywa teraz za swe narzêdzia ku do¶wiadczeniu wszystkich mieszkaj±cych na ziemi. Najsubtelniejsz± z tych prób zdaje siê byæ tzw. chrze¶cijañska umiejêtno¶æ (Christian Science), która zasilana moc± onego przeciwnika, odwa¿a siê zapewniaæ swoich zwolenników, ¿e gdy zatwierdz± nieprawdê i bêd± siê jej trzymaæ, to zostan± uwolnieni od pewnych bólów i dolegliwo¶ci. Ci, którzy nie nauczyli siê cierpliwie znosiæ wszystkiego cokolwiek Boska opatrzno¶æ dozwoli, bêd± gotowi przyj±æ wszelk± ulgê, jak± on przeciwnik podsunie ich uwadze; a nauczywszy siê zwodziæ samych siebie co do bólu i chorób, oraz nauczywszy siê przekrêcaæ prawdziwe znaczenie pewnych s³ów, zostaj± oni w koñcu tak zamieszani w swych umys³ach, ¿e prawda zdawaæ im siê bêdzie fa³szem, a fa³sz przedstawi im siê jako ¶wiec±ca prawda, na wszelkie tematy z tym zwi±zane.\nDo tego op³akanego stanu s± oni doprowadzani czê¶ciowo przez ciekawo¶æ. Tak dziwnym zdaje siê s³yszeæ, gdy kto¶ mówi: „Nie ma ¶mierci, wszystko jest ¿yciem! Nie ma bole¶ci, wszystko jest zdrowiem! Nie ma z³ego, wszystko jest dobrem!” Oni my¶l± sobie: Chocia¿ wiemy, ¿e s± to niedorzeczne o¶wiadczenia, to jednak ciekawi jeste¶my jak ludzie mog± to t³umaczyæ – jaka jest ich filozofia? To jest w³a¶nie, co on przeciwnik chce – przyci±gn±æ ich uwagê, aby nastêpnie krok za krokiem wci±gn±æ ich z jednego fa³szerstwa w drugie, a¿ ca³y ich umys³ i sumienie zostaje spaczone, w zamian za odrobinê cielesnej ulgi – o co za marna rekompensata! Oni przyjêli ciemno¶æ za ¶wiat³o¶æ, a zatem ¶wiat³o¶æ zdawaæ siê im bêdzie ciemno¶ci±. Dlaczego? W jaki sposób? Poniewa¿ po pierwsze oni nie chc± cierpliwie znosiæ, a po drugie, nie chc± przyj±æ prawdy, o ile j± widz±, z odpowiedni± sta³o¶ci±. Oni nie przyjêli prawdy z mi³o¶ci i dlatego byli gotowi to, co zbyt lekko cenili, zamieniæ za odrobinê ciekawej informacji, lub za cielesn± ulgê od ucisków, które gdyby by³y znoszone ochotnie, okaza³yby siê im wielkim b³ogos³awieñstwem.\nGodzina pokuszenia nie przychodzi na wszystkich jednakowo; bo ca³e Chrze¶cijañstwo nie znajduje siê na tym samym poziomie umys³owego, moralnego, fizycznego i duchowego rozwoju. Próba ta, tak jak ona przychodzi na ogólne Chrze¶cijañstwo, jest przedstawiona przez Aposto³a w li¶cie do Tymoteusza (2 Tym. 3:1-5). ¦w. Pawe³ opisuje tam pewne charakterystyki tej godziny pokuszenia, nazywanej tak¿e „wielkim uciskiem”, przychodz±cym na ¶wiat. Z tego proroczego opisu widzimy, ¿e na dnie ca³ej tej sprawy le¿y samolubstwo, a niecierpliwo¶æ bêdzie jej g³ówn± broni±. Aposto³ mówi: „A to wiedz, i¿ w ostateczne dni nastan± czasy trudne. Albowiem bêd± ludzie sami siebie mi³uj±cy, ³akomi, chlubni, pyszni, blu¼niercy, rodzicom niepos³uszni, niewdziêczni, niepobo¿ni, bez przyrodzonej mi³o¶ci, przymierza nie trzymaj±cy, potwarcy (wszczynaj±cy spory), niepow¶ci±gliwi, nieskromni, dobrych nie mi³uj±cy, zdrajcy (nie zas³uguj±cy na zaufanie, bo sprzedaliby najlepszych przyjació³ dla samolubnych wzglêdów), skwapliwi, nadêci, rozkoszy raczej mi³uj±cy ni¿ mi³uj±cy Boga; którzy maj± kszta³t pobo¿no¶ci, ale siê skutku jej zaparli”.\nW swym li¶cie do Tesaloniczan (2 Tes. 2:9-12) Aposto³ podaje parê innych my¶li co do szczególnych prób godziny pokuszenia, która ju¿ przysz³a na ¶wiat, lecz nie dosiêg³a jeszcze swego szczytu i prawdopodobnie zajmie jeszcze kilka lat zanim go dosiêgnie. Lecz godzina ta ju¿ sprawuje swoje dzie³o, przesiewa i rozdziela – poniewa¿ s±d rozpoczyna siê od domu Bo¿ego. Aposto³, mówi±c o Szatanie, jako o g³ównym dzia³aczu z³ego w obecnym czasie, a szczególnie w tej godzinie pokuszenia, któr± zakoñczy siê ten wiek, o¶wiadcza, ¿e dzia³anie onego przeciwnika bêdzie „ze wszelk± moc± i znakami i cudami k³amliwymi i ze wszelkim oszukaniem nieprawo¶ci w tych, którzy gin±”. Nastêpnie t³umaczy, dlaczego tak bêdzie i mówi: „Przeto, i¿ mi³o¶ci Prawdy nie przyjêli (czyli nie przyjêli prawdy z mi³o¶ci do niej), by byli zbawieni. A przeto¿ po¶le im Bóg skutek b³êdu (dos³ownie „silne z³udzenie”), aby wierzyli k³amstwu, aby byli os±dzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, ale sobie upodobali niesprawiedliwo¶æ”.\nBoska obietnica jest fundamentem, na którym budujemy wszystko, tak charakter jak i nadzieje przysz³ej chwa³y. Oceniajmy, wiêc tê prawdê tak, aby nie czyniæ kompromisu w ¿adnym znaczeniu ani stopniu; trzymajmy prawdê nie tylko w literze, ale i w duchu – z mi³o¶ci dla niej, poniewa¿ jest ona prawdziwa, a tak¿e piêkna i wspania³a. Trzymaj±c j± w taki sposób bêdziemy baczni, aby nikt jej nam nie przekrêca³, a tak¿e baczyæ bêdziemy, aby¶my sami nie u¿ywali S³owa Bo¿ego w sposób zwodniczy, ku zaciemnieniu naszych w³asnych oczu wyrozumienia, a tym samym ku naszej szkodzie. Pamiêtajmy równie¿, jak wa¿n± jest cierpliwa wytrwa³o¶æ, aby¶my mogli nie tylko rozwijaæ w sobie chrze¶cijañskie cnoty i praktykowaæ je, ale tak¿e rado¶nie znosiæ wszelkie próby, prze¶ladowania i trudno¶ci, jakie Pan uzna za odpowiednie dozwoliæ na nas, ku naszemu do¶wiadczeniu i ku rozwojowi naszego charakteru, co jest rzecz± najwa¿niejsz± i bez czego doskona³ej mi³o¶ci nie mogliby¶my osi±gn±æ ani w niej siê utrzymaæ.\nSZCZEGÓLNIEJSZE PRÓBY W PORZE WIELKANOCNEJ.\nKilka lat temu zwrócili¶my uwagê na fakt, ¿e tak jak pora wielkanocna przynios³a dla naszego Pana smutki i próby w Getsemane i na Kalwarii, oraz by³a czasem przesiewania i próby dla Judasza. Piotra i innych na¶ladowców Pana, podobnie daje siê zauwa¿yæ, ¿e jest to pora, gdy Szatan zdaje siê mieæ szczególniejsze zezwolenie do¶wiadczaæ lud Bo¿y. W miarê jak coraz dalej wchodzimy w tê „godzinê pokuszenia, która przyjdzie na wszystek ¶wiat, aby do¶wiadczy³a mieszkaj±cych na ziemi”, spodziewamy siê, ¿e te do¶wiadczenia bêd± szczególnie nad „domem Bo¿ym” – nad po¶wiêconymi.\nPrzez listy dowiadujemy siê o walkach, ³zach i modlitwach wielu – niektórzy przechodz± trudno¶ci z powodu w³asnych s³abo¶ci i nieudolno¶ci, inni z powodu nieudolno¶ci drugich, a jeszcze inni z powodu pewnych ziemskich brzemion, których nie mog± pokonaæ, ani w zupe³no¶ci wrzuciæ na Pana (Ps. 55:23). Sympatyzujemy z takimi i doradzamy im jak najlepiej umiemy, lecz pamiêtaj±c na s³owa naszego Pana: „B³ogos³awieni, którzy siê smêc±; albowiem oni pocieszeni bêd±” (Mat. 5:4), serce nasze szczególnie troszczy siê o tych, z których listów daje siê zauwa¿yæ, ¿e znajduj± siê w pokuszeniu, lecz nie zdaj± sobie z tego sprawy – którzy bywaj± uwik³ani ambicj±, interesem lub jak±¶ inn± „troskliwo¶ci± o ten ¿ywot i zwodniczo¶ci± bogactw” – duchowych lub doczesnych; a tak¿e o tych specjalnie, w których mi³o¶æ do prawdy zamiast rozgrzewaæ siê wiêcej z ka¿dym rokiem, zdaje siê raczej wystygaæ i którzy zdaj± siê mniej rozumieæ i mniej odczuwaæ, ani¿eli kilka lat przedtem. W takich wypadkach przychodz± nam my¶li: Ci s± tak jak byli Aposto³owie – ¶pi±, gdy powinni czuwaæ i modliæ siê. Tacy bywaj± zaskoczeni godzin± pokuszenia, bo nie s± przygotowani; gdy za¶ inni, którzy p³acz± i bojuj±, jak czyni³ to nasz Zbawiciel w Getsemane, bêd± tak jak On wzmocnieni w godzinie ich próby.\nNie mo¿emy modliæ siê do Boga, aby nie dozwala³ na te próby wiary i cierpliwej wytrwa³o¶ci; poniewa¿ rozumiemy, ¿e „wybrani” musz± byæ ludem wypróbowanym, bo cel ich powo³ania tego wymaga – oni maj± byæ wspó³dziedzicami z Chrystusem w dawno obiecanym Królestwie, które ma s±dziæ i b³ogos³awiæ ¶wiat podczas Tysi±clecia. Aposto³ powiedzia³: „Te ogniste próby musz± was do¶wiadczyæ”. Jest spraw± nieodzown±, konieczn± w zastosowaniu do wszystkich, którzy chc± byæ absolwentami szko³y Chrystusa i jako tacy otrzymaæ udzia³ w jego chwalebnym Królestwie – ¿e oni musz± zdaæ egzamin.\nO! Gdyby¶my tylko mogli my¶l tê trzymaæ ustawicznie na uwadze, jak wielce dopomaga³oby to nam do chcenia i czynienia Boskiego upodobania – wiernie i rado¶nie znosz±c wszystko cokolwiek nasz dobry Mistrz uzna za odpowiednie na nas dozwoliæ, wiedz±c, ¿e w ten sposób On „nader zacnej chwa³y wieczn± wagê nam sprawuje!” (2 Kor. 4:17). Z tego punktu widzenia:\n„Jak lekkie nasze próby wówczas siê wydadz±! Jak krótk± droga naszego pielgrzymowania! ¯ycie na ziemi urwanym snem, Rozproszonym przez nastaj±cy dzieñ!\nA potem spocznij, me serce! i ucichnij jêzyku!\nB±d¼cie spokojne, moje ¶ci¶nione piersi!\nKa¿da mijaj±ca godzina przygotowuje was bardziej\nNa nieustaj±cy spoczynek”.\nNiech ka¿dy z nas, drodzy bracia, bêdzie nader troskliwym o siebie i o drugich; i poczyta wystawion± nam nagrodê ponad wszystko inne, jak mówi Aposto³: „Bójmy siê, aby snaæ zaniedbawszy obietnicy o wej¶ciu do odpocznienia Jego, nie zda³ siê kto z was byæ upo¶ledzony” (¯yd. 4:1). Mi³ujmy wszystkie dziatki Bo¿e tak± mi³o¶ci±, ¿e dobro ich bêdzie nasz± g³ówn± trosk±, a to bêdzie oznaczaæ nasze w³asne duchowe zdrowie. Nie pozwólmy jednak, aby nasza mi³o¶æ dla braci mia³a powstrzymaæ nasz± ufno¶æ w Bosk± mi³o¶æ i m±dro¶æ, co do Jego warunków w wyborze Pañskiej Oblubienicy, choæby nawet przesiewanie od³±czy³o od naszej spo³eczno¶ci niektóre drogie nam i umi³owane osoby.\n„Czemu ma tak niespokojny ciê¿ar\nWciskaæ siê w zmêczony umys³?\nPo¶piesz do tronu Niebiañskiego Ojca\nI s³odkie od¶wie¿enie znajd¼”.\n„TAK JAK PRZEZ OGIEÑ”\n„Czasami czujê tak gor±czkow± têsknotê\nDo duchowej doskona³o¶ci, tu na dole,\nTa ¿yj±ca pow³oka p³on±ca pe³n± ¿ycia gor±czk±,\nWydaje siê moim zdeklarowanym wrogiem.\nTak aktywnie ona daje srogi opór,\nTak okrutnie ona czasem prowadzi wojnê\nPrzeciw wy¿szej, duchowej egzystencji,\nO któr± ja siê ubiegam.\nOna przeszkadza usilnym po¶wiêceniom mej duszy;\nPewne nadzieje dusz±c ju¿ przy samych ich narodzinach\nSzybkim nap³ywem gwa³townych emocji\nKtóre wi±¿± mnie do ziemi.\nTo jakby dwóch ¶miertelnych wrogów rywalizowa³o\nW mej piersi w ¶miertelnym boju;\nJeden za wznios³e cele jakie Jezus zamierzy³,\nJeden za ¿ycie „Mamony”.\nA jednak znam tê w³a¶nie wojnê we mnie,\nKtóra objawia ca³± moj± si³ê woli i kontrolê;\nTen w³a¶nie konflikt jednak przez Chrystusa wywalczy mi\nUkochan± i utêsknion± metê.\nI gdy, w nie¶miertelne rangi, w³±czony,\nCzasem sobie my¶lê, czy siê nie oka¿e\n¯e nie za same uczynki, ale tak¿e za to co zwalczone,\nNasze miejsce zosta³o nam przyznane”. – Wybrane\nStra¿ 07/1936 str. 101-106 W.T. R-2790 a -1901 r.


Samsung Galaxy S10+ Recenzja, opinie - Galaxy S10/S10+ - AndroidShoot - Forum Android, gry i aplikacje\nSamsung Galaxy S10+ Recenzja sprzętu test\nSamsung Galaxy S10+ to z pewnością smartfon o topowych osiągach, designie, samą jakością wykonania jak i też świetnymi aparatami. Smartfon Samsung Galaxy S10+ to jubileuszowy flagowiec z serii S. Omawiany sprzęt S10+ to wszystko co ktoś może potrzebować jeśli oczywiście ma na to odpowiednie środki - czyli z pewnością nie jest to smartfon dla każdego. Co jest więc takiego wyjątkowego w tym telefonie, że kosztuje w momencie pisania recenzji od 4000 zł do aż 7000 zł? Tego dowiecie się w tym wpisie, zapraszam do lektury\nJest to rzecz, na którą zwraca na pewno dużo osób uwagę - a tak naprawdę wszyscy gdy kupują telefon najwyższej klasy prosto ze stajni Samsunga. Jak sama nazwa smartfona wskazuje, według mnie design jest na powyżej dziesiątki. Smartfon Samsung Galaxy S10+ prezentuje się naprawdę bardzo ładnie, choć tutaj można bardziej uważać to za kwestię gustu - co by nie było, Galaxy S10+ jest wykonany z wysoką dokładnością i prezentuje się przepięknie i elegancko w zależności od wyboru wersji kolorystycznej, a jest ich tutaj trochę do wyboru:\nCeramic White – Biały ceramiczny\nCeramic Black – Czarny ceramiczny\nZ czego dwie ostatnie wersje kolorystyczne Samsung Galaxy S10+ są dostępne tylko w modelach z 8 GB pamięci RAM i 512 GB pamięci wewnętrznej oraz 12 GB pamięci RAM i 1 TB pamięci wewnętrznej. Btw. sporo osób ma na pewno słabszy komputer/laptop pod tym względem niż ten telefon! Ale przejdźmy do konkretów. Sam design Samsung Galaxy S10+ nawiązuje do zeszłorocznej serii S oraz do serii Note. Wyróżniającym się elementem tego modelu jest głównie nowym, poziomym układem aparatów fotograficznych. Za to przedni układ kamer staje się w pewien sposób kultowy - w związku z jego ułożeniem powstaje coraz to więcej tapet, które nawiązują do sporego otworu w ekranie i są prezentowane w ciekawy i zabawny sposób.\nZniknął też czytnik linii papilarnych w Samsung Galaxy S10+, ale nie kompletnie - został on umieszczony pod ekranem podnosząc jakość samego produktu. Moda na usuwanie portu słuchawkowego Mini Jack i korzystanie tylko i wyłącznie ze słuchawek Bluetooth lub wykorzystywanie do tego dziwnych przejściówek nie sięgnęła najnowszego flagowca i w Samsung Galaxy S10+ znajdziemy gniazdo słuchawkowe, a wraz z tym wysokiej jakości słuchawki. Poza samymi słuchawkami, znajdziemy też głośniki stereo o fenomenalnej jakości dźwięku.\nWymiarowo Samsung Galaxy S10+ jest porównywalny do iPhone XS MAX - także jest to spory sprzęt, ale to już wszystko zależy od gustu, w tym fani dużych smartfonów będą z tego modelu naprawdę zadowoleni. A waga? Tylko 175 gramów przy takim rozmiarze. Obudowa Samsung Galaxy S10+ spełnia normę IP68 czyli urządzenie jest wodo i pyłoodporne. Brak diody powiadomień, ale z powszechnie używanym Always on display nie jest to już raczej potrzebne.\nW zależności od kupionej wersji, specyfikacja będzie się zmieniać i może nawet bardzo. O to specyfikacje:\nPamięć RAM: 8 GB, 12 GB\nPamieć wbudowana: 128 GB, 512 GB, 1000 GB\nProcesor: Samsung Exynos 9820, 2.70 GHz, 8 rdzeni\nWyświetlacz: AMOLED 1440 x 3040 px (6.40")\nUSB typu C oraz Jack 3,5mm\nAparaty fotograficzne Samsung Galaxy S10+ z tyłu:\nAparaty fotograficzne Samsung Galaxy S10+ z przodu:\nWyświetlacz Samsung Galaxy S10+\nWyświetlacze flagowców od Samsunga zawsze były mocną stroną produktów z serii S. W tym modelu mamy ekran nazwany przez samego Samsunga marką Infinity-O. Jest to Dynamic AMOLED z miejscem na przednie kamery, o których wspominałem wcześniej. Domyślnie wyświetlacz jest ustawiony na FullHD+, jednak z pomocą ustawień możemy jakość zwiększyć do Quad HD+ lub ją zmniejszyć do HD+ zależnie od naszych preferencji.\nEkran Samsung Galaxy S10+ jest spory, ma wymieniane wcześniej 6.4 cala i proporcje 19:9. Kąty widzenia, czernie jak i same kolory są perfekcyjne i wprawiają w zachwyt. Wygięcie znane z modeli Edge nie służy niczemu specjalnemu, ale dodaje uroku i wyjątkowego charakteru S10+. Ekran również wspiera technologię HDR10+, z której można śmiało korzystać już na Netflixie - korzystanie z tego typu aplikacji na pewno jest czymś przyjemnym na takim ekranie o takiej jakości.\nOpis specyfikacji Samsung Galaxy S10+ oraz systemu\nWcześniej została już wymieniona specyfikacja Samsung Galaxy S10+, ale teraz postaram się ją dokładnie opisać wraz z systemem.\nS10+ w Polsce sprzedawany jest tylko z jedną formą procesora - Exynos 9820. Niestety w Polsce Samsung Galaxy S10+ ze Snapdragonem 855 się nie kupi, jednak nowy Exynos zapewnia wydajność na bardzo zbliżonym poziomie co Snapdragon 855, więc nie ma się o co martwić ani też czego żałować. Oprócz samej wydajności w S10+ (8/12 GB RAM + mocny procesor ) są zaimplementowane bardzo przydatne techniczne rzeczy, takie jak np. najnowszy standard WLAN 6 i LTE z 7CA kat. 20, które w przyszłości ma się rozpędzać do 2 Gbps.\nNakładka systemowa One UI to z pewnością krok w dobrym kierunku, ale prawdopodobne jest, że spora większość użytkowników tego urządzenia nie będzie potrafiła w pełni korzystać z usług, opcji i ustawień rozwijanych od lat przez Samsunga. Jest to dosyć zaawansowana platforma, nie dla przeciętnego użytkownika Androida.\nAparaty w Samsung Galaxy S10+\nW obecnych trendach na dodawanie w topowych smartfonach coraz to bardziej zaawansowanych technologii aparatów, Samsung również musiał pokazać, że potrafi - do Samsung Galaxy S10+ zostało dołączone komplet obiektywów. W najdroższych flagowcach z wysokiej/najwyższej półki zgodnie z obecnymi "standardami" musi być obiektyw szerokokątny, ultra szeroki kąt oraz obiektyw ,,tele".\nObiektyw ultraszerokokątny Samsung Galaxy S10+ z matrycą 16 MP ma 123-stopniowy kąt widzenia. Niestety ten akurat aparat nie posiada autofocusa oraz optycznej stabilizacji obrazu.\nW głównym aparacie szerokokątnym mamy już podwójną przysłonę znaną z modeli z zeszłego roku (F1,5 i F2,4).\nCo do jakości zdjęć w Samsung Galaxy S10+ - za dnia zdjęcia wychodzą naprawdę bardzo dobrze, ale w nocy jest już jakość sporo gorsza. Bright Night (tryb nocny w Samsungu) nie działa tak dobrze jak mogłoby się spodziewać i jakość zdjęć robionych w nocy przypomina zdjęcia robione telefonami z 2017 roku. Ciekawą opcją jest Starburst - punkty światła, które są w nocy na zdjęciu zostają zmienione na dosyć ładne gwiazdki.\nRównież sytuacja ta się odnosi do nagrywania wideo. Za dnia jakość jest dobra, jednak w nocy już pojawiają się szumy. Najlepsza jakość wideo jest do uzyskania podczas nagrywania w Full HD, działa wtedy stabilizacja Super Steady, ale funkcja jest dostępna tylko w przypadku nagrywania obiektywem ultraszerokokątnym w trybie Full HD. Podczas nagrywania możemy się przełączać pomiędzy trzema kamerami i jest to naturalny efekt podczas nagrywania. Podczas nagrywania możemy włączyć testową funkcję HDR10+.\nPodwójny aparat przedni w Samsung Galaxy S10+ składa się z zestawu aparatu 10 MP z autofocusem oraz aparatu, który służy tylko do efektu Bokeh. Podczas robienia selfie można śmiało dodać efekty, które będą modyfikować tło. Aparat z przodu S10+ jest w stanie nagrywać materiały w jakości 4K. Co do zdjęć selfie - jakość trzyma wysoki poziom, ale tylko w momencie gdy jest wystarczająca i odpowiednia ilość światła. W ciemniejszym oświetleniu zdjęcia będą tracić na detalach oraz szczegółowości oraz będą pojawiać się szumy.\nSamsung Galaxy S10+ bateria\nJeśli pamiętasz poprzednie Samsungi i ich krótszy czas pracy na baterii, tutaj jest już poprawa. Bateria 4100 mAh zależnie od stopnia użytkowania i jasności ekranu powinna (zakładając standardowe użytkowanie) wytrzymać około dobę. Smartfon Samsung Galaxy S10+ posiada opcję szybkiego ładowania, jednak proces pełnego naładowania urządzenia zajmie około 2 godziny. Galaxy S10+ wspiera standard Fast Wireless Charging 2 wraz z Qi. Rzecz, która została podpatrzona z Huawei Mate 20 Pro jest zwrotne ładowanie Wireless PowerShare.\nJak kogoś nie ograniczają pieniądze lub ma ich po prostu dużo i na dodatek ceni sobie system operacyjny Android, może śmiało decydować się na zakup aktualnie najnowszego Samsung Galaxy S10+ w najbardziej "wypasionej" wersji, lecz ta "podstawowa" również powinna zadowolić wymagającego użytkownika smartfona. Jednak warto pamiętać, że najnowszy Galaxy S10+ (jak i cała seria S10) nie wyróżnia się niczym ponad oraz nie jest żadnym wyznacznikiem nowych trendów, po prostu swoim wnętrzem oraz specyfikacją dogoniła urządzenia, które są już znane i wydane. Opisywany Samsung Galaxy S10+ ma elegancki oraz piękny wygląd, dopracowany w każdym calu ekran, zestaw kamer oraz nowa wersja nakładki systemowej jest wystarczające na znalezienie się w "kręgu" smartfonów o takiej klasie.\nSzkoda tylko, że Samsung nie pokazał nam czegoś całkiem nowego - coś co on zapoczątkował i to zamiast Samsung musiałby starać się stworzyć produkt na potrzebę aktualnego rynku, to inni producenci musieliby zacząć doganiać Samsunga pod względem pomysłów.


5 powodów, dla których warto mieć symetryczny Internet - Portal Informacyjny rzeszowska24.pl\nPrevious Article Czy certyfikat SSL jest niezbędny w sklepie internetowym?\nNext Article Dowiedz się, dlaczego warto kupować węgiel przez internet!\nNie wiesz jeszcze, czym jest symetryczny Internet? To proste, choć będzie jeszcze prostsze, jeśli wyjaśnianie zaczniemy od jego przeciwieństwa – Internetu asymetrycznego – ponieważ jest on znany od dawna i popularniejszy (choć mniej korzystny).\nInternet służy do komunikacji, która odbywa się w dwie strony. Każdy użytkownik, który łączy się z Internetem, wysyła i odbiera informacje. Kiedy np. wpisujemy w wyszukiwarkę frazę „Internet światłowód”, wysyłamy zapytanie na ten temat, a odbieramy wyniki, jakie nas interesują. Ponieważ ilość (a precyzyjniej: wielkość) wysyłanych informacji jest mniejsza, niż otrzymywanych, przyjęło się, że zapotrzebowanie na prędkość pobierania jest większe, niż na prędkość wysyłania danych.\nDostawcy tak konstruują swoją infrastrukturę, by móc oferować wysoką prędkość downloadu (czyli pobierania danych), przy relatywnie niskiej prędkości uploadu (wysyłania danych). I przed paroma laty rzeczywiście rozwiązanie to miało sens. Jednak nie można zaprzeczyć zmianom, jakie dotknęły także Internet. Światłowód dał nam dostęp do dużo wyższych prędkości i zmienił też sposoby wykorzystywania Internetu.\nInternet symetryczny będzie więc takim łączem, w którym różnice pomiędzy prędkością wysyłania i pobierania danych zostały zniesione. To nowsze rozwiązanie, więc zwykle dostajemy bardzo szybki Internet – światłowód może zagwarantować nam łącze symetryczne o prędkości 1, a nawet 10 Gb/s.\nDo czego jednak przydaje się łącze symetryczne, czyli podwyższony parametr wysyłania danych? Oto 5 powodów, dla których warto je mieć.\n1. Dzielenie łącza\nJeśli superszybki Internet (światłowód) dzielimy na większą ilość urządzeń, np. w biurze, łącze symetryczne gwarantuje jego płynność. Gdybyśmy mieli łącze asymetryczne, podział prędkości pobierania zadziałałby tak samo, ale podział niewielkiej prędkości wysyłania na wiele stanowisk mógłby doprowadzić do „zapchania” łącza i paraliżu komunikacyjnego.\n2. Gwarancja prędkości\nJeśli dostawca oferuje łącze asymetryczne o prędkości np. 250 Mb/s, to prędkość wysyłania może sięgać 25 Mb/s. Problem w tym, że są to maksymalne prędkości, które w praktyce wypadają często słabiej. Z kolei dostawcy, którzy oferują Internet symetryczny, bardzo często dają gwarancję na deklarowane prędkości łącza internetowego, co oznacza, że podczas użytkowania Internet nie zwalnia.\n3. Bądź częścią Internetu\nDziś nie chcemy być tylko pasywnie zaglądać w Internet. Światłowód symetryczny wspomoże nas w aktywnym współtworzeniu sieci. Chcesz wrzucić swój film na YouTube'a? Zdjęcie na Instagrama? A może cały album na Facebooka? To wymaga przesłania większych plików, a symetryczne łącze sprawi, że nawet nie zauważysz, kiedy wszystko będzie gotowe.\n4. Współpracuj w firmie\nCyfrowe rozwiązania są przyszłością gospodarki – wskazują na to wszystkie badania i analizy. Jeśli nie chcesz zostać w tyle, zacznij korzystać z chmury i podobnych nowoczesnych rozwiązań już dziś. Pamiętaj jednak, że do współdzielenia plików konieczne jest połączenie z siecią, a ich edycja będzie szybsza dzięki symetrycznemu Internetowi.\n5. Niech Cię zobaczą!\nDzisiaj komunikacja internetowa niewiele ma wspólnego z czasami świetności Gadu-Gadu. Teraz liczy się obraz i dźwięk. Wideokonferencje nie są już żadną nowością, a standardem. Zyskaj połączenia najlepszej jakości – zarówno dźwięku, jak i obrazu – dzięki szybkiemu przesyłowi przez symetryczny Internet.


Symbole miasta | Oficjalny portal miasta Siedlce\nLogotyp Miasta Siedlce\nLogo Miasta Siedlce (autor: Tomasz Jakubowski) zdominowane jest przez symbolikę atlasa, dźwigającego kulę ziemską. Hasło: "Miasto Przyjazne" charakteryzuje Siedlce jako miejsce przyjazne inwestorom, turystom i mieszkańcom.\nFigura atlasa stanowi zwieńczenie najbardziej charakterystycznego budynku w centrum Siedlec - dawnego ratusza miejskiego, obecnie siedziby Muzeum Regionalnego. Ratusz jest traktowany za najcenniejszy zabytek obiektów architektonicznych o przeznaczeniu publicznym. Potoczna nazwa "Jacek" wywodzi się prawdopodobnie z miejscowej legendy, wg której do wykonania zwieńczającej ratusz figury Atlasa pozował lokaj Aleksandry Ogińskiej o imieniu Jacek. Dzięki swej oryginalnej formie, ratusz jest zaliczany do najciekawszych budowli ratuszowych w Polsce. Zaprojektowany prawdopodobnie przez Jana Zygmunta Deybla, został wzniesiony w latach 1763-1766, na miejscu istniejących wcześniej, zniszczonych przez pożary, kilku drewnianych ratuszy.\nUżycie logo Miasta Siedlce\nLogo Miasta Siedlce jest znakiem graficznym chronionym prawami autorskimi, należącymi do Urzędu Miasta Siedlce. Każdorazowe użycie logotypu wymaga pisemnej zgody Prezydenta Miasta Siedlce.\nOsoby i instytucje zainteresowane wykorzystaniem logotypu proszone są o kontakt z Gabinetem Prezydenta tel. 25 794 37 50, e-mail: sekretariat@um.siedlce.pl\nCorel Draw 7.0 Format *.cdr 78KB\nEncapsulated PostScipt Format *.EPS 557KB\nMapa bitowa JPEG Fomat *.JPEG 156KB\nZarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 1937 r. w sprawie zatwierdzenia herbu miasta Siedlce.\nUchwala Nr XXVI/201/92 Rady Miejskiej w Siedlcach z dnia 31 marca 1992 roku w sprawie herbu miasta Siedlce.\nNa podstawie art.18 ust.1 i 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U.Nr 16, poz. 95 z późniejszymi zmianami/ Rada Miejska uchwala, co następuje:\n1. Herbem miasta Siedlce, zwanym dalej "herbem miasta" jest: wizerunek zbrojnego srebrnego rycerza, o widocznym lewym profilu, pędzącego na srebrnym rumaku, w prawej ręce trzymającego miecz obnażony srebrny, w lewej ręce - tarczę błękitną z podwójnym krzyżem złotym, czaprak, uzda i popręgi rumaka - błękitne. Pod przednimi kopytami rumaka -mur forteczny z trzema basztami, z których środkowa wyższa, mur l baszty - srebrne, bramy l okna czarne, umieszczony w czerwonym polu prostokątnej tarczy z obwódką koloru czarnego o dolnej krawędzi wydłużonej po środku.\n1. Wzór herbu zawiera załącznik Nr l do niniejszej uchwały.\n2. Herb określony w ust.l może być stosowany samodzielnie lub w sposób określony w ust.2 i 3.\n3. Herb miasta może być umieszczany na prostokątnym płacie tkaniny w kolorze białym z niebieskim pasem biegnącym poziomo na środku szerokości tkaniny.\n2. Stosunek szerokości tkaniny do jej długości wynosi 2:5, a szerokość pasa niebieskiego do szerokości tkaniny 17:80.\n3. Płat tkaniny z herbem miasta może być umieszczony na drzewcu. Herb umieszcza się w 1/4odległości od drzewca.\n4. Wzór herbu miasta umieszczonego na tkaninie z niebieskim pasem biegnącym poziomo zawiera załącznik Nr 2 do niniejszej uchwały.\n5. Herb miasta może być umieszczony na prostokątnym płacie tkaniny w kolorze białym i niebieskim pasem biegnącym pionowo po środku szerokości tkaniny, w 1/4 wysokości płatu tkaniny licząc od góry.\n6. Stosunek szerokości tkaniny do jej długości wynosi 2:5, a szerokość pasa niebieskiego do szerokości tkaniny 17:80.\n7. Wzór herbu miasta umieszczonego na tkaninie z niebieskim pasem biegnącym pionowo zawiera załącznik Nr 3 do niniejszej uchwały.\n1. Herb miasta zawiesza się w siedzibie Rady Miejskiej l w siedzibach jej jednostek organizacyjnych.\n2. Herb miasta może być użyty w innych celach przez inne jednostki mające siedzibę lub działające na terenie miasta, po uzyskaniu zgody Zarządu Miasta.\nHerb miasta umieszczony na tkaninie wywiesza się na budynkach będących siedzibą Rady Miejskiej lub miejscem obrad Rady oraz może być umieszczony na budynkach i obiektach publicznych a także w innych miejscach publicznych podczas uroczystości państwowych i lokalnych, a także z innych okazji dla podkreślenia charakteru uroczystości.\n1. Herb miasta umieszczony na tkaninie może być użyty podczas wszystkich uroczystości i lokalnych jako element dekoracyjny.\n2. Herb miasta może być wystawiony w biurach Rady Miejskiej i jej organów oraz biurach instytucji i zakładów pracy znajdujących się na terenie miasta w celach reprezentacyjnych.\n3. Herb miasta umieszczony na tkaninie może być użyty w celach reprezentacyjnych miasta, w kontaktach z innymi miastami /gminami/ w kraju i za granicą.\nW Statucie Miasta Siedlce, stanowiącym załącznik do Uchwały Nr V/31/90 Rady Miejskiej w Siedlcach z dnia 26 lipca 1990 r., w § 3, ust.l otrzymuje brzmienie:\n"l.Herbem Miasta jest stylizowana "Pogoń litewska" z murem fortecznym".\nWięcej informacji na temat pochodzenia Herbu znaleźć mogą Państwo w wydawnictwach:\n"Herby, legendy, dawne mity" - "Legenda Czartoryskich" - pod redakcją Marka Cetwińskiego i Marka Derwicha. Książka została wydana przez Krajową Agencję Wydawniczą we Wrocławiu 1987r.\n"Herby Rycerstwa polskiego" -wydawnictwo wydane przez agencję Wydawnictwa Artystyczne I Filmowe - Reprint w Warszawie 1988 rok jako przedruk wykonany w Drukarni Narodowej w Krakowie z egzemplarza udostępnionego przez Bibliotekę Narodową w Warszawie. Oryginał został "zebrany i wydany przez Bartosza Paprockiego w r. p. 1584", później wydany ponownie przez Kazimierza Józefa Turowskiego w Krakowie 1858 roku - nakładem Wydawnictwa Biblioteki Polskiej.


Zdjęcia archiwalne poznań - artykuły | Poznań Nasze Miasto\nRemont Kaponiery w Poznaniu: Tak wyglądał plac budowy rok temu\nRemont Kaponiery w Poznaniu potrwa do grudnia 2015 roku. Zobacz, jak wyglądał wielki plac budowy w listopadzie 2013 roku.\nremont kaponiery w poznaiu\nprzebudowa mostu uniwersyteckiego\nPoznań w 1988 roku: Zobacz, jak wyglądało nasze miasto [WIDEO]\nJest rok 1988. Po ulicach Poznania gnają perły polskiej myśli technicznej. Kanciaste bimby wiozą poznaniaków i poznanianki do szkół i zakładów pracy. Na świętym Marcinie gwar i ruch, bo przecież każdy chce zdążyć na czas.\npoznań lata 80\npoznań w 1988 roku\nMiędzynarodowe Targi Poznańskie w latach 50. [ZOBACZ ZDJĘCIA]\nZapraszamy na niezwykłą wędrówkę w czasie. Zobaczcie, jak wyglądały Międzynarodowe Targi Poznańskie w latach 50. XX wieku. Warto zwrócić uwagę, jak duża rolę w tamtych czasach na targach odgrywała kolej. Niestety, dzisiaj na tereny targowe nie wjedzie już żaden pociąg. Zdjęcia pochodzą z archiwum MTP.\nmtp poznań lata 50\nStare zdjęcia żołnierzy - kto, kiedy i gdzie je wykonał?\nDo redakcji "Głosu Wielkopolskiego" trafiły stare zdjęcia żołnierzy z początku ubiegłego stulecia, zrobione w Poznaniu i jego okolicach. Niestety, nie wiadomo kto, kiedy i gdzie je wykonał. Może pomożecie rozwiązać zagadkę?\nwojsko na starych zdjęciach\nbiedrusko stare zdjęcia\nstare zdjęcia biedrusko\nMPK Poznań: Zobacz, jak podróżowaliśmy 15 lat temu [ZDJĘCIA ARCHIWALNE]\nPrzez ostatnie 15 lat w MPK Poznań zmieniło się bardzo dużo: tramwaje, biletomaty, sprzęt techniczny. Powstały nowe trasy i przystanki. Zobacz, jak podróżowaliśmy 15 lat temu, w 1998 roku.\n65 lat juwenaliów\nPodróż PKS-em - dawniej i dziś [ZDJĘCIA]\nOd 80 lat w Poznaniu autobusy PKS odjeżdżają z dworca u zbiegu obecnych ul. Wierzbięcice i Matyi. Zobaczcie zdjęcia archiwalne i współczesne. Czy coś zmieniło się przez tyle lat?\npks zdjęcia archiwalne


Zachęcamy Państwa do zapoznania się z informacjami na temat zasad bezpiecznego organizowania wypoczynku zimowego dla dzieci i młodzieży.\nInformacje dla Rodziców i Uczniów klas III gimnazjów i klas VIII szkół podstawowych dotyczące rekrutacji na rok szkolny 2019/2020.\nW ramach uczczenia 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, uczniowie i nauczyciele ponad 3200 szkół, przedszkoli i placówek oświatowych z Mazowsza odśpiewali cztery zwrotki „Mazurka Dąbrowskiego”. Inicjatorami akcji był Minister Edukacji Narodowej oraz Rada Dzieci i Młodzieży przy Ministrze Edukacji Narodowej.\n28 grudnia Mazowiecki Kurator Oświaty - Aurelia Michałowska wręczyła blisko 400 nauczycielom z terenu Warszawy i powiatów okołowarszawskich akty nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Wydarzenie odbyło się w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN w Warszawie. Więcej\nSprawozdanie z realizacji pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów w 2018 r.\nInformacja o wolnych miejscach w szkołach ponadpodstawowych i ponadgimnazjalnych po rekrutacji zasadniczej na terenie województwa mazowieckiego\nStypendyści MEN z terenu województwa mazowieckiego\nList Mazowieckiego Kuratora Oświaty do dyrektorów i organizatorów wypoczynku zimowego 2019 r.\nList Mazowieckiego Kuratora Oświaty do uczniów województwa mazowieckiego - wypoczynek zimowy 2019 r.