Bal Sylwestrowy (wersja II) » historyczka » Pokatne.pl\nWcześniej napisałam podobne opowiadanie, ale dość słabe. Teraz znacznie je poprawiłam. Daję je w nowym miejscu, ponieważ komentarze które były przy starym są już nieadekwatne.\nHuk przedwczesnego wystrzału petardy przypominał o zbliżającym się Sylwestrze.\nStary rok mija, a ja niczyja… – myślała Marta, wyjmując sukienki z przedwojennej, dębowej szafy.\nZ obawą wybierała się na bal sylwestrowy. Najchętniej w ogóle by nie poszła, ale samotny wieczór wydawał się jeszcze gorszą alternatywą. Od kiedy wróciła z Warszawy do rodzinnej wioski, intensywniej doskwierała jej samotność. Trzydziestka na karku na zapadłej prowincji nie była powodem do optymizmu. Trudno o odpowiedniego faceta – albo zajęci, albo zapici starzy kawalerowie. Tym bardziej żałowała przerwania dobrze rokującej kariery na Uniwersytecie Warszawskim. Niestety, z powodu choroby, mama wymagała opieki.\nOd zawsze była pełna sprzeczności. Z jednej strony wprost ubóstwiała kusić, wręcz rozpalać mężczyzn i to tak niby nieświadomie, z drugiej, niesłychanie podniecało ją opieranie się, protestowanie podczas zalotów. Często fantazjowała o tym, że jest brana przemocą…\nPociągali ją chłopcy sporo młodsi, szczególnie nieśmiali. Jasne, że kuszenie ich dawało więcej frajdy, bo wystarczyło pokazać ramiączko stanika czy rąbek halki, a oni już dostawali białej gorączki, ale z drugiej strony, jak taki wstydliwy gówniarz porwie się na zdobywanie eleganckiej damy przemocą?\nPartnera zorganizowali jej znajomi. Wiedziała, że jest sporo młodszy, co już samo w sobie kręciło. Zastanawiała się jaki on może być? Co sobą reprezentuje? No i jak będzie się z nim bawić się na balu?\nMariusz, student pierwszego roku historii, okazał się chorobliwie nieśmiały, zwłaszcza w relacjach z dziewczynami. Czerwienił się, jąkał, tracił język w gębie. Dlatego nie chodził na imprezy czy dyskoteki. Oczywiste wydawało się, że jest prawiczkiem.\nDo wybrania się na Sylwestra przekonał go jedyny przyjaciel, no i fakt, że zorganizowano mu dziewczynę. Traktował to jako wyjątkową okazję, sam przecież w życiu żadnej laski by nie zaprosił.\nZwłaszcza, że okazała się nią Marta – atrakcyjna nauczycielka historii. Sam pasjonował się tą dziedziną. Jeszcze w liceum wygrał olimpiadę historyczną na poziomie ogólnokrajowym, a od tego czasu znacznie się rozwinął.\nMimo wszystko nastawiał się na kolejną porażkę towarzyską – na pewno zapomni języka w gębie, speszy się, zaczerwieni i na bank zaliczy serię potknięć i gaf. To norma.\nNa bal wpadł spóźniony, zziajany, z zaparowanymi okularami. Dostrzegł kobietę siedzącą samotnie za stołem, nieopodal choinki. Wiele atrakcyjnych i eleganckich dziewczyn zwróciło jego uwagę, ale ta wydała mu się… zjawiskowa. Prawdziwa dama! Włosy blond, nieco kręcone, szykownie ułożone, delikatne okulary z czarnymi oprawkami, makijaż niewyzywający, lecz dość wyraźny. Duże, może nawet nieco za duże usta, pomalowane fioletową szminką, rozchyliły się w szerokim uśmiechu, ukazując rząd śnieżnobiałych zębów.\nCo za bogini! – pomyślał – jaka szkoda, że absolutnie poza moim zasięgiem. Fantastycznie, że choć spędzę z nią Sylwka. Co za nieprawdopodobny fart!\n– Mam na imię Marta. Cieszę się, że pan jednak dotarł, bo już obawiałam się, że spędzę bal samotnie. – Uśmiechała się, wyciągając do chłopca rękę i roztaczając woń markowych perfum, przebijających się stanowczo przez żywiczny zapach drzewka.\n– Mariusz… Nno… Samochód mi nie odpalił…\nChłopak ucieszył się, że akurat podano żurek, bo można było jeść i nie kombinować, co powiedzieć. Spod oka obserwował Martę. Jak z gracją, powoli, unosi łyżkę do buzi. Jak rozchyla pełne, wilgotne, starannie pomalowane usta.\nEch! Co to za wargi! Gdyby tak można je było całować… Chciała by dusza do raju… ale nie dla psa kiełbasa…\nWypadałoby jakoś kobietę zagadać, jednak Mariusz miał pustkę w głowie.\nMoże by ją zapytać o to jak się jej pracuje w szkole?\nNiestety, bał się otworzyć ust. Czuł niewidzialną barierę, nie pozwalającą wydusić choćby słowa.\nMarta przypatrywała się studentowi z zaciekawieniem. Samoistnie nasuwało się skojarzenie z typowymi nerdami, bohaterami „Zemsty frajerów”. Młodzieniec niemożliwie wręcz chudy, ze staroświeckimi oprawkami okularów, niby udający pewnego siebie, lecz w gruncie rzeczy zdradzający chorobliwą nieśmiałość.\nTo ekscytowało. Chłopak intrygował tym bardziej, że od koleżanki wiedziała, iż jest prymusem na uczelni i wcale nie zawdzięcza tego kuciu a inteligencji i oczytaniu.\nW obecnej sytuacji, erudycja i pasja do niczego się studentowi nie przydawała… Marta obserwowała męki młokosa, zgadywała, że chciałby coś z siebie wydusić, lecz wstydzi się sakramencko.\n– Słyszałam, że jest pan najwyżej ocenianym studentem na roku.\nKobieta uśmiechała się szeroko, kręcąc w placach kosmyk włosów i zakładając go za uchem. Wiedziała jak silnie działa na mężczyzn prawienie im komplementów.\n– Nno tak… jestem dopiero na pierwszym roku…\nBoże! Jakże ona jest ponętna!\nMariusz łypał spod oka, pochylając twarz nad, drażniącym nozdrza bigosem, umożliwiającym odwrócenie uwagi od jego tremy.\nMarta zaintrygowana zdolnym acz nieporadnym studentem, odczuwała olbrzymią potrzebę kuszenia, kokietowania.\nCiekawe co ten gówniarz sobie o mnie myśli?\nZnała wiele sztuczek związanych z zabawą włosami, więc bawiła się nimi robiąc jakby koński ogon, a potem go rozpuszczając. Wiedziała, jak kusi mężczyzn. Podobnie działa ukazywanie zazwyczaj nieeksponowanych miejsc, na przykład nadgarstka. Do tego posłużyła się dużą, złotą bransoletką, którą bawiła się, kręcąc wokół nadgarstka.\nNawet nie zdawała sobie sprawy, jak potężnie działa na młodego studenta. Był wszak w wieku, w którym hormony buzują.\nA działało na niego dosłownie wszystko, nawet jej wypielęgnowane dłonie, długie, starannie pomalowane na fioletowo paznokcie – w kolorze dopasowanym do szminki. Zachwycał się też biżuterią, poza bransoletką, miała oryginalny naszyjnik i wyjątkowo długie, wielkie kolczyki. Jego popędliwy i sprośny umysł już podpowiadał pytanie: jak te błyskotki by podskakiwały, gdyby ich właścicielka była chędożona? – Aż zarumienił się na samą myśl.\nMarta, dostrzegając podziw i podniecenie młodzieńca, szła za ciosem. Obdarzyła go długim, przeciągłym spojrzeniem zza rzęs.\n– Panie Mariuszu, wiem od koleżanki, że w liceum wygrał pan olimpiadę historyczną, a teraz opublikował artykuły w piśmie naukowym i zebrał lepsze recenzje od doktorantów!\nMłokos był wniebowzięty. Tak wyjątkowo piękna kobieta, nie dość, że w ogóle z nim rozmawia, to jeszcze chwali. Patrząc głęboko w oczy i uśmiechając się.\nGdy Marta wypowiadała komplement, przekrzywiała głowę na bok, jakby chciała pokazać swoją szyję. Wiedziała że w świecie przyrody ten gest, to okazanie uległości.\nJednocześnie oczom chłopaka ukazało się ramiączko biustonosza. Nawet tak niewinny widok powodował u chłopaka przyspieszone bicie serca.\nCiekawe jaki ma stanik? Może koronkowy? Chyba zwariowałbym, gdybym ją zobaczył, jej piersi w samym staniku z eleganckiej koronki!\nMariusz musiał coś odpowiedzieć, choć nadal zjadała go trema.\n– No publikowałem… Chciałem dać odpór tym niewydarzonym naukowcom…\n– I podobno wywiązała się całkiem interesująca polemika młodego studenta z autorytetami historii najnowszej.\nZałożyła nogę na nogę, starając się skrzyżować uda możliwie najwyżej. Poprawiła suknię, układając ją starannie. Chłopiec przełknął ślinę. Wyjątkowo działała na niego kreacja kobiety: czarna, długa, bardzo obcisła. Do tego, gdy zakładała nogę na nogę, dostrzegł, że z boku ma wysokie rozcięcie.\nMarta powoli gładziła materiał sukienki, jakby chciała powiedzieć: zobacz, jak bardzo potrzebuję dotyku. Mariusz, mimo nad wyraz ubogiego doświadczenia w kontaktach z kobietami, był niezwykle podatny na takie gesty.\nJego głos drżał.\n– No bo ja naprawdę interesuję się strategią, militariami… historią wojskowości…\n– Podziwiam mężczyzn, którzy mają tak stanowcze zdanie! Wiem też, że towarzystwo regionalne zdecydowało już o wydaniu pańskiej pracy o kampanii wrześniowej na naszym terenie! Gratuluję! Wysoko cenię takich ludzi sukcesu jak pan!\nUśmiechając się, Marta pochyliła się w stronę rozmówcy. Młodzieniec ujrzał głęboki dekolt. Kuszący rowek między sporymi, jędrnymi półkulami. Tego było za wiele. Poczuł, że robi mu się ciasno w spodniach.\nBoże! Jak ona mnie komplementuje! I jakież ona musi mieć wielkie i piękne „walory”! Ach, jak wiele bym dał, żeby zobaczyć ich kształt…\nNieco ośmielony postanowił zażartować.\n– A wie pani, że ja znam jeden dowcip, w którym występuje historyczka? Jest tuż po roku 1945. Nauczycielka historii w ZSRR pyta dzieci, czy jakoś wspierały żołnierzy na froncie? Ja wysyłałam do nich kartki – chwali się Katia. A ja pomagałam opatrywać rannych! – licytuje Masza. –Zuchy! Wowa, a ty? –- A ja nosiłem im amunicję. Ojej! To jesteś prawdziwym bohaterem – ekscytuje się nauczycielka. – A czy tobie podziękowali? – Tak, powiedzieli mi: Sehr gut Wladimir.\nChłopiec nie potrafił tańczyć. Próbował kiedyś z mamą na weselu kuzynki, jednak kompletnie nie wychodziło. Teraz też by się nie palił, ale oto pojawiała się okazja dotykania tak fascynującej kobiety.\n– Ale mam do pana pewną prośbę… – Doskonale zdawała sobie sprawę, jak zachęcająco działa na mężczyzn, gdy kobieta ich o coś prosi. – Kupiłam nowe szpilki, chyba ze zbyt wysokim obcasem, i trochę niepewnie się w nich czuję. Czy wesprze mnie pan swym ramieniem, gdy będę traciła grunt pod nogami? – zażartowała. Dobrze widziała, że wysokie szpilki kuszą facetów, zwłaszcza gdy przez brak stabilności, czynią kobietę odrobinę bezradną.\n– Oczywiście – krótko odparł zmieszany student.\nSzedł za nią na parkiet, wpatrując się w pełne gracji ruchy kobiety, perfekcyjną sylwetkę – piękne wcięcie w talii, zgrabna pupa, choć może nieco duża. Jakże ona nią kręciła! Przez obcisły materiał próbował dostrzec zarys bielizny. Widać było, że ma stanik. A na tyłku? Chyba stringi!\nRzeczywiście, w wysokich szpilkach szła jakby nieco nieporadnie, jakby gotowa potknąć się i wpaść w jego ramiona… Ale to, co zniewoliło go najbardziej, wyłaniało się z wysokiego rozcięcia jej sukni – długie nogi. Miała na nich… no właśnie? Rajstopy, czy pończochy? Czarne, z seksownym szwem z tyłu. Mógłby się wpatrywać godzinami…\nWreszcie znaleźli wolne miejsce. Marta uśmiechnęła się i spojrzeniem prosto w oczy dała znać, że jest gotowa do tańca. Chłopiec nie odważył się jej objąć, tańczył z nauczycielką, trzymając ją za ręce. Ale i tak było fantastycznie. Móc cały czas dotykać jej rąk, patrzeć na to jak się zmysłowo porusza, jak kołysze biodrami i uśmiecha się, patrząc prosto w oczy.\nTo zbyt piękne, żeby mogło być prawdziwe! To się zaraz pewnie skończy jakąś straszną kompromitacją. Przecież ja nie umiem tańczyć!\nWtem rozbrzmiała piosenka Abby „Happy New Year”. Romantyczna muzyka, wolne tańce! Mariusz teraz już musiał objąć partnerkę. Skonsternowany położył rękę na jej talii. Wstydził się bliżej przyciągnąć Martę do siebie, ale ona sama przytuliła się do wątłego torsu. Chłonął oszałamiający zapach perfum i co chwilę próbował nieśmiało zerkać w dekolt. Teraz już wiedział, jak pokaźne rozmiary ma biust Marty. Czuł jak jej piersi przylegają do niego. Był wniebowzięty.\nMariusz z zazdrością patrzył na swoich kolegów brylujących na parkiecie, nie dość, że potrafią kręcić partnerkami w tańcu, to jeszcze kładą im ręce na pupy. Ależ byłoby kapitalnie, gdyby on tak umiał tańczyć. A do tego położyć dłoń na tyłku równie kuszącej kobiety…\nA co by było, gdybym spróbował okręcić ją wokół siebie? Pewnie się nie uda… Ale co tam!\nMarta z zaskoczeniem przyjęła próbę obrócenia przez nieporadnie tańczącego Mariusza, ale zrozumiała jego intencje i, mocno kołysząc biodrami, zakręciła się wokół swojej osi. Wyglądało to, jakby chciała zaprezentować chłopakowi wszelkie swoje walory. Chłopakowi oczy omal nie wypadły z orbit.\n– Panie Mariuszu! Potrafi pan wspaniale poprowadzić kobietę! Podziwiam tak stanowczych i dominujących mężczyzn.\n– Dziękuję… naprawdę? – wyjąkał z niedowierzaniem.\n– Ależ oczywiście! W ramionach mężczyzny takiego, jak pan kobieta czuje się bezpiecznie.\nCo za słowa. Ja chyba śnię! „Dominujący mężczyzna…”, „w ramionach takiego mężczyzny”, to się nie dzieje naprawdę! Kurczę! A jednak odwaga może się opłacać! A tak się bałem…\nWtem na tańczących posypało się konfetti. Prawdziwa chmura spadła na Martę. Student obserwował jak drobinki wpadają między jej piersi.\nBoże, jak ja bym chciał być takim konfetti!\nPo tańcu Mariusz wyszedł do toalety. Mijał znajomych chłopaków, już nieźle wstawionych.\n– Gdzieś ty taką lalunię wyrwał? To ta historyczka z ogólniaka? Ale wystrojona! Jakby się sama prosiła! Kiecka aż krzyczy: weź mnie!\n– Jakie ma wielkie zderzaki! Młody, weźmiesz ją w obroty? Ja to bym jej chętnie zakisił ogóra w nauczycielskiej pizdeczce!\n– Panowie ja ją dopiero poznałem… – tłumaczył się cicho zawstydzony Mariusz.\nChłopcy zarechotali, doskonale znając ofermę.\n– Przynajmniej wsadź jej rękę pod spódnicę!\nMariusz zawstydzony, wrócił do stolika.\n– Widziałam, że rozmawiał pan z kolegami. Widziałam, że pokazywali palcem na mnie. Co mówili?\n– Mówili… yyy… że… jest pani… yyy… bardzo atrakcyjna…\n– Ojej! To bardzo mili są pańscy koledzy. W odróżnieniu do takiego pana, który przed chwilą mnie zaczepiał… był wulgarny, aż się zawstydziłam.\n– Powiedział, że by mnie… aż krępuję się powtórzyć… użył słowa wyobracał.\nMarta celowo przytoczyła słowa, wiedząc, że chłopaka nie tylko onieśmielą, ale też podniecą.\nDokładnie tak się stało. Mariusz zdawał sobie sprawę, że prawdziwy mężczyzna powinien teraz pójść opieprzyć natarczywego chama. Na to był jednak zbyt bojaźliwy. Za to postanowił robić dobrą minę do złej gry.\n– Niech on się tu tylko pojawi!\nKobieta celowo przez długi czas nie przechodziła z chłopakiem na ty. Chciała, żeby mówienie per pan, pani budowało dystans i podkreślało różnicę wieku.\nStudent, pragnąc nabrać odwagi, w szybkim tempie opróżniał kieliszki.\n– Panie Mariuszu, a czy ma pan jakieś postanowienie noworoczne? O ile moje pytanie nie jest nietaktem… – Patrzyła mu prosto w oczy, łopocząc rzęsami.\nKurcze… przecież jej nie powiem, że moje wielkie marzenie, to przestać być prawiczkiem…\n– No mam takie… ale ono się nie spełni… nie mogę go zdradzić… A pani jakie ma?\nSpryciarz! Nie powiem mu, że najbardziej chciałabym zostać mamusią…\n– Również mam intymne… i go nie zdradzę…\nA niech mu pracuje wyobraźnia!\n– Ale… umówmy się, że jestem dobrą wróżką i sprawię, że pańskie postanowienie, czy marzenie, spełni się!\n– Bardzo pani miła… – No w sumie, to nawet nie musiałaby być wróżką, żeby je spełnić… – W takim razie, ja, ojej! Uprzedzamy czas i już zaczynamy życzenia noworoczne! Pani życzę także spełnienia tego intymnego pragnienia.\nWtem zespół, jakby na zamówienie Marty i Mariusza, zarządził kolejną zabawę. Wszyscy goście mieli na serwetkach wypisać życzenia noworoczne. Mariusz czerwieniłl się, gdy coś gryzmolił, Marta uśmiechała. Ledwie napisali, a bez ostrzeżenia, człowiek z zespołu zabrał im serwetki, podobnie jak innym gościom. Młody historyk chciał protestować, lecz zbyt nieudolnie, żeby to mogło odnieść skutek.\nPo chwili zaczęło się publiczne odczytywanie życzeń, pomijano jednak dane personalne. Często życzenia były zwyczajne, typu „chcę kupić nowe audi”, ale nagle uwagę wszystkich przykuły dwa, następujące po sobie życzenia: „chcę dzidziusia” i „przedmuchać nauczycielkę”.\nMarta aż westchnęła i spojrzała wymownie na studenta. W duchu uradowała ją postępująca odwaga Mariusza. Szła za ciosem. Znów skrzyżowała nogi, jednak tym razem ułożyła suknię w sposób umożliwiający dostrzeżenie w rozcięciu zakończenia pończochy.\nA więc ma je na sobie! Ale jazda! Ech, żebym miał tyle odwagi, żeby położyć rękę na jej kolanie!\nZ zadowoleniem obserwowała, jak chłopiec ukradkiem starał się delektować wzrok koronką pończochy. Wiedziała, że takie doznania należy dawkować, więc szybko ją zakryła.\n– Przepiękną ma pani suknię.\n– Ojej, dziękuję za miły komplement! Wy faceci, to macie łatwiej. Ile ja się musiałam obiegać i naprzymierzać sukienek! – Marta była świadoma tego, że w ten sposób uruchamia wyobraźnię chłopaka, że ten wyobraża ją sobie w przymierzalniach, jak rozebrana do bielizny, przymierza sukienki. – A jak już ją kupiłam, musiałam jeszcze uganiać się za pończoszkami. – Uśmiechnęła się uwodzicielsko. Wiedziała, że napomknięcie o pończochach wywoła oczekiwany efekt.\nMariuszowi już nieźle dymiło w czubie. Przez co był bardziej śmiały.\n– No, taka ładna ta kiecka. – Wreszcie miał pretekst, żeby położyć rękę na kolanie, co spowodowało, że Marta aż zadrżała. Mariusz jakby badał materiał sukienki.\n– No i? Udało się kupić pończoszki?\n– Owszem. Udało, choć nie było łatwo znaleźć takich, jakich sobie życzyłam. – Uśmiechnęła się.\nNo tak. Ona musi być wybredna. Pewnie szukała drogich… a może szczególnie seksownych?\n– A jakich pani szukała? Zapewne wytwornych, godnych prawdziwej damy?\nA więc mnie komplementuje! Rozkręca się! Pończochy to już bardzo erotyczny grunt!\n– Panie Mariuszu! Dziękuję za niezwykle ujmujący komplement! Godny prawdziwego dżentelmena! Nazywa mnie pan damą… aż mi się robi cieplutko na serduszku… Zaś co do pończoch… szukałam włoskich… ze szwem….\nNo i przez ten szew są takie seksowne! Wygląda jak dama.\n– Mają fantastyczną koronkę – odważył się.\n– Ojej! – Kobieta mocno się skonfundowała. – Widać mi koronkę?! Och! Ta kiecka ma zbyt wysokie rozcięcie.\nRozmowa pobudziła Mariusza. Alkohol, podniecenie oraz fakt, że kobieta nie odpychała ręki z kolana niesamowicie go ośmieliły.\n– A mi się ta koronka bardzo podoba.\n– Proszę sobie ze mnie nie żartować! – Kobietę ta sytuacja peszyła, ale jednocześnie ekscytowała. Postanowiła grać jeszcze bardziej zawstydzoną. – Koronki pończoch nie są po to, żeby je eksponować.\n– Ja tam bym mógł oglądać…\nMarta wiedziała, że to alkohol dodaje studentowi odwagi, ale sama, też pod jego wpływem, chciała jeszcze wzmóc śmiałość chłopca.\n– Panie Mariuszu, jest pan nad wyraz odważny… Ale nic z tego… – Poprawiła suknię, zakrywając koronkę. – Nie zamierzam panu darowywać takich widoków… Żeby zobaczyć moje pończochy, musiałby mi pan podciągnąć sukienkę do góry.\nDoskonale wiedziała, że te słowa podziałają niczym płachta na byka. Ciekawiło ją, jak bardzo wzmoże jego odwagę.\nMariusz zaczął masować kolano a potem udo kobiety, jakby rzeczywiście miał zamiar podwinąć jej suknię. Na to się jednak nie odważył.\n– Och, niech pan przestanie! Czy to zwiad wojskowy rozpoczyna rozpoznanie? – Uśmiechnęła się przy tym militarnym porównaniu. Udawała zawstydzoną, jednocześnie łopotała rzęsami, jakby mówiła: o tak, dobieraj się do mnie.\nTymczasem zespół zaordynował zabawę w pociąg. Nakazano ustawić się tak, aby partnerka była z przodu. Wszyscy położyli dłonie na ramionach poprzedzających ich „wagoników” i w rytm piosenki Rynkowskiego „Jedzie pociąg”, wężyk ruszył. Mariusz mógł się do woli napatrzeć na zgrabne ruchy pupy Marty. Wydawało mu się, że w rytm muzyki „pociągowej” kręci nią znacznie mocniej i seksowniej niż dotychczas. Wypina ją na potęgę. W spodniach studenta zrobił się namiocik.\nNagle prowadzący polecił, żeby dłonie przenieść z ramion na biodra. Mariusz posłusznie wykonał polecenie. Był wniebowzięty. Oto mógł bezkarnie ucapić piękną kobietę, trzymać ją mocno, delektować się jej ruchami. Przez materiał sukni wyczuwał pod palcami coś jakby sznureczek. A więc rzeczywiście ma na sobie stringi! Jego namiocik rósł jeszcze bardziej. Czasami zdarzało się, że wagoniki wpadały na siebie. Wtedy wypukłość w spodniach uderzała o tyłek nauczycielki. Kobieta czuła to doskonale.\nWtem prowadzący wydał kolejną dyspozycję. Przesłyszałem się – uznał Mariusz. Jednak nie! On rzeczywiście kazał złapać poprzedzający „wagonik” za piersi. Rozejrzał się nie dowierzając, tymczasem rzeczywiście, co poniektórzy mężczyźni kładli dłonie na biustach. Czy on ma być gorszy? Również ulokował ręce na piersiach Marty, choć zabrakło mu odwagi, żeby uchwycić mocno. Jedynie położył je na materiale sukienki, pod nim wyczuwał twardszy materiał miseczek stanika.\nPociąg wił się, raz zwalniał, potem znów przyspieszał. Przez to siłą rzeczy Mariusz coraz silniej łapał biust kobiety. Kolejne zakręty „torów” spowodowały, że ani się spostrzegł, a już trzymał go dość mocno.\nAleż on jest fantastyczny, jędrny, mimo, że taki duży! Jak ci chłopcy mówili? „Wielkie zderzaki." To niewiarygodne, że ona nie protestuje!\nMarta nie mogła zareagować, z powodu sytuacji w której się znajdowała. Czuła się bezradna. I bardzo, ale to bardzo ją ta świadomość podniecała. Uścisk też był bardzo przyjemny. Z minuty na minutę obserwowała przeistaczanie się partnera z nieśmiałej ofermy, w coraz odważniejszego młodziana, czego dowodem było owo krzepkie chwytanie za piersi.\nGdy wrócili do stolika, Marta z wyrzutem popatrzyła na chłopaka. Udając oburzenie, zaczęła gładzić materiał na biuście.\n– Ależ mi pan wygniótł sukienkę. Działał pan tak aktywnie, że aż chyba mi się stanik zsunął. Wypada to tak łapać kobietę za piersi? I jeszcze tak mocno ściskać?\nMariusza podniecały słowa nauczycielki, zdanie: „chyba mi się stanik zsunął” podziałało na wyobraźnię. Było po nim widać, że jest wstawiony. Nalał kolejkę. A może wypijemy bruderszaft, mimo żem gówniarz, mogę zaproponować?\nMarta nie odmówiła. Po stuknięciu się szkłem, Mariusz zabrał się do całowania, robił to straszliwie nieporadnie, ale za to zachłannie, jakby przyssał się do ust kobiety.\nUradowana kolejnym przejawem odwagi chłopca, czuła jakby jej usta były brane w posiadanie, zawłaszczane. Sprawiało jej to dużą przyjemność. Nie mniejszą niż stawianie mu oporu.\n– Mariuszu, na pewno rozmazałeś mi szminkę! – udawała oburzenie.\nWyjęła z torebki lusterko i pomadkę. Zdawała sobie sprawę, jak kusząco działa na mężczyzn widok kobiety malującej usta szminką. Zwłaszcza, gdy robi dzióbek. Niemal wystawiając się do całusów, lub, o zgrozo, ustawiając usta do robienia nimi mężczyźnie dobrze.\nDokładnie tak samo to odbierał, nieźle już rozochocony, Mariusz. Bardzo powoli przesuwała szminkę po wargach, nigdy dotąd nie malowała ich aż tak starannie, drocząc się z biednym chłopcem, którego aż skręcało.\nWreszcie nie wytrzymał.\n– Marto. Porywam cię w tany. Zobaczysz jak teraz cię wyobracam!\nZ ukontentowaniem przyjęła i euforię Mariusza, i słowo „wyobracam”.\nTym razem odważniej przyciągnął ją do siebie. Dostrzegł jak chłopcy, z którymi wcześniej rozmawiał, dawali mu znaki, żeby złapał nauczycielkę za tyłek. Sama myśl niezwykle pobudzała. Na wykonanie ich sugestii jednak zabrakło odwagi.\nCiekawe, jakby zareagowała, gdyby poczuła moją rękę na pupie? – zastanawiał się mimo wszystko.\nPostanowił powoli zjeżdżać w stronę pośladków Marty. Badał reakcje. Lecz ona nie reagowała. To dodawało skrzydeł. Wreszcie opuszki palców znalazły się na górnej części pośladków.\nKobieta bez trudu zorientowała się w zamiarach coraz bardziej ośmielającego się chłopaka. Nie chciała go w żaden sposób spłoszyć, więc nieustannie w tańcu kusicielsko się do niego uśmiechała.\nKrok po kroczku i cała ręka znalazła się na pupie dziewczyny. Mariusz tryumfował. Wcześniej nigdy by się nie spodziewał, że zdobędzie się na taką odwagę. Jednak teraz Marta postanowiła zareagować. Nieustająco uśmiechając się przymilnie, zaprotestowała, odsuwając dłoń:\nMariusz wycofał rękę, lecz tylko po to, by natychmiast ponowić działanie. I znów, centymetr po centymetrze, zsuwał rękę na tyłek.\n– Mariuszu, jesteś niepoprawny… typowy facet, zdobywca… znów twa armia przystąpiła do szturmu… – Marta czyniła wyrzuty, ale nie potrafiła ukryć tego, że jest bardzo zadowolona z postępów studenta.\nChłopiec kraśniał z zachwytu.\nPotrzymałem ją sobie za tyłek! Nie tylko nie dała w gębę, ale jeszcze nazwała zdobywcą!\nZdopingowało go to do kolejnych działań ofensywnych. Podczas obracania kobiety w tańcu, jego dłoń za każdym razem przesuwała się po biuście. Z razu bardzo nieśmiało i delikatnie, z czasem nabierała wigoru. Na początku Marta nie reagowała, nieustannie uśmiechając się do partnera, gdy jednak dłoń poczynała sobie bardziej swawolnie, delikatnie chwytając ją za pierś, protestowała.\n– Mariuszu… czy aby nie za bardzo dokazujesz? Najpierw trzymałeś mnie za tyłek, teraz łapiesz za biust… swoista ekspansja rozwydrzonych hord! Boję się myśleć co będzie dalej.\nSugestia była aż nadto czytelna.\nŻe niby złapię ją za psitkę? A to prowokatorka! Och! Ależ to by było… szkoda, że na to nigdy się nie odważę…\n– A za co miałbym złapać? – zapytał prowokacyjnie.\nMarta uśmiechnęła się, dumna z siebie, że jej akcja ośmielania pierdołowatego studenta nie traci impetu.\n– Och… drzemie w tobie ewidentna natura zdobywcy… niczym konkwistadora! Więc sama nie wiem czego się obawiać… – zmrużyła oko.\nA może już jesteś gotów zacząć dobierać się do mnie na poważnie? Ależ chętnie bym sobie poprotestowała, poopierała się zapędom takiego młodego intelektualisty.\nGdy schodzili z parkietu, nauczycielka wdrożyła swój kusicielski podstęp.\n– Mariuszu, puściło mi oczko… i muszę zmienić pończochy, a kolejka do damskiej toalety jest koszmarnie długa. Obok szatni zauważyłam kantorek, więc tam bym poszła, ale nie chciałabym zostać podejrzana. Czy mogę mieć do ciebie prośbę, żebyś przypilnował wejścia?\nMyśl o kobiecie zmieniającej pończochy i słowo „podejrzana” podziałały na Mariusza niczym płachta na byka.\nW kantorku panował bałagan. Marta przysiadła na kozetce stojącej w rogu i, tonem głosu wskazującym na zawstydzenie, poprosiła.\n– Mariuszu, odwróć się, proszę. Chyba nie chciałbyś patrzyć na kobietę zdejmującą pończochy?\nPewnie, że bym chciał! – pomyślał chłopak, ale nie miał tyle odwagi, żeby to wypowiedzieć.\nOdwrócił się, kątem oka jednak bacznie śledził każdy ruch kobiety. Widział jak zdejmuje szpilki, potem jak podciąga sukienkę do góry, aż wreszcie jak zsuwa z nogi czarną pończochę zakończoną szeroką koronką. Był to dla niego niezwykle ekscytujący widok. Czerń nylonów doskonale kontrastował z bielą ud. Kobieta, świadoma faktu bycia podglądaną, celowo zsuwała pończochy powoli, drocząc się z rozgorączkowanym młodzieńcem.\nNie mniej podniecające okazało się również zakładanie nowych. Tym razem były to kabaretki, a więc z założenia bardziej seksowne niż wcześniejszy zestaw. Mariusz delektował się oglądaniem, jak kobieta bardzo starannie, wręcz z namaszczeniem, układa je na nogach, dbając żeby szew z tyłu ułożył się równo.\nPodniecenie chłopca sięgało zenitu.\nMarta też była szalenie podniecona. Zainteresowanie chłopaka mocno pobudzało.\n– Mariuszu… nie wiem, czy równo założyłam pończochy, a to ważne, bo mają szew z tyłu. Możesz ocenić?\nMarta odkręciła się do niego tyłem i podciągnęła suknię do połowy ud. Oczom rozpalonego studenta ukazały się długie nogi nauczycielki w nieopisanie ponętnych kabaretkach, zakończonych bardzo szeroką koronką w wymyślny kwiatowy wzór. Poza kusicielki była tak wyzywająca, że nie panował nad sobą. Znów poczuł jak ciasno robi się w spodniach.\nPodchodząc do niej mówił drżącym głosem.\n– Marto, podczas imprezy powiedziałaś, że musiałbym podciągnąć ci sukienkę do góry, żeby zobaczyć pończochy… A teraz sama podciągnęłaś… – Kobieta opuściła suknię, ale student już był przy niej. – Jesteś zjawiskowa… zniewalająca… Wybacz… nie wytrzymam… – Objął ją bez pytania.\nMarta tryumfowała: a nie wierzyłam, że do tego go doprowadzę…\n– Mariuszu… prawdziwy z ciebie zdobywca… nawet nie pytasz kobiety o zgodę…\n– Tak na mnie działasz… – Oddychał głęboko. – Nie potrafię się powstrzymać…\nUstami skubnął delikatnie kobiecą szyję.\n– Mariuszu… czy nie działasz nazbyt śmiało…? – Celowo ważyła słowa, żeby z jednej strony móc protestować, a z drugiej nie speszyć chłopaka.\nA ten, uderzony zapachem kobiecego ciała, perfumami, poczynał sobie coraz odważniej. Błądził ustami po karku.\n– Marto, co za zapach… jakie ty masz delikatne… aksamitne ciało…\nO tak! Poznawaj je! – pomyślała.\n– Mariuszu… tylko błagam… niech twe armie nie przekraczają granicy… – Delektowała się militarnym słownictwem, wiedząc, że to podziała na młodego historyka, fana wojskowości.\nNie odpychała go, ani nie odsuwała się, nie chcąc zrazić.\nRozdygotany chłopiec całował szyję.\n– Marto… proszę… pozwól im chociaż dotrzeć do linii demarkacyjnej…\n– Nie, nie, nie… mówię stanowcze stop agresorowi… – Uśmiechała się kusząco.\nChłopiec, śliniąc się i cmokając w skórę kobiety, przesuwał się z szyi stopniowo w stronę podbródka, by wreszcie dopaść jej ust. Tym razem przyssał się znacznie pożądliwiej niż podczas bruderszaftu.\n– Cóż za srogi okupant mnie nawiedził… – Marta niby lamentującym głosem, nadal żartowała.\n– Okupant tyleż srogi, co zachłanny! – Zsunął się z ust, ponownie w kierunku szyi i… coraz niżej. W stronę dekoltu.\n– O Boże! Cóż za nienasycony najeźdźca! – Kobieta delikatnie odpychała Mariusza, ale nie na tyle, żeby przestał.\n– Och! Co za wspaniały teren do łupienia! – Student całował dekolt namiętnie.\n– Powstrzymaj zatem swe drapieżne zagony… – Coraz mocniej podniecały Martę porównania militarno-historyczne.\nChłopiec nic nie mówił, tylko delektował się całowaniem górnej części piersi i rowka między nimi. Cmokał raz w jedną, raz w drugą półkulę.\n– Cóż za skarby! Aż się proszą żeby zostać zagrabione!\n– Mariuszu… błagam…\nBłagam o jeszcze – myślała w duchu. A powiedziała:\n– Błagam… zaniechaj swych niecnych zamiarów…\nCichy głos kobiety dopingował młodego historyka. Jego usta już nie zadawalały się górą dekoltu, zjechały niżej, wodząc wzdłuż krawędzi materiału sukni.\n– Co za bogactwa! Jaki wytworny materiał! Aż chce się go zsuwać…\n– O nie Mariuszu… – Delektowała się jego imieniem, tak samo jak zwrotami historycznymi – Mariuszu… twe bezecne hordy nie mogą naruszać pewnych limes…\n– Limes stanowczo ustanowiono po to, żeby dzicy barbarzyńcy je przekraczali!\nI przekroczył granicę. Usta zsunęły materiał w dół i dotarły do koronki stanika.\n– Mariuszu… nie… wkroczyłeś w strefę zakazaną… – szeptała.\n– W strefę zdemilitaryzowaną… Boże! Jaka śliczna jest ta koroneczka! Tylko autentyczne damy zapewne noszą takie cudeńka…\nWargami ogarniał materiał biustonosza. Przesuwał po nim namiętnie, upajając się widokiem, zapachem, bliskością i intymnością kobiety.\nWzdychała głęboko. Czerpała olbrzymią przyjemność z „najechania” jej biustu, mimo, że przez materiał stanika, a większą, znacznie większą z coraz większej śmiałości młodzieńca.\n– Mariuszu… najechałeś moje terytorium stanowczo za daleko…\n– Daruj… Marto… Nie mogę się powstrzymać… te koronki…\nUznał, że rzeczywiście pozwolił sobie nazbyt wiele. Dlatego wycofał usta ze „strefy zakazanej”.\n– Ach te koronki… – powtarzał. – Takie same masz tam. – Wtargnął pod suknię, przez jej wysokie rozcięcie, i chwycił za udo, dokładnie w miejscu, gdzie znajdowała się szeroka manszeta pończochy. Kwiatowe, dość wypukłe, wzory zdobiły tam koronkę.\nChwycił delikatnie, ale Marta i tak zadrżała.\n– Mariuszu… jak możesz… wkładać kobiecie rękę pod sukienkę… twoje ordy zbójeckie przekroczyły wszelkie granice…\nStudent powoli gładził uda, jakby badając materiał koronki, jej szerokość, fakturę, cedząc:\n– Ordy… przekroczyły… granice… Ale jeszcze zostało im nieco terytoriów do szabrowania…\nTerytoria… do szabrowania… Piękne! – myślała historyczka.\nCzuła jak dłoń zjeżdża z koronki i pnie się wyżej. Ogarnia nieosłonięte już niczym udo, poznając gładkość nagiej skóry.\n– Ach… Mariuszu… te terytoria są już bezbronne… – To stwierdzenie jednocześnie miało na celu wykazanie protestu kobiety, jak i zachętę: bezbronne, czyli łatwe do złupienia.\nCel został osiągnięty. Mariusz delektował się zarówno przełamywaniem oporu nauczycielki, jak i swoim sukcesem.\nOśmielony, odważniej błądził po jej udach. Zrazu po zewnętrznej części, ale wkrótce także po wewnętrznej. Zaczął je pieścić.\nMarta, aż zagryzała wargi. Jakże to było miłe! Zwłaszcza, gdy dłoń zbliżała się do majtek. Nie omieszkała oczywiście protestować.\n– Nie, nie… Mariuszu… powstrzymaj swych okrutnych wojowników… – Wiedziała, że metafory historyczne działają jak przyzwolenie.\n– O nie! Tej wojennej nawałnicy nic już nie powstrzyma! – Mówiąc to, położył dłoń na jej majtkach.\nNie była pewna, czy się na to zdobędzie, więc się bardzo ucieszyła. W takiej sytuacji już nie mogła bawić się w metafory, jeśli chciała zgrywać cnotkę.\n– O Boże… Mariuszu… nie… – Odepchnęła jego rękę. Chłopiec pomyślał, że rzeczywiście przesadził, jednak za bardzo był podniecony, żeby przerywać ekspansję.\n– Marto, wszędzie koronki… nawet tam je masz…\nKobieta poczuła dumę ze swej bielizny, zawsze wręcz ubóstwiała koronkową, seksowną.\n– Ale najwięcej masz jej tu… – Schwycił ją w pół jedną ręką, a drugą zsunął suknię ze stanika. Miał przed sobą duży biust opięty delikatnym materiałem w pełnej krasie.\n– Mariuszu… co robisz? Obnażyłeś mnie…\nByła dumna z dużych i kształtnych piersi. Niech je podziwia! Wypinała biust niczym na pokazie. Studencik nie potrafił powstrzymać się, żeby się na niego nie rzucić. Objął go i jakby ważył przez materiał stanika.\n– Proszę… nie…\nMasował piersi delikatnie, nie mając odwagi zsunąć z nich materiału biustonosza.\n– Boże! Jakież one są dorodne… przepyszne… brakuje mi słów, żeby oddać ich czar… zwariuję przez nie…\nHistoryczka była w siódmym niebie, widząc zachwyt chłopaka. Nie mogła się doczekać, kiedy zabierze się za nią ostrzej, ale jeszcze bardziej odczuwała potrzebę opierania się, protestowania.\n– Mariuszu… tak nie można!\n– Są oszałamiające… perfekcyjne – Obejmował je coraz mocniej, delikatnie ściskając.\nPalce zaciskały się po bokach, po zewnętrznej stronie każdej z kul, łączył je ze sobą, sprawiając, że ciasny rowek powiększył się widowiskowo i nęcąco. Powoli zaczął ugniatać.\n– Mariuszu… twe watahy znów plądrują niechroniony teren…\n– Niechroniony? Ależ ta koronka osłania kosztowny skarb… Zatem… Mogę ją… odsłonić?\nPytanie smagnęło jak biczem. A więc chce zobaczyć jej nagie piersi! No to się ośmielił!\n– Nie… proszę…\nNie mogła się doczekać, kiedy zsunie jej stanik. Udawała, że osłania biust dłońmi, ale stawiła tak słabą zaporę, że rozjuszony młokos skutecznie ją przełamał.\nChwycił za miseczki biustonosza i pociągnął je w dół. Jego oczom ukazały się dwie okazałe, rozkoszne kule.\nNatychmiast rzucił się ustami, by utonąć w rowku między nimi. I ocierać się o nie… Całować z namaszczeniem.\n– Mariuszu… nie… proszę…\nCzubek języka przesuwał się po rowku, błądził od sutka do sutka, zostawiając za sobą cienką, wilgotną smużkę.\nCzuła przyjemne mrowienie, pod wpływem delikatnego lizania, widząc jak podniecają go jej brodawki, jej sutki… Wzdychała przeciągle…\n– Achhh… ach…. Mariuszu… ależ z ciebie zdobywca… ciemiężyciel…\n– Jesteś boginią… Artemidą… boginią piękna… miłości… pożądania.\nZassał sutek, najpierw delikatnie, potem mocniej, tym razem kąsając lekko zębami.\nMartę przeszywały dreszcze rozkoszy. Dodatkowo czuła spełnienie w tym, że rozbudziła nieśmiałego prawiczka do reszty. Teraz mogła protestować bez końca, a i tak wiedziała, że nie powstrzyma rozjuszonego junaka.\n– Mariuszu… zaniechaj tak srogiego ciemiężenia moich piersi…\nGdy dostrzegła za nimi leżankę, celowo tak się nakierowała, że gdy chłopiec na nią napierał, przesuwała się w jej kierunku. Wreszcie udała, że straciła równowagę i jak długa runęła na nią na plecy. Mariusz bez wahania rzucił się na kobietę.\nMarta upadając, rozłożyła szeroko nogi, dlatego student automatycznie znalazł się między nimi, co umożliwiło wysokie rozcięcie sukni.\n– Mariuszu, co robisz? Proszę, zejdź ze mnie… – protestowała nauczycielka, mimo, że tak naprawdę ukontentował ją bieg wypadków.\n– Mariuszu, jak możesz wykorzystywać przewagę silnego mężczyzny nad słabą kobietą?\nDoskonale wiedziała, że takie słowa rozjuszą go jeszcze bardziej, szczególnie że wypowiedziane zostały cicho, tonem, który bardziej sugerował: weź mnie.\nDo granic podniecało ją to, że czuła się bezsilna, że czuła na sobie ciężar młodego, rozpalonego mężczyzny. Nie mogła się doczekać, kiedy poczuje go w sobie. Dlatego tylko pozorowała, że się opiera, że odpycha go rękami.\nTo wszystko dopingowało studenta. Czuł się zdobywcą. Był w amoku. Chciał się napawać. Pożądanie, które wzbierało przez tyle godzin, teraz musiało znaleźć ujście.\nMężczyzna zsunął rękę w dół. Pragnął po raz pierwszy w życiu dotknąć kobietę w jej najbardziej intymnym i wrażliwym miejscu. Marta pozorowała, że odpycha rękę, ale nie było takiej siły, która mogłaby go zatrzymać. Przełamał opór. Przez materiał majtek czuł cipkę.\nZaprotestowała bardziej żywiołowo. W odpowiedzi Mariusz wsunął dłoń w jej majtki. Pierwszy raz w życiu dotykał tego intymnego miejsca, więc badał je zachłannie. Macał niemiłosiernie. Napawał się jękami kobiety. Wepchnął palec do wilgotnej pochwy.\n– Ach, Mariuszu, jak ty mnie traktujesz… – Dziewczyna uwielbiała używać żałośliwego tonu. Czuła się wtedy taka bezbronna, wykorzystywana.\nA Mariusz chciał traktować ją jak zdobycz, jak łup wojenny. Czuł się niczym zdobywca twierdzy po długotrwałym oblężeniu, „który nie mogąc się doczekać spodziewanej nagrody, łupi i grabi bez opamiętania.” I teraz chciał ją wziąć. Wejść w nią. Wbić się brutalnie.\nJego członek stał na baczność. Gotowy do spełnienia swego zadania. Mariusz szybko uwolnił go ze spodni. Podekscytowana Marta patrzyła z podziwem.\n– O Boże! Mariuszu! Co za oręż, jaka groźna włócznia!\nRównież nie mogła się doczekać.\nNajeźdźca był wniebowzięty, aż palił się do natarcia. Szybko nakierował na cel.\nGdy poczuła agresora ślizgającego się po kroczu, wszczęła lamentowanie.\n–- O Boże! Cóż za potężny taran zaczyna szturm mych bezbronnych wrót…\nMariusz niewprawnie próbował ulokować penisa w pochwie kobiety. Niestety robił to nerwowo, ponadto Marta, pozorując opór, wierzgała nogami, więc mu nie wychodziło.\nBył jednak potwornie zdeterminowany. Sapał.\n– Nadaremny trud oblężonych… mego szturmu nic nie powstrzyma! –\nStudenta historii podniecało to słownictwo nie mniej niż nauczycielkę.\nHistoryczka cały czas protestowała. Powtarzała w kółko:\nAle przestała wierzgać. Bała się, że Mariusz się zdeprymuje swoim niepowodzeniem. Nawet, niby nieświadomie, szerzej rozłożyła nogi.\nWreszcie Mariusz dopiął swego. Czubek jego członka zanurzył się w szparce.\n– Miejsce miecza jest w pochwie… – sapnął.\nTeraz musi się udać! – dopingował sam siebie.\n– Ojjj… – jęknęła Marta. – Wiedziała już, że zostanie zdobyta. Mogła sobie pozwolić na kolejne protesty. – Mariuszu… nie! Powstrzymaj okrutną inwazję…\nAle Mariusza już wołami by nie odciągnął. Z całą siłą, bez litości, wepchnął Marcie do końca. Był arcyszczęśliwy.\nZrobiłem to! Już nie jestem prawiczkiem! Jak on powiedział? Zakisiłem ogóra w nauczycielskiej pizdeczce!\nPowoli wycofał się nieco, by wykonać kolejne pchnięcie. Marta zareagowała na to jękiem. Jęczała po każdym kolejnym sztychu, szepcząc:\nAle nie opierała się. Mariusz był w siódmym niebie.\n– Mariuszu… ach… jesteś bezlitosny… – Wiedziała że takie słowa pobudzą męskie ego.\n– Tak! Zdobyłem cię. Jesteś teraz moja!\n– Tak… ach… jestem… ach… twoja… zdobyłeś mnie… wziąłeś w jasyr – jęcząc, potwierdzała podniecona Marta.\nJeszcze bardziej rozogniony chłopak przyspieszył cwał. W jego rytm pobrzdękiwała, żywo podskakując biżuteria: koczyki i naszyjnik. Młodzian zachwycał się, że jego fantazje stają się rzeczywistością.\n– Mariuszu… ochh… twój taran, jest taki potężny… i brutalny… A moja świątynia jest tak ciasna…\n– To… doskonale… złupię ją niemiłosiernie!\n– Och… ja biedna… zniewolona… pohańbiona…\n– Mariuszu… ależ jesteś ekspansywny… czuję się niczym nabita na pal…\nKiedy chłopak przyspieszył i rozpoczął istną galopadę, raźno jej sekundowały kolczyki, omal nie urywając się.\nMarta przestraszyła się, że wkrótce może dojść do wytrysku. W niej.\n– Mariuszu, jesteś niezabezpieczony… uważaj, żeby nie skończyć we mnie… – kobieta bała się tego bardzo, ale jednocześnie, o dziwo, strach podniecał ją. I słowa wypowiadane do chłopaka.\nJego z kolei, pobudzała świadomość, że może spuścić się w cipce dojrzałej kobiety. W cipce nauczycielki\n– Aaaa! Chcę tego! Chcę skończyć w tobie! W nauczycielskiej piczy!\n– Nie… błagam! Mógłbyś zrobić mi dziecko!\nTo jeszcze bardziej go rozjuszało. On, nastoletni do tej chwili, nieśmiały prawiczek, mógłby zmajstrować brzuch dojrzałej kobiecie.\nTrzymał Martę mocno, jak w żelaznych kleszczach. Wręcz grzmocił ile sił.\nTymczasem, za ścianą urwała się muzyka. Można było dosłyszeć gromkie odliczanie: dziesięć! dziewięć! osiem!\nMariusz dostosował się do tempa odliczania. Pchnięcia stały się wolne, ale głębokie. Marta odczuwała je intensywnie. Jej jęki przerodziły się w głośne krzyki.\n– Achhh! Achhhh!\n– Cztery! Trzy! Dwa!\nNagle rozległ się wystrzał, fajerwerki obwieściły odejście starego roku.\nŚrednia: 9.49/10 (35 głosy oddane)\nJakub · 14 stycznia 2019\nPoprzednie też było ciekawe, po poprawkach uważam że jest świetne\nhistoryczka · Autor · 14 stycznia 2019\nChciałam tu zastosować klamrę- od huku wystrzału zaczyna się opowiadanie i na wystrzale petardy kończy. Ale nie wiem, czy udało mi się osiągnąć zamierzony efekt...\nkuba · 14 stycznia 2019\nNiestety nie zauważyłem.. ale może jestem niewystarczająco bystrym czytelnikiem 🙂\nNiestety nie zauważyłem.. ale może jestem niewystarczająco bystrym czytelnikiem :)\nPokątnie uściski · 17 stycznia 2019\n"woń markowych perfum" - jakie znaczenie dla historii ma czy to markowe perfumy? A może po prostu oszałamiającą mają woń? Może pachną interesująco? Albo niezwykle? Może są mocne, delikatne, narkotyczne, niepokające, odurzające lub oszałamiające, a może po prostu warto opisać tą woń, zamiast zdawac się na markę? Drzewo sandałowe i piżmo z nutą gorzkiej pomarańczy mówi znacznie więcej niż markowe czy nazwa marki. Nigdy nie kierowałem się nazwą, tylko nosem kupując zapach. A taki młody, zaparowany człowiek - cóż wie o markowości perfum? Ale zapewne coś czuje i chyba to chcesz opisać, tak? 🙂\nTo samo tyczy żurku trochę niżej - czy barszcz lub rosół podobnie nie zwolniony z obowiązku konwersacji? No tylko ta "nie dla psa kiełbasa" usprawiedliwia żurek.\nTaaa, wiem - i jaja. 🙂) Ja odbieram to jednak raczej komicznie i nie do końca pasuje mi do historii. 🙂\nPrzepraszam, że walę tak komentarze, ale komórka często mi wylogowuje tekst Z napisania... 😛\n"Tak, powiedzieli mi: Sehr gut Wladimir. "\nCzy nie powinno być tu przecinka? Czy n8e przypadkiem Vladimir? Czy, po tym dowcipie z historyczką, 'śmiechem nie było konca'?\n"W odróżnieniu do"\nod - akcja się zagęszcza... 😛\nhistoryczka · Autor · 18 stycznia 2019\nDzięki za serię uwag!\nIm bardziej czepialskie, tym bardziej zmuszają do porządnego pisania tekstu.\nCo do markowych perfum - ich celem miało być wykazanie jak elegancką damą jest Marta.\nCo do śmiechu - nie do końca zrozumiałam - ale Marta miałaby udawać że ją suchar śmieszy?


14:06 · 25 stycznia 2022 przez Małgorzata Korba / ZUS\nUstawa zwana Polskim Ładem zmieniła zasady obliczania składki zdrowotnej. Kiedyś była ryczałtowa i taka sama dla każdej jednoosobowej firmy. Obecnie składka na ubezpieczenie zdrowotne zależy od formy opodatkowania, z której korzysta przedsiębiorca. Na skali podatkowej i podatku liniowym składka zależy od dochodu firmy, na ryczałcie ewidencjonowanym - od przychodu, na karcie podatkowej - od minimalnego wynagrodzenia, a w pozostałych przypadkach - od przeciętnego wynagrodzenia krajowego. Składkę w nowej wysokości przedsiębiorcy opłacą po raz pierwszy za styczeń w lutym.\nStrona wygenerowana w 0.072 sek. (7)


Piernik wilgotny na melasie z polewą czekoladową | Berberrus czyli Basia w kuchni i w ogrodzie\nSkładniki na foremkę o wymiarach 14 x 21 cm:\n1/4 łyżeczki przypraw korzennych do piernika\n1 jajko, delikatnie roztrzepane\n120 g melasy trzcinowej lub około 160 ml miodu najlepiej ciemnego*\nżurawina i posiekane orzechy włoskie\npłatki migdałowe do posypania na wierzch\n* jeśli dodamy miód piernik będzie jaśniejszy ale nadal pyszny 🙂\nPrzesiać mąkę i dodać do niej także przesianą sodę oczyszczoną, proszek do pieczenia, imbir, cynamon i przyprawę korzenną. Dzięki temu będą doskonale napowietrzone. Wszystko dokładnie wymieszać dodając cukier i jajko wymieszane z mlekiem. W rondelku wymieszać masło z melasą i podgrzewać, do momentu roztopienia się masła (nie gotować), po czym gorącą miksturę wlać do mąki i zmiksować. Dodać żurawinę i posiekane orzechy włoskie. Dokładnie wymieszać. Foremkę natłuścić i wysypać otrębami lub bułką tartą i wlać ciasto. Piec w temperaturze 180ºC przez około 50 minut. Po upieczeniu lekko przestudzić w formie a następnie wyjąć i wystudzić na kratce. Do tego piernika możemy przygotować polewę czekoladową, której zaletą jest to, że ładnie lśni i zapobiega kruszeniu się ciasta podczas krojenia.\nPrzepis na polewę czekoladową błyszczącą\nW rondelku rozpuścić masło lub masło roślinne. Dodać cukier puder i wymieszać do całkowitego rozpuszczenia. Zdjąć z ognia dodać kakao oraz rozpuszczoną we wrzątku żelatynę. Dokładnie wszystko wymieszać. Po przestudzeniu polewa jest gotowa do użycia. Na wystudzone ciasto nałożyć polewę i przyozdobić wierzch piernika płatkami migdałów.


Z zieloną herbatą waga sama spada! - Fitness club Poznań\nHome | Fitness sport i zdrowie | Z zieloną herbatą waga sama spada!\nNie od dziś wiadomo, iż napary mają wpływ na sylwetkę oraz samopoczucie. To naturalna metoda, aby utrzymać swoje ciało w świetnej kondycji. Zastanawiając się, czy zielona herbata odchudza, mamy twierdzącą odpowiedź. Zawarte w niej katechiny są odpowiedzialne za spadek masy ciała.\nHerbata jednak nie może być traktowana jako jedyne źródło walki z nadwagą. Aktywność jej działania uzależniona jest od prawidłowej diety oraz wysiłku fizycznego. Wspomaganie odchudzania za pomocą naparu daje zauważalne efekty wraz ze zdrowym trybem życia, jednak to duet nierozłączny i warto o tym pamiętać. Zieloną herbatę dodaje się ją do różnych suplementów i reduktorów tłuszczu. Już sam jej widok w składzie aptecznych specyfików powinien dać do myślenia każdemu, kto nie wierzy w moc herbaty.\nOprócz korzyści w postaci pozbycia się nadmiaru tłuszczu zaobserwować można również zdrowotny wpływ na cały organizm. Oczywiście zielona herbata odchudza, jeśli jest parzona kilka razy dziennie. Jedna filiżanka będzie miała pozytywny udział w ochronie organizmu i dostarczeniu pobudzającej kofeiny, jednak nie wpłynie ona znacząco na wygląd ciała.


REGULAMIN PRAKTYK ZAWODOWYCH W ZESPOLE SZKÓŁ NR 1 W PUŁAWACH - PDF Free Download\nDownload "REGULAMIN PRAKTYK ZAWODOWYCH W ZESPOLE SZKÓŁ NR 1 W PUŁAWACH"\n1 REGULAMIN PRAKTYK ZAWODOWYCH W ZESPOLE SZKÓŁ NR 1 W PUŁAWACH 1. POSTANOWIENIA OGÓLNE 1. Praktyki zawodowe organizuje szkoła w miejscowości, w której znajduje się jej siedziba. 2. Praktyki odbywają się w wytypowanych przez szkołę podmiotach gospodarczych, w których przygotowanie zawodowe kadry, wyposażenie oraz kierunki działalności gwarantują realizację programu praktyki. 3. Uczestnictwo uczniów w praktykach jest obowiązkowe. 4. Roczny wymiar praktyk dla danego zawodu i typu szkoły określa szkolny plan nauczania na poszczególne lata, zgodny z programem nauczania. 5. Dobowy wymiar godzin praktyki uczniów w wieku do lat 16 wynosi 6 godzin, a uczniów w wieku powyżej 16 lat - 8 godzin. W uzasadnionych przypadkach dopuszcza się możliwość przedłużenia dobowego wymiaru godzin do 12, przy zachowaniu tygodniowego wymiaru godzin zajęć edukacyjnych. Praktyczna nauka zawodu może być organizowana w systemie zmianowym, z tym że w przypadku uczniów w wieku poniżej 18 lat nie może wypadać w porze nocnej. 6. W uzasadnionym przypadku miejscem odbywania praktyki może być zakład pracy wskazany przez ucznia lub bliski jego miejscu zamieszkania, który: a) spełnia wymagania programowe określone dla nauczanego zawodu; b) jest zakładem otwartym o wysokim standardzie świadczonych usług (w przypadku zawodów żywieniowych); c) zrealizuje treści objęte programem praktyk. 7. Wniosek zakładu pracy wyrażającego chęć przyjęcia ucznia na praktykę indywidualną powinien wpłynąć do szkoły najpóźniej 30 dni przed ustalonym terminem praktyk i uzyskać akceptację Dyrektora Szkoły. 8. W przypadku braku akceptacji Dyrektora Szkoły bądź niedopełnienia formalności określonych ww. prawem, uczeń zostaje skierowany na praktykę do placówki wskazanej przez szkołę. 9. Informację dla uczniów o przygotowanych przez szkołę miejscach odbywania praktyk sekretariat szkoły przekazuje wychowawcy klasy na 2 tygodnie przed dniem rozpoczęcia praktyk. 10. Praktyka indywidualna podlega przepisom określonym przez Kodeks Pracy, regulaminy zakładowe, Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie praktycznej nauki zawodu, Regulamin ucznia, przepisy organizacyjno porządkowe zakładu pracy i postanowienia niniejszego regulaminu. 11. Praktykant podlega przepisom regulaminowym szkoły oraz przepisom organizacyjno porządkowym zakładu pracy.\n2 2. CELE PRAKTYK ZAWODOWYCH 1. Praktyki zawodowe organizuje się dla uczniów w celu zastosowania i pogłębienia zdobytej wiedzy i umiejętności zawodowych w rzeczywistych warunkach pracy. 2. Praktyka zawodowa ma na celu w szczególności: 1. zdobycie umiejętności praktycznego zastosowania nabytych w szkole wiadomości teoretycznych; 2. doskonalenie wykonywania czynności na poszczególnych stanowiskach pracy; 3. zdobycie umiejętności prawidłowej, nowoczesnej organizacji pracy; 4. przygotowanie do samodzielnej pracy i podejmowania decyzji; 5. poznanie działalności firmy funkcjonującej w warunkach gospodarki rynkowej; 6. wykształcenie umiejętności pracy i współdziałania w zespole; 7. doskonalenie umiejętności interpersonalnych; 8. wyrobienie poczucia odpowiedzialności za jakość pracy; 9. poszanowanie mienia. 3. Szczegółowe cele kształcenia dla poszczególnych zawodów określają programy nauczania dopuszczone do użytku szkolnego. 3. PRAWA UCZNIA 4. W czasie odbywania praktyki uczeń ma prawo do: 5. a) zapoznania się z obowiązującym w zakładzie regulaminem i zasadami pracy na poszczególnych stanowiskach; 6. b) zapoznania z wymaganiami i oczekiwaniami pracodawcy; 7. c) wykonywania zadań wynikających z programu praktyk; 8. d) korzystania z zaplecza socjalnego w postaci: pomieszczeń do przebierania, mycia, przechowywania odzieży i spożywania posiłków; 9. e) informowania szkoły o nieprawidłowościach i zmianach dotyczących zakresu obowiązków, czasu trwania praktyki itd.; 10. f) zapoznania z sankcjami wynikającymi z niewywiązywania się z obowiązków i łamania postanowień regulaminu praktyk; 11. g) uzyskania informacji o propozycji oceny z praktyki zawodowej i uzasadnienia jej; 12. h) uzyskania wpisu w dzienniczku i jego odbioru w ostatnim dniu praktyki; 13. i) właściwego traktowania i poszanowania godności osobistej. 4. OBOWIĄZKI UCZNIA 1. Przygotowanie do praktyki Uczeń ma obowiązek odpowiednio przygotować się do praktyki poprzez: 1. zapoznanie z programem praktyki; 2. udział w spotkaniu organizacyjnym z kierownikiem praktyk, które odbywa się w ostatnim tygodniu przed rozpoczęciem praktyk; 3. przygotowanie dzienniczka praktyki zawodowej; 4. przygotowanie aktualnej książeczki zdrowia (w zawodach żywieniowych). 2. Dyscyplina w czasie odbywania praktyki zawodowej 1. Uczeń ma obowiązek do zachowania dyscypliny, przez co należy rozumieć:\n3 a) właściwą postawę i kulturę osobistą, zgodną z zasadami savoir vivre; b) właściwy ubiór roboczy i galowy; c) obecność przez wszystkie dni na praktykach; d) przestrzeganie czasu pracy; e) dostosowanie się do ustalonego w zakładzie harmonogramu dnia; f) rzetelne wykonywanie zadań powierzonych przez opiekuna; g) systematyczne odnotowywanie toku zajęć w dzienniczku praktyk. 2. Podstawą do usprawiedliwienia nieobecności jest zwolnienie lekarskie zgłoszone opiekunowi praktyk w pierwszym dniu nieobecności. 3. Przekazanie uzupełnionego dzienniczka w szkole Uzupełniony dzienniczek należy przekazać kierownikowi praktyk w terminie 3 dni po ich ukończeniu. 5. OBOWIĄZKI PRACODAWCY Pracodawca ma obowiązek: a) przestrzegać kodeksu pracy w zakresie prac wzbronionych uczniom; b) zapoznać uczniów z obowiązującym w zakładzie regulaminem; c) zapoznać uczniów z zasadami pracy na poszczególnych stanowiskach; d) przeszkolić w zakresie obsługi urządzeń znajdujących się w zakładzie e) przydzielić uczniom zadania wynikające z programu praktyk; f) zabezpieczyć bieżącą opiekę wychowawczą, zawodową i medyczną; g) przygotować zaplecze socjalne dla uczniów; h) kontrolować dzienniczki praktyk i uzupełniać je o uwagi, opinie i spostrzeżenia; i) zwolnić ucznia z praktyki, gdy o takie zwolnienie wystąpi Dyrektor szkoły; j) utrzymywać stały kontakt z osobą odpowiedzialną za praktyki z ramienia szkoły; k) w ostatnim dniu praktyki wpisać do dzienniczka opinię o pracy, dyscyplinie i zachowaniu ucznia wraz z propozycją oceny. 6. KONTROLA PRAKTYK 1. Dyrektor Szkoły lub wyznaczona przez niego osoba przeprowadza wyrywkowe kontrole praktyki zawodowej w celu zapoznania się z opinią opiekuna praktyk w zakładzie na temat przebiegu praktyki i postawy praktykanta. 2. Kontroli w szczególności podlega: a) realizacja programu praktyk; b) bieżące i staranne prowadzenie dzienniczka praktyk; c) dyscyplina i zaangażowanie w pracy; d) kultura bycia i kreowanie sylwetki zawodowej ucznia; e) zastosowanie w praktyce zdobytej wiedzy i umiejętności; f) przestrzeganie przepisów bhp i prawa pracy. 7. OCENA PRAKTYKI ZAWODOWEJ. ZALICZENIE PRAKTYKI. 1. Propozycję oceny z praktyki zawodowej z jej uzasadnieniem wystawia opiekun praktyk, zgodnie z przyjętymi i przedstawionymi uczniom kryteriami oceniania. Propozycja oceny\n4 odnotowana w dzienniczku praktyki winna być potwierdzona pieczęcią zakładu pracy oraz podpisem opiekuna. 2. Dokonując oceny pracy praktykanta należy uwzględnić: stopień opanowania umiejętności programowych, umiejętność łączenia teorii z praktyką, organizowanie stanowiska pracy, samodzielność podczas wykonywania pracy, umiejętność współpracy w zespole, przestrzeganie dyscypliny pracy i zasad bhp, kulturę osobistą i zawodową. 3. Ocenę ostateczną wystawia kierownik praktyk zgodnie z kryteriami oceniania na podstawie zamieszczonych w dzienniczku praktyk: a) terminowego dostarczenia dzienniczka do szkoły, b) poprawnie opisanego każdego dnia zajęć potwierdzonego podpisem opiekuna, c) opinii o pracy, dyscyplinie i zachowaniu ucznia wraz z propozycją oceny wystawionych przez opiekuna. 4. Podstawą wystawienia oceny ostatecznej innej niż ocena proponowana jest niezastosowania się do postanowień niniejszego regulaminu. 5. Pozytywna ocena ostateczna jest podstawą zaliczenia praktyki. 6. Brak zaliczenia praktyki zawodowej stanowi podstawę do niepromowania ucznia do klasy programowo wyższej. 7. Szczegółowe kryteria oceniania praktyki zawodowej w ZS nr 1 w Puławach zawiera załącznik.\n5 Załącznik SZCZEGÓŁOWE KRYTERIA OCENIANIA PRAKTYK ZAWODOWYCH W ZS NR 1 W PUŁAWACH I. Ocenianie praktyki zawodowej ma na celu: 1. Nauczyć ucznia systematyczności i obowiązkowości, 2. Wyrobić w uczniu poczucie odpowiedzialności za własne decyzje, 3. Przyzwyczaić ucznia do dbałości o własne dokumenty. II. Na ocenę z praktyki składa się: 1. propozycja oceny ucznia wystawiana przez pracodawcę, 2. ocena ostateczna wystawiana przez kierownika praktyk. III. Skala ocen: 5- bardzo dobry, 4- dobry, 3- dostateczny, 2- dopuszczający, 1- niedostateczny IV. Wymagania na poszczególne oceny Bardzo dobry (5) otrzymuje uczeń, który: opanował pełny zakres umiejętności praktycznych określonych programem nauczania, charakteryzuje się wysoką odpowiedzialnością, dokładnością i gospodarnością w wykonywaniu powierzonych zadań, posiada umiejętność pracy w zespole, posiada umiejętność organizowania stanowisk pracy, przestrzega zasad BHP, higieny pracy, higieny produkcji i higieny osobistej, posiada bardzo dobrze prowadzony i podpisany w terminie dzienniczek, w ustalonym czasie oddał dzienniczek wraz z potwierdzoną przez pracodawcę obecnością, wszystkie nieobecności są usprawiedliwione i odpracowane. Dobry (4) otrzymuje uczeń, który: opanował większość umiejętności określonych programem nauczania, posiada umiejętności praktycznego działania w zakresie czynności zawodowych w sytuacjach typowych, posiada umiejętności organizacji stanowiska pracy, posiada umiejętności wykorzystania wiedzy teoretycznej w praktyce, posiada dobrze prowadzony dzienniczek, oddaje w ustalonym terminie dzienniczek wraz z potwierdzoną przez pracodawcę obecnością, wszystkie nieobecności są usprawiedliwione i odpracowane, dopuszcza się pojedyncze uwagi od pracodawcy. Dostateczny (3) otrzymuje uczeń, który: opanował podstawowe umiejętności praktyczne, wykazuje średnie zainteresowanie zdobywaniem umiejętności zawodowych, zna proste zagadnienia i terminologię zawodową,\n6 rozwiązuje typowe zadania praktyczne i teoretyczne o średnim stopniu trudności, nie zawsze stosuje łączenie teorii z praktyką, wykazuje dostateczną umiejętność planowania i wykonywania zadań praktycznych, nie opanował dobrze umiejętności prawidłowego organizowania stanowiska pracy, opanował podstawową znajomość przepisów BHP, wykazuje poprawne zachowanie podczas praktyk (sporadyczne uwagi dotyczące zachowania), wykazuje niesystematyczność i braki estetyczne w prowadzeniu dzienniczka, oddaje po ustalonym terminie dzienniczek często bez potwierdzenia obecności przez pracodawcę, posiada nieusprawiedliwione nieobecności, ale odpracowane, Dopuszczający (2) otrzymuje uczeń, który: opanował w ograniczonym zakresie podstawowe umiejętności praktyczne określone w programie nauczania, wykazuje niewystarczającą znajomość rozumienia zagadnień i terminologii zawodowej, wykazuje brak samodzielności w wykonywanej pracy, wykonuje typowe zadania praktyczne o nieznacznym stopniu trudności z pomocą opiekuna praktyk, wykazuje trudności w łączeniu teorii z praktyką, nie opanował dostatecznie umiejętności prawidłowego organizowania stanowiska pracy, zna przepisy BHP, higieny produkcji i higieny osobistej, ale nie zawsze stosuje je w praktyce, stara się przestrzegać dyscyplinę pracy, stara się poprawnie zachowywać na praktyce, ale zdarzają się uwagi dotyczące zachowania i dyscypliny pracy, spóźnienia, posiada niesystematycznie prowadzony dzienniczek, wykazuje niesumienność i braki w zapisach treści programowych w dzienniczku, oddaje po ustalonym terminie dzienniczek często bez potwierdzenia przez pracodawcę jego obecności, posiada pojedyncze nieobecności nieusprawiedliwione, Niedostateczny (1) otrzymuje uczeń, który: nie opanował minimum podstawowych umiejętności praktycznych i wiadomości teoretycznych określonych programem nauczania, nie wykonuje typowych zadań praktycznych o niewielkim stopniu trudności nawet przy pomocy opiekuna, nie posiada znajomości prostych zagadnień i terminologii zawodu, nie potrafi wykorzystać wiedzy teoretycznej w praktyce, nie przestrzega dyscypliny pracy, przepisów BHP, higieny produkcji i higieny osobistej, nie wykazuje zainteresowania zawodem, nie posiada dzienniczka, nie oddał go w określonym terminie, posiada nieusprawiedliwione nieobecności, nieodpowiednie zachowanie na praktyce (liczne uwagi dotyczące zachowania i dyscypliny pracy uzyskane od opiekuna telefonicznie lub stwierdzone podczas kontroli, nie dostarcza w ustalonym terminie oceny od pracodawcy.


Tamaris - Buty granatowy popularne - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Półbuty › Półbuty casual › Tamaris - Buty granatowy popularne\nTamaris - Buty granatowy popularne\nProponowane Tamaris - Buty granatowy popularne były tanio do kupienia w www.answear.com. półbuty casual damskie mogą pełnić rolę butów codziennego użytku w garderobie kobiecej. Trzeba zaakcentować, że marka Tamaris jest doceniana przez panie z całego świata. A dzisiaj chodzi o eleganckie Tamaris - Buty granatowy popularne, które idealnie.. więcej »\nProponowane Tamaris - Buty granatowy popularne były tanio do kupienia w www.answear.com. półbuty casual damskie mogą pełnić rolę butów codziennego użytku w garderobie kobiecej. Trzeba zaakcentować, że marka Tamaris jest doceniana przez panie z całego świata. A dzisiaj chodzi o eleganckie Tamaris - Buty granatowy popularne, które idealnie dopasują się do kształtu stopy. Poznaj dokładną specyfikację obuwia i przekonaj się z jakiego powodu są tak popularne.\nTamaris - Buty granatowy popularne. Buty z kolekcji Tamaris. Model wykonany z połączenia materiału tekstylnego i skóry naturalnej. Usztywniony nosek. Okrągły nosek. Lekko usztywniony kołnierz cholewki. Żłobiona podeszwa. Usztywniony zapiętek. Tekstylna wkładka. Charakterystyczny design. Długość wkładki wynosi: 24 cm. Wymiary podane dla rozmiaru: 37, materiał: skóra naturalna, materiał: tekstylny, materiał: syntetyczny Skład: Cholewka: Materiał syntetyczny, Materiał tekstylny, Skóra. Wnętrze: Materiał syntetyczny, Materiał tekstylny. Podeszwa: Materiał syntetyczny ID produktu: 4950-OBD364 Kod producenta: 1.1.23611.35.890.\nJeśli chciałabyś rzucić okiem na więcej podobnych butów to na buty360.pl zobaczysz półbuty casual damskie firmy Tamaris. Namawiamy do skorzystania z rozbudowanego systemu wyszukiwania, który pozwoli na precyzyjne określenie takich wartości jak numer butów, cena czy kolor.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Tamaris - granatowy popularne


18 września 2018 | 09:49\nElżbieta Głasek z synami: Zbigniewem (z lewej) i Wiesławem (Archiwum Prywatne)\nChociaż sama nie zdobyła solidnego wykształcenia, babcia dbała o kształcenie dzieci. Miała ogromny wpływ na moje wychowanie i ukształtowanie charakteru. To ona pierwsza nauczyła mnie wiersza "Kto ty jesteś? Polak mały".\nMoja babcia Elżbieta z Lewandowskich Głasek była osobą bardzo kontrowersyjną. Uparta, despotyczna, starała się układać życie całej rodziny. Ale wyróżniała się ogromnym patriotyzmem, który przekazywała swoim dzieciom i wnukom, oraz wielką odwagą i wrażliwością na ludzką krzywdę. Dlatego niewątpliwie można ją uznać za bohaterkę naszej niepodległości.\nElżbieta urodziła się w 1904 r. we Włocławku. Była najstarszym dzieckiem Marianny i Stanisława Lewandowskich. W wieku 12 lat opuściła rodzinny Włocławek i wyjechała do pracującej w tym mieście jako akuszerka ciotki Michaliny Dębickiej. Dziewczynka pomagała jej w pracach domowych i opiece nad jej córeczką. W Żelechowie Elżbieta nie chodziła do szkoły. Mimo iż była bardzo zdolna i chętna do nauki, skończyła swoją edukację na czwartej klasie szkoły podstawowej. Parę lat później zdobyła zawód krawcowej. Babcia miała zdolności plastyczne i wielkie wyczucie estetyczne. Potrafiła pięknie haftować i szydełkować. Podczas pobytu w Żelechowie Elżbieta Lewandowska poznała mieszkającego w tym mieście Stanisława Głaska. Młodzi pobrali się w Warszawie w 1927 r.\nLata małżeństwa były najszczęśliwszym okresem w życiu Elżbiety. Żyła wtedy w dobrobycie, bo pracujący w Państwowej Fabryce Karabinów mąż, absolwent Szkoły Technicznej Wawelberga, zarabiał bardzo dobrze. Zajmowała się domem i wychowywaniem synów – Zbigniewa i Wiesława, mojego późniejszego taty. Dbała o ich zdrowie oraz rozwój psychiczny i intelektualny. Wielką wagę przywiązywała do patriotycznego wychowania dzieci. Mówiła im wiersze, śpiewała wojskowe piosenki, opowiadała o historii Polski. Kiedy w 1935 r. zmarł Józef Piłsudski, którego Elżbieta była gorącą zwolenniczką, zabrała siedmioletniego Zbysia i sześcioletniego Wiesia na plac, na którym wystawiona była trumna z ciałem Marszałka. Nie poprzestała jednak na staniu w tłumie i przyglądaniu się z daleka. Wzięła chłopców za ręce i – omijając stojących na straży żołnierzy – podeszła z dziećmi bardzo blisko trumny. Szła tak pewnie, że nikt nie ośmielił się jej zatrzymać.\nSzczęśliwe i dostatnie życie Elżbiety Głaskowej skończyło się we wrześniu 1939 roku, kiedy to jej mąż Stanisław wyjechał na Wschód, by wraz z innymi pracownikami wywieźć maszyny Państwowej Fabryki Karabinów, żeby nie dostały się w ręce Niemców. Po wyjeździe męża Elżbieta została w Warszawie niemal bez środków do życia. Zgromadzone w banku pieniądze przepadły. Wkrótce rodzina straciła również dach nad głową i cały dobytek. W jednym z wrześniowych bombardowań została zburzona kamienica, w której Głaskowie mieszkali. Elżbieta zamieszkała z dziećmi na działce w domku letniskowym. Póki było ciepło, jakoś sobie radzili. Jednak wkrótce nastała wyjątkowo mroźna zima. W tej sytuacji Elżbieta postanowiła, że wyprowadzi się z Warszawy i skorzysta z gościny krewnych. Razem z synami wyjechała do Kielc, gdzie mieszkała jej ciotka Pelagia z Lewandowskich Dudzic, która miała wobec siostrzenicy zobowiązania.\nParę lat wcześniej Elżbieta przyjęła pod swój dach jej najmłodszego syna Stefana, który w Warszawie uczył się zawodu elektryka. Żeby zapewnić sobie i synom utrzymanie, Elżbieta musiała podjąć pracę zawodową. Początkowo pracowała jako kasjerka w sklepie. Później została zatrudniona w przejętej przez Niemców fabryce Granat. Pracowała przez 12 godzin na dobę, zajmując się kontrolą jakości produkowanych elementów.\nPodczas wojny miało miejsce pewne wydarzenie, które pokazało charakter i niezłomność Elżbiety Głaskowej. Pewnego dnia w jej mieszkaniu przy ul. Dużej pojawiła się młoda Żydówka pochodząca z mieszkającej przed wojną w Chmielniku, zaprzyjaźnionej z Dudzicami rodziny Tajlorów. Kobieta przez dłuższy czas ukrywała się w Warszawie wraz ze swoim bratankiem. Teraz również zabrała ze sobą dziecko. Posługiwała się fałszywymi dokumentami na nazwisko Maria Majewska, a jej sześcioletni bratanek nosił polskie imię Henryk. Kobiecie bardzo zależało na nawiązaniu kontaktu z uwięzioną w obozie fabrycznym „Hasag” rodziną. Poprosiła o schronienie i pomoc. Elżbieta była przerażona. Wiedziała, że za ukrywanie Żydów może ponieść śmierć nie tylko ona, ale również jej dzieci. Strach był tym większy, że w sąsiednim mieszkaniu kwaterował niemiecki oficer, który w każdej chwili mógł odkryć ukrywających się ludzi. Jednak mimo wszystko zdecydowała się pomóc kobiecie i dziecku. Przechowała ich w swoim domu, zdobywała dla nich jedzenie i ubrania. Stefan Dudzic zajął się umożliwieniem kontaktu pani Tajlor z uwięzioną rodziną. Wkrótce potem „Maria Majewska” postanowiła wyjechać z Kielc. Elżbieta załatwiła dla niej żałobne ubranie. Gęsta woalka, spływająca z czarnego kapelusza kobiety, miała ukryć jej semickie rysy. Towarzyszącemu kobiecie chłopcu nie można było założyć woalki. Elżbieta wymyśliła więc inny sposób ukrycia jego twarzy. Obwiązała mu głowę chustką, żeby wyglądał, jakby bolały go zęby. Niestety, kamuflaż okazał się niezadowalający. Dziecko zostało zastrzelone przez hitlerowca na dworcu kolejowym w Kielcach. Elżbieta i Stefan dowiedzieli się o tym po wojnie z listu od pani Tajlor. Kobieta przeżyła. Zamieszkała w Szwecji i to stamtąd napisała list z podziękowaniami.\nPo zakończeniu II wojny światowej Elżbieta Głasek nie wróciła do Warszawy. Pozostała z synami w Kielcach, gdzie zaopiekowała się wychudzonym i osłabionym po pobycie w obozie koncentracyjnym kuzynem Stefanem Dudzicem. W listopadzie 1945 r. dowiedziała się, że jej mąż – żołnierz armii Andersa – żyje i przebywa na emigracji w Wielkiej Brytanii, ale małżonkowie nie spotkali się więcej. Rok po zakończeniu wojny miało miejsce kolejne wydarzenie, które potwierdziło niezłomność Elżbiety Głaskowej. 4 lipca 1946 r. kielczanie, najprawdopodobniej podburzeni przez agentów Urzędu Bezpieczeństwa, zaatakowali Żydów mieszkających przy ul. Planty 7. Elżbieta Lewandowska była świadkiem pogromu kieleckiego i o mało sama w nim nie zginęła. Tego dnia do jej mieszkania przybiegła zaaferowana sąsiadka, opowiadając, że na oddalonych o trzy przecznice od ul. Dużej Plantach coś się dzieje. Elżbieta poszła razem z nią popatrzeć na rozgrywające się wydarzenia. Okazały się one groźniejsze, niż przewidywały. Kiedy moja późniejsza babcia zorientowała się, że oszalały tłum zabija ludzi, postanowiła zareagować. Wskoczyła na murek i zaczęła przemawiać, wzywając do opamiętania. – Ludzie! Dajcie spokój! Żydzi też są ludźmi i mają prawo żyć! – krzyczała. Wtedy agresja tłumu skierowała się przeciwko niej. Ktoś krzyknął, że pewnie też jest Żydówką, skoro tak broni morderców polskich dzieci. Kilka osób rzuciło się w stronę Elżbiety i ściągnęło ją z podwyższenia. Byłaby zginęła, gdyby nie pomoc energicznej sąsiadki. Pani ta potwierdziła polskie i chrześcijańskie pochodzenie Elżbiety i wyciągnęła ją spośród rozjuszonego tłumu, rozdając otaczającym je ludziom kuksańce. Elżbiecie Głaskowej udało się wrócić do domu, ale długo jeszcze przeżywała sytuację, w której uczestniczyła. Najtrudniej jej było pogodzić się z własną bezsilnością, z tym, że nie była w stanie zapobiec dalszym mordom. W pogromie kieleckim zginęło 37 Żydów i trzech Polaków, którzy najprawdopodobniej – tak jak moja babcia – stanęli w ich obronie.\nPrzez następne lata Elżbieta Głasek żyła spokojnie, zajmując się domem i synami. Wspomagana przez kuzyna i przesyłającego z Anglii upominki męża starała się, żeby rodzinie niczego nie brakowało. Chociaż sama nie zdobyła solidnego wykształcenia, dbała o kształcenie dzieci. Obaj jej synowie ukończyli wyższe studia. Zbigniew został lekarzem, Wiesław inżynierem. Babcia Elżbieta zajmowała się również swoimi wnukami. Miała ogromny wpływ na moje wychowanie i ukształtowanie mojego charakteru. To ona pierwsza nauczyła mnie wiersza „Kto ty jesteś? Polak mały”. Ona opowiadała mi o historii Polski i rodziny.\nElżbieta Głasek zmarła w Kielcach w 1993 r. w wieku 89 lat. Odeszła 11 listopada – w święto niepodległości Polski. Ojczyzny, którą kochała całym swym sercem.\nWięcej na ten temat: akademia opowieści, pogrom kielecki\nradomkid 18.09.2018, 10:34\nWielkie podziękowania za publikację. Dopóki są wśród nas tacy ludzie jak Pani Elżbieta, Polska jeszcze nie zginęła.\npropolski23 18.09.2018, 16:19\nq.piatkow' 20.09.2018, 10:41\nCzyli kiedy ktoś mordował granatowych policjantów, to są to polscy policjanci. Gdy pisze się o zbrodniach dokonywanych przez granatowych, to nagle są niemieccy.\nsunzi15 18.09.2018, 14:51\nEpizod z pogromem kieleckim ukazuje,\njak skutecznie chrzescijanskie wychowanie\nzdegenerowalo polskie spoleczenstwo.\nW 1946 roku zamordowali 37 niewinnych ludzi\ntylko za to ze mieli zydowskie pochodzenie,\nlub chcieli zapobiec mordom.\nNie dziwota, ze NS Partei PiS udalo sie obudzic\nupiory nazizmu wsrod "Prawdziwych Katolikow".\nq.piatkow' 20.09.2018, 10:04\n"4 lipca 1946 r. kielczanie, najprawdopodobniej podburzeni przez agentów Urzędu Bezpieczeństwa, zaatakowali Żydów mieszkających przy ul. Planty 7"\nTo akurat (tzn. rzekome zainspirowanie przez UB) jest dawno zdyskredytowana bujda. Niestety Polaków wcale nie trzeba było podburzać do bicia Żydów. Do tego doszła demoralizacja przez 6 lat wojny i okupacji, bezprawie powojenne oraz perspektywa wzbogacenia się na nielicznych ocalałych z Holocaustu.\nmichal.sajko 18.09.2018, 11:36\nDlaczego publikujecie takie rzeczy? Ten tekst dyskwalifikują dwie rzeczy: powtarzanie zwrotu "niezłomność" oraz "kielczanie, najprawdopodobniej podburzeni przez agentów Urzędu Bezpieczeństwa". Nadaje się on więc do muzeum Ulmów i do radia Maryja.\npropolski23 18.09.2018, 16:20\nŻydzi katowali jej rodzinę. Pod przysięgą mogę powiedzieć jak to było. Niedziela rano. Widzę, że z miasta leci brat tej Surowskiej. Biegł w stronę domu. Za chwilę jechało trzech, czy czterech kozaków na koniach. I masa Żydów biegła za nimi. Oni szukali tego brata Surowskiej. Znaleźli rodziców tego chłopaka i chcieli się dowiedzieć, gdzie on jest. Rodzice szli w zaparte i nie powiedzieli. Wtedy ci Żydzi ich normalnie krzyżowali, drutowali, bili, naftę do nosa wlewali, do ust, żeby tylko powiedzieli, gdzie ten chłopak jest. Nie powiedzieli. No to ci bagnetami w stodole szukali. Wbijali je na oślep w siano. Znaleźli. Wyciągnęli bagnet we krwi. Przywieźli go do szpitala, który był na plebanii i zabrali do Mińska do więzienia. Wtedy na tym rynku tej Surowskiej nerwy puściły, dostała szału i biła. Długo biła. Ona była z porządnej dobrej rodziny i to był jej jedyny wyskok. Ona miała za co ich pobić.\nFlisak 22.09.2018, 10:18


Najważniejsze wydarzenia tygodnia: 10.07.2020 r. - Redakcja Polska - polskieradio.pl\nNajważniejsze wydarzenia tygodnia: 10.07.2020 r.\nW tym wydaniu: ostatnie negocjacje przed unijnym szczytem w sprawie budżetu, amerykański prezydent oficjalnie wystąpił o wycofanie USA ze Światowej Organizacji Zdrowia oraz tragiczne skutki uboczne pandemii.\nKanclerz Niemiec Angela Merkel podczas środowego wystąpienia w Parlamencie EuropejskimPAP/EPA/YVES HERMAN / POOL\nTRWA BATALIA O UNIJNY BUDŻET\nPrzywódcy UE spotkają się w Brukseli w przyszłym tygodniu na trudnych negocjacjach w sprawie siedmioletniego budżetu i funduszu na rzecz walki z koronawirusem. Wiele krajów, w tym Niemcy, które przewodniczą Radzie Europejskiej, liczą na to, że 17 i 18 lipca uda się dość do porozumienia w tej sprawie, o co apelowała w tym tygodniu Angela Merkel.\nPremier Włoch powiedział, że od decyzji, jakie podejmie Rada Europejska na szczycie w przyszłym tygodniu w sprawie Funduszu Odbudowy, zależeć będzie jak obecnych europejskich przywódców oceni historia. Giuseppe Conte wypowiadał się na konferencji prasowej po spotkaniu w Madrycie z premierem Hiszpanii Pedro Sanchezem.\nPremier Włoch podkreśla, że pomoc jakiej ma udzieli UE krajom poszkodowanym przez koronakryzys, a jest tu mowa o 750 miliardach euro, nie leży jedynie w interesie krajów południa, ale całej Wspólnoty.\nDodał, że Włochy, Hiszpania i Portugalia będą domagać się, by przyjąć Fundusz Odbudowy w formie w jakiej zaproponowała go Komisja Europejska. Chodzi o 750 miliardów euro pomocy w formie grantów i pożyczek. Największym beneficjentem mają być Włochy. Na granty nie chcą się zgodzić Holandia, Szwecja, Austria i Dania.\nAMERYKANIE OPUSZCZAJĄ WHO\nAmerykański prezydent oficjalnie wystąpił o wycofanie USA ze Światowej Organizacji Zdrowia.\nPrezydent Donald Trump jasno przedstawił swoje zamiary pod koniec maja. Twierdził wówczas i do tej pory zdania nie zmienił, że WHO jest pod kontrolą Chin w związku z pandemią koronaawirusa. Pomimo wezwań ze strony choćby Unii Europejskiej, powiedział, że wycofa się z tej onzetowskiej organizacji i przekieruje fundusze gdzie indziej.\nTeraz oficjalnie powiadomił ONZ i Kongres o swoich zamiarach, chociaż proces ten może potrwać co najmniej rok. Wielu kongresmenów nie kryje oburzenia. Z kolei wysoki rangą urzędnik administracji USA powiedział CBS News, że Waszyngton szczegółowo określił reformy, które chciałby, aby WHO przeprowadziła i zaangażowała się w nie bezpośrednio, ale WHO odmówiła podjęcia działań. Z drugiej strony Tedros Adhanom Ghebreyesus, dyrektor Światowej Organizacji Zdrowia jeszcze parę dni temu miał nadzieję, ze jednak uda się porozumieć ze stroną amerykańską.\nStany Zjednoczone są największym na świecie płatnikiem, np. w 2019 roku zasiliły budżet WHO kwotą 400 milionów dolarów. Zgodnie z rezolucją Kongresu w 1948 rok, USA mogą się wycofać, ale muszą powiadomić o tym z rocznym wyprzedzeniem i powinny uiścić zaległe opłaty.\nWycofanie się Amerykanów zakwestionuje zdolność finansową WHO i przyszłość wielu jej programów promujących opiekę zdrowotną i walkę z chorobami. Inne kraje, w tym Niemcy i Wielka Brytania, powiedziały, że nie mają zamiaru wycofywać funduszy z WHO, która koordynuje globalną inicjatywę opracowania szczepionki przeciwko Covid-19.\nTymczasem wirus nie ustępuje, w Stanach Zjednoczonych, Ameryce Łacińskiej czy Azji wciąż odnotowanych jest coraz więcej nowych infekcji. jednocześnie widać coraz bardziej lekceważące nastawienie do zagrożenia.\nWłochy wprowadziły zakaz wjazdu dla mieszkańców 13 krajów dużego ryzyka, w tym Armenii, Brazylii, Bośni i Hercegowiny oraz Peru. Władze Grecji zapowiadają, że w przyszłym tygodniu możliwe jest przywrócenie ograniczeń w podróżowaniu wobec ignorowania przez mieszkańców środków ostrożności. Inne kraje również grożą przywróceniem ograniczeń związanych z pandemią, co, np. w Serbii wywołało masowe demonstracje.\nObecnie epicentrum pandemii COVID-19 znajduje się w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach. Liczba nowych przypadków i zgonów w regionie wciąż rośnie.\nZobacz więcej na temat: budżet ue koronawirus Światowa Organizacja Zdrowia Stany Zjednoczone MSZ


BIP Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego - Mazowsze - zmiany terytorialne\nMAZOWSZE - ZMIANY TERYTORIALNE\nMENU PODMIOTOWE > Wydział Geodezji > Oddziały > Mazowsze - zmiany terytorialne\nZmiany wchodzące w życie z dniem 1 stycznia 2010 roku.\nZmiany wchodzące w życie z dniem 1 stycznia 2009 roku.\nZmiany wchodzące w życie z dniem 1 stycznia 2008 roku.\nZmiany wchodzące w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.\nCzas wytworzenia informacji: 2012-08-02 09:41:00 Osoba wytwarzająca/odpowiadająca za informację: Andrzej Nieszporek\nCzas udostępnienia informacji: 2009-01-25 14:50:58 Osoba udostępniająca informację: Andrzej Nieszporek\nCzas modyfikacji informacji: 2012-08-02 09:43:17 Osoba modyfikująca informację: Joanna Krzemińska


Cóż za głupi artykuł , chyba na zamówienie Pis Dzong Ila z Nowogrodzkiej :))))))))) Jeździłem do Janowa przez wiele lat kiedy naprawdę coś znaczył . Teraz można oglądać tam tylko Pis-Osły , a to nie jest interesujące .Poczekam na zmiany.\nNiestety, w oczy rzuca się przede wszystkim niski poziom językowy tego artykułu... Chaos, skakanie po tematach, pospolite słownictwo, prostackie wyrażenia. Czuję się tak, jakbym podsłuchiwała czyjąś rozmowę przy piwie.\nWedług reportera ochwat powstaje w wyniku braku werkowania. Gratuluję zapoznania się z tematem. Przypomina mi to wypowiedzi posła Żalka, który twierdził że każdą kolkę wyleczy byle weterynarz a klacz po wypłukaniu zarodka jest niepełnosprawna.\n"Teraz ma spicz" - a co to jest spicz?\nw każdym miejscu bałagan w każdym dokumencie , dobrze że to już mamy za sobą.\nTylko koni żal:((((\nJak wszystko czego dotknęli się PO i PSL.\nTen Kaczor to czego się nie dotknie to zniszczy. Jak można było wzorową stadninę w pół roku tak zrujnować? Potrzeba nowych wyborów! Kto za łapka w górę.\nCzy oni te konie szejkon za darmo trzymaja?\nkonie szejków żyją w ich prywatnych stajniach a za araby z aukcji sami płacili i to dużą kasę i nikt ich za darmo nie trzymał ,bo one zarabiały na siebie, chociaż wypłaty za nie były przejadane przez zarządzających folwarkiem pt Polska a sama stadnina nie wiele z tego miała i ma\n~qq jesteś młody..prawda? I głupio jak to u młodego naiwny\njak to? taka wspaniała stadnina, tak cudownie zarządzana przez PO\nTen ochwacony i kulawy ogier to produkt pisu!\nArtykuł wybitnie pod publikę PIS. Czysta propaganda. Zastanawiam się co się musi wydarzyć, aby ludzie przejrzeli na oczy, PIS niczego nie zmieni, a tylko doprowadzi was do ruiny. Ten artykuł dokładnie opisuje co będzie w Polsce za 4 lata: bród, smród, walące...\nWiadome było ze brdazwalsc na poprzedników PiS ma to w genach etc kłamać rzucać oszczerstwa. Tak po chrześcijańsku te. Sky,,,,\n" Żaden pracownik nie może rozmawiać z mediami a tu proszę..... Weterynarz to ten, który podpisał pozwolenie na przewoz Amry? Audyt można zrobić i teraz, czy nie dlatego prezesów zwolniono o godz. 15. w piątek. Kopyta - nowy zarząd jest od 19 lutego - mamy maj - wina oczywisce Pana Treli. Z artykułu wynika, że Skomorowski i Jaworski to zbawienie dla Janowa. Czas wszystkich rozliczy. Muszę dodać. Jeżeli konie są tak bardzo zaniedbane, to dlaczego zatrudniono ochroniarzy i panią od turystyki, która nie potrafi wydrukować poprawnego folderu o historii stadniny..... a pan doradca Skomorowskiego tez otrzymuje wynagrodzenie? Skomorowski obejmując stanowisko w spółce, o której działalności nic nie wie, chyba powinien zdawać sobie sprawę z tego co robi, jeśli nie ...... Łatwa pensyjka to nie jest i bardzo dobrze. Proces a później odszkodowanie, które można w części ściągac z prywatnych kieszeni zarządu to jest ból."\ntakiego chłamu nie da się czytać! autorka niech wraca do podstawówki\nA nie można byłoby sprzedawać tych niechcianych młodych koni w Polsce, na pewno byłoby wielu chętnych, bo miłośników jest wielu sama chętnie bym kupiła ale to trzeba ogłosić, a nie zaraz do Niemiec na rzeż i następną aferę kręcić, że araby z Janowa zasilają niemieckie rzeźnie, Byłam niedawno w Belgii, proszono mnie abym zorientowała się czy jest możliwość kupna araba dla przyjemności posiadania go, bo na te z aukcji ich nie stać. Konie nie spełniające wysokich kryteriów należy sprzedać chętnym, nie wszystkie rodzą się wybitne.\nTo nie moglo sie stac z miesiaca na miesiac. Zaniedbania powstaly jeszcze w okresie ex ministra rolnictwa Sawickiego, oczywiscie z PO. Prawdopodobnie pogon za pieniedzmi dla rolnikow tak go pochlonela ze kompletnie zapomnial o tych co to sami nie moga sie upomniec o swoje czyli o zwierzetach.A wiec nie dopilnowal i nie sprawdzil sie jako kontrolujacy szef. Z drugiej stron nowa ekipa nie pokazala tez lwiego pazura co dalo nam ten obraz brudu. smrodu i zaniedbania.Jesli chociaz pewien procent rolnikow tak traktuje zwierzeta to lepiej zeby zmienili swoj zawod i trzymali sie na dlugi dystans od zwierzat.\nI w takim syfie da radę wychować konia wartego półtora miliona ? I to przez 10 lat- bez krzywicy, bez urazów , zadrapań czy złamań. I w takim syfie trzymali swoje konie warte miliony inni koniarze, nawet nie sprawdzając warunków od zaplecza przez tyle lat- no cud naprawdę cud.\nA czyje to są nogi ? Bo twarze nie zostały sfilmowane a końskie nogi - no cóż - takie to ma parę tysięcy koni w Polsce.Błota na padoku nie zostawili poprzednicy, trochę więcej dokumentacji bo papier wszystko przyjmie- ja też jestem ciekawa jaka jest prawda


Pożyczki ratalne LoanMe - opinie | Faraon24\n9.8% - 101.89%\n5 - 130 tygodni\n800 - 13,600 zł\nCzy LoanMe sprawdza BIK?\nTAK, LoanMe sprawdza BIK, historia kredytowa musi być albo czysta albo pozytywna\nCzy LoanMe sprawdza bazy BIG (KRD, ERIF, InfoMonitor) lub inne?\nTAK, LoanMe sprawdza bazy BIG. LoanMe wskazuje na swoim blogu sprawedzanie baz i rejestrów jako cechę odpowiedzialnego pożyczkodawcy – toteż sprawdzają te bazy;\nCzy LoanMe wpisuje do BIK?\nNIE, LoanMe nie wpisuje do BIK swoich klientów\nCzy LoanMe sprawdza Credit Check?\nTAK, LoanMe sprawdza w Credit Check inne pożyczki pozabankowe. Jeśli brałeś pożyczkę w firmie zrzeszonej w bazie Credit Check to LoanMe będzie o tym wiedzieć (czy spłacona, czy nie, itp.)\nCzy LoanMe udziela pożyczki z komornikiem?\nNIE, LoanMe nie udziela pożyczek z komornikiem i na komornika. Jeśli nie jest to widoczne w KRD to można spróbować.\nCzy LoanMe to kredyt dla zadłużonych?\nNIE, LoanMe sprawdza zadłużenie w bazach dłużników takich jak BIK i KRD\nCzy LoanMe dzwoni do pracodawcy?\nNIE, LoanMe nie dzwoni do pracodawcy, jest bez weryfikacji telefonicznej. Dzwonienie do pracodawcy znacznie spowolniłoby proces wydawania decyzji, która powinna być wydana do 15 minut.\nCzy LoanMe wymaga zaświadczeń?\nNIE, LoanMe to kredyt bez zaświadczeń. Wystarczy pozytywny wynik sprawdzania baz dłużników.\nKiedy LoanMe wypłaci pieniądze?\nLoanMe wypłaca pożyczkę następnego dnia roboczego po wydaniu pozytywnej dycyzji kredytowej. Decyzja (można traktować jak promesę) jest prawie natychmiast, w 15 minut powinno się ją poznać.\nNIE – LoanMe nie przedłuża swoich pożyczek\nJak weryfikują tożsamość?\nWeryfikacja tożsamości odbywa się przez usługę Instantor bez przelewania 1 grosza\nCzy jest to darmowa pożyczka?\nWedług opisu jest to pożyczka za darmo ale nie można złożyć wniosku o taką pożyczkę, wniosek można złożyć na pożyczkę na raty tygodniowe\nW jaki sposób otrzymasz swoją pożyczkę?\nLoanMe przeleje Twoją pożyczkę na Twoje konto bankowe następnego dnia po pozytywnej akceptacji wniosku.\n[W sumie: 6 | srednia:4]\nbyć może część komentarzy jest fejkowa, ale ja naprawde miałem do czynienia z firmą. Wygrałem w konkursie i mogę napisac, ze to nie sciema. Polecam loanme\nNie polecam. Infolinia nic nie wie. Na maile nie odpowiadają. Usługa cholernie droga. Pozytywne opinie na innych stronach wyglądają jakby były pisane na zamówienie pod dyktando Loanme.\nFirme polecam. Umowa na ludzkich warunkach!\nZ tego samego IP (czyli ten sam komputer, ten sam pokój, ta sama osoba – przeważnie) pisali już: Mateusz: Szybki wniosek online, chwila i po sprawie. oraz Małgosia: Dostałam pożyczkę w parę minut. Jestem zadowola z obługi bo na prawdę dostałam wiele pomocy przy wybraniu dla mnie najlepszej opcji spłaty. Także drodzy czytelnicy-pożyczkobiorcy – nie ufajcie ani tym komentarzom (publikuj w celach edukacyjnych) oraz żadnym innym komentarzom i opiniom o pożyczkach ponieważ 99,999999% z nich jest pisane albo przez pracowników tych firm, albo są zamawiane a dobre opinie, które czytacie na innych portalach pożyczkowych to po prostu “podkładka” pod sprzedaż… Czytaj więcej »\nDostałam pożyczkę w parę minut. Jestem zadowola z obługi bo na prawdę dostałam wiele pomocy przy wybraniu dla mnie najlepszej opcji spłaty.\nSzybki wniosek online, chwila i po sprawie.\nJa mam informacje w BIK z loanme o pożyczce. Terminów, jest na zielono ale jest wpisana.


Strona główna›Instagram zmusi cię do podania daty urodzin i będzie wiedział, jeśli skłamiesz\nInstagram wprowadza kolejne zmiany dla bezpieczeństwa\nInstagram stawia kolejny krok na drodze do zapewnienia użytkownikom bezpieczeństwa. Tym razem chodzi o ochronę najmłodszych i ograniczanie im kontaktu z nieznajomymi dorosłymi. Instagram potrzebuje do tego informacji o dacie urodzin każdego użytkownika.\nChociaż Instagram ma już datę urodzin większości swoich użytkowników, jak podaje w informacji prasowej, od teraz jej podanie nie będzie dobrowolne. Użytkownicy, którzy dotąd nie dodali tej informacji do swojego konta, zaczną otrzymywać powiadomienia, które informują o takiej konieczności.\nInstagram podaje, że wyświetli komunikat "kilka razy", zanim zablokuje dostęp do serwisu - oczywiście do czasu wprowadzenia daty urodzin użytkownika. Oficjalnie mówi się, że informacja o wieku jest "konieczna do rozwoju nowych funkcji chroniących najmłodszych użytkowników". Prośby o uzupełnienie informacji o wieku będą się także pojawiać przed wyświetleniem niektórych ukrytych postów.\nInstagram proszący o uzupełnienie daty urodzin\nInstagram oczywiście zdaje sobie sprawę, że użytkownicy mogą podać w formularzu zmyślony wiek, ale już trwają prace nad algorytmami, które pomogą to weryfikować. Twórcy podają, że tworzą SI, która będzie w stanie oceniać wiarygodność podanych informacji o dacie urodzin m.in. na podstawie publikowanych postów. Prace są w tym momencie na wczesnym etapie i Instagram nie zdradza więcej szczegółów.


Teufel Cinebar Ultima czy Pro Audio a26 (soundbar vs głośniki aktywne do 3000 zł) - Kino Domowe - Forum Audio.com.pl\nTeufel Cinebar Ultima czy Pro Audio a26 (soundbar vs głośniki aktywne do 3000 zł)\n12 października 2021 w Kino Domowe\nNapisano 12 października 2021 (edytowany)\nDzień dobry. Utknąłem z dylematem jak w tytule. Szukam audio do pokoju dziennego ok 16 m kw., pod wiszący tv. Teraz używam moje wysłużone piętnastoletnie Microlaby Solo 6c (na leżąco), które muzycznie może i odpowiadają moim potrzebom, ale w filmach gubią ścieżki dialogowe, przez co notorycznie muszę ściszać przy głośniejszych scenach. Moją uwagę zwróciły jednocześnie oba wymienione w tytule modele, również ze względu na recenzje, ale też rozmiary (a26 zmieściłyby się na stojąco pod tv). Jakie jest Wasze zdanie co do uniwersalności obu sprzętów ? Zaznaczam, że cudów Teufla z odbijaniem dźwięku nie biorę pod uwagę z uwagi na nieregularne otoczenie meblowe.\nEdytowano 12 października 2021 przez Ursusso\n12 Paź Ursusso changed the title to Teufel Cinebar Ultima czy Pro Audio a26 (soundbar vs głośniki aktywne do 3000 zł)\nNa pewno nie są uniwersalne.\nAle soundbar to tylko poprawi dźwięk z wiadomości, faktów czy co tam oglądasz.\nMoże smsl q5pro + dwa monitory?\nDnia 12.10.2021 o 10:54, Ursusso napisał:\nJakie jest Wasze zdanie co do uniwersalności obu sprzętów ?\nMoim zdaniem w tym przedziale cenowym można zdecydowanie lepiej zachowując przy tym mały gabaryt.\nZerknij na wspomniany już SMSL ale model AD18 (z bluetooth) + jakieś kolumny podstawkowe ( Heco Aurora 300, Magnat Signature 503 lub Kef Q350 )\nZachowasz minimalizm ale z wyższą jakością dźwięku.\nNo więc kupiłem a26... i chyba je oddam. Pasują idealnie rozmiarowo i wyglądowo, ale nie grają mocno lepiej od moich wysłużonych solo6c. Mają za to dwie denerwujące cechy - wysoki poziom głośności na najniższym słyszalnym vol i szum wydobywający się z głośników nawet przy braku dźwięku. Nie tego się spodziewałem. Może to kwestia rozegrania, dzisiaj jeszcze je poprobuję. W każdym razie zastanawiam się, co z tymi kef q350. Wysokie, więc musiałyby leżeć (czy to wpływa na ich granie?). No i wzmacniacz. Chciałbym, żeby można go było podłączyć zwrotnym HDMI do telewizora, a polecone modele tego gniazda nie mają. Mały gabaryt też jest porządny, podobnie jak głośników (może jest coś pasywnego godnego polecenia w rozmiarowce a26?). Byłbym wdzięczny za poradę, upgrade sprzętu ma być odczuwalny w filmie i muzyce, a te a26 efektu wow póki co nie wywołały.\n7 minut temu, Ursusso napisał:\nNo więc kupiłem a26... i chyba je oddam. Pasują idealnie rozmiarowo i wyglądowo, ale nie grają mocno lepiej od moich wysłużonych solo6c\nPiszę o tym kiedy tylko użytkownik jest nimi zainteresowany.\nVolume, szuma a jak oceniasz ich bas?\n12 minut temu, Ursusso napisał:\nW każdym razie zastanawiam się, co z tymi kef q350. Wysokie,\nnie są wysokie. Ich rozmiar to: 362 x 210 x 306 mm. Ktoś ma może błąd w opisie\nZe wzmacniaczy stereo Denon DRA-800 ma HDMI ale on zabierze cały budżet.\n18 minut temu, S4Home napisał:\njak oceniasz ich bas\n"Dawka" basu jest dla mnie wystarczająca, na pewno nie ciągnie mnie do osobnego subwoofera. Niezbyt dudniący, co mnie zawsze drażniło w niektórych zestawach (w solo6c ładnie dopełniał, nie dominował). Dzisiaj jeszcze zrobię porządny test z podłączonymi równolegle na jacku microlabami, odpalę trochę klasyki, metalu i synthpopu na większych glosnosciach i ocenię jeszcze raz. Tylko ten szum...w cichych scenach filmowych jakby deszcz padał. Co do rozmiarow, a26 wchodzą na styk (stojąc), to ich duży walor bo jest porządek.\nOdsłuch porównawczy wypadł dla a26 niekorzystnie. Za dużo góry, za mało środka, bas nie tak kulturalny jak w solo6c. Wygrywają z microlabami wszystkim...poza brzemieniem o_O No i szum w idlu jednak na dłuższą metę nie do zaakceptowania (dla mnie). Wracają do sklepu.\nZależy mi na wygodzie HDMI arc i małym rozmiarze. Teraz zainteresowałem się klipschami the fives i soundbarem od bluesound (zwiększam budżet). Ideałem byłoby wziąć i oba porównać symultanicznie. Poszukiwania trwają, ale jakoś mam jeszcze więcej uznania dla moich microlabow - klamoty, ale grają nie bawiąc się w niepotrzebne wirelessowe cuda.


Moskwa: Łużniki wyprzedzają harmonogram, prace skończą się szybciej – Stadiony.net\nMoskwa: Łużniki wyprzedzają harmonogram, prace skończą się szybciej\n01.02.2015 03:39 źródło: MOS.ru\nNarodowy stadion Rosji powstaje w coraz szybszym tempie. Już teraz o 2 miesiące wyprzedza harmonogram, a docelowo prace mają zostać zakończone już w 2016 roku zamiast wiosną 2017. Przyśpieszenie inwestycji jest przede wszystkim w interesie wykonawcy, który zintensyfikował prace w obliczu trudnej sytuacji ekonomicznej Rosji.\nJuż teraz pod kopułą stadionu rosną przyszłe trybuny, a wokół wewnętrznego obwodu dachu trwają przygotowania do montażu dodatkowej konstrukcji. Zadaszenie zostanie powiększone o 11 metrów, by chronić widzów w nowych pierwszych rzędach, znacznie bliżej boiska niż dotychczas.\nPodczas wizytacji obiektu zastępca mera Moskwy Marat Husnulin zapowiedział również, że stadion narodowy zostanie połączony kolejką linową z drugim brzegiem rzeki Moskwy. Spod stadionu wagoniki odjeżdżać będą do punktu widokowego na Wróblich Wzgórzach – w jednej osi między stadionem i ogromnym gmachem Uniwersytetu Moskiewskiego. W dużym skrócie, taki widok będzie dostępny ze stacji docelowej kolejki:\nFot: A.Savin (cc: by-sa)


Bielsko-Biała uzupełniła listę miast-gospodarzy przyszłorocznych MŚ U-20. Stadion Podbeskidzia zajął miejsce Lubina - Aktualności - portal piłkarski var W2T_AdImage_autostart = false; var W2T_AdImage_startWith = "#mainpic3 img";\nFantasy, mój nałóg... To co, zobaczymy kto lepiej zna się na Ekstraklasie?\nPKO BP Ekstraklasa powraca już w piątek!\nAutor zdjęcia: wikimedia.org\nBielsko-Biała uzupełniła listę miast-gospodarzy przyszłorocznych MŚ U-20. Stadion Podbeskidzia zajął miejsce Lubina\nDo Lublina, Łodzi, Tychów, Gdyni i Bydgoszczy jako kolejne miasto-gospodarz przyszłorocznych mistrzostw świata U-20 w naszym kraju dołączyła Bielsko-Biała. Oficjele FIFA i PZPN w ostatnich dwóch dniach wizytowali stadion Podbeskidzia i wydali na jego temat pozytywną opinię.\nSzczegółowa inspekcja przedstawicieli FIFA miała na celu m.in. weryfikację stopnia przygotowań Bielska-Białej do przyszłorocznych mistrzostw świata. Pod wnikliwą lupą delegacji FIFA oraz PZPN znalazły się zatem nie tylko stadion przy ulicy Rychlińskiego 21 oraz centra treningowe, ale również m.in. hotele, w których będą przebywać reprezentacje poszczególnych krajów w trakcie przyszłorocznego mundialu. To właśnie z tego powodu Lubin wypadł z listy, ponieważ ani tam, ani w pobliskiej Legnicy nie znajdowały się na tyle dobre ośrodki, by ugościć finalistów.\nJak informuje oficjalna strona Podbeskidzia, inspekcja miała charakter kompleksowy, a do Bielska-Białej przyjechali zarówno specjaliści od bezpieczeństwa, marketingu, mediów, czy ticketingu, jak również m.in. eksperci od transmisji telewizyjnych, czy stanu murawy.\nMistrzostwa świata U-20 zostaną rozegrane za nieco ponad osiem miesięcy. Mecz otwarcia odbędzie się 23 maja 2019 roku, z kolei finał zaplanowano na 15 czerwca 2019 roku. W turnieju tym, stanowiącym drugie pod względem rangi rozgrywki drużyn narodowych pod egidą FIFA, wystąpią 24 zespoły z całego świata. Dotychczas prawo gry zapewniło sobie sześć krajów europejskich: Polska (gospodarz), Włochy, Portugalia, Ukraina, Francja i Norwegia, a także dwóch przedstawicieli Oceanii: Nowa Zelandia i Tahiti.\nOprócz stadionu Podbeskidzia, mecze będą również rozgrywane na Arenie Lublin w Lublinie, stadionie Widzewa w Łodzi, Stadionie Miejskim w Tychach, Stadionie Miejskim w Gdyni oraz na stadionie Kompleksu Sportowego Zawisza im. Zdzisława Krzyszkowiaka w Bydgoszczy.\nW teorii – kozaki. W praktyce – się zobaczy. Top 15 letnich transferów Ekstraklasy według 2x45


pompy ciepła w serwisie Jasna strona mediów - ciekawe i sprawdzone informacje\nZestawienie opracowań Indeks tekstów Zestawienie poradników\nDodane: 03:49 19- 12- 2017\npompy ciepła gdańsk Po co nam pompa ciepła?Większość z nas chce dzisiaj korzystać z nowoczesnych rozwiązań, które mają naprawdę wiele zalet. Dlaczego? Pozwalają nam one na szybszą i bardziej wydajną pracę, a czasami sprawiają, że nasze Czytaj dalej...\nDodane: 04:53 09- 08- 2017\npompy ciepła gdańsk O pompie ciepła w WikipediiPompa ciepła ? maszyna cieplna wymuszająca przepływ ciepła z obszaru o niższej temperaturze do obszaru o temperaturze wyższej. Proces ten przebiega wbrew naturalnemu kierunkowi przepływu ci Czytaj dalej...\nDodane: 03:53 03- 05- 2017\nMamy dużo rodzajów pomp ciepła, jedne bardziej, drugie mniej wydajne. Ich montaż jednak wymaga sporego doświadczenia, z tego powodu należy wynająć firmę, która montuje pompy ciepła gdańsk .Geotermalna energia- uzyskiwanieGłównym sposobem Czytaj dalej...