Ebook Dokumenty z Łeby, Loco - Virtualo.pl\n– Mamy w firmie „kreta” – powiedział Jasiak, odwracając szaszłyki na grillu.\nMięso było już prawie gotowe. Przyjemny zapach rozchodził się po ogrodzie. Karczek przekładany cebulką już ładnie zarumienił się i pobudzał zmysły.\nKarol Franet próbował podzielić swoją uwagę. Wiedział, że Krzysztof Jasiak miał do niego jakąś sprawę i nie zaprosił go do ogrodu tylko dla przyjemności jedzenia. Z drugiej strony nie mógł już doczekać się tych apetycznych szaszłyków.\n– No to słucham, powiedz coś więcej.\n– Moja firma zbudowała bardzo ciekawe urządzenie – rozwijał temat Jasiak. – Służy ono do badania powierzchni metali i przy niezłych parametrach bardzo mało kosztuje w produkcji. Zbudowaliśmy trzy egzemplarze. Jeden sprzedaliśmy Polskiej Akademii Nauk, drugi kupiła firma z Kanady, trzeci pozostaje u nas. Mam mocne podejrzenia, że jeden z moich pracowników chce potajemnie sprzedać pomysł konkurencji. – Przerwał na chwilę i odwrócił się od grilla. – Zaraz będą gotowe – powiedział o szaszłykach, po czym powrócił do wątku. – Nie mam na to dowodów, ale mam podejrzenia. Dla mnie to wystarczy.\n– Wystarczy? – powtórzył Franet, oczekując czegoś więcej niż tylko przeczucia.\n– To jest moja firma i nie muszę udowadniać własnych przekonań. – Jasiak uśmiechnął się z wyższością. – I nie chodzi tu tylko o moje wybujałe ego. Jeżeli ktoś nie pasuje do zespołu, muszę go wyeliminować dla dobra przedsięwzięcia. Co chcesz do picia?\n– Sok pomarańczowy, grejpfrutowy, jabłkowy, coca-colę i piwo – jednym tchem wyliczył Jasiak.\n– Żywiec i tyskie.\n– A lecha?\nJasiak otworzył butelkę i podał ją Franetowi.\n– Chcesz szklankę?\n– Lubię patrzeć na piwo w wysokiej szklance. – Franet dał jasną sugestię.\n– I co tam wtedy widzisz? – z lekkim zdziwieniem zapytał Jasiak.\n– Mogę w pełni delektować się smakiem i wyglądem. Bo dobre piwo ma kolor miodu i smak szesnastoletniej dziewczyny.\nJasiak uśmiechnął się.\n– To właśnie w tobie cenię, że masz niecodzienne spojrzenie na świat. I dlatego ciebie chciałbym prosić o pomoc.\nGospodarz nałożył porcję z grilla na plastikowy talerz i postawił na ogrodowym stoliku przed Franetem.\n– Wygląda apetycznie.\nJasiak wziął też szaszłyk dla siebie i zasiadł do stolika. Delikatnie ugryzł pierwszy kawałek.\n– Rzeczywiście dobre. Gotowanie nie jest moją mocną stroną, ale mam swoje opracowane przepisy – pochwalił sam siebie.\nPrzez chwilę jedli w milczeniu. Gdy pierwszy głód został zaspokojony, Jasiak kontynuował:\n– Rozważania teoretyczne nad ideą tego analizatora prowadził dla nas profesor Boćkowski, fizyk. Nie jest on etatowym pracownikiem mojej firmy, ale blisko z nami współpracuje. Wykonał projekt tego urządzenia na nasze zlecenie i w zasadzie poza nim i mną nikt nie powinien mieć pełnej wiedzy na ten temat. Taką też miałem z nim umowę, że będziemy ściśle przestrzegać tajemnicy.\n– Czy to możliwe w dzisiejszych czasach, aby ktoś w pojedynkę był w stanie wymyślić coś mądrego? – zapytał Franet.\n– Już coraz rzadziej, ale jeszcze się zdarza – upewnił go Jasiak. – Przynajmniej jeśli chodzi o teorię.\n– A co z wykonaniem?\n– Detale dawaliśmy do wykonania w pakietach i bez rysunków montażowych. Nie jest to oczywiście idealne zabezpieczenie, ale poskładanie tego w całość bez wiedzy projektowej byłoby loterią. Szczególnie jeśli chodzi o parametry regulacyjne.\n– Czy opatentowaliście to urządzenie?\n– Zasada działania opiera się na znanych w fizyce powierzchni regułach, przez co analizator jako taki nie podpada pod prawo patentowe. To tak, jakby ktoś chciał opatentować koło albo połączenie gwintowe.\n– Zgoda, sama idea może być znana i oczywista, przynajmniej w pewnych kręgach. – Franet tylko pozornie uznał zasadność porównania. – Ale szczegóły! One mogą być decydujące.\n– I są – przytaknął Jasiak. – Taką drogę właśnie wybraliśmy. Zamiast objaśniać całemu światu, na czym polega nasz pomysł, i czekać na decyzję, czy to może być opatentowane, czy nie, postanowiliśmy działać dyskretnie. Istota naszego urządzenia opiera się na geometrii. Odpowiednie wymiary detali i ich wzajemne ustawienie to klucz do właściwego działania. Profesor Boćkowski osobiście je składał. Pomocy asystentów wymagało jedynie sprawdzenie na stanowisku badawczym i dostrojenie elektryczne. Chcesz drugą porcję? – Wskazał na ciepły ruszt.\nJasiak nałożył następne szaszłyki i opowiadał dalej.\n– Na koniec każdego dnia profesor składał dokumenty i części do zamykanej szafki. Nie była to szafa pancerna, ale też ani razu nie zanotowaliśmy żadnego przypadku jej otwierania. Dopiero na etapie prób analizator pozostawał zamontowany na stanowisku. Któregoś dnia, po dłuższym cyklu badań prowadzonych przez asystentów, profesor stwierdził, że analizator nie funkcjonuje prawidłowo. Po bliższych oględzinach wywnioskował, że ktoś go rozebrał, a następnie ponownie zmontował.\n– Tak jakby chciał obejrzeć go od środka? – zapytał Franet.\n– Właśnie. Nawiasem mówiąc, sam fakt, że po poskładaniu stracił swoje parametry, świadczy o trudności w odgadywaniu jego prawidłowych nastaw. To jakby szukać skarbu faraona we wnętrzu piramidy – z nieukrywaną satysfakcją powiedział Jasiak.\n– Niektóre grobowce jednak obrabowano – pociągnął ten wątek Franet.\n– I dlatego postanowiliśmy działać. Wytypowaliśmy najbardziej prawdopodobną osobę, która mogła to zrobić. Zareagowałem bardzo szybko. Pod jakimś pretekstem wyciągnęliśmy tego człowieka z pokoju i wtedy przejrzałem jego rzeczy.\n– Zrobiłeś mu rewizję?\n– To nielegalne.\n– I tak, i nie. Do pewnego stopnia pracownik jest własnością firmy.\n– Jak głęboka była ta rewizja?\n– Naprawdę chcesz wiedzieć? – Jasiak nie był skory do ujawniania swoich sekretów. – Ważniejsze, jaki dała wynik. Otóż w jego kalendarzu znalazłem zaznaczony termin spotkania w jednej knajpce w rynku. Nie było żadnych szczegółów o osobach czy temacie. Był to wszakże jedyny trop, który przyniósł zaskakujące rezultaty. Otóż tego zaznaczonego dnia ów człowiek siedział przy jednym stoliku z facetami z konkurencyjnej firmy. Przypadek?\n– Ty go śledziłeś?\n– Nie żartuj! Wysłałem tam młodą parkę dobrych znajomych. Zrobili zdjęcia cyfrówką, niestety bez flesza, ale i tak twarze można było rozpoznać. Wszystko masz tutaj. – Wyjął z teczki niebieski skoroszyt i położył go na stole.\nFranet nie sięgnął po niego. Zamiast tego zapytał:\n– Te dwa ostatnie szaszłyki na ruszcie nie spieką się za bardzo?\nPrzez chwilę Jasiak wyglądał na zaskoczonego tym pytaniem, myślami był przecież w knajpce w rynku.\n– Przestawię ruszt wyżej – odpowiedział po namyśle. – Lubisz chleb z grilla?\n– A jest w nim coś specjalnego?\n– Nie wiem, czy akurat specjalnego. – Jasiak wyjął z folii kilka kromek krojonego chleba. – Posypuję je czosnkiem granulowanym i kładę na ruszcie. Robi się z tego taka grzanka… Można ją potem posmarować masłem albo nawet zjeść na sucho. Ma bardzo miły zapach.\nKiedy to mówił, nacierał kromki zmielonym czosnkiem z torebki. Potem zsunął razem dwa szaszłyki i na wolnej części rusztu ułożył chleb.\n– Trzeba tylko być czujnym, żeby się nie spaliły – powiedział i usiadł z powrotem przy stoliku. A wskazując na skoroszyt, zapytał: – Nie obejrzysz?\n– Mam tłuste ręce. Na razie porozmawiajmy, ale bądź pewny, że zapoznam się z tym. Co jeszcze udało ci się ustalić w tej sprawie?\n– Moja wywiadowcza para podsłuchała rozmowę o spotkaniu na Helu. Może coś w tym być, bo podejrzany pracownik wyjeżdża wkrótce na urlop z rodziną. Mają zaklepane noclegi w Łebie.\n– To niedaleko. Czyżby chciał zrobić sobie wycieczkę i połączyć zwiedzanie z interesami?\n– Na to wygląda – przytaknął Jasiak.\n– Ale to trochę dziwne, przynajmniej na pierwszy rzut oka – zaczął analizować Franet. – Z Helu jest tylko jedna wyjazdowa droga. W razie jakiejś wpadki nie wymkną się stamtąd.\n– Niekoniecznie – spokojnie zaprzeczył gospodarz. – Są jeszcze połączenia wodne przez zatokę do Trójmiasta.\nTak, rzeczywiście, wystarczy przecież kupić bilet na wodolot i po chwili być już w Gdyni. Tam można skutecznie się zgubić. Franet był zły na siebie, że tak wyrwał się z fałszywym wnioskowaniem. To chyba przez ten ciepły, lipcowy dzień. Wrocław jest jednym z najcieplejszych miast w Polsce, do tego jeszcze ten grill… Umysł się rozleniwił. Na szczęście słońce szło już wyraźnie w dół i teraz mogło być tylko chłodniej. Wkrótce cień rzucany przez drzewo wiśni dotrze do ich stolika.\n– Fajnie masz tu w ogrodzie – powiedział z lekkim rozmarzeniem.\n– Już nie wyobrażam sobie innego życia. – Jasiak odebrał te słowa jako rozpoczęcie nowego wątku rozmowy. – Za nic nie wróciłbym do blokowiska. Dzielnica jest spokojna, dookoła same domki, a jednocześnie niedaleko od centrum. Pięć minut drogi stąd jest pętla tramwajowa, tam ulicą obok jeżdżą miejskie autobusy, do hipermarketu kilka minut jazdy samochodem.\nWrocławskie Kowale długo były raczej niedocenianym terenem. Może trochę za sprawą powodzi?\n– A w dziewięćdziesiątym siódmym było tu zalane? – zapytał Franet.\n– Akurat w tym miejscu nie, ale rzeczywiście Kowale były pod wodą. Tu blisko są dwie rzeki: Odra i Widawa. Widawa była nawet groźniejsza… – wyjaśnił Jasiak.\n– Nie chciałeś kupić domu na Ołtaszynie albo Wojszycach?\n– Kiedyś uważałem je za najlepsze dzielnice Wrocławia. Jednak jak przyjrzeć im się bliżej, to większość działek jest mała, a ceny najwyższe w mieście. A tu – Jasiak wskazał szeroko ręką na ogród – mam tysiąc metrów i samoloty nie latają mi nad głową.\nObaj rozejrzeli się po ogrodzie. Gdzie tylko wzrok sięgał, rosła przystrzyżona trawa. Przy ogrodzeniu z metalowej siatki dorastał żywopłot, który jeszcze nie sięgał wyżej niż do połowy płotu, ale już za kilka lat skutecznie ukryje posiadłość przed wzrokiem ciekawskich. Kilka drzew i kwiatowych krzewów dopełniało obrazu. To był z pewnością ogród rekreacyjny.\n– Nie jest jeszcze skończony – powiedział o nim Jasiak. – Myślałem nad postawieniem altanki, ale nie takiej jak na ogródkach działkowych. Chciałbym mieć zadaszoną, ale otwartą na boki przestrzeń do ucieczki przed słońcem.\n– A jaka miałaby być moja rola w sprawie analizatora? – Franet zrobił gwałtowny zwrot w rozmowie.\nJasiak przełączył się w myślach na sprawy zawodowe.\n– Informacje już prawdopodobnie wyciekły z firmy i na to niewiele można teraz poradzić.\n– Nie można pójść z tą sprawą na policję?\n– I kto to mówi! – wykrzyknął Jasiak. – Wierzysz w to, że policja odnajdzie skradzione informacje?! Zanim zabiorą się do sprawy, będzie wrzesień. A moje materiały w tym czasie będą już dawno za granicą. A może mają zrobić rewizję u Kurczewskiego? – Pierwszy raz padło nazwisko podejrzanego. – Nic nie odzyskamy! Jeśli spanikuje, zniszczy wszystko tak, że nawet śmieci po tym nie znajdziemy i nigdy nie będziemy mieć pewności, co się z tym naprawdę stało. A jak będzie cwany, to ukryje wszystko gdzieś głęboko i za ryzyko podbije cenę. I jeszcze na tym więcej zarobi.\nFranet chciał zapytać: „To co w takim razie mamy zrobić?”, ale nie zapytał. „Niech mówi dalej sam – pomyślał – na pewno zaraz wszystkiego się dowiem”.\nNie do końca czuł, co Jasiak kombinuje. Jednak milczenie jest złotem, a głupimi pytaniami można tylko podpaść…\n– A więc oceniam, że nie dam rady cofnąć tego, co już się stało. – Jasiak zaczął mówić o szczegółach. – Wymyśliłem sobie, że mógłbym natomiast mieć wpływ na to, co dopiero nastąpi. Otóż scenariusz sprawy będzie prawdopodobnie taki: Kurczewski, ten podejrzany przeze mnie pracownik, zechce przekazać materiały konkurencji. Na pewno planuje jakieś spotkanie, prawdopodobnie podczas urlopu. Na razie obstawiam Hel jako miejsce spotkania. Sprzeda informacje o analizatorze, odbierze pieniądze i wróci do Łeby, a potem do Wrocławia. Przyjdzie po urlopie do pracy i jak gdyby nigdy nic będzie zwykłym pracownikiem do czasu, aż zdarzy się okazja sprzedać coś znowu. Kto raz w coś wdepnie, tak łatwo nie wyciągnie się z bagna. Zresztą może taka rola go kręci. Może czuje się jak tajny agent, może dostrzegł źródło łatwego zarobku…\nJasiak nalał sobie soku jabłkowego i pytająco spojrzał na Franeta.\n– Nie, dziękuję. – Karol odmówił. – Mam jeszcze piwo.\n– Otóż wymyśliłem sobie – ciągnął Jasiak – żeby Kurczewski zrobił to wszystko pod moją kontrolą. Trzeba by podstępnie przechwycić prawdziwe materiały, podmienić mu je na fałszywe, spreparowane według moich wskazówek, i niech takie właśnie „podłożone” informacje przekaże konkurencji.\n– Po co ci taki misterny plan? – zapytał Franet, który powoli nabierał ochoty na ostatnią porcję szaszłyków. Nie poprosił jeszcze o nie, bowiem zbliżali się do sedna sprawy. – Nie wystarczy ci złapać go na gorącym uczynku i zapudłować?\n– Widzisz, wywiad gospodarczy działa zawsze. Odetniesz im jedną drogę, to znajdą inną. Jeśli będą przekonani, że zdobyli, co chcieli, dadzą mi spokój na pewien czas. Zajmie ich to na trochę, a my będziemy mogli wtedy doskonalić nasz przyrząd i technologicznie wskoczyć na poziom wyżej. Rozumiesz, o co mi chodzi?\nFranet zaczynał się domyślać. To on miałby zrealizować tę koronkową robotę.\n– A co z tym… Kurczewskim? Co planujesz z nim zrobić, jeśli ci się powiedzie?\n– Do końca jeszcze nie wiem – odpowiedział Jasiak. – To zależy głównie od wyniku mojego planu. Być może nie uda się nic podmienić i wtedy w odpowiednim momencie trzeba będzie po prostu zgarnąć gościa z dowodami na wywiad gospodarczy. W takiej sytuacji sprawa sama się rozwiąże. Jeśli natomiast wszystko pójdzie dobrze, rozważam możliwość wykorzystania go w przyszłości do przekazywania konkurencji fałszywych informacji.\n– Sądzisz, że nie połapią się w tym?\n– Na pewno kiedyś tak, ale może uda się coś im jeszcze wcisnąć.\n– Twój plan jest niezwykle perfidny. Gdy konkurencja rozszyfruje ten podstęp, mogą mieć Kurczewskiemu mocno za złe, że sprzedał im wadliwy towar.\n– To jego problem. Jak dla mnie mogą z nim zrobić, co chcą.\nJasiak powiedział to jak prawdziwy twardziel, dla którego jedno życie jakiegoś Kurczewskiego nie ma żadnego znaczenia.\n– Daj jeszcze po szaszłyku – poprosił Franet. Wyraźnie poprawiło to atmosferę.\n– Z grzanką? – zapytał gospodarz. – Chcesz spróbować mojego czosnkowego chleba z rusztu?\n– No jasne. – Franet uznał, że nie wypadało odmówić.\nPo krótkiej przerwie, spożytkowanej na ostatnią porcję mięsa, powrócili do rozmowy.\n– No i jak to widzisz? – pierwszy odezwał się Jasiak.\n– Jeśli dobrze zrozumiałem, miałbym zostać detektywem, wytropić tego twojego człowieka na Wybrzeżu, wykraść mu twoje tajemnice i na dodatek podrzucić jakieś fałszywki.\nPatrząc w oczy Franetowi, Jasiak z wolna skinął głową i znów jak prawdziwy twardziel powoli powiedział:\n– Właśnie tak to sobie wyobrażam.\nJednak Franet nie do końca zgadzał się z tą optyką. Łatwo powiedzieć: „wytropić”, „wykraść”, „podrzucić”… Na filmach takie rzeczy to jak bułka z masłem. Upatrzona ofiara zawsze upuszcza torebkę albo nieuważnie stawia ważną aktówkę z dokumentami, zamki w drzwiach otwiera się spinką do włosów, samochody pozostają otwarte, a windy zawsze mają zewnętrzny wskaźnik, na które piętro jadą. Śledzony osobnik nigdy się nie orientuje, że ma „ogon”, a sygnalizacja świetlna na skrzyżowaniu zawsze zapala się we właściwym momencie. Podejrzany zostawia wyraźny odcisk buta przed oknem, którym wchodzi, albo rzuca niedopałek unikatowej marki papierosów w miejscu chwilowego pobytu. A piękna kobieta, którą zupełnie przypadkowo się spotyka, okazuje się przebiegłą oszustką, żerującą na prymitywnych męskich instynktach. Ofiara nie rozpoznaje tej intrygi aż do samego końca.\n– Da się zrobić. – Franet właściwie sam nie wiedział, skąd wzięła się taka jego twierdząca odpowiedź.\n– Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć. – Jasiak nie krył zadowolenia. – Za tydzień pojechałbyś do Łeby, bo wtedy Kurczewski zaczyna urlop.\n– Gdzie się zatrzyma?\n– Nie wiem, ale Łeba nie jest taka duża. Wierzę, że sobie poradzisz. Pokrywam wszystkie koszty i jeszcze dorzucę wam po trzy tysiące.\n– Co to znaczy „wam”? – Franet wychwycił to natychmiast.\n– No wiesz… – Jasiak zaczął tłumaczyć – w kurorcie samotny mężczyzna mógłby być podejrzany. Nad morze ludzie jadą w poszukiwaniu rozrywki i towarzystwa. Jeśli wystąpicie tam jako para, będzie to bardziej naturalne.\n– Para z mężczyzną? – Franet nie chciał w myślach dopuścić do siebie innego scenariusza.\n– Stary, nie żartuj… Przydzieliłem ci młodą, ładną dziewczynę. To ona właśnie była w knajpce w rynku i zrobiła zdjęcia na spotkaniu Kurczewskiego z konkurencją. – A widząc głupawy wyraz twarzy Franeta, dodał: – Dziewczyna ma głowę na karku, jest rezolutna i dynamiczna. Na pewno będziesz miał z niej pożytek.\nCień wiśni dotarł już do stolika i odczuwalnie poprawił warunki spotkania. Jednak nie u Franeta. Dobry nastrój odpłynął wraz ze słońcem.\n– No, nie dąsaj się tak jak baba. – Jasiak wjechał mu na ambicję. – Ty będziesz szefem.\n– Szefem od babów… – westchnął Franet.\n– Wpadnij jutro do mnie do firmy – zaproponował Jasiak. – Poznam cię z profesorem Boćkowskim, dowiesz się więcej o analizatorze i zgromadzisz potrzebne materiały. Zresztą, ja sam już dużo przygotowałem. Może być o dziesiątej?\nWieczorem w swoim mieszkaniu Franet usiadł wygodnie w ulubionym fotelu. Nogi wyciągnął przed siebie i położył na dostawionej pufie. Na niskim stoliku obok leżał niebieski skoroszyt przygotowany przez Krzysztofa Jasiaka, właściciela firmy DeTech. Nie miał żadnych oznaczeń ani napisów firmowych, mimo że firmy zawsze znaczą swoje materiały. Ten skoroszyt był jednak tajny, a zebrane w nim informacje całkowicie poufne.\nFranet spojrzał na stolik, po czym wziął skoroszyt do ręki.\n„Ściśle tajne, przed przeczytaniem spalić – zażartował w myślach. – A więc zostałem prawdziwym tajnym agentem…”.\nOtworzył okładkę. Kartki papieru z informacjami powpinane były do skoroszytu, a na końcu dołączono foliową koszulkę ze zdjęciami. Zaczął czytać.\nRafał Kurczewski, wiek – 30 lat, wykształcenie średnie, zawód – technik elektronik; żona Elżbieta; 1 dziecko – syn Kamil w wieku 5 lat; adres zamieszkania: Wrocław ul. Bulwar Ikara; zatrudniony w DeTech od 2005, stanowisko – technik; hobby – elektronika; samochód – opel astra II, kolor srebrny, wersja kompakt, numer rejestracyjny DW 26… rocznik 2002… numer komórki…\nByło jeszcze trochę subiektywnych opinii o Kurczewskim, trochę opisu jego charakteru i sposobu bycia, informacji pozbieranych u pracowników i znajomych.\n– Pracowity, sumienny, można na nim polegać w sprawach zawodowych – tak ocenili go współpracownicy.\n– Zrównoważony, opanowany, nawet można by powiedzieć – zdystansowany. – Karol przeczytał kolejną opinię.\n– Prywatnie nie znam go zbyt dobrze. Jest miły i uczynny, ale chroni swoją prywatność. Wygląda, jakby nie był zainteresowany przekroczeniem pewnej granicy zażyłości – zanotowano uwagę jednego z kolegów z pracy. – Ale jest w porządku.\n– Jest dobry w swojej dziedzinie. Pracę wykonuje solidnie, terminowo. Jakość pracy jest w pełni zadowalająca. – Któryś z szefów przedstawił własną opinię.\n– Czyta fachową literaturę, jest w miarę na bieżąco w tematach zawodowych, widać zainteresowanie nauką. Umie sam zadbać o swoje przygotowanie do pracy. Jest konsekwentny i wytrwały – dorzucił ktoś jeszcze.\nPowstał z tego obraz człowieka inteligentnego, otwartego na świat, ciekawego nowości, często uśmiechniętego, ale dość niezależnego. Kurczewski na siłę nie szukał przyjaciół i całkiem dobrze wytrzymywał izolację, tak potrzebną przy długich i żmudnych badaniach.\n„Czy taki jest portret szpiega? – pomyślał Franet. – Co z tego jest jego mocną stroną, a co słabością? Czy łatwo będzie nawiązać z nim kontakt?”.\nInformacje poprzeplatane były kilkoma ujęciami Kurczewskiego, jego żony, samochodu i paru innych sytuacji, które zostały wkomponowane do komputerowego opracowania tekstu. Dodatkowo zdjęcia wydrukowano na papierze fotograficznym. To były te włożone do foliowej koszulki na końcu skoroszytu. Franet wysypał je na stół i zaczął segregować. Znalazł wśród nich fotografie z rynku, ze spotkania Kurczewskiego z konkurencją. Ze względu na słabe oświetlenie w barze niektóre były lekko rozmazane. Twarze można było rozpoznać, ale znaleźć jakieś charakterystyczne szczegóły – już nie.\n– Robione bez flesza – przypomniał sobie słowa Jasiaka.\nJednak najbardziej zainteresowany był postacią, którą bezskutecznie wypatrywał. Nigdzie nie mógł dostrzec młodej kobiety, jego ewentualnej partnerki. Nie było też żadnych informacji o analizatorze.\n– To, co najciekawsze, musi poczekać do jutra – westchnął sobie cichutko.\nZ konieczności skupił się na zadaniu. Oddzielił zdjęcia, na których widniała postać Rafała Kurczewskiego. Przyglądał się jego twarzy i sylwetce. Niełatwo jest trafnie określić wzrost człowieka tylko na podstawie fotograficznego obrazu.\n– Może sto siedemdziesiąt? Nie, chyba jest trochę wyższy… Tak gdzieś sto siedemdziesiąt pięć centymetrów – analizował Franet. – I chyba nie więcej. Waga z osiemdziesiąt pięć kilogramów. Jest trochę przy kości, ale nie jest gruby. No, najwyżej dziewięćdziesiąt kilo.\nW którymś kolejnym kadrze znalazł zbliżenie twarzy Kurczewskiego. Oglądał chwilę uważnie jego oczy, usta, nos, włosy.\n– Nawet sympatyczny, taki poczciwy z wyglądu… – ocenił go.\nNa innym zdjęciu Kurczewski był razem z żoną. Franet przysunął je bliżej oczu i lustrował Elżbietę. Była niższa od męża i również korpulentna, może nawet trochę bardziej niż Kurczewski. A buzia?\n– Co można powiedzieć o jej twarzy? – Franet zapytał sam siebie. I odpowiedział: – Że ją ma.\nPowrócił do ujęć z baru. Mimo niezbyt wysokiej jakości rozpoznał na nich Kurczewskiego w towarzystwie dwóch mężczyzn. Nie znał żadnego z nich, ale skoro Jasiak nie miał wątpliwości, próbował zapamiętać, jak wygląda konkurencja. Trudno jest jednak nauczyć się twarzy tylko na podstawie kilku statycznych ujęć. Dopiero ruch, mimika są tym, co czyni twarz charakterystyczną.\nCiepły, lipcowy dzień zbliżał się ku końcowi. Pobyt na słońcu w ogrodzie zmęczył Franeta. Jest to taki specyficzny rodzaj zmęczenia, który w zasadzie bardziej jest znużeniem. Zresztą, każdy chyba wie, jak ciąży głowa po takim dniu. Wtedy człowieka nachodzi senność. Ambicja nie pozwala poddać się bez walki, ale wygodny fotel z podnóżkiem nie jest korzystnym miejscem do obrony. Niebieski skoroszyt osunął się Franetowi na kolana.\n– Tylko troszkę posiedzę sobie z zamkniętymi oczami – usprawiedliwiał sam siebie.ROZDZIAŁ 3\nFranet wyszedł z domu za piętnaście szósta. Niósł w rękach torbę z rzeczami i mały plecaczek z przyborami detektywa, a na plecach duży plecak. Sprzęt plażowy i biurowy zapakował wczoraj. Niedziela, godzina piąta czterdzieści pięć, dwudziesty drugi lipca dwa tysiące siódmego roku. Tak zaczyna się jego nowe doświadczenie. Włączył silnik i od razu przypomniał sobie, że miał dotankować gaz. Podjechał na najbliższą stację benzynową, gdzie uważał się za stałego klienta. Po obu stronach gazowego dystrybutora miejsce dla samochodów blokowały gumowe pachołki.\n„Jeszcze śpią” – pomyślał.\nNie pierwszy raz na tej stacji spotkał go zawód. Chociaż otwarta jest całą dobę, czasem nie ma obsługi do tankowania gazu. Szczególnie w nocy. Nie wjeżdżał nawet, od razu skierował się na Piękną. Tam Antra czynna jest naprawdę na okrągło.\n– Do pełna poproszę – powiedział do pompisty.\nPo kilku minutach zadowolony opuścił małą stacyjkę z napełnionym zbiornikiem.\n– No to jeszcze po Joannę – wydał sobie dyspozycję.\nJoanna mieszkała w czteropiętrowym bloku przy ulicy Grabiszyńskiej. Zaparkował kawałek od jej bramy. O tak wczesnej porze nie było pod blokiem wolnych miejsc, nikt bowiem tego dnia nie pojechał do pracy.\n„Pewnie będzie miała dużo bagażu” – pomyślał, wysiadając z samochodu.\nPodszedł do właściwych drzwi i nacisnął domofon.\n– Słucham – odezwał się miły głos.\n– Tu Karol. Pomóc pani znieść bagaże?\n– Proszę wejść – powiedziała i włączyła brzęczyk.\nGdy Franet dotarł na drugie piętro, drzwi od mieszkania były uchylone. Pchnął je lekko i wszedł do środka.\n– Honey, I’m home! – zawołał do pustych ścian w przedpokoju. Widział to nieraz na filmach. Tak mężowie informowali swoje żony, że już wrócili z pracy i chcieliby zjeść obiad. Karolowi takie zawołanie wydało się w tym momencie dowcipne.\n– Już kończę. – Głos Joanny dobiegł z łazienki.\n– To te torby? – zapytał o bagaże stojące w przedpokoju.\n– Tak, ale proszę poczekać! Ja naprawdę już kończę – zapewniła go Joanna.\nPo chwili pojawiła się w drzwiach łazienki.\n– Jeszcze się nie znamy, a już mówi pan do mnie „kochanie”. Joanna – przedstawiła się i wystawiła mu rękę do powitania.\nNa reakcję Karol miał ułamki sekund. Obrzucił ją tylko całościowym spojrzeniem. Krótki czas nie dał mu szansy na pełną ocenę, ale jeśli Franet miałby wydać wyrok na podstawie pierwszego wrażenia, z pewnością kontynuowałby tę znajomość.\n– Karol. – Delikatnie podał jej swoją dłoń. – To chyba przez męską intuicję. Moje przeczucia okazały się prawdziwe. Możemy mówić sobie na „ty”?\n– A więc, Karolu, mam do ciebie prośbę… – powiedziała z udawanym zakłopotaniem.\n– Tak? – zrobił pomost do następnego kroku.\n– Czy mógłbyś zakręcić zawory od wody?\n– W łazience. Klapka w ścianie jest już otwarta – dostał jasną instrukcję.\nWszedł do łazienki i pod umywalką zobaczył otwarte drzwiczki. Uklęknął i zajrzał do środka. Zawory były nad licznikami. Powoli, z czuciem, przestawił obie dźwignie. Nie wstając z kolan, odkręcił dla sprawdzenia wodę nad umywalką. Spłynęło tylko kilka kropel. Zakręcił krany.\n– Zrobione – zameldował.\n– To jeszcze to samo z gazem – poprosiła Joanna. – Gazomierz jest w szafce w przedpokoju.\nKarol spełnił i tę prośbę.\n– Nie, z chłopakiem. A czemu pytasz?\n– Ciekawość detektywa. Chłopaku! Gdzie jesteś? – zawołał na całe mieszkanie, jeszcze raz próbując przełamać lody.\n– Nie ma go – wyjaśniła Joanna. – Pracuje za granicą. Wróci dopiero za trzy tygodnie.\nCo miało znaczyć to „dopiero”? Że tęskni za nim czy że ma dużo wolnego czasu?\n– A ty tymczasem poszalejesz sobie nad morzem? – zapytał Karol, sądząc, że jest dowcipny.\n– Słucham? – powiedziała Joanna z lekką pretensją w głosie. – Co masz na myśli? Nie za daleko poniosła cię wyobraźnia?\n– Jeśli nic więcej nie chcesz, zniosę bagaże – zaproponował zamiast odpowiedzi. – Czekam na dole w samochodzie. Z bramy na prawo, granatowe kombi, citroën xsara – też postanowił być twardy.\nCoś chyba między nimi nie zagrało. Nie takiego początku oczekiwał. Może rzeczywiście nie powinien mówić w ten sposób, może był zbyt bezpośredni jak na początek. Z drugiej strony jednak to właśnie ona zaczęła zmniejszać dystans między nimi. „Zakręć wodę”, „zakręć gaz”… A gdzie „buzi”?\n„W którym momencie zaciera się różnica między dżentelmenem a osłem do wykorzystania?” – zastanawiał się, wkładając torby do bagażnika.\nGdy Jasiak zaproponował mu pracę w duecie z młodą, podobno ładną dziewczyną, nie od razu wydało mu się to interesujące. Pierwszy głos rozsądku mówił stanowcze „nie”, ale przez ostatni tydzień jego rozsądek ukazał duże braki w kondycji i wyraźnie osłabł. Coraz ciekawszy był takiego wariantu. Obawiał się go, lecz w myślach coraz bardziej się do niego zbliżał. To ich pierwsze, niezbyt udane spotkanie jakoś dziwnie wzmocniło nadwątloną siłę rozsądku.\n„Właściwie po co mi taka partnerka? – myślał, zajmując miejsce za kierownicą. – Czy to mi ułatwi, czy utrudni pracę? Co jest jej prawdziwym zadaniem?”.\n„Nad morze ludzie jadą w poszukiwaniu rozrywki i towarzystwa. Jeśli wystąpicie tam jako para, będzie to bardziej naturalne – przypomniał sobie słowa Jasiaka. – Dziewczyna ma głowę na karku, jest rezolutna i dynamiczna. Na pewno będziesz miał z niej pożytek”.\n„W czym ona może mi pomóc? Jeszcze będę musiał na nią uważać, żeby się nie zgubiła – rozmyślał. – A może to wtyczka?”.\nJoanna pojawiła się w bramie. Chwilę rozglądała się po podwórku w poszukiwaniu samochodu. Karol mógł błyskiem świateł ułatwić jej to szukanie, lecz nie zrobił tego.\n– Jak jest taka ważna, to niech się trochę pomęczy.\nW końcu skierowała się ku jedynemu samochodowi, który był granatowym kombi. W rękach niosła jeszcze dwie niewielkie torby.\n„Pewnie kosmetyki” – pomyślał zgryźliwie.\nPodeszła do xsary i wrzuciła torby na tylną kanapę, po czym sama energicznie zajęła miejsce obok kierowcy.\n– Dziękuję za zniesienie bagaży – powiedziała dość chłodno, jakby z obowiązku. Zatrzasnęła klamrę pasa, obróciła głowę w lewo i zarządziła: – Ruszamy.\nTego już było Karolowi za wiele. Jakaś ledwie poznana kobieta będzie dowodzić w jego samochodzie?! Trzeba przywrócić równowagę w przyrodzie. Sięgnął do kieszeni w drzwiach kierowcy. Wyjął atlas samochodowy Polski i położył go Joannie na kolanach.\n– Jedziemy drogą numer pięć na Poznań, potem jedenastką na Piłę. Do tego miejsca trasę znam na pamięć. Dalej zapoznaj się z mapą, będziesz pilotem – powiedział i przekręcił kluczyk.\nTeraz mogli ruszać…\nGdy przecięli Piłsudskiego i jechali Świdnicką, Karol przypomniał sobie o remoncie na placu Powstańców Wielkopolskich. Przejazd przez Bożego Ciała też był zamknięty, razem z placem Teatralnym.\n– Widzisz ten tramwaj na placu Teatralnym? – zapytał Joannę.\nTo był stary przegubowiec, taki jak te z pierwszej serii dostarczonych do Wrocławia na początku lat siedemdziesiątych. Kiedyś były w mieście trzy takie, przednią i tylną szybę miały pochylone odwrotnie, jak sterówka na okręcie. Ten w dodatku był czerwony, również w kolorystycznej zgodzie z tamtym okresem. Cały plac wyłożono sztuczną, żywo zieloną trawą.\n– Tak samo jak przed rokiem – powiedział, skręcając w lewo w ulicę Modrzejewskiej. – W Teatrze Lalek w ten weekend jest festiwal filmowy. Taka aranżacja na placu ma tworzyć odpowiedni klimat…\nOminęli Stare Miasto od zachodu i mostem Osobowickim dojechali do Żmigrodzkiej. Na odcinku aż do Marino jezdnia była już szeroka, dwupasmowa. Właśnie niedawno zakończyła się przebudowa, po której Karol jechał tą ulicą po raz pierwszy.\nPodczas przejazdu przez Wrocław prawie nie rozmawiali. Gdy dojechali do Psar, Karol powiedział:\n– Na tylnej kanapie jest mój plecaczek. Sięgnij po niego.\n– Po co? – zapytała Joanna z lekkim oporem.\n– Wyjmiesz z niego niebieski skoroszyt. Są tam informacje o ludziach, których musimy odnaleźć. Poczytaj.\nBez entuzjazmu wydobyła skoroszyt i otworzyła go na kolanach.\n– O, moje zdjęcia. To ja je robiłam – powiedziała z dumą. – To było w rynku, wtedy, gdy Krzysiek poprosił mnie, żeby śledzić tego gościa od niego z firmy.\nTeraz już z większym zainteresowaniem zajęła się skoroszytem. Między Trzebnicą a Żmigrodem zaczęło padać. Chociaż nie było zbyt bezpiecznie na drodze, Karol jechał szybko. Wyprzedził deszcz.\n– To tylko takie pasmo chmur idące z zachodu na wschód. Tak mówili wczoraj w prognozie pogody.\nKawałek za Żmigrodem Joanna poprosiła o pierwszy postój. Zatrzymali się przy ładnym pawilonie z restauracją. Dopiero teraz, bez emocji, Karol pierwszy raz dokładniej przyjrzał jej się. Wtedy, kiedy szli z parkingu w stronę drzwi restauracji. Ładna, zgrabna, niezbyt intensywna blondynka, dość wysoka jak na kobietę, o całkiem prawidłowych proporcjach. W jasnych, prawie białych, obcisłych spodniach z lekko rozciętymi u dołu nogawkami o długości do połowy łydki wyglądała naprawdę smukło. Bawełniana, biała koszulka zwalniała wyobraźnię z nadmiernego wysiłku. Jej ciasne przyleganie pozwalało wprost zobaczyć to, czego Karol musiałby się domyślać.\nWtedy również po raz pierwszy Joanna przyjrzała się uważniej Karolowi. Choć wysoki, nie wyglądał tak atrakcyjnie jak ona. Dość luźne dżinsy i szeroka flanelowa koszula z podwiniętymi rękawami nonszalancko ukrywały jego ciało. Oczami wyobraźni próbowała uzupełnić braki w percepcji. Potencjalnie mógł być nawet nieźle zbudowany. Na więcej trzeba będzie jednak poczekać na plażę.\nGdy wyszli z budynku na parking, gotowi do dalszej jazdy, padało już bardzo mocno. To chyba jednak nie było jedno pasmo chmur. Zaciągnęło się na dobre. W ulewie biegli do samochodu. Mokra koszula Karola przylgnęła mu do ciała. Mokra koszulka Joanny zaczęła lekko prześwitywać. Ruszyli w nadziei, że znów zdołają wyprzedzić deszcz. Niestety, tego dnia, o tej godzinie pomiędzy Żmigrodem a Rawiczem lało i grzmiało. Zdawało im się, że pioruny spadają dokładnie pionowo na nich. Ściana wody sprawiła, że Karol zdecydowanie zwolnił. Nie jechał szybciej niż pięćdziesiąt na godzinę. Nie bał się, ale tak było bezpieczniej. Joanna natomiast czuła lęk, ale powiedziała o tym Karolowi dużo, dużo później.\nKawałek za Poznaniem Karol zapytał:\n– Gdzie mamy noclegi?\nDziwne, ale wcześniej nie przyszło mu nawet do głowy o to spytać. A to przecież jedna z najważniejszych informacji. Cały ten dzisiejszy dzień układał się jakoś nieoczekiwanie.\n– Zaraz ci wszystko powiem. – Joanna sięgnęła po jedną ze swoich toreb i wyjęła kartonową teczkę. Ponownie kolana posłużyły jej za stolik. – Na ulicy Brzozowej, tu masz zdjęcia pensjonatu.\nKarol zdjął rękę z kierownicy i wziął od niej wydrukowaną stronę z Internetu z dwoma zdjęciami. Podniósł kartkę wysoko, na poziom oczu, i zerknął szybko.\n– Wiesz, gdzie to jest? – zapytała Joanna.\n– Raczej tak – odpowiedział, oddając papier.\n– Czyli nie wiesz – podsumowała jego odpowiedź.\nNo i co miał na to odrzec? Że zawsze trzeba mieć wątpliwości i unikać pychy? Było to gdzieś w miejscu, w którym Brzozowa odbija od Wojska Polskiego. Różnica dwudziestu metrów nic tu nie zmienia. Ma jej to tłumaczyć?\n– Ile będzie pokoi? – Zdecydował się nie tłumaczyć jej nic i pytał dalej.\n– Jak to ile? – zdziwiła się Aśka. – Jeden!\n– Będziemy spać razem w jednym pokoju? – z niedowierzaniem zapytał Karol.\n– Tak wyszło. Wiesz, ile naszukałam się tego jednego pokoju? W środku lipca znaleźć wolną kwaterę w kurorcie w centrum i jednocześnie blisko morza to jak wygrać szóstkę w Lotto. Trzy dni wydzwaniałam. Wolna była tylko czwórka. Dwie stówy za dobę! I tak udało mi się stargować na sto pięćdziesiąt.\nTen dzień naprawdę rozwijał się w sposób niekontrolowany.\n– Na ile zrobiłaś rezerwację?\n– I myślisz, że Jasiak za to zapłaci? Siedem dni powinno wystarczyć na załatwienie sprawy.\n– A jak nie wystarczy? – Joanna podała w wątpliwość przewidywania Karola. – Ten człowiek będzie tam dwa tygodnie. Jeżeli spotka się z konkurencją tuż przed powrotem, to co? Gdzie znaleźlibyśmy pokój na następny tydzień?\nWtedy musieliby chodzić od drzwi do drzwi i pytać. Tylko może nie być na to czasu. Dobrze, że wzięła pokój na dwa tygodnie. Jak skończą szybciej, to pomieszkają sobie trochę jak prawdziwi wczasowicze.\n– Nie będziesz się bała mieszkać z obcym w jednym pokoju?\nSpojrzała groźnie na niego.\n– Powiedziano mi, że jesteś kulturalnym mężczyzną. Mam nadzieję, że się nie zawiodę.\n– Nawet kulturalny mężczyzna może czasem stracić głowę, szczególnie w takich okolicznościach. – Karol sądził, że powiedział jej komplement.\n– To pomyśl sobie, że mam okres – zlała go kubłem zimnej wody. Oczywiście w przenośni, ale zabolało go naprawdę.\nPrzed Piłą przypomniał o mapie.\n– Wiesz, jak mamy dalej jechać? Tu moja pamięć się kończy.\nJoanna otworzyła atlas.\n– Teraz na Szczecinek – powiedziała z obojętnością.\nKarolowi to nie wystarczyło. Oczekiwał odpowiedzi jak od prawdziwego nawigatora.\n– Nie zawsze na znakach są nazwy oczekiwanych miejscowości. Czasem na drogowskazach podane są inne miasta, niż się spodziewamy. Drogi mają swoje numery i to jest najważniejsza informacja. Przeczytaj na mapie numer drogi do Szczecinka.\nArgumentacja była dość logiczna i Joanna ponownie spojrzała na mapę.\n– To będzie numer jedenaście – powiedziała powoli, a po chwili dodała już żywiej: – Ale to przecież ten sam numer, którym jedziemy dotąd!\n– Ten sam czy nie, numer drogi jest najważniejszy. Pamiętaj o tym, bo inaczej nie będziesz dobrym pilotem.\nJoanna chciała mu powiedzieć, gdzie ma bycie dobrym pilotem, jednak właśnie spostrzegła informacyjną tablicę kierującą tranzyt dookoła Piły.\n– Teraz w prawo – skorzystała z nadanych jej uprawnień i zarządziła skręt.\nKarol posłusznie wykonał jej polecenie, ale dodał od siebie:\n– Staniemy tu gdzieś zatankować gaz.\nWkrótce zjechał na niebieską stację paliw. Ruch na stacji był znaczny, ale do gazu nie było kolejki. Po krótkiej przerwie byli ponownie w drodze.\nObwodnica Piły dorzuciła im do przejechania wiele dodatkowych kilometrów. Ponieważ ruch był duży, nie mogli szybko jechać. Karol zaczął żałować, że posłuchał swojego pilota. Zamiast tego mógł wjechać prosto do miasta. W niedzielę na pewno przejechaliby gładko przez Piłę. Teraz nie będą jednak wracać.\n– Wiesz, mogliśmy jechać przez miasto.\nJoanna zdziwiła się.\n– Droga numer jedenaście wyraźnie przecież skręcała…\n– No tak – przytaknął Karol. – Ale mówiłem ci, że tu moja wiedza się kończy. To nowa obwodnica, nie znałem jej dotąd. Nie wiedziałem, że tak długo będziemy jechać naokoło.\nWzruszyła ramionami i nic nie powiedziała. Faceci są jednak niezdecydowani.\n– Byłem tu w wojsku – zamiast niej odezwał się Karol. – Prawie dwadzieścia lat temu. Wtedy to miasto wydawało mi się takie szare… Nie brzydkie, tylko szare. Takie wojskowe. Pełno tu było żołnierzy. Całe osiedla zawodowych żołnierzy. To było jesienią i zimą. Jak mogłem wyjść na przepustkę, to zwykle było już ciemno. Może stąd ta szarość w moich wspomnieniach?\nCo jakiś czas obracał głowę w lewo, w stronę miasta, lecz było za daleko, żeby cokolwiek zobaczyć.\n– Z tamtego czasu pamiętam, że często jeździłem do Wrocławia na przepustkę. Między Wrocławiem a Poznaniem kursowały takie elektryczne, żółto-niebieskie składy osobowe. Nazywaliśmy je stodołami, bo nie miały przedziałów. Pamiętasz takie pociągi? A z kolei osobowe Poznań – Piła to były piętrusy!\n– Nie zwracam uwagi na wagony – odpowiedziała mu Joanna. Kolej nie ciekawiła jej szczególnie, ale ta strona duszy jej towarzysza podróży zwróciła jej uwagę. Pomyślała: „On chyba ma jakieś uczucia!”.\n– Jeśli nie trafiłem na odpowiednią porę, czyli na pospieszny w godzinach nocnych, to musiałem jechać osobowym z przesiadką w Poznaniu. – Karol mówił, jakby się spowiadał. – Wtedy zajmowało to siedem godzin. Wyobrażasz sobie?! Siedem godzin na dwieście dziewięćdziesiąt kilometrów. Dworzec w Poznaniu poznałem równie dobrze jak ten w Pile.\nDworce również Joanny nie interesowały. Co ciekawego jest w korytarzach o nieciekawych zapachach, z nieciekawym towarzystwem? O takich miejscach raczej powinno się zapominać jak najszybciej.\n„Dziwni są ci mężczyźni” – pomyślała.\nKarol natomiast wyraźnie się ożywił.\n– Wiesz, jaki fajny dworzec jest w Łebie?\nI nie czekając na reakcję swojej pasażerki, opowiadał:\n– Jest tam tylko jeden peron. Kiedy pociąg przyjeżdża, lokomotywa odpina się ze składu, drugim torem przejeżdża na koniec i zaczepia się z drugiej strony. A wiesz dlaczego? – Tym razem spojrzał na towarzyszkę podróży, oczekując odpowiedzi.\n– Nie mam pojęcia – odpowiedziała zgodnie z prawdą i dla świętego spokoju.\n– Bo Łeba to stacja końcowa. Kilkaset metrów za peronem tory się kończą. Stoi tam opór z dwoma zderzakami. Lubiłem przychodzić na tę stację. Lubiłem iść po torach do samego końca, do tych dwóch zderzaków, obrócić się i patrzeć. To tak, jakby zamknąć jakiś etap, jakby zdobyć jakąś górę i podziwiać widok. Tyle że nie w dół, a przed sobą.\n– Karol, ty jesteś sentymentalny. – Joanna spojrzała na niego i pierwszy raz obdarzyła go szczerym uśmiechem.\nTo proste, kobiece stwierdzenie ściągnęło go ponownie na obwodnicę Piły. On sentymentalny? Nie, on jest twardym facetem, agentem do zadań specjalnych. Taki przynajmniej powinien być. Ale zanim przybrał ponownie maskę zakrywającą uczucia, zapytał:\n– Ciekawe, czy Kowalski dojechał kiedykolwiek do Łeby. A może Łeba to była właśnie jego stacja?\n– Jaki Kowalski? – Joanna nie zrozumiała, o czym mówił.\n– A taki jeden. Wolny, uczciwy człowiek. Nie znasz go…\nJoanna nie znała żadnego Kowalskiego, ale nie zamierzała prosić o szczegóły. Zajęła się mapą. Potem rozejrzała się po okolicy.\n– Uważaj lepiej na drogę. Zaraz jedenastka odbija w prawo na Szczecinek.\nZaładowana bagażami xsara odreagowała ten zakręt mocnym przechyłem. Jej tylne zawieszenie z podatnym ustawieniem kół miało pomagać w pokonywaniu zakrętów. Mimo że Karol znał ten szczegół konstrukcji samochodu, nie był w stanie wyłapać jego rzeczywistego wpływu na prowadzenie auta. Może gdyby mógł zespawać wahacze na sztywno do tylnej belki, miałby jakieś porównanie? Największy wpływ na stabilność jego samochodu miały z pewnością wszystkie klamoty, które zawsze woził w bagażniku. Skrzynka z narzędziami, rozkładany kontenerek z olejem, płynem do chłodnicy, płynem do spryskiwacza, fartuch, bidon z wodą, trochę części pierwszej potrzeby i nie wiadomo co jeszcze. Dodatkowo na ten wyjazd zapakował całe wyposażenie biurowe wraz z małą drukarką, skanerem, laptopem i kasetką z oprogramowaniem.\nKiedyś sprawdzał możliwości swojego citroëna. Na podwrocławskiej autostradzie, jeszcze wówczas pokrytej popękanymi, betonowymi płytami, zaparł się prawą nogą o podłogę i obserwował prędkościomierz. Wycisnął z samochodu sto dziewięćdziesiąt dziewięć kilometrów na godzinę. Tak przynajmniej zinterpretował wskazanie licznika. Do kreski oznaczonej liczbą dwieście brakowało jednego milimetra.\nPodróżowanie tą autostradą dawało na betonowych płytach specyficzne efekty dźwiękowe. Poprzeczne szczeliny między płytami wypełnione były asfaltową masą. Odgłosy kół podbijanych na tych szczelinach zbliżone były do stukotu kół wagonów pociągu na przerwach między szynami. O ile jednak metaliczne dźwięki pociągu można było oddać jako „tuk-tuk, tuk-tuk”, o tyle głuche uderzenia gumy opon o krawędzie betonu przypominały raczej „dup-dup, dup-dup”, Karol nazywał więc tę nawierzchnię dup-dupami. Ze względu na te nierówne, betonowe płyty podwrocławska autostrada nazywana była najdłuższymi schodami Europy. Teraz na szczęście to już historia.\nIm dalej na północ, tym słabsze były atrybuty cywilizacji. Szczególnie już za Słupskiem, kiedy szosa zmieniła kierunek na bardziej równoległy do wybrzeża, droga stała się wąska i kręta. Przydrożne drzewa tworzyły nastrój i wytyczały szlak pomiędzy polami, ale jednocześnie zagrażały bezpieczeństwu. Ktoś kiedyś nazwał je drzewami mordercami. Karol jechał szybko, czerpiąc radość z przeciążeń na zakrętach.\nWjechali do Wicka. Karol zwolnił w terenie zabudowanym, ale dopasował prędkość do własnego wyczucia. Nie patrzył na prędkościomierz, nie był świadomy konkretnej wartości podanej w kilometrach na godzinę. W pewnym momencie zaskoczył go znak podporządkowania. Nie spodziewał się, że może gdzieś na tej trasie stracić pierwszeństwo przejazdu. Ostre hamowanie było konieczne, aby uniknąć kolizji.\nJoanna również lubiła szybką jazdę. Nie odczuwała strachu przed zakrętami czy intensywnym hamowaniem. Chociaż zagrożenie, w jakim znaleźli się na skrzyżowaniu z drogą numer dwieście czternaście, wyniknęło głównie z błędu Karola, nie zrobiła mu żadnej kąśliwej uwagi. Czuła, że jako pilot powinna uprzedzić go o zmianie na trasie, a nie zrobiła tego. Nie miała więc czystego sumienia.\nTo niebezpieczne zdarzenie było jednak znaczącym krokiem w ich wzajemnych kontaktach. Po raz pierwszy zadziałali jak zespół, a nie jak dwie indywidualności. Zamiast obarczać się pretensjami, każde z nich zastanowiło się nad własną odpowiedzialnością i poszukało błędów u siebie. Nie był to jeszcze trwały stan w ich zespole, ale pierwszy symptom tego, że mogą razem działać.\n– Nie powiedziałam ci o zmianie numeru drogi. – Joanna jako pierwsza przyznała się do błędu.\nKarol był pełen podziwu dla takiej postawy.\n– Fakt. Nie powiedziałaś – zaczął jeszcze po staremu, ale zaraz dorównał do jej poziomu. Odwrócił do niej na chwilę głowę i uśmiechnął się. – A ja jechałem za szybko przez teren zabudowany.


Opublikowane 20 lutego 2007 przez sedina w Publicystyka.\nMalownicze rozlewiska Odry, Jezioro Dąbie, wzgórza Puszczy Bukowej. No i ten niesamowity gwiaździsty układ ulic, imponujące Wały Chrobrego. Co tam Wrocławie, Poznanie… Mamy najpiękniej położone miasto w Polsce. Ale kiedy ktoś pyta, skąd jesteś, odpowiadam obojętnie: ze Szczecina. Po prostu ze Szczecina. Nie ma w tym wyznaniu uczucia dumy. Niektórzy mówią „wiocha z tramwajami!”.\nMiasto w proszku\nAndrzej Seweryn, wybitny polski aktor, pytany, co łączy różne miejsca świata (a widział ich naprawdę wiele), odparł: „Niezależnie od szerokości geograficznych, różnic kulturowych w każdym, nawet najmniejszym mieście powtarza się najprostszy model; wszędzie jest jakieś centrum. Wszystkie ludzkie skupiska, społeczności koncentrują się wokół jakiegoś placu, świątyni, miejsc, w których można by świętować.”\nMy „świętujemy” tylko w weekendy, w hipermarketach.\nSzczecin jest urbanistycznym fenomenem pozbawionym punktu ciężkości. To grzech zaniechania, za który odpowiadają wszyscy nasi powojenni urbaniści i włodarze z Piotrem Zarembą na czele. Miasto jest rozrzucone na ogromnym obszarze, a nie ma centralnego rynku, placu, miejsca spotkań. Na co dzień żyjemy osobno. I dlatego jesteśmy jak proszek, z którego ciężko cokolwiek ulepić. W szczecińskim genotypie nie ma genu „razem”. Prawobrzeże sobie, Pogodno sobie. Stoczniowcy w stoczni, a kibice Pogoni na stadionie (po którym biegają ludzie nie z tej ziemi). Studenci zakuwają w akademikach albo piją w pubach. Nawet raz w roku nie potrafią się skrzyknąć i zrobić porządnych Juwenaliów.\nSpotykamy się od wielkiego dzwonu, za każdym razem w innym miejscu. Ostatnio na Jasnych Błoniach podczas pogrzebu Jana Pawła II.\nNawet stoczniowcy zbili Walusia nie dlatego, żeby pomóc szwaczkom z Odry, tylko, by pokazać, jak bardzo są wkurzeni. Łączy nas niechęć do działania w imię wspólnego dobra. AR-ka nie dogadała się z PAM, by stworzyć drugi uniwersytet. Wcześniej upadła idea Wielkiego Uniwerku. Czy ktoś pamięta, by np. Urząd Miasta, PŻM i Akademia Morska zrobiły coś razem? Naszym wspólnym zwycięstwem jest wygrana z Gdańskiem o gazoport. Wspaniałym przykładem współpracy jest XIII LO Cezarego Urbana. Ale te dwie jaskółki, to za mało, by ogłosić, że Szczecin to Duma Pomorza.\nPozbawieni duchowej wspólnoty nie mamy odwagi i siły iść do przodu. Żyjemy z dnia na dzień, bez marzeń, które mogłyby wyzwolić energię. Nie mamy pomysłu na Śródmieście, którym od lat rządzi żulia żerująca na rozwiniętym do granic absurdu systemie pomocy (anty)społecznej. Śródodrze ugrzęzło w papierowych procedurach. Małość – to nasza cnota. Jak kupujemy tramwaje, to stare z Berlina, jak przenosimy Pleciugę, to do rudery po Colosseum. Jak stawiamy pomnik Grudnia 70 to tak „piękny”, że w Sevres pod Paryżem mógłby robić za wzór kiczu. Jak planujemy filharmonię, to kątem, obok komendy policji.\nSłaba społeczność ma słabych liderów. Kompromitujące cztery lata rządów Mariana Jurczyka nie wzięły się z Księżyca. Dlaczego przez 18 lat nie znaleźliśmy samorządowca na miarę Dutkiewicza czy Grobelnego? A skąd prezydent słabego mentalnie miasta ma czerpać siłę?\nPoczucie wspólnoty zastąpiły układy. W Szczecinie kluczem do wszystkiego jest słowo „załatwić”. Załatwić pracę, konkurs, przetarg, stanowisko. W powszechnej opinii tzw. zwykłych ludzi Szczecin w tej dziedzinie na tle kraju wybija się ponad przeciętną. Nawet jeśli prawda jest inna, to i tak należy coś zrobić, by zmienić ten wizerunek. Na pewno nie służy temu fakt, że nasz nowy prezydent sam siebie obsadził w dwóch radach nadzorczych spółek z udziałem gminy.\nMówimy: Szczecin jest piękny! Wały Chrobrego, gwiaździste place, Jasne Błonia, Zamek Książąt Pomorskich, wspaniałe parki. Zapominamy, że to po sobie zostawili Niemcy. Czym my możemy się pochwalić? Tylko Pazimem. Kilka pokoleń Polaków odbudowywało Szczecin, ale powiedzmy wreszcie prawdę: nasz twórczy wkład w rozwój Szczecina to blokowiska i hipermarkety.\nPora to zmienić. Szczecin może być lepszy.\nWojciech Jachim, Gazeta Wyborcza, 16 II 2007 r.\nDo debaty Przystanek Szczecin portal sedina.pl zaproszony został przez Wojciecha Jachima – redaktora „Gazety Wyborczej” w Szczecinie. Niniejszym zaproszenie przekazujemy wszystkim użytkownikom, przypominając jednocześnie, iż jest to Portal Miłośników Dawnego Szczecina. W ewentualnej dyskusji prosimy zatem koncentrować się na sprawach szczecińskiej historii. Wszystkim zainteresowanym sprawami bieżącej, szeroko rozumianej polityki, polecamy forum gazeta.pl.


Jaki śliczny krokut | Torla - kamienna wioska\nNapisane przez: torlin | 26/11/2017\nJaki śliczny krokut\nPrzeczytałem ostatnio artykuł w GW, że językoznawcy norwescy zlikwidowali termin „błona dziewicza”, stwierdzono, że jest to zestaw słów wprowadzający w błąd, gdyż istnieją dziewice nieposiadające błony, a są też kobiety po wielokrotnych stosunkach, które w dalszym ciągu posiadają powyższą błonę. Nazwali ją „wieniec waginalny” lub „fałdka pochwowa”, jak zwykle beznadziejnie.\nAle jesteśmy świadkami procesu, który zatacza coraz większe kręgi, szczególnie to widać w opisie przyrody. Zmieniamy nazwy z jakichś tam powodów, znane od dziesięcioleci. Zadaję w takim razie podstawowe pytanie:\nCzy wszystkie nazwy i określenia koniecznie muszą być zgodne z rzeczywistością i z normami? Czy ludzie mają prawo nazywać sobie poszczególne elementy świata tak, jak to robili od wieków, i tak jak chcą?\nDla wszystkich szokiem była ostatnia zmiana nazwy świnki morskiej. To, że to nie jest świnka, i że ona nie jest morska, to wiadomo było od lat. Kawia to niby spolszczona wersja łacińskiej cavii, ale jako świnka pozostała w angielszczyźnie, francuszczyźnie, włoskim, niemieckim, szwedzkim, jako świnka znana jest w całej Ameryce Południowej – i co to komu przeszkadza?\nU góry macie zdjęcie hieny cętkowanej (Faktopedia.pl jest normalna, wolno kopiować po podaniu źródła, informuję więc, że wziąłem to przepiękne zdjęcie ze strony TEGO PORTALU), ale to już nie jest hiena cętkowana, tylko krokuta, czyli znowu powtórka łacińskiej nazwy crocuta.\nA nasze fokarium na Helu? Jakie to fokarium, jak się zajmują przeuroczymi fokami szarymi z naszego Bałtyku, ale tylko jest jeden problem, bo to nie są już foki, tylko …. szarytki morskie (co za kretyńska nazwa). To może nazwijmy ten ośrodek naukowy – szarytkarium? Tu jest artykuł w GW.\nOd lat mamy zresztą z tym problem, pamiętam jak Kubuś Puchatek Ireny Tuwim został w polszczyźnie Fredzią Phi-Phi. Opór był tak olbrzymi, że nie przyjął się w kręgach naszego społeczeństwa, mimo że przecież był zgodny z oryginałem. No to zabierzmy się do tej kretyńskiej roboty, i zlikwidujmy wreszcie słonie morskie, które nie są słoniami; koniki morskie, które nie są konikami; wieloryba, nie jest on w końcu rybą, proponuję wielossaka; lwa morskiego, który nie jest lwem.\nBardzo ciekawy artykuł – przy przygotowywaniu się do tej notki – znalazłem na zupełnie nieoczekiwanej stronie www.poznan.sport.pl, przeczytajcie go koniecznie. Specjalnie daję link, żeby nie przepisywać całości, ale dwa zdania zacytuję; „Nasz wilk grzywiasty był sobie wilkiem, no ale przecież prawdziwy wilk z Białowieży to Canis lupus. Ten tu długonogi odmieniec ma zaś łacińską nazwę Chrysocyon brachyurus. Zupełnie inny rodzaj. Co zatem robimy? Zmieniamy. Nie ma już wilka grzywiastego, jest pampasowiec grzywiasty” i „No dobrze, ale przecież do rodzaju Canis należy także pies domowy (Canis lupus familiaris). Dlaczego nazywa się psem domowym, a nie wilkiem domowym? Podobnie dingo australijski (Canis dingo) nie jest wilkiem australijskim, a szakal czaprakowy (Canis mesomelas) nie został wilkiem czaprakowym”.\nNiech żyje logika.\n« Tylko nie śmiejcie się\nZmiany dopasowujące znaczenie do zmieniających się sytuacji czasem mają sens.\nMój ulubiony przykład: przedwojenne łodzie podwodne, zastąpione współcześnie przez okręty podwodne.\nPo prostu okręty podwodne urosły i przestały pasować do łodzi 😀\nAle do co zasady się zgadzam, sam pracuję w firmie która zmienia co jakiś czas nazwę produktu na bardziej modną [czasem to jest mega absurdalne, jak zmiana jednej litery z wielkiej na małą], co powoduje rozmaite zamieszenie.\nBy: gszczepa on 26/11/2017\nMoże się mylę, ale wydaje mi się, że „łódź podwodna” to był zawsze termin potoczny, używany przez laików, natomiast w nomenklaturze wojskowej to był jednak okręt.\nZ tej samej branży: przed wojną, kiedy militarnie orientowaliśmy się na Francję, mieliśmy kontrtorpedowce (fr. contre-torpilleur), a podczas wojny, zapewne przez to, że polskie okręty działały w składzie Royal Navy, zaczęliśmy mieć niszczyciele (ang. destroyer)\nBy: Paweł Luboński on 26/11/2017\nPoprzez niezwykle oryginalny sposób inwestowania w rozwój floty problem, Panowie, rozwiązał się sam; dziś nie mamy ani niszczycieli, ani kontrtorpedowców, podobnie jak ani okrętów, ani łodzi podwodnych… mamy za to bodajże siedmiu admirałów…\nBy: wachmistrznadwachmistrze on 26/11/2017\nNie, podczas II RP funkcjonował oficjalnie przez wiele lat Dywizjon Łodzi Podwodnych.\nMamy 5 okrętów podwodnych (problemem jedynie z ich wiekiem), będąc jednym z 4 bałtyckich państw które je w ogóle posiadają.\nMa Pan nieaktualne informacje, chyba, że spalonego „Orła” liczy Pan jako pełnowartościową jednostkę. Pozostałe Kobeny już dawno powinny być złomowane…\nKobbeny mają swoje lata, ale są w linii.\nA „spalenie Orła” to też jest bzdura, zniszczeniu uległa tak naprawdę elektryczna skrzynka rozdzielcza która odpowiada ładowanie z brzegu akumulatorów, jedna z dwóch zresztą, tak więc ładowanie akumulatorów z brzegu, lub za pomocą silników własnych jest nadal możliwe, a uszkodzenia nie mają większego wpływu na jego wartość bojową i gotowość.\nProponuję poczytać, np. tutaj:\na dopiero potem zarzucać innym posiadanie nieaktualnych informacji.\nBy: gszczepa on 27/11/2017\nBłagam Gszczepa, nie atakuj Wachmistrza, bardzo Cię proszę. Zrób to dla mnie.\nAle powiem szczerze, że zupełnie nie rozumiem kwestii jakichkolwiek okrętów na Morzu Bałtyckim, ze szczególnym uwzględnieniem łodzi podwodnych (niech będzie okrętów). Już w czasach II Wojny Światowej nie miały one większego sensu, dzisiaj w tej sadzawce, w naszej rzeczywistości technicznej, żywotność okrętu podwodnego liczę na jakieś dwie godziny. W ogóle jakakolwiek flota na Bałtyku nie ma racji bytu. Na wielkich oceanach, to jeszcze zrozumiem, ale na Bałtyku? Jedna rakieta i nie ma okrętu.\nNie wiem dlaczego, ale w ogóle pomijacie w komentarzach „Pułaskiego” i „Kościuszkę”, to są solidne okręty, fregaty rakietowe, o wyporności ponad 4 tys. ton. Moim zdaniem jak na Bałtyk, to najlepsze są malutkie okręty rakietowe, i trudno taki drobiazg trafić, a i ono samo może kąsać. Tak jak „Piorun”, „Orkan” i „Grom”. A mamy jeszcze korwetę „Kaszub” do zwalczania okrętów podwodnych.\nPowtórzę jeszcze raz Wachmistrzu, że problem Marynarki Wojennej w Polsce jest bez sensu, to nie czasy Zygmunta Augusta. Dzisiaj wystarczy jedna rakieta, aby okrętu nie było. Szkoda pieniędzy i ludzi.\nBy: Torlin on 27/11/2017\nKto tu kogo atakuje? 😀\nAle dobrze, powstrzymam się od dyskusji z wachmistrzem w przyszłości.\n@okręty podwodne na Bałtyku,\nSkąd ten pesymizm? Akurat okręty podwodne to jedyne które mają szanse przetrwać dłużej na Bałtyku i Bałtyk im całkiem sprzyja, ponieważ jest względnie płytki (trudniej znaleźć okręt podwodny na tle dna), i ma skomplikowane warunki hydrologiczne.\nOkręty podwodne to też jedyne okręty które są w stanie działać w warunkach przewagi przeciwnika. W czasach II wojny światowej też się potwierdziła ich przydatność na Bałtyku. Względny brak sukcesów polskich okrętów podwodnych był efektem katastrofalnych błędów w ramach taktyki ich użycia („przywiązania” do Helu, zamiast pozwolić swobodnie działać na zachodnim Bałtyku). Rosjanie, mimo niezwykle trudnych warunków (konieczność przedzierania się przez zaminowaną Zatokę Fińską) odnosili względne sukcesy.\nAle co do zasady, to sam jestem sceptyczny co do budowania floty na Bałtyk. Najlepszym okrętem na Bałtyk jest ciężarówka w lesie z wyrzutnią rakiet przeciw-okrętowych, co jest rozwijane w ramach Morskiej Jednostki Rakietowej. Co wychodzi taniej niż małe okręty rakietowe, a zapewnia podobny efekt. Przy naszym wybrzeżu, okrętom rakietowym trudno znaleźć ukrycie, które stanowi o sile podobnych jednostek w Szwecji i Finlandii.\nNajważniejsza część floty w naszych warunkach to siły minowe, które stanowią trzon naszej floty (mamy łącznie 20 trałowców i niszczycieli min) i gdzie, własnym przemysłem, zbudowaliśmy nowoczesny niszczyciel min ORP „Kormoran”, który już jutro zostanie wcielony do służby 😉\nMam nadzieję tylko, że nie skończy się na jednym, co jest tragedią polskich projektów, czy to „Kaszuba” czy „Ślązaka”.\nBardzo Ci Gszczepa dziękuję za komentarz, mam swoje zdanie co do okrętów podwodnych na Bałtyku. Co do Wachmistrza, to nie chodziło mi o Twoje powstrzymywanie się od dyskusji z Nim, tylko o przerzucanie się z pretensjami. Ale dziękuję.\nA co do tych ciężarówek – toż innymi słowami napisałem to samo.\nA, jeszcze jedna rzecz, okręty podwodne wcale nie muszą działać na Bałtyku.\nNie ma przeszkód, żeby taki okręt popłynął sobie na Morze Śródziemne, albo Norweskie, albo jeszcze gdzie indziej… I przeciwnik może się zastanawiać, czy nie znalazł go na Bałtyku, bo go nie znalazł, czy też może dlatego że ten okręt jest na Morzu Barentsa.\nNo to to jest argument, nasze fregaty rakietowe też stacjonują przy bazach NATO-wskich na innych morzach. Pzdr\nZawsze było, jest i będzie, proponowanie nowych, bardziej adekwatnych nazw. Niektóre się przyjmują (samochód wyparł automobil), inne nie bardzo (por. historia podomki). (Jeszcze inną rzeczą jest stosowanie słów w zależności od środowiska — laicy czasem narzucają swoje, mniej poprawne słowa, czasem kalki z języków obcych, które by fachowcom nie przeszły przez usta, np. „helikopter” ;D )\nOkręty rosną i zmieniają swoje funkcje. Dzisiejsze fregaty rakietowe — OORP Tadeusz Kościuszko i Pułaski, są większe od przedwojennych (i wojennych) niszczycieli. Ba! Nawet od powojennego Wichra, Groma i pierwszej Warszawy. Dziś wiele państw, które kiedyś posiadały krążowniki i pancerniki nie ma okrętów tych klas, a co najwyżej niszczyciele. Tego akurat bym nie wyrzucał PMW. Wyrzucałbym raczej brak pomysłów na przyszłość (ale to kwestia Ministerstwa) i oszczędzanie jej kosztem.\nBy: pak4 on 28/11/2017\nProblemem PMW jest przede wszystkim chaotyczny rozwój który bierze się z braku jednego, konsekwentnie działającego ośrodka decyzyjnego który mógłby sterować długoterminowymi planami.\nDziałania są podejmowane w sieci powiązań pomiędzy dowództwem Sił Zbrojnych w ogóle, dowództwem MW, lobbystami tak polskiego przemysłu okrętowego jak zagranicznymi i regularnie zmieniającymi się ekipami politycznymi (nawet jak PO rządziło 8 lat, to i tak było dwóch różnych ministrów ON).\nEfekt jest taki że mamy sporo okrętów, ale takiej sobie jakości i absurdalnej ilości typów.\nGłówne siły nawodne stanowi 6 okrętów:\n1 korweta ZOP,\n3 małe okręty rakietowe,\n6 okrętów, ale 3 różne typy.\nMamy łącznie około setki przeciw-okrętowych pocisków rakietowych, ale znowu 3 różne typy. Amerykańskie Harpoony na fregatach, szwedzkie RBS-15 na okrętach rakietowych i norweskie NSM na wyrzutniach lądowych,\nNa „Ślązaka” kupiono dwa działka 30-mm, na nowe niszczyciele min opracowano działka 35-mm (planowana na ten moment wielkość produkcji: 3 sztuki).\nBy: gszczepa on 28/11/2017\n1. Przecież tego rodzaju ciekawostek jest mnóstwo, weźmy dla przykładu Śniadeckiego, wymyślił wodór, węgiel, krzem, siarka i kwasoród. Pierwsze się przyjęły, ostatni nie. Łacińskie oxygenium jest kopią greckiego oksy – kwaśny, gennao – rodzę, i Śniadecki nazwał tlen kwasorodem (patrz ten sam proces w helikopterze w punkcie 3 mojego komentarza). Nazwę tlen wprowadził do polszczyzny Oczapowski. W matematyce Śniadecki wprowadził z kolei całkę i różniczkę. A było tyle nazw. które się nie przyjęły.\n2. Jestem strasznym przeciwnikiem przekazywania kompetencji w ustalaniu nazw specjalistom, bo u nich nie ma koloru białego, akacji w Polsce, nie ma kasztana, guzika (jako przycisku), a teraz nie ma świnki morskiej.\n3. Dla mnie helikopter (gr. héliks, D. hélikos – skręcony; pterón – skrzydło) jest właściwszy niż śmigłowiec.\n4. Podomka – jak pewnie świetnie wiesz – jest doskonałym przykładem, jak nieprzewidywalny jest język. W latach 50. „Przekrój” przeprowadził konkurs na spolszczenie niemieckiej nazwy „szlafrok” „Schlafrock” i wygrała „podomka”, która się przyjęła, ale nie na miejsce „szlafroka”, on pozostał na swoim miejscu, ale zastąpiła dwa inne ówcześnie funkcjonujące określenia dla dzisiejszej podomki, to jest damskiego peniuaru (z francuskiego peignoir) i męskiej bonżurki („dzień dobry”).\n5. Pancerniki już w czasach II Wojny Światowej pokazały swoją nieskuteczność. Akurat nie mówię o Oceanie Atlantyckim, ale o Pacyfiku, bo tam były prawdziwe bitwy morskie. Szczególnie dotkliwie dotknęło to Brytyjczyków, mówi Ci coś Bitwa pod Kuantanem 😀 😀 😀 , pancernik HMS „Prince of Wales” oraz krążownik liniowy HMS „Repulse” zostały zatopione przez samoloty japońskie, i Brytyjczycy nie podnieśli się ze strat do Okinawy. Dopiero 22 listopada 1944 roku na Cejlonie powstała Brytyjska Flota Pacyfiku, w jej skład wchodziło pięć lotniskowców: HMS „Illustrious”, HMS „Formidable”, HMS „Indomitable”, HMS „Victorious” i HMS „Indefatigable”, dwa pancerniki: HMS „Howe” i HMS „King George V”, siedem krążowników i 22 niszczyciele. Lotniskowce były pod jednym względem lepsze od amerykańskich, miały stalowe pokłady i kamikadze nie byli im straszni. Stworzenie tej eskadry było bardziej czynem politycznym Churchilla niż wojskowym.\n6. Ja się cieszę z tych prezentów amerykańskich i norweskich.\nBy: Torlin on 28/11/2017\nNie przesadzaj, że Brytyjczycy nie podnieśli się ze strat po Kuantanie. Pancerników i innych okrętów mieli jeszcze sporo, tylko że wszystkie były potrzebne gdzie indziej. Bitwy o Atlantyk, a także, w nieco mniejszym stopniu, o Morze Śródziemne, były dla imperium sprawą życia i śmierci, ratowanie Singapuru nie było aż tak ważne. A poza tym zdaje mi się, że nieobecność Royal Navy na Pacyfiku była po prostu wynikiem uzgodnień międzysojuszniczych.\nPancerniki na Pacyfiku miały jeszcze do odegrania poważną rolę, lecz nie w bitwach morskich, tylko jako pływające ciężkie baterie artyleryjskie przy operacjach desantowych.\nCiekawe, że kwasoród (w brzmieniu „kisłorod”) przyjął się w języku rosyjskim.\nA nie jakiś oksygen, chociaż ruszczyzna generalnie dużo łatwiej adaptuje wyrazy obcojęzyczne niż polszczyzna.\nBy: Paweł Luboński on 29/11/2017\nNo proszę jak zawsze zeszło na ” wojenke”. Jak to u chłopców.\nJa tymczasem z wiadomością z pierwszych stron .\nUdowodniono , że słynne Yeti, to mieszanina trzech niedźwiedzi.\nJednego czarnego azjatyckiego i dwóch różnych brunatnych a także psa.\nA już szczątki były przechowywane gdzieś tam po klasztorach I miały zapobiegać chorobom ,czy wpływać nawet na długowieczność.\nNo cóż nauka obala mity jak nic.\nTylko niestety przyzwyczajenia ludzkie , ludzie lubią się nadal oszukiwać mam na myśli wszystkie religie na tym naszym świecie tj. na Ziemi. ☺😉\nBy: Jula :D on 29/11/2017\nKawia domowa – świnka morska : sądzę, że najlepiej charakter tego sympatycznego i zabawnego zwierzątka oddawałaby nazwa świnka domowa.\n> Pancerniki już w czasach II Wojny Światowej pokazały swoją nieskuteczność.\nHm… Nie powiedziałbym. Owszem, wykazały się wrażliwością na zmasowany atak powietrzny w obliczu panowania przeciwnika w powietrzu. Ale nic więcej. Zresztą Amerykanie zachowali swoje Iowy całkiem długo, jako wyjątkowo efektywny sposób wyrzucania materiałów wybuchowych na brzeg.\nSerio — pamiętasz ile samolotów musiało zaatakować Yamato, czy Musashi? Ile torped i bomb musiało je trafić? Tu się odwróciły role spod Kuantanu, gdzie to Brytyjczycy nie mieli osłony lotniczej.\n(Swoją drogą, po Kuantanie Brytyjczycy mieli jeszcze siły na Oceanie Indyjskim (tez jedna z bitew zespołu Nagumo) i współtworzyli wspólną flotę z Amerykanami, Holendrami, a także Australijczykami i Nowozelandczykami, którą rozbili Japończycy na Morzu Jawajskim.)\nBrytyjczycy nie mogli wspierać Dalekiego Wschodu póki mieli na karku Niemców i Włochów — dopiero opanowanie Morza Śródziemnego pozwoliło im na taki krok.\nWracając do pancerników — mimo że wykazały się zadziwiającą odpornością na broń atomową (nie tonęły w czasie testów, na co liczono), to zabiła je zimna wojna. Pancerniki budowano głównie do walki z pancernikami przeciwnika, a skoro po zimnej wojnie zostało na świecie jedno mocarstwo morskie (ZSRR nigdy takim nie został, nie budując na czas poważnej floty nawodnej), to utraciły rację bytu.\nA, zapomniałbym, pancerniki w czasie wojny strzelały do pancerników. Choćby pod Matapanem, koło Nordkappu, czy w cieśninie Surigao.\n> miały stalowe pokłady i kamikadze nie byli im straszni.\nGeneralnie okręty budowano ze stali w tych czasach… 😀\nChodzi o to, że miały pokłady opancerzone. Dawało to większe szanse na przetrwanie ataku, ale zmniejszało siłę ofensywną (ograniczony hangar), zwiększało też ewentualne koszty naprawy… Korzyści słynne, ale i dyskusyjne, zwłaszcza że jak pokazał przykład japoński, szczelne „zamknięcie” lotniskowca pod opancerzonym pokładem zwiększa ryzyko w przypadku pożaru.\n> Ja się cieszę z tych prezentów amerykańskich i norweskich.\nA ja czytam, że Turcy swoją fregatę tego typu co polska, właśnie zatopili w ramach ćwiczeń torpedowych.\nW każdym razie: nie znam się na tyle, by oceniać, czy to korzystne prezenty. Norweski nie budzi większych dyskusji, ale o amerykańskim się dyskutuje — kontrargument brzmi: koszt utrzymania okrętu jest większy niż jego potencjał.\n1. W dalszym ciągu twierdzę, że tylko lotniskowce, niszczyciele i łodzie podwodne okazały się okrętami godnymi uwagi w drugiej części II Wojny Światowej. Pancerniki nie dość, że było łatwo zatopić, nie miały takiej siły ognia, a same wymagały ochrony lotniczej, najczęściej z lądu, kiedy to nie zawsze było możliwe.\n2. Rzeczywiście, inaczej to wyglądało na Morzu Śródziemnym (Bitwa u przylądka Matapan), a nawet inaczej na Oceanie Atlantyckim (który wobec Pacyfiku jest sadzawką), na Oceanie Spokojnym pancerniki do niczego się nadawały, tylko jako pływające działa forteczne.\n3. No i co z tego, ile rzucono samolotów na „Yamato” czy „Musashi”! Pancerniki nic nie mogły zrobić, tylko czekać na zatopienie.\n4. Brytyjczycy po Kuantanie wycofali się z Pacyfiku, bo nie mieli wolnych lotniskowców, i zdawali sobie sprawę, że wysłanie pancerników w ten region jest równe ich straceniu.\n5. Najtrudniej jest mi odpowiedzieć na ostatni punkt, bo chciałem, aby to był temat nowej notki. Ale trudno. Jestem przeciwnikiem ciągłego liczenia, co nam się opłaca, a co nie. Jesteśmy częścią inteligentnego świata, Unii, NATO, i powinniśmy robić coś więcej niż liczyć utarg jak na bazarze handlując marchewką.\nGdzieś Ty to przeczytała? Jak ja wiem, to jest mityczne zwierzę.\nA chłopcy? Jak to chłopcy! Jak Jula, Maria czy Stokrotka nie wpadną, nie ucywilizują dyskusji i nie krzykną „pax”, to będziemy gadać o wojence.\nPrawie cała odpowiedź napisana dla PAK-a jest właściwie skierowana również do Ciebie, nie będę dublował komentarzy. Możesz oczywiście mieć rację, ale takie jest moje odczucie.\nProblem z darami jest taki, że ubiły finansowanie projektu „Gawrona”, czyli budowy w Polsce serii 7 nowoczesnych korwet na podstawie licencji którą kupiliśmy w Niemczech.\nKasa poszła na utrzymywanie w jakimś tam stanie gotowości kosztownych, zaawansowanym wiekiem okrętów.\nSkończyło się na jednym niedozbrojonym „Ślązaku”, budowanym przez dwie dekady i upadku stoczni.\n@1: Nie. Pancerniki wcale nie były „łatwe do zatopienia”. Dlatego piszę o tym, jak bardzo masowe musiały być naloty na Yamato czy Musashi. Trochę gorzej to wyglądało pod Kuantanem, ale tam jeden z okrętów (Repulse) był już przestarzały i nie poddano go na czas modernizacji. Drugi był nowoczesny, ale okazało się, że ma słaby punkt. (Uszkodzony wał napędowy zniszczył grodzie, zmniejszając odporność na ataki.) Zresztą na początku wojny (to wciąż dopiero 1941 rok) nie zdawano sobie sprawy z zagrożenia lotniczego — nie było wciąż odpowiedniej taktyki; nie było dość działek przeciwlotniczych.\nInna rzecz– po pozytywnej stronie wymieniasz niszczyciele. A przypomnę, jak szybko zatonęły, choćby polskie Grom, czy Wicher w czasie wojny; albo jakie straty miały niszczyciele pod Dunkierką.\n@2: Hm… zwykle ten argument stosuje się odwrotnie — czym mniejszy akwen, tym większe znaczenie samolotów startujących z lądu, a więc „niezatapialnego lotniskowca”. Zauważ, że po takim Midway Amerykanie przezornie wycofali się (trzy lotniskowce wobec czwórki japońskich okrętów tej klasy na dnie), nie ryzykując starcia z flotą liniową. Tylko to uratowało ich od klęski. Tak, lotniskowce to potężna siła, ale same nie mogą wygrać wojen. I, jak pokazuje właśnie Pacyfik, są wrażliwe w starciu z pancernikami.\n@3: Yamato owszem. Ale Yamato od wypłynięcia z portu czekał na zatopienie — Japonia nie miała dość paliwa, więc zatankowano go tylko na rejs w jedną stronę.\nZ Musashi jest inna sprawa — bo atakowana przez duże ilości samolotów (3 flota w rozkwicie) flota japońska przedarła się w końcu do lotniskowców (tylko eskortowych — niestety, z jej punktu widzenia) Amerykanów. I tylko niezborności ataku (niektórzy dodają, że słabej formie psychicznej admirała Kurity, który przeżył w czasie akcji zmianę flagowca, gdy mu właściwy okręt zatopiono) Amerykanie zawdzięczają fakt, że nie zakończyło się to totalnym pogromem; bo lotniskowce wraz z niszczycielami niewiele mogły — prowadziły działania opóźniające jedynie.\nWśród okrętów, które się przedarły był m.in. Yamato. To oznacza, że flota liniowa, atakowana przez zmasowane siły powietrzne odnosiła straty, ale nie była ani bezbronna, ani skazana na porażkę, a nawet mogła odnieść sukces. I to w obliczu braku odpowiedniego wsparcia powietrznego.\n@4: Przypominam, że lotniskowiec Hermes po Kuantanie został zatopiony w pobliżu Cejlonu. Więc owszem, mieli za małe siły (a tym bardziej nie mieli równorzędnych samolotów dla swoich lotniskowców), ale to nie jest tak, że nie mieli ich wcale i nie utrzymywali floty do walki z Japonią.\nSwoją drogą, Churchill chciał wysłać na wschód pancerniki typu „R”, po dopancerzeniu pokładów i dozbrojeniu w broń przeciwlotniczą. Stare i przestarzałe okręty miały niewielkie szanse w ofensywie, ale w defensywie wciąż byłyby niebezpieczne.\nBardzo trudno jest mi z Wami dyskutować, bo okazało się, że się o wiele lepiej orientujecie w temacie i znacie niż ja. Ale ja to traktuję jako osobisty „punkt dodatni”\nZ tą przestarzałością. Na pewno dużo się zmieniło w szybkości unowocześniania okrętów w stosunku do II Wojny Światowej, ale przypominam swoją notkę o Pearl Harbor i powtórzę jedno z najważniejszych zdań w niej umieszczonych: „Oto słynne okręty na cały świat – popatrzcie sobie na lata produkcji – USS „Utah” – 1909, USS „Arizona” – 1915, USS „Pennsylvania” – 1915, USS „Oklahoma” – 1916, USS „Nevada” – 1916, USS „California” – 1919, USS „Tennessee” – 1919, USS „Maryland” – 1920, USS „West Wirginia” – 1921”.\nNie czuję się na tyle kompetentny, aby z Tobą dyskutować. Zastanawia mnie tylko Twoja argumentacja w stosunku do mojego drugiego punktu, ja napisałem: „Rzeczywiście, inaczej to wyglądało na Morzu Śródziemnym (…), a nawet inaczej na Oceanie Atlantyckim (…), na Oceanie Spokojnym pancerniki do niczego się nadawały, tylko jako pływające działa forteczne”. Ty mi na to odpowiadasz: „zwykle ten argument stosuje się odwrotnie — czym mniejszy akwen, tym większe znaczenie samolotów startujących z lądu, a więc „niezatapialnego lotniskowca””. Bo mnie się wydawało – errare humanum est – że ja dokładnie to samo napisałem. Im większy akwen, tym gorsza ochrona lotnicza (odległość, czas dolotu), im mniejszy, tym lepsza (szczególnie kiedy się ma „niezatapialne lotniskowce” w rodzaju Malty). Takie n.l. przydawały się i w innych celach, jak np. Wyspa Wniebowstąpienia do międzylądowania dla USAAF.\nTorlinie, umówmy się, że jestem już dużym chłopcem (podług niektórych nawet starym dziadem) zatem nie jest mi potrzebna jakaś szczególna ochrona, zatem dzięki za chęci, ale poniechaj podobnych interwencji, bo się zaczynam czuć jak jakiś niepełnosprawny, któremu trzeba pomagać iść…\nMości GSzczepa, może od przeprosin zacznę, bo moje akurat o tym wypadku wieści powziąłem ze źródła, którego przez wstyd nie przytoczę, a moja na przyszłość nauka, by się sensatom za nos nie dać wodzić, bo z tamtejszej relacji iście wyglądało, że spłonęło całe okrętu wyposażenie… Insza, że nawet te realne, choć w naprawie zapewne nie zabierze czasu wiele, za to wiele upłynie tygodni, nim po wszystkich testach okręt będzie można znów oficjalnie uznać za pełnosprawny…\nCo się tyczy Kobenów, to zdania nie zmieniam. Już Norwegowie rozważali ich złomowanie, nim je nam przekazali… wróć: sprzedali za symbolicznego dolara. I wiem skądinąd (ale tym razem źródła nie wyjawię, by człekowi nadto blisko w sprawie tkwiącemu kłopotów nie przyczynić), że owe funkcjonują poprzez swoisty kanibalizm części z jednego wymontowywanych, by insze ratować, takoż przez sztucznie zawyżane resursy wielu mechanizmów i nową jakość w postaci specjalnych dopuszczeń czasowych i inszych papierków…\nBy: wachmistrznadwachmistrze on 30/11/2017\nJa jeszcze tylko jedno, w temacie lotnictwa, lotniskowców i II WŚ.\nTo nie jest tak, że lotnictwa nie doceniano przed wojną. Doceniano i sporo robiono w tym zakresie, zwłaszcza w Royal Navy.\nBrytyjczycy już w 1936 r. przebudowali dwa starsze krążowniki lekkie na przeciwlotnicze. W 1937 r. położono stępki* pod budowę pierwszego pół tuzina dedykowanych krążowników przeciwlotniczych. Potem budowano ich jeszcze więcej.\n*położono stępki, a więc wcześniej trzeba było je zaprojektować i zabudżetować.\nDlaczego więc nie budowano więcej lotniskowców?\nBo nie było wolno! Zapomina się że traktaty narzuciły, oprócz limitów na pancerniki, limity na lotniskowce. I Brytyjczycy cały ten limit mieli wykorzystany (a Amerykanie żeby go wykorzystać w pełni, zbudowali specjalnie mały, nietypowy lotniskowiec USS „Wasp”, mały, bo na duży limitu nie starczało.).\nDlaczego brytyjskie pancerniki pod Kuantanem były bez lotniskowca\nBezpośrednio dlatego że się wcześniej zepsuł (tzn. uległ uszkodzeniu w wyniku wejścia na mieliznę), bo przewidziany i wyznaczony do składu. A trudno było go zastąpić innym bo RN straciła wcześniej trzy lotniskowce w trakcie zmagań z Niemcami.\n” I Brytyjczycy cały ten limit mieli wykorzystany ”\nMysle, ze to jest tylko jedna z przyczyn. Wielka Brytania nalegala na traktaty limitujace rozmiar floty, gdyz nie bylo jej stac na wyscig zbrojen – konsekwencja i w.s. Za tym zas kryje sie rowniez pewna koncepcja polityczna. Po zakonczeniu i w.s. w kolach rzadowych WB panowalo przekonanie, ze nastepny konflikt zbrojny wybuchnie nie wczesniej niz za 10 lat. Jak zauwazaja historycy, z przyczyn wspomnianych powyzej kolejne adminstracje zaczynaly odliczanie czasu od momentu dojscia do wladzy. Efekt byl tego zas taki, ze przemysl zbrojeniowy jak i stan sil zbrojnych ulegl zasadniczemu zaniedbaniu. Za zbrojenia zabrano sie dopiero w 1936 roku ale z powodu wczesniejszych zaniedban nie bylo to latwe i wymagalo czasu.\nDo wszystkich moich Trzech Komentatorów!\nDziękuję. Przyznaję ze smutkiem, że bardzo mało wiem na ten temat, i z przyjemnością czytam komentarze, bez mojej pisaniny. Fascynujące.\nCieszę się z każdych Twoich odwiedzin, i rad jestem, że się wszystko wyjaśniło. A dla mnie jesteś młodzikiem 😉\nMusisz zrozumieć Wachmistrzu, że usiłuję zawczasu uspokoić emocje, ile osób opuściło moje łamy po jakichś nic niby nieznaczących słowach innego komentatora.\nA na temat nowych i norweskich łodzi podwodnych nic nie mogę powiedzieć, podłożyłem silny ładunek wybuchowy pod tematem, nad którym nie mam kontroli.\nPowinienem napisać to pod poprzednim wpisem, ale… – ciekawostka – nie wiem, czy wiesz, że kuzynką admirała Unruga (tak naprawdę Unruha) była Jadwiga Witkiewiczowa, żona Witkacego.\nOwszem, nie było stać, ale powiedzmy sobie szczerze, z kim Brytyjczycy mogli robić wyścig zbrojeń w 1921? Niemcy pokonane, Francja sojusznicza, zresztą bez większych ambicji morskich, Japonia zwycięska i ambitna, ale bez pieniędzy. Zostały USA — to z nimi groził wyścig zbrojeń, a ten nie miał sensu.\nCo do zaniedbań z lat 30-tych, to ja bym przypomniał o czymś takim jak wielki kryzys…\nBy: pak4 on 01/12/2017\nWielki kryzys wielkim kryzysem ale zaniedbanie zbrojen z powodu koncepcji politycznych ,a przez to „upadek” przemyslu zbrojeniowego jest faktem. Logiczne zas rzecz biorac wyscig zbrojen byl nie do unikniecia jesli nawet przyjmiemy owe 10 lat do wybuchu konfliktu – w ktoryms momencie, przed ta data, nalezalo sie zbroic. W 1936 Wielka Brytania zostala zmuszona wlasnie do tego – zdecydowanie za pozno. Tutaj przypomnialem sobie inna ciekawostke. Chyba Glantz w jednej z prac wspomina, ze w okresie miedzywojennym w Wielkiej Brytanii nie przetlumaczono ani jednej pracy obcojezycznej dotyczacej uzycia broni pancernej w nowej wojnie. Sadze, ze to w jakis sposob mowi wiele o „stanie ducha” wsrod ludzi odpowiedzialnych za stan brytyjskich sil zbrojnych.\nPewien „upadek” przemysłu zbrojeniowego pracującego potrzeby wojsk lądowych jest faktem* (ale w stoczniowym nie było tak źle).\nJedną z większych trosk Brytyjczyków podczas rozmów w 39 r. było utrzymanie dostaw produkowanych w Polsce działek przeciwlotniczych Boforsa.


1.Po roku użytkowania samochód stracił 13% swojej ... - Zadane.pl\n1.Po roku użytkowania samochód stracił 13% swojej wartości i został obecnie wyceniony na 43 500zł. Ile był wart samochód rok wcześniej ? 2. W pewnym gimnazjum są trzy klasy trzecie. W klasie III a jest 16 chłopców i stanowią oni 50% tej klasy a w klasie III b jest 7 chłopców i stanowią oni 25% tej klasy, a w klasie III c jest 12 chłopców i stanowią oni 48% tej klasy. Jaki procent uczniów klas trzecich stanowią dziewczęta?\nprzez magda5556 12.04.2010\n43 500 zł to 87%\nx-cena samochodu sprzed roku\n87% - 43 500\nSamocod rok wczesniej kosztowal 50 000 zl\n50% = 16, 100% = 32\nchłopcy = 16 , dziewczyny = 16\n25% = 7\n7÷25%×100% = 28 <-- cała klasa\nChłopcy = 7\nDziewczyny = klasa - chłopcy = 28 - 7 = 21\n12÷48%×100% = 25 <-- cała klasa\nchłopcy = 12\ndziewczyny = klasa - chłopcy = 25 - 12 = 13\nWszyscy uczniowie klas III = 32+28+25 = 85\nDziewczyny = 16+21+13 = 50\n50 z 85 to x %\nx = 50÷85×100% = 58,82% <--- Taki procent wszystkich uczniów klas III stanowią dziewczyny Dasz najjj\n1.Po roku użytkowania samochód stracił 13% swojej wartości i został obecnie wyceniony na 43 500zł. Ile był wart samochód\nrok wcześniej ?\nx=(43 500 * 100):87\n50 000 - 0,13 * 50 000 = 50 000 - 6 500 = 43 500\nOdp. Rok wcześniej samochód kosztował 50 000zł.\n2. W pewnym gimnazjum są trzy klasy trzecie. W klasie III a jest 16 chłopców i stanowią oni 50% tej klasy a w klasie III b jest 7 chłopców i stanowią oni 25% tej klasy, a w klasie III c jest 12 chłopców i stanowią oni 48% tej klasy. Jaki procent uczniów klas trzecich stanowią dziewczęta? IIIa - 50%-16 chłopców 50%-16 dziewczynek 100%-32\nIIIb 25%-7 chłópców\n100%-28 IIIc 48%-12 chłopców 52%-13 dziewczynek 100%-25\n16+21+13=50- ilość dziewczynek ogółem.\n32+28+25 = 85 osoby ogółem klasach 3 100%-85\nOdp. 59% stanowią dziewczęta.\nDODAJEMY PROCENTY IIIa-50%\n100% - 43500zł\n113% - x\nx-cena samochodu rok wcześniej\nOdp: Przed obniżką kosztował 49155zł.\nKlasa IIIa - 16 chłopców, czyli 50% całości.\nKlasa IIIb - 7 chłopców, czyli 25% całości.\nKlasa IIIc - 12 chłopców, czyli 48% całości.\nKlasa IIIa - 16 dziewczyn.\n28 - 7 = 21\nKlasa IIIb - 21 dziewczyn\nx - 52%\nKlasa IIIc - 13 dziewczyn.\nWszystkie III klasy:\nLiczba dziewczyn wynosi około 86%


Prowadzenie bloga w sklepie internetowym - czy warto? - Brand Active\nBrand ActivePromocja sklepu internetowego Prowadzenie bloga w sklepie internetowym – czy warto?\nChcesz efektywnie generować ruch w sklepie internetowym? Poza odpowiednią reklamą i pozycjonowaniem, nie zapomnij o content marketingu. Jednym z rozwiązań jest prowadzenie bloga. Czy takie działanie jest skuteczne?\nRynek zakupów internetowych stale rośnie, co przekłada się na wzrost konkurencyjności. Co zrobić, by wyróżnić się na tle innych sklepów? Przede wszystkim należy pamiętać, że samo zaistnienie na rynku nie wystarczy. Aby przebić się przez stale rosnącą konkurencję, należy uwzględnić w swych działaniach wielokanałową promocję.\nBlogi zyskują na popularności, stając się ważnym źródłem informacji. Obecnie to właśnie blogi stanowią podstawę content marketingu. Sklep internetowy powinien być w 100% użyteczny dla Klienta, osoba odwiedzająca powinna bez trudu znaleźć interesujący ją produkt, by móc zapoznać się z proponowaną przez nas ofertą, jednak to za mało. Konsumenci coraz częściej chcą mieć poczucie, że za sklepem internetowym stoją nie tylko konkretne produkty, czy usługi, ale przede wszystkim ludzie z pasją. O ile na stronie sklepu nie ma miejsca na zbędne informacje, o tyle blog daje w tej kwestii pełne pole do popisu- to właśnie na blogu możemy zamieszczać zarówno porady, opinie o oferowanych przez nas produktach, a przede wszystkim pokazać klientowi, że jesteśmy specjalistami w swojej dziedzinie. Stworzenie bloga skorelowanego ze sklepem internetowym jest zatem jednym z najprostszych rozwiązań, umożliwiających zwiększenie sprzedaży i wypracowanie lojalności klientów.\nBlog firmowy – o czym należy pamiętać?\nGłówną zaletą prowadzenia bloga jest możliwość interakcji z klientem, a co za tym idzie, dopasowanie oferty do jego potrzeb i oczekiwań. Nadrzędną zasadą jest zatem przygotowanie odpowiedniej strategii bloga. Zanim rozpoczniemy przygodę z blogowaniem, w pierwszej kolejności musimy odpowiedzieć sobie na kilka zasadniczych pytań:\nco odróżnia produkty, jakie oferujemy od tych, które posiada konkurencja?\nw jakiej formie przekazywać wiedzę na blogu?\nkto może być najbardziej zainteresowany oferowanymi przez nas treściami?\nAby uzyskać upragniony efekt, musimy na wstępie obrać cel, w jakim chcemy prowadzić bloga – czy pojawiające się na nim treści mają mieć charakter poradnikowy, gdzie konsument będzie mógł zaczerpnąć wiedzy, jaką posiadamy, czy informacyjny, umożliwiający odbiorcy bycie na bieżąco z nowościami i wydarzeniami.\nNależy także pamiętać o cykliczności – decydując się na prowadzenie bloga musimy mieć na uwadzę to, że regularność pojawiających się wpisów to podstawa skuteczności – zarówno z punktu widzenia konsumenta, który dzięki regularnie pojawiającym się treściom wypracowuje relację z firmą, jak i pod względem SEO.\nProwadzenie bloga w e – commerce – zalety\nBlog to miejsce, gdzie bez wątpienia możemy zaprezentować się klientowi w roli eksperta i pasjonata, jednak to nie wszystko. Jakie korzyści niesie ze sobą prowadzenie bloga w sklepie internetowym?\nSEO – regularne publikowanie na blogu przekłada się na wzrost indeksowania podstron i słów kluczowych, które mają pozytywny wpływ na pozycjonowanie. Umieszczanie na blogu treści łączących ze sobą tekst poradnikowy z bezpośrednimi odnośnikami do oferowanych przez firmę produktów, czy usług, dodatkowo przełoży się na pozycję firmy w wynikach wyszukiwarek internetowych\nwirusowość – blog to tylko jeden z kanałów komunikacji. Ciekawe i przydatne dla konsumenta artykuły, możemy śmiało wykorzystać także w ramach sieci społecznościowych, np.: za pośrednictwem Facebooka. Dla uzyskania lepszego efektu warto zastosować także SMO – optymalizację, ułatwiającą promocję w społecznościach (tj.: możliwość polubienia wpisu, udostępnienia, dołączenia do społeczności firmy)\nobustronna komunikacja – samo zaprezentowanie oferty klientowi jest niewystarczające. Konsument chce mieć wrażenie, że ma realny wpływ na działania firmy, z oferty której chce skorzystać. Wchodzenie w interakcję z klientem to zatem klucz do sukcesu zarówno na polu wypracowywania więzi klienta z marką, jak i lepszego dostosowania oferty do potrzeb i wymagań konsumenta\npozycja w branży – blog nadaje sklepowi głos. To właśnie za sprawą prezentowania klientowi nowości, merytorycznych i poradnikowych wpisów, wypracowujemy pozycję eksperta w swojej branży\nBlog to bez wątpienia narzędzie dające firmie spore możliwości. Dostarczając odbiorcy regularnych treści, nie tylko wpływamy pozytywnie na relację na polu – firma – klient, ale także zyskujemy możliwość łączenia funkcji informacyjnej z promocyjną.


Joga hormonalna (Strona 1) - Medycyna naturalna - Zdrowie Forum - porady medyczne dla kobiet\nZdrowie Forum - porady medyczne dla kobiet » Medycyna naturalna » Joga hormonalna\n1 Temat przez Cherry 2012-10-15 20:27:53\nTemat: Joga hormonalna\nJoga ma wspaniałe działanie na funkcjonowanie całego organizmu, ale wcale nie tak dawno powstała nowa jej gałąź zwana jogą hormonalną. Joga hormonalna przeznaczona jest dla kobiet po 35 roku życia, a jej głównym zadaniem jest pomoc kobietom, które mają problem z zaburzeniami hormonalnymi. Specjalnie opracowane i wybrane ćwiczenia stymulują produkcję estrogenów, żeńskich hormonów, a to z kolei łagodzi objawy przekwitania (menopauzy), w tym zmniejsza dolegliwości oraz poprawia ogólne zdrowie i kondycję osłabionego brakiem estrogenów organizmu.\nCzy któraś z Was chodziła na zajęcia z jogi hormonalnej? Czy rzeczywiście poprawiła ona jakość Waszego życia?\n2 Odpowiedź przez voila 2012-10-30 12:58:49\nOdp: Joga hormonalna\nWidziałam już na tym forum podobny wątek:\nJest tu fajnie opisane krok po kroku, jak wygladają ćwiczenia. Byłam na takiej jodze 2 razy, bo znajoma mnie wyciągnęła. Tylko 2, bo później nie miałam czasu, to dzieci chore, to coś i się tak odwlekło. Gdyby nie temat na tym forum, to pewnie nawet nie przypomniałoby mi się, że na coś takiego chodziłam Ćwiczenia sa bardzo relaksujące, więc jak ktoś ma dużo stresu i wiele rzeczy na głowie, to naprawdę mogę polecić. Warto zrobić czasami coś dla siebie. Też muszę się w końcu wybrać:)\n3 Odpowiedź przez andrzej666 2012-11-08 11:08:26\nMuszę się z żoną zapisać na jogę tylko ostatnio czytałem, że kościół się sprzeciwia takim praktykom, ponieważ przez medytację można się przenieść do innego wymiaru\n4 Odpowiedź przez zypa 2013-01-11 15:20:09\nOczywiście, że nie szkodzi. Odsyłam was pod adres -goldsgym.pl/podstawy-jogi-dla-poczatkujacych,t,84,30,2.html\nMacie nieco informacji na temat jogi dla początkujących. Joga wpływa na organizm wyłącznie pozytywnie - najlepiej sami sprawdźcie.\nJa poczułam się po prostu lepiej ;-)\n5 Odpowiedź przez bbe.ataa 2014-09-14 11:15:30\nw prawidłowy sposób ćwiczona nie jest szkodliwa. Przy zakupie również odpowiedniego sprzętu i ćwiczeniach z instruktorem poczujemy się lepiej. Ja ćwiczyłam w domu, kupiłam sprzęt na JogaStyl.pl i moja instruktorka motywowała mnie do ćwiczeń.


Łemkowyna Ultra-Trail 2017 -\nMarka Columbia została Głównym Partnerem Technicznym wydarzenia Łemkowyna Ultra-Trail, na które składa się pięć biegów górskich o długości od 30 do 150 km w dzikim i błotnistym Beskidzie Niskim.\nColumbia to marka, którą zna niemal każdy pasjonat gór. Od tego sezonu do oferty produktów marki weszła linia Columbia-Montrail dedykowana biegaczom górskim. Technologie przydatne w turystyce i alpinizmie pomogą teraz biegaczom jeszcze bezpieczniej i sprawniej pokonywać górskie szlaki.\nO tym, że odpowiedni sprzęt jest kluczem do bezpieczeństwa i sukcesu w zawodach wiedzą na pewno uczestnicy biegu Łemkowyna Ultra-Trail. Areną zmagań jest Beskid Niski – jedno z najdzikszych pasm górskich w Polsce. Zawody odbywają się jesienią, kiedy warunki mogą być bardzo zmienne i nieprzewidywalne, a przez większą część doby panuje tam mrok. Tony błota na 150–kilometrowej trasie bynajmniej nie ułatwiają zadania zawodnikom.\nW tegorocznej, czwartej edycji zawodów udział weźmie około 2000 zawodników z całego świata. Dotychczas na listach startowych byli uczestnicy z Argentyny, Izraela, Meksyku, USA oraz z większości krajów europejskich. W 2016 roku Łemkowyna Ultra-Trail zdobyła trzy pierwsze miejsca w Plebiscycie Złote Kozice. Impreza okazała się Najlepszym Biegiem Górskim sezonu 2016, Najlepszym Festiwalem Biegowym oraz Najlepszym Biegiem na dystansie Ultra. Poziom organizacyjny zawodów bez wątpienia potwierdza fakt, że Łemkowyna jest coraz poważniejszym kandydatem do statusu edycji Ultra-Trail World Tour. Jest to cykl biegów górskich w najbardziej niezwykłych miejscach na Ziemi. W środowisku biegaczy górskich jest to odpowiednik Pucharu Świata. Na liście UTWT znajdują się między innymi UTMB we Francji, Lavaredo Ultra-Trail we Włoszech, Ultra-Trail du Mount Fuji w Japonii czy Western States 100 w USA.\nJak co roku organizatorzy Łemkowyny dołożą wszelkich starań aby zawodnicy byli usatysfakcjonowani jakością biegu. Columbia nagrodzi najlepszych zawodników na wszystkich trasach, a także każdego, kto ukończy najdłuższą trasę w wymaganym 35-godzinnym limicie. Zadba również o ubiór i komfort wolontariuszy zawodów, którzy spędzają niejednokrotnie kilkadziesiąt godzin z dala od cywilizacji i ciepła. Columbia wraz z organizatorem zawodów, Fundacją Ultra, zaproponuje zawodnikom konkretne produkty sprawdzone wcześniej na szlakach Beskidu Niskiego.\n„Od trzech lat Columbia wspiera m. in. najbardziej prestiżowy bieg górski na świecie, Ultra-Trail du Mont Blanc. Dlatego tym bardziej jesteśmy dumni, że w Polsce, to właśnie nasze zawody zostały sztandarową imprezą Columbii.“ skomentował Krzysztof Gajdziński, Dyrektor Zawodów Łemkowyna Ultra-Trail®.\nOprócz sprzętu dla wolontariuszy i niespodzianek dla finisherów długiej trasy Columbia przygotowała też specjalną ofertę dla wszystkich uczestników tegorocznych zawodów. Oficjalna koszulka edycji 2017 w specjalnej cenie 89 złotych, tylko dla zgłoszonych zawodników (cena detaliczna modelu Zero Rules™ Short Sleeve Shirt, to 150 zł).\nRafał Tyszkiewicz, Country Manager Poland, Czech Republic, Slovakia w firmie Columbia Sportswear, początek współpracy podsumował następującymi słowami: Jesteśmy bardzo zadowoleni z nawiązania współpracy z imprezą biegową cieszącą się największym uznaniem wśród rosnącej rzeszy entuzjastów trail runningu w Polsce. Jej format, miejsce i czas idealnie wpisują się w przyświecające naszym działaniom hasło „Tested Tough”.\nKrzysztof Gajdziński, Dyrektor Zawodów Łemkowyna Ultra-Trail: „Dumni i wdzięczni za zaufanie naszego Partnera bierzemy się do jeszcze bardziej wytężonej pracy nad kolejną edycją Łemkowyna Ultra-Trail i już dziś zapraszamy wszystkich w Beskid Niski na wielkie święto biegów górskich.“\nColumbia Sportswear, to firma powstała w 1938 roku w Portland w stanie Oregon w USA. W 2016 roku doszło do połączenia biegowej marki Montrail z Columbią, dzięki czemu powstała linia produktów dla biegaczy trailowych pod nazwą Columbia-Montrail. Jak stwierdził sam starszy wiceprezes Columbii Joe Boyle: „Biegacze trailowi wykorzystują swój sprzęt w najtrudniejszych z możliwych warunków. Cieszymy się, że możemy udostępnić linię innowacyjnego sprzętu do biegania trailowego, który pomoże biegaczom dać z siebie wszystko.” Produkty Columbia-Montrail od obecnego sezonu są dostępne w wybranych sklepach biegowych w Polsce.\nZdjęcia: Julita Chudko


06/2015, Aktualności, Rozważania adwentowe\nIII tydzień Adwentu 21015, Czwartek (17 grudnia 2015)\nJezus nie był synem Dawida ani Abrahama w znaczeniu dosłownym, a tak na pierwszy rzut oka zdaje się przedstawiać Go rodowód z dzisiejszej Ewangelii. Wynika to z semickiego sposobu myślenia, według którego następujące po sobie pokolenia łączy specyficzny i niepowtarzalny przekaz generacyjny.\nOłtarz Wita Stwosza – Drzewo Jessego, czyli rodowód Maryi, obejmujący 14 postaci.\nOd razu zaznaczę, że nie mam tu na myśli tzw. „grzechu międzypokoleniowego”, bo poza grzechem pierworodnym żaden grzech osobisty nie przechodzi z pokolenia na pokolenie. Chodzi mi raczej o przekaz wartości, którymi dana osoba żyła i które mogą stać się ważnym składnikiem tożsamości potomka.\nI tak Abraham, nazywany „ojcem wiary” jako pierwszy z patriarchów usłyszał Boga i wszedł w przymierze z Nim, co stanowi ogromny pozytywny ładunek dla tych, którzy zechcą go naśladować. Z kolei Dawid był pierwszym królem Izraela, a swoją misję, mimo różnych słabości i życiowych zawirowań, potrafił dokończyć w dialogu z Bogiem i w poddaniu Jego woli, co znowu może stanowić cenny wzór postępowania.\nOprócz tych dwóch wielkich postaci w rodowodzie Jezusa wymienionych jest dziesiątki innych osób, z których jednym bardziej udawało się żyć w bliskości z Bogiem, innym mniej. Na końcu tej długiej listy znajduje się prosty Józef, którego wielkość polegała na tym, że potrafił wznieść się ponad własne lęki i usynowić Syna Bożego…\nNas również poprzedzają całe generacje, choć rzadko kto potrafiłby cofnąć się aż kilkadziesiąt pokoleń wstecz. Jeśli jednak rozrysowalibyśmy nasze drzewo genealogiczne, również i my moglibyśmy ocenić, kto z naszych poprzedników wnosił w nasze życie miłość, obecność i pozytywne wartości i teraz myśl o nim łączy się z uczuciem radości i wdzięczności, a czyja postać budzi jakiś rodzaj bólu lub zamieszania. Taką metodę pracy stosuje się nieraz w psychoterapii systemowej i bywa ona skutecznym sposobem nazwania naszych dobrych i złych przekazów generacyjnych.\nNa gruncie wiary jednak to przede wszystkim Bóg jest naszym kochającym Ojcem i życie w bliskości z Nim może wyprostować wszystkie nasze kręte drogi. To ważne, żebyśmy pozwolili Mu działać w naszym życiu, bo na końcu naszej marszruty również i my staniemy przed pytaniem:\nJakim ogniwem w łańcuchu moich pokoleń ja jestem?\nCezary Sękalski – teolog, dziennikarz, redaktor, fotograf, wykładowca i psychoterapeuta, mieszka w Krakowie


Otwarcie sali widowiskowo sportowej\nDnia 20 września 2013 roku w naszym przedszkolu miało miejsce uroczyste otwarcie sali sportowo- widowiskowej. W uroczystości wzięły udział władze Gminy Nadarzyn, przedstawiciele Rady Gminy Nadarzyn, dyrektorzy placówek oświatowych z terenu gminy, projektant oraz wykonawca obiektu, a zwłaszcza społeczność Publicznego Przedszkola w Nadarzynie.\nUroczystość rozpoczęła się powitaniem skierowanym do wszystkich zebranych wygłoszonym przez Dyrektor Publicznego Przedszkola w Nadarzynie Małgorzatę Nowak.\nNastępnie dokonano uroczystego przecięcia wstęgi przez: Wicestarostę Powiatu Agnieszkę Kuźmińską, Wójta Gminy Nadarzyn Janusza Grzyba, Dyrektor PP w Nadarzynie Małgorzatę Nowak oraz przedszkolaka Katarzynę Zimnicką. Poświęcenia obiektu dokonał Proboszcz Ks. Kanonik Andrzej Wieczorek.\nNastępnie zebrani goście mieli okazję wysłuchać utworu muzycznego Preludium z I Suity wiolonczelowej Jana Sebastiana Bacha w wykonaniu Pani Marty Semkiw- mamy Asi z grupy II oraz zapoznać się z historia budowy sali prezentowanej przez Małgorzatę Kmiecik- nauczyciela logopedę PP Nadarzyn.\nByły podziękowania, gratulację oraz wręczanie upominków. W tym miejscu jeszcze raz serdecznie dziękujemy wszystkim przybyłym gościom oraz rodzicom podopiecznych naszego przedszkola za wszystkie podarunki. Przypominamy również, iż budowa sali współfinansowana była z "Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa inwestuje w obszary wiejskie" ze środków Unii Europejskiej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" w ramach działania "Odnowa i rozwój wsi"- Program Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013.\nPunktem kulminacyjnym uroczystości były występy wokalno- taneczne dzieci z grup: III „Pszczoły”, IV „Motyle” oraz V „Wiewiórki”. Po gromkich brawach skierowanych do dzieci nadszedł czas na mały poczęstunek oraz zwiedzanie obiektu.


Najpopularniejszy wykres według "Rafał Królikowski"\nWyszukaj raport trendów dla "Rafał Królikowski":\nLiczby reprezentują zainteresowanie wyszukiwaniem względem najwyższego punktu na wykresie dla danego regionu i czasu. Wartość 100 to najwyższa popularność terminu „Rafał Królikowski”. Wartość 50 oznacza, że termin ten jest w połowie tak popularny. Wynik 0 oznacza, że nie było wystarczających danych dla tego terminu.\nSprawdź, w której lokalizacji termin „Rafał Królikowski” był najpopularniejszy w określonym przedziale czasowym. Wartości są obliczane w skali od 0 do 100, gdzie 100 jest lokalizacją o największej popularności jako ułamek wszystkich wyszukiwań w tej lokalizacji, wartość 50 wskazuje lokalizację, która jest w połowie tak popularna. Wartość 0 wskazuje lokalizację, w której nie było wystarczającej ilości danych dla tego terminu.\nUwaga: wyższa wartość oznacza wyższy odsetek wszystkich zapytań, a nie wyższą bezwzględną liczbę zapytań. Tak mały kraj, w którym 80% zapytań dotyczących „Rafał Królikowski” uzyska dwukrotność wyniku w gigantycznym kraju, w którym tylko 40% zapytań dotyczą „Rafał Królikowski”.


Woda w Strzelcach nadaje się już do picia! - estrzelce.pl - Portal Strzelec Krajeńskich i Okolicy\nJesteś tutaj: Home Wiadomości Woda w Strzelcach nadaje się już do picia!\nWoda w Strzelcach nadaje się już do picia!\nOpublikowano: wtorek, 08, sierpień 2017 14:16\nźródło: UM Strzelce, red\nStrzelce znów borykają się problemem wody, bo albo jej nie ma, albo jest skażona bakterią coli. Dziś decyzją PSSE w Drezdenku woda nadaje się do spożycia.\nW miniony piątek Urząd Miejski na swoim facebook-owym profilu poinformował mieszkańców, że woda na terenie Strzelec Krajeńskich, Gardzka, Sławna i Piastowa skażona jest bakterią Coli. Co prawda woda jest warunkowo przydatna do spożycia przez Sanepid po wcześniejszym zagotowaniu, jednak nie powinno się jej pić nieprzegotowanej. Od tego czasu trwały działania naprawcze i woda poddawana była stałej dezynfekcji. Dziś 08.08.2017 decyzją PSSE w Drezdenku woda w miejscowościach: Strzelce Krajeńskie, Strzelce Klasztorne,Piastowo, Gardzko i Sławno, nadaje się do spożycia.


Bliższe spotkania – 17.10.2019 r. : Radio Olsztyn\nBliższe spotkania – 17.10.2019 r.\nRak piersi oraz super jedzenie jesienią – to tematy, na które z gośćmi Bliższych spotkań rozmawiały Agnieszka Lipczyńska i Małgorzata Sadowska.\nNa całym świecie październik jest miesiącem walki z rakiem piersi. To najczęściej występujący nowotwór wśród kobiet i najczęstsza przyczyna zgonu. Co roku w Polsce wykrywa się około 16 tysięcy nowych zachorowań na raka piersi, z czego w województwie warmińsko-mazurskim – ponad 500. W naszym kraju około 70 procent pacjentek z rakiem piersi jest trwale wyleczonych.\nO swoich doświadczeniach w walce z rakiem piersi, o wzajemnym wspieraniu się w czasie choroby oraz o tym, jak zmieniło się nastawienia do raka piersi mówiły Anna Piotrowska i Iwona Gawenda z Fundacji Spa For Cancer w Olsztynie – fundacji charytatywnej wspierającej kobiety chore i po przebytej chorobie.\nAnna Piotrowska, Iwona Gawenda – 1\nAnna Piotrowska, Iwona Gawenda – 2\nAnna Piotrowska, Iwona Gawenda – 3\nWcześnie wykryty rak piersi jest w 90 procentach przypadków wyleczalny.\nO uświadamianiu, edukacji, cyklicznym badaniu piersi mówiła Joanna Margalska – brafitterka oraz Elżbieta Malinowska – doula.\nJoanna Margalska – 1\nJoanna Margalska – 2\nDuży wpływ na nasze zdrowie ma to, co jemy. Odpowiednie pożywienie wpływa na naszą odporność, dodaje nam energii, poprawia nastrój, rozgrzewa – zwłaszcza teraz jesienią. Co jeść i jak komponować prawidłowo posiłki radziły Anna Mularczyk – dietetyczka i Karolina Lewandowska – blogerka kulinarna, autorka bloga „Co pysznego”.\nAnna Mularczyk, Karolina Lewandowska\nAnna Mularczyk, Karolina Lewandowska – 2\nAnna Mularczyk, Karolina Lewandowska – 3\nJak ustrzec się raka piersi? Rak piersi, główny zabójca kobiet po 35. roku życia wcześnie wykryty jest […]\nWięcej w rak piersi\nOd września pacjentki Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Elblągu mogą korzystać z nowoczesnego mammografu. To trzeci tak zaawansowany technologicznie tego typu sprzęt w Polsce. Dzięki niemu zmiany...