Dodatek energetyczny - dla kogo i jaka opłata skarbowa? - Porady prawne Kancelarii Ius Cogens - Toruń\nWypowiedzenie udziału w spółce cywilnej bez zachowania terminów wypowiedzenia\nOpublikowane przez Marcin Synak Data: Styczeń 17, 2014\nZ dniem 1 stycznia 2014 r. weszła w życie nowelizacja ustawy – prawo energetyczne, która wprowadził definicję odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej. Do tej grupy możemy zaliczyć osoby, której przyznano dodatek mieszkaniowy i która ma podpisaną umowę z przedsiębiorstwem energetycznym na dostawy energii oraz mieszka w nieruchomości, gdzie energia elektryczna jest dostarczana. Dodatek energetyczny jest rodzajem pomocy społecznej z której skorzystać może każda osoba spełniająca wymienione wyżej warunki.\nDodatek energetyczny jest przyznawany przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta w drodze decyzji administracyjnej. Dla wszczęcia postępowania w sprawie niezbędne jest złożenie wniosku przez osobę zainteresowaną. Pojawił się jednak pewien problem, którego ustawodawca chyba nie przewidział. Otóż, dodatek przeznaczony jest dla osób o niewielkich dochodach, ale żeby go uzyskać należy uiścić opłatę skarbową w wysokości 10 zł. Pozornie powoduje to, że wiele osób nie będzie mogło starać się o to świadczenie. Jest jednak pewien wyjątek od tej zasady, o czym mowa poniżej.\nZgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a Ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej opodatkowaniu w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej podlegają czynności urzędowe (w tym decyzje), dokonywane na podstawie zgłoszenia lub na wniosek, dla których w Części I Załącznika do Ustawy zostały określone stawki opłaty skarbowej. Decyzje, dla których nie ustalono odrębnej stawki, podlegają opłacie skarbowej w wysokości 10 zł (ust. 53 Części I Załącznika do Ustawy), jeżeli mają do nich zastosowanie przepisy Ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (t. j. z 2013r. poz. 267) kodeksu postępowania administracyjnego. Stawka ta ma zastosowanie w przypadku, gdy na wniosek zainteresowanego podmiotu wydawana jest decyzja administracyjna, która nie stanowi zezwolenia (pozwolenia, koncesji), a ponadto nie jest objęta innymi opłatami o charakterze publicznoprawnym lub nie jest od takich opłat zwolniona.\nZgodnie z art. 5d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2013r. poz 984), dodatek energetyczny przyznaje się w drodze decyzji na podstawie przepisów Ustawy kodeks postępowania administracyjnego i tym samym podlega ona opłacie skarbowej na podstawie wskazanych wyżej przepisów Części I ust. 53 Załącznika do ustawy o opłacie skarbowej, w wysokości 10 zł. Niektóre rodzaje decyzji, np. w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego, objęte są zwolnieniem z opłaty (zgodnie z ust. 53 kolumną 4 pkt 2 załącznika). Ustawodawca nie przewidział jednak zwolnienia dla świadczenia energetycznego.\nJednocześnie podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z art. 7 pkt 5 ustawy o opłacie skarbowej osoby, które dokonując zgłoszenia lub składając wniosek o dokonanie czynności urzędowej albo wniosek o wydanie zaświadczenia lub zezwolenia (pozwolenia, koncesji) albo składając dokument stwierdzający udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpis, wypis lub kopię przedstawią zaświadczenie o korzystaniu ze świadczeń pomocy społecznej z powodu ubóstwa mogą się starać o zwolnienie z obowiązku jej uiszczenia. Do wniosku o wydanie decyzji w sprawie dodatku energetycznego muszą dołączyć w takim wypadku zaświadczenie o korzystaniu ze świadczeń pomocy społecznej z powodu ubóstwa.\nPomimo że zwolnienie z opłaty skarbowej jest formą pomocy o charakterze pieniężnym, nie można ograniczać analizy kryteriów dochodowych uprawniających do korzystania – z powodu ubóstwa – wyłącznie ze świadczeń pieniężnych pomocy społecznej. W świetle postanowień art. 7 pkt 5 ustawy o opłacie skarbowej zwolnienie z opłaty skarbowej stosowane jest w przypadku, gdy określona osoba korzysta ze świadczeń pomocy społecznej (a więc jakichkolwiek świadczeń), natomiast podstawą udzielenia tych świadczeń jest kryterium ubóstwa. Z punktu widzenia omawianego zwolnienia z opłaty skarbowej decydujące zatem znaczenie ma korzystanie ze świadczeń pomocy społecznej z powodu ubóstwa, a nie korzystanie z konkretnej formy świadczenia społecznego. Ustawa o pomocy społecznej wymienia 7 rodzajów świadczeń pieniężnych (np. zasiłek stały, zasiłek okresowy, pomoc dla rodzin zastępczych) oraz 18 rodzajów świadczeń niepieniężnych (np. bilet kredytowany, schronienie, posiłek, niezbędne ubranie). Należy zaznaczyć, że dla zastosowania zwolnienia z opłaty skarbowej nie mają znaczenia przyczyny, które doprowadziły do ubóstwa określonej osoby.\nReasumując powyższe należy stwierdzić, iż zgodnie z przytoczonymi przepisami ustawy o Opłacie skarbowej oraz ustawy Prawo energetyczne złożenie wniosku o przyznanie dodatku energetycznego wiąże się z koniecznością uiszczenia przez obowiązanego opłaty skarbowej. Jednocześnie osoby wskazane w art. 7 pkt 5 ustawy o opłacie skarbowej mogą się ubiegać o zwolnienie z obowiązku jej poniesienia.


Chciał ukraść auto. Nie udało mu się odjechać - Wiadomości - Radio BIELSKO\nIzabela Janoszek środa, 13 stycznia 2021 12:23\nChciał ukraść auto. Nie udało mu się odjechać\nDzięki czujnemu, sąsiedzkiemu oku udało się udaremnić kradzież samochodu w Bielsku-Białej.35-latka, który chciał ukraść osobowego fiata zatrzymali policjanci. Do zdarzenia doszło w poniedziałek około godziny 10.00 na ulicy Komorowickiej w Bielsku-Białej.\nMieszkanka jednej z kamienic zauważyła, że nieznany jej mężczyzna próbuje odjechać fiatem 170 należącym do jej sąsiada. Kobieta podejrzewała, że chce go ukraść. Mężczyzna wyszarpał kable spod kierownicy i próbował uruchomić silnik. Wcześniej pił alkohol na ławce przed kamienicą.\nNa miejscu natychmiast zjawili się wezwani przez bielszczankę policjanci. Zatrzymali mężczyznę kręcącego się w pobliżu auta. Podejrzewanym o próbę kradzieży okazał się 35-letni obywatel Ukrainy. Grozi mu nawet 10 lat więzienia i zakaz prowadzenia pojazdów.


Maria Podskarbi-Hebisz - Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu Maria Podskarbi-Hebisz – Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu\nsaturday, 16 october otwarte 12 — 19\nTekst Tadeusza Wolańskiego\nTekst Rejony sztuki autonomicznej\nMaria Podskarbi-Hebisz, studia artystyczne w PWSSP we Wrocławiu (1973-1978), dyplom na Wydziale Ceramiki i Szkła (1978). Od 1981 członek Związku Polskich Artystów Plastyków, od 1984 Polskiego Stowarzyszenia Edukacji Plastycznej, od 1988 Association Internationale des Arts Plastiques. W l. 1978-1984 projektantka w Zakładach Porcelany Stołowej w Wałbrzychu, od 1987 praca naukowo-dydaktyczna na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu i w Zakładzie Wychowania Plastycznego w Kaliszu. Praca twórcza w zakresie ceramiki unikatowej, rzeźby, malarstwa, grafiki.\nIlekroć piszę o jakimś zjawisku artystycznym, mam nieodparte uczucie, że je deformuję. Jest to o tyle\nuzasadnione, iż mam świadomość, że wszelka werbalizacja takich faktów musi prowadzić do ingerencji w wyobraźnię czytelnika, szczególnie wówczas, kiedy jest pozbawiony bezpośredniego kontaktu z dziełem.\nPisząc więc o twórczości Marii Podskarbi-Hebisz nie mogę nie poczynić zastrzeżenia, że słowa tu wypowiedziane stanowią ogólną refleksję wynikającą zarówno ze znajomości z artystką, jak i z możliwości kontaktu z jej twórczością.\nWszelka ingerencja człowieka w środowisko, wywołuje określony skutek pod względem jego zależności, negatywy bądź pozytywny. Sztuka jako twórcze odniesienie do natury, jeżeli jest autentyczną sztuką, negatywnych skutków wywoływać nie może, ponieważ cała swoja istota dotyczy niematerialnej sfery istnienia i raczej jej ingerencja naturę uszlachetnia, nadając jej charakter, przetwarzając naturalną bezwładność w formę. Wyobraźmy więc sobie, że zwykłe błoto, glina, której istota istnienia polega na bezkształtności, na przypadkowości struktury, na kompletnym braku wartości porównawczych, staje się ciałem ze wszystkimi tego faktu konsekwencjami – człowiekiem. Fakt ten jest „par exelance” problemem rzeźbiarskim. Tutaj -bezkształtna, pozbawiona ducha materia w rękach twórcy, by stać się formą wyrażającą stany wyobraźni. Człowiek przede wszystkim narodził się rzeźbiarzem. Swoje idee wyobraża sobie w przestrzeni, gdyż jego umysł kształtuje takie postacie. Podążając za ambicjami, które dziedziczy po protoplastach, usiłuje skonstruować przestrzeń posiadają cechy uniwersalne. Podobnie rzecz się ma z twórczymi zabiegami Pani Marii. Przedmiot, garnek gliniany, który powstał z ewolucji albo też wzorca ze wszechświata, w Jej koncepcji staje się elementem przekształcania geometrii euklidesowej wielowymiarową przestrzeń i jedynie co może w takiej interpretacji przeszkadzać to zbyt wyraźna, materialnie obecna estetyka, niezbyt spójna z otwartością całego dzieła.\nKażdy, trzymając w ręku kawałek miękkiej gliny nie może oprzeć się potrzebie nadania mu kształtu, po prostu jakiegoś kształtu. Jest to atawistyczny odruch wbudowany w naszą świadomość. Ona, Pani Maria, ten atawistyczny odruch zamienia w idee artystyczną, którą w dalszej kolejności nobilituje do rangi sztuki.\nDrugoplanowe staje się czy tę swoją idee realizuje w/g obowiązujących czy też alternatywnych koncepcji, gdyż ważne jest to, że czyni to co chce. Powoli, wytrwale, pokonując po drodze czysto rzemieślnicze problemy z uporem przekształca błoto w elementy życia nadając im kształt, który je przystosowuje do samodzielnego istnienia na chwałę wyraźniejszego wizerunku człowieka, obdarzonego światłem tworzenia.\nZadaniem tego wywodu jest po prostu zwrócenie baczniejszej uwagi na sens lepienia GARNKÓW. Nie chodzi oczywiście o utylitarny sens tego procederu, lecz to co się ujawnia w wyniku jego. Pani Maria właśnie z tych GARNKÓW, z których każdy manifestuje niezależny byt, tworzy społeczeństwa przedmiotów.\nZorganizowane, karne i posłuszne woli artystki. Tak jak społeczeństwa ulegają przekształceniom tworząc coraz to nowe konfiguracje, pozostając jednak społeczeństwem. Wracając na ziemię, trzeba z prawdziwym i niekłamanym podziwem postrzegać ten świat, ale na Boga nie doszukiwać się w nim podobieństw. Bo ich nie ma.\nRejony sztuki autonomicznej\nAutor: Andrzej Jocz, Łódź, 1991.05.25\nWedług teoretyków współczesna sztuka płynie trzema nurtami: racjonalistycznym, ekspresjonistycznym i nadrealno – symbolicznym. Maria Podskarbi – Hebisz należy do tych artystów -plastyków, których twórczość nie sposób jednoznacznie związać z którymś z tych nurtów. Sztuka Marii Podskarbi – Hebisz, choć przeplatają się w niej elementy różnych tendencji, jest sztuką jednorodną ponieważ jest funkcją silnej i skrystalizowanej osobowości artystycznej zdeterminowanej określonymi pryncypiami ideowo – artystycznymi. Postawa racjonalistyczna w jej twórczości przejawia siew sposobie komponowania, określania formy, znajomości języka plastycznego, w świadomości artysty celowo używającego środków wyrazu, w panowaniu nad materiałem i wiedzy na jego temat.\nNurt ekspresjonistyczny przejawia się natomiast na odwadze zestawień kształtów i kolorów, w akceptacji efektów przypadkowych wynikających z tajemnicy materii ceramicznej.\nWarstwa nadrealno-symboliczna to możliwość szerokiej gamy interpretacji w sferze skojarzeń znaczeniowych, kulturowych, magicznych, kultowych-form plastycznych uzyskiwanych przez artystkę.\nCzynnikiem integrującym wielość środków plastycznych stosowanych przez Marię Podskarbi-Hebisz jest nie tyle materiał ceramiczny, z wielką znajomością jego specyfiki stosowanej przez artystkę, – co świat form organicznych inspirujących całą Jej twórczość. Twórczość Jej nie jest podporządkowana estetyce opisowej, która ma za zadanie ilustrować nasz przyziemny świat, jego skorupę. Również w kategoriach estetyki normatywnej, która ma przynajmniej ilustrować reguły i zasady naszej zewnętrznej rzeczywistości twórczość Marii Podskarbi-Hebisz też nie da się sklasyfikować.\nWięc jaka to jest twórczość? Jest to przykład sztuki o której istnienie piszący te słowa od dawna się upomina, sztuki autonomicznej żyjącej własnym wewnętrznym życiem. Sztuka ta niczego nie ilustruje, nie mniej jest żywą, autentyczną jakością poprzez swoją własną, ale nam komunikatywną organiczność, zmysłowość, dramaturgię i lirykę. Osiąganie to jest świadomie używanymi środkami plastycznymi -formą (kształtem), kolorem, plamą, światłem, linią, fakturą.\nRejony sztuki, w których tworzy Maria Podskarbi-Hebisz to te, którym się poświęcili Juan Miro, Jean Arp, Constantin Brancusi, Henry Moore. Sztuka z tych rejonów poprzez świadomie stosowane środki plastyczne powołuje nowy „sztuczny świat zaświadczający o wielkości człowieka.


Jan Tomaszewski wyróżnił po zwycięstwie ze Szwedami (2:0) Wojciecha Szczęsnego oraz Sebastiana Szymańskiego. – Mam ogromną satysfakcję, że ten Siwy Bajerant popełnił błąd odstawiając Szymańskiego – mówi w “Super Expressie”.\nReprezentacja Polski na Stadionie Śląskim w Chorzowie wywalczyła dziewiąty awans na mistrzostwa świata. Mundial nietypowo rozpocznie się 21 listopada, ze względu na wysokie temperatury w okresie letnim w Katarze.\nCezary Kulesza długo zwlekał przy wyborze nowego selekcjonera po Paulo Sousie, który postanowił zdezerterować. Zdecydował postawić na Czesława Michniewicza i jak się okazuje był to strzał w dziesiątkę. Łzy 52-latka po awansie były prawdziwie i pokazuję, ile go kosztowało emocji.\nSzwedzi w drugiej połowie popełnili dwa poważne błędy, które zostały bezwzględnie wykorzystane przez biało-czerwonych. – Mamy najlepsze pokolenie w historii polskiej piłki, ale na razie bez spektakularnych sukcesów. Do stanu 2:0 Szwedzi byli lepsi, ale od 2:0 myśmy grali akcje i tylko fenomenalnej postawie bramkarza Szwecji, nie przegrali wyżej – ocenił Tomaszewski w “se.pl”.\nKto zdaniem legendarnego bramkarza był najlepszy na boisku? – Pierwszy to Wojtek Szczęsny, który obronił kilka kapitalnych sytuacji. Myśmy cały czas mówili, że Wojtek jest bramkarzem numer jeden. Natomiast drugim najlepszym był Sebastian Szymański, bo groźne wszystkie akcje w pierwszej połowie były po akcjach Szymańskiego. Mam ogromną satysfakcję, że ten Siwy Bajerant popełnił błąd odstawiając Szymańskiego – twierdzi.\nDodaje, że półfinał MŚ jest w zasięgu naszych reprezentantów. – Tam trzeba grać swoją grę i ustawienie, które nam najbardziej odpowiada. Tę grę trzeba doskonalić. Mecze w Lidze Narodów nie mogą być traktowane jak przez tego Bajeranta, że gdzieś gramy rezerwowym składem. Musi być wytypowana 18-stka i nią trzeba grać, żeby doprowadzić do automatyzmów – zaznacza.\nKolejne zgrupowanie kadry będzie mieć miejsce w czerwcu. Rozpocznie się wówczas rywalizacja w ramach Ligi Narodów. W ciągu kilku dni zagramy aż cztery mecze z Belgią, Holandią i Walią.\n___________#POLSWE 🇵🇱🇸🇪 2:0#KierunekKatar pic.twitter.com/feEWrgQ6lT\nTags: Jan Tomaszewski, Mistrzostwa Świata, Polska - Szwecja, reprezentacja Polski\nPoprzedni Robert Lewandowski po meczu ze Szwecją: Najcięższy karny w życiu\nNastępny Czesław Michniewicz w Kanale Sportowym: Nie bierzemy jeńców, nie oceniaj mnie jako człowieka


ŻUŻEL: Lechma Start Gniezno - Betard Sparta Wrocław 49:41 [relacja, foto] | Gniezno Nasze Miasto\nŻUŻEL: Lechma Start Gniezno - Betard Sparta Wrocław 49:41 [relacja, foto]\nTS 18.04.2013 Zaktualizowano 06.05.2013\nLechma Start Gniezno - Betard Sparta Wrocław 49:41 Agencja Fotostube\nKibice, którzy zdecydowali się dziś zasiąść na stadionie, by dopingować gnieźnian w walce z Betardem Wrocław nie mogli narzekać.\nJuż po pierwszych wyścigach było widać, że gnieźnianie w ostatnich dniach sporo pracowali nad tym, by w końcu "dogadać" się ze swoim torem. I to im się udało, bo nawet jak przegrywali starty, to na dystansie, głównie atakami po zewnętrznej, potrafili odrabiać straty. Dzięki temu 8 tysięcy kibiców na trybunach zobaczyło dużo ciekawsze widowisko niż to w minioną niedzielę. I co najważniejsze zakończone zwycięstwem czerwono-czarnych.\nTym razem na miarę oczekiwań pojechali Antonio Lindbaeck, Bjarne Pedersen oraz wspomniany już Ułamek. Ambicją imponował też młody Oskar Fajfer, a Matej Zagar po słabszym początku, w drugiej części meczu też zrobił swoje.\nSłoweńcowi dopisało też szczęście, bo w 5 wyścigu na ostatnich metrach wyprzedził jadącego na zdefektowanym motocyklu Petera Ljunga. A, że pierwszy linię mety minął w tym biegu Ułamek, to Lechma Start zainkasowała komplet punktów. Kto wie zresztą, czy nie był to kluczowy moment meczu, bo od tego momentu gnieźnianie już cały czas utrzymywali w miarę bezpieczną przewagę.\nMecz ze Spartą Betard przejdzie do historii gnieźnieńskiego żużla nie tylko ze względu na pierwsze po 13 latach zwycięstwo Startu w ekstralidze, ale też dlatego, że został on rozegrany przy sztucznym świetle.\nLechma Start Gniezno - Betard Sparta Wrocław 49:41\nLechma Start: Lindbaeck 10+1 (2,3,3,1,1), Adamczak 1 (d,1,t,0), Ułamek 10+1 (2,3,1,2,2), Zagar 10+1 (0,2,3,2,3), B. Pedersen 10 (3,2,2,3,0), Lisiecki 3+2 (2,0,1), O. Fajfer 5 (3,1,t,1).\nBetard Sparta Wrocław: Woffinden 13 (1,1,3,2,3,3), Ljung 6+1 (3,0,1,1,1), Jędrzejak 6 (1,1,2,2,0), Suchecki 6 (3,3,0,0), Batchelor 5+1 (0,0,3,2), Malitowski 2 (0,2,0), Dolny 3 (1,2,0).\n1. Ljung, Lindbaeck, Woffinden, Adamczak (d) 2:4\n2. Fajfer, Lisiecki, Dolny, Malitowski 5:1 (7:5)\n3. Suchecki, Ułamek, Jędrzejak, Zagar 2:4 (9:9)\n4. Pedersen, Dolny, Fajfer, Batchelor 4:2 (13:11)\n5. Ułamek, Zagar, Woffinden, Ljung 5:1 (18:12)\n6. Suchecki, Pedersen, Jędrzejak, Lisiecki 2:4 (20:16)\n7. Lindbaeck, Malitowski, Adamczak, Batchelor 4:2 (24:18)\n8. Woffinden, Pedersen, Ljung, Fajfer (t) 2:4 (26:22)\n9. Lindbaeck, Jędrzejak, Fajfer, Suchecki 4:2 (30:24)\n10. Zagar, Woffinden, Ułamek, Dolny 4:2 (34:26)\n11. Pedersen, Jędrzejak, Ljung, Adamczak 3:3 (37:29)\n12. Woffinden, Ułamek, Lisiecki, Malitowski 3:3 (40:32)\n13. Batchelor, Zagar, Lindbaeck, Suchecki 3:3 (43:35)\n14. Zagar, Ułamek, Ljung, Jędrzejak 5:1 (48:36)\n15. Woffinden, Batchelor, Lindbaeck, Pedersen 1:5 (49:41)\nZobacz też: Żużel: Lechma Start Gniezno - Stelmet Falubaz Zielona Góra 30:60\nstar betard wrocław ...\nstart betard wrocław...\nstart gniezno oświet...\nstart gniezno zwycię...\nGTM Start Gniezno pewnie wygrywa w Derbach Wielkopolski [FOTO]\nCzerwono-czarni pokonali u siebie Ostrovię Ostrów Wlkp. i awansowali na drugie miejsce w tabeli 2 Polskiej Ligi Żużlowej.\nGTM Start Gniezno pewnie wygrywa z Kolejarzem Rawicz!\nZdecydowanym zwycięstwem czerwono-czarnych zakończyło się ich drugie spotkanie w ramach rozgrywek 2 ligi żużlowej.\ngtm start gniezno tr...\nstart gniezno baraże\nstart gniezno utrzym...\nCzerwono-czarni uratowali I ligę! [b][FOTO][/b]\nPierwsza liga dla Gniezna uratowana! Żużlowcy Łączyńscy-Carbon Startu pokonali w niedzielne popołudnie (11 października) na własnym torze Polonię Piła 55:35 w rewanżowym meczu barażowym o Nice Polską Ligę Żużlową. Tym samym czerwono-czarni okazali się lepsi w dwumeczu (94:85) i b...


THW Kiel - Nordhorn-Lingen transmisja na żywo. Gdzie oglądać live online?\nTHW Kiel - Nordhorn-Lingen na żywo. Transmisja live stream online w internecie. Gdzie oglądać?\nNa naszej stronie każdego dnia możesz znaleźć takie mecze jak THW Kiel - Nordhorn-Lingen na żywo w tv i live stream online. Gdzie oglądać mecz THW Kiel - Nordhorn-Lingen w Internecie? Najbliższy mecz o którym mowa odbędzie się 10.10.2019 19:00. Dużą ilość wydarzeń, spotkań i meczów na żywo do których należy zaliczyć między innymi wydarzenie THW Kiel - Nordhorn-Lingen można oglądać za darmo na żywo w telewizji i na kanałach live stream online przez Internet. Tylko u nas wszystkie najlepsze mecze online na żywo, dostępne są legalnie na kanałach online . Są one dostępne w płatnych pakietach jak również wybrane kanały za free z transmisjami za darmo.\nTransmisja online meczu THW Kiel - Nordhorn-Lingen w ramach popularnych rozgrywek jakim jest Bundesliga w piłce ręcznej można oglądać na wielu kanałach tv , w transmisji online, relacjach tekstowych jak również relacjach radiowych. Wszyscy użytkownicy mogą oglądać każdego dnia od kilkunastu do kilkuset wydarzeń a Piłka ręczna to jeden ze sportów wśród najpopularniejszych transmisji.\nTHW Kiel - Nordhorn-Lingen na żywo i live stream online\nGdzie obejrzeć THW Kiel - Nordhorn-Lingen na żywo w tv i online?\nWydarzenie THW Kiel - Nordhorn-Lingen to jedne z najczęściej wyszukiwanych spotkań dostępnych w transmisjach na żywo w tv i online. Początek wydarzenia został zaplanowany na 10.10.2019 19:00. Masz do wyboru wiele opcji, dzięki którym będziesz mógł obejrzeć na żywo na kanałach online i telewizji . Wśród dostępnych transmisji znajdują się popularne drużyny i rozgrywki takie jak Bundesliga w piłce ręcznej.\nKanały do wydarzenia THW Kiel - Nordhorn-Lingen zostały wyselekcjonowane w oparciu o legalne źródła a w nich między innymi kanały online na których bukmacherzy oferują transmisje live stream, kanały w płatnych telewizjach online. Ponadto oferujemy także wiele darmowych transmisji z rozgrywek Bundesliga w piłce ręcznej i dyscypliny sportowej Piłka ręczna, a w nich między innymi tekstowe i radiowe relacje live.\nTHW Kiel - Nordhorn-Lingen transmisja na żywo i online - gdzie oglądać?\n2 połowa72'Levante UD 0 : 0 Real Madryt\n2 połowa81'Fiorentina 0 : 1 AC Milan\n2 połowa89'Groningen 0 : 1 VVV Venlo\n2 kwarta22'Los Angeles Clippers 34 : 48 Sacramento Kings


Drogi nieznane : powieść [Edward Słoński] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n01027 012765 20607348 na godz. na dobę w sumie\nEdward Słoński DROGI NIEZNANE POWIEŚĆ Wypożyczalnia Książek "LEKTOR" ul. Mickiewicza nr. 15 NAKŁAD GEBETHNERA I WOLFFA WARSZAWA – KRAKÓW – LUBLIN – ŁÓD POZNAŃ – WILNO – ZAKOPANE\nDRUK KLAMKOWSKIEGO I RAJSKIEGO WARSZAWA, CIASNA 5 (przy Ś-to Jerskiej) ROZDZIAŁ PIERWSZY Marcowe słońce przygrzewało od rana. W południe pod działaniem jego promieni śnieg zaczął topnieć gwałtownie. Z pod krzywych płotów do rowów rozdeptanych ściekała woda. Wilgotna i czarna ziemia już tu i owdzie wyłaniała się z pod śniegu. W powietrzu pachniało wodą i ziemią, Kamil Dowkont otworzył okno – i mały jego pokoik napełnił się odrazu tym dziwnym zapachem wiosny, w którym pełno oczekiwań trwożnych i tęsknot niespokojnych. Co się stało? Zda się ktoś pode drzwi przyszedł z daleka, ktoś rękę położył na klamce i wo łającem pukaniem budzi ciszę. – Otwórz, to ja… – Ale kto ty jesteś? Na miłość Boga, kto jesteś? – To ja… to ja… Głos matki, siostry, czy kochanki… Głos jakiś znajomy i kochany, głos zagłuszony życiem, które ucieka, które ginie bez sensu… Każde życie tak ucieka, każde ginie tak bez sensu… I Kamilowi Dowkontowi tak uciekało życie, i jemu, gdy w to południe marcowe otworzył okno, wydało się, że go ktoś zawołał po imieniu: – Kamilu, to ja! Boże miły, przecież ten głos już słyszał! Więc wychylił przez okno głowę i patrzał w słońce, ale na pustem podwórku nie było nikogo. Twarz miał dziwną, jakby życiem zmęczoną, jakby chorą. Długa była i przeraźliwie chuda, okolona rzadką, kępami rosnącą, brodą i niespokojnie patrząca spło wiałemi, siwemi oczami. To nadawało jej wyraz chorowitości, ktorą teraz podkreśliło ostro marcowe słońce. Przymrużył oczy i uśmiechnął się do słońca. Niech Bóg błogosławi wiosnę! śniegi stopnieją, wody spłyną do morza… Świat się otworzy wielki kwitnący i pachnący… Niech Bóg błogosławi wiosnę! Trzeba z ciemności wybiec na słońce. Sam dobrowolnie przed rokiem wszedł w tę ciemność, w to życie małego miasteczka beznadziejne bezbarwne i ubogie… I to życie powoli opasało go ciasnym pierścieniem, w którym się dusił. Dlaczego to zrobił i poco, o tem nigdy nie mówił nikomu. Niech sobie myślą, co chcą, i niech sobie, co chcą mówią. I ludzie mówili o nim, że jest człowiekiem pomylonym. Kamil Dowkont… Na miłość Boga, ten Kamil Dow kont, syn takich zamożnych rodziców, wnuk ogólnie poważanego pana Walerego Gozdawy, poniewiera się niewiedzieć po co w takiej małej żydowskiej mieścinie, jaką jest Zadoroże. Mieszka kątem u blacharza Sza pirai przepisuje akta sądowe prywatnemu obrońcy sądowemu Abramsonowi. Nawet starzy Żydzi w miasteczku, kupcy poważni i mniej od nich poważni handlarze starzyzną i wszelkiego rodzaju pośrednicy i faktorzy traktowali go, jako człowieka pomylonego, z pewną nonszalacją, przestali go nazywać paniczem i mówili do niego jakoś dziwnie w trzeciej osobie. Znać było w tem jakieś lekceważenie… Jaki panicz? To jest panicz, co chodzi w dziurawe spodnie i krzywe butyl To jest panicz! Ten Dowkont to ma całkiem pomieszany rozum. Ale Kamil warjatem nie był. Coprawda żył dziwnie. Wszedł przez jakiś kaprys w środowisko intelektualnie stojąc o wiele niżej od niego, chodził w dziurawych butach i w marynarce swego brata, która była dla niego za szeroka i miała za krótkie rękawy, rozmawiał sam z sobą, nawet nieraz, rozmawiając gestykulował, ale pomimo tego warjatem nie był. Nie umiał żyć, jak inni, i to było przyczyną, że ci, co go nie rozumieli, gdy zaszła o nim mowa, machali pogardliwie rękami lub wzruszali ramionami z politowaniem. Ot, taki sobie człowiek pomylony! Od dziecka miał dostatek i opiekę troskliwą, pochodził bowiem z rodziny ziemiańskiej, z majątku o wiorst kilkadziesiąt odległego od Zadoroża. Ukończył szkołę średnią w Warszawie i potem studjował filozofję w Genewie. Po trzech latach pobytu zagranicą w lutym powrócił do domu. Rodziców już wówczas nie miał, w majątku gospodarował starszy brat Wincenty, który posagiem żony, córki kupca łódzkiego, uratował ziemię od sprzedaży przymusowej. Kamilowi nic się nie nale zato od brata, więc zamieszkał u niego tylko chwilowo, do jesieni. Wkrótce jednak i brat i bratowa przekonali się, że Kamil w Genewie zdziwaczał. Opanowała go jakaś melancholja dziwna, pełna zamyśleń długich i milczenia. Przesiadywał w ciemnych kątach bez słowa i sprawiał wrażenie człowieka chorego. Zapytywany, co mu jest, milczał. A po tygodniu, nic nikomu nie mówiąc, zabrał się do roboty. W pokoju swoim urządził warsztat stolarski, którym zaśmiecał cały dom. Robił skrzypce. Suszył drzewo, strugał, kleił, a zapytywany przez Wincentego, po co to robi, uśmiechał się tajemniczo… Będzie miał swoje wtasne skrzypce, po to robi, żeby mieć swoje własne skrzypce. Tylko z instrumentu zrobionego własnoręcznie można wydobyć swój własny ton. A w grze na skrzypcach tak dużo znaczy swój własny ton. Ale Wincenty nie był muzykalny i nie rozumiał Kamila, a zona jego, kupcówna łódzka z coraz większą irytacją patrzała ua robotę Kamila. Gniewały ją wióry, roznoszone po całem mieszkaniu, dokuczał zapach kleju, zgniły i nieprzyjemny. Po czterech tygodniach skrzypce były gotowe. Były zrobione z niesłychaną starannością, pomimo tego jednak ich ton nie podobał się Kamilowi – był obcy, zupełnie obcy. Rozbił je więc i potem kleił na nowo. I znowu niskie pokoje dworku wiejskiego napełnił zapach kleju i zaczął dokuczać pani domu, ale za to po dwóch tygodniach kamilowe skrzypce zaśpiewały jakimś zupełnie innym głosem. Pod smyczkiem zatkała jego własna pieśń. – Czy słyszysz teraz? –pytał brata z triumfem. Ale Wincenty nie rozumiał, o co mu chodzi – był niemuzykalny. No tak… grają… Ale przecie na wszystkich skrzypcach można grać, te zaś, które można kupić u Jurgensona w Dyneburgu, są o wiele ładniej polakierowane. – A tak, są lepiej polakierowane – powtórzy! Kamil. Z dniem tym zaczęta się dla braterstwa nowa plaga – Kamil grał od świtu do nocy. Płacz rzewny, to znów krzyk radosny jego skrzypiec napełniał cały dom hałasem, tłukł się po wszystkich pokojach, nie dawał chwili wytchnienia. Coś chwytało za gardło, przeszkadzało myśleć i pracować. Niepokój wkradał się do serca. – Czego on chce? Co jemu jest? – pytała bratowa. i pewnego dnia Wincenty zwrócił uwagę Kamilowi, że muzyka jego denerwuje żonę. Jest maj, dni są długie i ciepłe, na dworze pełno słońca… wszakże można grać w sadzie, nawet przyjemniej grać w sadzie. Nieprawdaż, że przyjemniej grać w sadzie? Okazało się, że Kamil był tego samego zdania, co Wincenty, więc odtąd grał w sadzie. Sad owocowy był duży, wszystkie dróżki, przecinające go w różnych kierunkach, zbiegały się pod lipami, które wysoką ścianą osłaniały gad od wiatrów północnych. Pod lipami były ławeczki niskie, stare, spróchniałe i dwa stoły krzywe. Tam właśnie odbywały się teraz koncerty Kamila. Ale od nich w domu zrobiło się jeszcze nieznośniej. Przez cały dzień wszystkiemi dróżkami biegły z pod lip ka milowe plącze i śpiewy. Były jakieś przytłumione i dalekie, jakieś zagłuszone bezradnie i tem przykrzejsze, tem dokuczliwsze. 1 o tem również powiedział Kamilowi Wincenty. Wszakże można chodzić na muzyką do lasu. Do lasu jest tak blisko i las pachnie żywicą. Niech się zona nie denerwuje niepotrzebnie. Ale Kamil nie poszedł do lasu, lecz przestał grać i trzy dni siedział zamknięty w swoim pokoju, a czwartego wziął skrzypce pod pachę i wyszedł z Rozdołów o świcie i potem cały miesiąc gdzieś przepadał. We dnie zapuszczał się w lasy ciemne, puszcze przeogromne, w ostępy dzikie, które ciągnęły się od Dżwiny w głąb kraju, aż do błot oświej skich. Wieczorem zjawiał się w wioskach ludnych i chłopom grał do słuchu i do tańca. Chłopi nazywali go paniczem, dawali strawę i nocleg i zachowywali się w stosunku do niego z pewną rezerwą, a nawet nieufnością. Nie mogli zrozumieć, dlaczego panicz stał się muzykantem wędrownym. W tej wędrówce zdarł ubranie i buty… tak, że gdy we żniwa do brata zajrzał, wygląda!, jak żebrak. Zabolało to Wincentego. Nigdy żaden Dowkont nie pos ponował się tak, jak Kamil, nie chodził w powykrzywianych i dziurawych butach, nie nosił takich podartych spodni. Nigdy żaden Dowkont nie tułał się po wsiach i dworach i nie nocował po izbach czeladnych. – Bój się Koga, Kamilu, jak możesz tak się poniewierać? Spojrzał mu Kamil w oczy i uśmiechnął się dziwnie. – A no tak:.… – powiedział. Wincenty nie zrozumiał, co to miało znaczyć, dat mu jednak swój garnitur marynarkowy i buty i prosił w imieniu swojem i żony, żeby grał, nie krępując się niczem i w domu i w sadzie. To granie nie denerwuje już teraz jego żony. Przyzwyczaiła się do tej muzyki. Więc niech sobie gra na zdrowie, gdzie mu się żywnie podoba, byle nie szedł w świat, byle pozostał w Rozdołach. Ale Kamil chytrą dobroć brata zrozumiał i, ubrany w jego marynarkę o nieco przy krótkich rękawach, spakował swój dobytek, braterstwu za uprzejmą gościnę podziękował i przeniósł się do Zadoroża. Będzie mieszkał w mieście, bo się do miasta przyzwyczaił. Co to jednak za miasto było owo Zadoroże, tego sobie wyobrazić nie potrafi ten, kto tam nie był. Tysiąc chrześcijan i trzy tysiące Żydów, bożnica, kościół i cerkiew, apteka, poczta i więzienie – parterowy biały domek z zakratowanemi oknami. Prócz tego dwa sklepy kolonjalne i jeden galanteryjny i jeden skład apteczny Mowszensona. To było całe Zadoroże… całe owo miasto powiatowe, do którego się przeniósł Kamil i w którem wynajął sobie pokój za trzy ruble miesięcznie u blacharza Dawida Szapira. Uciekł tu przed sobą samym, uciekł żeby przeżyć samotnie ból, który w te ciche kąty przyniósł z sobą ze świata. Wszedł między ludzi prostych i małych, jak między jakieś trawy bezimienne. Nikomu nie zawadzał i nikt mu nie był ciężarem. Utrzymywał się z przepisywania jakichś nic nie obchodzących L,ro papierów dla miejscowego obrońcy prywatnego, zarabiał od dziesięciu do piętnastu rubli miesięcznie i skromny ten zarobek wystarczał na opędzenie jego wydatków, wiódł bowiem życie nędzne, nieraz głodne i chłodne. Tym głodem właśnie i chłodem leczył swoją chorą duszę. A w miarę jak mu dusza zdrowiała, zaczynała go nużyć szara bezbarwność otoczenia, brak najmniejszych wydarzeń, dni do siebie nawzajem podobne, jak ludzie bez wyraźnego oblicza duchowego, bez myśli, które podkreślają intelektualne różnice odrębnych istnień. Więc niecierpliwie czekał wiosny. Niech przyjdzie, niech wyrwie go z tej martwoty, z tego grobu! Wołały go drogi nieznane, dalekie, lasy, w których nigdy nie był, i pola, których nigdy nie widział. Byle słońce przygrzało i na drzewach rozwinęły się pąki… Pójdzie w świat na drogi nieznane. Z włóczęgi zeszłorocznej pozostało mu jedno wspomnienie, jeden promień słońca w mroku. A otaczał go wówczas mrok i ten jeden fpromień uratował go od rozbicia. Na końcu świata, gdzieś za błotami oświejskiemi jeśt folwark mały, niewielki dworek w sadzie. Spędził w nim cały tydzień. Były to dobre dni, niech im Bóg błogosławi! Nie każdy w życiu swojem ma takie dobre dni… Właściciel tego folwarku pan, Michał Ilski, zdziczały na bezludziu wdowiec, miał córkę. Dziewiętnastoletnia Ala nie była już dzieckiem, o nie! Twarz miała dość pospolitą, ale oczy niezwykłe. Były ciemne, choć miały w sobie wysoki błękit nieba, jakby odbity w lustrzanej tafli wody głębokiej. Jakaś radość słoneczna zatopiona w otchłani. Spojrzał w nią Kamil i doznał zawrotu głowy. Zwidziało mu się, że w tej otchłani już był, że w tych oczach odnalazł samego siebie. To też przyjął z zachwytem propozycję, pana Ilskiego udzielania jej podczas przyszłorocznych wakacyj lekcyj muzyki. Coprawda nie jest profesorem muzyki, ale grać umie, a panna Ala muzykalna. O tak, bardzo muzykalna. Jak ona rozumie jego skrzypce, jak umie się zasłuchać. Pod starą jarzębiną w sadzie na dwóch klocach, krzywo w ziemię wkopanych, krzywo leżała długa deska. Miejsce to nazywało się w Zawadach altanką, jakkolwiek nie było tam wcale altanki. Tę krzywą ławkę osłaniały stare krzaki jaśminu i cudacznie pokręcone jeszcze starsze od nich bzy. To też ławka ta przez cały dzień tonęła w cieniu i dopiero czerwony zachód rzucał na nią swoje różowe uśmiechy. Było to ulubione miejsce Ali, tam też godzinami całemi siadywała zasłuchana w kamilowe granie. Oczy jej zapalały się, jak gwiazdy o zmierzchu, i na policzkach wykwitały rumieńce. Niech Bóg pana wynagrodzi, panie Kamilu. Skąd w tym drewnie tyle tęsknoty i smutku? I Bóg dobry wynagrodził Kamila – tęsknoty jego i smutki złagodniały, a myśl o tem, że z wiosną powróci do Zawad dała mu możność przetrwania długiej i ciemnej zimy w Zadorożu. Żył myślą o wędrówce wiosennej. Niech tylko lasy ożyją i łąki zakwitną! A wówczas niech Bóg opatrzy. Weźmie skrzypce i pójdzie w świat. Utonie w lasach wielkich, na skrzypcach ptakom do wtóru zaśpiewa, w nocy z twarzą do księżyca zwróconą zaśnie w polu. A kiedy bzy zakwitną i jaśminy zapachną zajrzy do Zawad. Tak przez zimę całą przepisywał akta sądowe dla Abramsona i czekał wiosny. Od brata nie przyjmował żadnych zasiłków. Ty masz swoje kłopoty – ja swoje. Dom twój wymaga remontu, a ja niemam domu. Żona twoja przyzwyczaiła się do pewnych wygód, a ja nie mam żony… więc te pieniądze zachowaj dla siebie. Dużo wody spłynęło Dźwiną przez tę zimę do morza i duże zmiany zaszły przez ten czas w życiu Kamila. Wszystkie ubrania jego się poniszczyły i wszystkie buty zdarły. Mizerny stan jego garderoby zepchnął go wkrótce na niższy stopień hjerarchji społecznej. Już Żydzi w miasteczku nie nazywali go paniczem. A Kamil przepisywał papiery i grał na skrzypcach. Niech się dzieje, co chce, byle doczekał się wiosny. I naraz poczuł wiosnę. Przyszła pod jego drzwi w marcowe południe i rękę na jego klamce położyła. – To ja! – zawołała. Więc przymróżył oczy i stał słońcem marcowem zalany, pełen tęsknoty radosnej i jakiegoś dreszczu, który szedł od topniejącego śniegu i ziemi wilgotnej. Gdzieś szemrząc za oknem ściekała woda. Otworzył oczy i zaczął nasłuchiwać. Na dachu pod działaniem promieni słonecznych topniał śnieg… Wiosna., wiosna! Ogarnęła go radość szalona. Zbliża się święto wiosny, uroczysta chwila zmartwychwstania. Trzeba uprzątnąć pokój, trzeba godnie spotkać wiosnę. Więc drżącemi rękami układa papiery na stole, ściera kurz z półki… I zdaje mu się, że wraz z tym kurzem zmiata swoje ciężkie, szare dni, całe grudy przepisanych papierów, całe pokłady rozpaczliwie pogubionych myśli… Ach, jak dobrze, jak dobrze! Już nie będą zaśmiecały mu życia. Siada i patrzy… W pokoju tak widno, tak przestronno… Wydobywa z kieszeni drobne monety, całą kupę miedziaków. Rozkłada je na stole i liczy… Chce wiedzieć, co posiada, – wszakże wkrótce już przestanie zarabiać. Białych srebrnych monet ma bardzo mało i Sród nich ani jednej większej. 1 wszystkiego razem jest tylko 2 ruble 46 kopiejek. A prócz tego obrońca prywatny Abramson jest winien mu 2 ruble 50 kopiejek… Prawda! 2 ruble 50 kopiejek… Więc razem prawie 5 rubli. Pięć rubli – to strasznie mało. Trzeba będzie zapłacić trzymiesięczne komorne i kupić buty. Słońce przygrzewa coraz mocniej, wiosna puka do drzwi… Pięć rubli to strasznie mało. Przez ten miesiąc trzeba będzie przepisać podwójną ilość arkuszy. Trzeba kupić nafty i pisać w nocy… Świetna myśl. Będzie pracował po nocach. I Kamil uśmiecha się sam do siebie… Nakłada czapkę, narzuca na siebie okropnie wyszargane palto i wychodzi z domu. Na dworze jeszcze więcej słońca i zapachu odmarzającej ziemi, niż w pokoju. W rynsztokach stoi woda, wszędzie z pod śniegu wygląda ziemia. Kamil stoi przez chwilę, jakby namyślając się, w którą stronę zawrócić. Mała, niezabudowana jeszcze całkowicie uliczka spada w tem miejscu właśnie z urwistego brzegu Dżwiny na dół. Dalej niema już domów i w zimie ludzie chodzą tam tylko po wodę. ktorą czerpią z przerębli. Kamil nie ma tam po co chodzić, chce bowiem iść między ludzi, chce z ludźmi mówić o wiośnie. Więc zawraca w stronę miasta. Idzie wolno, śmieje się sam do siebie… Krzywe płoty, niskie domki drewniane zostają gdzieś za nim. Na zakręcie stoi dom murowany, czerwony. Biała cerkiewka wygląda z wieńca mokrych, bezlistnych drzew, biała cerkiewka z pięciu cebulastemi kopułami – gospodarstwo rudego, kędzierzawego popa, który nosi długi fjoletowy chałat i długie buty. Pop, obarczony sześciorgiem dzieci, prawuje się o kawał łąki kościelnej z księdzem. Właśnie jego podanie do sądu przepisywał Kamil przed chwilą. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że pop sprawę wygra. Kamil minął cerkiewkę i czerwony dwupiętrowy dom, w którym mieściła się poczta i biały domek parterowy, w którym mieszkał marszałek szlachty Kapu stin, syn popa z gubernji Włodzimierskiej, nic wspólnego ze szlachectwem nie mający, i znalazł się przed kościołem. Stał nieco oddalony od ulicy stary kościół pojezuicki i barokowemi wieżycami zanosił do nieba protest przeciwko tym parterowym czerwonym domom, nakrytym zielonemi dachami, i tym cebulastym kopulom cerkiewki. Słońce tu operowało mocniej, całe bowiem zbocze wzgórza było obnażone ze śniegu i woda sączyła się na chodnik z pod wystających tu i owdzie kamieni. Kamil zatrzyma! się, podniósł głowę, długą szyję wyciągnął i nozdrzami wdychał wilgotny zapach odtwarzającej ziemi. To naprawdę szła wiosna. Miał dziurawe buty, więc chcąc ominąć zalany wodą chodnik, przeszedł na drugą stronę ulicy i znalazł się przed sklepem kolonjalnym Adama Pyrka. Był to największy sklep w Zadorożu, jedyny sklep o dużem oknie wystawowem, przed którem zwykle gapili się przechodnie, podziwiając spryt handlowy i przedsiębiorczość właściciela. Czego bo w tem oknie nie było? Kółka kiełbas i smakowite wędliny litewskie wisiały nad rzędami butelek kolorowych, dotem zaś stały skrzynie otwarte z wszelkiego rodzaju przysmakami i słoje z marynatami, i omszałe gąsiory z wybrednemi winami. Kamil patrzał łakomie na te przysmaki. Dla niego były one również zwiastunami wiosny, sprowadzano je bowiem zwykle w większych ilościach tylko na Wielkanoc. Były to jednak rzeczy zbytku, teraz niedostępne dla niego. Chyba obwarzanki… Mógłby sobie kupić kilka obwarzanków moskiewskich. Przepadał za niemi, będąc dzieckiem. Pchnął drzwi i wszedł do sklepu. Drzwi nieprzyjemnie zabrzęczały małemi szybkami. W stęchłym, słodkim zapachu bakalji przedświątecznych, fig, migdałów i pierników stał za ladą sam Pyrek. Jasną miał głowę i, nic nie mówiącą o wieku, szeroką, ospowatą twarz. Nie ożywiały jej oczy, które są zwierciadłem duszy, te bowiem ginęły wstydliwie pod grubą skórą, jakby nie chcąc zdradzić ubóstwa myśli ich właściciela. Bo też rzadko, bardzo rzadko zaglądały myśli do tej głowy zajętej podsumowywaniem cyfr przy obliczaniu zysków i strat. I dziś właśnie, gdy Kamil ukazał się na progu. Pyrek nie myślał o niczem, obliczając, jak automat. swoje ewentualne zyski z tygodnia przedświątecznego. Dużo, bardzo dużo towarów sprowadził z Dyneburga a słonce, które zaczęło tak wcześnie przygrzewać, po… psuje drogi i utrudni okolicznym ziemianom dojazd do Zadoroża. Konkurent jego Abram Korn, Żyd, już teraz obniżył cenę bakalji i demonstracyjnie wypisał ją na skrzyni wystawionej w oknie swego brudnego sklepiku… 23 kopiejki… Jak on może sprzedawać po 23 kopiejki? Właśnie w tej chwili wszedł Kamil do sklepu. – A, uważam, pan Kamil! – zawołał Pyrek – Rzadki gość. – A tak, panie Pyrek… teraz nie stać mnie na częste odwiedziny. – Uważam, jakto nie stać? To już nie można zajść, jak do sąsiada na pogawędkę? Kamil oparł się o ladę. – Nie chcę panu głowy zawracać, panie Pyrek. Pan nie ma czasu, panie Pyrek, na pogawędki. – Uważam… uważam… ale zawsze… – No tak… Nieraz człowiek chce powiedzieć to i owo, ale się krępuje… Ot i dziś, ale mniejsza o to. Po czemu teraz nafta? Bo czy pan uważa, że już idzie wiosna. – Wiosna? uważam… toć już Wielkanoc za pasem… Ale co ma wiosna wspólnego z naftą? – Z naftą? – No tak, uważam… Oczywiście wiosna nic wspólnego z naftą nie ma, ale Kamil chce kupić większą ilość nafty, bo będzie musiał pracować po nocach. Pyrek robi zdziwioną minę. Po co pracować po nocach, skoro dzień jest coraz dłuższy? Wszakże sam Kamil utrzymuje, że wiosna się zbliża. – A tak… tak… śniegi topnieją w oczach, giną. Niech pan patrzy na całym cmentarzu przed kościołem niema ani źdźbła. Już nawet koty awanturują się na dachach. I tylko patrzeć, jak Dźwina złamie lody. – Uważam, ale, co to ma wspólnego z naftą? – Tak, z naftą… Widzi pan, muszę pracować bardzo dużo, żeby dużo zarobić… wszakże tu dłużej siedzieć nie będę… pójdę w świat… – Uważam, ale jakto w świat? – A tak, gdzie oczy zaprowadzą. Pyrek kiwa głową, Pyrek jest zdziwiony… To nie pańska rzecz włóczęga… o, nie! Coby na to ka milowy ojciec nieboszczyk powiedział? – Lepiejby pan Kamil przed wiosną nastroił nam fortepjan. Skrzypce sam pan sobie robi, a fortepjanu naprawić nie może. Na wakacje przyjedzie Ewunia, zechce grać i nie będzie miała na czem. Niech pan Kamil o tem pomyśli. I Kamil myśli… Fortepian Pyrka, stara mahoniowa skrzynia na cienkich nóżkach, ścierkami od kurzu wyświchtana, od starości mieniąca się złotem i wewnątrz od starości oniemiała, zupełnie bez głosu. Kupił ją w jakimś zbankrutowanym dworze przez fanaberję jedynie za 20 rubli, kupił, żeby wszyscy wiedzieli, że ma fortepjan, jak Szadurski, albo Szczyt. A teraz chce, żeby na tym inwalidzie jego Ewunia mogła grać. Kamil myśli i kręci głową. – Hm, panie Pyrek, to bardzo trudna sprawa z tym pańskim fortepjanem. Trzeba wszystkie młoteczki okleić wojłokiem i skórą, a struny brakujące zastąpić nowemi. – Uważam… struny można kupić w Dyneburgu u Jurgensona, wojłok i skórę tutaj. Niech go pan, panie Kamil, jeszcze raz obejrzy. To mówiąc, otworzył za sobą w głębi sklepu drzwi i sam się cofnął, robiąc Kamilowi przejście. Kamil palto i czapkę zostawił na jakiejś pustej beczce w kącie i nieśmiało wsunął się do salonu. Zapach bakalji i rodzynek mieszał się tu ze stęcblizną starych gratów i zaduchem nieotwieranych nigdy okien. Pod ścianą między oknami stał fortepian, cienkonogi staruszek, inwalida wieczorków tańcujących i gam wybębnianych przez kilka pokoleń z rzędu. Kamil podniósł wieko i przebiegł palcami po klawiszach. Odezwały się pod jego ręką, ale jak! Zdawało się, że jakieś małe pieski zaszczekały za ścianą, takie małe bez sierści, z dużemi wypukłemi oczami, wcale do piesków niepodobne… Zaszczekały i uciekły, i rozbiegły się po ciemnych kątach mieszkania. Kamil otworzył wieko zupełnie – i pęknięte struny zwichrzyły się niesfornie. Więc przycisnął je ręką i wyjął klawjaturę. Niektóre młoteczki były połamane, a wszystkie zbite. Tak, tak… te złamane trzeba zastanie nowemi, pęknięte struny sprowadzić z Dyneburga. To da się zrobić, ale to bardzo duża robota i żmudna. – Niech pan napisze, panie Pyrek, do Jurgensona o strunach. – Uważam, panie Kamil… uważam… Poklepał Kamila po ramieniu protekcjonalnie. Ta robota będzie niewątpliwie dla niego wypoczynkiem, nie można bowiem pisać i pisać bez przerwy. A co do honoratum, to niech będzie zupełnie spokojny. Dobry kupiec nigdy nie żałuje pieniędzy. A Pyrek jest dobrym kupcem, więc niech Kamila o to głowa nie boli. O tak, dobrze jest mieć do czynienia z dobrym kupcem. Czy Kamil wie, jak to było w roku zeszłym z tym promem, co to go woda wiosenna zerwała, kiedy przewoźnik Wolf utonął? Wszakże to on dał wówczas 50 rubli na nowy prom. Wszyscy podziwiali wówczas jego hojność, a on nigdy z zasady hojnym nie był. Był tylko dobrym kupcem i dał te 50 rubli jedynie dlatego, że bał się o swoje towary… Był jednem słowem przewidującym… che… che… che., przewidującym. Każdy dobry kupiec powinien być przewidującym. Mówił to już stojąc w sklepie za ladą, kiedy Kamil wciągał na siebie palto. Oczywiście i Kamil był tego samego zdania, że Pyrek jest świetnym kupcem. Wystarczy wejść do sklepu, żeby się o tem przekonać. O, tak, niezawodnie – kupcem się trzeba urodzić. Pyrek właśnie urodził się kupcem. W tem miejscu uśmiech ironiczny przemknął po twarzy Kamila… Uśmiech taki nadaje słowom znaczenie właściwe, nieraz nawet mówi więcej, niż słowa. Ale Pyrek uśmiechu tego nie zauważył – i zaczął Kamila oprowadzać po sklepie, pokazując mu świeżo sprowadzone towary. – Uważam – mówił – to są najlepsze rodzynki, a te obwarzanki moskiewskie… – A co kosztują te obwarzanki? – zapytał Kamil, wskazując ręką wiszący na szafie motek. – Uważam, te kosztują po kopiejce… są wyborne… Kamil rękę w kieszeń zanurzył i wydobył całą garść miedziaków. Długą, chudą dłoń wyprostował i odliczył sześć kopiejek, po namyśle jednak dwie odsunął, a potem jeszcze jedną. – Niech będzie trzy – powiedział.– Proszę o trzy obwarzanki. Pyrek sięgnął ręką po motek. – Uważam… może więcej? – zapytał. – Więcej? Nie! Trzy wystarczy. Niech pan nie zawija w papier. Wezmę do ręki i będę, idąc, jadł. Będąc dzieckiem, ogromnie lubiłem obwarzanki. Niechże mi się dziś przypomni moje dzieciństwo. To tak przyjemnie być dzieckiem. Czy pan to rozumie, panie Pyrek? – Uważam… – mówi Pyrek i mruga oczami. Oczywiście Pyrek tego nie rozumie. Kupiec nie może być dzieckiem. Ale za to Kamilowi zwykle wiosna wskrzesza dzieciństwo. Żyje wówczas w czarodziejskiej krainie cudów, wierzy w cuda. I cuda się dzieją dokoła. Z topniejących śniegów spływają na doliny wielkie wody. Tworzą się rozlewy szerokie tam, gdzie niedawno była szara ziemia… Niespodziewanie zupełnie wyrastają pierwsze trawy i pierwsze kwiaty. A przytem zawsze pierwszy podmuch wiosny zrzuca z człowieka kilka lat – pięć, dziesięć lat. Jak to przyjemnie mieć tylko ośmnaście lat! – Uważam… – mówi Pyrek i uśmiecha się chytrze. – Niech się pan nie śmieje, panie Pyrek, to bardzo przyjemnie mieć ośmnaście lat. Każdy człowiek w całem swojem życiu ma tylko jeden ośmnasty rok. Jest głupi i szczęśliwy, szczęśliwy i głupi… – Uważam… – mówi Pyrek i małe jego oczka jednocześnie biegną po długich kolumnach cyfr, piętrzących się w otwartej na kontuarze książce… Nic go nie obchodzi, co mówi Kamil. Ośmnasty rok… W ośmna stym roku życia miał dziurawe spodnie, powykrzywiane buty i głupią minę. A tu tymczasem jeszcze tyle skrzyń towaru trzeba sprowadzić. A Kamil opowiada: – To było gdzieś w Alpach, w Szwajcarji… Była wiosna i kwiaty kwitły dokoła… Było dużo słońca i kwiatów. on był studentem filozofji, ona była jego koleżanką. Wyszła z jakiejś sagi skandynawskiej, z bajki północnej i studjowała medycynę w Genewie. Ze Szwecji dalekiej przywiozła z sobą duże błękitne oczy i dwa ciężkie warkocze i głos dziwny, głos niezwyczajny. Oczarowała go oczami i głosem, więc powiedzieli sobie, że się kochają. Boże Wielki, panie Pyrek, przecie w tem niema nic śmiesznego… Powiedzieli sobie, że się kochają i chcieli w słoneczne rano zejść ludziom z oczu… więc poszła do niego… – Uważam… – mówi Pyrek i mruga oczami, i uśmiecha się cynicznie – stara, jak świat, historja… cha… cha… cha… – A widzi pan, że tak nie było, jak pan myśli… Ja wiem, co pan sobie myślał… ale to tak nie było… panie Pyrek… – Uważam… pan Kamil zawsze opowiada jakieś nieprawdziwości. – Cha… cha… cha… – śmieje się Kamil–pan jest wyborny, panie Pyrek… Pan jest naprawdę kupcem, panie Pyrek… A więc do jutra… do jutra… Znowu zabrzęczały szybki we drzwiach i Kamił znalazł się na ulicy. Szedł w stronę domu i gryzł twarde obwarzanki; Twarde obwarzanki trzeszczały w zębach i były bez smaku. Słońce stało nad zamarzła, Dźwiną, śnieg topniał. Myśli Kamila leciały w słońce, jak ptaki… Historja stara, jak świat… Mężczyzna prowadzi kobietę do swojego mieszkania i Pyrek wie wybornie, czem się to skończy i mówi, mrugając, że to historja stara, jak świat. Lecz, albo świat nie jest stary, albo Pyrek nic nie wie, bo właśnie skończyło się inaczej… zupełnie inaczej… Nazywała się Dagny, ale o tem, że się tak nazywała nigdy nie mówił nikomu. Co komu potem, jak się nazywała, kim była i dlaczego myślał o niej… Nazywała się Dagny. Raz podczas śpiewów chóralnych w kółku koleżeńskiem jej głos z pośród wiciu innych wybił się na sale i zawołał go do siebie… Po raz pierwszy wówczas spojrzał jej w oczy i zadrżał… Więc to ty? I poszedł na to wołanie, poszedł, nie oglądając się za siebie. Był prezesem kółka i prawdopodobnie dlatego miłość jego podobała się Dagny… – Tak to ja! – odpowiedziała mu swoim wołającym głosem. Kochali się długo, jak dzieci, kochali się tak niewinnie, że wreszcie ją uwiódł Johan Bertę, kolega Johan Berte, Niemiec z Berlina z pokiereszowaną rapi rami twarzą, sportowiec i ladaco. Wówczas oszalał z rozpaczy. Stracił poczucie czasu i przestrzeni. Gdy wyjechała z kolegą Johanem Bertę do Szwecji, podążył za nimi, obserwował ich zdaleka, czasem nawet deptał im po piętach. W jakiejś małej mieścinie nadmorskiej, przeciętej dużą, szumiącą rzeką, oddzielonej górami od świata, w mieścinie, do której zaglądali tylko chłopi okoliczni i komiwojażerzy z całego świata, spędził miesiąc cały, szczęśliwy, że jest blisko niej. Żył tęsknotą. A gdy nastały białe noce i sen odleciał z powiek, nie wytrzymał i skoczył do morza. Rybacy, wyjeżdżający podówczas z sieciami z portu, wydarli go falom nieprzytomnego… Uratowali mu życie. Niech im Bóg tego nie pamięta! Uratowali życie, które chciał uspokoić na zawsze. Oni jednak myśleli, że spełnili dobry uczynek, gdy opowiadali o tem jego gospodyni, przyniósłszy go z portu do domu ua noszach. Jest nietutejszy, nie wiedział o tem, że w morzu można utonąć, ale się nie bronił i nie szarpał… A Dagny? Mieścina była mała… Wszyscy mówili o polaku, który chciał się utopić… Ktoś nawet przysłał mu pęk kwiatów, kiedy leżał w gorączce… O tak, Dagny musiała się dowiedzieć, że skoczył do morza… Dwie duże łzy stoczyły się z oczu Kamila… Ach, to słońce, jak ono kłuje w oczy! W pokoju swoim po powrocie już słońca nie zastał – w dalekich kątach siedział chłodny półmrok. Więc zamknął okno i, zwinąwszy przepisane arkusze w rulon, wyszedł na ulicę. Odniesie je i weźmie nowe. Abramson, czyli Mikołaj Abramson, do którego właśnie szedł Kamil, był synem chałaciarza, krawca z Dyneburga. Po doznaniu wielu zawodów w handlu detalicznym i hurtowym, do którego sposobił się od dziecka, w trzydziestym roku życia zmienił zawód i do Zadoroża przyjechał, jako adwokat. Jakim sposobem ze zbankrutowanego handlarza stał się adwokatem, tego nikt w całem Zadorożu nie wiedział. Dość, że otworzył kancelarję i w charakterze obrońcy prywatnego stawał przed sądami. Po roku przyjął prawosławje i z Mojżesza stał się Mikołajem. Zmiana wyznania otwierała widoki na przyszłość, a o tej przyszłości musiał wówczas już Mikołaj Abramson myśleć poważnie, miał bowiem czworo dzieci, czworo drobnych dzieci. Był kombinatorem nie liczącym się z niczem. Golił zarost na twarzy i rozmawiał tylko po rosyjsku. Nieraz zaczynał zdanie od wyrazów: – My ruskije… – Tylko z oko licznem ziemiaństwem rozmawiał łamaną polszczyzną. I z Kamilem, przez wzgląd na jego ziemiańskie koligacje, porozumiewał się w języku polskim, przyjmował go jednak już po załatwieniu wszystkich klientów, miał bowiem zwyczaj załatwiać naprzód tych, którzy przynosili pieniądze, potem zaś tych, którzy po pieniądze przychodzili. A Kamil zwykle przychodził z robotą po pieniądze. I dziś przed oczami Kamila, zanim zdołał stanąć przed obliczeni Abramsona, przesunęła się cała galerja jego klientów. Byli to przeważnie Żydzi i chłopi. – To widzę pan przyniósł papiery – zawołał Abramson, ujrzawszy go na progu. – i po co takie śpieszenie się. Żadnej nagłości nietrzeba. To mówiąc, wskazał mu krzesło. – Co przepisałem, to przyniosłem… – tłomaczył się Kamil, zaskoczony jego słowami, siadając na wska zanem krześle. – Tak, to tak, ale po co takie śpieszenie się. Jest takie przysłowie rosyjskie: pośpiech ludziom na śmiech… che… che… che… na śmiech… – zawołał Abramson, przeglądając przyniesione papiery. – Ot mówiłem… a co? Tu jest niewyraźnie, i tu. Po co takie śpieszenie się? Ja się też dawniej potrzebował śpieszyć się i z tego przyszło cztery dzieci. Nie słuchał ojca a teraz są cztery dzieci. – Ale ja nie śpieszyłem się wcale – znowu zaczął nieśmiało tłómaczyć się Kamil – Troche dłużej siedziałem, troche więcej pracowałem. Abramson odsapnął. – Cóż? chce pan rachunek? chce pan pieniądze? To mówiąc, wyciągnął z bocznej kieszeni gruby pugilares. – Jeśli pan może, jeśli to panu nie zrobi różnicy… – wyjąkał Kamil nieśmiało. Zwykle rzeczą naj przykrzejszą był dla niego rachunek. – A ile się panu należy? – zapytał Abramson. – Z tem, co dziś przyniosłem, 4 ruble 80 kopiejek. – Pan mówi 4 ruble 80 kopiejek! – wykrzyknął Abramson, jakby go spotkała jakaś niemiła niespodzianka. – Pan tak lekko mówi 4 ruble 80 kopiejek! Kręcił głową i cmokał ustami… – Pan powiadasz… pan powiadasz… – mruczał, przeglądając przyniesione przez Kamila papiery, Kamilowi zrobiło się przykro. Wstał z krzesła i nie wiedział, co ma ze sobą zrobić. Chciał odejść. albo zmniejszyć żądane honorarjum, gdy naraz Abramson zawołał: – No już dobrze! Niech i tak będzie! Wyraz zadowolenia przemknął po twarzy Kamila. Więc już wkrótce otrzyma pieniądze, kupi nafty i zabierze się do nowej roboty. Ale Abramson nie lubił rozstawać się z pieniędzmi. Niech Kamil wie, że to wielki grosz! Niech wie ten obywatel zbankrutowany, ten człowiek lekkomyślny… – Teraz pan widzi, co to wszystko kosztuje! – zawołał z pasją. Potem rękę na pugilaresie położył i zamyślił się. – Wiesz pan co? – powiedział po głębszym namyśle. – Ja panu tymczasem dam rubla, a resztę w końcu tygodnia. – Niech i tak będzie -– zgodził się Kamil. Schowa! rubla do kieszeni i usiadł. A ledwie usiadł, spotkał zdziwione oczy Abramsona. Czemu siada, skoro skończył interes i otrzymał pieniądze. – Pan chciał co powiedzieć? – A tak chciałem powiedzieć… Kamil uczuwa naraz niesłychany przypływ energji i zaczyna opowiadać Abramsonowi o wiośnie. Panie Abramson, ona już idzie. Już dziś słońce świeciło i śnieg topniał. Wkrótce rzeki rozleją się i trawy wyrosną. Pan rozumię, panie Abramson, że wkrótce trawy wyrosną. – Co jest! – woła Abramson. – Niech sobie rosną na zdrowie. Jakto, co jest! Kamil już nie będzie przepisywał papierów. Weźmie skrzypce i pójdzie w świat na drogi nieznane. Powędruje, jak pielgrzym, na spotkanie wiosny… Abramson robi bolesny wyraz twarzy i kiwa głową… Aj! aj! po co taki człowiek, jak Kamil, przepisuje papiery, po co się bierze do takiej roboty? To nie jest interes sezonowy, całkiem nie sezonowy. 1 Abramson kiwa głową i cmoka językiem. Kamil czuje się, jak skarcone dziecko. Wszyscy zawsze mówili mu, że jest lekkomyślny. Nic nie umie robić stale, wszystko zaczyna i nic nie kończy. Wie O tem, że jest do niczego, więc mimowoli zaczyna kiwać głową, jak Abramson. Na to już niema rady… Ma jednak jeszcze cały miesiąc przed sobą i chciałby pracować, więc prosi o robotę. Prosi nawet o dużo roboty, bo będzie pracował i we dnie i w nocy. – Co ja panu dam? – woła Abramson, chwytając się za głowę. – Na takie sezonowe pisanie, to ja nie mam nic do dania… Chyba to, albo to… Wyłożył cały stos arkuszów. – Niech pan to zrobi, to wystarczy na miesiąc. – Niech pan przepisane przyniesie co tydzień… raz na tydzień… Dobrze, będę przynosi! co tydzień. Zebrał leżące na stole papiery i wstał. Po chwili z czapką nasuniętą na oczy wychodzi! na ulicę. Na ulicy wiosna zmagała się z mrozem. Słońce zostawiło ua niebie czerwony ślad po sobie i przysłuchiwało się ukryte za lasem, jak mróz trzeszczy pod nogami Kamila. A kiedy wrócił do domu jeszcze przez chwilę tym czerwonym rumieńcem zaglądało do jego okna… tak… że, nie zapalając lampy mógł wydobyć ze skrzyni, stojącej tuż przy łóżku, skrzypce i zaczął grać. Grał powitanie wiosny, hymn pielgrzyma idącego na jej spotkanie… W małym, brudnym sklepiku za sionką stary blacharz Dawid lutował jakieś statki kuchenne, a w izbie sąsiedniej jego córka, piękna Kora, robiła papierosy, kiedy Kamil pieśnią witał wiosnę. Zamyśliła się piękna Kora i maszynka od papierosów wypadła jej z rąk.– Czy on gra, czy on śpiewa? – myślała. A zmagająca się z mrozem i zarumieniona nad zamarzła Dźwiną czerwonym zachodem wiosna kazała słońcu nazajutrz świecić od samego rana, żeby Kamil mogł wcześniej zabrać się do roboty. Ale słońce jeszcze spało, kiedy Kamil nazajutrz przy mrugającem świetle małej lampki naftowej zasiadł do przepisywania nieciekawych papierów Abramsona. Naftowa lampka była źle opatrzona i skostniałe od zimna palce drżały, kiedy wywodził pierwsze litery jakiejś sprawy sądowej młynarza Hartmana z sąsiadem Borejką o worek pszenicy, który się młynarzowi należał za mliwo. A tymczasem zaczął się budzić powoli cały dom. Pierwszy dał znać o sobie stary Dawid, który wraz z dziesięcioletnim wnuczkiem Ajzykiem sypiał w swoim warsztacie. Nie dzwonił jeszcze blachami i nie stukał młotkiem, lecz mamrotał już swoje pacierze poranne i dre wnianemi chodakami szurgał po kamiennej posadzce. Był to bardzo stary żyd, pamiętający dawne czasy i mówiący jeszcze wcale nieźle po polsku. Nosił aksamitną czarną jarmułkę na głowie i długie, białe pejsy, wyglądał jak patrjarcha, a był tylko biednym blacharzem. W zimie marzł w swoim mrocznym sklepiku przy groszowej robocie, latem zawijał w brudną szmatę swoje ubogie instrumenty i szedł od wioski do wioski, i od dworu do dworu łatać dziurawe rondle i połamane blachy. Zwykle na te wyprawy zabierał z sobą Ajzyka. Wówczas w całem jego niewielkiem i nędznem mieszkaniu zostawała Kora, która zajmowała mały pokoik, sąsiadujący z pokojem Kamila, a łączący się ze sklepem przez mały, ciemny korytarzyk, który był jednocześnie i przedpokojem i schowankiem. Okna tych dwóch pokojów wychodziły na podwórko niezabudowane i ogrodzone od strony Dźwiny rozpadającym się płotem. Dźwina podmywała w tym miejscu wysoki, piaszczysty brzeg i każdy nowy wylew wiosenny robił wyrwy w tym niepotrzebnym zupełnie płocie. Zadoroże stoi przy trakcie, wiodącym od kolei w głąb kraju, w tem miejscu, gdzie mała rzeczka Za doroźna wpada do Dźwiny. Rzeczka ta oddziela mieścinę od odległej od niej o trzy wiorsty stacji kolejowej. Przed laty kilkakrotnie próbowano zbudować na niej most, za każdym razem jednak zrywały go rozlewy wiosenne, wobec czego obywatele zadorożcy musieli poprzestać na promie. Od tego promu równolegle z Dźwiną po jej brzegu wysokim biegnie ulica główna, Zieloną zwana, kończąca się w sypkich piaskach, szeroko rozdeptanego w tem miejscu gościńca. Na tej to właśnie ulicy, w środku–między kościołem a małą i niezgrabną cerkiewką, ogniskowało się wówczas całe życie mieściny. Były tam chodniki drewniane dosyć szerokie i latarnie naftowe, zapalane tylko w święta uroczyste podczas ostatniej kwadry. Wznosił się tam czerwony piętrowy gmach poczty, sklep kolonjalny Pyrka i drugi konkurencyjny Majera Korna i galanteryjny Mendelbauma i tuż przy skwerze miejskim apteka magistra farmacji Dederki. Skwer miejski był to gaik brzozowy, poprzecinany dróżkami z okrągłą spiczastym dachem nakrytą altanką pośrodku. W dni świąteczne, latem, grywała tu po południu orkiestra. Na końcu tego skweru wznosiła się mala cerkiewka, biała, zakończona pięciu zielonemi, cebulastemi kopułami. Od tej głównej. Zieloną zwanej, ulicy szły w obie strony małe i krótkie bocznice, jedne do Dźwiny, drugie zaś w stronę pola. Większość z nich nie miała nazw i nie była jeszcze nawet całkowicie zabudowana. Ta, na której mieszkał Kamil, nazywała się Cerkiewną, zaczynała się bowiem tuż za cerkiewką. Nie było na niej bruku, ani latarń, a zamiast chodnika biegła tuż przy rozdeptanym rowie ścieżka, w zimie śliska, a latem po deszczu grząska. Domek, w którym Kamil mieszkał, był ostatnim i składał się z pięciu takich małych kramików, jaki zajmował Szapir. W pierwszym z brzegu lokował się szewc łaciarz, stary tandeciarz i szachraj. Wszystko robił na poczekaniu i wszystko, co zrobił, psuło się na poczekaniu. Wytwarzało się stąd perpetuum mobile niekończących się nigdy napraw, utrzymujących jego dochody groszowe w równowadze. Drugi kramik dzierżawiła straganiarka Chana, która zwykle swoje koszyki z kartoflami, kapustą i cebulą rozstawiała na ulicy, sa ma zaś siadała we drzwiach na niskim stołku pod mottami grzybów suszonych i pękami rzodkiewek. Nadawało to uliczce, wcale do ulicy niepodobnej, pewien wygląd handlowy, z czego niezmiernie dumną była sama Chana i czem się nieraz pyszniła przed sąsiadką Ryfką, wdową po przewoźniku, który w roku zeszłym na wiosnę podczas katastrofy z promem utonął i potem cały tydzień leżał pod lasem na brzegu Dźwiny w miejscu, w którem odtąd coś straszy, i które dotąd mieszkańcy Zadoroża omijają. Biedna Ryfka miała pięcioro drobnych dzieci i mały kramik, nie mający żadnego połączenia z domem, służył jej za mieszkanie. Gnieździła się w tej wilgotnej komórce bez okna w strasznym nieładzie i brudzie. Nie handlowała niczem. Dzieci jej zajmowały się żebraniną, ona zaś sama była faktorką, załatwiała różne sprawy, pośredniczyła w sprzedaży starej garderoby i obuwia, skupowała papier i starzyznę. Znało ją całe miasteczko. Małe jej dzieci i latem i zimą wałęsały się po ulicach półnago, – latem w resztkach brudnych koszulek, zimą poowijane w jakieś łachy, których pochodzenia i przeznaczenia iuż nie można było rozpoznać. Za to straganiarka Chana zajmowała śliczny lokal, składający się z dwóch pokojów i kuchni. Dwie dorastające jej córki kształciły się w gimnazjum rządowem w Dyneburgu, a w jednym z pokojów mieszkał subjekt ze sklepu kolonjalnego Mejera Korna Enoch Fajt. Dzięki niemu zbywała Chana Kornowi swoje cebule i grzyby, robiąc mu za pośrednictwo ustępstwo z czynszu. Enoch był Don-Juanem zadorożskim, lwem salonowym, zjadaczem serc. W jego mniemaniu żadna z piękności małomiasteczkowych oprzeć się mu nie mogła. Nikt tak, jak on, nie zaczesywał starannie upomadowanych włosów, nikt z ta- Drogi nieznane. 3 ką czupurną fantazją nie podkręcał wąsa. Był zawsze ua posterunku, zawsze gotów do ataku. Tylko piękna Kora nie zwracała na niego najmniejszej uwagi. Z nią jedną nie mógł sobie Enoch dać rady. Zrazu starał się imponować jej białym, jak śnieg, półkoszulkiem i jaskrawemi krawatami. Chodził z wysuniętą naprzód piersią, jak kogut. Wdzięczył się, piórkami błyskał, czerwonemi koralami potrząsał. Kora uśmiechała się i mówiła, że Chana ma bardzo dobrego lokatora. Lokator, który tak się ubiera, może płacić. Lecz kiedy Enoch zaczął się już zupełnie wyraźnie jej zalecać, przestała się uśmiechać, przestała go widzieć. Kamil, który był mimowolnym świadkiem niesmacznych zalotów pięknego Enocha, triumfował: – Ot, czego mu się zachciało? – myślał, grając o zmroku swoje modlitwy wieczorne. A Kora z politowaniem patrzała na jaskrawe krawaty Enocha i wszystkie jego nieprzystojne zaczepki zbywała milczeniem. Była młoda i bardzo piękna. Młodość jej promieniowała w ruchach pełnych wdzięku, w harmonijnych linjach ciała, w każdym geście, który nie był wyuczonym z góry, lecz powstawał odruchowo, piękność zaś koncentrowała się w oczach. Głębokie i szlachetne miała spojrzenie. Dziwnie rozumne były te oczy, oczy siostry starszej, przyjaciółki, kochanki. Podczas gry Kamila te oczy zamyślały się i maszynka do robienia papierosów wypadała z rąk. Tego jednak nikt nie widział i o tem nikt nie wiedział. Ubierała się bardzo skromnie, ale wszystkie najskromniejsze jej sukienki wyglądały na niej świątecznie. I w postaci jej było coś niezwykłego. Kiedy wychodziła na ulicę, by odnieść komuś papierosy, samo jej wyjście sprawiało wrażenie czegoś niezwykłego. Wszyscy oglądali się za nią, wszyscy powtarzali: – Kora idzie… patrzcie, Kora idzie… A ona szła, nie widząc gapiów, jakby sobie nic nie robiła z ludzi. Enoch wiedział, że Kora jest niemą wielbicielką muzyki Kamila i nienawidził go z całego serca. Te żydki, co grają po dworach do tańca i w karczmach do pijaństwa, daleko zręczniej od niego przebierają palcami po strunach, te żydki to są dopiero majstry fachowe i Kamilowi daleko do nich. Niech sobie będzie zdrów i siedzi w majątku… Ale Kora była innego zdania. Tak grać, jak pan Dowkont nikt nie umie i taki prosty Żyd, jak Enoch, nie ma tu nic do gadania. Kamil nie wiedział, że ma w niej taką wielbicielkę. Lubił ją, ale jej prawie nic widywał nigdy. Robiła papierosy za ścianą, krzątała się w korytarzu, rozmawiała i ojcem w warsztacie. I wczoraj wieczorem, grając do późna na skrzypcach, nie myślał o niej. Wiosenne słońce przypomniało mu włóczęgę zeszłoroczną. Na końcu dróg, zatraconych gdzieś w błotach oświejskich, mieszka Ala. Dworek biały ma w państwie swojem i ogródek nialuchny… Słońce ją budzi ze snu, zmierzch ją do snu kołysze. Kogoś mu przypomina ta mała Ala… kogoś mu przypomina… oczy takie dziwne i głos. Ale jest mu obojętną… zupełnie obojętną… Tak myślał o niej, grając, a za denkiem przepierzeniem oczy Kory zamyśliły się i zaszły mgłą. Nigdy nie widziała przepychu wiosny, nie czuła jej czaru. Kwitły gdzieś koło niej te wiosny, śpiewały po nocach gdzieś nad Dźwiną w gajach, ale w jej pokoiku gryzący zapach tytoniu był zawsze ten sam. I dopiero Kamil swojem graniem rozbudził w niej tęsknotę do wiosny. Długo tego wieczora potem zasnąć niemogła, a gdy zasnęła, przyśniły się jej po raz pierwszy sady kwitnące, pola zielone i lasy. I był sen jej tak słodki, że kiedy Kamil zasiadał do roboty, spała jeszcze w najlepsze. A Kamilowi dziwnie niesporo szła robota. Jakieś myśli niespokojne, obudzone wczorajszem słońcem, przeszkadzały mu w pracy. Pisał o krzywdzie młynarza, któremu się od chłopa należał worek pszenicy, a myślał o wiośnie. Oczy jego co chwila odrywały się od białego, chłodnego papieru i od zesztywniałych od zimna i powalanych atramentem palców i biegły na nędzne podwórko, kędy gdzieś za Dźwiną nad liljową białością śniegów różowił się już dzień. Jakoż nie zdążył jeszcze skończyć sprawy młynarza, gdy ów biały dzień przyszedł z za Dźwiny i stanął z różowym uśmiechem pod jego oknem. Gdzieś w głębi domu zgrzytnęły drzwi, pod czy jemiś stopami zaskrzypiał śnieg. Handlarka Chana przeszła pod oknem z dużym koszem na plecach. Wkrótce też i w warsztacie Szapira zadzwoniły duże blachy i zastukał młotek. Mały Ajzyk zajrzał do Kamila i zaraz potem przyniósł czajnik z wodą gorącą. Kamil zaparzył herbatę. Pił ją bez cukru dużemi haustami, trzymając mocno w skostniałej ręce gorącą szklankę. Przyjemne ciepło rozlewało się po jego ciele i na twarzy malował się wyraz zadowolenia. Dwa arkusze przepisane – to dwa złote. Do wieczora przepisze jeszcze ośm i będzie miał półtora rubla. Kiedy po herbacie zabierał się znowu do pisania, do drzwi zapukała Kora. – Proszę… –zawołał, podnosząc się z miejsca. Wsunęła naprzód głowę, a potem weszła. – Przepraszam, ja tylko chciałam zapytać – powiedziała nieśmiało, rozglądając się po pokoju. – Proszę bardzo –- zawołał Kamil, wskazując ręką krzesło. Nie usiadła jednak. Zdawało się, że chce zaraz odejść, że nie ma chwili czasu. – Ja tylko chciałam zapytać, co pan wczoraj grał? – powiedziała, podnosząc na niego oczy. Twarz Kamila drgnęła nerwowo… Co grał? Gdybyż wiedział, co grał. – Jakto można nie wiedzieć! – zdziwiła się Kora – Każdy człowiek wie, co robi. Ale Kamil jest innego zdania. To nieprawda, że każdy człowiek wie, co robi… Czasem można nie wiedzieć – i Kamil naprawdę nie wie, co grał wczoraj. Był dzień taki dziwny – wiał wiosenny wiatr i świeciło słońce… Czy i Kora zauważyła, jak wczoraj topniał śnieg, czy czuła, jak na dworze pachniało wiosną? A kiedy tak wiosną zapachnie, wnet zapuka do drzwi tęsknota. Przyjdzie w jakiś odwieczerz różowy, w jakąś rozśpiewaną noc i zawoła po imieniu. Trudno wówczas usiedzieć w domu. Człowiek rzuca wszystko i rusza w świat… Właśnie wczoraj grał o takim pielgrzymie, którego tęsknota wygnała z domu. Nie mógł sobie dać rady i poszedł w świat. Czy Kora nigdy nie doznała tego uczucia? – Nie, nigdy… Od dziecka robiła papierosy i wiecznie nie miała czasu. Teraz słuchała z zachwytem słów Kamila i płoniła się… słowa jego były niczem muzyka. Nieśmiało wydobyła z pod fartuszka małą paczkę i położyła na stole. – To dla pana papierosy – szepnęła. – Po co pani to robi? – zawołał Kamil – Przecie ja moge nie palić. – Niech pan pali na zdrowie… Chciał dziękować, ale już jej nie było… Uciekła… Bała się, że zechce oddać jej te papierosy, że nie przyjmie… O dwunastej słońce wtoczyło się do pokoju i złotą plamą położyło się na stole. Słońce ogrzało jego skostniałe palce i palce zaczęły się poruszać prędzej, tak, że kiedy wstawał, żeby przyrządzić sobie obiad, miał już przepisanych sześć arkuszy. Rozpalił maszynkę naftową i postawił na niej garnek z wodą. Zwykle sam sobie robił obiad, gotował kartofle, fasolę, albo kaszę. Gdy któregoś dnia Kora chciała go w tem w\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Drogi_nieznane___powiesc-ebookRO/p02029636i020" target="_blank" title="Drogi nieznane : powieść [Edward Słoński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Drogi nieznane : powieść [Edward Słoński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ciąg dalszy pierwszych wrażeń… | Moje podróże - Singapur i Azja Płd. Wsch.\nWszystko naokoło jest zielone, piękne, nowoczesne i zorganizowane. Podoba mi się, jest czysto, nie przesadnie. Wszystko jest zadbane, nie ma śladów wandalizmu. Kampus NTU jest jak wielki ogród, oddzielony od miasta, więc czuję się trochę jak na obozie 🙂 Ilość budynków uczelnianych i baza studencka z tymi wszystkimi basenami, kortami tenisowymi, centrum sportowym, siłownią, audytorium, bibliotekami.. i nie wiem czym jeszcze.. zaskakuje. Chciałoby się, żeby tak w Polsce było.\nWracając do „Singielskiego”, sporo osób nie mówi po angielsku! Szczególnie ze starszymi osobami, lub pracującymi w food centres nie sposób się porozumieć, nawet na migi. Jeśli chodzi o młodych, to właśnie, używają singielskiego, mieszanki angielksiego z mandaryńskim, tamilskim, malajskim. Na końcu zdania dodają „lah!”, tak trochę nie wiadomo po co, ale nawet się miło słucha. Często się pytają „Can, can?” w sensie „is that ok?”, a poza tym nie używają czasów gramatycznych. Więc nie ma co się martwić, okazuje się, że nie jestem taką ‚nogą’ z angielskiego 😉\nJedną z dość ciekawych rzeczy, która rzuciła mi się w oczy jest ich osobliwa kultura osobista. Tu normalką jest zapytanie „What do you want?”, nie to co w Polsce, „W czym mogę Pani/Panu pomóc”… No ale cóż, taki już urok tubylców i trzeba się przyzwyczaić.\nZbyt długie namyślanie się, co do wyboru jedzenia denerwuje ich. W ogóle nie są cierpliwi, szczególnie Chińczycy. Tak sobie myślę, że taki wstępik, wyznacznik tej ich niecierpliwości, poznałam na „stadionie” w Warszawie. Tam azjatyccy handlarze też potrafili być nawet nie mili jeśli się czegoś nie kupiło. Hindusi są za to bardzo cierpliwi, normalnie nie wiem jak psychicznie znoszą tych wszystkich wybrednych klientów. Na zakupy to najlepiej u hindusów: można marudzić, kręcić nosem i w końcu nie kupić a oni i tak będą mili.\nJeśli chodzi o jedzenie, to jest ogromny wybór za śmieszne pieniądze, za 5-8zł można zjeść naprawdę dobre rzeczy. Ale porcje są mniejsze niż u nas, i ciągle jedzą ryż. Chleb to tu luksus, McDonald jest drogi (ok. S$5) w porównaniu do jedzenia ze „stołówek” (S$2.50-4.00). Już widzę tęsknotę za chrupiącym chlebkiem albo ziemniaczkami..\nSporo rzeczy jest też bardzo ostrych, nie da się jeść: jedzenie ze słowem sambal, black peper, chilli to niestety nie dla niewprawionego w egzotycznych smakach Polaka. Hinduskie jedzenie też jest strasznie ostre i nie czuję w ogóle smaku. Na razie najbardziej przyswajalny jest chicken rice, ale też zupki troche inne niż u nas, z dużą ilościa „rzeczy” w środku.. ciekawe ile pociągnę na takiej diecie.\nJeżeli chodzi o to jak znoszę klimat: nie da się ukryć, jest gorąco i wilgotno, ale się przyzwyczajam. Czuje się ogólnego lenia i śpiocha. Tak mogę w skrócie określić samopoczucie. Atmosfera wakacyjna. Dobrze, że jest klimatyzacja w salach wykładowych. Z drugiej strony przesadzają: ustawiają temperaturę za nisko i bez swetra się marźnie. Zmiany temperatury są szczególnie niefajne i sprzyjają przeziębieniom. I trochę dziwnie się wychodzi z zimnego budynku na dwór, a tam parówa..\nOgólne wrażenia są bardzo pozytywne. Singapur jest nowoczesny, piękny, ale nie zatracił do końca swojej egzotyki. Ciąle można kupić owoce czy różności od ulicznych sprzedawców. Można się dogadać, potargować.. trochę jak u nas..dobrze się tu czuję, nie jakoś obco, chociaż wyglądam inaczej niż wszyscy w około bo mam jasną skórę, jasne włosy. I to jest chyba ten czar Singapuru. Jak oni to robią, że tyle różnych kultur mieszka obok siebie w zgodzie i dostatku?!\n← Duriany, nowoczesność, kolejki.. czyli co zaskakuje Polaka?


Sylwia Przybysz i Jan Dąbrowski na imprezie Flesz Fashion Night 2019. Przyszła mama wygląda kwitnąco\nAW 04.09.2019 16:30\nSylwia Przybysz i Jan Dąbrowski pojawili się we wtorek na imprezie Flesz Fashion Night 2019. To ich pierwsze oficjalne wyjście po tym jak ogłosili, że zostaną rodzicami.\nO ciąży Sylwii Przybysz spekulowano już od dawna. Piosenkarka i jej partner, Jan Dąbrowski, długo milczeli na ten temat. Dopiero kilka dni temu ogłosili oficjalnie, że to prawda i wkrótce powitają na świecie pierwsze dziecko. Oboje nie ukrywają swojego szczęścia, gdyż marzyli o tym, by być młodymi rodzicami.\nSylwia Przybysz i Jan Dąbrowski na ściance\nSylwia miała na sobie długą błyszczącą suknię na ramiączkach z dość głębokim dekoltem. Materiał na górnych partiach ciała był bardziej opięty i podkreślił jej ciążowe krągłości. Piosenkarka nie kombinowała z fryzurą i zdecydowała się na rozpuszczone włosy, w które wpięła elegancką spinkę.\nJej partner, Jan Dąbrowski, prezentował się równie elegancko. Wybrał czarny garnitur, do którego dobrał różową koszulę. Całość uzupełniły ciemne buty. Oboje wyglądali na bardzo zadowolonych i chętnie pozowali reporterom. Nie da się ukryć, że przyszła mama wygląda kwitnąco, a ten stan jej służy. Więcej zdjęć Sylwii i Janka znajdziecie w galerii powyżej.\nSylwia Przybysz, Jan Dąbrowski KAPIF.pl\nOla Jordan jest w ciąży! "Nie mogę w to uwierzyć. Jesteśmy podekscytowani"\nCzy powinnam znać te ,,gwiazdy,, bo nie mam pojęcia skąd spadły.\nKtoś moze napisze kim sa te dzieci? Bo rozumiem, ze ostatnio wystarczy byc cioteczną kuzynką sasiadki znanej aktorki i zajść w ciąże, zeby być celebrytką, ale nie nadażam....\nKto z tej pary jest gwiazdą?\nNikt nie wie kto to jest a oplacone artykuly wmawiaja ze to jakies gwiazdy haha\nSuper. A kto to jest?\nTo znani jutuberzy czy influenserzy?\nNie wiem kto to jest, ale bez wątpienia miłośniczka spermy. Z niczego innego nie jest znana, podobnie jak jasiu frajer.\n....hm!!! dwoje dzieci .... zrobiło dziecko !!!!


Kredyty | Zarabianie w Internecie\nKredyty na całym świecie\nDzisiaj w mediach nie brakuje programów ekonomicznych, które starają się nie tylko dokładnie opisać rzeczywistość kryzysu, ale także odpowiedzieć na pytania o jego przyczyny i efekty końcowe. Ważne jest także odpowiedzenie na pytania co do przyszłości całego systemu finansowego świata\nKryzys wynikający z kredytów\nW mediach wciąż pojawiają się najróżniejsze opinie na temat przyczyn wybuchu kryzysu finansowego i chociaż zdanie ekonomistów jest w tej kwestii dość spójne, to już samo podejście opinii publicznej oraz elity politycznej czy biznesowej do tego, jakie wyciągnąć z tego\nWychodzenie z finansowego kryzysu\nObecna sytuacja gospodarcza na świecie nie jest już tak fatalna jak jeszcze kilka lat temu, ale niewątpliwie wciąż nie wszystkie podmioty gospodarczej gry wyciągnęły odpowiednie wnioski z wydarzeń minionych lat. Najpoważniejszym wyzwaniem jest niewątpliwie uregulowanie zadłużenia przez największe gospodarki oraz\nKryzys światowych finansów\nW ostatnich latach prowadzi się szeroko zakrojoną kampanię informacyjną, która ma na celu przede wszystkim uświadomienie ludziom, w jaki sposób doszło do kryzysu finansowego i jak wiele różnych podmiotów gospodarczych zawiniło na przestrzeni lat. Wyszczególnienie jednego odpowiedzialnego za upadek światowych\nWspółczesne gospodarki bardzo mocno tracą w wyniku kryzysu finansowego, który rozpętał się kilka lat temu. Chociaż na początku najpoważniej ucierpiały banki i sektor nieruchomości w USA, z czasem okazało się, że inne gospodarki i regiony świata wcale nie są wolne\nKapitał ważny na rynku\nDobry produkt to w dzisiejszych czasach połowa sukcesu, więc firmy mające innowacyjny towar na wiele miesięcy przed konkurencją rynkową starają się zrobić wszystko, aby ten produkt natychmiast wprowadzić do świadomości konsumentów. Często więc mimo dziesiątek alternatywnych marek, klienci pozostają przy\nSukces wielkich firm\nZnaczenie współczesnego sektora bankowego dla niemal każdej dużej firmy a także gospodarstwa domowego jest ogromne. Trudno wyobrazić sobie przeobrażenie wielu przedsiębiorstw, gdyby nie pomoc banków inwestycyjnych. Te zazwyczaj ignorują potrzeby indywidualnych klientów, nastawiając się wyłącznie na współpracę z podmiotami gospodarczymi\nW chwili obecnej bardzo wiele mówi się o kredytach i zagrożeniach, jakie te niosą dla niemal każdej współczesnej gospodarki. Powodem takich rozważań jest naturalnie kryzys finansowy, któremu można było w ogromnej mierze zapobiec, jeśli nierentowne gospodarki i przedsiębiorstwa byłyby o\nIstnieje wiele sposobów na zbudowanie odpowiedniej pozycji swojej firmy. Naturalnie nie ma nic pewniejszego od umiejętnego budowania wartości dzięki dochodom – bez zadłużania się. W pewnym momencie jednak każda większa firma, mająca na swoim koncie sukcesy i perspektywy na podbicie


III Piknik Olimpijski - otwarcie sezonu w Płocku (relacja)\n16 maj 2018, 17:45\nNa przystani Płockiego Towarzystwa Wioślarskiego spotkało się kilka pokoleń płockich sportowców. Byli olimpijczycy: Kajetan Broniewski, Grzegorz Stellak, Sławomir Maciejowski, Bogdan Zalewski, Stanisław Wierzbicki, Piotr Buchalski i aktualni młodzi sportowcy. Byli weterani płockiego sportu i młodzież ze Szkoły Podstawowej w Radzanowie. Na piknik przyjechali wioślarze - mastersi z Poznania, Warszawy, Olsztyna, Włocławka. To było naprawdę olimpijskie święto!\nNa część oficjalną przybyli: Elżbieta Gapińska - posłanka na Sejm RP; Prezydenta Miasta Płocka Andrzeja Nowakowskiego reprezentował Robert Czwartek - dyrektor Wydziału Sportu, Rekreacji i Turystyki UM, Kajetan Broniewski - członek Zarządu Polskiego Komitetu Olimpijskiego, Andrzej Banasiak - b. radca Ministra Sportu i Turystyki, Wioletta Kulpa - przedstawiciel PKN ORLEN - SPONSORA PIKNIKU, ks. Stefan Cegłowski - proboszcz parafii katedralnej i kapelan płockich wodniaków, Paweł Śliwiński - prezes Towarzystwa Przyjaciół Płocka, Krystyna Wechmann - prezes Zarządu Krajowego Federacji Amazonek - czynnie uprawiająca wioślarstwo w kategorii masters, Jan Harasymowicz - dziekan Wydziału Wychowania Fizycznego SW im. P. Włodkowica, Andrzej Matuszewski – zasłużony promotor idei olimpijskiej i organizator wielu imprez z udziałem Olimpijczyków w Pacynie. Ponadto: - prezesi zaprzyjaźnionych stowarzyszeń sportowych, promotorzy sportu i kultury fizycznej, sympatycy idei olimpizmu.\nTradycyjnie - podczas Pikniku uhonorowano osoby zasłużone dla polskiego ruchu olimpijskiego oraz sportu płockiego. Medale "Za zasługi dla polskiego ruchu olimpijskiego" Polski Komitet Olimpijski przyznał - złoty dla: Marii Rybickiej i Edwarda Kozińskiego; srebrny dla: Arkadiusza Biernackiego i Marka Bałdygi.\nDyplom Honorowego Członka Klubu Olimpijczyka przyznano dla: Stanisława Wierzbickiego i Piotra Jaroszewskiego. Dyplom Płockiego Klubu Olimpijczyka "Za zasługi dla płockiego sportu" otrzymali: Jerzy Adamkowski, Maciej Dobrzeniak, Bogusław Gostomski, Władysław Kijek.Mirosław Kosowski, Wojciech Pudlik, Grzegorz Rutkowski, Bogdan Skierski, Tadeusz Sznajder, Jacek Wilczyński.\nZdzisław Rosiak - były zawodnik sekcji podnoszenia ciężarów ZKS "Wisła" Płock, medalista Mistrzostw Polski i reprezentant kraju otrzymał - przyznany w...2002 roku Złoty Krzyż Zasługi. Aktu dekoracji b. znakomitego sportowca dokonała Pani Poseł Elżbieta Gapińska. Zarząd Okręgowego Związku Piłki Nożnej z okazji wręczenia sztandaru - do gratulacji dla Klubu Olimpijczyka - załączył stosowną statuetkę.\n"Apel Olimpijski" Polskiego Komitetu Olimpijskiego - skierowanego do młodzieży, rodziców i nauczycieli, do władz samorządowych i państwowych odczytała młoda zawodniczka PTW - WIKTORIA DZIWOTA. Wcześniej - organizatorzy Pikniku - rozesłali wraz z zaproszeniem do udziału w imprezie "Apel Olimpijski" do wszystkich płockich szkół podstawowych...\nZe względu na obchody 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę w tym roku złamano wieloletnią formułę "otwarcia sezonu wioślarskiego". Na najwyższy maszt, przy dźwiękach hymnu narodowego - w miejsce bandery Płockiego Towarzystwa Wioślarskiego - powędrowała FLAGA NARODOWA - BIAŁOCZERWONA! Tradycyjną formułę "Sezon wioślarski - 136 w historii PTW - w roku 2018 uważam za otwarty" wypowiedział Prezes Zarządu PTW - Jacek Karolak.\nCzęść oficjalną zakończono powtórnym - po kilkuletniej przerwie spowodowaną modernizacją obiektów - pamiątkową tablicę poświęconą Juliuszowi Kawieckiemu - pierwszemu mistrzowi Polski seniorów, jaki został zdobyty dla Miasta Płocka ze wszystkich dyscyplin sportu, zawodnikowi, który pierwszy z Płocka walczył o paszport olimpijski na Igrzyska Olimpijskie w Los Angeles w 1932 roku; wieloletniemu Prezesowi Klubu, wielkiemu społecznikowi i patriocie. Symbolicznego odsłonięcia dokonał wnuk Juliusza Kawieckiego - Tadeusz Kawiecki a symbolicznego poświęcenia dokonał ksiądz Stefan Cegłowski. Zebrani z zainteresowaniem obejrzeli wystawę historycznych zdjęć związanych z działalnością PTW od roku 1882 do 1978 pt. "Od Zulusów do Igrzysk Olimpijskich".\nW części rekreacyjno-sportowej rozegrano na sprinterskim dystansie 500 metrów regaty wioślarskie. Były to promocyjne wyścigi młodych zawodników PTW i Szkoły Mistrzostwa Sportowego przy ZST (70-tka) oraz ogólnopolskie regaty mastersów z udziałem zawodników 60+ z Poznania, Olsztyna, Warszawy, Płocka i Włocławka. Gwiazdą regat mastersów była Krystyna Wechmann - prezes Krajowego Zarządu Federacji Amazonek a najstarszymi uczestnikami regat byli: Barbara Borkowska (ur.1940) i jej mąż - Ireneusz Borkowski (ur.1939). Jako najstarsi i najaktywniejsi uczestnicy imprezy otrzymali stosowne puchary Płockiego Klubu Olimpijczyka.\nW części rekreacyjnej wystąpili uczniowie V i VI klasy ze Szkoły Podstawowej w Radzanowie. Wykazali się wspaniałą wiedzą o idei olimpizmu i płockich olimpijczykach (konkurs zakończono po dwóch dogrywkach!); rywalizowali w konkursie na ergometrach wioślarskich, w sztafecie biegowej 4 x 50 metrów a największym zainteresowaniem się cieszył konkurs przeciągania liny! Medaliści olimpijscy: Kajetan Broniewski i Grzegorz Stellak oraz Marek Bałdyga, Bogdan Zalewski rozdali sporo autografów młodym uczestnikom imprezy a każdy uczestnik Pikniku otrzymał pamiątkowy buton z olimpijskim przesłaniem...\nZwycięzcy biegów w regatach wioślarskich oraz zwycięskie zespoły młodzieży szkolnej w poszczególnych konkursach otrzymali puchary i upominki w postaci wydawnictw Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Na zakończenie III Pikniku - wszyscy chętni mogli podziwiać panoramę Miasta Płocka z pokładu statku spacerowego Pana Mariusza Pielacińskiego a po zakończeniu - posilić się przy świetnie przygotowanym grillu.\nSPONSOREM III PIKNIKU OLIMPIJSKIEGO - OTWARCIA SEZONU WIOŚLARSKIEGO I DNIA OLIMPIJCZYKA W PŁOCKU BYŁ PKN ORLEN\nzdjęcia: Zdzisław Biernacki


Croissant 220g Schar Słoneczko - sklep ze zdrową żywnością\n» Croissant 220g Schar\nRogaliki bezglutenowe w stylu francuskim to nowość od firmy Schar. Croissanty dość realistycznie odwzorowują wygląd rogalików francuskich, jak i smak ciasta francuskiego (ocena subiektywna naszych pracowników :] ). Świetnie sprawdzą się na tradycyjne śniadanie z małą czarną, kakao czy herbatką. Fajnie łącza się z dżemem, jak i masłem. Polecamy spróbować!\nSkładniki: skrobia kukurydziana, woda, zaczyn 14% (mąka ryżowa, woda), ekstrakt owocowy (guma karobowa, jabłko), margaryna roślinna [oleje i tłuszcze roślinne w zmiennej proporcji (olej słonecznikowy o wysokiej zawartości oleju oleinowego, masło kakaowe, masło shea), woda, sól, emulgator: mono- i diglicerydy kwasów tłuszczowych], lecytyna słonecznikowa, sok z cytryny, naturalne aromaty], humekant: sorbitol; włókno roślinne (psyllium), drożdże, olej słonecznikowy, mąka ryżowa, białko SOJOWE, skrobia ryżowa, substancja zagęszczająca: hydroksypropylometyloceluloza; miód, białko JAJ w proszku, sól, barwnik: koncentrat marchwi i jabłka; naturalny aromat.\nZawiera jaja z chowu ściółkowego.\nWartość energetyczna 1238kJ/294kcal\nTłuszcz 7,3g w tym kwasy nasycone 1,7g\nWęglowodany 51,0g w tym cukry 32,0g\nCena: 8,29 zł 9,40 zł\nBułki Hamburger posiadają praktycznie taki sam skład, jak ich poprzedniczki. Różnią się jedynie wielkością i ciężarem. Producent oferuje opakowanie, w którym znajdują się 4 bułki - każda po 75g.\nRustykalne pieczywo od Schar z nasionami słonecznika i lnu. Bułki świetnie smakują na zimno, jak i na ciepło. Z klasycznej ciabatty wykonuje się kanapkę Panino. Chleb jest krojony poziomo a do kanapki dodaje się salami, szynkę, mięso, ser, itp. Panino podawane jest najczęściej na ciepło. Skład: zaczyn 16% (mąka ryżowa, woda), skrobia kukurydziana, mąka ryżowa 7%, woda, nasiona słonecznika 7%, mąka gryczana 7%, siemię lniane 5%, syrop z buraków cukrowych, błonnik jabłkowy, skrobia ryżowa, drożdże, ekstrakt jabłkowy, substancja zagęszczająca: hydroksypropylometyloceluloza; białko SOJOWE, sól, olej słonecznikowy, środek zakwaszający: kwas winowy. Może zawierać śladowe ilości łubinu. Wartość odżywcza w 100 g produktu: Wartość energetyczna w 100 g produktu: 1150kJ/ 274kcal - białko: 5,8g - węglowodany: 40,0g (w tym cukry 3,7g) - tłuszcz: 8,1g (w tym kwasy nasycone 1,0g) - błonnik: 8,9g - sól: 1,0g


Popularne blaszaki - Zalety garaży blaszanych \nAktualizacja: sobota, 09 lutego 2019 17:31\nPostawienie garażu blaszanego na swojej działce, na przykład w pobliżu domu lub tuż przy nim jest bardzo proste i nie wymaga zbyt dużych nakładów czasu. Zdecydowanie szybciej będzie zbudować garaż blaszany, niż wymurować garaż z betonu czy cegieł.\nZalety garażu blaszanego m.in. :\ndostępność blachy w różnych typach i rozmiarach\nniska cena materiału budowlanego\nmożliwość późniejszego przemieszczania garażu\nGaraże blaszane i ich wykorzystanie:\njako budynek gospodarczy\ngaraż jako magazyn\ntymczasowy budynek budowlany podczas budowy dużych obiektów\nGaraż blaszany powinien być postawiony na podłożu nieco szerszym niż jego konstrukcja, o minimum 5 cm. Grubość podłoża powinna wynosić co najmniej 12 cm. Garaż może zostać postawiony na różnego rodzaju podłożach, na przykład na płycie betonowe, stopach fundamentowych, tj. betonowych, fundamencie, czy też na punktowo osadzonym podłożu. Każdorazowo garaż musi opierać się na betonowych punktach lub płycie. Najbardziej zalecane jest utworzenie wylewki betonowej na całej powierzchni podłoża garażu.\nJaki rodzaj blachy na garaż:\nBlacha ocynkowana ogniowo obustronnie – charakteryzuje się ona srebrnym kolorem, jest wysoce odporna na korozje i ma grubość około 0,5 mm. Wytrzymałość w niezmienionym stanie około 8-10 lat bez konserwacji antykorozyjnej.\nBlacha ocynkowana elektrolitycznie jednostronnie – ma kolor czarny i ocynkowana jest wyłącznie po zewnętrznej stronie garażu, z kolei dach i drzwi do garażu mają ocynkowanie obustronnie. Blachę należy możliwie jak najszybciej zabezpieczyć przed korozją. Wystarczy ją pomalować od strony wewnętrznej garażu. Powierzchnia ocynkowana takiej blachy wytrzymuje około 2 lata bez konserwacji antykorozyjnej.\nBlacha ocynkowana elektrolitycznie obustronnie – również ma kolor czarny i posiada dwustronne ocynkowanie. Wytrzymuje około 2 lata w niezmienionym stanie bez konserwacji antykorozyjnej.\nBlacha trapezowa powlekana oryginalnie akrylem – występuje w dużej palecie kolorów, jest to najtańsze rozwiązanie w zakresie garaży blaszanych.


MON i Kancelaria Premiera chcą konkurować z WOŚP - WP Wiadomości\nPiS od 14 stycznia we wszystkich miastach wojewódzkich organizuje wydarzenia plenerowe pod hasłem #bezpiecznaPL. Mają być one konkurencyjne wobec działań Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy – podaje natemat.pl.\nPrzypomnijmy, że TVP wycofała się z transmisji Finału WOŚP, a Poczta Polska nie produkuje już okolicznościowych znaczków. Mimo tego, że instytucje publiczne się od niej odwracają, WOŚP ma się dobrze, a nawet lepiej - rok temu pobity został rekord zbiórki.\nMON i Kancelaria Premiera na najbliższy weekend zaplanowały konkurencyjną imprezę - pikniki wojskowe z udziałem Caritasu. Promują je rzecznik MON Bartłomiej Misiewicz i rzecznik rządu Rafał Bochenek.\nWydarzenia zorganizowane w całej Polsce mają trwać w godzinach 12-17. Kulminacyjny moment ma nastąpić natomiast o godz. 14. Imprezy transmitowane będą przez Telewizję Polską.\nW przedsięwzięciu udział wezmą także premier Beata Szydło i minister obrony narodowej Antoni Macierewicz, którzy pojawią się w Żaganiu.\nHarcerze wspólnie z Ordynariatem Polowym Wojska Polskiego oraz Caritasem będą przeprowadzać akcję charytatywną. Zebrane pieniądze mają trafić do rodzin chrześcijańskich w Syrii. Jak zauważa serwis natemat.pl, inicjatywa jest łudząco podobna do działań WOŚP.


Czy warto zainwestować w dach z płyty warstwowej?\npiątek, 10 grudzień 2021 05:50\nDach z płyty warstwowej pixabay\nNowoczesne trendy w budownictwie sprawiają, że w konstrukcjach stosuje się coraz więcej zróżnicowanych materiałów. Jednak nie zawsze wiadomo jest jakiego surowca użyć do budowy dachu. Jednym z rozwiązań może być dach pokryty płytami warstwowymi. Budujesz magazyn, otwierasz sklep bądź chcesz postawić sobie garaż?\nDach z płyty warstwowej to coś czego potrzebujesz!\nPłyty warstwowe składają się z blach stalowych pomiędzy którymi umieszcza się materiał izolujący. Materiałem tym może być styropian, poliuretan czy wełna mineralna. Płyty warstwowe występują w wielu różnych grubościach, dzięki czemu w łatwy sposób możesz dobrać materiał spełniający Twoje wymagania. Stanowią one zabezpieczenie termoizolacyjne. Wiele osób ociepla podłoże oraz ściany, często zapominając o dachu, przez który ucieka najwięcej ciepła, co sprawia, że rachunki za ogrzewanie są większe. Przy budowie magazynu, hali produkcyjnej czy domu warto pamiętać o ociepleniu dachu.\nNie wiesz jaką formę działalności wybrać? POMOŻEMY - zakładanie firmy Lublin\nJaką płytę warstwową wybrać?\nW zależności od potrzeb możemy zdecydować się na jedną z trzech możliwości.\nPłyta ze styropianem – jest to rozwiązanie najbardziej ekonomiczne\nPłyta z poliuretanem – użyjemy jej w przypadku chęci termoizolacji\nPłyta z wełną mineralną – stosujemy ją w przypadku obiektów o podwyższonych wymaganiach odporności ogniowej\nGłównymi korzyściami związanymi z wyborem płyt warstwowych są:\nWysokie wartości termoizolacyjne\nDlaczego warto wybrać dach z płyty warstwowej?\nOdpowiedź jest prosta – ze względu na koszty oraz rozwiązania technologiczne. Montaż płyt warstwowych jest szybki oraz łatwy. Płyty warstwowe charakteryzują się wysoką odpornością na warunki atmosferyczne, przez co nie musisz martwić się o odpowiednie zabezpieczenia. Dodatkowo płyty warstwowe chronią przed utratą ciepła w pomieszczeniach, dzięki czemu rachunki za ogrzewanie są mniejsze.\nDachy z płyty warstwowej to bardzo często stosowane rozwiązania.


Nie tylko Polacy mają swoich „żołnierzy wyklętych”– partyzantów i konspiratorów, którzy po drugiej wojnie światowej walczyli ze Związkiem Radzieckim i rodzimymi komunistami. Mają ich także Litwini, Łotysze i Estończycy. W krajach bałtyckich antykomunistycznych partyzantów nazywano leśnymi braćmi. Ich walka trwała do pierwszej połowy lat pięćdziesiątych. Władze radzieckie odpowiedziały na nią krwawym...\nBóg liczy łzy kobiet – ebook\nPierwsza autobiograficzna opowieść ukazująca skrywany przez pół wieku dramat gwałtów Armii Czerwonej na polskich kobietach. Młoda, wchodząca w życie dziewczyna, nieśmiało chodząca za rękę ze swym pierwszym chłopakiem, marzy o wspólnej przyszłości w powojennej rzeczywistości. Nieoczekiwanie, chłopak zostaje aresztowany przez wyzwolicieli ze Wschodu pod pozorem współpracy z „leśnymi bandami”, a ona...


Wydatki na cele mieszkaniowe pozwalają uniknąć PIT od przychodów ze sprzedaży nieruchomości - Strona 2 - PIT - Podatki osobiste - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Księgowość > Podatki > Podatki osobiste > PIT > Wydatki na cele mieszkaniowe pozwalają uniknąć PIT od przychodów ze sprzedaży nieruchomości\nWażny jest cel – zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych\nNależy zatem stwierdzić, że główną okolicznością decydującą braku obowiązku zapłaty PIT w tym przypadku jest przeznaczenie przychodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych na własne cele mieszkaniowe, pokrywające się z ich ustawowym katalogiem. Wydatki te muszą zostać poniesione w okresie od dnia odpłatnego zbycia nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.\nZdaniem organów podatkowych nieważne jest to, ile nieruchomości posiada już podatnik w chwili wydatkowania środków ze sprzedaży. Dla omawianego braku opodatkowania PIT przychodów ze sprzedaży nieruchomości ważne jest tylko to, by nabyte z tych przychodów inne nieruchomości służyły faktycznie zaspakajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika. Na podatniku będzie więc spoczywał obowiązek wykazania, że dokonana przez niego czynność zmierza do osiągnięcia takiego celu.\nŹródło: indywidualna interpretacja podatkowa Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 14. marca 2014 r. (ITPB2/415-1168/13/DSZ)\nnieruchomości, PIT - podatek dochodowy od osób fizycznych, PIT - przychody, podatki


@KUKUnaMUNIU No błagam Cię. Zobacz sobie ostatni program "Minęła 20" i jej wypowiedzi. Mietek spod sklepu by się sensowniej wypowiadał od niej. Ani ładu, ani składu. Wiedza też nie duża jak na kogoś kto ukończył prawo na UŚu. Tylko Lord Wajdner tutaj publikuje tutaj jej tępawe wypowiedzi jako byłej przełożonej :)\nNapisany przez MariuszMaxWalonko, 29.02.2020 11:33


Oglądamy wielkie zmiany. Projekty zrealizowane dzięki Funduszom Europejskim. - PARP - Centrum Rozwoju MŚP\nmamy przyjemność zaprezentować publikację „Oglądamy wielkie zmiany. Projekty zrealizowane dzięki Funduszom Europejskim.”. Publikacja jest współfinansowana ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS).\nSerdecznie zapraszamy do zapoznania się z pełną treścią publikacji!


"Nasze okazy 2019" - w spinningu duże zmiany - Grodzkie PZW Jelenia Góra - dolnośląski serwis wędkarski\nAutor JarekK | Sie 1, 2019 | Zawody, Konkursy, Imprezy | 0 |\nW spinningu lipiec był miesiącem obfitych połowów. Widać po ilości zgłoszeń i wielkości ryb, że drapieżniki mimo upałów, żerowały całkiem nieźle. Widać też, kto z uczestników pozwolił sobie na wędkarski urlop. Zdjęcia okazów przychodziły seriami, bywały dni, gdy do oceny otrzymywałem po kilkanaście zgłoszeń.\nW tabeli wyników spore zmiany. Na pozycji lidera rozgościł się Marcin Dawiec. Zgłosił pięknego klenia, podmienił sporego okonia na jeszcze większego, dodał szczupaczka, sandacza …i po zaliczeniu premii za “komplety” awansował o kilka pozycji. Niby to takie proste, ale takich wyników trudno nie zazdrościć.\nRównież dla Piotra Kuleszo lipiec był wyjątkowo udanym miesiącem. Na początku połowił sandaczy, zgłosił komplet, potem “podparł” wynik pięknym kleniem. To wystarczyło by awansować aż na drugą pozycję w tabeli, bo wcześniej już zaliczył komplety szczupaków i pięknych garbusów.\nKolejną osobą, która nie powinna narzekać na wyniki lipca to Krzysiek Wójcik. Jaź, gruby okoń, a do tego szczupak ponad 70 cm umocniły jego wysoką pozycję. Krzysiek łowi bardzo systematycznie dlatego przekonany jestem, że jego obecność na najwyższych pozycjach utrzyma się do końca konkursu.\nDla mnie znakomite wyniki kolegów oznaczały z kolei pożegnanie się z pierwszą pozycją, mimo całkiem udanego lipca i wielu złowionych drapieżników. Niestety, nie były to ryby na tyle duże, by wpłynąć na wynik. Udało się jedynie podmienić jednego z zaliczonych szczupaków na nieco większego.\nSytuacja w tabeli spinningowej wygląda o tyle ciekawie, że przy niewielkich różnicach punktowych praktycznie złowienie jednej dużej ryby wywraca klasyfikację. Wielu kolegów ma też ładną pozycję wyjściową do zaliczenia premii za komplety. To oznacza, że zmiany na pewno jeszcze nastąpią. Nie jest trudno dostać się na szczyt tabeli …wystarczy łowić 😉\nŁadnie widać to w dalszej klasyfikacji. Złowienie dwóch ładnych ryb – co zrobił w lipcu Hubert, czy Tomasz, daje szybki awans o kilka pozycji. Wszystko jest więc możliwe. Warto spędzać czas nad wodą z wędką i chwalić się swoimi sukcesami w naszym konkursie.\nPrzyznam, że dzisiejsza relacja miała być poświęcona spinningistom. Trudno jednak nie wspomnieć o ostatnich zgłoszeniach od “spławikowców” i “grunciarzy”. Ania Kot pokazała ryby, które na prawdę robią wrażenie i w pełni zasługują na miano okazów. Zgłosiła dwa leszcze bliskie 60 centymetrów..\nZ kolei Arkadiusz Storta dodał do tabeli wyników dwie rybki, o których istnieniu przyznaję zapomniałem – piękne, złote karasie. Przy okazji wypełniając kolejny “komplet” zdecydowanie umocnił się na pozycji spławikowego lidera.\nPrzed nami sierpień – czas grubych drapieżników 😉 Powodzenia.\nPoprzedniKonkurs “składkowy” zakończony – kolejni nagrodzeni.\nNastępnyMuchowe Lato 2019


Błogosławiona Matka Teresa - film DVD z książeczką - Księgarnia Katolicka | książki katolickie, książki religijne, dewocjonalia\nBłogosławiona Matka Teresa - film DVD z książeczką\nCzas nagrania 180 min\nNigdy nie potrafiła przejść obojętnie wobec żebraków, trędowatych, bezdomnych i niechcianych dzieci, które opuszczone umierały na ulicach. Była przykładem człowieka, który ukochał Chrystusa.\nTo film fabularny opowiadający o życiu świętej - jak Ją nazywano za życia.\nByła podziwiana przez cały świat.\nFilm Fabrizio Costy przedstawia życie i działalność Matki Teresy od czasów dzieciństwa (w retrospekcjach) aż do śmierci. Miał swoją premierę w dniu, w którym papież Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną.\nW roli tytułowej wystąpiła Oliwia Hussey, która genialnie wcieliła się w postać założycielki Misjonarek Miłości.\n- lektor polski\n- reżyseria: Fabrizio Costa\n- scenariusz: Francesco Scardamaglia,Massimo Cerofolini\n- obsada: Olivia Hussey, Sebastian Somma, Michael Mendl\n- dźwięk 2:0\n» Informuj mnie o aktualizacjach Błogosławiona Matka Teresa - film DVD z książeczką\nProdukt 5 z 50 w kategorii Filmy\nŚw. Tomasz Apostoł - film DVD z książeczką 29,90 zł\nFilm Raffaelle Mertesa swobodnie traktuje i rozwija wątki znane z Ewangelii, uzupełnia je o kontekst polityczny, w filmie pojawia się m. in. Barabasz nawołujący do rewolty w celu wyzwolenia Jerozolimy. „Św. Tomasz Apostoł” ...