Szkoła Brilliant — Dla najmłodszych\nAtrakcyjne zajęcia w małych grupach oparte na nauczaniu multisensorycznym i nauce poprzez ruch, które wykorzystują gry i zabawy, aby nauka była przyjemna i efektywna. Profesjonalny, nowoczesny kurs, który dzięki kombinacji sprawdzonych metod, pozwala uzyskać znakomite rezultaty!\nCechy rozwojowe małych dzieci to duża ruchliwość, entuzjazm i ciekawość świata, a także myślenie konkretne i pamięć mechaniczna. Wiąże się to z tym, że dzieci przyswajają język obcy w powiązaniu z konkretnymi przedmiotami i sytuacjami. Niezbędna zatem jest duża ilość rekwizytów, rysunków, plakatów, grafik, gier, grafik itp. Bardzo pomagają tablice interaktywne, dzięki którym dzieci mogą oglądać krótkie bajki, słuchać piosenek oraz wykonywać różnorodne ćwiczenia i zadania. Dzięki zastosowaniu materiałów dźwiękowych, dzieci identyfikują różne przedmioty, miejsca i zjawiska. Piosenki i rymowanki pozwalają zapamiętać dłuższe pytania i zwrot.\nZajęcia dla najmłodszych muszą być ciekawe i angażujące. Nauka to przygoda, w której dzieci same chcą uczestniczyć. Gry i zabawy językowe są na tym etapie nauczania niezbędne, sprzyjają rozwojowi kreatywności i wyzwalają pozytywne emocje.\nCelem kursu dla małych dzieci jest „osłuchanie” ich z językiem obcym. Z czasem zaczynają coraz więcej rozumieć, zapamiętują polecenia i proste pytania, na które potrafią zareagować. Wielokrotnie powtarzają nowe słówka i zwroty, a dopiero później pojawia się chęć samodzielnego tworzenia prostych zdań. Pamiętaj, że każde dziecko jest inne i ten proces przebiega inaczej; wolniej lub szybciej. Dobry kurs dla najmłodszych dzieci ma za zadanie pokazać różnorodność języka i zachęcić do nauki. To wspaniałe, kiedy maluch potrafi sam zamówić sok na wakacjach, przedstawić się w recepcji oraz podziękować za podanie posiłku. Im wcześniej będzie miało kontakt z językiem obcym, tym szybciej, chętniej i łatwiej go przyswoi.\nJAK AKTYWIZUJEMY RÓŻNE ZMYSŁY?\nwykorzystujemy atrakcyjne materiały graficzne (karty obrazkowe, gry, plansze, plakaty, diagramy, rysunki, itp.),\nczęsto bawimy się rysując i rozwiązując szarady,\ndokładne przyglądamy się przedmiotom i opisujemy je,\nwykorzystujemy gry planszowe z bogatą grafika ilustrującą omawiane zagadnienie lub temat,\noglądamy krótkich filmiki, bajki, zdjęcia i prezentacje,\nzwracamy uwagę na mimikę lektora oraz jego mowę ciała.\nuczymy się piosenek, rymowanek i wierszyków,\nodgrywamy scenki z podziałem na role,\nnazywamy i opisujemy wykonywane czynności,\nczytamy książeczki w języku obcym,\nwychwytujemy słowa z nagrań, które można pokazać na karcie obrazkowej, wykonujemy gest ilustrujący daną rzecz lub czynność,\nwykorzystujemy zabawy w dokończenie zdania,\nodtwarzamy różne dźwięki i nazywamy je lub przedmioty/ osoby, które je wydały,\norganizujemy pracę w grupach i parach,\nwykorzystujemy kolorowe pacynki do ilustrowania treści słyszanych utworów, piosenek czy historyjek.\nzgadujemy z zamkniętymi oczami, jakiego dotykamy przedmiotu, opisujemy kształty, wielkości itp.,\nwykorzystujemy w nauce wstęgi, chusty, kolorowe wstążeczki, materiały o różnej teksturze,\ntworzymy pudełka sensoryczne, które mogą być wypełnione ryżem, kaszą, grochem, kawałkami gąbki lub kulkami, z których dzieci wyciągają karty obrazkowe lub inne przedmioty,\numieszczamy przedmioty we wskazanych miejscach,\ntworzymy prace plastyczne za pomocą różnych technik i z użyciem różnych materiałów,\norganizujemy zabawy z modeliną lub plasteliną.\nwąchamy różne przedmioty i nazywamy je,\nstosujemy wizualizację przy jednoczesnym zachęcaniu dzieci do wyobrażania sobie, jak coś może pachnieć lub smakować.\nSzkoły, które bazują w głównej mierze na zmyśle wzroku pozbawiają dzieci wielu doznań związanych z procesem nauczania, a co za tym idzie ograniczają ich możliwości poznawcze. Co gorsze, wiele kursów dla małych dzieci bazuje na podręczniku, kolorowankach i kartach pracy. Oczywiście zajęcia multisensoryczne wymagają znacznie większej ilości przygotowań, organizacji lekcji oraz dostarczenia różnorodnych rekwizytów, ale owocem tego trudu są wielokrotnie lepsze rezultaty kursu oraz więcej zapamiętanych słów i zwrotów.\nPlacówki, w których zajęcia prowadzone w atmosferze strachu mogą na długo (a w skrajnych przypadkach na zawsze) zniechęcić dzieci do nauki. Nudne lekcje, gdzie każda aktywność trwa długo, a dzieci przez większość czasu siedzą w miejscu są nie tylko nieefektywne, ale całkowicie sprzeczne z naturalnymi predyspozycjami rozwojowymi dzieci. Konsekwencją jest brak postępów, a nawet regres w nauce. Przyczyną takiego stanu rzeczy często jest brak odpowiednich cech osobowościowych oraz kompetencji u lektora, brak procedur prowadzenia zajęć w szkole, niewystarczająca kontrola jakości nie tylko wewnątrz placówki, ale także przez firmy zewnętrzne oraz zaniechanie rozwoju szkoły i jej kadry w zakresie nowych technik, badań i możliwości edukacyjnych.\nOdpowiednio przygotowany plan zajęć, rozkład materiału, a także poszczególne aktywności na poszczególnych zajęciach to podstawa naszych kursów. To gwarantuje odpowiednią strukturę zajęć, różnorodność zadań, a co za tym idzie pozwala utrzymać zainteresowanie i uwagę dzieci, które z przyjemnością uczestniczą w kursie i nie mogą się doczekać kolejnych zajęć.\nGry wybierzesz dla swojego dziecka atrakcyjne zajęcia i prowadzone przez profesjonalistę, wtedy nie będziesz musiał namawiać go na kolejne lekcje, tłumacząc, jak bardzo mu się to kiedyś przyda. Jeśli wybierzesz ciekawy, nowoczesny kurs, wtedy Twoje dziecko zacznie chętnie uczestniczyć w każdych zajęciach. Co więcej, jeśli będą to zajęcia w niewielkiej grupie, wtedy sam zobaczysz, jak szybko robi postępy i wplata angielskie słówka do codziennej rozmowy. Przestaniesz martwić się, że wyrzuciłeś pieniądze w błoto na kurs, który nie daje efektów, a zaczniesz cieszyć się z wyników swojego dziecka.\nCO OFERUJEMY NAJMŁODSZYM?\nnowocześnie wyposażone sale z mnóstwem rekwizytów, plakatów, zdjęć, plansz i gier\nzajęcia multisensoryczne, które pobudzają wiele zmysłów w procesie nauki języka obcego\nnaukę poprzez ruch, czyli lekcje prowadzone metodą Total Physical Response\nrozwijanie sprawności językowych, głównie słuchania i mówienia, a także nauczanie słownictwa oraz języka funkcyjnego\nkreatywne gry i zabawy, różnorodne zadania i angażujące materiały dydaktyczne\nbrak konieczności zakupu podręcznika


Tajemniczy lord Millcroft [Virginia Heath] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00720 011010 21051401 na godz. na dobę w sumie\nTajemniczy lord Millcroft - ebook/epub\nAutor: Virginia Heath Liczba stron:\nISBN: 978-83-276-6748-9 Data wydania: 2021-07-09\nVirginia Heath Tajemniczy lord Millcroft Tłumaczenie: Hanna Dalewska HarperCollins Polska sp. z o.o. Warszawa 2021\nTytuł oryginału: The Mysterious Lord Millcroft Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd., an imprint of HarperCollinsPublishers, 2018 Redaktor serii: Grażyna Ordęga Opracowanie redakcyjne: Grażyna Ordęga © 2018 by Susan Merrit © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2021 Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin i Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji. HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone. HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 34A www.harpercollins.pl ISBN 978-83-276-6748-9 Konwersja do formatu EPUB, MOBI: Katarzyna Rek / Woblink\nROZDZIAŁ PIERWSZY Najodleglejszy zakątek hrabstwa Nottinghamshire, marzec 1820 Rana po kuli nadal bolała jak diabli i jakby tego było jeszcze mało, zaczęła swędzieć. Tak okropnie, że Seb najchętniej by pod te szczelnie owinięte wokół torsu bandaże wsunął haczyk do zapinania guzików i ściągnął z siebie to białe tałatajstwo. Tego jednak nie mógł zrobić, próbował więc przynajmniej dyskretnie się podrapać, ale to też okazało się marzeniem ściętej głowy, ponieważ małżonka doktora, czyli Bella, osłuchująca go teraz za pomocą czegoś, co podobne było do malutkiej drewnianej trąbki, natychmiast odsunęła jego rękę na bok. – Seb, ja bardzo proszę! Zostaw tę ranę w spokoju. Szwy dopiero co wyszły i dlatego to miejsce jest nadal bardzo wrażliwe. Nic na to nie poradzisz. Tylko to miejsce? Wcale nie! Seb prychnął cicho i wydął wargi jak naburmuszone dziecko, ale oczywiście natychmiast się zmitygował. – Wybacz, Bello. Wygląda na to, że w tej głupiej głowie pomieszało mi się już dokumentnie. Skoro przed oczyma wciąż to samo. Cztery ściany. Tylko to, od trzech tygodni, czyli odkąd został przykuty do łóżka. Z tym że z tego, co działo się przez pierwsze dziesięć dni, niewiele pamiętał. Walczył przecież o życie. Z każdym dniem czuł się trochę lepiej i nie mógł już się doczekać, kiedy wreszcie stanie na nogi i weźmie do roboty. Przecież musi pojmać tych przemytników. Przede wszystkim ich nieuchwytnego herszta zawiadującego niecnym procederem, do którego włączeni są ponoć bonapartyści. Tego drania, przez którego Seb stracił już dwóch najlepszych ludzi i któremu zawdzięcza tę przeklętą dziurę w brzuchu. – Jak długo jeszcze twój szanowny małżonek zamierza trzymać mnie w łóżku? – spytał. Doktor Joe Warriner uratował mu życie. Kula z muszkietu utkwiła w ciele bardzo głęboko, znakomita większość medyków przede wszystkim posłałaby po pastora, by udzielił ostatniego namaszczenia. Ale Joe nie należał do tej znakomitej większości. Dogrzebał się do kuli, wyjął i przez następne tygodnie robił wszystko, by wyrwać go ze szponów śmierci. Trudno więc nie czuć się teraz nieskończenie wdzięcznym. I tak właśnie czuł się Seb Leatham, choć jednocześnie bardzo niezadowolony, że doktor trzyma go w łóżku jak na uwięzi. Doktor, który, jak się okazuje, oprócz tego, że geniusz, jest również tyranem. – Tego jeszcze nie wiadomo, ale po tym twoim wczorajszym przedstawieniu, kiedy to dałeś wyraz największemu oburzeniu, doktor uznał, że możesz zejść na dół, ale tylko na kilka godzin i nie wolno ci się ruszać z krzesła. Jak tylko skończę, przyślę tu kogoś, kto pomoże ci się umyć, a ja przejrzę ubrania Joego. Jestem pewna, że znajdę coś, co będzie na ciebie pasowało. Samo wysiadywanie na krześle to na pewno nic ekscytującego, ale na pewno lepsze od leżenia plackiem w tym przeklętym łóżku. Jakby był kompletnie zniedołężniałym inwalidą. A poza tym, wiadomo, że wysiadywać nie będzie. Chyba że go przykują do krzesła łańcuchami. Musi się trochę poruszać, bo ta bezczynność i przebywanie w zamknięciu to prawdziwa udręka. Chociaż na brak wygód nie mógł narzekać. Leżał na miękkim materacu, pod grubą kołdrą, w czystej pościeli, karmiono go należycie. Może więc to coś w rodzaju czyśćca. Ciepło, wygodnie, żołądek pełny, ale potem będzie nieciekawie. Kiedy zaczną go już zżerać robaki… Bella wyszła i już po chwili pojawił się służący. Przyniósł miskę z gorącą wodą, mydło, ręczniki i brzytwę. Naturalnie kazał mu iść do diabła i sam dokonał ablucji, co w jego obecnym stanie wcale nie było proste. Kula utkwiła parę cali od serca, a więc z lewej strony, a on przecież był mańkutem. Teraz wystarczyło, że poruszył lewą ręką, i już czuł przeszywający ból. Próbował więc ogolić się prawą ręką i nic z tego, bo niewiele brakowało, a odciąłby sobie nos. Dał więc sobie z brzytwą spokój i tylko coś tam powycinał nożyczkami, starając się nie patrzeć na bladą, zbolałą twarz w lustrze. Wyglądał przecież jak siedem nieszczęść. On, Seb Leatham, znany z tego, że nigdy się nie poddaje. Chwycił lustro i cisnął na łóżko. Pomogło. Znów zaczął myśleć racjonalnie. Bo naprawdę nie ma się czym tak przejmować. Po pierwsze, to niebawem na pewno będzie wyglądać już trochę inaczej, a po drugie to przecież już nie raz wyglądał jak prawdziwy rozbitek życiowy. Tak było, kiedy wykonując zadanie, musiał wtopić się w tłum. A poza tym wszystko ma swoje dobre strony. Z goleniem nie wyszło, ale nie szkodzi, bo zarost zakrywa bliznę na prawym policzku. Bliznę, której Seb nienawidził z całego serca. Ostrożnie włożył białą koszulę. Pasowała jak ulał, może i dlatego, że schudł, ale na szczęście nadal był nieźle umięśniony. Mocną budowę odziedziczył po przodkach ze strony matki, farmerach harujących na swej ziemi, użyźniając ją swoim potem. I to za ich sprawą niewiele w nim było z dżentelmena. Przede wszystkim farmer. Teraz obolały, ale to przecież minie. Jedna zabłąkana kula nie jest w stanie wywrócić jego życia do góry nogami. Krzepę zachował, a broni nie złoży, dopóki nie będzie trzęsącym się staruszkiem. Na pewno nie! Pokrzepiony tą optymistyczną myślą szybko zsunął nogi z łóżka. Niestety kiedy wstał, odmówiły posłuszeństwa, musiał przytrzymać się słupka baldachimu. Po raz pierwszy też w swoim dorosłym życiu zmuszony był prosić służącego, by pomógł mu się ubrać. Co było jednak upokarzające, ale wyboru nie miał. Potem powolutku zszedł po schodach i opadł ciężko na najbliższe krzesło. Ledwo żywy i bardzo niezadowolony, że w takim stanie pokaże się ludziom. Niestety nie mogło być inaczej. Zanim odzyska siły, minie tydzień, a może nawet potrwa to dłużej. A tak w ogóle to może się wygłupił z tym schodzeniem na dół. Siedzenie na tym krześle to męka. Co chwilę przechylał się to w jedną, to w druga stronę i kto wie, czy nie skończy się na tym, że runie podłogę. Nie daj Boże! Przecież dla niego byłby to kompletny upadek. I dosłownie, i w przenośni, skoro był człowiekiem nadzwyczaj samodzielnym. Sam dbał o siebie, naturalnie także o tych, którzy byli bliscy jego sercu. Tak było zawsze i tak będzie. Gdzieś tak po kwadransie pojawiła się służąca z tacą. – Dzień dobry, panie Leatham. Z czym pije pan herbatę? – Tylko z mlekiem. Bez cukru – odparł. Szorstko i trochę jednak tym zmieszany spuścił głowę i wlepiając oczy w dłonie, dokończył już znacznie łagodniejszym tonem. – Dziękuję. Tylko służąca, ale przecież kobieta, a on w towarzystwie kobiet zawsze czuł się skrępowany. Zwłaszcza tych młodych i ładnych. Nie potrafił uśmiechnąć się, zabawić miłą rozmową. Nawet jeśli bardzo tego chciał, język i tak stawał mu kołkiem. A jeśli jakimś cudem udało mu się coś powiedzieć, było to zwykle kilka słów, wypowiedzianych bardzo szybko. I wcale nie chodziło tu tylko o panny. Tak samo skrępowany czuł się w towarzystwie kobiet zamężnych. Z Bellą jakoś udawało mu się zamienić kilka słów, ale to dlatego, że bardzo się starała, by mu to ułatwić. Tę szorstkość niewątpliwie odziedziczył też po swoich przodkach ze wsi, tych ze strony matki, jego ojciec przecież nie miał żadnego kłopotu z prowadzeniem konwersacji. Potrafiłby oczarować i ptaki na drzewie. Pokojówka postawiła filiżankę na stole, wyszła, a po chwili pojawiła się Bella, jak zwykle miło uśmiechnięta. – Przyniosłam ci coś do poczytanie, Seb. Nie wiem, jakie książki lubisz, wybrałam więc według mojego gustu. Mam nadzieję, że umilą ci czas. – Położyła książki na stoliku, nalała sobie herbaty i rozsiadła się na sofie naprzeciwko. – Może pocieszy cię fakt, że doskonale cię rozumiem. Wiem, jak to jest, kiedy człowiek nudzi się jak mops. Joe nalega, bym w ciągu dnia koniecznie przez trzy godziny nigdzie nie chodziła, tylko siedziała w domu i wypoczywała. Ze względu na mój stan. A ja przecież kocham być na dworze, także wtedy, gdy pada. Ale trudno, tak musi być. Cieszę się, że tu jesteś. Będę miała towarzystwo. – Ale pociechy ze mnie niewiele. – Och, nie przesadzaj! – Bella uśmiechnęła się i wypiła łyczek herbaty. – Mam teraz naprawdę wilczy apetyt i tak już zgłodniałam, że kazałam podać lunch wcześniej. Nie masz nic przeciwko temu? – Ależ skąd! Też zgłodniałem – oznajmił Seb. Zgodnie z prawdą, z czego był bardzo zadowolony. Bo to dowód, że wraca do sił. – Świetnie! – Bella chwyciła za dzwonek, żeby wezwać służbę. Po kilku minutach w pokoju pojawiła się ta sama służąca, która podawała mu herbatę. Teraz przyniosła kanapki, ciasta i filiżankę, na którą Seb spojrzał z największym niesmakiem. – Tylko mi nie mów, Bello, że będę musiał wypić rosołek, którym raczycie mnie codziennie! – Owszem, to właśnie ten rosołek i musisz go wypić, bo inaczej powiem Joemu, że chyba jednak nie powinieneś jeszcze wstawać z łóżka. Rosół znakomicie pomaga odzyskać siły, a ty chyba tego chcesz… – Bella urwała, bo w tym momencie usłyszeli, że żwir na podjeździe zachrzęścił. – O, chyba ktoś przyjechał. Szybko odstawiła filiżankę na stolik i wyszła, zostawiając Seba samego z jego kiepskim nastrojem i z koszmarnym, choć niby pokrzepiającym rosołkiem. Odczekał parę minut, a ponieważ Bella nie pojawiała się, chwycił filiżankę i zaczął gorączkowo rozglądać się dookoła, czy aby nie ma tu czegoś, do czego można by wylać to paskudztwo. Niestety nic takiego nie zauważył, nie pozostawało mu więc nic innego, jak wypić coś, co było ciepłe i prawie całkowicie pozbawione smaku. Łykał grzecznie i łykał, póki nagle w progu nie pojawiła się znów Bella. Nie sama, bo pod rękę z inną kobietą. Przepiękną. Tak zachwycającej damy Seb jeszcze nigdy w życiu nie widział. – Mamy niespodziewanego gościa, Seb! – oznajmiła Bella radosnym głosem. – Moja siostra postanowiła porzucić na kilka dni wielkomiejskie życie i zawitała do nas. Państwo pozwolą, że ich przedstawię. Pan Sebastian Leatham. Lady Clarissa Beaumont. A on milczał. Pewien, że śni na jawie, bo niemożliwe, by ktoś mógł być aż tak piękny jak ta jasnowłosa istota. Prześliczna i chyba nieco zaskoczona jego widokiem. Ale oczywiście elegancko skłoniła głowę i odezwała się głosem równie urzekającym jak jej twarz. – Miło pana poznać, panie Leatham. On, niestety, był w stanie tylko wymamrotać: – Mnie również bardzo miło, panno Beaumont. Oczywiście próbował wstać, żeby się ukłonić, ale i to się nie powiodło. Dał radę tylko leciutko unieść się w krześle, skrzywił się i znów na nie opadł. Bardzo ciężko. – Nie, nie, proszę nie wstawać. Nie ma takiej potrzeby. Jakiż pan jest biedny… On? Biedny? – Nie wiedziałam, że masz gościa, Bello – mówiła dalej lady Clarissa. – Może jednak przyjechałam nie w porę. – Ależ co ty mówisz! – Bella, uśmiechając się szeroko, wsunęła rękę pod ramię siostry. – Miejsca starczy dla wszystkich. A o Sebie pisałam ci już. Nie pamiętasz? – Pisałaś? Czekaj, niech pomyślę… Ależ oczywiście! Jakże mogłam o tym zapomnieć! Przecież pan jest bohaterem! Własnym ciałem osłonił pan kobietę, do której strzelał ten niegodziwiec. Nazwała go bohaterem, więc głupio by było teraz uśmiechnąć się od ucha do ucha i skwapliwie pokiwać głową. Zrobił to więc bez uśmiechu i prawie niezauważalnie. Zresztą wcale nie czuł się bohaterem. Po prostu wykonywał swoje zadanie. Wyskoczył z ukrycia, żeby zwrócić na siebie uwagę napastnika, dzięki czemu inny agent mógł spokojnie zastrzelić drania i dziewczyna nie poniosła żadnego uszczerbku. Zrobił to pod wpływem impulsu. Teraz oczywiście zdawał sobie sprawę, że mógł pożegnać się z życiem. Że może i było to aktem wielkiej odwagi, jednocześnie jednak zwyczajną głupotą. Równie dobrze mógł wcale nie wychodzić z ukrycia, tylko zająć dogodniejszą pozycję i zastrzelić tego drania. – Bella mówiła, że miał pan wielkie szczęście, że sam nie padł ofiarą. – Może i tak. Teraz to już odezwał się tak po swojemu. Szorstko, prawie opryskliwie, a czoło już go bolało od tego ściągania brwi. Zakłopotany spuścił głowę i wpatrując się w swoje ręce, zapragnął teraz ponad wszystko, by zapaść się pod ziemię. – Pan chyba nie ma ochoty o tym rozmawiać – powiedziała po chwili lady Clarissa. – Seb w ogóle jest małomówny – pospieszyła z wyjaśnieniem Bella. Seb odruchowo poderwał głowę, napotykając wzrok lady Clarissy. Zauważył, że kąciki jej pełnych, różowych ust drgnęły. Niewątpliwie była przyzwyczajona, że panowie patrzą na nią z zachwytem. On na pewno teraz też, i to z zachwytem cielęcym, czym ją rozbawił. Czyli zrobił z siebie głupka. – A może pan Leatham próbuje być taki tajemniczy, żeby wzbudzić moją ciekawość? Chyba żarty sobie z niego stroi! Seb poderwał głowę, spoglądając teraz na piękną lady niemal prowokująco. – Po prostu nie ma o czym mówić, panno Beaumont. Wszystko wydarzyło się tak szybko. Tylko była chwila. – Ale jakże ważna! – Niby tak. Na szczęście od razu straciłem przytomność. – Co było kłamstwem w żywe oczy. Wcale jej nie stracił. Leżał w kałuży własnej krwi, świadomy, że życie z niego uchodzi. – Niczego nie pamiętam, a więc nie mam czym teraz pani zabawić. Znakomicie. Bo okazuje się, że rezonu nie stracił i potrafi się odciąć. Krótko, dosadnie i potem już ani słowa. Siedział ze spuszczoną głową i nadzieją w sercu, że piękna dama straciła już ochotę na pogawędkę. Ale ona niestety nadal wpatrywała się w niego. Czuł przecież na sobie jej wzrok. Na szczęście po chwili już nie, ponieważ suknie zaszeleściły, czyli obie siostry usiadły na sofie. Na pewno, bo teraz słychać było pobrzękiwanie porcelany, czyli nalewano herbatę. Pusta filiżanka, którą miał przed sobą, znikła na moment, po czym pojawiła się pełna. A panie od razu rozpoczęły ożywioną rozmowę. Najpierw o tym, w jakim stanie są drogi między Nottinghamshire i Londynem, potem zaczęły przekazywać sobie najświeższe plotki. Seb tylko słuchał, popijając herbatę i jednak dyskretnie popatrując na tę zjawiskową istotę. Lady Clarissa była nie tylko piękna. Była także prawdziwą damą, w każdym calu. Ubraną bardzo elegancko, niewątpliwie według najświeższej mody. Fryzura w stanie idealnym, jakby lady nie miała za sobą długiej jazdy powozem. Około dwustu mil, a każdy włos na swoim miejscu. Poza tym te perfumy. Zapach wręcz odurzający i Seb gotów byłby się założyć o naprawdę dobre pieniądze, że owa dama, zbliżając się do celu podróży, zatrzymała się w przydrożnej gospodzie, by doprowadzić się do porządku i pojawić się u siostry elegancka, pachnąca, a nie zziębnięta i wymięta, jak znakomita większość śmiertelników po długiej podróży. Ale nie tylko sam wygląd owej damy był intrygujący. Także jej głos, słodki jak miód. Mówiła nie za szybko, ale jednocześnie z wielkim przejęciem, modulując głos, czyli jak ktoś, kto potrafi zainteresować słuchaczy. Nic dziwnego więc, że Seb słuchał też z wielką uwagą, nie odrywając od damy oczu. Dzięki czemu dostrzegał coraz więcej. Te jej ruchy. Lekkie, wdzięczne, niby swobodne, ale wiadomo, że wyuczone, żeby zaprezentować się jak najlepiej. Chociażby to, jak trzymała filiżankę. Na pewno ćwiczyła to przed lustrem, żeby potem już odruchowo trzymać filiżankę tak, by koronkowe mankiety rozchyliły się, ukazując szczupły nadgarstek. Tak samo wyuczone było to trzepotanie długich rzęs. Sebowi wcale nie było trudno to wszystko zauważyć, bo i on przez większość swego życia starał się pokazać światu całkiem inne oblicze, o wiele lepsze od tego prawdziwego. Ciekawe, jak to jest w przypadku lady Clarissy. Kto kryje się za tą bardzo starannie skonstruowaną maską… – Panie Leatham? – Lady Clarissa musiała wyczuć jego wzrok, bo spojrzała na niego, rzucając żartobliwie: – Proszę się nie niepokoić. Ani na chwilę nie zapominamy o pańskiej obecności. Drgnął, a ponieważ właśnie podnosił filiżankę do ust, gorąca herbata chlusnęła mu na nogę. Bardzo gorąca i tylko dzięki temu, że był człowiekiem dumnym, nie jęknął i dał radę spojrzeć na swoją rozmówczynię. Pewien, że minę ma teraz taką, jakby zamierzał na nią warknąć. Ona jednak, wcale nie zrażona, przez chwilę przyglądała mu się bardzo uważnie, potem wypiła łyczek herbaty i spojrzała już inaczej. Niemal kokieteryjnie. – Tajemniczy dżentelmeni zawsze mnie intrygują. Teraz też chciałabym czegoś się dowiedzieć. Poznałam pana Seba Leathama. A czy będzie sposobność poznać i panią Leatham? O ile takowa istnieje. A to już zakrawało na flirt, nic dziwnego więc, że Seb milczał jak zaklęty, jednocześnie pewien, że lady Clarrisa tylko udaje kokietkę. To po prostu jeszcze jeden trik, żeby ukryć swoje prawdziwe ja.\nROZDZIAŁ DRUGI Kiedy drzwi do sypialni wreszcie się zamknęły, uśmiech Clarissy zgasł i łzy, które jakimś cudem udawało jej się do tej chwili powstrzymać, popłynęły szerokim strumieniem. Niestety udawanie, że wszystko jest tak, jak być powinno, wcale nie było łatwe, zwłaszcza w obecności nieznanego dżentelmena, który tym swoim zdecydowanie nieprzychylnym spojrzeniem po prostu przewiercał ją na wylot. Może więc i dostrzegł, co kryje się pod pozorami normalności. Z wierzchu wytworna, pogodna dama, a w środku zrozpaczone, stłamszone dziewczę. Z tym że gdyby pana Leathama tam nie było, Clarissa i tak by niczego nie wyznała siostrze. Na pewno nie powiedziałaby jej o tym, co, delikatnie mówiąc, jest nie tak. Przyjechała, bo bardzo chciała pobyć z Bellą, miłą, spokojną, prostolinijną i jakże wrażliwą istotą, z którą wreszcie będzie można porozmawiać szczerze, bez żadnych niedomówień czy aluzji. Przez te kilka dni nie będzie musiała udawać chodzącego ideału. Będzie sobą, nabierze sił i uda jej się jakoś przetrwać do końca tego koszmarnego sezonu. Niestety zaraz po swoim przyjeździe, gdy tylko weszła do środka, okazało się, że ta jej ucieczka z Mayfair na północ to wcale nie był dobry pomysł. Droga siostra opiekuje się teraz kimś, kto dokonał czynu bohaterskiego. Pisała o tym w liście, ale Clarissie kompletnie wyleciało to z głowy. Bardzo stęskniła się za siostrą i koniecznie chciała tu przyjechać. To było najważniejsze. Bella co prawda pisywała do niej regularnie, ale żaden list nie zastąpi rozmowy w cztery oczy. A teraz musiała się z nią zobaczyć. Nie, nie po to, by się zwierzyć, ale by cieszyć się jej towarzystwem. Niestety okazało się, że Bella ma gościa. Oczywiście pan Leatham to nie jedyny dżentelmen w tym domu. Ten drugi to wspaniały mężczyzna, dzięki któremu Bella jest taka szczęśliwa. Jej mąż, doktor Joe Wariner, w którym Bella nadal jest nieprzytomnie zakochana. On niewątpliwie też kochał żonę. Clarissa, choć bardzo się tego wstydziła, zazdrościła siostrze tego szczęścia. Jej siostra na to zasługiwała. Bella była po prostu nadzwyczajna. Bardzo inteligentna, błyskotliwa, także przemiła, bardzo odważna i niezwykle życzliwa. A Clarissie, niestety, do ideału było bardzo daleko, ale miała nadzieję, że uda jej się znaleźć męża, który zaakceptuje ją taką, jaka jest. Jedno było pewne. Brzydka nie jest. Wprost przeciwnie, skoro uważano ją za prawdziwą ozdobę salonów. Chwalono i twarz, i figurę, a więc pomyślała sobie, że skoro może i nie jest zbyt bystra, to właśnie te zalety ciała mogą być jej atutem. Piękna i powabna, a taka kobieta wcale nie musi wychodzić za skromnego jegomościa, tylko może usidlić kogoś, kto naprawdę jest dobrą partią. Może nawet i księcia! Co niewielu pannom się udaje. Byłoby to największym osiągnięciem w jej życiu. Kiedy będzie księżną, nikt nie zauważy jej braków. Chociażby dlatego, że księżna służących ma bez liku. Zajmują się domem, dziećmi i korespondencją, a księżna pochłonięta jest strojami i życiem towarzyskim. Tak, to wszystko było bardzo kuszące, ale jak na razie nieosiągalne. Czasami tak sobie myślała, że może i szkoda, że nie usidliła na dobre kogoś podczas swego pierwszego sezonu. Kawalerów do wzięcia na salonach nie brakowało. Było w czym wybierać, ale ona, głupia, uparła się na tego księcia i teraz ma za swoje. Chyba nigdy nie będzie miała tak szczęśliwego życia jak jej młodsza siostra. Clarissa nie dorasta jej do pięt. Bella była bardziej pojętna, a więc wiedziała i potrafiła o wiele więcej. Pięknie grała na fortepianie, mówiła biegle po francusku. Potrafiła też bardzo sprawnie nastawić złamaną kość, ponieważ po dwóch latach małżeństwa z przystojnym doktorem wiedziała już prawie tyle, co on. Teraz Bella jest przy nadziei, czyli osiągnęła już wszystko to, co dla Clarissy nadal pozostawało w sferze marzeń. Clarissa naturalnie starała się nie załamywać rąk, ale coraz częściej przez głowę przemykała jej myśl, że ten obecny stan może trwać w nieskończoność. Że może zostać starą panną. Podczas lunchu przez cały czas miała pana Leathama przed oczami, ponieważ Bella usadziła go dokładnie naprzeciwko niej. A sama, kiedy tylko się rozsiadła, zaczęła paplać. Bez przerwy. Teraz wypaliła: – W Londynie niewątpliwie bardzo odczuwają brak naszej Clarissy. Przecież wiem, że okrzyknięto ją najpiękniejszą. Podobno pod względem urody jesteś, droga siostro, jak brylant czystej wody! – Och! – Clarissie nie pozostawało nic innego, jak tylko potrząsnąć głową i zaśmiać się. – Przecież to nonsens! Owszem, słyszała to nie raz i wcale jej się to nie podobało. Tym bardziej, że prędzej czy później przestaną się nią zachwycać, bo upatrzą sobie inną ślicznotkę. I niewątpliwie stanie się to już niebawem, przecież na salonach pojawiają się wciąż nowe, bardzo ładne panny, o wiele inteligentniejsze od Clarissy Beaumont i stają w szranki, by powalczyć o najbardziej pożądanych londyńskich kawalerów. Przede wszystkim o tego najbogatszego, księcia Westbridge’a, na którego uparła się i Clarissa. On, owszem, wodził za nią oczami, ale teraz chyba skierował już spojrzenie w inną stronę. – Czyli klejnot? – spytał pan Leatham i uśmiechnął się. Wyraźnie do Clarissy. Po raz pierwszy tak naprawdę, tak miło, ale trwało to tylko mgnienie oka i spojrzał w bok. A więc może ten dżentelmen wcale nie jest taki srogi, jak się wydaje. I chyba nie jest tak całkowicie obojętny na jej wdzięki. Trudno przecież, żeby nie zauważyła, że popatruje na nią bez przerwy. Teraz też już kieruje spojrzenie w jej stronę. Nie szkodzi. Niech sobie patrzy. Wcale to nie jest niemiłe, a poza tym – co jednak trochę dziwne – tym drobnym faktem chyba była usatysfakcjonowana. Czyżby dlatego, że pan Leatham był taki przystojny? Z tym że nie miał w sobie nic z dandysa. Szerokie bary, ręce umięśnione, duże dłonie. A wysoki jak do nieba! Clarissa nigdy dotąd nie spotkała na swej drodze tak rosłego mężczyzny. I tak odważnego. Przecież on bez chwili wahania ruszył z pomocą, omal nie przypłacając tego życiem. Prawdziwy bohater. Wszyscy znani Clarissie panowie, gdyby zdobyli się na taki wyczyn, potem by się tym chełpili, zachwyceni sławą. A pan Leatham był z całkiem innej gliny. Bella uprzedzała, że jest małomówny i istotnie, był bardzo oszczędny w słowach, ale to Clarissy wcale nie zrażało, bo wystarczyło spojrzeć mu w oczy, z których można wiele wyczytać. A wyraz jego oczu teraz świadczył, że na pewno słucha jej bardzo uważnie. Co było jednak rzadkością. Zwykle panowie słuchali jej jednym uchem, bo przede wszystkim słuchali tego, co mówią sami. A on słuchał naprawdę i była tym prawie rozczulona. Mało tego, raz, a może dwa razy lekko się zarumienił. Mężczyzna w sile wieku! W rezultacie czuła, że on budzi w niej coraz większą sympatię. – Panie Leatham? Nigdy dotąd nie spotkałam nikogo o takim nazwisku. Czy może pan powiedzieć, z jakich stron pochodzi? – Z Norfolk. Leathamowie byli farmerami. – Byli? – Tak. Jestem ostatnim z Leathamów. Powiedział to takim tonem, jakby fakt, że jest ostatnim z rodu, czyli prawdopodobnie nie ma już żadnych bliskich, nie był dla niego powodem do zmartwienia. Ale Clarissie i tak zrobiło się go żal. Wiedziała przecież, co to samotność. Sama to przeżywała, a samotność sprzyja rozmyślaniom. Kiedy człowiek za dużo rozmyśla, pojawia się wiele wątpliwości i to wcale dobrze nie wpływa na jego nastrój. Zawsze wolała być wśród ludzi i dlatego nie stroniła od życia towarzyskiego . Na salonach potrafiła się odnaleźć. Bez kłopotu, ale co z tego, skoro brakowało jej kogoś, kto nie tylko by z nią porozmawiał, ale był z nią tak naprawdę. Kochał ją i troszczył się o nią. – A jak tegoroczny sezon, Clarisso? Bardzo nudny? – spytała Bella, może i po to, żeby Clarissa nie męczyła pana Leathama pytaniami. – Taki, jak zawsze. Dlatego postanowiłam wpaść na kilka dni do drogiej siostry… – odparła Clarissa z uśmiechem i oczywiście zerknęła na milczącego mężczyznę. – My tak trajkoczemy, a pan Leatham na pewno pragnie spokoju. – Ależ skąd! – zaprzeczył. – Dla ciebie chyba jednak nie nudny, Clarisso – ciągnęła niestrudzenie Bella. – Skoro adoruje cię książę, a więc nie byle kto! Czy możemy się spodziewać, że wkrótce zostaną ogłoszone zaręczyny? – A… Nie wiadomo. Przecież jeszcze nie powiedziałam „tak”. Ponieważ książę wcale nie poprosił jej o rękę. W ciągu dziewiętnastu miesięcy ich bliskiej znajomości, tak szeroko komentowanej, ani razu nie wspomniał o małżeństwie. O uczuciu też nie. Raz owszem, próbował skraść jej pocałunek i na tym koniec. A jednocześnie na każdym balu tańczył z nią walca, w każdą środę przysyłał piękny bukiet czerwonych cieplarnianych róż, a co sobotę zapraszał na przejażdżkę powozem po Rotten Row, gdzie można było spotkać całą śmietankę towarzyską z Mayfair. Czyli robił wszystko, by odstraszyć innych potencjalnych zalotników. Na początku Clarissa myślała, że książę po prostu potrzebuje czasu, ponieważ ktoś z taką pozycją, wybierając żonę, musi być bardzo ostrożny. Ale teraz wiedziała już, jak to jest naprawdę. Książę Westbridge, niby nią bardzo zajęty, wcale nie był zakochany. Wiedziała to, ponieważ w zeszłym tygodniu, podczas balu u Renshaw’ów, kiedy była w pokoju dla dam, usłyszała przypadkiem, co mówiła matka księcia. A był to już drugi bal, na którym książę nie poprosił Clarissy do walca. Także trzeci bal, na którym książę tańczył z lady Olivią Spencer. Rywalką Clarissy. Młodszą od niej i teraz okrzykniętą niezrównaną pięknością. I jeśli wierzyć temu, co wypisują w bulwarowych gazetach, to w zeszłą środę bukiet czerwonych róż trafił do lady Olivii. Do Clarissy zawitały raptem róże różowe, i to ją tak rozjuszyło, że cisnęła je na podłogę, podeptała, a potem spakowała się błyskawicznie i ruszyła w drogę. Z nadzieją, że kilkudniowy pobyt u siostry pomoże jej dojść do siebie. Wziąć się w garść i nie tracić nadziei, że chociaż ma już dwadzieścia trzy lata i nie jest obdarzona wieloma przymiotami, uda jej się znaleźć odpowiedniego męża. – Jestem pewna, że niebawem będziemy już tytułować cię Wasza Wysokość – rzuciła żartobliwie Bella, czym Clarissa poczuła się jednak speszona. Udało jej się uśmiechnąć, po czym przezornie ukryła twarz za trzymaną w ręku filiżanką. Była nie tylko speszona, ale zdegustowana swoją młodzieńczą głupotą. Raptem zamarzyło jej się być księżną! Zaraz potem przechwyciła spojrzenie pana Leathama i poczuła się jeszcze gorzej. Przecież patrzył na nią tak, jakby znał smutną prawdę, że lady Clariassa wcale nie jest dla kawalerów łakomym kąskiem. Na szczęście już po chwili koszmarny lunch dobiegł końca. Bella kazała panu Leathamowi wracać do łóżka, bo na pewno jest już ledwo żywy. Pan Leatham nie protestował. Clarissa też wstała z krzesła, podziękowała i oznajmiła, że idzie do siebie, żeby chwilę odetchnąć, bo jednak ta podróż była trochę męcząca. A tak naprawdę to bardzo chciała pobyć sama i nabrać sił przed kolejnym wyzwaniem, czyli wspólnym obiadem, a potem niewątpliwie i wspólnym wieczorem w towarzystwie Belli, jej męża i oczywiście pana Leathama. Ten wspólny wieczór, jak można się było spodziewać, wcale nie był łatwy, ale udało się jakoś przez to przebrnąć. Po prostu zajęła się lekturą. Siedziała z książką w ręku, udając, że jest pochłonięta czytaniem, bo absolutnie nie miała ochoty na żadną rozmowę. Poza tym stanowczo wolała patrzeć w książkę, niż katować się widokiem, który sprawiał, że na duszy było bardzo ciężko. Widokiem Belli i jej męża. Małżonków idealnych, szczęśliwych, nadal zakochanych po uszy. Clarissa kochała siostrę i cieszyła się bardzo, że Belli tak powiodło się w małżeństwie, ale jednocześnie nie sposób nie czuć się nieszczęśliwą, kiedy jest się już prawie pewną, że ciebie takie szczęście nie spotka. Bo prawda jest taka, że Bella ma w sobie to coś, a jej starsza siostra nie. I trzeba się z tym pogodzić. A tak w ogóle to ta ucieczka do Nottinghamshire to wielki błąd i należy wyjechać stąd jak najprędzej. Może nawet już pojutrze. Przecież to oczywiste, że będąc tutaj, zamiast odzyskać spokój ducha, z każdym dniem będzie coraz bardziej nieszczęśliwa, może nawet nie będzie już w stanie ukryć łez, do których ma przecież pełne prawo. Natomiast lady Olivia na pewno nie ma powodu, by uronić choć jedną. Wreszcie można było uciec do swego pokoju. Z wielką ulgą zamknęła za sobą drzwi, postała chwilę, żeby zebrać myśli i sięgnęła po dzwonek. Zadzwoniła po pokojówkę, która pojawiła się niebawem i pomogła jej przygotować się do snu. Między innymi zakręciła jej włosy na papiloty, dzięki czemu następnego dnia głowa Clarissy będzie w lokach o wiele ładniejszych, niż były te fryzowane żelazkiem do włosów. A potem wreszcie można było z rozkoszą ułożyć się w białej pościeli. Niestety, powieki wcale nie opadały, czyli ze snem było tak samo, jak z oświadczynami księcia. Nie nadchodził. Może była to też sprawka papilotów, które jednak uwierały. Po kilku godzinach przewracania się z boku na bok uznała, że nie ma co tak się męczyć. Najlepiej zejść po cichutku na dół i zagotować mleko, bo ciepłe mleko może mieć zbawienny wpływ. Wyciszy, może nawet wleje w nią trochę nadziei. Tak, wleje, dosłownie. Nie po raz pierwszy miała kłopot z zaśnięciem. Nie była kimś, kto ledwie zamknie oczy, od razu zapada w głęboki sen. Gdy przyłożyła głowę do poduszki, natychmiast nawiedzały ją najrozmaitsze myśli i dopiero kiedy rozwiązała wszystkie dylematy, sen łaskawie przychodził. Jak dotąd zastanawiała się przede wszystkim nad tym, którą suknię włożyć na wieczorne przyjęcie następnego dnia, czym zabłysnąć podczas tego przyjęcia, o czym konwersować. Jednak teraz w jej głowie pojawił się dylemat znacznie większego formatu niż wybór sukni. Teraz zastanawiała się, jak przyćmić lady Olivię Spencer i wreszcie usidlić księcia na zawsze. Z tym że suknia też odgrywała tu jakąś rolę, ponieważ książę był człowiekiem wrażliwym na piękno. Był znanym kolekcjonerem dzieł sztuki, co było też jednym z głównych powodów, dlaczego chciała, by to właśnie on został jej mężem. Jego okazała rezydencja w Mayfair była dosłownie zapchana najrozmaitszymi skarbami z różnych zakątków świata. Obok sarkofagu ze starożytnego Egiptu wisiały obrazy francuskich mistrzów renesansu, a na półkach w pięknych, włoskich kredensach stały naczynia ze starożytnego Rzymu i Grecji. Firanki w oknach były z francuskich koronek, a zasłony z najdroższego jedwabiu z krajów Orientu. To pomieszanie stylów nie bardzo się Clarissie podobało, ale była tu wyjątkiem, ponieważ cała socjeta wychwalała pod niebiosa nadzwyczajne poczucie piękna księcia Westbridge’a. Nawet sam książę regent zazdrościł mu jego kolekcji. Clarissa naturalnie dołączyła do tego chóru, też wychwalała, bo i co innego miałaby zrobić. A poza tym – i przede wszystkim – miała wielką nadzieję, że ponieważ brzydka nie jest, książę esteta włączy ją do swojej kolekcji, naturalnie jako eksponat najwyższej klasy. Przecież na tym rynku małżeńskim była już prawie od czterech długich lat. Gdyby mogła cofnąć czas, na pewno by tej młodszej Clarissie przemówiła do rozumu i przekonała ją, że książę to jednak zbyt wysoko i należy skupić się na innych kawalerach, hrabiach i wicehrabiach. Niejeden z nich adorował ją podczas pierwszego i drugiego sezonu. Powinna była wybrać któregoś z nich i dziś byłaby szczęśliwą mężatką, też z tytułem, miałaby swój dom, może już i dzieci. Nawet troje. Byłaby szczęśliwa i spełniona. Mogłaby najadać się do woli, nie dbając o to, że za bardzo się zaokrągli. Nie musiałaby się przejmować swoimi słabościami, chociażby tym, że nadal czyta tak samo powoli, jak wtedy, gdy miała osiem lat. Że chociaż potrafi pisać bardzo ładnie – kaligrafię ćwiczyła godzinami – to z ułożeniem wyrazu ma już wielki kłopot. Gdyby była mężatką, nie musiałaby się tym przejmować. Służbie przecież nie wydaje się poleceń na piśmie. Poza tym ona ma znakomitą pamięć i na pewno nikt, z szanownym małżonkiem włącznie, nigdy by się nie zorientował, że ona nie ze wszystkim sobie radzi. Narzuciła szlafrok i zeszła do kuchni. Kiedy stawiała garnuszek z mlekiem na kuchennym piecu, doszła do wniosku, że samo mleko nie wystarczy. Ten tydzień jest już tak koszmarny, że absolutnie należy przekąsić coś słodkiego. Zajrzała do spiżarni, bardzo dobrze zaopatrzonej, a więc szybko znalazła to, czego teraz potrzebowała najbardziej. Był to spory kawałek kruchego ciasta i cały słoik malinowego dżemu. Wszystko to, razem z rondelkiem z mlekiem, błyskawicznie znalazło się na tacy i Clarissa, bardzo z siebie zadowolona, powędrowała do salonu, gdzie rozsiadła się na sofie. Bardzo swobodnie, bo z nogą założoną na nogę. Ułamała kawałek ciasta, posmarowała dżemem, po czym zanurzyła w ciepłym mleku, żeby zrobiło się mięciutkie. Włożyła do ust, przełknęła i aż westchnęła. To było pyszne. – O, jaki pan biedny! Może zawołać jeszcze kogoś do pomocy? Lady Clarissa delikatnie dotknęła jego ręki, którą on natychmiast cofnął. Jakby go oparzyła. I nic dziwnego, bo wrażenie było piorunujące. To delikatne muśnięcie poczuł przecież w całym ciele. Prawdopodobnie ta przepiękna istota takie właśnie wrażenie wywierała na wszystkich mężczyznach. Na nim, jak się okazało, również. Czyżby należał już do grona jej wielbicieli? Niepojęte! – Dam sobie radę! – burknął i bez pomocy lokaja pokonał kolejny stopień. Niestety, natychmiast zakręciło mu się w głowie. Zachwiał się, czujny lokaj go podtrzymał, także Joe, który właśnie podbiegł, podtrzymał go z drugiej strony i skarcił: – Nie powinien pan sam wchodzić po schodach. Jest pan jeszcze zbyt słaby! – I wcale nie musi pan w mojej obecności nadrabiać miną, panie Leatham – zawtórował mu miły damski głos. Wiadomo, czyj. Prawie radosny, a więc jego właścicielka była całkowicie pewna, że to właśnie przed nią chciał się popisać. Niestety, miała całkowitą rację i to wszystko razem było nadzwyczaj irytujące. Teraz też. Choć minęło już wiele godzin, on jeszcze nie ochłonął. Bo to było nie tylko irytujące, lecz także upokarzające. Kiedy prowadzili go po tych schodach, a ona stała i patrzyła. Dla niego już sam fakt, że jest tak słaby, że musi zdać się na innych, był nie do przyjęcia. A sytuacja była tym bardziej nieznośna, że świadkiem jego słabości była właśnie ta pannica, z powodu której przeżywał męki. Kiedy zasiedli do stołu on, niby taki nadzwyczaj odporny na wdzięki płci pięknej, nie mógł się powstrzymać i oczywiście co chwilę przemykał spojrzeniem po tej irytująco pięknej twarzy, przepięknych oczach i równie przepięknie wykrojonych ustach. Jednocześnie przez głowę przemykały lubieżne myśli, czym był bardzo zdegustowany. W rezultacie jedzenia prawie nie tknął, choć był bardzo głodny, a gdy zapytano go o coś, odpowiadał monosylabami, prawie niegrzecznie, z czego oczywiście też nie był zadowolony. Ale i tak najbardziej był rozjuszony tym wchodzeniem po przeklętych schodach. Ależ z niego słabeusz. Może i byłby w lepszej kondycji, gdyby wymykał się z łóżka, żeby trochę pochodzić. Niestety było to niemożliwe, ponieważ Joe jeszcze do wczoraj stanowczo zabraniał mu ruszać się z pościeli. Był nieugięty. Gdyby pacjent nie chciał posłuchać, najpewniej postawiłby na warcie przy łóżku któregoś ze służących. A poza tym – i to też za sprawą tej ślicznotki! – był teraz głodny jak wilk, a niestety, żeby napełnić żołądek, trzeba zejść na dół, czyli znów pokonać te przeklęte schody. Trudno, jak trzeba, to trzeba. Usiadł na łóżku i obejmując obolały tors, jak najostrożniej opuścił nogi na podłogę. Potem oparł się rękoma o szafkę nocną. Wstał, ciężko dysząc, bo zabolało, i powolutku, dotarł do drzwi. Przez cały czas mamrocząc pod nosem najgorsze przekleństwa, bo przecież wszystko wskazywało na to, że upłynie co najmniej miesiąc, zanim dojdzie do siebie. Wyszedł na korytarz i nadal bardzo powoli, krok za krokiem, ruszył w stronę schodów. Naturalnie, wszystko go nadal bolało, ale czuł, że ruch dobrze robi zmaltretowanym mięśniom. Poza tym on potrafił dać z siebie wszystko. Przecież już od chwili, gdy pojawił się na świecie, ci, którzy uważali się za lepszych, spoglądali na niego z wysoka. Uważali za miernotę, a on im udowadniał, że się mylą, że wcale nie jest gorszy od innych. Przeszedł niezłą szkołę życia, może i dlatego zaowocowało to tym, że nie wyrósł na bawidamka. Odwagi mu nie brakowało, sprawdzał się w walce, potrafił też myśleć logicznie i był ponoć bardzo dobrym agentem. Schody były coraz bliżej. Podchodził powoli i odnosił wrażenie, że te głupie schody drwią z niego. Niech sobie nie wyobrażają, że znów będzie po nich szedł, podtrzymywany przez dwie osoby. Jakby z niego był już strzęp człowieka! A ta lady tak się nad nim użalała! Że on taki biedny! Temu swojemu księciu na pewno nigdy by czegoś takiego nie powiedziała. Żaden mężczyzna nie słucha czegoś takiego z przyjemnością i Seb Leatham ma prawo czuć się urażony. Dlatego teraz trzeba pokonać schody jak najszybciej, jak najciszej. Niezauważony przez nikogo. Zejść, wejść i z powrotem schronić się w zaciszu swego pokoju. Z wielką ulgą, choć ten pokój jeszcze tego ranka uważał za więzienie. Teraz bardzo cenił sobie to miejsce, gdzie mógł się ukryć przed tą pannicą z raczej dziwnym poczuciem humoru. Dotarł do schodów i spojrzał w dół. Z ciężkim sercem, wiadomo przecież było, że każdy krok przypłaci świdrującym bólem. Położył ręce na balustradzie, oparł się o nią, żeby jak najbardziej odciążyć nogi i jak najostrożniej zrobił pierwszy krok. I natychmiast zabolało tak, że na moment stracił dech. Ale nie zamierzał się poddawać. Odczekał kilka sekund, kolejny krok i, o dziwo, wcale już nie było tak tragicznie. Owszem, zabolało, ale mniej. Pokonał więc kolejne cztery stopnie, potem chwila wytchnienia, potem znów cztery stopnie, po pokonaniu których jednak zakręciło mu się w głowie. Makabrycznie, było więc oczywiste, że to co, teraz robi, to największa głupota. Ktoś, kto ma dziurę w piersi, nie powinien schodzić po tych schodach sam. Był już na samym dole. Roztrzęsiony, czuł też mdłości, więc na moment przystanął, opierając się plecami o zimną ścianę. Pomogło. W głowie przestało się kręcić, mdłości przeszły, czyli można ruszać przed siebie, do salonu. Oddalonego o jakieś dziesięć stóp, nie więcej, on jednak miał wrażenie, że pokonuje co najmniej dziesięć mil. Ale szedł, do salonu, gdzie czekała miękka kanapa.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Tajemniczy_lord_Millcroft-ebookRO/p00660508i006" target="_blank" title="Tajemniczy lord Millcroft [Virginia Heath] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Tajemniczy lord Millcroft [Virginia Heath] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Tak jak Rzym nie upadł w 476 roku, a Królestwo Francji w 1789, tak też I Rzeczpospolita nie skończyła się w 1795 roku, kiedy dokonał się III rozbiór. Nie skończyła się też w momencie II czy nawet I rozbioru, albowiem same rozbiory nie były przyczyną, lecz skutkiem degeneracji organizmu państwowego. Struktury zniszczone przez pasożyty nie były w stanie ani się bronić, ani przetrwać w okrojonej formie, mimo daleko posuniętych amputacji i różnych znachorskich zabiegów, które miast uzdrowić pacjenta ? dobiły go. Niepowodzenie kuracji wynikało wszakże przede wszystkim stąd, iż było już za późno: nikt nie widział potrzeby ani sensu obrony państwa, którego zalety istniały już tylko w sferze werbalnej.\nJest zatem bardzo prawdopodobne, że I RP upadła, gdyż była zbędna i prócz garści korzystających z niej możnych oraz grupek idealistów, nikt nie był w stanie podać dobrego argumentu za jej istnieniem. W ten sposób rozpadło się coś, co nie było zdolne do życia, coś, co było dla ludzi raczej przeszkodą, niż wsparciem. Państwo nie jest bowiem dobrem samym w sobie, zasługującym na bezwarunkową obronę ? jest dobrem względnym wobec naszych potrzeb. Trwa, jeśli je skutecznie zaspokaja, jeśli zaś tego nie robi ? ginie i nie ma sensu wylewać nad nim łez.\nPo upadku I RP ?polskość? bynajmniej nie znikła. Trwała przez ponad sto lat mimo zmiennych koniunktur politycznych i gospodarczych. Trwała, chociaż formalnie nie było państwa takiego jak ?Polska?. Czy przetrwałaby, gdyby I RP nie została wymazana z mapy, lecz wegetowała jako wasalny twór przez kolejne dekady? Trudno powiedzieć, ale można zaryzykować hipotezę, że ?polskość? przetrwała właśnie dzięki temu, że skończyła się ?Polska?.\nUpadek II RP miał nieco inny charakter. Odbudowywane struktury państwa nie zdążyły jeszcze okrzepnąć, kiedy nastąpił ich nagły rozpad. Fakt, że obywatele skłonni byli wówczas bronić państwa, nawet za najwyższą cenę, świadczy o tym, że nie stało się ono w ich oczach wówczas pasożytem żyjącym z ich pracy. Jednak również w tym wypadku dość wcześnie pojawiły się symptomy choroby, a rok 1939 i nieudolna polityka ministra Becka były jedynie skutkiem, nie zaś przyczyną katastrofy. Tym razem straty intelektualne i materialne były poważniejsze, a sytuacja międzynarodowa i wewnętrzna zbudowana po drugiej wojnie światowej w zasadzie trwa do dziś. Przełom w 1989 roku był w dużej mierze pozorny i wiązał się raczej z przegrupowaniem sił, niż z odejściem od geopolitycznych założeń nakreślonych w Jałcie. Co prawda, powstała kolejna ?Polska? ? III RP ? jednak im więcej wiemy o kulisach jej narodzin i im lepiej znamy jej dzisiejsze uwarunkowania, tym trudniej nam uznać ją za coś istotnie różnego od ?Polski?, jaką był PRL. Skrajni pesymiści mogliby stwierdzić, że w gruncie rzeczy mamy dziś do czynienia z kolejną atrapą z cyklu rozpoczętego w roku 1939 wraz z powołaniem do życia Generalnego Gubernatorstwa.\nWyświetlony 2813 razy\nWięcej w tej kategorii: « Koniec PiS ZUS, czyli piramida finansowa »


21 listopada obchodzony jest Światowy Dzień Telewizji ustanowiony przez Organizację Narodów Zjednoczonych. Tegoroczna dwudziesta piąta edycja tego globalnego święta skupia się na haśle „Twoja Telewizja”, mając na celu podkreślenie ewolucji telewizji, która w dzisiejszych czasach pełni znacznie szerszą rolę niż tradycyjna telewizja, jaką znamy z przeszłości.\n„W 25. rocznicę Światowego Dnia Telewizji, nie tylko spoglądamy wstecz na niezachwianą ewolucję telewizji, ale także uważnie patrzymy w przyszłość. Częścią DNA telewizji jest, aby nieustannie przekształcać się i zaspokajać potrzeby naszych czasów, dostarczając widzom, nadawcom i marketerom nowe platformy, nowe możliwości i nowe pomysły. Mając to na uwadze, z niecierpliwością czekamy na kolejne 25 lat i wiele innowacji, które wprowadzi telewizja, aby zapewnić jeszcze bardziej fascynujące wrażenia” - zapewnia Katty Roberfroid, Director General, egta.\nKolejny rok działalności platformy to również dalsza współpraca ze Stowarzyszeniem Komunikacji Marketingowej SAR. W ramach prowadzonych projektów marketerzy oraz członkowie SAR, związani z Effie Awards, dzielą się swoją wiedzą i opiniami. Cykl #opiniejuroraeffie już po raz piąty gromadzi unikalny kontent towarzyszący polskiej edycji największego konkursu marketingowego na świecie. Szczegóły projektu tv♥ można śledzić na bieżąco na profilach Facebook, Instagram oraz Linkedin Biura Reklamy TVN Media.\nTVN MediaGrupa TVN Discovery Polska


Mówi, że najlepiej wyszła jej 'Dziewczyna z perłą'. I zaprasza na artystyczną kwarantannę\nRozmawiał Mateusz Pojnar\n21 kwietnia 2020 | 17:10\nPrzeróbka Magdaleny Budzyniak (Fot. Magdalena Budzyniak)\n- Wiele osób pisze mi, że moja kwarantanna artystyczna jest dla nich jedną z niewielu miłych odskoczni od tej burej codzienności. Czekają na kolejne dzieła. I jak ja mam nie wrzucić następnego? Czuję się zobowiązana! - mówi Magdalena Budzyniak, aktorka teatru Terminus A Quo z Nowej Soli.\nMagdalena Budzyniak regularnie publikuje na Facebooku obrazy lub wizerunki postaci z popkultury, a obok nich swoje przeróbki – zabawne i luźne interpretacje. Tak oswaja kwarantannę z powodu epidemii koronawirusa. Pomysł chwycił, jej znajomi czekają na kolejne części cyklu „Sztuka w czasach zarazy”.\nBudzyniak od 10 lat jest w załodze teatru Terminus A Quo. Zagrała w ponad 500 spektaklach. Pochodzi z Wrociszowa, od siedmiu lat pracuje i mieszka w Zielonej Górze.\nRozmowa z Magdaleną Budzyniak\n- Zależy, co masz na myśli, mówiąc „sztuka”, bo sztuka jako teatr jest w moim życiu już od pierwszej klasy podstawówki, kiedy to nasza wychowawczyni założyła szkolny teatrzyk Pinezka.\nAle na Facebooku przerobiłaś też m.in. Leonarda, Vermeera, Goyę czy Chełmońskiego. Dlaczego akurat ci artyści cię zainspirowali?\n- Nie ma na to pytanie konkretnej odpowiedzi. Jak studiowałam kulturoznawstwo, dużo czasu spędziłam na zapoznawaniu się z różnymi artystami i wiele z ich dzieł zapadło mi w pamięć. Mam w domu albumy, z których czerpię inspiracje, znajomi również wysyłają mi obrazy, które chcieliby, żebym odtworzyła.\nKtóre przeróbki uważasz za najbardziej udane?\n- Wydaje mi się, że najlepiej wyszła mi „Dziewczyna z perłą” Johannesa Vermeera i „Diego w moich myślach” Fridy Kahlo. Po reakcji ludzi wychodzi na to, że najlepsze jest „Babie lato” Józefa Chełmońskiego.\nJakie były reakcje znajomych, kiedy zaczęłaś wrzucać te interpretacje do sieci?\n- Oni wiedzą, że można się po mnie spodziewać poprawy nastroju [uśmiech]. Pod pierwszą przeróbką dostałam komentarze i wiadomości, że proszą o więcej, więc cóż innego mi pozostało? Dla mnie to świetna zabawa.\nWiele osób pisze mi też, że moja kwarantanna artystyczna jest dla nich jedną z niewielu miłych odskoczni od tej burej codzienności. Mówią, że czekają na kolejne dzieła. I jak ja mam nie wrzucić następnego? Czuję się zobowiązana!\nTrafiłaś też na popularny na Facebooku fanpage „Chu... Pani Domu”. Obserwuje go ponad 860 tys. ludzi. Byłaś zaskoczona?\n- I ponad 10 tys. osób polubiło ten post! – to mnie na pewno zaskoczyło. Ale to, że tam trafiłam, niekoniecznie, bo sama się do Magdy, która prowadzi tę stronę, odezwałam. Co nie zmienia faktu, że niezwykle mnie jara to, że tylu osobom się to podoba, i to poza moimi znajomymi.\nJak długo zamierzasz ciągnąć tę akcję i wrzucać nowości? Nie boisz się, że ci się to znudzi?\n- Znudzenia się nie boję, bardziej braku pomysłów. Przyznam szczerze, że mi od tej izolacji też już trochę siada na głowę: nie chodzę do pracy, całe dnie spędzam z prawie 2-letnim dzieckiem, które jest bardzo wymagające i potrzebuje dużo uwagi. Ciekawe, po kim to ma...\nNudy więc się nie obawiam, bo daje mi to dużo radochy – boję się, że pomysły już nie będą tak świeże. Albo tego, że będę patrzeć na obraz i nie będę widzieć go w wersji budzyniakowej.\nNie ukrywam, że staram się, by to odtwarzanie nie było takie jota w jotę. Przemycam akcesoria codziennego użytku, postacie z obrazów w sytuacjach domowych – np. Frida Kahlo w maseczce i z kawą.\nIle to będzie trwało? Nie wiem. Na pewno do momentu, aż koronawirus się wyniesie.\nA czyje malarstwo, jaką literaturę i muzykę poleciłabyś na ten okres epidemii i izolacji?\n- Z malarstwa zawsze każdemu polecam Beksińskiego i Fridę Kahlo, bo to moje numery jeden.\nJeśli chodzi o literaturę, to akurat jestem w trakcie czytania „Szklanego klosza” Sylvii Plath – bardzo wciągająca powieść. Polecam też książki reporterki Justyny Kopińskiej: „Polska odwraca oczy”, „Z nienawiści do kobiet”, „Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadetcie” – trzy mocne, zmuszające czytelnika do refleksji pozycje.\nMuzykę dzielę na pory roku. Na mojej playliście wiosennej jest Lao Che, albumy „Gospel” i „Dzieciom”, prawie wszystkie utwory Phila Collinsa, którego uwielbiam od lat. Wiosna to również The Prodigy, Bitamina, soundtrack z filmu „Dirty Dancing” i album Zbigniewa Wodeckiego z Mitch&Mitch – „1976: A Space Odyssey”.\nTeraz znowu bardziej modne stały się książki. Ty na kwarantannie nadrobiłaś zaległości w lekturach?\n- Z tym nadrabianiem wcale nie jest tak łatwo z takim brzdącem, jakiego mam na warsztacie! Staram się czytać w każdej wolnej chwili, ale poza rozwijaniem się wewnętrznie stawiam też na sport, który zajmuje ważne miejsce w moim życiu. W tym dziwnym czasie trzeba znaleźć złoty środek, żeby nie zwariować.\nMarzysz już pewnie, żeby znów wyjść na scenę z Terminusem?\n- Nie mogę się tego doczekać! Naprawdę. Bardziej niż długiego, spokojnego spaceru, wyjścia do pracy i innych przyjemności związanych z brakiem obostrzeń – brakuje mi teatru, kontaktu z widownią, moich przyjaciół z zespołu.\nW marcu miałam obchodzić swoje 10-lecie. I to równo 10 lat po tym, jak zagrałam swój debiut – 21 marca. Ale co się odwlecze, to nie uciecze. Zrobimy jeszcze taki maraton spektakli, jakiego nie widział nikt!


30 kwietnia 2019 - Extreme Time\nHome » 2019 » Kwiecień » 30\nJak urządzić idealną imprezę dla dzieci w stolicy?\nPosted on: 04, 30, 2019\nMożliwość komentowania Jak urządzić idealną imprezę dla dzieci w stolicy? została wyłączona\nTwoja latorośl wkrótce ma urodziny? Na pewno chciałbyś, by zapamiętała ten dzień na długo. Jeśli w takim razie stoi przed tobą zadanie, jakim są imprezy dla dzieci, Warszawa to miasto zapewniające ogrom możliwości, jakie przyniosą doskonałą zabawę. Jak ją zaplanować, by wszystko poszło zgodnie z założeniami?\nW jaki sposób dbać o zdrowie kota?\nMożliwość komentowania W jaki sposób dbać o zdrowie kota? została wyłączona\nZwierzęta towarzyszą człowiekowi od dawnych epok. Jak tylko ludzie w czasach prehistorii nauczyli się wykazywać lepszą inteligencją, niż zwierzęta, pojęli, że zwierzęta mogą służyć nie tylko do zabijania i skór. Pojawiła się idea hodowli, a wilki, które w następnych tysiącleciach dość długo i stopniowo przekształcały się w trochę inny gatunek, bliżej znany nam jako psy rasy husky czy malamut, były oswajane trochę jako dodatkowi członkowie plemion, i bardzo uważne i przydatne narzędzia: do odnajdowania zwierzyny, do ostrzegania przed zagrożeniem, do pilnowania stad kóz i owiec.\nMaluch zawsze zasługuje na to, co idealne, więc nie wahaj się kupować dla niego bezpiecznych przedmiotów\nLotnisko we Wrocławiu – w jaki sposób się tam udać i w pobliżu zostawić samochód?\nW jaki sposób można przygotować do tego, żeby świadomie wybierały ubrania i buty\nZakopane jako serce Tatr gwarantuje rewelacyjne warunki\nPoprzednie wpisy Wybierz miesiąc Luty 2020 (88) Styczeń 2020 (90) Grudzień 2019 (96) Listopad 2019 (75) Październik 2019 (86) Wrzesień 2019 (97) Sierpień 2019 (43) Lipiec 2019 (30) Czerwiec 2019 (40) Maj 2019 (28) Kwiecień 2019 (50) Marzec 2019 (28) Luty 2019 (23) Styczeń 2019 (26) Grudzień 2018 (14) Listopad 2018 (212) Październik 2018 (4) Wrzesień 2018 (8) Sierpień 2018 (3) Lipiec 2018 (81) Grudzień 2012 (1) Listopad 2011 (1)


Pradawny Las - sklep internetowy Planszóweczka.pl\nCztery Duchy Natury - zimy, wiosny, lata i jesieni - zostały wezwane, aby ocalić Święte Drzewo przed niszczycielskimi płomieniami Onibi. Każdy z nich pragnie uratować swój dom i otrzymać zaszczytny tytuł Wielkiego Strażnika Lasu.\nPradawny las to przepięknie zilustrowana gra strategiczna, w której wcielamy się w leśne duchy reprezentujące pory roku. Naszym celem jest uratowanie świętego drzewa przed bezwzględnymi atakami Onibi. Aby wygrać, będziemy wykorzystywać wsparcie zwierzęcych sojuszników, którzy dostarczą nam cenną moc żywiołów. Sadzenie drzew obronnych, odpędzanie bezwzględnych płomieni lub zbudzenie Sankiego, Obrońcy Lasu... Jaka strategia okaże się najlepsza?\nW tej grze wcielasz się w Ducha Natury, który próbuje uratować las i Święte Drzewo przed bezwzględnymi atakami Onibi. Możesz tego dokonać na 3 różne sposoby:\nsadząc 12 różnych drzew obronnych,\nzbierając 12 świętych kwiatów, aby zbudzić Sankiego, Obrońcę Lasu,\ngasząc 12 pożarów i na wieczność przepędzając Onibi.\nW każdej rundzie przywołujesz Strażników, którzy przynoszą Ci żywioły żeby wesprzeć Cię w Twoich zmaganiach. W tym celu odkrywasz karty Strażników z własnej talii jedna za drugą tworząc swoją linię wsparcia. Układ symboli na dostępnych kartach wskaże jakie akcje możesz wykonać i ile ich będzie.\nGra kończy się na koniec rundy, w której któryś z Duchów Natury spełni przynajmniej 1 warunek zwycięstwa – to on zyskuje tytuł Wielkiego Strażnika Lasu.\nPrzepięknie ilustrowany Pradawny las stanowi przykład bardziej rozbudowanej, satysfakcjonującej gry rodzinnej, która będzie doskonałym kolejnym krokiem w planszówkowym świecie.\nKażda decyzja podejmowana na przestrzeni gry ma wpływ na nasz ostateczny wynik. Z drugiej strony zawsze mamy możliwość zrobienia czegoś, co przybliży nas do zwycięstwa - nawet jeśli nie było to zgodne z pierwotnie przyjętą strategią.


Seaoo.com | Eksport do Thessaloniki, Spedycja morska do Thessaloniki\nEksport do Thessaloniki\nWyceń eksport do Thessaloniki oraz zamów transport ładunku w bardzo szybki sposób. Zaznacz miejsce odbioru w swoim kraju oraz podaj parametry ładunku, takie jak rodzaj opakowania, wymiary, waga oraz ilość. System automatycznie wyceni transport dla eksportu do Thessaloniki przy podanych parametrach ładunku. Dodatkowo możesz wybrać usługi, takie jak odprawa celna, transport lokalny oraz ubezpieczenie ładunku w transporcie. Swoje zamówienie powierzasz profesjonalistom, co daje Ci pewność, że zajmiemy się całym procesem transportu kompleksowo i rzeczowo.\nAlternatywne miejsca dostawy dla eksportu do Thessaloniki\nPiraeus - eksport do Piraeus\nEksport do Thessaloniki na warunkach CFR\nArtykuły na blogu powiązane z Thessaloniki\nPort lotniczy Thessaloniki W Salonikach znajduje się port lotniczy Saloniki-Macedonia, którego kodem jest SKG. Lotnisko mieści się na terenie Grecji o kodzie kraju – GR. To międzynarodowe lotnisko oddalone jest od miasta o 10 km. Saloniki to miasto w północnej Grecji, które położone jest nad Zatoką Salonicką. Miejscowość ta liczy 315 196 mieszkańców. Jest to ośrodek …\nPort morski Thessaloniki Thessaloniki (Saloniki) to port morski, którego kodem jest GRSKG, znajduje się na terenie Grecji. Jest to jeden z największych greckich portów morskich oraz jeden z największych portów na Morzu Egejskim. Roczna przepustowość portu wynosi 16 mln ton. Składa się na to 7 mln ton suchego ładunku masowego oraz 9 mln ton cieczy. …\nSPEDYCJA LOTNICZA DO THESSALONIKI


Serwis wózków widłowych dostępny we Wrocławiu. - jego strefa\nHome » Fabrykacja » Inne Usługi » Serwis wózków widłowych dostępny we Wrocławiu.\nObecnie może mieć miejsce przypadek kiedy to określone urządzenie przestaje działać. Jeżeli sytuacja tego typu dotyczy wózków widłowych, to w powyższej sytuacji warto jest skorzystać z usługi następującego typu jaką jest serwis wózków widłowych. Wrocław to jedno z najbardziej innowacyjnych, a co za tym idzie bardzo szybko rozwijających się miast w Polsce. Możliwość pozbycia się usterki oraz przywrócenie maszyny do prawidłowego działania to wszystko znajdziemy jeżeli chodzi o serwis wózków widłowych. Wrocław to także miasto, gdzie mamy dostęp do coraz większej ilości produktów i usług, za sprawą działalności wielu przedsiębiorstw w tym także przedsiębiorstwa Bintech. W ramach oferty powyższej firmy znajdziemy dostęp do oferty tego typu charakteryzujące się rzetelnością i terminowością. Przedsiębiorstwo Bintech oferuje też możliwość zaopatrzenia się w różnego rodzaju wózki widłowe, napędzane określonym napędem, w tym nowe czy używane. Ponadto warto skorzystać z oferty powyższego przedsiębiorstwa ze względu na elastyczność.


Bezpieczeństwo podczas zakupów online – jakich zasad przestrzegać - talmedia.pl\nBezpieczeństwo podczas zakupów online – jakich zasad przestrzegać\nZakupy internetowe stały się codziennością. Ich popularność jeszcze bardziej zwiększyła pandemia, która na wiele miesięcy zamknęła nas w domach. Doceniliśmy wówczas wyjątkowo mocno możliwość kupowania w sieci. Decydując się na zakupy za pośrednictwem Internetu, należy jednak pamiętać o tym, aby robić je bezpiecznie. Jakich zasad trzeba przestrzegać?\nCzy zawsze trzeba sprawdzać dane sprzedawcy?\nDecydując się na zakupy w sieci, należy pamiętać o tym, aby zawsze sprawdzać dane sprzedawcy. Na stronie internetowej powinny znajdować się pełne dane kontaktowe sklepu. Chodzi o adres stacjonarny, telefon kontaktowy, mail. Jest to absolutne minimum. Jeśli na stronie znajdziemy jedynie adres mailowy bądź numer telefonu, należy poważnie rozważyć robienie zakupów w takim sklepie. Trzeba bowiem liczyć się z tym, że mamy do czynienia z nieuczciwym sprzedawcą. Może wówczas zdarzyć się tak, że zakupiony towar w ogóle do nas nie dotrze. Może być też tak, że wprawdzie otrzymamy przesyłkę, ale będzie ona niezgodna z tym, co widniało na stronie sklepu. W takim przypadku złożenie reklamacji będzie praktycznie niemożliwe.\nCzy komputer/smartfon powinien być wyposażony w program antywirusowy?\nDecydując się na zakupy internetowe, należy koniecznie zadbać o bezpieczeństwo przekazywanych danych. Dlatego niezbędny jest dobry program antywirusowy niezależnie od tego, czy kupować zamierzamy za pośrednictwem komputera, czy smartfona. UWAGA: należy zadbać o regularne aktualizowanie oprogramowania. Błędem popełnianym przez wiele osób jest korzystanie z programu, który nigdy nie jest aktualizowany.\nDlaczego warto sprawdzać opinie o sprzedawcy?\nRobiąc zakupy online, należy pamiętać, że nie wszyscy sprzedawcy są uczciwi. Wchodząc na stronę sklepu, na ogół nie jesteśmy jednak w stanie tego stwierdzić. Dlatego pomocne okazują się być opinie wystawiane przez tych, którzy już skorzystali z oferty sklepu. Jeśli zauważymy, że sprzedawca nie ma prawie w ogóle opinii pozytywnych, warto poważnie rozważyć zrobienie zakupów. Lepiej stawiać na sprawdzone, znane sklepy, które są pozytywnie oceniane przez klientów.\nCzy przed zrobieniem zakupów należy sprawdzać, czy połączenie ze sprzedawcą jest bezpieczne?\nZanim zrobimy zakupy w sklepie internetowym, warto sprawdzić jak zaczyna się adres wybranego przez nas sklepu. Bezpieczne połączenia to te ze sklepami, których adres zaczyna się nie od http, a od https. O tym, czy połączenie jest bezpieczne powie nam również symbol kłódki znajdujący się na pasku adresowym. Dlaczego bezpieczeństwo połączenia ma tak duże znaczenie? Jeśli połączenie jest szyfrowane, możemy być pewni, że przekazywane podczas składania zamówienia dane nie trafią w ręce nieuprawnionych do tego osób. W przypadku stron niebezpiecznych takiej gwarancji nie mamy. Warto przy tym pamiętać, że utrata danych może być katastrofalna w skutkach.\nPrzed złożeniem zamówienia zawsze warto sprawdzić, jakie metody płatności oferuje sklep. Jeśli jest to tylko możliwości płatności kartą, należy poważnie rozważyć robienie zakupów w takim sklepie. Sklepy rzetelne, które stoją na wysokim poziomie, oferują swoim klientom różne formy płatności. Szczególnie ważne jest, aby znajdowała się wśród nich opcja pozwalająca na zapłacenie za zakupy przy odbiorze. UWAGA: jeśli w jakimś sklepie kupujemy pierwszy raz, warto zrezygnować z płatności przelewem, a wybrać właśnie wspomnianą płatność przy odbiorze.\nJakie opcje dostawy wchodzą w grę?\nZawsze dokładnie należy sprawdzić, jakie opcje dostawy proponuje sklep. Jeśli znajduje się tam zapis o tym, aby za przesyłkę płacić samodzielnie u kuriera, lepiej zrezygnować z zakupów. Dobre sklepy internetowe biorą na siebie kwestie związane z wysyłką. Oczywiście pobierają odpowiednią należność za paczkę, ale nie przerzucają na klienta rozliczenia z firmą kurierską.\nZakupy internetowe to ogromna wygoda. Na szczęście polska przestrzeń internetowe pełna jest bezpiecznych, rzetelnych sklepów. Zalicza się do nich między innymi sklep internetowy coocoo.pl. Kupując w sieci, warto przestrzegać opisanych zasad. To sposób na to, aby uniknąć kosztownej wpadki.


Umysł ebook pdf,mobi,epub - Audrey Carlan - UpolujEbooka.pl\n4.31 / 5.00 (liczba ocen: 987)\nCykl: Trylogia namiętności (część 2)\nAudiobook - najniższa cena: 28.58 zł\n„Zbyt późno stało się jasne, jak niebezpieczny był mój stalker, że jego groźby nie były jałowe. Niejeden raz udowodnił, że zrobi wszystko, co uzna za konieczne, że nie ma ryzyka, którego by nie podjął w swojej chorej, pokręconej grze i dla urojonego uwielbienia.\nMyliłam się” – fragment powieści\n„Ta miłość jest namiętna, a seks, który tych dwoje uprawia, tak gorący, że na pewno się nie zawiedziesz” – Panty Dropping Book Blog 5 STAR REVIEW\nUmysł od Audrey Carlan możesz już bez przeszkód czytać w formie e-booka (pdf, epub, mobi) na swoim czytniku (np. kindle, pocketbook, onyx, kobo, inkbook) lub słuchać w formie audiobooka (mp3).\nDruga część cyklu Audrey Carlan ma charakter mroczniejszy niż pierwszy tom. Znani czytelnikom bohaterowie stawiają czoła prześladowcy, którego nie do końca docenili, jak się okazuje w trakcie lektury. Historia, w jakiej główną rolę odgrywały uczucia oraz namiętność zaczyna również mieć charakter sensacyjny. Emocje także zaczynają odgrywać coraz istotniejszą rolę, zwłaszcza te z pogranicza lęku i stawiania czoła niebezpieczeństwu. Autorka z jednej strony pokazuje sielską egzystencję, w której nawet przysłowiowego ptasiego mleka nie brakuje, a z drugiej wciąż postacie mają świadomość, że grozi im niebezpieczeństwo. Te dwa całkowicie przeciwstawne klimaty tworzą historię gdzie z góry zakładane scenariusze okazują się nietrafione. Audrey Carlan utrzymała atmosferę zmysłowego związku dwojga głównych bohaterów, jednakże beztroska zakochanych osób jest przeplatana jest walką o to by zdobyte uczucie przetrwało i przede wszystkim nie zostało zniszczone przez demony nie tylko z przeszłości. Tytuł drugiej odsłony serii Umysł znajduje odzwierciedlenie, rodzących się wątpliwości oraz obrazów związanych z przeszłością oraz bolesnymi doświadczeniami, które zatruwają umysł i ranią ciało.


Rozszerzenie pliku .XIM - Jak otworzyć plik XIM? File Extension XIM - FileTypes\nJeżeli trafiłeś w to miejsce, to wysoce prawdopodobne jest, że masz problem z plikiem XIM. Jeżeli chcesz otworzyć plik XIM, bądź rozwiązać inny problem dotyczący tego typu pliku, zapoznaj się szczegółowo z informacjami na tej stronie.\nInformacje o pliku XIM\nJak otworzyć plik XIM?\nNajczęstszy problem, który występuje w momencie gdy nie możesz otworzyć pliku XIM jest kuriozalny - brak zainstalowanej opdpowiedniej aplikacji na Twoim urządzeniu. Rozwiązanie jest badzo proste, wystarczy wybrać i zainstalować jednen (bądź kilka) program do obsługi XIM z listy którą znajdziesz na tej stornie. Po poprawnej instalacji koputer powinien sam powiązać zainstalowane przed chwilą oprogramowanie z plikiem XIM którego nie możesz otworzyć.\nProgramy, które otworzą plik XIM\nInne problemy z plikiem XIM\nPobrałeś i poprawnie zainstalowałeś jeden z programów a problem z plikiem XIM nadal występuje? Może być kilka przyczyn takiej sytuacji - przedstawiamy kilka powodów, które tworzą najwięcej problemy z plikami XIM:\nplik XIM którego dotyczy problem jest uszkodzony\nw "Rejestrrze Windows" nie istnieje odpowiednie powiązanie pliku XIM z zainstalowanym programem do jego obsługi\naplikacja, która obsługuje plik XIM nie posiada odpowiednich zasobów komputera, albo nie zostały zainstalowane odpowiednie sterowniki które pozwolą programowi się uruchomić


Warsztaty na temat wymian online | UNI-Collaboration | Online Intercultural Exchange\nWarsztaty na temat wymian online\nCzy Państwa uczelnia jest zainteresowana specjalistycznym szkoleniem w zakresie organizacji i prowadzenia projektów telekolaboracyjnych?\nProjekty telekolaboracyjne, zwane też interkulturowymi wymianami online (ang. Online Intercultural Exchanges) umożliwiają współpracę grupom studenckim uczącym się w geograficznie odległych od siebie miejscach. W projektach takich zwykle uczestniczą grupy z dwóch różnych krajów, z których każda uczy się języka swojego partnera. Nie jest to jednak jedyna opcja – projekty takie mogą być dużo bardziej złożone i mogą angażować studentów z kilku krajów używających jednego języka komunikacji, np. angielskiego, jako lingua franca. Dzięki swojej elastyczności, mają one ogromny potencjał dla studentów wszystkich kierunków.\nBadania pokazują, że projekty telekolaboracyjne mają ogromny potencjał dla wszystkich uczestników edukacji akademickiej. Jest to efektywne narzędzie rozwijania nie tylko kompetencji językowych, ale także kompetencji interkulturowej oraz kompetencji społecznych. Jest to również doskonała forma przygotowania do rzeczywistej wymiany studenckiej, a także alternatywa dla tych studentów, którzy w takich wymianach nie mogą brać udziału z powodów osobistych lub finansowych. Interkulturowe wymiany online mogą także stanowić bardzo ważny element polityki internacjonalizacji danej uczelni oraz tzw. mobilności hybrydowej (ang. blended mobility), w której rzeczywiste wyjazdy na uczelnie partnerskie są wspierane online.\nPomimo tych wszystkich zalet, organizacja projektów telekolaboracyjnych może stanowić wyzwanie, zwłaszcza na etapie ich wdrażania i integrowania z uczelnianymi programami studiów. Znalezienie właściwego partnera, stworzenie odpowiedniego scenariusza oraz zintegrowanie go z programem nauczania może być skomplikowane. Biorąc to pod uwagę, Konsorcjum UNI- Collaboration, grupa doświadczonych praktyków, specjalistów i badaczy z różnych części Europy, oferuje zainteresowanym instytucjom seminaria i warsztaty dopasowane do ich indywidualnych potrzeb. Warsztaty mogą być prowadzone w różnych językach i są dopasowywane do potrzeb i oczekiwań danej instytucji.\nOto lista zagadnień, które stanowią przedmiot warsztatów:\nW jaki sposób integrować wymiany online z programami wymian Erasmus;\nW jaki sposób zorganizować udaną wymianę wirtualną na poziomie akademickim;\nW jaki sposób tworzyć i wykorzystywać efektywne sekwencje zadań dydaktycznych online;\nW jaki sposób radzić sobie z konfliktami i problemami o podłożu interkulturowym;\nW jaki sposób wybrać właściwe narzędzia do pracy online;\nW jaki sposób zintegrować wymiany interkulturowe z akademickimi programami nauczania.\nAby uzyskać więcej informacji na temat organizacji warsztatów w Państwa uczelni i ich szacowanego kosztu, prosimy o kontakt z Konsorcjum Uni-Collaboration. Adres email: intentproject@gmail.com


Oferty pracy w różnorakich miasteczkach | Canecorso\nPo jakimś czasie zrozumiemy, czy to jest zajęcie dla nas czy nie. Jeżeli wyjdzie na to, że nie, będzie można rozejrzeć się za czymś innym (sprawdź oferty pracy). A dzięki obecnemu zajęciu nie będzie trzeba się martwić, że nie będziemy mieli pieniędzy na bieżące rachunki. Tak, więc faktycznie warto zwrócić uwagę na to, by wykorzystać szansę na to, żeby podjąć jakąś pracę. Praca w małych i dużych miejscowościach W wielu miastach i miasteczkach możemy dostać mniej albo bardziej interesującą pracę. Ale rzeczywistość jest taka, że obecnie ludzie po prostu bez względu na wszystko pracy potrzebują. Nie interesuje ich nawet to czy mają zamiatać, czy usiąść za biurkiem i odbierać telefony lub [oferty pracy holandia od zaraz] je wykonywać, ludzie po prostu chcą mieć pracę. Jest sporo osób bezrobotnych w Polsce, ale są takie miejsca gdzie ofert pracy jest dużo, więc dla tych chcących praca się znajdzie. Spójrzmy przykładowo na oferty pracy Grudziądz albo na oferty pracy Suwałki (więcej ofert pracy) tam niemalże każda chętną osoba dostanie pracę, która, mniej lub bardziej będzie pasowała do jej preferencji . Bo po prostu są takie miasta, gdzie pracy jest sporo.\nLudzie są mobilni, wyjeżdżają ,albo idą pracować w inne miejsce, więc rotacja jest. A ludzie chcą zmieniać pracę, bo się rozwijają, czują, że chcieliby poznać inne zajęcie i tym sposobem zwalnia się stanowisko dla kolejnych ludzi.\nDzisiaj ciężko o porządne i wiarygodne informacje (https://www.eena.pl/aktualne-oferty-pracy.html) odnośnie opisywanej tematyki, ale jeśli chcesz takie zobaczyć, to po prostu kliknij ten odnośnik.\nObecnie już nie trzeba pracować całe życie w jednej pracy i wypalać się zawodowo. Odbębnianie pracy od godziny do godziny nikogo nie bawi. W dzisiejszych czasach ludzie potrzebują wyzwań i pracodawcy muszą swym pracownikom takie wyzwania zapewnić. Bo tylko dzięki temu firma jest w stanie się we właściwy sposób rozwijać. Bo rozwijanie się firmy, to również rozwijanie się pracowników. To poprawia konkurencyjność względem pozostałych przedsiębiorstw.\n| Tags: bezrobocie, kariera, pieniądze, praca, zawód


Projektor Canon XEED SX800 - SXGA+ dla każdego! - ITbiznes\nProjektor Canon XEED SX800 – SXGA+ dla każdego!\n8 stycznia 2009 Grzegorz Pietrzak\t24 Views Brak komentarzy\tmonitory i projektory\nCanon otwiera się na rynek projektorów o wysokiej rozdzielczości wprowadzając nowy model XEED SX800. Wraz z premierą projektora XEED SX800 w podstawowym standardzie SXGA+, wysoka rozdzielczość i wydajność projekcji stają się bardziej przystępne cenowo. Posiadając trzy unikatowe zalety – nowe panele LCOS produkowane przez firmę Canon, chroniony patentem system optyczny Canon AISYS oraz niedawno wprowadzony obiektyw z 1,5-krotnym zoomem – model XEED SX800 gwarantować ma wysoką jakość obrazu, wydajność i wytrzymałość.\nObrazy o znakomitej rozdzielczości SXGA+ (1400 x 1050 pikseli) są\nwyświetlane z niezwykłą klarownością i precyzją, co czyni SX800 idealnym narzędziem do prezentacji wymagających odwzorowania szczegółów\ntakich jak rysunki techniczne, skomplikowana praca plastyczna a nawet\nfilmy High Definition (HD). Lampa daje jasność 3000 lumenów a kontrast\nobrazu wynosi 900:1.\nDzięki trzem panelom Canon 0,55” LCOS (Liquid Crystal On Silicon),\nwysoka jakość obrazu oraz rozdzielczość SXGA+ współistnieją ze sobą.\nUżywanie paneli LCOS eliminuje luki pomiędzy pikselami dające „efekt\nkratownicy” w tradycyjnych panelach LCD. Jednocześnie możliwa jest\nłagodna gradacja barw bez „efektu tęczy” często spotykanego w\nproduktach stosujących technologię DLP z pojedynczym chipem. Obrazy są\nreprodukowane z niesamowitą ostrością, klarownością, a barwy są wiernie\nTechnologia trzeciej generacji AISYS została zastosowana, aby w całości\nwykorzystać możliwości paneli LCOS, projekcyjnego obiektywu zoom oraz\nwysoce wydajnej lampy 230W. Dzięki nowemu ułożeniu obiektywów, możliwe\njest bardziej równomierne oświetlenie. AISYS poprawia wydajność\nluminacyjną i spektroskopiczną, co daje znakomitą reprodukcję barw i\nProjektor SX800 umożliwia 1,5-krotny zoom projekcyjny. Minimalizując zakłócenia i\npoprawiając rozdzielczość, zoom projekcyjny tłumi dystorsję obrazów do\nnajwiększego możliwego stopnia, dając idealną geometrię obrazu.\nObiektyw wyposażony w technikę poprawiania rozdzielczości (offset)\n10:0, dostraja dolną część projektowanego obrazu do osi optycznej.\nRedukuje to potrzebę obracania projektora, co pomaga uniknąć korekcji\nDla użytkowników będących ciągle w biegu, projektor SX800 zawiera\nfunkcję automatycznego ustawienia (Automatic Setup). Kiedy projektor\nmusi zostać obrócony, automatyczna korekcja zniekształcenia perspektywy\n(Auto Keystone Correction) dokonuje niezbędnych poprawek za jednym\nnaciśnięciem przycisku, dając idealnie prostokątny obraz. Dodatkowo\nfunkcja selekcji auto input odnajdzie sygnał wejściowy i uruchomi\nodpowiednie przyłącze, jeśli zajdzie taka potrzeba.\nStylowa błyszcząca biel SX800 zlewa się idealnie z każdym otoczeniem,\nnawet jeśli projektor jest zamocowany na suficie. Klamra do zawieszana\nna suficie ułatwia zmianę lampy, gdyż projektor może być bezpiecznie\nzniżony w jedną stronę. To pozwala na zmianę lampy bez potrzeby\nkompletnej deinstalacji projektora.\nGłówne cechy projektora SX800:\nPanele Canon 0,55” Reflective LCD (LCOS)\nSystem optyczny trzeciej generacji AISYS\n1,5-krotny obiektyw zoom\nKorekta auto keystone (zniekształcenia perspektywy) i selekcja auto input (sygnału wejściowego)\nNowe mocowanie do sufitu ułatwiające zmianę lampy\n← Sony VAIO P bardziej oficjalnie\nMio Spirit – najnowsze oprogramowanie nawigacyjne Mio →


UŻYWANA BECZKA PLASTIKOWA 220 L - Rolmet\nStrona główna / Beczki / Beczki plastikowe / UŻYWANA BECZKA PLASTIKOWA 220 L\nilość UŻYWANA BECZKA PLASTIKOWA 220 L\nUżywana beczka plastikowa 220l. Beczka jest dokładnie umyta i przetestowana pod kątem szczelności. Gotowa do ponownego użytku!\nSzeroka średnica wlewu sprawia, że opróżnianie i czyszczenie zbiornika jest bardzo wygodne i komfortowe. Beczki plastikowe mają pojemność 220l, a mimo to są lekkie, praktyczne i stabilne. Beczka plastikowa 220l posiada atest UN – nadaje się do transportu, a także magazynowania na stosach. Wykonana jest z polietylenu o wysokiej gęstości – jest to tworzywo odporne na promienie UV.\nBeczka 220l – zastosowanie\nBeczki plastikowe (pojemność 220l) znajdują szerokie zastosowanie w różnych branżach od spożywczych, motoryzacyjnych po medyczne, kosmetyczne i inne. Beczka plastikowa 220l może służyć jako zbiornik na wodę, ale także nadaje się do przechowywania wszelkiego rodzaju substancji chemicznych (nawet tych najbardziej szkodliwych i niebezpiecznych) oraz artykułów przemysłowych i spożywczych. W beczce możesz również przechowywać przetwory, typu ogórki, kapustę kiszoną czy owoce.\nZapraszamy na zakupy do naszego sklepu online! Jeśli chcesz uzyskać informacje na temat tego produktu – zachęcamy do kontaktu telefonicznego.\nIle jest 4 - 13 =


Wypadek drogowy Rokity-Rokiciny\nW dniu 1 maja 2016r. nasza jednostka została zadysponowana do wypadku drogowego na trasie Rokity-Rokiciny. Na miejsce zdarzenia zostały zadysponowane trzy zastępy OSP Czarna Dąbrówka, policja, oraz zespół pogotowia ratunkowego.\nPo przybyciu na miejsce zdarzenia i zabezpieczeniu terenu akcji udzielono pierwszej pomocy medycznej dwóm poszkodowanym osobom , które został przetransportowane do szpitala. Zespołu ratownictwa medycznego po przeprowadzeniu wstępnych badań zdecydował, aby kierowca jednego z pojazdów uskarżający się na ból w okolicach barka, również udał się do szpitala.


Katarzyna TS u Roli: Jedwabne i religia Holokaustu [WIDEO] - wPrawo.pl\nPrzez Last updated Paź 31, 2018\nKatarzyna Treter-Sierpińska/fot. youtube\nSerdecznie zapraszam do obejrzenia mojej rozmowy z Marcinem Rolą w telewizji wRealu24, której tematem jest kłamstwo jedwabieńskie i jego funkcja w budowaniu religii Holokaustu wykorzystywanej przez „przedsiębiorstwo holokaust”. Mówiłam o antypolskich tezach tej świeckiej religii żydowskiej oraz o manipulacjach i kłamstwach, jakie służą do ich dowodzenia. Ciekawe, jak długo ten film utrzyma się na youtube 🙂\nekshumacja w JedwabnemJedwabnekatarzyna treter sierpińskamarcin rolapogrom w przytykuPrzedsiębiorstwo Holokaustreligia holokaustuwrealu24\nNiewielki Marsz Równości zatrzymany pod Jasną Górą! „Broniliśmy miejsca…\nMówi Pani w tym filmie, że nie słyszała, aby Żydzi nazywali Polaków ratujących ich rodaków głupcami.\nNazywają nie tylko głupcami ale i godnymi pogardy i potępienia. Mówi o tym dr Mira C.Modelska: https://www.youtube.com/watch?v=7MgBbxOTVgs&t=92s\nPani dr Kurek również wykłada o cywilizacyjnych i kulturowych rozbieżnościach: żyd miał obowiązek ratowania najpierw siebie, dzieci i starcy, nawet z najbliższej rodziny nie byli warci, aby się dla nich narażać. W takiej mentalności tylko głupek może narażać siebie i swoja rodzinę dla obcych. To oczywiste.\nrrrrr mówi emu\ngdzies ty to losiu przeczytal. bojsie boga\nNaczytałaś się hejtu hasbarnego, programowanego na podtrzymanie nienawiści Żydzi – Polacy.\nŻydzi sprawiedliwi tak nie mówili i nadal nie mówią, są wdzięczni Polakom, tylko że jak my mają usta sterrroryzowane przez żydłactfo.\nZnaczek z polską i izraelską flagą, możecie sobie wszyscy żydzi i Polacy pochodzenia żydowskiego, przykleić na czole i nadać się paczką na Poczcie Polskiej z adnotacją „do Izraela”, tam wasze miejsce!\nCze 17, 2019 1 934\t0\nCze 17, 2019 751\t0\nNiewielki Marsz Równości zatrzymany pod Jasną Górą!…\nCze 17, 2019 3 868\t0\nFolwark rebbe Cywińskiego, wojska amerykańskie w Polsce…\nCze 16, 2019 3 836\t0\nAda o Niewielki Marsz Równości zatrzymany pod Jasną Górą! „Broniliśmy miejsca świętego” [WIDEO]\nZdzislaw o Polski blok w KL Auschwitz nadal w opłakanym stanie! Zabijają pamięć o pomordowanych Polakach? [WIDEO]\nInk o Niewielki Marsz Równości zatrzymany pod Jasną Górą! „Broniliśmy miejsca świętego” [WIDEO]\nSw wincenty o Obsceniczna profanacja na marszu LGBT w Gdańsku. Prezydent Dulkiewicz jest „dumna i zaszczycona”


Familia - Camila Cabello - płyta CD | Gandalf.com.pl\nFamilia - Camila Cabello CD\nFamilia (Oversize Softpak) (CD) 49.89 zł\nFamilia (color vinyl) (winyl) 129.20 zł\nFamilia (vinyl) (winyl) 129.20 zł\nFamilia - opis produktu:\nUrodzona na Kubie piosenkarka i autorka tekstów Camila Cabello wydała swój debiutancki solowy album `Camila` w styczniu 2018 roku, natychmiast zdobywając entuzjastyczne recenzje. Album zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard 200 równolegle z singlem `Havana`, który osiągnął pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100. Camila stała się wówczas pierwszą solową artystką od prawie 15 lat na pierwszym miejscu trzech najważniejszych list przebojów w tym samym tygodniu. Została również najczęściej odtwarzaną artystką w Spotify.\nArtystka zaprezentowała ostatnio kooperacje z Edem Sheeranem - `Bam Bam`, która jest zapowiedzią nowego albumu FAMILIA, który ukaże się już 8 kwietnia. Uważni fani na pewno słyszeli już także utwór `Don`t Go Yet`, który zgromadził setki milionów odtworzeń w serwisach streamingowych.\nAlbum Familia jest przedstawicielem muzyki z gatunku pop. Wykonawcą utworów jest Camila Cabello. Pozycja została opublikowana w 2022 roku. Za wydanie odpowiada wytwórnia Sony Music Entertainment.\nUtwory: 1. Familia\nCinderella OST CD\nFamilia (color vinyl) (Limited Edition)\n129,20 zł 159.51\nFamilia (Oversize Softpak) CD\nRECENZJE - Muzyka (CD) - Familia\nTrzeci studyjny album Camili Cabello, zatytułowany Familia, jest być może najbardziej osobistą płytą artystki.\nUtwory z tego albumu zawierają elementy kultury kubańskiej i meksykańskiej (warstwa muzyczna, dwie piosenki w języku hiszpańskim oraz hiszpańskie zwroty w pozostałych). Nawiązują do pochodzenia i korzeni Camilii, czyniąc je pięknym i ważnym hołdem dla obu krajów.\nArtystka w swoich tekstach porusza także tematy zdrowia psychicznego, co jest bardzo potrzebne, by pomóc ludziom normalizować kwestie związane z tym aspektem zdrowia.\nCabello opisuje swoje zmagania niezwykle trafnie, sprawiając, że wiele osób może się w słowach jej piosenek odnaleźć bądź znaleźć w nich ulgę.\nPrzykładem takiego utworu z pewnością jest psychofreak opowiadający osobistą historię Camili (np. nawiązanie do rozpoczęcia kariery w wieku 15 lat i koleżanek z zespołu Fifth Harmony).\nOprócz wyżej wymienionych tematów, w utworach artystki można znaleźć opowieści o miłości, rozstaniu, zawodzie, smutku, wsparciu udzielanym sobie wzajemnie przez partnerów, zazdrości czy sytuacji kobiet.\nPiękny album, pod każdym względem - wizualnym, muzcznym oraz warstwy tekstowej.\n-21% Familia muzyka


ELMJUZIK: kwietnia 2014\nWitam serdecznie wszystkich czytelników mojego skromnego bloga muzycznego. Dzisiaj pragnę zaprezentować Wam najnowszy album polskiego twórcy muzyki eksperymentalnej i elektronicznej, znanego nam pod pseudonimem DigitalSimplyWorld. Sam twórca o swoim nowym albumie pisze tak: "Zapraszam na surową i momentami dynamicznie relaksacyjną elektroniczną muzykę bez eksperymentu z dźwiękiem. Wręcz ciosana jest soczyście.\nSłuchającym klasyczne brzmienia proponuję dwa utwory. Pierwszy "The March of the Victory. First Step" sekwencyjno - ambientowy uzdrawiacz. Wyzwala umysł, pulsując, wspina się na kolejne poziomy sekwencyjnej wibracji www.youtube.com/watch?v=qoEnrYrNC7c\nDruga propozycja to "The Last Match", hipnotyzująca sekwencyjność jak znalazł do zanurzenia się w muzyce elektronicznej i oczywiście w gwiazdach. Podobno widać więcej i wyraźniej ;) przez wyobraźnię, którą uruchamia.\nBonusem w płycie jest teledysk do jednego z utworów, gdzie zobaczycie jego "narodziny". Namawiam do wyjścia ze studia pełnego elektromagnetycznego smogu i nagrywania muzyki pod gwiazdami."\nJak widać, bez zbędnego "zadęcia" oraz filozofowania ten ciekawy twórca serwuje nam po raz kolejny kawałek swojej muzycznej wizji. Czy jest ona "soczyście wyciosana" :) ?, miałem okazję przekonać się o tym fakcie osobiście na jakiś czas przed oficjalną premierą wydawnictwa.\nCo wyszło z przekonywania się? O tym chcę właśnie napisać teraz.\nCały album to około 40 minut muzyki elektronicznej osadzonej w dość "mrocznym" klimacie "surowej" elektroniki, ocierającej się swoim ogólnym wyrazem artystycznym o instrumentalne dokonania w stylu Depeche Mode, gdzieniegdzie pobrzmiewają również echa Vangelisa (np: tytułowy utwór pt: "First Contact"), to może tak krótciutko jeśli chodzi o moje osobiste skojarzenia z muzyką innych artystów. Sam album, jest skonstruowany w sposób przemyślany, prowadzi słuchacza z jednej muzycznej przestrzeni w kolejną "przestrzeń", i nie pozwala nawet na chwilę oderwania od siebie i utraty tej "równowagi" w mrocznej przestrzeni jaka napędza tą "maszynę dźwięków" rodem z nieogarnionego i zimnego kosmosu.\nŚrodki artystycznego wyrazu jakich używa tutaj kompozytor wydają się nader skromne i użyte w sposób przewidywalny, co w ogóle nie rzutuje w negatywny sposób na bardzo wysoką jakość artystyczną całości tego "elektronicznego dziełka", jakie miałem przyjemność przesłuchać już wielokrotnie, zanim skleciłem tych kilka słów.\nReasumując, każdy słuchacz, który ceni sobie innowacyjność, pomysł i niebagatelne klimaty jakie można znaleźć (niestety już coraz rzadziej) w muzyce elektronicznej, powinien jak najszybciej zapoznać się z tym albumem i postarać się zrozumieć wizję autorskiej muzyki elektronicznej wg. DigitalSimplyWorld, która mnie osobiście przekonuje ogromnym talentem i pomysłowością twórcy, ponieważ słyszę je w każdym z jego kolejnych albumów coraz wyraźniej i dobitniej.\nJak dobrze, że mamy takie perełki na naszej rodzimej scenie elektronicznej!!!\nUważam, że równie bardzo ważny podkreślenia jest fakt, iż artysta posługuje się nader skromnymi środkami technicznymi do realizacji swoich albumów, co stoi niejako w opozycji do swoistego "trendu" ostatnich lat, gdzie ogromna "rzesza" tzw: el-muzyków popadła w swoisty "fetyszyzm", "obstawiając" się wręcz "górami i tonami", różnego rodzaju elektronicznych zabawek, przeznaczonych do kreacji dźwięku na wszystkie możliwe sposoby!\nMyślę, że to swoista "emocjonalna plaga" w czasach kiedy wystarczy dosłownie jeden komputer aby stworzyć prawdziwe dzieło muzyczne! Jeden komputer oraz talent...\nBo muzykę i sztukę czyni talent, "iskra boża", którą posiadają szczęśliwie tylko nieliczni.\nDSW to artysta dzięki, któremu nie zwątpicie w fakt, iż w muzyce elektronicznej powiedziano już wszystko, a z kolejnych wydawnictw jakie się pojawiają wieje tylko nudą i dźwiękami, które słyszeliśmy już 1000 razy i znamy "do wyrzygania"!\nZ muzyką DigitalSimplyWorld, to Wam nie grozi!\nOczywiście do wielu aspektów realizacyjno, wykonawczo, brzmieniowych można było by się doczepić - ale są one w moim mniemaniu tak mało istotne w całości muzycznej esencji "Cosmic ocean...", że nie powodują swoistej analizy i zaburzenia stężenia endorfin w "fizis" podczas spotkania z muzyką DigitalSimplyWorld!\nNajwiększym "mankamentem" albumu w moim odczuciu są tytuły kompozycji - pretensjonalne i oklepane. Więcej grzechów nie pamiętam a Was szanowni słuchacze zapraszam na wykwintne "elektroniczne danie", którego smak będzie pamiętać jeszcze długo po "skonsumowaniu" tej muzyki.\nAlbumu można posłuchać jak i pobrać na stronie DigitalSimplyWorld pod adresem: https://digitalsimplyworld.bandcamp.com/album/cosmic-ocean-first-contact\nAutor: Unknown o poniedziałek, kwietnia 28, 2014\nHYPERCUBE - nowy album Doriana Przystalskiego!\nWitam. Po dłuższej przerwie zapraszam serdecznie na spotkanie z polską muzyką elektroniczną. Tym razem pragnę przedstawić Wam nowy album Doriana Przystalskiego - naszego rodzimego Twórcy muzyki elektronicznej. Album "HYPERCUBE" zawiera siedem kompozycji osadzonych w klasycznym elektronicznym entourage. Od pierwszych dźwięków autor wprowadza słuchacza w klimat takiej nazwałbym "klasycznnie współczesnej" muzyki elektronicznej ponieważ słychać w niej inspiracje muzyką Schillera czy Enigmy, znajdziemy w niej również pewne elementy elektronicznego tła w stylu JMJ (jak np: tzw "kosmiczne efekty dźwiękowe"). Elementem spajającym całość albumu są w moim odczuciu przeróżne sekwencje arpegiatora, które przewijają się przez większość kompozycji na "HYPERCUBE".\nA teraz...moja subiektywna ocena poszczególnych utworów:\n"Tesseract", powoli aczkolwiek uporczywie "wbija" słuchacza w klimat całego albumu, "Penteract", to dużo dużo elektronicznego dobra, ładna solówka i sposób w jaki została zagrana (nieco improwizowany) , przypomina mi wspaniały utwór Doriana z 2003 roku pt: "Aurora Borealis", który osobiście uważam, za jeden z topowych współczesnych polskich utworów el!!! Utwór trzeci, w mojej ocenie to najsłabsza pozycja w całości.\nA dalej jest tylko już lepiej i wspaniale! "Hepteract", pięknie skonstruowana, stonowana muzyka elektroniczna nawiązująca do najlepszych wzorców światowych, "Octeract", "Enneract" i "Dekeract", to prawdziwy kunszt i pietyzm w tworzeniu muzyki. Napiszę bardzo krótko, to po prostu trzeba usłyszeć!, ponieważ opisywanie tych perfekcyjnych kompozycji mija się chyba z celem?!\nOczywiście malkontenci powiedzą, to jest przewidywalne i szablonowe - a ja powiem....i co z tego?!!!! Mi to nie przeszkadza, a wręcz lubię właśnie tak skonstruowaną muzykę! Reasumując...\nAlbum "HYPERCUBE" w mojej skromnej opinii to najlepsza pozycja w całym dorobku artystycznym Doriana Przystalskiego.Całość jest bardzo spójna muzycznie i klimatycznie. Oczywiście jest i parę słabszych momentów na płycie, ale w przeważającej części utrzymuje on bardzo wysoki poziom artystyczny, jest piękny i otulony w swego rodzaju muzyczny spokój oraz dojrzałość. Zatem z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że wczorajszy wieczór spędziłem przy artystycznie wysokiej jakości muzyce elektronicznej rodem z Polski!\n"HYPERCUBE" nie męczy, nie jest jednowymiarowy, jest za to ciekawy aranżacyjnie i słyszę w nim Twórcę oraz fakt, że nie jest to szczęśliwie przypadkowy zbiór dźwięków (bo akurat mi automat zagrał fajną sekwencję!) dodaje jeszcze większej wartości tej muzyce. W twórczości Doriana słychać pomysł na muzykę i formę przekazu! A przy okazji, nasunęły mi się uwagi natury stricte technicznej. Podczas odsłuchu "HYPERCUBE" odniosłem wrażenie, że w pewnych momentach głośności poszczególnych instrumentów w miksie, nie są dobrze dobrane?\nJednak to zbyt mały szczegół, który tak naprawdę nie jest w stanie zburzyć bardzo pozytywnego obrazu całości, jaki mam po wysłuchaniu albumu "HYPERCUBE".\nPolecam ten album wszystkim fanom, dobrej muzyki elektronicznej!!! A autorowi dziękuję za przedpremierową możliwość posłuchania HYPERCUBE!, która sprawiła mi dużą przyjemność, co ostatnimi czasy nie zdarza mi się praktycznie w ogóle podczas słuchania el-muzyki! Dzięki Dorian!\nAlbumu możecie posłuchać i nabyć za wyjątkowo atrakcyjną cenę tutaj: