Salon - Page 7\nMorsmordre :: Nieaktywni :: Posiadłości :: St. Martin's Lane 45/3 Share |\nTemat: Salon 19.08.15 19:41\nRaczej niewielki, trudno nazwać go wykwintnym, bogato zdobionym czy nadmiernie wyszukanym; tonie w jasnych barwach, co sprawia, że nieduże pomieszczenie zdaje się nieco bardziej przestrzenne. Na tle białej ściany stoi kremowa, dwuosobowa kanapa otoczona kolumnadami hebanowych regałów (a jest ich mnóstwo, wszystkie uginają się pod ciężarem wielu tomiszczów opasłych książek); nieopodal, koło ciemnego stolika na kawę, stoi ogromny, wyjątkowo miękki fotel z ledwo widocznymi śladami zadrapań z tyłu po świętej pamięci kotce. Nad kanapą w grubej, drewnianej ramie wisi obraz namalowany przez Lyrę. Gdzieś w kącie, tuż przy oknie, stoi krzesło przeżywające drugą młodość i drewniany stolik, na którym często znajdują się świeże kwiaty odbijające się niepewnie w wiszącym lustrze, niewielki kandelabr i plik dokumentów, które Garrett kilogramami przynosi z pracy. Na środku jednej ze ścian umieszczony został kominek podłączony do sieci Fiuu.\nOstatnio zmieniony przez Garrett Weasley dnia 30.03.17 23:10, w całości zmieniany 3 razy\nTemat: Re: Salon 21.01.17 3:17\nKuzyn Garry chyba zapomniał o mnie. Tak mi się zdawać zaczęło jak jeszcze w korytarzu będąc na wieszak wiosenną kurtkę odwieszałam. Ale właściwie to zła za to nie jestem – jeśli w ogóle oczywiście zapomniał – no bo czemu miałabym być? Przecież pamięć ludzka zawodna jest. Zresztą, kuzyn Garry tak jak Brendan był aurorem, a oni przecież sporo spraw na głowie mili. I to dużo ważniejszych niż uczenie zaklęć takich młodych czarodziejów jak ja.\nNa powrót zawiniątko z pączkami w dłoń łapię i teraz już naprawdę idę do tego salonu z którego dobiegają dźwięki, które trochę ciężko mi jest jakoś zgrabnie dopasować. Ale to co jawi się moim oczom jak już staję w jego progu… cóż, wydaje mi się, że starczy jak powiem, że nawet moja dość rozszalała fantazja nie napisałaby lepszego scenariusza. Z biurka nadal kapie kawa, która w nieszczęśliwym zbiegu okoliczności zalała papiery. A w pobojowisku z karnisza, i zasłon siedzi kot. Przez chwilę mierzę go spojrzeniem, a słowa kuzyna dobiegają do mnie ale nie poświęcam im na razie uwagi zbyt wielkiej. Unoszę lekko brwi gdzieś w między czasie. A ten kot, normalnie aż sprawia, że mi się unosi kącik warg. No bo taki beztroski jest on w tym wszystkim. Siedzi sobie i łapę wylizuje jakby nic się nie stało – a stało się przecież wiele. No i trochę przeciwieństwem też kuzyna Garretta jest, który nie szczędzi słów by okazać to jak mocno we znaki dał mu się jego własny zwierz. Przekrzywiam lekko głowę w prawo kiedy to zwraca się wprost do mnie i przez chwilę patrzę tak na niego lustrując od góry do dołu.\nZmieniło się coś w nim. Ale pewna do końca nie jestem co. Więc nadal milczę mierząc go spojrzeniem. Trochę na zmęczonego wygląda – ale może to ten cały ambaras z kotem tak go zmęczył? Bandażem na dłoniach nie zawracam sobie głowy. Przecież wiem że i on i Bren pracę niebezpieczną mają, pewnie jakąś maść mu nałożyli jak się skaleczył(albo skaleczono jego) i teraz się wygoić musi. W końcu powracam głową na jej pierwotne miejsce, a potem posyłam mu szeroki uśmiech bo przecież przypominam sobie, że na zaklęcia tu przyszłam i zaraz – już dosłownie za chwilę – dowiem się czegoś, czego nie wiem jeszcze.\n-To będzie nasza tajemnica. – zgadzam się z nim ochoczo, unoszę trochę nos do góry wydymając usta. – Słyszałam, że tajemnice zbliżają ludzi. Czujesz już się mnie bliższy? Czy to jednak powinno minąć trochę czasu? – pytam na głos wyrażając swoje wątpliwości. Bo ja to właściwie nie odczułam żadnej różnicy. Ale też znów z drugiej strony kuzyn Garry już i tak naprawdę bliski mi jest – może bardziej się już nie da po prostu? Zaraz jednak odkładam te myśli na bok. No bo zaklęcia przecież. Tylko ten kot jeszcze, i ten karnisz, i to biurkowe pobojowisko. – Posprzątamy to? – pytam podbródkiem wskazując w stronę tego wszystkiego. I zaraz sobie przypominam, że pakunek przecież dla niego w dłoni mam. –Zrobiłam pączki dla ciebie, kuzynie Garry. Wiedziałeś, że je się smaży a nie piecze? – teraz już całą głową wskazują na tą paczuszkę co w dłoni trzymam i powtarzam sobie, żeby w cierpliwość się uzbroić bo jak już to wszystko się do ładu doprowadzi. To zaraz chwilę potem weźmiemy się za różdżki i rzucanie zaklęć.\nTemat: Re: Salon 23.01.17 21:04\nPrzez chwilę stał we względnym osłupieniu, próbując uporządkować myśli; z opóźnieniem uderzało go to, co właśnie zaszło, jakby katastrofizm szaleństwa kota był tylko złym snem. Ale firanki wciąż zalegały na ziemi, karnisz błagał o naprawę, a kot w zaparte udawał niewiniątko niemające nic wspólnego z zaistniałym armagedonem.\nNie reagował nawet wtedy, gdy Garrett obrzucił go zniecierpliwionym spojrzeniem.\nWestchnął. Przetarł prawą skroń, a potem wysłał Neali najcieplejszy uśmiech, na jaki potrafił się zdobyć - zasługiwała na iluzję szczęścia, na białe kłamstwo, że wszystko było jak dawniej. Współczuł jej; nie zdawała sobie sprawy (i najprawdopodobniej w najbliższym czasie nie zda), że znalazła się w epicentrum śmierci i poświęceń, że jej rodzina lekkomyślnie wyrzekała się własnego bezpieczeństwa i, ostatecznie, życia, by zapewnić godny byt nieznajomym twarzom rozlewającym się na tle szarości anonimowych tłumów. Neala na to nie zasługiwała; nie zasługiwał na to nikt, kto został skrzywdzony w wyniku wyrzeczeń Gwardzistów. Ale taka była kolej rzeczy. Nie istniały inne rozwiązania, a czas na zawahania i ostrożne półśrodki minął już dawno.\nMiała tylko piętnaście lat. Nic z tych rzeczy nie powinno jej spotkać.\n- Rzeczywiście, coś czuję - mruknął w poważnej zadumie, teatralnie marszcząc brwi; stanął w miejscu i na ulotną sekundę zawiesił spojrzenie w przestrzeni, jakby usilnie starał się zinterpretować własne uczucia. - Z początku myślałem, że to tylko zalążek groszopryszczki... - nie wytrzymał; kącik ust drgnął w lekkim wyrazie rozbawienia, cała farsa przepadła, a jego drwina stała się oczywista, coś błysnęło mu w oku - ale może masz rację, może właśnie tak czują się ludzie, których jaźnie zostają połączone. - I puścił jej oko, po czym wyrwał się z bezruchu i podszedł bliżej piramidy stworzonej z zasłon i szarości kociego futra.\nCzuł się okropnie, ale dla Neali gotów był zachować iluzję lekkości.\nWciąż zerkając karcąco na nieszczęsnego futrzaka, podniósł go; zaakompaniowało mu oburzone ni to miauknięcie, ni to parsknięcie i zaraz poczuł igiełki pazurów wbijające się w skórę przedramienia. Syknął zanim zdążył ugryźć się w język - przeklęty kocur, cholerny szkodnik; dlaczego wbił się akurat w najgłębsze, zasłanianie bandażem rany? - ale nie upuścił go, zamiast tego zdołał wyrzucić młodego kocura poza próg salonu. Kysz, niech czmychnie gdzieś, gdzie nie będzie przeszkadzał w porządkowaniu chaosu.\nOdwracając się, odgarnął przydługie włosy z czoła i związał je w niedbałego kucyka.\n- Posprzątamy - skinął głową, znów układając usta w ciepły, braterski uśmiech. Tak dawno nie miał okazji, aby go przywołać. - Wykorzystajmy to jako rozgrzewkę. Przypomnij mi, ćwiczyłaś już Reparo? - spytał, po czym machnął różdżką, niewerbalne zaklęcie zatańczyło mu w umyśle i karnisz wzniósł się, znów lokując się tuż nad oknem. Jasne zasłony niewzruszenie pozostały na ziemi. Garrett z pozoru przelotem zerknął na Nealę, zachęcając ją do działania.\n- Pączki? - palnął nagle, z jakiegoś powodu kompletnie zbity z tropu; zatruła go myśl, że ktoś przygotował coś dla niego bezinteresownie. Nie, Neala o złotym sercu nie zasługiwała na pasmo cierpień i rozczarowań, które czekało ją w najbliższej przyszłości - była jak drobny płomyk, który z niespodziewaną siłą rozganiał ciemność. Jak płomyk, który tlił się coraz mocniej, choć ktoś próbował go zgasić. Ale była rezolutna; nie znał wielu dziewcząt w jej wieku, które przeszły przez tak wiele, a wciąż twardo stały na ziemi, nie pozwalając się zachwiać. Nie wahając się. Brnąc naprzód. Urodziła się w rodzinie wojowników, waleczność płynęła jej w żyłach, rozgrzewała krew; nie powinien się dziwić, że Neala była taka silna. Ta siła od najmłodszych lat stanowiła jej dziedzictwo.\nA gdzie on zagubił swoje?\n- Szczerze mówiąc, nie miałem pojęcia - przyznał, dopiero otrząsając się z irracjonalnego zaskoczenia. - Jesteś znacznie lepszą kucharką ode mnie, mógłbym wiele się od ciebie nauczyć - wysłał kolejny z uśmiechów, mając nadzieję, że jego gra pozorów jest wystarczająco szczelna, aby Neala nie potrafiła przez nią przejrzeć. - Będą nagrodą po zakończeniu ćwiczeń - zdecydował twardo, choć cichy podszept z tyłu głowy sugerował mu, aby skosztować słodkości już teraz; czy nie zasłużył na sekundy beztroski? - Chciałabyś potrenować dziś coś konkretnego? Czytałaś o jakimś zaklęciu, które pragniesz poznać?\nOstatnio zmieniony przez Garrett Weasley dnia 12.02.17 18:14, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Salon 02.02.17 21:47\nNie potrzebowałam nigdy żadnego i żyli długo i szczęśliwie. Zawsze, odkąd pamiętam doskonale wiedziałam, że nie liczy się długo, bowiem trwanie na tym świecie – życie, nie było pewno. Pewna była tylko śmierć, choć nikt nie wiedział kiedy zapuka do naszych drzwi. W sensie… chodzi mi o to, że nikt się jej nie spodziewał. Przecież… gdyby tato wiedział, że idzie do niego śmierć może wcale nie umarłby tego dnia oszukując ją jak jeden z braci z peleryną niewidką. A może losu nie dało się wcale oszukać? Nie wiedziałam, ale chłonęłam każde chwile – te dobra starałam się przyjąć mocniej, tym gorszym dawałam czas by się przetrawiły a potem odpuszczałam. Mama zawsze powtarzała że nie wolno uczepiać się przeszłości, nie wolno też marzyć o przyszłości, należało żyć teraźniejszością inaczej uciekał nam sens życia. Mówiła, że stajemy się wtedy duchami zawieszonymi w próżni czasu. Ludźmi, którzy nigdy nie będą w pełni szczęśliwi, bowiem ciągle łapią się tego co już było, albo co może nigdy nie nadejść.\nTeraz byłam tutaj – w salonie kuzyna Garretta, oglądając istne pobojowisko którego królem niewątpliwie był futrzak. Obserwowałam go uważnie – w sensie kuzyna Garry’ego, nie kota – kiedy mi odpowiadał. Aż oczy mi się z wrażenia lekko uchyliły, gdy stwierdził, że coś czuje. Uniosłam się lekko na palcach oczekując aż coś więcej powie. Niecierpliwiąc się okropnie. Był mi bliski – ale jeśli dało się bardziej i mocniej, to z całego mojego serca chciałam tego.\nOpadam jednak na pięty gdy widzę jak kącik ust unosi mu się do góry. A może bardziej drga? Nie to jest ważne, bo kpi sobie ze mnie tak otwarcie, gdy ja się przemyśleniami z nim dziele moimi – prawdziwymi i szczerymi i przez chwilę wyginam usta ku dołowi, kompletnie rozczarowana jego słowami. Nie bardzo mam jednak czas powiedzieć mu jak dotkliwie zraniły mnie jego słowa bo… zapominam o tym zaraz w momencie w którym kot wbija pazury w skórę przedramienia. Przez myśl przechodzi mi, że kuzyn musiał nieźle dzisiaj tego swojego zwierzaka rozzłościć że ten a to karnisze strąca, a to go pazurami drapie. Odprowadzam wzrokiem kota, a głowę i spojrzenie na nowo zwracam na mojego drugiego – to nic że z innej mamy i taty – starszego brata.\n-Ćwiczyłam. – ożywiam się zaraz. Odpowiadam właściwie jeszcze w momencie, gdy jego słowa nadal brzmią gdzieś w między nami w ostatnich tchnięciach tonu. Głęboki wdech biorę. Raz i drugi. Trochę niepewnie patrzę jeszcze na te zasłony, a potem zaraz to przypominam sobie, że w rękach to mam tą paczkę z pączkami i różdżkę.\n-Tak, znalazłam przepis ostatnio w jednej z tych książek co mi kuzyneczka Eileen podarowała. – oznajmiam spokojnie. Ruszając do biurka i to na nim kładąc pakunek który razem ze sobą przyniosłam. – Na pewno? – pytam kuzyna Garry’ego. Bo w sumie to wygląda tak, jakby mu się te kilka pączków przydało. Właściwie wygląda równie źle co i Bren, ale nie mówię tego, bo wiem, że nie chcą. Myślą chyba że nadal mam lat dziesięć i nie dostrzegam kiedy im krzywda się dzieje, kiedy ciężar na sercu tak duży się składa, że w oczach nawet ja dostrzec to umiem. Ale milczę, bo wydaje mi się, że to milczenie im pomaga. Że, tak jak mam mówiła, w byciu ze mną, mimo że wiem, że udają, na chwilę mogą odgonić mary, które czają się za ich plecami. – Coś, co by mi pomogło kuzynie. Obronić siebie, albo Brena, albo każdego co miejsce w sercu moim zajmuje, gdy – chociaż starszy i lepszy w to wszystko - nie będzie w stanie sam się bronić. Jak myślisz, które będzie najlepsze? – pytam spokojnie zawieszając na nim spojrzenie. Ale zanim zdąży odpowiedzieć łapię różdżkę i idę do tych zasłon. Muszę tę moją rozgrzewkę zrobić.\n-Reparo. – wypowiadam starając się zainkantować odpowiednio zaklęcie i do niego ruch też dobry zrobić. Marszczę nos bo skupiam się tak mocno na tym. Chcę być dobra. W sensie w zaklęcia dobra, żeby… no głównie żeby wstydu na głowę swoją jak i rodziny nie ściągać. Ale to płytkie, tak naprawdę… mimo że kuzyneczka Eileen mówiła mi że odważna jestem, to boję się, że jak co do czego przyjdzie to strach żywcem mnie będzie. Dlatego ćwiczenia wydają się sensowne mocniej niż bardzo.\nTemat: Re: Salon 12.02.17 20:58\nZawiesił spojrzenie na twarzy Neali, nie mogąc nie dostrzec kącików jej ust miarowo opadających ku dołowi; powstrzymując się od lekkiego pokręcenia głową, westchnął tylko - dość lekko, znacząc rysy własnej twarzy ciepłem i łagodnością.\n- Tylko się z tobą droczę - dodał zaraz, naprawdę mając nadzieję, że fala smutku (znacznie) młodszej kuzynki była wyłącznie pozorna, wyłącznie chwilowa; niemalże niczego nie chciał odgonić tak bardzo jak żalu odbarwiającego na odcienie szarości jej niebieskawe tęczówki. Przyłapywał się na tym, że coraz rzadziej pozwalał sobie na przyznanie się do najprostszych emocji; mimowolnie zaczynał definiować je jako słabość. Przepełniało go irracjonalne wrażenie, że mówienie na głos o uczuciach kusi los; że kiedy to zrobi, wichry wojny dostrzegą go i brutalnie zburzą wszystko, na czym kiedykolwiek mogło mu zależeć. Bronił się zasłoną dymną uparcie budowaną z nuty sarkazmu, żartu i zalążka kpiny; pozwalał im kwitnąć, starając się nie widzieć faktu, że zamykając się w ukryciu przed światem, jednocześnie odcina sobie wszelkie drogi ucieczki.\n- To pokaż, co potrafisz - zachęcił ją krótko, po czym najpierw zacisnął, a potem rozprostował i jeszcze raz zgiął wszystkie palce oprócz kciuka dłoni dzierżącej różdżkę. A słysząc rewelacje na temat kucharskiej działalności kuzynki, lekko się uśmiechnął, dla odmiany pozwalając, żeby w jego spojrzeniu tańczyła radość. - Tylko uważaj, żeby za bardzo nie rozpieszczać Brena tymi słodkościami - zaczął, znów zasłaniając ulotnym żartem fakt, że poczuł się zbity z tropu. - Jeżeli urośnie mu brzuch, będę musiał go turlać na kolejnych aurorskich misjach. - A ta wizja z bliżej nieokreślonego wydała mu się całkiem zabawna; może przy odrobinie rozpędu tego typu ludzka beczka zdołałaby powalić i znokautować trzaskających morderczymi klątwami czarnoksiężników? - Nie kuś mnie, Neala, bo jeszcze zmienię zdanie - dodał zaraz, ostatecznie otrzepując się z wyobrażenia wgniecionych w kostkę brukową napastników; skup się, Garrett, to nie najlepszy moment na roztaczanie na wpół kasandrycznych, a na wpół makabrycznie pocieszających wizji dalszej działalności aurorskiej. - Na pewno - skwitował jeszcze, bardziej po to, by utwierdzić samego siebie w przekonaniu, że nie ma już odwrotu.\nBrzmiało to dziwnie ostatecznie jak na fakt, że rozmyślał o pączkach.\nNawet nie wiedział, jak to się stało, że tłuste słodkości i turlające się beczki zdołały go odwieść od posępnych myśli naznaczonych piętnem dekadentyzmu - Neala, nawet nieświadomie, zdawała się mieć zbawienny wpływ na szczątki jego zdrowia psychicznego.\nZawahał się; spoglądał na kuzynkę przeciągle, gdy mówiła - mimowolnie ściągał lekko brwi w wyrazie głębszego zastanowienia. Obronić? Broniło wiele zaklęć, łatwiejszych i trudniejszych; zwykłe Protego mogło zapewnić jej niezbędną ochronę, Maxima zadbałoby również o osoby w pobliżu - ale to wszystko zdawało mu się zbyt błahe, zbyt proste. Przez całe życie widział zbyt wiele najczarniejszej magii; ostatnio dostrzegał jej jeszcze więcej, kotłowała się w powietrzu i paraliżowała zmysły. Żeby przetrwać i nieść prawdziwą pomoc w trakcie wojennej zawieruchy, trzeba było czegoś silniejszego od zwykłego zaklęcia tarczy; ratunkiem mogła okazać się wyłącznie najczystsza magia, skupisko najpiękniejszych emocji, pozytywna energia formująca się w kształt zwierzęcia.\n- Brendan pokazywał ci kiedyś Patronusa? - spytał więc po chwili, znów bacznie przyglądając się Neali; jakoś dziwnie czuł się, spoglądając na nią i widząc niemalże dorosłą dziewczynę - jeszcze niedawno jej rude kosmyki włosów sterczały w każdą stronę, piegowate policzki były pucate, a malutkie paluszki zdawały się nadzwyczaj pulchne. To było tak dawno; znów poczuł się stary na myśl o tym, że jego kuzynka (rozpoczynająca teraz naukę jednego z najtrudniejszych zaklęć, jakie istniały) jest od niego dwukrotnie młodsza i wkrótce wyfrunie z rodzinnego gniazda, by podbić świat.\nZasługiwała na to. Zawsze była zdolna, rezolutna, odważna. Miała złote serce. Właśnie tacy ludzie byli potrzebni do rozganiania mroków.\nZaklęcie Neali z początku wydawało się rzucone dobrze - zasłony podskoczyły w miejscu i wyglądały, jakby miały się zasklepić, ale zaraz znowu się rozdarły. Garrett mimochodem pokręcił głową, choć wcale nie był to gest dezaprobaty; właściwie zdziwiłby się, gdyby Nealę od samego początku spotykały wyłącznie sukcesy. Bo przecież po to tu był - żeby jej pomóc.\n- Nie tak - powiedział, zaraz podchodząc do kuzynki bliżej i lekko przytrzymując ją za nadgarstek. Uniósł ich dłonie nieco wyżej, na wysokość ramienia dziewczyny, po czym odsunął się o krok i przyjrzał się jej sylwetce. - Wciągnij brzuch - rzucił enigmatycznie, bo tego typu ruch momentalnie prostuje postawę. - I zepnij nieco łopatki.\nPrzechylił lekko głowę, znów w niewielkim stopniu marszcząc brwi.\n- Reparo - wypowiedział sucho inkantację, bo nie towarzyszył temu ruch nadgarstkiem dłoni władającej różdżką. - Z akcentem na drugą zgłoskę. Obrót w kierunku odwrotnym do wskazówek zegara musi być szybszy, o większym promieniu. Jest dobrze, Neala, ale może być znacznie lepiej - dokończył dziwnie konkretnie, więc szybko przywołał na twarz uśmiech; ostatnimi czasy zbyt często przeprowadzał zajęcia z kursantami i także w życiu prywatnym udzielał mu się ton, jakiego przy nich używał. - Spróbuj raz jeszcze.\nTemat: Re: Salon 02.03.17 9:03\n-Oh. – wypowiadam trochę zdziwiona jego wyznaniem. O ty droczeniu się – rzecz jasna. Ala zaraz przechodzę nad tym do porządku dziennego, bo w sumie to nie pierwszy raz i nie ostatni, kiedy Bren czy Garry droczyć się ze mną postanawiają. Trochę to nie fair z ich strony, jeśli wziąć pod uwagę fakt, że więcej wiedzą – bo dłużej żyją, a co za tym idzie łatwiej jest im bo dłuższy staż życiowy im się trafił. Ale w sumie też znów, nie bardzo było po co prosić ich by tego nie robili, bo trochę obawiam się, że nawet nie umieli by przestać. Że to taki ich niekontrolowany odruch jest. I że uświadamiają sobie o nim dopiero, jak już słowa w świat puszczą.\n-Mama zawsze mówiła, ze zmieniać zdanie należy tylko wtedy gdy się zrozumie, że się złe to zdanie podjęło. Ale nie inaczej. W sensie, że coś raz postanowione takie powinno być. W innym wypadku – mówiła – jest się niestałym i nie godnym zaufania. – i choć w sumie niewiele to miało z pączkami wspólnego, to jakoś czułam, że chcę to powiedzieć. Więc to zrobiłam. Tak po prostu. Swobodnie czułam się przy kuzynie Garrym. Zdawał się nie traktować mnie całkowicie jak dziecko – którym przecież już nie byłam. Śmieję się też radośnie na wizję Brendana turlanego przez kuzyna. Z wizualizowałam sobie to wszystko w głowie i widzę jak normalnie padają jeden po drugim przez niego i nawet Jinx używać nie trzeba, bo Brendan im sam te nogi podcina.\n-To… coś w rodzaju pozytywnej energii tworzącej tarczę, prawda? – pytam niepewnie. Właściwie to i Brendan mi o patornusie mówił i sama o nim czytałam. Ale w życiu jeszcze żadnego nie rzucałam. Niby odpowiadam poprawnie, ale ta niepewność powodowana jest kuzynem, bo w sumie czuję wobec niego wielki respekt i szacunek. No i wdzięczność przede wszystkim, za to że w ogóle chce mi z tymi zaklęciami pomagać.\nWięc w końcu rzucam pierwsze z zaklęć – to naprawiające. I myślę już, że dobrze mi ono wyszło, bo zasłony podskakują do góry. Ale zaraz uświadamiam sobie że jednak zrobiłam coś źle i nie tak, gdy te padają z łoskotem na posadzkę. Spoglądam a kuzyna, który już zmierza w moją stronę.\nWciągam brzuch. A jakże by inaczej. Przecież po to tu jestem, by robić co mówi. I uczyć się od niego ile się da. Spinam więc też łopatki. Choć spinanie łopatek mnie rozprasza na chwilę bo w mojej głowie pojawia się obraz dwóch łopatek – takich do piaskownicy, które ktoś próbuje spiąć klamrą do prania. Przymykam powieki i wdech biorę głębszy wyrzucając tą myśl z głosy. Bo już kuzyn dalej mówił – co akcentować i jak różdżką ruszać, a ja nawet słowa nie chciałam stracić z tego co mówił. Zmarszczyłam lekko brwi słuchając go. I ani trochę nie przeszkadzał mi sposób w jaki do mnie mówił – a wręcz przeciwnie wręcz, sprawiał, że jeszcze mniej czułam się jak jakiś niedoświadczony dzieciak, a bardziej jak - już za chwilę pełnoprawny – czarodziej, na jakimś kursie aurorskim. U Brena też zawsze przebrzmiewała taka pewność w głosie. I jakby ciche polecenie, by nie próbować negować wypowiadanych przez nich słów.\n-Reparo. – mówię wskazując różdżką zasłony. Obrót wykonując tak jak mówił – w ruchu odwrotnym do wskazówek zegara i zwiększam mu promień. I pozostaje mi tylko patrzeć na to, czy to moje zaklęcie łaskawie wyjdzie tym razem, czy też znów kompletnie sobie z nim nie poradzę.\nTemat: Re: Salon 19.03.17 18:12\nPowędrował spojrzeniem do Neali i jego rysy złagodniały jeszcze mocniej; oczy pomimo chłodnej barwy przypominały bardziej ciepłe mleko z miodem niż kryształy lodu, a po bladych ustach zaczął błąkać się uśmiech - uśmiech mimowolnej troski, rozwijającego skrzydła smutku, poczucia rodzinnej wspólnoty.\n- Twoja mama była bardzo mądrą kobietą - odpowiedział cicho, spoglądając na Nealę z uwagą; pamiętał ją, jej jasne pukle włosów i ciepłe spojrzenie, gdy razem z Brendanem - jeszcze na długo przed narodzinami Neali - bawili się w okolicach domu położonego nieopodal kanału La Manche. Pamiętał też dzień, w którym dowiedział się o jej śmierci, pamiętał smutek czający się w oczach osieroconych dzieci i pogrążony w dogłębnym żalu cmentarz - kruki siadały na kamiennych nagrobkach i dobrze zapamiętał ich nieprzyjemny skrzek, zbyt dobrze; prawdopodobnie dlatego, że był to jeden z pierwszych pogrzebów, w których wziął udział. Później stały się codziennością. - Mijają lata, a ty stajesz się do niej coraz bardziej podobna. Masz równie dobre serce i równie wielką mądrość skrytą w spojrzeniu. Byłaby z ciebie dumna, Nealo. - Nie był pewien, dlaczego mówił to na głos - może dlatego, że gdy on sam niósł na barkach ciężar rodziny pod nieobecność ojca, nikt nie powiedział mu nic podobnego; nikt nie powtarzał mu, że czyni dobrze, że staje się prawym człowiekiem, że dorasta, że gdyby dostrzegł go ojciec (jego niedościgniony wzór, bohater, który dobro nieznajomych stawiał ponad własne szczęście), rozparłaby go duma.\nMimo wszystko lżej było mu prowadzić rozmowy dotyczące zaklęć, a nie bolączek rozrywających serce; ostatnio zbyt dosadnie nauczył się nie roztrząsać przeszłości, trwać bez zawahań w teraźniejszości i nie rozmyślać o czasach, które być może nigdy nie nadejdą.\nSkinął głową - bezbrzeżne ciepło w spojrzeniu powoli zaczęła zastępować rzetelność.\n- Masz rację - powiedział, mimowolnie nadając swoim słowom nauczycielski, mentorski nawet ton. - Przyjmuje formę srebrzystej mgły, która niekiedy - gdy zaklęcie jest wystarczająco mocne - przybiera kształt zwierzęcia, które odzwierciedla charakter rzucającego - ciągnął, zastanawiając się, jak dobierać słowa. - To niezwykle trudne zaklęcie - dodał szybko, tknięty nagłą myślą - sam zdołał wyczarować pełną postać Patronusa dopiero niedługo przed ukończeniem szkoły. Być może właśnie to zagwarantowało mu otrzymanie oceny wybitnej na egzaminie z obrony przed czarną magią. - Ma liczne zastosowania: odpędza śmierciotule, dementory, może także być posłannikiem i przenieść wiadomość prosto do innego czarodzieja. - Przerwał na chwilę wykład - wszystko przez to, że dostrzegł, jak Neala unosi różdżkę, by rzucić zaklęcie na wciąż tkwiące na podłodze karnisze i wymięte zasłony. Zdawało się, że nie popełniała błędu, że wszystko czyniła dobrze; skrzywił się jednak, gdy materiał znów drgnął tylko lekko, a potem z powrotem opadł. - Jeszcze raz - polecił: do upartego, Nealo, jesteśmy lisami, wojownikami, walczymy, nie znamy smaku porażki i kapitulacji - próbuj tak długo, aż osiągniesz sukces, niech nawet nie przemknie ci przez głowę myśl o poddaniu się, rezygnacji, nie możesz być słaba. - Ktoś powiedział mi kiedyś, że nie liczą się upadki na drodze do celu, a to, że zdołałaś go osiągnąć. Uważałem - nieprzerwanie uważam - to za koszmarną, pseudopoetycką i patetyczną głupotę. - Uśmiechnął się trochę koślawo, choć szczerze, ciepło; znów spoglądał na kuzynkę, mając nadzieję, że słowami doda jej sił. - Ale nawet ten patos kryje w sobie ziarno prawdy - opanujesz to zaklęcie, Neala, jesteś zdolna, potrzebujesz tylko ćwiczeń. Więc ćwicz. - Ćwicz tak długo, jak jesteś w stanie, tak długo, jak nie plątają ci się słowa, a zmęczona dłoń wciąż potrafi poprawnie trzymać różdżkę - on trenował właśnie w ten sposób, odzierał się z sił, sam skradał sobie oddech. Ale widział tego efekty; teraz zdawał sobie sprawę z własnych zdolności, wiedział o swojej potędze.\nUniósł jeszcze lekko dłonią brodę Neali, którą nieświadomie trzymała zbyt nisko (nie przeszkadzało to za bardzo w poprawnym rzuceniu zaklęcia, ale był przewrażliwiony na punkcie prawidłowej pojedynkowej postawy), a potem powrócił do urwanego tematu.\n- Patronusa buduje pozytywna energia, więc żeby rzucić go poprawnie, trzeba przepełnić się najszczęśliwszym wspomnieniem. Poczuć je wszystkimi zmysłami, urzeczywistnić, wyobrazić sobie, że znów tam jesteś - że znów wypełnia cię ta radość, bezbrzeżne szczęście. - A czy ty, Garrett, czy ty czułeś to wszystko, przepełniając się myślą nie o mlecznych kosmykach, nie o burzowych oczach, nie o ciepłych ustach jak wiatr smagających twój policzek, a o głosach przodków i założeniu Zakonu Feniksa? - Dopiero wtedy jesteś w stanie osiągnąć wiele. - Czy tym mianem powinien nazwać wyczarowywanie potężnego Patronusa - Patronusa, który jest w stanie wchłonąć nawet najczarniejszą magię? - Dopiero wtedy jesteś w stanie osiągnąć wszystko.\nTemat: Re: Salon 27.04.17 4:24\nUważnie patrzyłam na kuzyna Garretta, a gdy wypowiedział zdanie wspominając mamę nie poradziłam nic na to, że lekko zmarszczyłam brwi próbując zrozumieć czemu ją wspomina. Na pewno nie miał nic złego na myśli świadczyły o tym jego oczy i lekki uśmiech, a już po chwili kolejne słowa padające z jego ust. Nie poradziłam nic na to, że moje oczy rozszerzyły się w szczerym zdumieniu a policzki przyjęły czerwony odcień. Nie wstydu, dumy, zawsze dumy, zwłaszcza że mama, tata i Brendan byli moimi bohaterami a sam fakt, że ktoś mógł mnie do któregokolwiek z nich porównać było najwyższym odznaczeniem na mojej skali. Nie zależało mi na orderach, czy workach galeonów, raczej starałam się po prostu nie przynosić zawodu Brendanowi, który i tak zawsze martwił się podwójnie – za mnie i za siebie – jeśli nie potrójnie, jeśli wliczać w to i cały świat.\n-Tak myślisz, kuzynie? – naprawdę? Mam chęć dodać. I choć wierzę i ufam każdemu jego słowu to liczę jeszcze na ciche potwierdzenie, że się nie przesłyszałam. Och, takie piękne to słowa. Takie ładne. Mama rzeczywiście była mądra i jej mądrości – te które zdążyła mi powiedzieć, a ja zapamiętać zdążyłam – właśnie one kierują mną. A raczej ja staram się podążać wedle nich. Oczy pewnie szkliły mi się z podniecenia. A plecy samoistnie wyprostowały się znacząc młode ciało dumą. Byłam Weasley’em, od zawsze byłam z tego duma. Ale nic nie mogło napawać mnie dumą bardziej niż to, że ktoś rzeczywiście dostrzegał moje podobieństwo do matki. Uniosłam się kilka razy na piętach, jakby w tym geście ważąc to co chciałam zrobić, a zaraz potem już ściskałam kuzyna Garretta, nawet jeśli gdzieś po drodze wydostały się z jego ust słowa sprzeciwu. Nie długo – chwilę tylko, za mocno też nie – bo wyglądał na zmęczonego, choć ostatnio miałam wrażenie, że oni wszyscy są bezdennie zmęczeni.\n-Dziękuję. – powiedziałam cicho odsuwając się. Nie wiedziałam, czy był świadom ile miodu rozlał na moje serce tymi kilkoma zdaniami. Ale miałam nadzieję, że wie. Musiał wiedzieć. Był mądry i dobry, a jego spojrzenie, mimo że często smutne i przygaszone posiadało – tak samo jak Brendana – nieskończone pokłady troski.\nLubiłam to. W sensie nie tylko naukę, ale to jak traktowali mnie ludzie. Byłam jeszcze młoda, ale rzadko kiedy – zwłaszcza gdy czegoś mnie uczyli – traktowali mnie jak dziecko – no chyba że się jak takie zachowałam – sprawiali, że czułam się dobrze w ich towarzystwie. Byli moimi nauczycielami, ale jednocześnie przyjaciółmi i mimo, że kiedyś słyszałam że te dwie rzeczy nie mogą iść z sobą w parze, co rusz się przekonywałam jak bardzo się mylił.\nSłuchałam uważnie, jak zawsze zresztą. Czasem tylko zdarzało mi się lekko rozkojarzyć, gdy padło słowo bardzo melodyjne, które musiałam sobie w głowie zapisać żeby potem nad nim dłużej podumać. Ale dzisiaj nic mnie nie rozkojarzyło. A przynajmniej mocno starałam się, żeby tak było. Jak sam kuzyn mówił to trudne zaklęcie. Nie dziwiłam się, zwłaszcza gdy wymieniał jakie są jego zastosowania.\n-Co przedstawia twój patronus? – zapytałam szczerze zaciekawiona. Widziałam kiedyś patronusa Brena, tylko przez chwilkę, ale byłam pewna że przypomina psa gońziczego. Byłam ciekawa czy kuzyna Garretta też przedstawia psa. W sumie dziwiłabym się i nie, czy by go przypominał czy przedstawiał coś całkiem innego. Brendan i Garrett mili wiele cech wspólnych, ale też jednocześnie wiele różnych i trudno mi się było zdecydować czy bardziej do siebie podobni są, czy znów bardziej się różnią.\nRzuciłam zaklęcie na karnisze, które jedynie lekko drgnęły. Zmarszczyłam brwi – nie ze złości, bardziej z niezrozumienia, bowiem wydawało mi się, że wszystko zrobiłam poprawnie. Przytaknęłam w odpowiedzi głową na polecenie. Nie zamierzałam tak szybko odpuścić tym karniszom. Wysłuchałam słów płynąc z ust kuzyna i przez chwilę mierzyłam go spojrzeniem.\n-Wydaję mi się, kuzynie, że łatwiej się upada jeśli wiesz, że masz kogoś obok kto pomoże ci wstać. – odpowiadam mu ścieląc usta uśmiechem. Zaraz jednak wzrok przenoszę z niego na te wredne karnisze, co to trochę chcą a trochę nie chcą poddać się mojemu zaklęciu i za każdym razem jak sądzę że już na moją stronę je przeciągnęłam, to one rozmyślają się i znów na podłogę padają. Nim rzucam zaklęcie dłoń kuzyna unosi mi brodę. Przestępuję z nogi na nogę skupiając się. Wdech. Proste plecy. Wysoko broda. Ale zanim rzucam zaklęcie słyszę o tym co buduje patronus, zastanawiam się więc znów. – Myślę, myślę że wiem jakiego wspomnienia bym użyła. Wydaje mi się, że byłam wtedy najszczęśliwsza, ale nie umiem powiedzieć, czy aby na pewno bezbrzeżnie. – stwierdzam jeszcze przed rzuceniem zaklęcia. Biorę wdech i kontroluję swoją postawę zwracając twarz i spojrzenie na karnisze.\n-Reparo. – wypowiadam kolejny raz. Nie odpuszczę póki nie naprawię ich, choćby kuzyn miał wszystkie pączki z talerza zjeść a na dworze już ciemno by się zrobiło. Nawet noc bym całą została i z uporem próbowała je naprawić.\nTemat: Re: Salon 25.05.17 4:22\nPrzez chwilę po prostu patrzył na twarz Neali przybierającą barwę dorodnego buraka - nie mógł powstrzymać ciepłego uśmiechu błąkającego się ukradkiem po ustach i pokręcił lekko głową, jakby z niedowierzaniem, choć przecież doskonale rozumiał jej reakcję. Duma zdawała się przepełniać ją całą; błyskała w spojrzeniu i w tym rumieńcu czającym się w gąszczu złocistych piegów, w kącikach dziecięcych jeszcze ust ułożonych inaczej niż przed upływem paru sekund i w jej postawie - Neala zdawała się bowiem urosnąć w mgnieniu oka, jakby to zadowolenie wzniosło ją kilka cali nad ziemię.\nZasługiwała na każde słowo, które jej powiedział - była Weasleyem, wojowniczką, wspaniałą osobą, zdolną czarownicą, właścicielką serca z najszczerszego złota.\n- Oczywiście - zapewnił, może kryjąc w głosie nutę lekkiego żartu, bo teraz, gdy na chwilę zapomniał o targających nim demonach, niczego nie umiał czynić już w pełni poważnie - tęsknił za beztroską i gdy ta wyciągnęła w jego kierunku dłonie, chwycił je, by móc przetrzymać poczucie lekkości tak długo, jak tylko będzie mu to dane. Zanim mógł się obejrzeć, Neala była już blisko; nawet jeżeli zdobyłby się na protest, nie zdążyłby dać temu ujścia, gdy dziewczęce ręce zamknęły go w uścisku. Zaśmiał się krótko - głównie z zakłopotania, przez moment szukając ratunku w widoku przeciwległej ściany; wbił spojrzenie w jasność kremowej farby, a gdy ta nie podpowiedziała mu, jak w takiej sytuacji zachowują się cywilizowani ludzie, objął jednym ramieniem Nealę, czując się jakby... w domu. Czasem zapominał, jak wiele znaczy dla niego rodzina - bo choć ostatnimi czasy jego perypetie z najbliższymi jej członkami przypominały bardziej jazdę na kolejce górskiej (i to ten moment, w którym zaczarowany wagonik pędzi pionowo w dół, a czarodzieje zdzierają gardła, drąc się wniebogłosy), robił wszystko dla nich: a przynajmniej takie były jego priorytety, zanim... zanim świat runął i zwykły ratunek przestał wystarczać.\n- No już, bo się rozczulę - odparł żartobliwie na słowo podzięki, a nawet wtedy, gdy Neala odsuwała się już o krok, Garrett położył jej dłoń na ramieniu i schylił się nieco, by zniżyć się do jej wzrostu lekko wyrośniętego, domowego skrzata. - A jesteśmy wojownikami, pamiętasz? Takimi, którzy twardo stąpają po ziemi i za nic mają sentymenty - ciągnął, choć jego twarz i nawet tembr głosu mówiły coś zgoła innego: uśmiechał się ciepło, żartował. I nie poznawał siebie. Odkrywał kolejne maski - choć ta, prawdę mówiąc, dotychczas odpowiadała mu najbardziej.\nPozostawienie sfer emocjonalnych przyjął z niejaką ulgą; choć mówienie o uczuciach od zawsze traktował za rzecz potrzebną, która przychodziła mu bez problemu i naturalnie, ostatnio coraz częściej przyłapywał się na pozostawianiu emocji dla siebie: wojna rządziła się swoimi prawami i stawiała warunki, które musiał szanować; od dłuższego czasu zduszał w sobie wszystko to, czego nie mógł powiedzieć, bo ponad własny komfort cenił spokój i bezpieczeństwo najbliższych.\nKiedyś - tak dawno, że ledwo to już pamiętał; dziesięć lat z pozoru nie jest wiecznością, a jednak w tym czasie stało się wiele, zbyt wiele - zadane pytanie zbiłoby go z tropu. Wtedy nie lubił mówić o subtelnej formie patronusa i wstydził się jej, oglądając u nieco starszych kolegów rosłe niedźwiedzie, krwiożercze wilczury i drapieżne rysie. Za żałosne uznawał to, jak długo zajęła mu akceptacja własnej odmienności - ale przez całe życie grzmiał, gdy inni milczeli i stał prosto, gdy innym gięły się kolana; to była tylko kolejna próba charakteru.\n- Jaskółkę - odpowiedział krótko, bez cienia wstydu, który zapewne towarzyszyłby mu przed laty. - Może nie jest to szarżujący garboróg ani sokół pędzący po niebie... ale przy odpowiednim rozpędzie mogłaby nawet wydłubać komuś oko. - Powędrował spojrzeniem w kierunku, który wskazywała wyciągnięta różdżka Neali; nawet nie drgnął, gdy - stety lub nie - nie drgnął też karnisz. Potem ten podskoczył jeszcze żałośnie, jak zwierzyna łowna wydająca ostatni oddech, aż w końcu zamarł. Garrett zerknął ukradkiem na kuzynkę, nie mówiąc nawet słowa.\n- Mówisz o tym w kontekście karnisza czy mojego pseudofilozoficznego wywodu? - odparł z przekąsem, traktując młodą - czy tego chciała czy nie - jako równą sobie, wraz ze wszystkimi tego zaletami i wadami. Wychował się z młodszym rodzeństwem i długo wierzył, że w roli starszego brata był całkiem dobry; nawet jeśli upływ czasu zweryfikował jego zdolności do porozumiewania się z najbliższymi. - Chcesz się podzielić tym wspomnieniem, czy wolisz zachować to dla siebie? I wiesz, Neala, trudno zdefiniować szczęście i znaleźć jego granice. Niektórzy długo szukają w pamięci wspomnień, które mają prawdziwą moc, inni muszą dopiero je przeżyć - więc łakną emocji, piękna, czegoś, co ma dla nich znaczenie. Życie płynie, nigdy nie stoi w miejscu, nasze definicje szczęścia też ulegają zmianie. To, co daje ci siłę, jest osobiste, intymne, wyjątkowe. Twoje wspomnienie należy tylko do ciebie i tylko ty jesteś w stanie wydobyć z niego moc, która pozwoli ci wyczarować obrońcę. - A przynajmniej tak zdarzało mu się mówić młodocianym aurorom, którzy w trakcie kursu zmagali się z wyczarowaniem tego zaklęcia. Wierzył, że miał rację. - Dlatego też każdy patronus jest niezwykły - uosabia ciepło, radość, miłość, jednocześnie nas obnażając: bo kształt, który przybiera, znaczy dla nas wiele. Opowiada naszą historię. Określa nas w sposób, którego my, zwykli czarodzieje, nie jesteśmy nawet w stanie pojąć i zrozumieć. - Ile znaczył dla niego - czy tyle co kiedyś?\nNeala znów uniosła różdżkę i znów jej próba naprawienia karnisza zakończyła się klęską; przez chwilę Garrett nie wiedział, czy śmiać się, czy płakać, po czym zderzył się z emporą własnych myśli i postanowił podejść do tego... po ludzku.\n- Jak macie się z Brenem, wszystko w porządku? - zaczął spokojnie mówić, jakby nie zwracając uwagi na ciągłe klęski Neali - choć on by ich tak nie nazwał; póki nie zaprzestawała prób, wciąż walczyła. A to uznawał za najważniejsze. - Czasem magia jest kapryśna - wtrącił, opierając się o podpórkę na ramię kanapy i nie odwracając spojrzenia od kuzynki. - Może masz dużo na głowie. A może po prostu jest to zły dzień. - Powoli wyłamywał palce jednej z dłoni, jakby kontrolując stan swoich chrząstek. - Możesz dalej próbować. Mogę ci w tym pomóc. Albo możemy udowodnić, że jesteśmy więcej warci od naszej magii i spróbować to naprawić bez pomocy czarów. - Brzmiało to absurdalnie, był uzależniony od magii i nawet nie okłamywał się, że bez niej byłby coś wart; był pewien, że wszystkie umiejętności, które od zawsze w sobie pielęgnował, związał bezpośrednio z magiczną walką - niekiedy wierzył też, że jego wartość zamykała się w sile zaklęć, które rzucał. Ale dopóki mógł przysłużyć się sprawie, nie miało to znaczenia - chciał pomóc, nie łaknął potęgi. - To jak?\nTemat: Re: Salon 06.06.17 6:14\nPodobno czerwień zalewała nas tak samo – w sensie mnie i Brena – najpierw wchodziła na szyję, by potem zajmować policzki. Czułam je. W sensie policzki, czerwień ciężko było czuć, ale w jakiś sposób nie przeszkadzało mi to w żadnym stopniu. Kuzyn Garrett miał w sobie coś znajomego, był znajomy. Właściwie znałam go od zawsze, czy to raczej od znał mnie od samego początku. A potwierdzenie padające z jego ust warte było więcej niż skrytki pełne złota w banku. Bo słowa przecież miały większą moc i wagę niż jakikolwiek inny skarb który można było znaleźć na tym świecie. I właściwie też dlatego czytałam, na razie trochę, bo nie liczę podręczników. Ale mnogość słów które stworzone zostały po to, by lepiej świat określić była zachwycająca. Tak samo jak fakt, że wszystkich ich jeszcze nie znałam i mogłam odkrywać każde nieznane mi i słyszeć je po raz pierwszy.\nBez skrępowania objęłam kuzyna, choć wyczułam pod dłońmi spięcie na plecach powodowane moim dotykiem. Brendan robił to samo. W sensie spinał się trochę, jakby zaskoczony tak zwyczajnym gestem. A potem – też tak samo – jakby sobie uświadamiał nagle, że to najzwyczajniejsza rzecz na świecie jest i obejmował lekko ramieniem; nie za mocno, jakby bojąc się coś mi dotykiem zrobić.\nAle to starczało, bo to było dużo. A nawet więcej – a oni nigdy nie dawali mi mniej, zresztą jak wszyscy których miałam wokół siebie. To znów rozpalało uczucie w środku, ciepłe takie i dobre, szczęśliwe, ale i do działania skłaniało, żeby tę dobroć którą dostaję jakoś zwrócić.\nOdsunęłam się od Garretta gdy wypowiedział kolejne słowa śmiejąc się krótko. Na chwilę brwi mi się zmarszczyły gdy próbowałam sobie przypomnieć, czy widziałam go kiedyś rozczulonego, ale odrzuciłam rozważania, gdy pochylił się nad moją osobą.\n- Wojownikami… - pokiwałam ochoczo głową zaraz marszcząc nos – Jednak… nie uważasz, żeśmy z samych sentymentów złożeni? – zmierzyłam spojrzeniem jego twarz. Lubiłam gdy się uśmiechał; zmarszczki tańczyły wokół jego oczu wygładzając rysy twarzy. A dziś nawet i oczy jego śmiały się razem z ustami, co cieszyło mnie niezmiernie.\nByli zdolnymi czarodziejami – zarówno Brendan jak i Garrett – i możliwość bycia ich siostrą ( kuzyna Garretta taką z innych rodziców) napawała mnie dumą. Ale też trochę budziła zwątpienie w niewielkim ciele. Chciałam im dorównać, nie zawieść ich – i oczywiście jak na złość przegrywałam w walce z karniszem. Ale to nic też bo przy okazji dowiedziałam się trochę o patronusie. Znaczy więcej niż wcześniej wiedziałam. A gdy kuzyn wyjawił mi jaki kształt ma jego obrońca aż sapnęłam cicho mówiąc oh.\n- I ostrzega przed nadchodzącym deszczem. – czytałam kiedyś o tym. Że jaskółki latają nisko gdy na deszcz się zbiera. Ale też nie dlatego że po prostu tak. Czy dlatego że go czują – ten deszcz oczywiście. Tylko dlatego że powietrze się robi gęstsze jakby i małe owady do góry wzlecieć nie mogą. A jaskółki je lubią – owady oczywiście – więc i one niżej latają. Ale zmierzam do tego, że może i nie czują w skrzydłach że burza idzie, ale ich lot na niskich pułapach o tym innych informuje pozwalając, by w porę się przed deszczem skłonili. Zmierzyłam uważnie kuzyna. Tak, jaskółka idealnie do niego pasowała. – W kontekście obu, jak sądzę. – odpowiadam na kolejne z pytań unosząc lekko kącik ust ku górze. Słuchałam słów kuzyna uważnie, jak zawsze zresztą, przez chwilę zastanawiając się nad nimi w międzyczasie ponownie stając do walki z karniszem. Na próżno, wredny zawziął się po całości. Westchnęłam lekko na chwilę opuszczając różdżkę. Uniosłam dłoń drapiąc się za uchem. - Oh… Mam dużo szczęśliwych wspomnień, kuzynie. Chociaż czasem zdaje mi się, że inni myślą że nie mogę ich mieć bo straciłam wiele. Ale… myślałam kiedyś nad tym. Wydaje mi się, że mama z tatą byliby mocno zawiedzeni - zasmuceni nawet - faktem, że mając okazję do szczęścia i radości świadomie wybieram smutek. Dlatego postanowiłam radość odczuwać podwójnie, a w smutku poszukiwać nauki i siły. – uśmiecham się do niego wzruszając leciutko bezradnie ramionami, jakby taka była kolej rzeczy i nic więcej do zrobienia nie pozostawało. – To wspomnienie o którym myślę… Nie wszystko w nim jest dokładne i klarowane, ale też w jakiś sposób nie musi być. – przenoszę spojrzenie z lustrowanego przed chwilą sufitu na twarz Garretta – To chyba czas świąt. – mówię niepewnie, przymykam powieki. – cały dom pachnie jabłkami i cynamonem, ogień trzaska w kominku i ogrzewa komnatę, mama siedzi w fotelu a radio sobie spokojnie gra – nie wiem co to za utwór, ale melodie pamiętam do dziś. A ja i Bren próbujemy tańczyć, śmiejemy się co chwile, bo Bren nogi dwie lewe ma i depcze mnie co chwilę. Ale jakoś nie przeszkadza mi to, bo to wszystko – zapach, dźwięk każdy nierówny podryg wzbudza gdzieś pod żołądkiem takie ciepło trudne do określenia. – kończę otwierając oczy i natrafiając na spojrzenie mocno podobne do mojego brata.\nKolejne pytania sprawia że przekrzywiam lekko głowę w prawo jakby próbując zrozumieć sens pytania. Czy wszystko w porządku? To chyba zależało o co pyta, czy ogólnie, czy szczególnie. Bo ogólnie to powiedziałabym, że tak. Ale szczególnie to brakuje Brendanowi tych spodni ukochanych które przypadkiem do stanu nieużywalności doprowadziłam.\nDopiero kolejne słowa dają mi trochę jasności co do tego czemu o to pyta. Gdy milknie i ja milczę jeszcze chwilę a potem posyłam mu uśmiech.\n-Garry, chodzisz codziennie do pracy, prawda? – wypowiadam pytanie spokojnie, pozwalam żeby zawisło między nami ale kontynuuje zanim zdąży mi odpowiedzieć. – Czy zły dzień, albo za dużo na głowie gwarantowało ci dzień wolny? A może zadania dostawałeś łatwiejsze? – wiedziałam że nie. Od obowiązków, czy nawet od życia nie dostawało się dnia wolnego – choć byłam pewna że nawet kuzyn Garrett czy Brendan raz na jakiś czas chętnie by taki wzięli. Nie chciałam taryfy ulgowej i nigdy jej nie dostawałam. Ceniłam troskę, ale wiedziałam też że Brendan miał rację gdy mówił mi, że trzeba być gotowym zawsze i na wszystko. Posłałam jeszcze jeden uśmiech, a potem zwróciłam się ponownie w kierunku karniszy. Skupiłam się na postawie; wciągnęłam powietrze, wyprostowałam plecy.\n- Reparo. – zarządziłam raz jeszcze po raz kolejny wykonując ruch różdżką. Kiedyś musi mi się udać. A do tego czasu będę po prostu próbować raz za razem.\nTemat: Re: Salon 23.06.17 4:16\nNa słowa Neali zmarszczył żartobliwie brwi - nieznacznie zmarszczył się też jego nos, co w inny niż zwykle sposób ułożyło nieodgadnione konstelacje złocistych piegów. Zazwyczaj na jego twarzy wielki wóz zaczynał się gdzieś pod lewym okiem i kończył na lekko garbatej chrząstce nie raz złamanego nosa - a teraz gdzieś przepadł, by znów powrócić, gdy w mimice Garretta zagościł teatralnie wyolbrzymiony wyraz kapitulacji.\n- Może masz rację - odparł w końcu, jakby celowo zwlekając z tymi słowami i szukając sprytnej riposty. A gdy ta sama nie znalazła drogi na jego język, przez chwilę poczuł się dziwnie - nie miał w zwyczaju przegrywać słownych potyczek. - Sentymentalni wojownicy. Wojownicy sentymentów. Nie, jednak brzmi to jakoś... - zawahał się, na chwilę opierając się obiema dłońmi o oparcie fotela - mało heroicznie. Na dźwięk tych słów nasi wrogowie nie uciekliby w popłochu. Nie wolałabyś wzbudzać strachu i szacunku samym swoim imieniem? - Znów się droczył, jednocześnie badając ją lekkimi, życzliwymi słowami - oprócz lekcji zaklęć mimowolnie zmuszał ją do zrozumienia siebie, poruszania wartości, które mieli we krwi: płynęły w niej nie tylko duma i bezbrzeżna buta, którą tak często zarzucano Weasleyom.\nNigdy nie uznawał tego za złą cechę - zrównywał ją z odwagą, ze skłonnością do poświęceń, którą zawsze podpatrywał u swojego ojca; a on był mu wzorem tak długo, aż Garrett nauczył się, że jedyny autorytet, na którym powinien polegać, to on sam. Inni zaskakująco często wykazywali skłonności do rozsiewania rozczarowań, znikania z jego życia bądź ginięcia właśnie w tej chwili, gdy potrzebował ich najbardziej - wkrótce zrozumiał, że jedyne, czego mógł być w życiu pewien, to śmierć.\nAle to nie była lekcja na dziś - jakkolwiek silnie wierzył w rozsądek i dojrzałość Neali, wciąż była wyłącznie dzieckiem. Dzieckiem, któremu i tak odebrano czas błogiej beztroski; nie zamierzał odzierać jej z naiwności dzieciństwa jeszcze mocniej.\nNa wspomnienie o deszczu parsknął cicho i skrzyżował na piersi ręce, nieznacznie odchylając się w tył. Na jego ustach błąkało się rozbawienie, a w oczach - niedowierzanie.\n- Jasne - rzucił lekko; powoli i ledwo zauważalnie kręcił głową - wszystkie dylematy wojennego życia znów czmychały w cień, gdy oddychał w pełni, przypominając sobie, dla jakich chwil warto żyć. - Gdybym urodził się jasnowidzem, z pewnością zająłbym się meteorologią. Niestety, poskąpiono mi tego daru. Jestem tylko marnym aurorem, nie wykorzystuję pełnego potencjału mojego Patronusa - ciągnął, fabrykując w głosie dogłębną powagę - a choć ton rzeczywiście mógł wskazywać na to, że mówił serio, w jego oczach błyskały żart i beztroska.\nDziwnie było nie krztusić się każdym oddechem i niewypowiedzianym słowem.\nDopiero z czasem, gdy wsłuchał się uważnie w słowa Neali - i znów nie mógł zrozumieć, jak to możliwe, że skrywała w sobie taką mądrość - niespiesznie rozplótł ręce, by zaraz ułożyć dłonie na oparciu pobliskiego fotela. Spoglądał na nią uważnie, z początku z pełną powagą, ale w końcu pozwolił sobie na drgnięcie kącika ust; Neala zawsze kojarzyła mu się z iskierką, ciepłym płomykiem, lecz dziś zasłużyła na miano prawdziwego słońca.\n- Tak, jestem pewien, że to odpowiednie wspomnienie - powiedział i mógłby stwierdzić to samo, nawet nie słuchając słów wypowiadanych przez kuzynkę - starczyła analiza jej gestów, spojrzenie na twarz jaśniejącą mocniej niż przed chwilą, na półuśmiech wykrzywiający wargi i luźno spuszczone dłonie; Neala, zatracając się we wspomnieniu, musiała czuć się silniejsza. W końcu to właśnie kolekcje myśli i obrazów z przeszłości czynią nas tym, kim jesteśmy naprawdę - teraz Neala była tym pięknym dniem, zapachem jabłek z cynamonem, rytmem muzyki i ciepłym śmiechem wypełniającym pomieszczenie.\nSłysząc pytanie, poczuł się zbity z tropu - nie przygotował sobie wymówki, jego umysł zaczął błądzić w poszukiwaniu deski ratunku, ale wszystkie pomysły, na które wpadł, zasługiwały na miano idiotycznych. Chciał westchnąć.\n- To konkurs pytań bez odpowiedzi? - odbił piłeczkę, pokątnie siadając na ramieniu fotela. Zanotował to, że Neala nie wspomniała nic o Brenie - i mimowolnie uznał to za zły znak. Jednocześnie wciąż szukał wymówek - a gdy nie wpadł na żadną, zdecydował się powiedzieć prawdę. Pokrętnie. - Uziemiła mnie kontuzja - podcięte żyły, tragiczny stan psychiczny, brak połowy palca, kompletne zmarnowanie, wycieńczenie i atak choroby - ale tego nie powiedział na głos - więc szef, kręcąc nosem, przełożył moje najbliższe patrole na przyszły tydzień. - Rogers trochę bardziej niż kręcił nosem. To też pominął. - Na parę dni zostałem typowym urzędnikiem. Tonę tylko w raportach i dokumentach przez osiem godzin dziennie. Straszne życie. Nigdy nie zostawaj urzędnikiem, Neala. Nigdy. - Niby żartował, ale ten tryb życia rzeczywiście uznawał za okropny - nienawidził tkwić w miejscu, egzystować bez celu, bez emocji, zdawać się na innych. Paradoksalnie czuł się wolny dopiero wtedy, gdy planował akcję, narażając swoje zdrowie i życie na co najmniej siedem różnych sposobów.\nA obserwując efekt ostatecznego zaklęcia Neali, w oniemieniu uniósł brwi - nie spodziewał się, że po paśmie porażek dziewczyna zdoła ułożyć naprawiony karnisz i firanki lepiej, niż kiedykolwiek wcześniej powiesił je w salonie.\n- Nie wiedziałem, że moje przemowy motywacyjne mają taką moc - rzucił, przechylając lekko głowę - jakby krytycznym okiem oceniał dzieło sztuki. A potem szybko przerzucił spojrzenie na Nealę. - Nigdy nie myślałaś o tym, żeby zająć się tym profesjonalnie? - Wieszanie firanek wciąż było bezpieczniejsze od biegania za czarnoksiężnikami - Garrett bał się, że mała kuzynka, mając takie wzory wśród najbliższych, zdecyduje się podążyć śladami jego i Brena. Wcale nie sądził, że mogłaby się do tego nie nadawać; obawiał się jedynie, że goniłaby tym samym za marzeniem, które wcale nie należało do niej. Że chciałaby tylko spełnić oczekiwania innych. Mając za przykład swoją siostrę, wiedział, jak bardzo potrafi to zniszczyć człowieka.\nTemat: Re: Salon 29.07.17 20:00\nMieszkanie kuzyna w ciągu tego czasu, który przebywałam w Londynie, zdołałam poznać już dość dokładnie. A i samego kuzyna Garretta lepiej mi przyszło poznać – głównie właśnie przez te lekcje, na które to do niego chodziłam. I lubiłam je, choć czasem nie było łatwo, a zaklęcia nie szły tak dobrze jak powinny. Znaczy, niby mówili mi, że na początku nie wszystko idzie, że później też może nie pójść, ale ja wiedziałam, że trzeba się uczyć i ćwiczyć żeby dobrze umieć. Nie miałam jednego wzoru, autorytetu do naśladowania, a całą grupę ludzi którzy byli warci worki galeonów. Słuchałam jego odpowiedzi, w podobnym geście marszcząc brwi i zastanawiając się nad odpowiedzią.\n- Wolałabym, żeby ludzie darzyli mnie szacunkiem nie dlatego, że się mnie boją, a dlatego że moje czyny na owy szacunek zasługują. – powiedziałam, odganiając zmarszczenie z twarzy, spojrzenie zawieszając na kuzynie. Głos posiadał znamiona lekkiego zamyślenia, jakby nadal zastanawiania się nad odpowiedzią. - Strachu nie chciałabym budzić wcale… - zadecydowałam w końcu, tylko na chwilę zatrzymując słowa, które zaraz popłynęły dalej - …a jeśli już bym miała, to tylko i włącznie po to by moje imię wlewało niepokój w serca tych, którzy starają się, bądź staraliby się skrzywdzić tych, którzy bliscy mi są i tych, którzy sami nie są w stanie o siebie zadbać. – zakończyłam, a przynajmniej na początku tak mi się zdawało, bo zaraz jedna kwestia wzięła i mnie naszła i chciałam ją na głos wypowiedzieć. – Trochę tego nie rozumiem, kuzynie. Słabszym należy pomagać, a inność kogoś doceniać i akceptować – a nawet czerpać z niej, bo można się wiele dowiedzieć i nauczyć. – zmarszczyłam znów brwi zastanawiając się nad tym, jakby najlepiej w słowa ująć myśli. – Dlaczego więc to właśnie ci najmniejsi są atakowani przez tych którzy uważają się za silniejszych i lepszych. – zmarszczki znow zniknęły, gdy oczy rozszerzyły się, gdy sama sobie odpowiedziałam na to pytanie. – Właśnie dlatego. – dodałam jeszcze, ale temat nurtował mnie odrobinę bardziej. – Szlachta, powinna być szlachetna, czyż nie? A samo szlachectwo właśnie ze schlachetności i szlacheckiego zachowania się brać winno. A przez ten rok, który byłam w Hogwarcie zobaczyłam dużo nieszlachetnych zachowań u osób, które za szlachetne właśnie się uważają widziałam. – westchnęłam lekko. Nie rozumiałam wszystkiego, ale rozmowy z kuzynem i Brenem i właściwie każdym dorosłym pomagały mi zrozumieć wiele spraw. I pokazać coś, jeśli się myliłam. Bo robiłam to czasem, bo nie wszystko jeszcze wiedzieć mi przyszło.\n- Nie wierzę w to co mówisz, Garry. Pewnie ten niepozorny ptaszek zdołał ocalić już wiele osób. – odpowiedziałam mu wskazując nań palcem. Byłam tego pewna. Tak samo jak tego, ze i Brendan już pomógł ludziom. Bo, tak właśnie mi się zdawało, że my właśnie do tego się rodziliśmy – by pomagać, na każdy z możliwych sposób. Żaden nie był zły o ile niósł tą pomoc, o ile skupiał się na słabszych, a nie tylko na czubku własnego nosa i nie wzgardzał ludźmi którzy pomocy potrzebowali. Trochę nie mogłam pojąć czemu kuzyneczka Lyra tak szybko się ożeniła(przecież chłopcy byli nierozważni i głupi), ale Brendan mówił, że prawo do obrania własnej ścieżki miała. Ale jej imię rzadko padało, a ja też nie pytałam, bo temat niewygodny się zdawał.\nKlasnęłam uradowana kilka razy w dłonie, gdy kuzyn przyznał, ze dobre wspomnienie zostało przeze mnie wybrane. Miałam nadzieję, że takie uda mi się wybrać. Ale też na początku się przestraszyłam, że nie uda mi się zdecydować na jedno – bo przecież tyle dobrych miałam we wspomnieniach. A potem wysłuchałam tego co mówił, o papierach i zaśmiałam się serdecznie na ostatnie zdanie, choć wiedziałam, że mówił też na poważnie trochę.\n- Miejsce za biurkiem nie jest dla mnie. – zapewniam go spokojnie, przecierając oczy. – I wieszanie karniszy, też dla mnie raczej nie jest. – tłumaczę mu dalej, choć pewnie i sam on wie to już. Byliśmy z jednej krwi, monotonia miała realne szanse pozbawienia nas życia( jestem prawie pewna, że to naprawdę mogłoby się stać) – Chcę pomagać, Garry. – mówię w końcu spoglądając na niego poważnie. – Jeszcze nie wiem, jakie zajęcie będzie dla mnie odpowiednie najmocniej, ale wiem, że by moja dusza spokojnie mogła kłaść się do snu muszę wyciągać rękę do innych, zwłaszcza tych słabszych. Choć na razie sama jeszcze słaba jestem. To trochę upierdliwe jest. – przyznaję na koniec lekko wzdychając. Trochę wiem, co się dzieje, bo Brendan nie raz Proroka zostawi to przeczytać mogę. Zresztą on sam mi mówi i nie tylko on. Wiem, ze nie dzieje się dobrze. Nie wiem jak bardzo, ale wiedzę po oczach moich bliskich, że bardziej niż powinno.\n- To mogę spróbować patornusa rzucić? – pytam, bo nie wiem, czy już nie zmęczył się moją obecnością i przez te karnisze to czasu już trochę zleciało i może na inny dzień to przełożymy. Nie gniewałabym się za to wcale, ale chętnie bym spróbowała tego patronusa choć raz rzucić.\nMorsmordre :: Nieaktywni :: Posiadłości :: St. Martin's Lane 45/3


Oświetlenie – czym warto się dziś w pierwszej kolejności kierować, jeśli pragnie się wybrać najlepszy dla siebie produkt? - dobre-kinkiety.pl\nOświetlenie ma dzisiaj dla każdej osoby bardzo duże znaczenie. Czemu? Głównie przez wzgląd na fakt, że sztuczne światło pozwala na łatwe funkcjonowanie nawet po zachodzie słońca.\nPrzed wynalezieniem żarówki człowiek był uzależniony od zwyczajnego rytmu przyrody – szedł spać wraz z nastaniem zmierzchu, a wstawał ze świtem. Dziś jednak można pracować w nocy, toteż nie można się dziwić, że różnego rodzaju produkty oświetleniowe cechują się dużą popularnością. Jak je dziś wybierać, aby uzyskać pewność, że podejmuje się zadowalającą decyzję?\nCo najważniejsze należy zacząć od określenia własnych wymagań. Innymi kryteriami trzeba się kierować, jeżeli chce się kupić lampki nocne dla dziewczynek , a innymi, gdy szuka się latarki na wyjazd survivalowy. Lampki nocne powinny być przystosowane do wystroju pokoju dziecięcego. W dodatku, w sklepach można znaleźć faktycznie zróżnicowany wybór lampek wykorzystujących postacie z lubianych kreskówek. W takiej sytuacji na zakup warto zabrać dziecko, żeby ono również miało wpływ na sposób, w który jest dekorowany jego pokój. Osoby, jakim zależy przede wszystkim na bezpieczeństwie na terenie własnego ogrodu, mogą zdecydować się na lampy najazdowe , jakie jak już sama nazwa sugeruje, pomagają po zmroku bez problemu trafić do garażu. Nie trzeba zapalać innego źródła światła. Dla kierowców jest to rzeczywiście duże uproszczenie. Trzeba przyznać, że oświetlenie nowoczesne potrafi zaskoczyć, a można się spodziewać, że na rynku w przyszłości będzie się pojawiało jeszcze więcej ciekawych produktów.\nOświetlenie zewnętrzne to poza tym różnego rodzaju lampki zakładane w ogrodzie, z jakich dużym zainteresowaniem wyróżniają się przede wszystkim lampki solarne, opierające się na energii słońca. Koszt ich zastosowania jest dzięki temu bardzo niski, a lampki dobrze oświetlają ogród.\nWarto podkreślić, że oświetlenie pełni obecnie funkcję nie tylko stricte praktyczne, ale przede wszystkim, może stać również oryginalną ozdobą. Reasumując, kupując produkty oświetleniowe, trzeba zachować ostrożność i porównać dostępne na rynku opcje.\nThis entry was tagged lampki, lampy, piec, światło. Bookmark the permalink.


Łapacze snów (3) – wolni od nudy\nJak mam wziąć się za coś innego skoro tam witraże niedokończone leżą… Nie jestem w stanie myśleć o niczym innym. Jakaś mała obsesja?\nElementy pocięłam. Przed ich oklejeniem należy je umyć i starannie wytrzeć. Jedno i drugie jest konieczne, aby taśma do szkła zechciała się łaskawie przykleić. To etap p dziwo pracochłonny jak inne, ale bezpieczny (jeśli interesowałoby Was BHP). Tak bezpieczny jak zmywanie i wycieranie naczyń. Oczywiści są zdolni, którym uda się pociąć i przy myciu talerzy;)\nGdy już nasze elementy są suche (albo czekamy, aż same obeschną, albo je wycieramy) możemy przystąpić do wyboru taśmy. Do dyspozycji mamy trzy kolory: naturalny, czyli miedziany, srebrny i czarny. Dwa ostatnie są malowane. Możemy też wybierać spośród różnych szerokości taśmy. Ja pracuję najczęściej na taśmie o szerokości 5,56cm.\nWybór koloru zależy od koloru szkła oraz od tego, czy po zlutowaniu zechcemy użyć patyny. Jeśli jej nie użyjemy, to lut będzie srebrny i taki kolor taśmy można wybrać. Jeśli szkło ma ciepłe barwy, to niezależnie od patynowania można użyć taśmy o spodzie naturalnym. W przypadku szkła, które nie jest przezroczyste wybór koloru spodu nie ma znaczenia. No może nie tak do końca – zdecydowanie trudniej podklejać taśmą w kolorze czarnym ciemne elementy, bo nie widać ile taśmy zostało po bokach. A taśma powinna zostać w miarę równomiernie rozłożona po obu stronach. Klejenie zaczynam od narożnika, ale wychodząc trochę na wcześniejszą ściankę i kończę na narożniku od którego zaczynałam robiąc małą zakładkę.\nCzy coś może nie wyjść?\nJeśli szkło będzie brudne, to taśma nie będzie chciała się trzymać.\nJeśli szkło nie zostało dokładnie oszlifowane, pozostały odpryski, to taśma może się rwać, albo nie najlepiej przylegać.\nCzy łatwiej okleja się małe, czy duże elementy? Proste, czy obłe?\nMałe są koszmarne w oklejaniu, podobnie jak wąskie. Z kolei przy bardzo dużych ciężko utrzymać równą odległość taśmy. Zdecydowanie mniej czasu zajmuje oklejanie większych elementów.\nProblem pojawia się przy oklejaniu elementów z bokami „wklęsłymi”. O ile w przypadku „wypukłych” tworzą się małe „zakładki”, o tyle w przypadku „wklęsłych” trzeba uważać, aby taśma podczas oklejania nie popękała.\nNo cóż, albo trzeba zerwać i nałożyć nową taśmę, albo nakleić nowy kawałek taśmy na poprzednią.\nA kiedy element jest oklejony pozostaje dokładne wygładzenie. Bardzo dokładne, bo to zadecyduje o wytrzymałości lutu. Jeśli pod taśmą zostanie wolne miejsce to lut pod nią wejdzie odrywając brzeg. Do wygładzenia używam bardzo skomplikowanego urządzenia jakim jest gładzik.\nOklejam ręcznie, ale można do tego wykorzystać specjalne oklejarki (może Mikołaj mi taką pod choinką zostawi?;) )\nElementy do obu witraży zostały oklejone, także to co ma się z nich zwieszać. O szczegółach napiszę kolejnym razem. Nie wdając się w szczegóły: nie było łatwo… Zdecydowanie łatwiej byłoby wpierw stworzyć projekt;)\nA na koniec mały remanent:\nWitraż „koci” waży obecnie 213g zaś „kwiatowy” 288g.\nNa pierwszy zużyłam na blisko 430cm taśmy, na drugi ciut więcej bo 470cm. Jeśli chodzi o same „łapacze”, to mimo takiej samej powierzchni „koci” pochłonął zdecydowanie więcej taśmy ze względu na ilość elementów z których się składa, za to „kwiatowy” okazał się cięższy.\nJeszcze lutowanie, mycie i witraże będą mogły trafić do właściwych rąk.\nszklany łapacz snów, szkło, witraż, witraże, łapacz snów, łapacz snów ze szkła


Niania Rypin, koszt opiekunki do dzieci i najlepsze oferty – nianiadozaufania.pl\nRypin – szukasz opiekunki do dziecka? Poszukujesz kogoś odpowiedzialnego i godnego zaufania, ale nie wiesz, gdzie zwrócić się po wskazówki? Dzięki nam możesz znaleźć nie tylko zaufaną nianię, ale również poznasz aktualne oferty i ceny za etat. Rypin wiąże się z nieco innymi cenami niż pozostałe miasta, warto być tego świadomym. Jeżeli szukasz pracy jako niania, ten artykuł również jest dla Ciebie!\nOpiekunka do dziecka, Rypin\nRypin to duże miasto, dlatego ogłoszenia dla opiekunek najlepiej jest wystawiać z określeniem dzielnicy, w jakiej miałaby pracować niania. Opiekunka do dziecka może dojeżdżać do domu na konkretne godziny, by odprowadzać i odbierać malucha z przedszkola lub żłobka, cały tydzień, lub w określone dni. Takie oferty są najczęstsze, chociaż zdarzają się również oferty proponujące zakwaterowanie. Ten typ w Polsce jest mniej popularny, bardziej typowy w opiece nad osobami starszymi, niż dziećmi.\nStale pojawiające się nowe oferty pracy w mieście Rypin, są zwykle na pół etatu lub dorywczo. Proponowana przez rodziców stawka wynosi przeciętnie od 20 do 30 zł za godzinę pracy. Oferty na pełny etat proponowane są w przypadku małych dzieci, na przykład, gdy rodzice nie decydują się oddawać malucha do żłobka. Niania do dziecka, które ma 4 latka lub więcej, najczęściej podejmuje ofertę pracy dorywczo.\nJeśli liczysz na idealną ofertę ze strony niani, z pewnością pomoże Ci reklama. Możesz wywiesić darmowe ogłoszenie na wielu stronach internetowych, a z pewnością wkrótce ktoś odpowie na Twoje ogłoszenie. Reklama nie jest obca również opiekunkom, które chętnie udostępniają swoje referencje i zakładają profile mówiące o doświadczeniu i wykształceniu. Dzięki temu masz dokładnie przedstawioną ofertę każdej osoby oraz preferowane miejsce pracy: może to być cała Rypin lub konkretna dzielnica.\nPraca – niania Rypin, wymagane kwalifikacje\nMasz czas i kwalifikacje, możesz liczyć również na konkretne zarobki. Rypin ma bardzo zróżnicowane warunki pracy. Najczęściej są to propozycje pracy na pełny etat, a w zakres obowiązków wchodzi także pomoc domowa. Wraz ze wzrostem świadomości społeczeństwa wzrosły również wymagania w związku z opieką nad dziećmi. Z tego względu współczesna niania/opiekunka musi mieć wyższe wykształcenie, oczywiście w kierunku pedagogiki. Oczywiście nie oznacza to, że osoby bez wyższego wykształcenia nie znajdą pracy. Rypin pełna jest ofert od niań, które nie posiadają wyższego wykształcenia, a z powodzeniem pracują jako opiekunki. Z wykształceniem średnim lub podstawowym masz jednak niewielkie szanse na wyższe zarobki w mieście Rypin. Coraz częściej rodzice wymagają nie tylko pilnowania dziecka przez określoną ilość dni, ale również organizowania mu czasu w sposób kreatywny. Masz większe szanse na znalezienie pracy, jeśli:\nZakres pracy obejmuje każdą dzielnicę w mieście Rypin.\nIm więcej zaangażowania i umiejętności wymaga dane stanowisko pracy, niania ma szansę na lepsze zarobki. Takie realia ma nie tylko Rypin, ale również inne polskie miasta. Warto odbywać kursy przygotowujące do pracy z dziećmi niepełnosprawnymi lub z trudnościami, ponieważ bardzo często właśnie takie ogłoszenia pojawiają się na rynku ofert pracy. Opiekunka, oprócz zwykłego dbania o dziecko, musi wtedy pomagać maluchom w nauce lub rehabilitacji, co wymaga zaangażowania, ale pozwala również zbudować fantastyczną relację z dzieckiem. Dodatkowo praca sprawia satysfakcję, rozwija i gwarantuje zarobki, które wystarczą na utrzymanie. Ofert pracy na pół etatu również nie brakuje i na pewno jest to praca znacznie lżejsza, niż pełnoetatowa opieka, jednak oferty tego typu stanowią jedynie pracę dorywczą, z której ciężko się utrzymać. Zwłaszcza w tak drogim mieście, jakim jest Rypin.\nOpiekunka, Rypin: ile kosztuje niania do dziecka?\nRypin: poszukujące pracy nianie wyceniają swoje usługi w bardzo szerokim przedziale. Kwota za godzinę pracy zaczyna się od 15 zł i sięga do nawet 30 zł na rękę. Zwykle potencjalne nianie są bardzo dyspozycyjne i zgłaszają gotowość pracy zarówno na pełny etat, jak i pół etatu. W praktyce musimy liczyć się z tym, że pensja za godzinę na pewno będzie wyższa, jeśli zdecydujemy się zatrudnić opiekunkę na pół etatu. Opiekunka będzie kosztowała nas mniej, jeśli nie będzie miała wykształcenia kierunkowego. Cena wzrasta również wraz z doświadczeniem w pracy. Rypin ma bardzo dużo ofert zarówno osób poszukujących niani, jak i opiekunek poszukujących zatrudnienia. Z racji na tak dużą popularność niań na etat, Rypin posiada różne serwisy internetowe, które ułatwiają znalezienie korzystnej oferty opiekunkom i rodzicom dzieci, którym potrzebna jest niania. Z portali jasno wynika, że niania z kwalifikacjami, na pełny etat lub na pół etatu, będzie sporo kosztowała. Dla przykładu niania pracująca przez 30 godzin w miesiącu, deklaruje stawkę około 40 zł za godzinę, co daje blisko 1200 zł. Gdyby potrzebować opiekunki na pełny etat, chociażby zbliżony do standardowych godzin pracy, niania będzie kosztowała nas blisko 5 tysięcy złotych miesięcznie. Niania/opiekunka ma niższą stawkę, jeśli praca odbywa się w godzinach porannych i popołudniowych.\nOpiekunka do dzieci bardzo często jest poszukiwana przez rodziców, którzy ze względu na zobowiązania zawodowe nie mogą poświęcić swoim pociechom wystarczająco dużo czasu. Stąd stale pojawiające się oferty pracy. Rypin to jedno z miast, które może się pochwalić stale uzupełnianą ofertą. Bardzo dużo ofert można znaleźć w okolicy Rypin-Śródmieście. Dobry dojazd jest jedną z zalet każdego rodzaju pracy. Oto oferty Rypin-Śródmieście i nie tylko:\nRypin: Poszukuję opiekunki do 2 latka. Zakres pracy obejmuje spacery i kreatywne spędzanie czasu. Osoba musi być energiczna, z podejściem do dzieci. Praca na weekendy opiewająca na kwotę do 25 zł za godzinę.\nRypin-Targówek: Pomoc domowa i opiekunka. Pełny etat, warunek to wiek powyżej 66 lat. Nasze doświadczenie powinno wynosić ponad dwa lata. Proponowana stawka wynosi 25 zł za godzinę.\nRypin- Ursynów: Praca, niania dla córki. Nasze doświadczenie musi wynosić powyżej 5 lat, a preferowany wiek to powyżej 55 lat. Jedna z bardziej atrakcyjnych ofert pracy, ponieważ stawka to 30 zł za godzinę. Praca dorywcza, kilka dni w tygodniu najczęściej wieczory.\nRypin-Praga: Nie na pełny etat, opieka nad 1,5 roczną dziewczynką. Kilka dni w miesiącu, popołudnia i wieczory. Ofertę mogą rozważyć opiekunki w każdym wieku. Proponowana stawka to 15 zł za godzinę.\nRypin: Opiekunka dla dwóch chłopców. Niewymagane doświadczenie, na ofertę mają szansę więc młodsze osoby. Praca na pełny etat, przez 5 dni w tygodniu. 30 zł za godzinę.\nRypin: Praca, niania na wieczory. Pomoc w opiece nad dwójką maluchów, nie na pełny etat. Stawka 20 zł za godzinę, 5 dni w tygodniu.\nJak pokazuje szybki przegląd pracy – Rypin ma najmniej propozycji na pełny etat. Oferty proponujące wyższe stawki oznaczają pracę o większym zakresie obowiązków. To najczęściej praca z niemowlętami lub niewiele starszymi maluchami, których rodzice nie zdecydowali zapisać do żłobka. Rypin, ze względu na duże zapotrzebowanie, czasami nie ma miejsc w żłobkach, dlatego rodzice decydują się na ofertę dla niań. Propozycje opieki nad pociechami starszymi, niż 10 lat zdarzają się niezwykle rzadko i mało opiekunek posiada również doświadczenie w tym zakresie.\nWobec wysokich cen za wszelką dodatkową pracę i doświadczenie, nic dziwnego, że Rypin często decyduje się na tańsze rozwiązanie. Praktyka pokazuje, jak rzeczywiście wygląda praca, niania może mieć świetne kwalifikacje i doświadczenie, ale dopiero podczas pracy mamy szansę zweryfikować ofertę. Warto przykładać się do poszukiwania opiekunki, zwłaszcza jeśli jest to pełny etat. W końcu chodzi o dobro własnego dziecka. Korzystaj z serwisów i dokładnie sprawdzaj referencje opiekunek z miasta Rypin, a z pewnością wkrótce pojawi się idealna niania dla Twojego malucha.


Transport niebezpiecznych towarów dzięki warszawskiej firmie - manatura\nHome » Spedycja » Transport » Transport niebezpiecznych towarów dzięki warszawskiej firmie\nFirma Transportowa ALKARO oferuje transport zagraniczny adr, czyli transport polegający na przewozie towarów uznawanych za niebezpieczne. Firma ALKARO posiada wszelakie zezwolenia prawne, umożliwiające transport zagraniczny adr. Poza tym ALKARO ma także odpowiedni sprzęt transportowy oraz przeszkolonych kierowców. W Polsce działa wiele firm, które potrzebują dostaw wielu specyficznych półproduktów zza granicy i tutaj firma transportowa przychodzi im z pomocą.\nDostawy materiałów dzięki ALKARO\nPolskie firmy chemiczne, farmaceutyczne, medyczne, a także działające w branży tworzyw sztucznych, potrzebują dostawy surowców oraz półproduktów. Zazwyczaj są to materiały palne, wybuchowe, żrące, mogące poparzyć albo skazić ziemię. Dlatego też wymagają one odpowiedniego transportu. Poza samymi usługami, oferowanymi przez firmę transportową, bardzo liczy się także jakość stosowanych opakowań. Te muszą być szczelne, odpowiednio grube i odporne na działanie wszelakiego typu substancji, ciśnienia, nacisków, temperatury i wielu innych czynników.


Wizyta papieża w Polsce testem jego zdolności dyplomatycznych - sejm-rząd Wydarzenia\nWizyta papieża w Polsce testem jego zdolności dyplomatycznych\n25 lipca 2016 10:49\nPolska gorączkowo przygotowuje się do przyjazdu papieża - ocenia "FT" (fot.: pixabay.pl)\nPierwsza wizyta w Polsce papieża Franciszka, który w środę (27 lipca) przyleci do Krakowa na Światowe Dni Młodzieży, odbije się szerszym echem niż większość jego pielgrzymek oraz będzie testem papieskich zdolności dyplomatycznych - pisze "Financial Times".\n"Wysoki rangą przedstawiciel polskiego rządu zapytany przez +FT+, czy władze bardziej przejmowały się lipcową wizytą (na szczycie NATO) prezydenta USA Baracka Obamy, czy przyjazdem papieża Franciszka, odpowiedział bez wahania: +papieża Franciszka, oczywiście+".\nPolska gorączkowo przygotowuje się do przyjazdu papieża - ocenia "FT".\nDziennik zaznacza, że "90 proc. polskich obywateli to katolicy", a Kościół katolicki odegrał ważną rolę w odzyskaniu przez Polskę niepodległości i obaleniu komunizmu w 1989 roku. Jednak zdaniem "FT" "mimo uwielbienia, jakim Polacy darzą papieża i jego Kościół, oraz ekscytacji, jaką wśród Polaków wywołuje pierwsza wizyta Franciszka w ich kraju, ta pięciodniowa pielgrzymka będzie także testem papieskich zdolności dyplomatycznych".\n"FT" ocenia, że "przed Franciszkiem wysoko postawiona poprzeczka; (...) papież Jan Paweł II jest w Polsce bohaterem (...) i praktycznie narodową świętością. Jan Paweł II jednocześnie popierał konserwatywny katolicyzm, nadal wyznawany przez polskich duchownych, choć jest to niezgodne z drogą reformatorską, którą obrał obecny papież".\n"Ponadto przywódcy Kościoła w Polsce są sprzymierzeni z nacjonalistycznym rządem, który odmówił przyjęcia uchodźców uciekających przed wojną na Bliskim Wschodzie, co stoi w jawnej sprzeczności z apelem Franciszka do europejskich krajów, by zrobić więcej, aby pomóc migrantom" - zauważa dziennik.\nJednak "zdaniem watykańskich obserwatorów jest mało prawdopodobne, by Franciszek - choć zazwyczaj szczery - udzielił władzom w Warszawie reprymendy w związku z ich postawą wobec uchodźców, z obawy, by nie zawstydzić gospodarzy" - pisze "FT". Gazeta dodaje, że podczas papieskiej wizyty będą okazje, by wyrazić pod adresem polskich władz niewypowiedzianą krytykę, m.in. w czasie czuwania modlitewnego, podczas którego o swoim świadectwie opowie pewna Syryjka.\n"Ta sprawa będzie wisieć w powietrzu, jednak papież będzie starał się utrzymać ją z dala od debaty publicznej" - cytuje "FT" słowa watykańskiego korespondenta katolickiego tygodnika "Tablet" Christophera Lamba.\nNa potwierdzenie tej tezy "FT" przytacza słowa rzecznika Watykanu księdza Federico Lombardiego, który w zeszłym tygodniu ocenił, że "Polska dla Franciszka to nowość; nie zna jej i nigdy tam nie był". Zdaniem dziennika Franciszek nie ma doświadczenia w kontaktach z Polską, a "watykańscy urzędnicy sugerowali, iż głównym celem wizyty Franciszka w Polsce jest zbudowanie więzi" z tym krajem i jego obywatelami - podkreśla "Financial Times".\nrząd Światowe Dni Młodzieży ŚDM papież\nStacho G.-Stańczyk 2016-07-25 13:42:53\nO nowym podziale wpływów w pojałtańskim świecie zadecydowali prezydent U S A Reagan i gensek kompartii sowieckiej Gorbaczow. Polegało to głównie na tym, że ZSRR wycofał się z szeregu krajów środkowo-europejskich, a Zachód z USA na czele zobowiązał się nie instalować na tym terenie strategicznych sił NATO i USA, co teraz wyraża się w uruchomieniu aż 4 "wędrujących" batalionów NATO do osładzania ambicji polityków byłych "demoludów". Wielu polityków i KK głoszą wszem i wobec, że ta rzeczywistość wymyślona przez prezydenta USA i genseka KPZR - to ich zasługa. Jest to działanie godne politowania nad próżnością różnych przywódców różnych środowisk, którzy chcą poprawić swoją reputację podszywaniem się pod cudze działania.


Galeria Warmińska - Co warto zobaczyć w październiku w Multikinie?\nMultikino nie zapomniało o najmłodszych miłośnikach kina. Już 1 października premię ma animacja „Rodzinka rządzi”, w której Tim i jego żona, Carol, mieszkają na przedmieściach ze swoją super-inteligentną 7-letnią córką Tabithą i uroczą, małą Tiną. Tabitha ubóstwia swojego wuja Teda i chce stać się taki jak on. Mała Tina ujawnia, że jest - ta-da! - tajną agentką BabyCorp z misją odkrycia mrocznych sekretów szkoły Tabithy i jej tajemniczego założyciela, dr Erwina Armstronga. Dzięki niej bracia Templeton zjednoczą się w nieoczekiwany sposób i odkryją, co naprawdę ma znaczenie. 8 października do kin wejdzie familijna animacja „Wilk na 100%” - porywająca animowana komedia o tym, że nie warto oceniać wilka po pozorach, a tym bardziej po pazurach! Bo ten kto ma kły nie musi być zły! Widzowie poznają włochatą watahę wilkołaków i kandydata na ich nowego przywódcę, którego niecodzienny wygląd niezbyt pasuje do wilczego kanonu. 15 października na wielkim ekranie pojawi się „Ainbo - strażniczka Amazonii” . Ainbo dorasta w małej wiosce ukrytej w prastarej części amazońskiej dżungli. Pewnego dnia ze zdumieniem odkrywa, że raj, w którym żyje, jest zagrożony, a jej plemię to bynajmniej nie jedyni ludzie na świecie. Wkrótce Ainbo będzie musiała bronić swego ludu przed chciwością, zniszczeniem i sługami podstępnego władcy ciemności. Natomiast pod koniec października rodzice z dziećmi będą mogli się wybrać na animację Disney’a „Ron Usterka” lub na „Rodzinę Addamsów 2”. Premierę będzie miała również animacja francusko-belgijska „Mój przyjaciel wampir”.


Komiks jaki jest, każdy widzi - Miejska\nKomiks jaki jest, każdy widzi\nW tym roku mija sto lat od narysowania we Lwowie pierwszego polskiego komiksu. W tym czasie zmienił się odbiór powieści graficznych, nie przestały natomiast komentować rzeczywistości. Z ”Historią Polski według komiksu” spotkać się można w Parku Staszica.\nJest to w polskim muzealnictwie wystawa niezwykła. Za pomocą obrazów, łatwych do przyswojenia treści, poznajemy dzieje kraju od czasów najdawniejszych. Grafiki pozwalają prześledzić dzieje słowiańskich plemion, Piastów, burzliwego XX wieku. To wędrówka od ”Kajko i Kokosza” do obecnych, również podziemnych wydawnictw.\nCo prawda zmienia się odbiór sztuki komiksowej, lecz nie ma ona wciąż takiego znaczenia, jak w innych państwach. To pokłosie okresu PRL, gdy nawet książki w znakomitej części pozbawione były ilustracji. – Pokutuje przekonanie, że z komiksu można wynieść tylko infantylizmy, bo jest prostą techniką przekazu – mówi Wojciech Łowicki, znawca, marszand i popularyzator komiksu. Autor ekspozycji zauważa, że prostota nie oznaczy, iż komiks jest prostacki, lecz łatwy w przekazie i dostępny. – Mamy świat piktograficzny, gdzie obraz tak naprawdę steruje ludzkim umysłem i uważam, że komiks świetnie się w te realia wpasowuje – wyjaśnia.\nWystawa jest przeznaczona przede wszystkim dla młodych ludzi. – W Pawilonie Wystawowym w Parku Staszica mamy w tej chwili dwie wystawy, które planowaliśmy z myślą o ich funkcji edukacyjnej – mówi Tadeusz Piersiak, dyrektor Muzeum Częstochowskiego, który wyjaśnia, że poprzez atrakcyjną formę plastyczną komiksu, Muzeum może docierać do młodych ludzi z treściami o charakterze dydaktycznym.\nPowieść graficzna również współcześnie nie służy jedynie rozrywce. – Podział jest bardzo widoczny. Na komiksy elitarne, wydawane w małych nakładach, przeznaczone dla dojrzałego czytelnika, gdzie opowiadamy o świecie, o filozofii, o zasadach społecznych. Druga część to komiks, który jest bardziej widoczny, czyli dziecięcy, w tym dydaktyczny, i rozrywkowy – mówi Wojciech Łowicki, wyjaśniając, że przed 1989 rokiem podział miał inny charakter, bo formalnie komiks przeznaczony był dla dzieci i młodzieży. Miał uczyć właściwych, pozytywnych postaw. Bycia dobrym uczniem i grzecznym dzieckiem.\nKomiks z jednej strony przekonywał o prymacie świata socjalistycznego. Z drugiej uczył dzieci, że istnieje wróg. Tym wrogiem jest Zachód, co w przekazie dla młodych ludzi było przejaskrawiane. Przykładem są opowieści o kapitanie Żbiku, mające za cel m.in. budowanie pozytywnego wizerunku mundurowych. W służbie władzy ludowej komiks pozostawał przed dekady, ale nie obcy był również działaczom podziemia i na wystawie oglądać można przykłady politycznych karykatur. Natomiast po 1989 r. komiks jako forma masowej rozrywki stracił na znaczeniu. Pojawiły się kolorowe gazety, telewizja, VHS, DVD, internet.\nTwórcy komiksu rzadko kiedy są historykami, co nie pozbawia tego medium pewnych atutów. – Dziecko, które weźmie do swoich rąk komiks, dowie się, że byli tacy panowie, jak konfederaci barscy i wywodzą się z nich tacy polscy bohaterowie, jak chociażby Beniowski czy Kazimierz Pułaski – mówi Mariusz Grzyb, historyk pracujący w Muzeum Częstochowskim. Oczywiście uczyć historii komiks nie może, natomiast może młodego człowieka przeszłością zainteresować. – Trzeba postawić te pierwsze kroki i myślę, że komiks jest świetnym nośnikiem tych informacji – zauważa historyk.\nWernisaż wystawy ”Historia Polski według komiksu” miał miejsce w Pawilonie Wystawowym w Parku Staszica 3 kwietnia. Ekspozycja jest częścią cyklu “Cztery pory roku z satyrą i komiksem”.\nTags: historia, komiks, muzeum, pawilon\nBezpłatne badania dla dzieci dotyczące autyzmu


wrzosowe dzierganki : Drobiazgi Maknety: Wyzwanie dziewiarskie - 15 projektów w 2015\nDrobiazgi Maknety: Wyzwanie dziewiarskie - 15 projektów w 2015\nA oto kolejne wyzwanie, które wkręciło mnie na maxa. O ile z czapkami jestem spokojna, że sobie poradzę, bo już wykonałam ich 7 przez ostatnie 3 miesiące, więc jak trzeba będzie w sezonie letnim posiłkować się "wcześniejszymi zasobami" to będzie skąd je pozyskiwać o tyle te 15 wyzwań prawie spędza mi sen z oczu i staram się sobie usystematyzować co w ramach jakiego projektu chciałabym wykonać. Poniżej, aż do obrazka prezentuję wpis z blogu Drobiazgi Maknety\nDrobiazgi Maknety: Wyzwanie dziewiarskie - 15 projektów w 2015: Jakby mi było jeszcze mało planów to pomyślałam o nowym wyzwaniu dziewiarskim na 2015 rok. Najpierw pomyślałam, że warto zrobić coś podobnego do wyzwania czytelniczego, potem przypomniało mi się, że na Ravelry co roku powstają właśnie takie grupy wyzwaniowe, ja zaś sama jestem dość aktywnym członkiem grupy 52 projects in 52 weeks, która jednak "działa" od czerwca do czerwca. I tak sobie pomyślałam, że może Wy też byście chciały pobawić się ze mną - nie koniecznie na anglojęzycznym forum tylko na naszych blogach.\nwłasność: Drobiazgi Maknety\nW moim komputerze już powstał folder o nazwie "Inspiracje" specjalnie na potrzeby tego wyzwania. Najmocniej serce mi bije przy punkcie 6. Szukałam już trochę informacji o przytaczanych tu technikach. Najbardziej pochylam się nad sweterkiem z sklepu thekit chciałabym wykorzystać po pierwsze kolorystykę co nie jest akurat jakimś specjalnym szaleństwem no i wykonać go w technice double knitting jeśli uda mi się odkryć jej tajniki, jak nie to pozostanie przekładanie niteczek. Pierwszy raz będę też wykonywać sweter z kapturem czyli wyzwanie nr 2, ale pozostało jeszcze kilka elementów garderoby, których nie robiłam więc tu będę główkować dalej.\nzdjęcie: własność: gap.com\nCzekam jeszcze jaki film lub książka mnie zainspiruje, ale przez rok chyba coś się znajdzie. Resztę będę odkrywać na bieżąco w kolejnych postach.\na ponieważ wyzwanie całkiem spore to nawet zakupiłam pierwszą partię wszelkiej maści włóczek u Kamini z amarantowej zaczęłam już sweterek, który będzie 14 wyzwaniem chociaż "od dawna w planach" w moim przypadku, kiedy na ostatnie 2-3 lata zdradziłam druty z szydełkiem to pojęcie względne, ale planowałam go od października więc zakwalifikuję to jako "od dawna"\nAutor: Iza o 23:10\nEtykiety: Drobiazgi Maknety, wyzwania


Previous Article Nowy tester szybkości klikania myszką\nNext Article Co skraca życie pralki?\nRoboty kuchenne w ostatnich latach dzięki wielofunkcyjności stały się bardzo popularne. Jedno urządzenie zastępujące kilka innych, więc to oszczędność miejsca w kuchni, co ma szczególne znaczenie w małych pomieszczeniach. Obecnie też stawiamy na minimalizm, a więc im mniej urządzeń, tym lepiej.\nWielość funkcji zależy od ceny, ale już podstawowe roboty kuchenne łączą blender i malakser. Coraz częściej maszynkę do mięsa. Roboty kuchenne potrafią:\nważyć- co jest dużym ułatwieniem, zastępują wagę kuchenną,\nmielić- zastępując młynek do kawy, pieprzu, a także maszynkę do mielenia mięsa,\nubijają- śmietanę czy białka, zastępując mikser,\ngotować na parze- zastępując szybkowar,\nwyciskać sok- zastępując wyciskarkę,\nkroić- dzięki różnym nożom możliwość siekania, rozdrabniania,\nrobić makaron- zastępując maszynkę do makaronu,\npiec naleśniki, pizze, chleb,\ngotować w niskiej temperaturze- zastępując wolnowar.\nRozbudowane roboty kuchenne potrafią zrobić wiele i przydają się, gdy lubisz gotować, dużo czasu spędzasz w kuchni, ale też, gdy gotowanie nie jest mocną stroną. Ułatwiają życie i przygotowywanie posiłków.\nCeny robotów kuchennych zaczynają się od kilkuset złotych. Proste modele, to najczęściej kilka podstawowych funkcji. Za ok 400 zł można kupić robot kuchenny, który miksuje, miesza, kroi w plastry, sieka, rozdrabnia, trze. Co ciekawe w tej półce cenowej można znaleźć roboty z sokowirówką. Modele z niższej półki cenowej wykonane są ze stali nierdzewnej i plastiku. Ten drugi materiał nie gwarantuje długowieczności. Droższe modele wyposażone są w maszynkę do mielenia mięsa, mają funkcję nadziewania kiełbas, czy podświetloną misę. Co ciekawe mogą nie mieć funkcji ścierania ziemniaków, krojenia na frytki czy cięcia w kostkę. Skoncentrowane bardziej na robieniu ciasta, mieszaniu i mieleniu. Za kilkaset złotych można kupić również robota kuchennego, który nie tylko ubija, wyrabia ciasto, blenduje i miksuje, ale również gotuje. Tego typu urządzenie umożliwia gotowanie na parze i podgrzewanie.\nDroższe modele, za ok 3000 zł, niekoniecznie mają więcej funkcji, ale wykonane są w całości ze stali nierdzewnej i z lepszym silnikiem. Dla przykładu, model z wyższej półki ma silnik o mocy 1700 W, a tańszy za około 700 zł tylko 800 W. Droższe modele są wyposażone w lepszej jakości podzespoły i bez plastiku, dzięki czemu dłużej służą.\nRoboty kuchenne różnią się pod wieloma względami i przy ich wyborze, najlepiej jest kierować się potrzebami.\n0 #1 patryk 2021-02-19 21:46


Etyka wydawnicza |\nZasady etyki wydawniczej ToNiK „LIBRA”\nW celu przeciwdziałania nieuczciwym praktykom publikacyjnym Wydawnictwo ToNIK „LIBRA” stosuje zasady etyki wydawniczej, zgodne z wytycznymi Komitetu do spraw Etyki Publikacyjnej COPE (ang. Committee on Publication Ethics) https://publicationethics.org/\nRedakcja stosuje dostępne sobie środki w celu zapobiegania plagiatom, nadużyciom i publikacji fałszywych danych. W przypadku podejrzeń o nieuczciwe praktyki (plagiat, fałszowanie wyników badań) redaktor zobowiązany jest podjąć decyzję o wycofaniu tekstu z publikacji zbiorowej.\nWydawca ma prawo wycofać publikację po jej wydaniu, jeżeli: istnieją dowody świadczące o braku wiarygodności wyników badań i/lub fałszowaniu danych, jak również w przypadku popełnienia niezamierzonych błędów (np. błędy metodologiczne, błędy w obliczeniach); praca nosi znamiona plagiatu bądź narusza zasady etyki wydawniczej.\nPublikacje naukowe recenzowane są przez pracowników naukowych i specjalistów z ośrodków polskich i zagranicznych innych niż miejsce pracy autora.\nArtykuły w czasopismach naukowych recenzowane są zgodnie z zasadami double-blind peer review. [patrz strony czasopism].


SPODECZKI DO JAJEK PION HOUSE DOCTOR 4 sztuki\nPodaruj sobie jajko na miękko w wolny niedzielny poranek. Dzięki kubkowi na jajka Pion od House Doctor będzie serwowane w dobrym stylu. Porcelana została pokryta czarną, reaktywną glazurą, która tworzy niep\nGRAFIKA POLA WHITE HOUSE DOCTOR\nProstym sposobem na nadanie wnętrzu osobowości jest udekorowanie domu wyjątkowymi grafikami. Grafika Pola White House Doctor to piękna ilustracja. Bez względu na to, czy umieścisz ilustrację w salonie, sypialni czy kuchni, b\nRozmiar dł: 52,5 cm, szer: 40 cm\nCzarny wystrój łazienki jest ponadczasowy i stanowi dobry kontrast dla białych płytek. Ten kwadratowy kosz nosi nazwę Bath i został stworzony jako praktyczne i ponadczasowe rozwiązanie do przechowywania w Twojej łazienc\nDONICZKA GROUND CEMENT WHITE HOUSE DOCTOR L