Twarzą ku Słońcu [Oneshot][Dark][Political][Crystal Siege] - Opowiadania wszystkich bronies - MLPPolska\nPrzez Verlax, Kwiecień 21, 2018 w Opowiadania wszystkich bronies\nOd twórcy Krwawego Słońca,\nkorektowane przez Gandzię oraz Rarity\n[Oneshot] [Dark] [Political] [Crystal Siege]\nKryzys polega dokładnie na tym,\nże to, co stare, umiera, gdy nowe jeszcze się nie narodziło;\nw takim interregnum pojawia się\nszeroki wachlarz patologicznych symptomów.\n- Antonio Gramsci, 1930\n"Twarzą ku Słońcu" to opowiadanie konkursowe napisane na edycję Spin-off "Kryształowe Oblężenie", dostępnego pod tym linkiem. Ze względu na limit słów oraz brak umiejętności autora w pisaniu bez korektora, opowiadanie na tym trochę ucierpiało. Przedstawiona tutaj wersja "Twarzą ku Słońcu" jest jej wersją reżyserską, rozszerzoną o blisko 6000 słów oraz skorektowaną przez Gandzię. Szczerze polecam więc przeczytać tę wersję, a nie jej konkursową (no chyba, że jest się sadomasochistą). Z oczywistych więc względów, "Twarzą ku Słońcu" jest spin-offem Kryształowego Oblężenia, acz nie wydaję mi się by jego przeczytanie było w jakikolwiek sposób wymagane do zrozumienia tego opowiadania i można to pominąć.\nOpowiadanie może nie wydawać się jasne w niektórych miejscach przez dosyć obfite szafowanie terminami oraz tematykę, tyczącą się przede wszystkim duchu i historii międzywojnia, okresu dosyć skomplikowanego i mało znanego. W razie pytań, nie bójcie się zapytać w komentarzu w tym wątku, z pewnością odpowiem.\nEdytowano 6 Marzec przez Dolar84\nDodanie 9 głosu na Epic\nPrzypada mi w zaszczycie napisanie pierwszego komentarza.\nZacznę od tego, że już dawno przeczytałem wersję konkursową, która spodobała mi się pomimo niedostatków formy. A jak wypada rozszerzenie?\nMuszę przyznać, że poziom został utrzymany. Jeżeli szukacie odpowiedzi na pytanie, jak wyglądałoby Kryształowe Oblężenie, gdyby było bardziej zgodne z logiką, to odpowiedzią jest właśnie opowiadanie Verlaxa. W realistyczny sposób przedstawione zostały zarówno kolejne wycinki historii stojącej na progu wojny Equestrii, jak i rozterki szarych obywateli, którym przyszło żyć w dość ciężkich czasach.\n"Twarzą ku Słońcu" czytało mi się lekko i przyjemnie pomimo niewesołej jednak tematyki. Być może było to możliwe za sprawą narracji z perspektywy zagranicznego korespondenta, która to ułatwiała wczucie się we wszystko to, co ukazane zostało w fanfiku; sprawiała, że całe te wydarzenia, bohaterowie, ogólnie świat przedstawiony w pełnej okazałości stał się mi bliższy jako czytelnikowi.\nJeżeli miałbym się do czegoś doczepić... niby jeszcze jakieś błędy pozostały w chwili, gdy piszę ten komentarz, lecz widzę, że autor zabrał się za poprawianie, więc tu już chyba nie powinno wystąpić nic drażniącego.\nOcena: dobra, niech będzie 11/10\nPoza tym tu i teraz ogłaszam, że "Twarzą ku Słońcu" otrzymuje ode mnie głos na Epic. Wołam też @Dolar84, który miał uczynić to samo po opublikowaniu poprawionej wersji opowiadania.\nPozdrawiam i czekam na kolejne fanfiki od szanownego Autora.\nEdytowano Kwiecień 22, 2018 przez Coldwind\nTwarzą ku słońcu po raz pierwszy przeczytałem, gdy było fikiem konkursowym. Znając KRwawe Słońce, byłem świadom stylu jaki mnie czeka. Nie zawiodłem się, bo Verlax zaprezentował fanfik, który mógłby bez wysiłku zgarnąć pierwsze miejsce i wdeptać konkurencję w błoto. Mo właśnie. Mógłby. Otóż w konkursie Verlax zmasakrował bezlitośnie formę.\nNa całe szczęście, to nie jest konkurs, gdzie ograniczał go limit słów i brak korektora. Rozszerzona i poprawiona wersja jest prawdziwym majstersztykiem, z genialną fabułą, świetnym pomysłem i mistrzowskim wykonaniem, które ubrano (z pomocą korekty) w świetną,w zasadzie pozbawioną błędów formę. Teraz ten tekst czyta się przyjemnie i pochłania wręcz jednym tchem. Sama fabuła, pisana z perspektywy dziennikarza z obcego kraju, który jest obserwatorem zmian i ich następstw, które nastąpiły w czasie przygotowań do wojny jest ciekawa i dodaje smaczku fanfikowi. Sam research historyczny, oraz smaczki poukrywane w fiku również są wartością dodaną. Fabuły szerzej nie omówię, by nie uronić ani jednej kropelki i nie zepsuć nikomu lektury. Powiem więc jedno, co już wcześniej z resztą obiecałem.\nOddaję głos na EPIC. Bo ten fanfik naprawdę na to zasługuje i polecam go każdemu.\nJuż oryginalna wersja konkursowa stała na bardzo wysokim poziomie, a po sporych poprawkach jest tylko lepiej. Pięknie oddana industrializacja Equestrii, narastające problemy związane z próbą stworzenia "społeczeństwa zaangażowanego", coraz mocniej oddziałująca na psychikę narodu psychoza wojenna... aż się chce czytać. Tekst jest dość długi, ale łyka się to w dosłownie kilka chwil, bez odrywania się od ekranu.\nVerlax po raz kolejny udowadnia jak głęboka jest jego wiedza odnośnie militariów oraz sekretów polityki. Gwałtowny rozwój Equestrii nie wygląda tu jak w grach - gdzie, pyk, klika się jeden przycisk, traci się 400 golda i nagle w całym kraju wyrastają piękne fabryki. Nie, tutaj każda, nawet najdrobniejsza zmiana wymaga chirurgii na duszy narodu i ciężkiej rekonwalescencji, która będzie bolesna zarówno dla zwykłych kucy jak i dla miłościwie im panujących. Wszystko zaś obserwujemy z punktu widzenia zagranicznego dziennikarza, który dzięki swojej pozycji i kontaktom może "podziwiać" cały proces, zbierając relacje i opinie wielu innych fascynujących postaci.\nZ mojej strony szczery głos na EPIC.\nPs - pisz dalej.\nEdytowano Kwiecień 24, 2018 przez Ghatorr\nPo wielu obietnicach podjęcia się lektury KSa w końcu przeczytałam opowiadanie Verlaxa. Tylko nie to, które powinnam… ;P Było to chyba pierwsze moje spotkanie z jego twórczością i po usłyszeniu rozmaitych recenzji byłam bardzo ciekawa, jak mi się spodoba. Pierwsze wrażenie to niestety pozostała nawet po korekcie duża liczba błędów, w tym mnóstwo powtórzeń. Jeśli chodzi o treść, to powiedziałabym, że jestem ukontentowana, ale też nieco skonfundowana. Spodobała mi się, a nawet zaimponowała mi znajomość tematu, jaką wykazał się autor. Widać, że wie on, o czym pisze, a zachodzące w społeczeństwie przemiany i rodzące się ruchy nie zostały całkiem wyssane z palca, podobnie jak porażki Meremachtu. Właśnie motyw braku przygotowania do prawdziwiej walki mi się spodobał – chrzest bojowy pastelowych kucyków rzeczywiście powinien być dla nich ciężki, a brak doświadczenia dowództwa widoczny w wydawanych rozkazach. Wątek polityczny również jest ciekawy, choć przyznam, że rozmaitość ruchów, partii i poglądów może wprawić czasem w konsternację. Z jednej strony pokazuje to, jak złożonym tworem jest społeczeństwo i że przedstawienie go jako w pełni zgodnego w obliczu przemian jest nierealistyczne, ale z drugiej strony trochę powoduje, że sama nie wiem, co się właściwie dzieje. Autor zaofiarował się wyjaśnić wszelkie wątpliwości, więc zadam może swoje (zapewne naiwne) pytania.\nRolnictwo zostało zredukowane, by pracujące w nim dotychczas kucyki przeniosły się do fabryk. Jest powiedziane, że robotnicy otrzymują niezłe wynagrodzenie, skąd więc wspomnienia o pogłębiającej się biedzie i złych warunkach życia społeczeństwa?\nCrimson Steel. W całym kraju kucyki mają dość reform, wybuchają bunty i strajki, tłumione przez pegazią panią generał. Równocześnie pojawia się ryzyko, iż Crimson mogłaby przy poparciu społeczeństwa przejąć władzę nad krajem. Czy mi się wydaje, czy równoczesne organizowanie powstania i uwielbienie do tłumiącej je dowódczyni są jednak nieco sprzeczne? No dobrze, pojmuję, że to nie jest ta sama grupa kucyków. Jednak czytając o jakimś kolejnym ruchu, zazwyczaj miałam wrażenie, że jest on popierany przez większość społeczeństwa. A potem pojawiał się inny, zupełnie z nim sprzeczny i także zdobywał wielką popularność.\nPodobna wątpliwość: pod koniec jest napisane, że obywatele tracą wiarę w realność zagrożenia ze strony Sombry, nie podobają im się reformy, rodzą się nowe ruchy polityczne, bazujące nawet na ustroju Sombrii. Jak to ma się do faktu, że na wygraną w wyborach ma szansę partia, która silnie popiera reformy i dalsze uzbrajanie kraju?\nDziwi mnie także nieco zachowanie Celestii: nie popiera właściwie reform w obecnej formie, ale też ich nie wstrzymuje, swoim biernym oporem powodując, że kucyki tracą wiarę w sens działań Rady oraz Luny. Mam wrażenie, że pełne poparcie księżniczki mogłoby zmienić nastawienie społeczeństwa, które pragnie jej powrotu do władzy. Władzy, której w sumie nie straciła. No cóż, pod tym względem logika powstańców z Ellenois chyba nieco mi umyka.\nZastanawiająca jest też nieco różnica w podejściu do przelewania krwi przez Maremacht oraz powstańców/strajkujących. Teoretycznie zostało to wyjaśnione miłością do małych ojczyzn i brakiem chęci do walczenia z dala od domu, ale mimo wszystko wydaje mi się, że skoro żołnierze nie potrafili zmusić się do strzelania do przeciwników, to także walczący po przeciwnej stronie mieszczanie czy chłopi powinni mieć większe opory i nie rzucać się radośnie z kosami. Mimo chęci obrony swojej prowincji powinni moim zdaniem wykazywać nieco mniejszy entuzjazm czy więcej litości i nie zarzynać próbujących się poddać żołnierzy – podobnie jak ich przeciwnicy, wiedli dotychczas spokojne życie i ta bojowość jest nieco nienaturalna, gdy mówimy o kolorowych kucykach.\nSam pomysł, by napisać opowiadanie z punktu widzenia znającego kraj gryfa wydaje mi się bardzo dobry, dłuższa nieobecność dobrze tłumaczy jego brak zrozumienia dla pewnych spraw i pozwala autorowi tłumaczyć je czytelnikowi w naturalny sposób. Podobają mi się jego rozmowy zarówno z cywilami, jak i żołnierzami oraz ich instruktorem. Ładnie ukazują różne poglądy i tłumaczą, czemu Equestria wygląda obecnie tak, a nie inaczej.\nSpodziewam się, że w odpowiedzi dostanę dłuższy esej, dlatego też wstrzymam się jeszcze z ostatecznym podsumowaniem opowiadania.\nBardzo dziękuję Rarity nie tylko za komentarz, ale przede wszystkim za celne uwagi oraz słuszne pytania jakie pewnie i inni czytelnicy mieliby w trakcie lektury. Pozwolę sobie odpowiedzieć na nie, po kolei w spoilerach:\n4 godziny temu, Rarity napisał:\nRolnictwo zostało zredukowane, by pracujące w nim dotychczas kucyki przeniosły się do fabryk. Jest powiedziane, że robotnicy otrzymują niezłe wynagrodzenie, skąd więc wspomnienia o pogłębiającej się biedzie i złych warunkach życia społeczeństwa\nTransformacja społeczeństwa rolniczego w społeczeństwo industrialne, choć odbywały się w licznych krajach na różne sposoby, to jednak stanowiły ogromny problem.\nNajpierw należałoby zacząć od tego, że historycznie od czasów feudalizmu, chłop pańszczyźniany za swoją dolę otrzymywał tyle by móc przeżyć. Miało to potwierdzenie nie tylko ekonomiczne, ale też i etyczne (katolicka jak i potem protestancka etyka pracy), bo chłop co otrzymuje więcej niż potrzebuje będzie się po prostu obijał w swej pracy. Pomijając jednak to oraz jak fatalna jest wizja "pańszczyzny" w obecnej współczesnej nam kulturze ("średniowieczne niewolnictwo"), to jednak warto pamiętać, że choć chłop zarabiał tyle by żyć i utrzymywać rodzinę, to jednocześnie w wielu przypadkach nie pracował długo. Dodając do tego brak wykształcenia oraz wiedzy o świecie i relatywnie sielskie życie, taki stan społeczny chłopa był bardzo łatwy do utrzymania, nawet później gdy już pańszczyznę próbowano znosić (patrz -> zniesienie pańszczyzny w Carstwie Rosyjskim).\nNa chwilę przenieśmy nasze oczy na Anglię końca XVIII wieku. Są to narodziny szkoły klasycznej w ekonomii oraz ogromnych przemian w gospodarce. Anglia była prymusem epoki z wielu powodów, od bardzo innowacyjnie rozwijanej floty i polityki handlowej po reformy wewnętrzne w postaci procesu grodzenia. Nowożytna Anglia weszła w procesy industrializacyjne na wieki przed innymi państwami europejskimi. Pierwszy ład gospodarczy w Anglii był budowany na doktrynie merkantylistycznej, czyli chroniącej rodzimych producentów. Sercem tej doktryny w Anglii było "Corn Law" czyli "Ustawy Zbożowe". Ich zadaniem było chronienie producentów żywności Anglii, przede wszystkim wielkich landlordów i ich majątków. To "działało"... do czasu. Szkoła klasyczna ekonomii na czele z Adamem Smithem, Ricardem, Say'em oraz Millem w swoich pracach argumentowali, że nadszedł koniec - gospodarczo jest to do nie do obrony. Przeciwnicy protekcji rynku wygrali, narodził się liberalizm gospodarczy - a w tym też angielski przemysł. Rolnictwo W. Brytanii zaczęło zanikać, do tego stopnia, że Anglia w znaczącej mierze opierała się na imporcie taniej żywności z zagranicy. Ale to pozwoliło na całkowitym przekalibrowaniu gospodarki na przemysł - co sprawiło, że W. Brytania stała się mocarstwem gospodarczym i pierwszą potęgą przemysłową.\nI tutaj mamy problem, ponieważ tak - obiektywnie industrializująca się Wielka Brytania rosła w siłę (jej PKB rosło ogromnie), ale jednocześnie te warstwy najniższe nic z tego nowo-zdobytego bogactwa nie zdobyły. Dlaczego? Mieszkańcy ruszali do miast w poszukiwaniu pracy w fabrykach, ale ta praca była kompletnie innego charakteru. Pańszczyźniany chłop pracował do czasu aż mógł wyżywić swą rodzinę, albo do zobowiązania szlacheckiego - a często nie było to dużo. W fabryce zaś musiał pracować od rana do wieczora z czasem tylko na sen i z powrotem do roboty, i tak każdego dnia z wyjątkiem świąt, aż do choroby, kalectwa albo śmierci. Żeby wyżywić rodziny, masy przybywały do miast, do fabryk - ponieważ rzeczywiście - w fabryce można było zarobić więcej - ale wiązało się to ze znacząco większym obciążeniem pracy. Jednocześnie, nic się nie zmieniło w tym sensie, że dalej pracownikom płacono najniższą pensję jaką się dało - dzięki taniej żywności importowanej z zagranicy. Poziom życia w niektórych aspektach wzrósł (dostęp do edukacji, walka z analfabetyzmem, lepsza medycyna), a w innych spadł (skala pracy, ucisk). Kiedy więc Narrator zwraca uwagę, że robotnicy otrzymują "lepsze" wynagrodzenie nie mówi, że było ono jakieś spektakularne - raczej, że było po prostu trochę lepsze od tego co było na wsi. Zarabiał lepiej. No fajnie, i co z tego?\nStąd też pojawiają się prace Saya i Malthusa które się zajmują "skoro Wielka Brytania jest tak bogata, to czemu jest tak biedna?", oraz powstają pierwsze organizacje broniące praw robotniczych. W warunkach wiejskich było dużo trudniej o organizację ponieważ analfabetyzm oraz duże rozbicie terytorialne (trudniej zgromadzić zwolenników), podczas gdy w gęsto zaludnionych miastach zorganizowanie ruchu robotniczego było naprawdę dużo prostsze. Właśnie w takich warunkach powstała w W. Brytanii Partia Pracy oraz liczne inne organizacje jak związki zawodowe czy konfederacje pracowników.\nOperowanie "większością" jest tu bardzo niebezpieczne. Raczej pojęcie "większości' w samym opowiadaniu nie istnieje, operuje się tylko na częściach społeczeństwa. Jeśli partia otrzymuje 51% poparcia przy frekwencji wyborczej 50%, to znaczy, że popiera go 25,5% społeczeństwa. Jest to więc większość? W "Twarzą ku Słońcu" raczej widać, że właśnie takiej większości nie ma - gdyby była poszłoby tutaj trochę lepiej.\nWracając jednak do Crimson Steel, pozwolę sobie przypomnieć fragment:\nWyniki pierwszych wyborów parlamentarnych wyraźnie pokazały, że choć lojalność wobec Celestii i Luny była niepodważalna, to w rzeczywistości samo społeczeństwo było ogromnie podzielone. Partie propagujące centralizm władzy dominowały w stolicy Canterlot, wysoce uprzemysłowionych miastach oraz w centralnej Equestrii. Legitymiści dominowali zaś w regionach wiejskich oraz na obrzeżach państwa.\nTo, że Crimson Steel jednocześnie tłumiła bunty w jednym regionie Equestrii, a w drugim była witana jako bohaterka nie jest sprzeczne w żadnym stopniu. W warunkach rozbitego społeczeństwa i różnych dominujących poglądów politycznych jedni będą ją popierać, a jedni nie. Jest to postać polaryzująca - kocha się ją albo nienawidzi. Poza tym jednak, że można rozpatrywać poparcie dla osoby po regionach (w jednym mieście będą lubili, w innym nie), to można rozpatrywać też poparcie po klasach. Powstańcy z Manehattan byli syndykalistami, anarchistami i sombrystami, a wszystkich łączył postulat zniesienia własności prywatnej. Stąd też osoba, która stłumi takie powstanie będzie cieszyć się ogromnym poparciem każdego zdrowo-rozsądkowego przedsiębiorcy. Jak mieliśmy Steel Oaka:\n"Bo nie mam żadnej pewności, że za chwilę mojego biznesu nie trafi szlag. No bo patrz, obecnie handluję meblami, nie? W Vanhoover mam dwie małe fabryczki. Jeśli w pewnym momencie rząd przekaże mi „ofertę nie do odrzucenia”, w której zażąda sprzedaży tych fabryk na Skarb Państwa grubo poniżej ich wartości, to zostanę bez dochodu. Będą tam, nie wiem, montowali fotele do samolotów czy coś, a ja zostanę tylko z moim zapasem na czarną godzinę. Boję się, że jak pomogę Lilly’emu, to potem nie starczy dla mnie, jeśli państwo przejmie mój biznes."\nTaki przedsiębiorca tak samo będzie się bał, że nagle robotnicy powiedzą - to nie jest już twoje, teraz to jest nasze przedsiębiorstwo. A w czasach międzywojennych przedsiębiorca reagował na to prosto - dzwonił na milicję by ich spacyfikowano. Francisco Franco, dyktator Państwa Hiszpańskiego w okresie wojny domowej trzymał wsparcie właściwie całego duchowieństwa, klasy posiadaczy ziemskich oraz dużo obszarów wiejskich, ponieważ były to klasy, które wszystkie bały się skrajnie lewicowego rządu republikańskiego, który bezpośrednio godził w ich interesy i w swej rewolucyjnej retoryce i znoszeniu własności prywatnej poszedł mocno za daleko.\nBłąd interpretacyjny, z dialogu z Bundle'm to nie wynika.\n– Equestria płonie. Poparcie dla reform po prostu leży. W rezultacie Powszechny Blok Poparcia dla Reform i Mała Rada nie będą w stanie utrzymać władzy i kontynuować modernizacji. Przyśpieszone wybory wygrają pacyfiści i liberałowie w koalicji z rojalistami powiązanymi z Komitetem Restauracji Celestii. Jak nie starczy im miejsc, to może nawet zrobią sojusz z syndykalistami. To będzie kres reform, a tym samym kres przygotowań do wojny z Sombrią… ale…\nBundle odwrócił się w moim kierunku.\n– W tych czasach chaosu, kryzysu i radykalizmu AEQ rośnie i rośnie. Blok promodernizacyjny może się utrzymać.\n– ...tylko AEQ musi zdobyć dobry wynik i wejść do koalicji… – szepnąłem.\nZ tego w żaden sposób nie wynika, że to koalicja pro-reformacyjna ma największą szansę na wygraną. Raczej z kontynuowanego dialogu wynika bardziej coś w stylu : 70% dla pacyfistów, 20% dla koalicji pro-reformacyjnej, koalicjant AEQ oraz 10% dla rządu sformułowanego z AEQ, czyli stan 70-30, ew. 60-40. Niezależnie od tego, jest wysoce prawdopodobne, że niezależnie kto wygra, nie wygra on przekonującą większością (frekwencja, koalicja łatana). A to oznacza, że przegrani będą mogli i tak to kontestować - pierwszy krok na drodze do wojny domowej.\nW społeczeństwach z silną monarchią i kultem władzy, wszystkie protesty, a nawet pełne rewolucje odbywały się "w imię i z poparciem Cesarza".\nNajbardziej klasycznym przykładem jest carska Rosja i rewolucja 1905, a konkretnie to "Krwawa Niedziela", gdzie protestujący uważali, że jest niemożliwe, że to Car dokonał tu czegoś złego, to tylko ci paskudni urzędnicy, którzy otaczają Cara mu szepczą kłamstwa do ucha. Stąd noszone w trakcie protestu carskie portrety i śpiewanie "Bozhe, Tsarya khrani!". W społeczeństwach o ogromnym kulcie jednostki jest niemożliwe by oskarżyć tę konkretną jednostkę o zło. W rezultacie, gdy przychodzi do walki, rebelii i powstania w takim kraju, walczący ogłaszają, że mają wsparcie monarchy (nawet jeśli to gówno prawda). W podobnych warunkach odbywały się wszystkie powstania w Japonii, włączając w to wojnę Boshin (uważano, że cesarz Meiji był zakładnikiem i był przetrzymywany wbrew woli, ergo, będziemy walczyć by go odbić). Powstańcy z Ellenois zachowywali się bardzo logicznie.\nNatomiast co do braku reakcji - samo opowiadanie wyjaśnia dlaczego Celestia zachowywała się tak, a nie inaczej - wiedziała, że reformy były potrzebne (zbliżająca się wojna z Sombrą, będącą filarem Kryształowego Oblężenia), a jednocześnie, dla niej te reformy były absolutnie obrzydliwe (bo zbytnio jej przypominały to z czym miały walczyć). Samo przedstawienie Celestii imspiruje właśnie instytucją Cesarza Japonii, który jest istotą boską, władcą absolutnym, który ma nawet uprawnienia konstytucyjne do pełnienia takiej roli, ale z założenia jej nie wykonuje, bo nie o to chodzi. Tym bardziej, że "rządzenie jednostkowe" w społeczeństwach nowoczesnych przestało być możliwe. Znacząco istotniejsze od absolutnego monarchy, czy nawet wodza były instytucje - partie, związki zawodowe, czy zamknięte koła decydentów jak Wielka Rada Faszystowska we Włoszech.\nJest to celne spostrzeżenie, ale warto zwrócić uwagę, że od samego początku wróg był kreowany błędnie. Kategoria ta miała być tą mobilizującą do walki i poza tym, że "bronimy swojego, swojej Ojczyzny", to walczymy z kimś kto jest absolutnie ohydny i dlatego warto go zabić. Tym wrogiem dla equestriańskiej armii mieli być sombryści - i dlatego wszystko poszło w piach, bo wyszło, że pierwszym wrogiem dla tej armii mieli nie być sombryści. Podsumowując:\n- Mija kilka lat reform, w których nowo-powstałej armii Maremachtu i jej żołnierzom wciska się, że wrogami są sombryści i należy ich zgładzić - wszystko idzie kompletnie w piach, bo nie walczymy z sombrystami, to nie tak miało wyglądać.\n- Mija kilka lat absolutnie fatalnych reform, które zabiły rolnictwo, a przez te kilka lat na prowincji rosła nienawiść do rządu canterlockiego i wszystkiego co jest przez zeń reprezentowane, sprawiając, że mieszkańcy Ellenois wręcz buchają wściekłością.\nW opowiadaniu w trakcie opisu kampanii "Chrzest w Ogniu" jest dużo opisane właśnie o tym jak mieszkańcy naprawdę niecierpili Canterlotczyków, Małej Rady, Luny i tych chorych reform. Chociaż nie jest to napisane wprost, można się domyśleć, że ta ogromna niechęć istniała jeszcze przed samą kampanią, a rosła w trakcie wprowadzania reform. W rezultacie, powstańcy z Ellenois byli dużo, dużo bardziej chętni do walki przeciw wrogowi, do którego nienawiść "dojrzewała w czasie". Moim zdaniem jest to dobre wytłumaczenie tej kolosalnej różnicy dwóch wojsk w starciu.\nMam nadzieję, że moje odpowiedzi pozwoliły rozwiać wszelkie wątpliwości i jeszcze raz bardzo dziękuję za trochę bardziej dociekliwy komentarz.\nEdytowano Kwiecień 27, 2018 przez Verlax\nDziękuję bardzo za tak wyczerpującą odpowiedź. Nie będę już odnosić się szczegółowo do poszczególnych kwestii, jednak podsumowując – moje wątpliwości zostały rozwiane. Część moich pytań wynikała z nieuważnej lektury/ błędnej interpretacji (poparcie dla różnych opcji w różnych rejonach czy klasach społecznych faktycznie jest bardzo sensowne), część zaś z braku należytej wiedzy historycznej. Wyjaśnienie dla nienawiści buntowników i nastawienia Maremachtu także jest przekonujące. W związku z tym, że moje zarzuty zostały odparte, z przyjemnością mogę oddać głos na Epic. Moje uzasadnienie znajduje się w moim poprzednim komentarzu (gdyby było trzeba, mogę je jeszcze rozwinąć, ponieważ jak zwykle skupiłam się na domniemanych wadach), chciałabym też jeszcze raz podkreślić, że autor zaimponował mi swoją wiedzą i zdolnością do wykorzystania jej w opowiadaniu o kucykach.\nOpowiadanie jest tym, czym mogły być pierwsze rozdziały KO, gdyby trochę posiedzieć nad opisem transformacji Equestrii z pseudośredniowiecznej monarchii do nowoczesnego państwa z I połowy XX wieku, zrobić odpowiedni "risercz" i tak dalej. Z zainteresowaniem czytałem, jak to przygotowania do wojny wpływają na życie kucyków, a narastająca psychoza wojenna i związany ze zbrojeniami opór społeczny wpływają na rozwój niebezpiecznych ideologii. Do tego dodać należy masę smaczków dla miłośników historii, świetne opisy i stosunkowo mroczną atmosferę.\nGłosuję na [Epic].\nVerlax jaki jest każdy widzi. To człowiek posiadający ogromną widzę o historii i polityce, co świetnie widać na załączonym obrazku fanfiku. Zaznaczam już w tym momencie, że owy komentarz opisuje opinię kompletnego laika, jeśli chodzi o tematy okołopolitycznoustrojowodrugowojenne. tl;dr gówno się na tym znam.\nOd samego początku do samego końca widać, że autor wie o czym pisze i wie, co chce osiagnąć. Na początku wspomnę o bardzo sprawnie przeprowadzonym zabiegu pozbawienia głównego bohatera imienia. Nie rzuciło mi się to w oczy ani przez chwilę, dopiero jakiś czas po przeczytaniu uświadomiłem sobie, że nie mam pojęcia jak nazywa się narrator. Well played. Jeżeli chodzi o samą treść... czytałem z zainteresowaniem i pochłonąłem te 50 stron w zaskakująco krótkim dla mnie czasie. I chociaż czasem nie wiedziałem o czym mówi główny bohater albo postacie, z którymi rozmawiał to i tak lektura sprawiała nie lada przyjemność. Szczgólnie, że wprowadzało do KOversum coś, czego mu brakowało: logikę i przede wszystkim konsekwencję. Verlax zrobił co mógł, żeby opisać błyskawiczne uprzemysłowienie Equestrii i jego skutki. Jedno wynikało z drugiego i było podparte sporą dawką wiedzy o rzeczywistych wydarzeniach. Nie mogę też nie wpsomnieć o po prostu dobrym warsztacie autora jeśli chodzi o uzyskiwanie pewnych efektów. Osobiście brzydzę się politykę, propaganda i manipulacją, a te były opisane na tyle dobrze, żeby wzbudzić u mnie niechęć. A każde wzbudzenie emocji u czytelnika jest sukcesem pisarza.\nZa to forma, no to juest gorzej... Powtórzenia robią sobie rękawiczki z ludzkiej skóry, i bryloczki z wątroby, anglicyzmy wyciskają ofierze białko z oczu... Generalnie tu jest kiepsko .Szczególnie z powtórzeniami, których są całe roje niemal w każdym akapicie. Pewne osoby, których imion nie będę wymieniał uczuliły mnie na to i teraz nie mogę przejść obojętnie obok takich rzeczy. Zaś wspomniane anglizycmy? Chodzi mi tu w szczególności o przeklęte Cutie Marki. Abolutnie nie rozumiem, co kierowało autorem kiedy zdecydował się tego nie tłumaczyć. Że urocze znaczki brzmią infantylnie? Mam wrażenie, że wszyscy piszący fanfiki powinni przypiąć sobie obok monitorów karteczki z napisame "piszę fanfika o My Little Pony: Friendship is Magic".\nNa koniec wspomnę jeszcze o nawiązanaich, których ponoć jest dużo, ale ja wyłapałem tylko 2, z czego oba są tak oczywsite, że aż za bardzo. Mam na myśli scenę skopiowaną z "Ostatniego Samuraja" i "Jutro należy do nas". Nie chłodno.\nMimo wszystko liczę, że ten komentarz wystarczy żeby podeprzeć mój głos na EPIC.\nNie wiem jakim cudem wciąż powracam do opowiadań drugowojennych, skoro za nimi generalnie nie przepadam i z w którymi mam bez przerwy problemy. Najprawdopodobniej skusiły mnie trzy rzeczy.\nPierwsza to oczywiście fakt, iż jest to opowiadanie tematycznie wpisane w świat „Kryształowego Oblężenia”, z którym jestem już bardzo prawie na bieżąco. Ilekroć myślę o sformułowaniu swojej opinii o wspomnianym tytule, w głowie pojawia się kłębowisko myśli, najróżniejszych skojarzeń, poruszony zostaje co się dyplomatycznie nazywa szeroki wachlarz problemów. Zebranie w jedno wszystkich moich wrażeń jest zatem bardzo trudne.\nDwa, tag [Political], do którego od lat nie mogę jednoznacznie się przekonać. Nie ma w nim nic złego, jednak przyłapywałem się na tym, że bardzo często za jego sprawą kucykowy świat nagle stawał się ludzki, a treść bardzo łatwo zamieniała się w wykład lub też debatę polityczną, która jest niezła do oglądania czy słuchania, ale żeby czytać całego fanfika napisanego wokół niej? Czy ja wiem? W każdym razie, jest we mnie chęć do sprawdzania opowiadań opatrzonych tychże tagiem, przekonywania się.\nNo i trzy, sprawa najważniejsza, gdyż najważniejsi są po prostu ludzie, a więc osoba autora, który odpowiada między innymi za „Krwawe Słońce”, które to „Krwawe Słońce” akurat wszelakie smaczki polityczne, kulturowe miało w mojej ocenie zrealizowane bezbłędnie. Chociaż nie było ono opatrzone tagiem [Political], ale [Wojenny].\nŻe nie wspomnę już o zapleczu w postaci materiałów źródłowych oraz różnych odniesień, które ubogacały opowiadanie. Jednocześnie zdążyłem się zorientować, tym razem bez pomyłek, że w „Kryształowym Oblężeniu” pełno było rzeczy, które autora niniejszej historii, mówiąc potocznie, wpieniało niemiłosiernie i byłem ciekaw jak się z tym rozprawił w ramach „Twarzą ku Słońcu”.\nW takiej oto postaci, zabrałem się za lekturę najnowszego opowiadania Verlaxa.\nZnaczenie opowiadania jako spin-offa\nBędzie to najdłuższy i najobszerniejszy akapit z tego względu, że ta właśnie kwestia wydaje mi się kluczowa, nadrzędna. Co zdecydował się poprawić autor, co wyjaśnić po swojemu, co dodać i jak dużą stworzyć nadbudowę dla siebie, na wypadek przyszłych pomysłów osadzonych w niniejszym uniwersum. Zaufajcie mi, tego jest mnóstwo i każdy z tych elementów zasługuje na uwagę, z pełną odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że Verlax nie próżnował i postarał się zrealizować wszystkie te punkty w sposób wyczerpujący, satysfakcjonujący.\n„Kryształowe Oblężenie”, w jakimś sensie zrodzone bezpośrednio z „Żelaznego Księżyca”, według moich obserwacji, było pisane ze zdecydowanie innym przeświadczeniem na temat tego jak może wyglądać kucykowa powieść wojenna oraz o czym pisać w ramach realiów silnie opartych o czasy II wojny światowej, począwszy od kwestii wizualnych, poprzez technologię, na zagrywkach strategicznych kończąc.\nTakie oto podejście doprowadziło do powstania historii, która choć jest wielowątkowa, nastawiona na akcję (często w stylu hollywoodzkim, nie szczędząc pewnych jaskrawych przerysowań), skupia w sobie mnóstwo różnych, nawet i skrajnie różnych akcentów wynikających z mnogości przyjętych tagów, nie jest pozbawiona różnych bolączek, z których największą może wydawać się pójście na skróty w materii skoku technologicznego, wyścigu zbrojeń, a także bardzo proste, zakrawające jakoś o bajkową naiwność wyjaśnienie skąd tak właściwie wzięła się tam broń, wojna totalna itd.\nOczywiście była to autorska wizja autora „Kryształowego Oblężenia” i wszystko to, jakkolwiek naiwne, godzące w elementarną logikę/ ciąg przyczynowo skutkowy, czy uproszczone by się nam nie wydawało, było konieczne do jej zrealizowania. Jednocześnie, przytoczę cytat z oficjalnej strony opowiadania:\n„Natomiast najbardziej znam się na wojskowości III Rzeszy, interesuję się też poszczególnymi militariami. Dlatego to ją wybrałem jako główną bohaterkę. Nie ma w tym żadnego ukrytego propagowania zakazanych ideologii lub wyrażania dla nich poparcia.”\nZnamy zatem prawdziwą główną bohaterkę „Kryształowego Oblężenia” oraz wiemy na co położył on największy nacisk, realizując swoją wizję.\nTak jak militaria, wojskowość grały pierwsze skrzypce w „Oblężeniu”, tak w „Twarzą ku Słońcu” takimi prawdziwymi, głównymi bohaterkami są polityka, socjologia. I znów, nie da się ukryć, że ich kreacje oraz wszystkie zagadnienia z nimi związane, opisane w ramach opowiadania, zostały poparte materiałami źródłowymi oraz literaturą, dzięki czemu w tym sensie jest to historia realistyczna, czy wręcz zgodna ze stanem historii.\nA teraz – jak przywołane „Kryształowe Oblężenie” podchodziło do logiki z przymrużeniem oka, stawiając bardziej na odwzorowanie militariów, naiwną epickość, czy wręcz kreskówkową kucykowość, tak „Twarzą ku Słońcu” bynajmniej nie odrzuca sztywnych zasad logiki i realizmu, bazując na dziurawym pod tym względem „Oblężeniu”, stara się wszelkie dziury w logice wypełniać i, co cieszy niezmiernie, czyni to kompetentnie. Oczywiście nie jest idealnie, ale wynika to z fabuły „Oblężenia” i tego ile sztywno czasu miała Equestria na reformy oraz skok technologiczny. Słowem, tyle ile było tam, tyle samo musiało być tutaj, kropka. Ale wciąż, udało się mnóstwo rzeczy wyjaśnić, wytłumaczyć, naprostować.\nPrzede wszystkim, widzimy tutaj genezę reform oraz jak to wszystko działa „w praniu”, poprzez wdrażanie w życie machiny propagandowej, obserwację z pierwszej ręki (a raczej, szponów ) jej działania w praktyce, poprzez różnice nie tylko w nastrojach społecznych, ale także między poszczególnymi nacjami, ogólnie, kończąc na powstaniu w Ellenois, które zostało tutaj potraktowane jako swoisty sprawdzian dla sił Maremachtu, test weryfikujący wyobrażenia Twilight oraz podejście strony Equestriańskiej - z czym chcą startować, a czym bronić się przed Sombrią.\nSzczególnie te późniejsze części tekstu, kiedy mamy nieco więcej akcji oraz walki w Ellenois wraz ze wszystkimi, mniej lub bardziej pośrednimi jej następstwami. Widzimy tam zderzenie propagandy i pobożnych życzeń z rzeczywistością oraz przedstawienie w najjaskrawszy z możliwych sposób dowodu na słuszność słów Iron Clawa, że ci rekruci może i umieją obsługiwać sprzęt, ale nie potrafią zabijać, nie mają morale, a ostatecznie to właśnie to zadecyduje o tym czy odniosą jakiś sukces, czy pogrążą się w niesławie. Jest to również satysfakcjonujące w tym sensie, że zadaje to, w sposób srogi, kłam słowom oraz postawie Twiligt Sparkle. Jak wiemy doskonale, ona w roli generała (jak w „Kryształowym Oblężeniu”) to pomysł mocno kontrowersyjny, ale także prowokacyjny, gdyż jasno daje do zrozumienia, że można mieć doświadczenie, można mieć predyspozycje, można mieć lata ciężkich szkoleń i morderczych walk, ale można też być ulubienicą księżniczki i o tym po prostu przeczytać (!) by znaleźć się na tym samym poziomie. Albo i wyżej.\nMogę to porównać do oryginalnej historii Son Goku, który musiał namęczyć się ostro (Vegeta zresztą też), żeby w ogóle osiągnąć pierwszy poziom SSJ, a Saiyanie z Wszechświata Szóstego głównie się wyzywajo się i jest w pięć minut SSJ i parę kolejnych.\nNa dosyć podobnej zasadzie w "Oblężeniu" odczułem degradację poziomu generała, w ogóle, wyższych stopni oficerskich, skoro można o tym czytać albo, po prostu, być Elementem Harmonii, cała reszta przychodzi sama. To co uczyniono w „Twarzą ku Słońcu” rozpatruję dwojako. Po pierwsze, jest to przede wszystkim sprowadzenie na ziemię nie tylko Twilight, ale również pewnych wyobrażeń odnośnie tego jak wiele i czy w ogóle trzeba wysiłku aby wspiąć się wysoko w hierarchii (czyli długie lata ciężkiej pracy i narażania życia versus naiwne, kreskówkowe wyobrażenie o pojawieniu się niezbędnej wiedzy i umiejętności *pstryk* od tak), a także oddanie pewnym funkcjom ich pierwotnej, wysokiej rangi. To zostało osiągnięte we wspaniałym stylu głównie dzięki postaci Iron Clawa oraz krótkim przybliżeniu na czym polegają różnice między szeregami armii Gryfonii, a Maremachtu – wygrywa ten, kto ma morale i umie zabijać. Po drugie, widzę to jako sprytnie wpleciony w opowiadanie komentarz, czy wręcz polemikę do oryginalnego „Kryształowego Oblężenia”, na zasadzie przyłożenia tamtych rozwiązań i zabiegów do własnej, twardo stąpającej po ziemi miary i zdekonstruowaniu naiwnej epickości po którą idzie oryginalny tekst.\nWczytując się dokładniej, można doszukać się jeszcze paru innych komentarzy, również zaadresowanych do innych dzieł, np. „Przewodnika Stada”. Przyznam, że momentami brzmi to jak próby przebicia się przez czwartą ścianę, ale w samym tekście nie dzieje się nic co przekraczałoby pewne granice, toteż nie można mówić o niesmaku, czy zepsuciu ogólnego klimatu.\nDekonstrukcja różnych kontrowersyjnych motywów z „Kryształowego Oblężenia” oraz wypełnianie dziur niesie ze sobą jeszcze jedną, szalenie ważną funkcję, która w ostatecznym rozrachunku doskonale uzupełnia oryginał. Mianowicie, podczas kiedy w oryginale wyraźnie brakowało tej warstwy ideologicznej, odrobiny historii, genezy co dlaczego tak się nazywa albo co jak wygląda, tutaj otrzymujemy staranne, wyczerpujące wyjaśnienia, odnośnie ugrupowań politycznych i ideologii, autor nie poskąpił dodatkowych wytłumaczeń co się z czego wzięło oraz dlaczego poszczególne partie świata wyglądają tak a nie inaczej. Szczególnie spodobało mi się zdroworozsądkowe podkreślenie warunków terenowych obszarów Ellenois, a także opis uzbrojenia tamtejszych sił oraz analogie do doświadczeń sił Gryfonii, które to swego czasu prowadził działania w Zebrice.\nO, jedna rzecz, która mi zgrzytnęła – przedstawienie zebr jako prymitywnych plemion z dzidami i skórami. Jasne, komuś musiała przypaść ta rola, ale czemu zebrom? Powiało nieco sztampą, spodziewałbym się, że autor porwie się na obsadzenie w tej roli innego gatunku, czegokolwiek na co trochę trudniej wpaść za pierwszym razem. No, ale nie przesądza to zbytnio o jakości tekstu, gdyż z tych scen należy wynieść ich znaczenie i przyłożyć je do tego co się dzieje w Ellenois.\nNo, ale tak czy owak, późniejsze fragmenty przynoszą nam rewolucję w Equestrii, zostaje nam silnie zasugerowane, że Sombria zainstalowała swoją agenturę i po cichu finansuje rożne bojówki, przez co autorytet oraz stabilność władzy w Equestrii zaczyna się chybotać. Było to bardzo ciekawe, chociaż postać Crimson Steel wydała mnie się wepchnięta nieco na siłę, aczkolwiek bardzo chętnie widziałbym kolejne teksty, w których miałaby nieco więcej do odegrania, czy powiedzenia, skoro została ukazano jako „Wódz”, za którym mogłyby pójść kucyki, a Celestię zostawić.\nIlość tych elementów ubogaca „Kryształowe Oblężenie”, czyniąc ten świat po prostu żywszym, obszerniejszym, czujemy już, że faktycznie rzeczy zależą od siebie i że poszczególne zdarzenia w jednym miejscu na świecie nakręcają wydarzenia w drugim. Co mnie cieszy, teraz będę o tym pamiętał, będę miał przeświadczenie, że te elementy są, istnieją, wywierają wpływ, ponieważ dla siebie przyjmę „Twarzą ku Słońcu” za kanon, a więc lektura „Oblężenia”, każdy ewentualny powrót do niego będzie doświadczeniem bogatszym.\nWniosek zatem nasuwa się jeden – jako spin-off, jako rozszerzenie do „Kryształowego Oblężenia”, niniejsze opowiadanie jest bardzo cenne, co w sumie nakręca mnie na przeczytanie pozostałych opowiadań konkursowych innych autorów. No, ale jeszcze zobaczę, jak wspominałem, nie przepadam zbytnio za opowiadaniami drugowojennymi, po prostu „Twarzą ku Słońcu” odbiło się szerszym echem. Ale wszystko jest jeszcze możliwe.\nPodobnie jak kolejny akapit mojej wypowiedzi.\nBohater, którego imienia nie pamiętam, to Verlax\nCo mnie nieco smuci, nie wyłapałem z tekstu zbyt wielu wyraźnych kreacji, poza Iron Clawem. No, może jeszcze Twilight jako tako zapadła mi w pamięć, ale głównie poprzez swoją pewność siebie, zadzieranie nosa oraz bezgraniczne przekonanie, że wszystko się musi udać bo mają lepszy sprzęt. Niecierpliwie czekałem aż rzeczywistość zweryfikuje jej stanowisko.\nNatomiast nie cierpię mówić o osobie mówiącej w tekście jak o oryginalnej postaci, po prostu nazywam gościa Verlaxem Wydaje mi się to za interesujące podejście, ponieważ nie tylko umożliwia mi zagłębienie się w treść z większą doza ciekawości i cierpliwości, ale także poszerza pole interpretacji, gdyż autor nie występuje już wyłącznie jako... Cóż, autor, ale także jakże jako autor, który świadomie, w oparciu o pewną wiedzę i źródła kreuje swoją wizję, wypełnia luki w logice, wyjaśnia to i owo, a następnie, jako on sam, tylko w nieco innej postaci, wchodzi w tę historię, opowiada o tym co widzi, recenzuje, komentuje dla nas.\nJest to o tyle istotne, gdyż opowiadanie ma tag [Political]. No i od czasu do czasu występują w nim momenty, w którym mamy wykładane typowo polityczne rzeczy, począwszy od rozmaitych ideologii, poprzez przemiany społeczne (czyli skrócona wersja historii najnowszej tegoż kucykowego świata), po pewne mechanizmy rządzące gospodarką i rynkiem, aż do wieców partyjnych, czy też komunikatów radiowych. Jest tego sporo i choć przez większość tekstu poszczególne porcje wiedzy są umiejętne przeplatane z dialogami, czy jakąś akcją, to jednak często zaczynałem odczuwać znużenie, gdyż z historii robił się troszkę taki wykład. Najlepiej mi się to trawiło kiedy przybierało to formę dialogów, jednakże kiedy opis zaczynał ciągnąć się zbyt długo rzeczywiście, bardzo chciałem po prostu przejść do dalszego punktu, chciałem wiedzieć co będzie dalej i jak się to skończy.\nMyślę, że nie miałbym tyle cierpliwości i nie wysiedziałbym przy tych fragmentach wciąż zachowując pełną uwagę, gdybym nie myślał o osobie mówiącej jak o samym autorze, którzy wysłał samego siebie na karty swojego opowiadania, by jeszcze skomentować co nieco dzieło oryginalne, oraz swoje, osobiście zwracając uwagę na to co najważniejsze. Uczciwie przyznam, że wrażenia pewnych dłużyzn są bardzo nierówne, bo np. o takiej teorii podkowy czytało mi się bardzo dobrze, natomiast kiedy wymieniane były kolejne „izmy” czułem już trochę jakby autor starał się za bardzo, momentami historia właśnie stawała się dziwnie „ludzka”. Ale ma to sens – w końcu jest oparta na prawdziwych wydarzeniach z historii.\nAle generalnie, już nie identyfikując głównego bohatera z osobą autora, a oceniając go jako po prostu pewną postać w opowiadaniu, wypada on dosyć... Blado. Przez większość czasu jego wizerunek oraz manieryzm są budowane głównie jego interakcjami z innymi postaciami oraz poprzez odwiedzanie poszczególnych miejsc. Dopiero pod koniec następuje znaczący przeskok w jego rozwoju, jako bohatera, kiedy zdaje sobie sprawę, że obecna Equestria to już nie to samo państwo, nie ten kraj, który tak polubił i z którym się w jakimś sensie związał. Ale poza tym po prostu Iron Claw kradnie mu show, tyle.\nCo do innych postaci... Nie wiem. Jakoś nikt nie zapadł mi w pamięć. Jeśli jest jeszcze coś co mógłbym powiedzieć o głównym bohaterze to jego profesja. No i decyzja o narracji pierwszoosobowej, śledzeniu akcji z jego perspektywy, jako dziennikarza, to był strzał w dziesiątkę. W ogóle, styl jest z lekka publicystyczny co bardzo pasuje do zawodu osoby mówiącej oraz przyjętej konwencji. Mimo wszystko, rekomenduję tę oto interpretację, że to samego siebie autor wysłał do tekstu, aby samodzielnie nam to i owo wyłożyć, pokazać, wytłumaczyć, a może nawet tu i ówdzie troszkę polemizować z utworem macierzystym.\nOpowiadanie jest opatrzone tagiem [Dark], ale przyznam szczerze, że nie potrafiłem się w nim doszukać jakichś intensywniejszych fragmentów, bardziej był to taki [Slice of Life] z domieszką akcji. Z drugiej strony, co pokazało „Krwawe Słońce”, ja nie mam odcieni szarości, po prostu dopóki pewne granice nie zostają przekroczone, to wszystko jest białe, zatem również w „Twarzą ku Słońcu”, jeżeli jest tam jakieś stopniowanie, to znów nie jestem w stanie tego wyłapać. Chyba najbliżej rozpoznania tego aspektu byłem podczas wędrówki z początkowych fragmentów o wizycie w szkole i komentarza odnośnie indoktrynacji najmłodszych w ramach zreformowanego systemu szkolnictwa, poprzez scenę w barze i ukazanie poszczególnych postaci jako zatroskanych rodziców zdolnych zrobić wszystko byle tylko „wykupić” swoje pociechy i oszczędzić im wojska, by po jakimś czasie trafić w wir akcji, gdzie nowoczesny sprzęt i teoria przegrywają z morale oraz hartem ducha, gotowością poniesienia śmierci za swoją małą ojczyznę, a za moment wybuchają bunty w kraju. Po prostu, jeden biegun to relatywnie spokojna rzeczywistość, pewność swojej wyższości na polu walki, stabilność władzy, a drugi biegun to brutalne zderzenie z rzeczywistością, chaos, destabilizacja.\nNiemniej klimat jest budowany dosyć starannie, a ponieważ miałem pewną styczność z wersją konkursową tegoż opowiadania, powiem bez ogródek – Gandzia oraz Rarity po raz kolejny spisali się na medal i bez nich opowiadanie to z całą pewnością nie rozwinęłoby skrzydeł, ucierpiałaby na tym i atmosfera historii.\nOgółem jest to bardzo solidny, poważny klimat, sprzyjający opowiadaniu wojennemu o zabarwieniu polityczno-społecznym. Tak jak „Kryształowe Oblężenie” jest w znacznej mierze naiwnie epickie, niekiedy troszkę przerysowane, a niekiedy bardzo zorientowane na akcję oraz militaria, tak „Twarzą ku Słońcu” przybliża nam rozmaite aspekty gospodarczo-społeczne tego świata, ukazuje różnice w poszczególnych nacjach, uwypuklając jakie cechy winni mieć żołnierze, a czym nigdy nie osiągnie się prawdziwej siły rażenia. A przynajmniej, nie w zadowalającym tempie.\nCo cieszy niezmiernie, podczas kiedy w „Kryształowym Oblężeniu”, z uwagi na przyjęte tagi, mieszały się akcenty romantyczne z makabrą, wojenny dramat z takim koszarowym nieco humorkiem, prowadzono wiele, wiele wątków, czy też zdarzały się przeintelektualizowane opisy (autor po prostu starał się trochę za bardzo, za mocno chciał nadać swemu dziełu artystyczny, kunsztowny wydźwięk), tak tutaj mamy pełną konsekwencję, klimat od początku do końca poważny, momentami melancholijny, a momentami dramatyczny. Tekst traktuje wyłącznie o rzeczach kluczowych, ba, otrzymujemy nawet wyjaśnienie skąd Equestria wzięła pewne minimum doświadczenia w stosowaniu nowo wynalezionego sprzętu wojskowego oraz kierowaniu formacjami. Poszczególne segmenty opowiadania znakomicie się uzupełniają i współgrają ze sobą. Zdecydowanie nie można powiedzieć niczego złego o tym elemencie fanfika.\nWydaje mi się, że nie mam nic więcej do dodania. W ogóle, mam wrażenie, że wiele rzeczy zostało już wymienionych przez moich przedmówców, toteż skupiłem się na przeanalizowaniu tekstu maksymalnie ze swojej stopy.\nCzy tekst polecam? Pewnie. Co może wielu osobom wydać się kontrowersyjne, ale przy „Krwawym Słońcu” finalnie miałem mieszane wrażenia, zaś przy „Twarzą ku Słońcu” są one, pomimo pewnych zgrzytów, pozytywne, zatem w tym sensie stawiam najnowszy utwór Verlaxa ponad „Krwawym Słońcem”, a co stanowi dla mnie bezsprzecznie dobry omen – wedle tej logiki opowiadania te stają się coraz lepsze i lepsze.\nJest to cenne uzupełnienie „Kryształowego Oblężenia”, nadanie mu pełnoprawnej warstwy ideologicznej, przez co zyskuje ono na jakości, toteż pewne rzeczy przestają tylko wyglądać jak tylko stylizowane na III Rzeszę oraz CCCP, ale de facto nabiera to rumieńców historii, pewnych ideologii. To żelazna konsekwencja w tym o czym i jak chce się opowiadać, podparcie tekstu źródłami historycznymi, a także wyselekcjonowanie tego co najważniejsze i zadbanie o szczegóły, wszystko to uczyniło „Twarzą ku Słońcu” tak dobrym opowiadaniem. Polecam Państwu serdecznie.\nJak zawsze, chciałbym bardzo podziękować Hoffman za jakże wielki komentarz. Trochę długo się zabierałem do odpowiedzi na niego, ale studia mnie mocno przycisnęły i nie dały nawet trochę czasu by się sensownie zabrać za to.\nPozwolę sobie skomentować tylko co niektóre rzeczy, z różnej kolejności:\nDnia 11.05.2018 o 14:23, Hoffman napisał:\nRaczej trudno mi się zgodzić. Nie takie było założenie i nie jestem pewien czy taka interpretacja ma sens.\nWarto zwrócić uwagę, że tak naprawdę nasz bohater to to nic nie wie - to on się ciągle dowiaduje nowych rzeczy i inne kucyki/gryf mu pewne rzeczy wyjaśniają. Jeśli więc czujesz jakąś projekcję, to raczej to wszystkie postacie poza głównym bohaterem bardziej odwzorowują autora, niż sam anonimowy gryf.\nPisząc tę postać w taki sposób, specjalnie pozbawiając ją imienia, wyglądu i większej ilości informacji tworzyłem właśnie postać, która była tak pusta zawartościowo, że czytelnik mógł lepiej w nią wejść i patrzeć przez ten świat jej oczyma. Dlatego też nasz anonimowy bohater nie ma jasno sprecyzowanych poglądów aż do ostatniej strony - wcześniej jedyne co robi to zadaje pytania. Z tego samego powodu też zastosowano narrację pierwszo-osobową, bo zadaniem tak skonstruowanego głównego bohatera było bycie kamerą dla czytelnika.\nChciałbym podkreślić Hoffman, że ja jako pisarz wierzę w supremację opowiadania (fabuły) nad postaciami. Znaczy to tyle, że jeśli dla dobra fabuły, narracji czy wydarzeń w opowiadaniu lepiej nie rozbudowywać bohaterów, nie dodawać wydłużających scen nadających charakterystykę czy też po prostu ubić postać, którą czytelnicy lubili - zawsze stawiam fabułę pierwszą, a postacie jako drugie. Z tego samego powodu notabene w Krwawym Słońcu jeśli uznawałem, że rozbudowanie postaci i nadanie jej więcej charakteru by bardziej psuło, niż naprawiało opowiadanie, to tego nie robiłem.\nZ tego samego też powodu niespecjalnie mnie martwi twoja krytyka, że nie ma tutaj specjalnie dużo ciekawych, dobrych postaci poza Iron Clawem i Twilight Sparkle, bo w Twarzą ku Słońcu postacie naprawdę nie mają znaczenia, a liczy się narracja i wielki opis toczącej się historii. To, że akurat Iron Claw tak ci się przypodobał oczywiście mnie cieszy, ale też cóż - nawet nie było to planowane.\nMuszę przyznać, że nie wiem do końca jak doszedłeś do tego wniosku. Opowiadanie jest jak najbardziej “mroczne”, choć grimdarku w nim nie ma. Jak sam zaznaczyłeś, poszukiwałeś “intensywniejszych” fragmentów, ale po prawdzie, tego też do końca nie rozumiem, bo intensywne fragmenty też były. Sama forumowa definicja darka mówi, że potrzebny jest ciężko, mroczny klimat (już niekoniecznie przemoc jako taka).\nMoim osobistym zdaniem Twarzą ku Słońcu jest jak najbardziej pełnoprawnym “darkiem” z trzech przyczyn, które ukryłem za spoilerami:\nZ realizmem i opowiadaniami mrocznymi w dziełach literackich generalnie jest problem. Jedną z najbardziej klasycznych metod robienia dzieła “realistycznym” jest jego dekonstrukcja i uczynienie go mrocznym na siłę, co nazywam syndromem GoTa. Skróca się to do jednego zdania: “jest to realistyczne, ponieważ jest to mroczne”. Problem z takim podejściem polega na tym, że autor często przesadza i dzieło staje się tak “mhrooczne”, że z realizmem zaczyna się gubić (patrz - właśnie GoT).\nTwarzą ku Słońcu robi model dokładnie odwrotny: “jest to mroczne, ponieważ jest to realistyczne”. Poświęciłem sporo czasu na research i przez większość czasu skupiałem się bardziej na realistycznym opisie rzeczywistości i transformacji społecznej niż po prostu próbie uczynienia tego świata z założenia złym. TkS jest mroczny właśnie dlatego, że sytuacja w nim przedstawiona mogłaby jak najbardziej wydarzyć się w świecie rzeczywistym. Biorąc pod uwagę o jakie wydarzenia chodzi, jest to z oczywistych względów martwiące i budzące grozę.\nŻadna postać w opowiadaniu nie ma własnej agencji, nie jest w stanie w jakikolwiek sposób zmienić rzeczywistości. Indywidualizm zdycha, wszystko jest rozwiązywane w większym kolektywie - państwie, partii, Małej Radzie, Sztabie Generalnym, społeczeństwie. Mówimy tutaj zarówno o pojedyńczych żołnierzach, którzy nie mają większego wpływu na przebieg starcia, gryfiego instruktora, którego polecenia są kompletnie olewane, przez generała Frostbite’a, którego otrząśnięcie się, że “ten atak to nie jest dobry pomysł” nie ma znaczenia. Wreszcie, jedyna postać, która wydaje się mieć jakiegokolwiek ducha, pomysł, energię, charyzmę i zdolność do zmiany rzeczywistości zostaje spektakularnie wygnana z Equestrii.\nWarto zauważyć, że wszystkie nazwane postacie w tym opowiadaniu nie mają kompletnie żadnego wpływu na to co się dzieje, wliczając również takie postacie jak księżniczkę Celestię (możesz sobie przeczytać jej przemowy w radiu i potem się zastanowić czy to ona w ogóle je pisała).\nOpowiadanie, które nie określa się jako Dark zwykle charakteryzują się tym, że owszem - może istnieć jakieś wielkie zagrożenie, ale zwykle jest jasna droga jego pokonania i nasi bohaterowie choć mogą mieć wiele trudności przed sobą, to jednak są w stanie w ogóle podjąć walkę. W TkS postacie nawet nie wiedzą jak walczyć z tym co trafiło ich kraj.\nW ogóle teraz jak o tym myślę, to niemożność postaci do zrobienia czegokolwiek mającego realny wpływ na wydarzenia to trochę częsty motyw w fanfikcji mojego autorstwa...\nOpowiadanie kończy urywa się dosyć nagle i nie znamy sytuacji z przyspieszonych wyborów. Można się jednak domyśleć, że cokolwiek wydarzyło się później nie mogło być dobre i właśnie ten “domysł” pozostaje tutaj głównym elementem, który określa jak bardzo mroczna i zła przyszłość czeka Equestrię. Istnieją warianty optymistyczne, a nawet takie, w których sytuacja zostaje rozwiązana, ale istnieje olbrzymia niepewność i strach, że to co nadchodzi będzie prawdziwie przerażające.\nPrzełom wieku XIX i XX do którego tu nawiązuje to przede wszystkim okres deklinizmu, w którym pewność upadku społecznego, końca demokracji oraz kapitalizmu i zagłady dawnego porządku były na porządku dziennym - była to mroczna wizja rzeczywistości, na którą było mało zaleceń i jakichkolwiek sposobów zaradzenia sobie z nadchodzącym kryzysem. Jako preludium do czegoś znacząco gorszego, definitywnie TkS spełnia definicję tagu "Dark".\nTo chyba tyle z mojej strony, mógłbym opowiedzieć coś więcej, ale chyba tyle będzie w porządku. Jeszcze raz bardzo dziękuję za komentarz Hoffman, takie rzeczy nikt tu inny nie pisze i liczę, że jeśli (to jest mocne jeśli) kiedyś coś jeszcze uda mi się popełnić to też wpadniesz.\nTrudno mi stwierdzić dlaczego w ogóle wziąłem się za lekturę, choć muszę tu zaznaczyć, że absolutnie nie można za to winić ani tekstu ani autora – o jednym i drugim nasłuchałem się sporo dobrego i nie miałem żadnych podstaw by się z takimi opiniami nie zgadzać. Problem tkwił raczej w mojej, nazwijmy to kulturalnie, niechęci do „Kryształowego Oblężenia”, miernej znajomości historii drugiej wojny światowej oraz wciąż nieodpartym przekonaniu, że mimo wszystko są rzeczy, których łączyć się ze sobą nie powinno. To wszystko, a także tag [Political] budziły we mnie nieliche wątpliwości ale też przeczucie, że nie daje autorowi szansy nie mając ku temu właściwie żadnego powodu.\nZacząłem więc czytać, a to to co rzuciło się w oczy jako pierwsze to imponujący, jeśli można by to tak nazwać, research. Pewnych rzeczy o zainteresowaniach Verlaxa domyśliłem się już wcześniej głównie na podstawie tematyki publikowanych przez niego opowiadań i z tych bardzo nielicznych słów, jakie zdarzyło nam się zamienić na Discordzie. „Twarzą ku Słońcu” od pierwszych słów ukazuje jak bardzo autor interesuje się polityką, ile wie o historii, jak łatwo przychodzi mu nadawanie sensu wątkom, które w „Kryształowym Oblężeniu” wypadły tak blado. W tak ukazanej transformacji Equestrii jest logiczny ciąg przyczynowo-skutkowy, a opisano go w sposób rzeczywiście przywodzący na myśl styl dziennikarski – nie jest to może gazeta, ale swoista kronika już chyba tak.\nOpowiadanie czyta się szybko. Pióro autor ma lekkie, język dość prosty, ale nie banalny. Całość okraszona jest niewielką ilością dialogów, a te które są także nie odbiegają od reszty tekstu i zamiast poznaniu osób mówiących, bardziej służą opisom krainy zmierzającej ku wojnie. Powiedziałbym nawet, że to właśnie Equestria jest tu głównym, a może nawet jedynym, bohaterem. Bo cóż można powiedzieć o postaciach przewijających się przez karty opowiadania? Ot, są wspomniane ich imiona, czasami szczypta słów o wyglądzie, ale jest to tylko ilość symboliczna, czego jednak nie należy uznawać jako wady. Zagłębianie się w postaci i bardziej szczegółowe ich przedstawianie tylko zaszkodziłoby opowiadaniu jako całości. To co o niektórych postaciach można się dowiedzieć wystarczy w zupełności aby zbudować sobie obraz najważniejszych z nich, obraz kuców zahartowanych bądź złamanych przez trudne czasy, który absolutnie nie wywołuje, jak to się czasami w takich sytuacjach zdarza, zażenowania, a wręcz autentyczną w wiarę. „Oni istnieli!” można by pomyśleć, ale tylko przez chwilę bo dużo częściej myśli się: „To się wydarzyło!”\nBo autor, słowami anonimowego, gryfiego narratora, opisuje tutaj samą krainę kucyków, całą resztę odsuwając jakby na bok i to wychodzi znakomicie. Opowiadanie to jakby umiejętnie połączone kilka historii – polityczne zmiany, pierwsze starcie, chaos, narodziny bohatera narodowego, a wszystko, powtórzę to bo to ważne, ma sens.\nNie mogę jednakowoż oprzeć się wrażeniu, że bijąca od takich opisów przygnębiająca atmosfera kłóci się z kolorowym światem MLP w zbyt dużym stopniu. Doskonale zdaję sobie sprawę, że takie a nie inne jest założenie całego uniwersum, ale znowu, moim zdaniem pewne rzeczy zwyczajnie do siebie nie pasują. Z drugiej strony, właśnie dzięki opowiadaniu Verlaxa spojrzałem na istotę wojny od wcześniej nieznanej mi strony i to w olbrzymim stopniu wynagradza mi niechęć jaką darzę całe uniwersum KO.\nCo jednak niezwykle istotne, przedstawiona tutaj transformacja Equestrii rzeczywiście boli. Nie wywołuje, tak jak w „Kryształowym Oblężeniu”, siarczystego facepalma. Jest logiczna w sposób iście brutalny, szczegółowy, sensowny i przerażający. Czytelnik podobnie jak narrator, zadaje sobie pytanie „Gdzie się podziała tamta kraina?” U mnie na przykład, opowiadanie wywołało jeszcze większe poczucie odrazy do świata polityki. Czytając, nie potrafiłem się zgodzić z tym co się dzieje, nie umiałem w pełni zrozumieć decyzji, jakie podejmowali poniektórzy z bohaterów. A może raczej rozumiałem je choć bardzo tego nie chciałem i sam nie potrafiłbym takich decyzji podjąć? Sam nie wiem… Fakt faktem, choć gryfi narrator, jak na dziennikarza przystało, przedstawia prawdę i to co za prawdę sam uznaje, niemal całkowicie pozbawiając ją osobistych odczuć, to jednak nie sposób czytać jego relacji nie odczuwając współczucia – zarówno do niego jak i to wielu przewijających się przez opowiadanie postaci. Paradoks tkwi w tym, że opisy, rzecz jasna w naprawdę bardzo wielkim uproszczeniu, mówią „zabił” a nie „zabił, zgwałcił, posiekał, zjadł”. Okrucieństwo wojna nie jest tu ubarwiane na siłę. Nie ma tu groteskowych wręcz potworności, a jedynie zło takim jakie jest. Bo wojna jest tutaj złem – po prostu, tylko tyle i aż tyle i ta specyficzna, zimna wręcz, prostota chyba jeszcze bardziej potęguje bijącą z opowiadania atmosferę przygnębienia. Będąc całkiem szczerym, nie podobało mi się to uczucie, ale bądźmy fair – to także nie jest wada opowiadania, a wręcz zaleta, że autor potrafi w tak przekonywujący sposób oddać klimat wojny.\nNiestety, dostrzegam też w opowiadaniu pewną wadę… nie, to złe słowo… Oj, trudno będzie mi się tu wyrazić precyzyjnie.\nOtóż, obok poczucia przytłaczającego przygnębienia pojawiło się u mnie jeszcze jedno uczucie i od razu mówię, że nie oskarżam autora o nic niegodziwego, jednakże scena jawnie inspirowana „Ostatnim Samurajem” wywołała u mnie uczucie nieprzyjemne w innym znaczeniu. Scena owa jest wręcz żywcem przekopiowana i to moim zdaniem jest przesada, której najmniejszą bolączką jest brak u czytelnika odpowiednich emocji – w tak klimatycznej przecież scenie pojawia się tylko rozczarowujące nieco uczucie, że gdzieś to już widziałem i doskonale wiem jak to się dalej potoczy. Wraz z tym wrażeniem poczułem też jakby impuls by zacząć się zastanawiać ile z przedstawionych w fiku wydarzeń to odbicie wydarzeń autentycznych. Zastanawia mnie jak dużo z przebiegu prawdziwych wydarzeń autor zaczerpnął z historii a jak dużo zaprojektował sam. Oczywiście, laik, taki jak ja w ogóle się w tej kwestii nie zorientuje. Jest też bardzo prawdopodobnym, że moje wątpliwości są bezpodstawne, ale nie ukrywam, że byłbym rozczarowany gdyby okazało się, iż Verlax w swoim opowiadaniu tylko umiejętnie połączył motywy „nieswojego autorstwa”. Rzecz jasna, pewne nawiązania do historii i innych dzieł są jak najbardziej wskazane i mile widziane, ale, przynajmniej we wspomnianej, żywcem przekopiowanej scenie, moim zdaniem autor pozwolił sobie na zbyt wiele. Ja osobiście nie tak wyobrażam sobie dobre nawiązanie i mam naprawdę wielką nadzieję, że jest to tylko jedna, jedyna wpadka tego typu w całym opowiadaniu. Bo jeśli jest ich więcej, a ja w swojej niewiedzy po prostu ich nie dostrzegam, opowiadanie dużo straciłoby w moich oczach. Autor dużo bardziej imponowałby mi swoją umiejętnością tworzenia sytuacji politycznej niż samą wiedzą jak połączyć ze sobą puzzle historii w coś, co prawda odmiennego od oryginału, ale jednak bardzo, bardzo dobrze znanego.\nPodkreślam jednak, to nie jest oskarżenie, a jedynie wyrażenie pewnych wątpliwości. Jedyne za co mogę się do autora w tym względzie z czystym sumieniem przyczepić to skopiowanie zbyt jednak powszechnie kojarzonego motywu. Bo mimo, że pasuje, został ładnie wpleciony i wyjaśniony to osobiście nie potrafiłem pozbyć się odczucia, że to pewne pójcie na łatwiznę.\nAle to tylko jedna, naciągana chyba zresztą bolączka, jakiej się dopatrzyłem. Opowiadanie zdecydowanie warto przeczytać, ale absolutnie nie dla samej przyjemności czytania. Verlax nie prezentuje tu ani czytadła ani opowiadania historycznego w ścisłym tego słowa znaczeniu. „Twarzą ku Słońcu” to trudna do sklasyfikowania opowieść, która potrafi zmienić sposób patrzenia na niektóre rzeczy. Nie powiedziałbym, że posiada coś tak banalnego jak morał. Uświadamia raczej czytelnika co do spraw z których niekoniecznie musi sobie zdawać sprawę. Zostawia go z masą pytań, na które sam musi sobie odpowiedzieć.\n„Twarzą ku Słońcu” to jedno z najlepszych opowiadań, jakie czytałem. Z pewnością wrócę do niego nie jeden raz i zachęcam każdego by także poświęcił mu chwilę uwagi ale też żeby przygotował się nie na chwilę rozrywki ale na coś co trudno mi konkretnie nazwać – może to starcie ze smutną ale jednak rzeczywistością, które w jakiś sposób wpływa na światopogląd.\nOddaje głos na [Epic] bo tym opowiadaniem Verlax zasłużył sobie na niego bez dwóch zdań.\nMusisz mi wybaczyć @Johnny za tak późną odpowiedź, ale ostatnimi czasy byłem bardzo zajęty w związku ze studiami, a nie chciałem też odpisać w sposób bardzo uproszczony i na odwal się, gdyż wskazana przez ciebie wątpliwość jest bardzo ciekawa. Wada wskazana przez ciebie która może nie otrzymała od ciebie precyzyjnej nazwy, a ja ją skrócę do “uczucia, że trochę zbytnio jednak widać inspirację wydarzeniami historycznymi z naszego świata” - dla mnie osobiście nie jest wielką wadą, ale pozwolę sobie rozwinąć czemu to wygląda w Twarzą ku Słońcu tak jak wygląda. Powodów tego stanu rzeczy jest kilka:\n1. Wymaganie spin-offowe:\nKonkurs był na “spin-off” do KO, co znaczyło, że chciałem pozostać w uniwersum KO w relatywnej zgodzie, nawet jeśli uważam, że uniwersum KO w aspekcie world-buildingu jest zbudowane źle. Byłem w tym konsekwentny i pomimo mojego braku sympatii trzymałem się oryginału, w tym próbowałem wyjaśniać problemy oryginału na tyle dobrze na ile potrafiłem.\nNiestety, nawet pomijając moje próby - dalej to co zostało opisane w TkSie nie jest realistyczne, a tylko brzmi bardziej realistycznie w stosunku do tego co było w KO. Po prostu pewne aspekty jak transformacje społeczne, reformy wojskowe, tradycje wojskowe, esprit de corps, kadry, nowoczesna administracja, uprzemysłowienie - wszystkie te rzeczy zajmują dużo więcej czasu i moja próba ogarnięcia tego była z góry skazana na porażkę.\nInnymi słowy - gdybym nie pisał tego jako spin-off do konkursu, opowiadanie wyglądałoby zupełnie inaczej - i to mówię o każdej pojedyńczej scenie, opisie czy bohaterze. To, że trzymam się tak usilnie nawiązań do historii naszego świata z międzywojnia XX wieku jest zwyczajnym utrzymywaniem konwencji jaką ustawiło KO jako dzieło do którego spin-off pisałem.\n2. O powtarzającej się historii:\nGeneralnie, nie do końca rozumiem akurat uczepienia się tego, ale z mojej perspektywy, niezależnie od tego jak spojrzeć na historię naszego świata oraz historię światów przeróżnych fikcji, to wszystko się powtarza, nawet jeśli sam autor nie zdaje sobie z tego sprawy. Czytałem różne rzeczy i w większości przypadków byłem w stanie zauważyć alegorię do czegoś co już się wydarzyło, do pewnego państwo co dawniej istniało, do kultury czy języka wciąż obecnego.\nJest to zrozumiałe, bo takie wydarzenia jak powstanie komunizmu i faszyzmu, industrializacja, nacjonalizm, liberalizm, rewolucje - wszystkie te rzeczy jesteśmy w stanie sobie uzasadnić na podstawie obiektywnych przesłanek i nie posiłkując się argumentem “bo tak się wydarzyło”. Przykładowo: jeśli rozumiemy powody popularyzacji komunizmu wśród mas i z jakiegoś powodu w dziele fikcji wystąpią te powody, to autor dzieła nie tylko może, ale wręcz powinien jakoś do tego nawiązać. Ruch ten może się nazywać inaczej, ktoś inny może go stworzyć, w innym kraju, w innej rzeczywistości - ale historia wyjdzie właściwie taka jak w naszym świecie.\nOdpowiadając na pytanie - w Twarzą ku Słońcu nawiązań jest cała masa, ponad kilkadziesiąt mniejszych i większych. A jednocześnie - tutaj się trochę przechwalając - uważam, że w znaczącej większości przypadków wszystko jest - jak sam zresztą spostrzegłeś - “obrzydliwie logiczne”. Stanowią one integralną, a nie doczepioną na siłę część opowiadania będąc jeszcze smaczkiem dla tych osób co je rozpoznają.\n3. Uproszczenia historyczne czyli dlaczego każdy na świecie autor fikcji to leń, wliczając mnie:\nTworzenie autorskiego świata to tytaniczne zadanie, a jest w nim tylko jedno ułatwienie - przeciętny czytelnik będac leniem nawet nie pomyśli, że pewne aspekty opowiadania nie są “oczywiste”, co przyzwala na lenistwo autora. Kilka oczywistych drobnych rzeczy:\n- Język - jakkolwiek byś próbował - nie uciekniesz od tego, nie wymyślisz języka do pisania w nim opowiadania (chyba, że jesteś Tolkieniem). Prowadzi to do masy ogromnej ilości problemów. Największy jest z łaciną i dziedzictwem łacińskim - przykładowo mnóstwo nazw związków chemicznych nie ma żadnego sensu bez łaciny i bez implikacji istnienia jakiegoś rodzaju Imperium wcale-nie Rzymskiego. Dlatego osobiście, w każdym swoim fanfiku implikuję, że kiedyś takie państwo było (które u mnie sie zwie Cirra, a język “staro-cirrański”). Ułatwia mi to życie.\nZwiązki chemiczne to oczywistość oczywistości, ale jak się naprawdę wgłębnisz, to mnóstwo słów w języku ma sens tylko jeśli przyjmiemy implikację w świecie fikcji na istnienie czegoś. Angielskie słowo “spruce” (świerk) pochodzi od określenia “Z Prus”, bo stamtąd pochodziło mnóstwo drzew wywożonych na handel do Anglii. Czyli co, jeśli w opowiadaniu fantastycznym po angielsku użyjemy słowa “spruce” to implikujemy, że w tym konkretnym uniwersum fantasy w którym nawet smoki latają istnieje kraina geograficzna o nazwie Prusy?\nI te problemy się ciągną i ciągną...\n- Gesty, zwyczaje, obyczajowość, slang - taki banalny zwyczaj jak salutowanie przez dotknięcie głowy/czapki pochodzi z średniowiecza i czasów rycerstwa. Ale jeśli w naszym opowiadaniu fikcji nie było okresu średniowiecza i rycerstwa jako takiego to co? Podobnie: środkowy palec jako obelżywy gest (też z średniowiecza, kara dla walijskich łuczników z wojny 100 letniej jak dali się złapać Francuzom, więc Anglicy używali go do wkurzania przeciwników).\n- Wreszcie, chyba najważniejsze - w większości przypadków autor nie ma czasu, ani miejsca by wyjaśniać rzeczy, też nie chce zanudzić czytelnika na śmierć. W teoretycznym fanfiku autor X mógłby wyjaśniać genezę ideologii Y na swój autorski sposób przez 7 stron by miało to sens, ale może też zrobić nawiązanie do historii rzeczywistej i zrobi to w trzy akapity. Mogę ci też zagwarantować, że dla czytelnika bardziej strawna będzie ta druga wersja.\nPodsumowując - przede wszystkim dla dobra czytelnika nie próbuję aż tak mocno wgłębiać się w world-building, bo przeciętny czytelnik zwariuje. Podobieństwa historyczne i liczne nawiązania są naturalne, ponieważ a) powody ich występowania są tożsame zarówno dla naszej historii jak i tutaj przedstawionej fikcji, b) bardzo ułatwiają i przyśpieszają przyswojenie opowiadania, c) stanowią smaczek dla osób, które są w stanie je rozpoznać i docenić.\nGdyby cię jednak interesowało, mogę polecić “Koło Historii” - opowiadanie historyczne i niemalże kronikarskie, zaczynające się nie we współczesności, a w odpowiedniku wczesnego średniowiecza - w rezultacie mam dużo większą swobodę w kreacji świata i nie używaniu współczesnej historii jako wspomagacza. Wykorzystuję w nim również do pełna potencjał różnych ras oraz elementy magii i nieśmiertelnych bóstw, w porównaniu do TkSa. Pracę następują powoli, ale wydaję mi się, że może ci to bardziej przypaść do gustu.\nCieszy mnie jednak, że Twarzą ku Słońcu się podobało pomimo pewnych wad i bardzo dziękuję za głos na “Epic”.\nW końcu doczytałem poprawioną wersję TkS.\nDlaczego to nie mogło od razu tak wyglądać, ja się pytam? Gdyby tekst został podany na konkursie w takiej formie to dostałby 11/10/Instant Win! A tak trzeba było krzyczeć...\nKomentarz nie będzie specjalnie długi, zacznę więc od tego co było złe:\nJedyna wada (poza formą) jaka była kiedyś pozostała i teraz. Za dużo Verlaxa w Verlaxie. Czego dotyczy ten dziwny zarzut? Przeładowania informacjami związanymi z polityką, partiami, ruchami społecznymi etc. czyli ogólnie pojętą wiedzą specjalistyczną. Należy albo upraszczać albo dodawać stosowne wyjaśnienia, wtedy czytelnik będzie czerpał z lektury zdecydowanie większą przyjemność. Pamiętaj że nie piszesz dla ekspertów.\nA co było dobre? Również wymieniona w wadach wiedza specjalistyczna - widać, że autor wie o czym pisze. Budowa świata - "Twarzą ku Słońcu" to fundament światotworzenia jakiego bardzo brakowało w fanfiku-matce. Tam ledwie wzmiankowane pięć lat przyspieszonego rozwoju tutaj zostało opisane, w swoich blaskach i cieniach. Widać niepowodzenia, widać galopującą niekompetencję, widać próby, no i widać też podwaliny przyszłego sukcesu. Wszystko po prostu jest na swoim miejscu.\nOpis kampanii przeciwko buntownikom jest dobry, chociaż mniej skupia się na technicznych aspektach walk, a na szerokim obrazie - to zdecydowanie nie jest typowe ordere de battalie, ale raczej... panorama wydarzeń, które zresztą są tylko podstawą do opisu dużo poważniejszych problemów społecznych gnębiących przedwojenną Equestrię.\nNa osobną, pozytywną oczywiście uwagę zasługuje masa nawiązań tak do historii, jak i do wielu filmów - te smaczki zostały zgrabnie wplecione w tekst.\nNa koniec wspomnę jeszcze o samej końcówce, czyli o scenie stadionowej - tego nie da się należycie opisać, to po prostu trzeba przeczytać. Tommorow belongs to TkS!\nNaturalnie głos na Epic.\nSpin-off Kryształowego Oblężenia lepszy niż samo Kryształowe Oblężenie? Trudne to nie było. xD\nOryginał, a przynajmniej jego początek zatytułowany "Czerwona Uwertura" znam, dlatego też z wielką przyjemnością przeczytałem tego fanfika, bo w udany sposób rozprawia się z głupotami oryginału, jak choćby tym, że Celestia sfinsowała zbrojenia złotem ze swojego skarbca. Nie dość, że wyjaśnia czemu to był zły pomysł to jeszcze zgrabnie demaskuje to jako "propagandę" i od razu wyjaśnia skąd naprawdę wzięto "zasoby walutowe".\nToteż tak, jest zdecydowanie lepiej, jednak żeby zrozumieć kunszt światoworzenia w tej historii to trzeba mieć jakieś blade pojęcie o przemianach społecznych spowodowanych industrializacją oraz urbanizacją, ekonomii oraz kulturze. Dlatego, choć mimo bycia jakościowo lepszym to fanfik jest trudniejszy w odbiorze niż samo "Kryształowe Oblężenie". Co prawda na obronę bazowej opowieści działa to, że w MLP:FiM mimo niskiej industrializacji to jest sporo technologicznych nowinek, toteż "wojenny przemysł dieselpunkowy w 5 lat" (według mnie) byłby wykonalny. Jednak pozostaje kwestia przemian społecznych, i to na nich skupia się ta historia.\nJednak na pewno na plus jest to, że Verlax temu wszystkiemu próbuje nadać w miarę lekką formę poprzez samą konstrukcję fanfika, gryfi reporter, który łazi tu i tam, przeprowadza wywiady z różnymi osobami, dzięki czemu wielką przemianę pacyfistycznego społeczeństwa w zdolny do obrony naród poznajemy z perspektywy przeciętnego obywatela Equestrii. Czyli mamy dokładnie to czego brakuje w "Kryształowym Oblężeniu".\nSzczególnie podoba mi się scena z tym gryfim weteranem oraz ziemniaczanym rekrutem. Niby ta scena jest zerżnięta z "Ostatniego Samuraja", jednak tak naprawdę ma zupełnie inny wydźwięk. W filmie, cała akcja miała pokazać, że podkomendni głównego bohatera "nie są gotowi", i rzeczywiście, później w czasie bitwy przez brak dyscypliny salwa idzie zbyt wcześnie. Tutaj przesłaniem całej sceny jest to, że świeżo zwerbowani żołnierze zwyczajnie nie są w stanie strzelać do innych istot. Przez co później w czasie bitwy nawet nie strzelali do "wroga".\nA wróg? No cóż, po pierwsze "bronił swojego domu", a po drugie: gdy "Equestriański najeźdzca" zbombardował główne miasto "rewolucjonistów" to wielu buntowników musiało poczuć zwyczajną chęć odwetu za zniszczenie "rodzinnego domu" oraz (prawdopodobne) zabicie ich krewnych i przyjaciół. Dlatego mieli powód by mordować wroga na miejscu.\nJedyne co mi nie pasowało to tylko wzmianka o tym, że w czasie odwrotu za bardzo nie przejmowano się osuwającymi się z osłabienia towarzyszami. Według mnie to zostało bezmyślnie zerżnięte z historii ludzkości. Skoro kuce nie mogły znieść psychicznie zadania innym cierpienia, to dlaczego miałyby być obojętne na cierpienie towarzyszy? Owszem byli pobiciu w boju, owszem stracili organizację, ale nie byli wygłodzeni, ani wyczerpani. No i jako czworonożne stworzenia kuce mają większy udźwig. xD\nJednak jedno jest pewne, finałowa scena jest piękna.\nGłos na [Epic], bo jeśli ten fanfik na to nie zasługuje to żaden fanfik na to nie zasługuje.


Zielona herbata naturalnym spalaczem tłuszczu | DailyTips.pl\nPosted on Styczeń 27, 2009 by Patrycja Bydlińska\nWedług najnowszych badań, opublikowanych przez The Journal of Nutrition, antyoksydanty zawarte w zielonej herbacie wzmagają spalanie tłuszczu podczas ćwiczeń.\nZielona herbata zawdzięcza swe szerokie właściwości zdrowotne bogatej zawartości katechin, związków należących do grupy flawonoidów. Katechiny są silnymi antyoksydantami, zapobiegającymi utlenianiu złego cholesterolu (LDL), miażdżycy, zakrzepom, działającymi przeciwbakteryjnie, przeciwwirusowo i spowalniająco na procesy starzenia. Fermentacja herbaty, czyli proces produkcji herbaty czarnej, pozbawia ją tych niezwykle cennych dla zdrowia substancji. W związku z czym herbata niesfermentowana (zielona) bogata jest w katechiny, a sfermentowana (czarna) w ich utlenione pochodne, zwane teaflawinami oraz tearubiginami, które nie wykazują już tak silnego działania antyoksydacyjnego.\nKatechiny z zielonej herbaty pomagają spalić „brzuszek”\nWyniki badań naukowych prowadzonych przez naukowców z American Society of Nutrition wskazują, że picie napoju zawierającego katechiny (625mg/d) pobudza spalanie tłuszczu podczas wysiłku fizycznego, zwłaszcza w części brzusznej.\nW doświadczeniu, trwającym 12 tygodni, brało udział 100 osób w wieku 21 – 65 lat, z czego ok. połowę stanowiły kobiety. Część badanych otrzymywała 500 ml napoju zawierającego 625mg katechin, a część placebo. W obydwu grupach poziom kofeiny w podawanych napojach był identyczny. Badani zobowiązali się do wypijania najwyżej dwóch napojów kofeinowych dziennie. Wszyscy uczestnicy doświadczenia brali udział w trzech sesjach ćwiczeń fizycznych o umiarkowanym poziomie wysiłku, w tygodniu, co dawało w sumie 180 minut aktywności fizycznej tygodniowo.\nKońcowe wyniki badania wskazują, że poziom masy ciała i obwód talii spadł bardziej w grupie spożywającej napój z zawartością katechin. Zdaniem naukowców katechiny są naturalnym spalaczem tłuszczu wzmacniającym rezultat osiągnięty ćwiczeniami fizycznymi.\nRegularne picie zielonej herbaty pomaga w spaleniu zbędnego tłuszczyku, zwłaszcza w talii, ale tylko przy równoczesnym uprawianiu ćwiczeń fizycznych. Aktywność ruchowa jest podstawowym czynnikiem wpływającym na poziom tkanki tłuszczowej organizmu. Katechiny, są jedynie czynnikiem wspomagającym spalanie tłuszczu podczas ćwiczeń. Zielona herbata nie spali tłuszczu za nas, ale może nam w tym pomóc.\nTAGI: herbata, odchudzanie\nPosted by sosia, at Sierpień 20, 2013 — Odpowiedz\nJak często powinnam pić herbatę zieloną, aby efekt był widoczny? Czy herbaty zielonej nie wolno słodzić, czy jednak do smaku odrobinkę można????\nPosted by Sylwia, at Wrzesień 20, 2016 — Odpowiedz\nZielona herbata – owszem, wspaniały spalacz tłuszczu – sama się o ty przekonałam. Ale nie tylko… również obniża poziom złego cholesterolu, zapobiega wahaniom cukru we krwi…wspaniałość. http://www.jestemfit.pl/artykuly/dieta/herbata-jak%C4%85-pi%C4%87-by-schudn%C4%85%C4%87 – tutaj jeszcze więcej o tej herbacie.\nReply to sosia


Politechnika Śląska Wydział Elektryczny Katedra Mechatroniki. Koncepcja przyłączania mikroinstalacji prosumenckich (gniazd) do laboratorium ilabepro - PDF\nDownload "Politechnika Śląska Wydział Elektryczny Katedra Mechatroniki. Koncepcja przyłączania mikroinstalacji prosumenckich (gniazd) do laboratorium ilabepro"\n1 1 Koncepcja przyłączania mikroinstalacji prosumenckich (gniazd) do laboratorium ilabepro\n2 2 W ramach opracowania realizowana jest: Indywidualna diagnoza wybranych gniazd pod względem możliwości ich podłączenia do laboratorium ilabepro (np. mikrosystemu "Gospodarstwo rolne prosumenta (energetycznego)"). Przyłączenie przykładowych gniazd (obiektów)/mikroinstalacji OZE/URE do laboratorium ilabepro (np. mikrosystemu "Gospodarstwo rolne prosumenta (energetycznego)"). Indywidualna diagnoza wybranych gniazd (np. dom pasywny) oraz ich przyłączenie do laboratorium ilabepro umożliwi opracowanie koncepcji metodologii oraz koncepcji stanowiska laboratoryjnego do badania infrastruktury zarządzającej energetyką OZE/UZE.\n3 3 G1 G4 G8 G7 G2 G3 G5 G6\n4 4 Podłączenie przykładowych gniazd do laboratorium ilabepro oraz opracowana metodologia i stanowisko laboratoryjne umożliwi: Obserwację, pomiar i/lub sterowanie mikroinstalacjami OZE/URE. Realizację badań naukowych i prac rozwojowych związanych z opracowaniem : a) protokołu dedykowanego instalacji OZE/URE. b) uniwersalnego oprogramowania umożliwiającego komunikację w sieci OZE/URE. c) katalogów rozwiązań uwzględniających wyniki optymalizacji produktów rynkowych. Prowadzenie prac związanych z projektowaniem funkcjonalności i produktów na rynku prosumentów.\n5 5 Diagnoza gniazd: Jaki typ gniazda? np. biogazownia, mikrobiogazownia, pompa ciepła, dom pasywny itd. Lokalizacja gniazda: a) średnie opóźnienia pakietów pomiędzy gniazdem, a laboratorium ilabepro, b) straty pakietów pomiędzy wybranymi punktami sieci Internet. Czy jest podłączenie do sieci Internet?: a) Jaki operator? np. Neostrada, Netia, b) Jaka prędkość? c) Jakie ograniczenia? d) Czy adres IP jest przydzielany dynamicznie?\n6 6 Wyposażenie gniazda: a) komputer? b) system operacyjny (Windows, Linux)? c) oprogramowanie (autorskie, dedykowane, uniwersalne)? d) urządzenia na obiekcie (sterowniki, systemy mikroprocesorowe, przetworniki)?\n7 7 Oprogramowanie ilabtest umożliwiające testowanie połączeń pomiędzy zadanym gniazdem, a laboratorium ilabepro Widok panelu programu do pomiaru opóźnień w sieci Internet pomiędzy wybranym gniazdem, a laboratorium ilabepro\n8 8 Proponowane urządzenia umożliwiające wymianę informacji pomiędzy mikroinstalacją, a laboratorium ilabepro Mini computer PCM-3343 Podstawowe Zalety: PCM-3343 zapewnia ultra niskie zużycie energii poniżej 5 watów pod pełnym obciążeniem PCM-3343 ma standardowe wymiary 96 x 90 mm PC/104 modułu procesora P Vortex86DX 1,0 GHz z 256 MB pamięci DDR2 SDRAM Możliwość instalowania systemów: WinCE, WinXP Embedded i aplikacji opartych na Linux OS\n9 9 Proponowane urządzenia umożliwiające wymianę informacji pomiędzy mikroinstalacją, a laboratorium ilabepro Płytka bazowa z mikrokontrolerem ATmega32 Moduł ZL1ETH Podstawowe Zalety: ZL1ETH to uniwersalny interfejs sieci 10Base-T umożliwiający łatwe dołączenie systemów mikroprocesorowych do sieci Ethernet/Internet. napięcie zasilania modułu 5 VDC\n10 10 Schemat poglądowy obrazujący współprace gniazd z oprogramowaniem K - koncentrator G mikroinstalacja (gniazdo) Audyt energetyczny mikoinstalacji K1 Baza danych G2 K2 G1 Pakiet dla efektywności energetycznej G3 K3 Interfejs (do opracowania) G n-1 Kn-1 SCADA (ilabscada) ilabscada autorski system (do opracowania) Monitorowanie/ sterowanie?


OPIS SZKOŁY – LXIX Liceum Ogólnokształcące w Warszawie\nLXIX Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Integracyjnymi im. Bohaterów Powstania Warszawskiego 1944 w Warszawie przy ul. Skarżyńskiego 8 (centrum Ochoty).\nMożna do nas dojechać tramwajami 7, 9, 15 oraz autobusami 154, 172, 184, 186, 414, 521.\nNasze liceum zapewnia każdemu uczniowi warunki niezbędne do jego wszechstronnego rozwoju. Tylko u nas zapewniamy uczniom wyjątkową, profesjonalną opiekę pedagogiczno – psychologiczną. W naszej szkole pracuje duża grupa specjalistów: logopeda, psycholog, pedagog szkolny, pedagog specjalny, terapeuta pedagogiczny, socjoterapeuta, nauczyciele współorganizujący proces kształcenia. W szkole są pracownie przedmiotowe wyposażone w nowoczesny sprzęt audiowizualny, 2 pracownie komputerowe, pracownia biofeedback, biblioteka z czytelnią, stołówka i bufet . Szkoła posiada sale sportowe z nowoczesnym sprzętem do rozwoju fizycznego i uprawiania sportu (siłownię, fitness, salę do jiu jitsu brazylijskiego) oraz nowoczesne boisko zewnętrzne oddane do użytku w roku szkolnym 2018/2019. Posiadamy windę i podjazd zewnętrzny do budynku.\nzorganizowanie gry przestrzennej „Poznaj II RP” dla ochockich szkół podstawowych;\nOtwarty Patriotyzm, akcja w ramach której wykonujemy paczki dla dzieci w obozach dla uchodźców;\nZajęcia „Ćwicz Umysł” – gry planszowe.\nBieżące informacje z życia szkoły można znaleźć na naszej stronie:


Krew w moczu: o jakich chorobach może świadczyć krwiomocz? | Strona Zdrowia\nKrew w moczu: o…\nKrew w moczu: o jakich chorobach może świadczyć krwiomocz?\nArtur Białek 3 grudnia 2019, 14:36\nKrew w moczu może występować zarówno w postaci utajonej (jak na zdjęciu), jak i jawnej. 123rf.com\nNa jakie dolegliwości wskazuje krwiomocz?\nKrew w moczu (krwiomocz, hematuria) najczęściej jest związana ze stanami chorobowymi układu moczowego. Zależnie od ilości czerwonych krwinek, mocz może przybrać barwę różową, czerwoną lub brązową. W niektórych przypadkach, w wydalanym moczu można zaobserwować wyraźne ślady krwi lub skrzepy. Bagatelizowanie tych objawów to błąd. Krwiomocz, w każdym przypadku, wymaga konsultacji lekarskiej. Obecność krwinek czerwonych w moczu może bowiem oznaczać schorzenie każdego elementu układu moczowego - od nerek, przez pęcherz, po cewkę moczową.\nKrew w moczu - rodzaje hematurii\nKrew w moczu nie jest dostrzegalna w każdym przypadku. Zdarza się, że mimo obecności czerwonych krwinek, mocz zachowuje prawidłową barwę, a ich obecność można stwierdzić wyłącznie drogą specjalistycznych badań. Mówimy wówczas o krwiomoczu mikroskopowym (krwinkomocz, mikrohematuria). Stan ten zachodzi, gdy badanie mikroskopowe osadu moczu wykaże obecność więcej niż 3 erytrocytów w jednym polu widzenia.\nKrwiomocz makroskopowy oznacza, że obecność krwi w moczu jest dostrzegalna gołym okiem. W takiej sytuacji mocz może przybrać barwę różową, czerwoną lub brązową. Zabarwienie wynika z ilości krwinek czerwonych, znajdujących się w moczu, oraz z czasu, który upłynął od nastania krwawienia do wydalenia moczu. W tym przypadku, w moczu mogą pojawić się skrzepy krwi. w takiej sytuacji osoba chora odczuwa problemy z oddawaniem moczu, często towarzyszy temu ból.\nJeżeli czerwone krwinki są jedyną nieprawidłowością, ujawnioną w badanej próbce moczu (nie występuje białkomocz, nie stwierdza się obecności wałeczków), należy wówczas mówić o krwiomoczu izolowanym.\nJakie są najczęstsze przyczyny obecności krwi w moczu?\nKrew w moczu nie może być traktowana jako naturalny stan fizjologiczny. Jej obecność wskazuje na rozwój stanu chorobowego w obrębie jednego lub kilku elementów, składających się na układ moczowy. Może być także objawem innych dolegliwości - chorób wątroby, hemofilii czy zapalenia naczyń. Aby stwierdzić przyczynę występowania krwi w wydalanym moczu, konieczne jest przeprowadzenie specjalistycznych badań.\nKrew w moczu a zapalenie dróg moczowych\nKrew w moczu najczęściej jest symptomem stanu zapalnego, który wytworzył się w obrębie dróg moczowych. Zwykle towarzyszy temu ból podczas oddawania moczu, gorączka, uczucie parcia na pęcherz i częstomocz.\nJedną z najczęściej występujących dolegliwości, zaliczanych do tej grupy, jest zapalenie pęcherza moczowego. Ta choroba bardzo często dotyka kobiet (wynika to z budowy żeńskiego układu moczowego), nie oznacza to jednak, że nie dotyczy mężczyzn. Przyczyną tej dolegliwości może być intensywne współżycie intymne, na co wskazuje potoczna nazwa, przypisana do tej dolegliwości - choroba miesiąca miodowego. Brak odpowiedniego leczenia może doprowadzić do sytuacji, w której infekcja rozprzestrzeni się na nerki. Nie należy zatem bagatelizować pierwszych symptomów.\nZnacznie rzadziej za obecność krwi w moczu odpowiada gruźlica urogenitalna. Ta dolegliwość najczęściej pojawia się u osób po 45. roku życia i w początkowej fazie rozwoju nie daje wyraźnych symptomów. Osoba chora może odczuwać osłabienie, pojawiają się stany podgorączkowe lub gorączka. Układ moczowy daje o sobie znać dopiero po pewnym czasie. Choroba stanowi reaktywację pierwotnego ogniska gruźlicy, zlokalizowanego w płucach. Objawy moczowo-płciowe mogą pojawić się nawet po 20 latach. Prątki gruźlicy mogą przenieść się na nerki, pęcherz, moczowody, cewkę moczową i na narządy płciowe. Gruźlica urogenitalna jest leczona według tego samego schematu, co ta sama choroba płuc.\nKrew w moczu to jeden z objawów stanu chorobowego nerek. Stanowi jeden z charakterystycznych symptomów kamicy nerek. Pod tą nazwą kryje się grupa czterech schorzeń, które dają podobne symptomy. Inna jest natomiast przyczyna ich występowania. Kamica cystowa pojawia się w następstwie wady wrodzonej. Z kolei kamica moczanowa, fosforanowa i szczawianowa to rezultat niewłaściwej diety. Za wystąpienie choroby odpowiadają związki chemiczne, które wytrącają się w nerkach. Te same substancje mogą równolegle pojawiać się w innych częściach układu moczowego. Tworzą one złogi, potocznie nazywane kamieniami. Pierwszym objawem jest silny ból, któremu towarzyszą nudności i wymioty. Ten stan określa się jako atak kolki nerkowej. W większości przypadków leczenie ogranicza się do stosowania środków farmakologicznych. Duże kamienie wymagają usunięcia chirurgicznego, choć coraz częściej używane są metody nieinwazyjne.\nKrwiomocz może wskazywać na wystąpienie kłębuszkowego zapalenia nerek. Choroba ta jest wypadkową reakcji immunologicznej organizmu, który reaguje na wystąpienie zakażenia wirusowego lub bakteryjnego. Często pojawia się po różnych infekcjach, przeważnie zlokalizowanych w obrębie gardła. Stan zapalny jest w tym przypadku reakcją obronną na pojawienie się obcego białka - antygeny bakterii bądź wirusa skupiają się w naczyniach kłębuszków nerkowych. Poza krwiomoczem choremu mogą doskwierać problemy z oddawaniem moczu. Pojawia się obrzęk twarzy i stóp, czasami występuje gorączka. Należy jednak zaznaczyć, że choroba często charakteryzuje się bezobjawowym przebiegiem.\nKrew w moczu pojawia się w przebiegu gruźlicy nerek, czyli stanu reaktywacji pierwotnego zakażenia, zlokalizowanego w płucach. Pozostałe symptomy są niespecyficzne i mogą wskazywać na zapalenie pęcherza (trudności w oddawaniu moczu, uczucie silnego, czasami bolesnego parcia na pęcherz, podwyższona temperatura). Chory może odczuwać ból zlokalizowany w dolnych partiach pleców lub ból brzucha.\nWielotorbielowatość nerek to kolejna choroba, w której przebiegu pojawia się krwiomocz. Dolegliwość ma podłoże genetyczne, a leczenie ma za zadanie złagodzenie występujących objawów. U chorych konieczny jest przeszczep, ponieważ następstwem wielotorbielowatości jest niewydolność nerek. Wypełnione płynem cysty rozrastają się, wywierając przy tym nacisk na tkanki organu, co prowadzi do ich zniszczenia. Poza krwią w moczu, do charakterystycznych symptomów należy nadciśnienie tętnicze, osłabienie organizmu, ból zlokalizowany w okolicy lędźwiowej i jamy brzusznej. Pojawiają się częste infekcje dróg moczowych. W zaawansowanej fazie rozwoju choroby, nerki powiększają się do tego stopnia, że torbielowata powierzchnia staje się wyraźnie wyczuwalna pod skórą.\nKrew w moczu, często występująca równolegle z białkomoczem, to jeden z objawów zawału nerki. Ten stan objawia się nagłym wystąpieniem silnego bólu, zlokalizowanego w okolicy lędźwiowej. Często towarzyszy temu gorączka, pojawiają się nudności i wymioty.\nKrwiomocz jest charakterystyczny dla wady anatomicznej nazywanej zespołem dziadka do orzechów (zespół ucisku lewej żyły nerkowej przez aortę i tętnicę krezkową górną). Problem w tym, że ta anomalia daje wiele niecharakterystycznych symptomów, przez co postawienie właściwej diagnozy jest trudne i często wymaga wcześniejszego wykluczenia innych dolegliwości. Osoba chora odczuwa ból brzucha, pleców, nerek, pojawiają się nudności i wymioty. Kolejne symptomy to żylaki odbytu i kończyn, u mężczyzn pojawiają się żylaki powrózka nasiennego, a u kobiet - splotów okołojajnikowych. W wyniku nacisku na lewą żyłę nerkową dochodzi do jej rozszerzenia, czego następstwem jest wystąpienie krążenia obocznego. W przypadku dzieci zespół często ustępuje samoczynnie. U osób dorosłych wymaga leczenia chirurgicznego.\nKrew w moczu a choroby gruczołu krokowego\nKrew w moczu u mężczyzny, może wskazywać na dolegliwości ze strony gruczołu krokowego, czyli prostaty.\nZapalenie stercza dotyczy mężczyzn w każdym wieku, choć najczęściej diagnozowane jest u panów powyżej 50. roku życia. Chory odczuwa parcie na mocz, pojawia się gorączka. Oddawaniu moczu towarzyszy ból. Zapalenie prostaty może być wynikiem działalności drobnoustrojów chorobotwórczych, które przedostały się do gruczołu wraz z krwią. Za zakażenie mogą być odpowiedzialne bakterie bytujące w moczu. Stan zapalny mogą wywołać także drożdżaki, przeniesione drogą kontaktu seksualnego. Częstym powodem wystąpienia stanu zapalnego jest zastój wydzieliny stercza.\nObecność krwi w moczu może być wynikiem rozrostu gruczołu krokowego. Proces ten, choć jest naturalną konsekwencją starzenia się organizmu, nie występuje u każdego mężczyzny. Najczęściej diagnozowany jest u panów po 50. roku życia. Objawem jest częsta potrzeba oddawania moczu, pojawiająca się nawet w nocy i uczucie parcia na pęcherz. Pojawiają się problemy z oddaniem moczu (mija pewien czas, zanim pęcherz zacznie się opróżniać), strumień moczu staje się słaby. W niektórych przypadkach dochodzi do zatrzymania moczu w pęcherzu. Łagodny przerost można leczyć farmakologicznie lub chirurgicznie. Nie należy bagatelizować objawów. Nieleczona choroba może doprowadzić do wystąpienia raka prostaty.\nKrew w moczu a choroby nowotworowe\nKrew w moczu może okazać się symptomem złośliwego nowotworu. Taki objaw występuje w przebiegu raka gruczołu krokowego, nerek, pęcherza moczowego, cewki moczowej oraz moczowodu. Na wystąpienie tych dolegliwości najbardziej narażone są osoby po 55 roku życia, znajdujące się w grupie ryzyka. Zaliczają się do niej nałogowi palacze tytoniu, osoby poddane długotrwałej ekspozycji na działanie środków chemicznych i z dodatnim wywiadem rodzinnym.\nKrew w moczu a guz Wilmsa\nKrew w moczu, będąca objawem choroby nowotworowej, nie pojawia się wyłącznie u osób dorosłych. Dzieci narażone są na wystąpienie złośliwego nowotworu nerek, nazywanego guzem Wilmsa, lub nerczakiem zarodkowym. Choroba ta najczęściej pojawia się u dzieci do 4. roku życia. Za wykształcenie zmiany nowotworowej odpowiadają pozostałości zarodkowej tkanki nefrogennej. Charakterystycznymi objawami są bóle brzucha, nudności, wymioty, zwiększony obwód brzucha, częste infekcje w obszarze dróg moczowych, zaparcia i nadciśnienie tętnicze. W badaniu dotykowym wyczuwalny jest guz, umiejscowiony w jamie brzusznej, który nie powoduje dolegliwości bólowych.\nKrew w moczu a endometrioza\nKrew w moczu stanowi jeden z objawów endometriozy. Schorzenie pojawia się, gdy oddzielony fragment endometrium (błony śluzowej macicy) przemieści się poza jamę macicy. Jeżeli dotrze do układu moczowego, krwiomocz pojawia się przy każdej miesiączce. Oddawanie moczu wiąże się z odczuwaniem bólu, chora ma trudności z utrzymaniem moczu, pojawia się pieczenie okolic intymnych.\nKrew w moczu w okresie ciąży nie jest naturalnym zjawiskiem fizjologicznym i bezwzględnie wymaga konsultacji lekarskiej. Nie należy tłumaczyć tego naturalnymi zmianami, jakie zachodzą w organizmie kobiety. Krwiomocz w ciąży zawsze wskazuje na wystąpienie nieprawidłowości, nawet jeżeli nie pojawia się regularnie, a przebarwienie jest tylko nieznaczne. Należy jednak podkreślić, że obecność krwi w moczu kobiety ciężarnej, najczęściej wynika z tych samych przyczyn co krwiomocz u pozostałych osób. Należą do nich:\nPozostałe choroby dróg moczowych oraz nerek.\nRzadkie przyczyny krwiomoczu\nKrew w moczu może pojawić się w następstwie tępego lub penetrującego urazu układu moczowego. W przypadku mężczyzn bywa następstwem złamania prącia. Krwawienie może spowodować także zalegające w układzie moczowym ciało obce. Krwiomocz może wystąpić jako jeden ze skutków ubocznych radioterapii, stosowanej w leczeniu chorób nowotworowych. Czasami pojawia się w przebiegu niektórych chorób autoimmunologicznych i u osób cierpiących na niedokrwistość sierpowatokrwikową.\nU osób, które przed wystąpieniem objawu odbyły podróż do jednego z egzotycznych krajów, może wskazywać na schistosomatozę. Choroba ta jest wywołana działalnością przywry z rodzaju Schistosoma. Pasożyt (bytujący w wodzie) przenika przez skórę i przedostaje się do naczyń krwionośnych. Bardzo często zakłada kolonię w pęcherzu moczowym, co skutkuje obecnością krwi w wydalanym moczu.\nKrwiomocz może być związany z chorobami wątroby, które skutkują zaburzeniem procesu krzepnięcia krwi. Pojawia się też u osób ze skazą krwotoczną płytkową i cierpiących na chorobę Schönleina-Henocha.\nKrew w moczu a leki i dieta\nKrew w moczu często bywa rezultatem przyjmowania leków przeciwzakrzepowych, które zaburzają proces krzepnięcia. Z tego powodu, do moczu trafiają zbyt duże ilości krwi. Taki stan wymaga konsultacji z lekarzem prowadzącym, który może zadecydować o zmianie leku lub jego dawki. Krwiomocz mogą wywoływać także środki przeczyszczające i niektóre antybiotyki.\nWarto wiedzieć, że czerwony mocz nie zawsze znaczy, że jest w nim obecna krew. Nienaturalne przebarwienie może wynikać ze spożywania żywności lub picia napojów ze sztucznymi barwnikami. Za przebarwienie moczu mogą być odpowiedzialne także naturalne barwniki, obecne w niektórych warzywach. Czerwony mocz może pojawić się po zjedzeniu rabarbaru lub buraków i w takiej sytuacji wszelkie obawy są zbyteczne. Po wydaleniu barwniku z organizmu powróci naturalny kolor moczu.\nCzasami czerwony lub brązowy mocz jest wynikiem obecności hemoglobiny, lub mioglobiny. Czerwone zabarwienie moczu może też wystąpić u osób z porfirią. W aptekach dostępne są testy diagnostyczne do wykonania w warunkach domowych, które wykrywają obecność krwi w moczu. Nie należy jednak traktować ich jako substytutu konsultacji z lekarzem.\nMovember, czyli kobiece wąsy dla facetów. Listopad to miesiąc walki z nowotworem prostaty i jąder


Klimat w Izraelu | Izrael po Polsku\nSubtropikalny śródziemnomorski klimat w Izraelu charakteryzuje się ciepłymi i suchymi latami oraz łagodnymi deszczowymi zimami. Latem dominuje klimat tropikalny, który w zimie ustępuje miejsca klimatowi umiarkowanych szerokości geograficznych. Rzeźba terenu Izraela w znacznej mierze zależy od warunków klimatycznych w różnych częściach kraju.\nŚrednie roczne sumy opadów gwałtownie spadają z zachodu na wschód i z północy na południe: od 1000 mm w Galilei Górnej do 30 mm w regionie Ejlaty i od 500 mm w regionie centralnym do 50 mm na wybrzeżu Morza Martwego. Największa ilość dni deszczowych przypada na styczeń i luty. W tych miesiącach wilgotność względna wynosi średnio 72%, natomiast w czerwcu 47%. Burze w Izraelu bywają bardzo rzadko, bo około 7 raz w roku.\nŚrednie temperatury na wybrzeżu Morza Śródziemnego wynoszą 20 stopni Celsjusza, a w regionach górskich spadają do 15-16 stopni. Najcieplej jest w południowej części kraju, gdzie temperatury średnie przekraczają 22 stopnie Celsjusza, a średnie temperatury w najbardziej upalnym miesiącu – 30 stopni. W zimie mogą występować przymrozki. Najniższa temperatura może sięgnąć – 4 stopnie Celsjusza na wysokości 750 m.\nW centralnej części kraju, na wysokości 750-800 metrów, przy temperaturach średnich 17 stopni Celsjusza, miesięczne wskaźniki temperatur wahają się, w poszczególnych miesiącach, od 9 stopni w styczniu do 24 w sierpniu. Tutaj ponad 300 dni w roku utrzymuje się temperatura ponad 15 stopni, a w ciągu 160 dni ponad 25.\nPrzy takiej niestabilności temperatur i ciśnienia atmosferycznego (szczególnie jesienią i wiosną ) w chwili przemieszczanie się barometrycznego minimum w stronę morza lub w kierunku pustyni następuje ruch mas powietrza z pustyni, trwający 1-2 dni, który niesie ze sobą wiatr chamsin. Temperatury podnoszą się wtedy o pięć – dziesięć stopni, a powietrze wypełnia się pyłem, kurzem i piaskiem. Na południu kraju czasami nadchodzą burze piaskowe. Izrael rzadko (nie w każdym roku ) nawiedzają niekorzystne dla gospodarki rolnej, krótkotrwałe, ale bardzo mocne i suche wichury z pustyni, które w Biblii nazywają się ruah kadim.\nW Izraelu dominują północne i zachodnie wiatry, zimą – północno- wschodnie. Wiosną i na początku lata z południa i południowego wschodu wieje ciepły i suchy wiatr chamsin, który mocno podnosi temperaturę i suchość powietrza oraz negatywnie wpływa na rośliny. Na terenie pustyni Negew często występują burze piaskowe ( średnio 12 dni w roku ).\nŚrednie roczne sumy opadów w Izraelu wynoszą około 493 mm albo średnio około 41 mm miesięcznie. Deszcze, jak już wspomniano, padają pomiędzy październikiem a marcem, a śniegu nie ma prawie nigdy. Sporadyczne opady śniegu zdarzają się 2-3 razy w roku w obszarach górskich regionu centralnego. Czasami opady śniegu zdarzają się również w Jerozolimie. Opady śniegu występują nierównomiernie i zmniejszają sią w miarę przesuwania się na południe.\nDeszcze do Izraela przynoszą dwa główne cyklony. Jeden obdarza kraj porywami ciepłych i wilgotnych wiatrów, wiejących od strony Morza Czerwonego oraz długotrwałymi deszczami, „obmywającymi” głównie północną część kraju. Drugi, uderzając w zbocza góry Hebron, rozprasza się, zmieniając się w deszcze, które padają na południu albo w centralnej części kraju.\nNajzimniejszym miesiącem jest styczeń z temperaturą powietrza od 5 do 10 stopni Celsjusza, a najcieplejszy to lipiec, gdy termometr pokazuje od 18 do 38 stopni w zależności od godziny, dnia i regionu. Przykładowo: w Jerozolimie w styczniu może być od 6 do 11 stopni Celsjusza, w tym samym czasie w Ejlacie jest cieplej – od 10 do 21stoponi. Temperatury w Izraelu różnią się pod różnymi względami, i są różnie odczuwalne, w zależności od stopnia wilgotności w regionie. Zatem temperatura 40 stopni Celsjusza w mieście Ejlat, gdzie dominuje suchy klimat, jest łagodniejsza, niż 30 stopni w Tel-Awiwie, gdzie wilgotność powietrza sięga ponad 95%.\nTuryści jadą latem nad Morze Śródziemne i Morze Galilejskie. W tym czasie temperatura wody wynosi od 25 do 28 stopni Celsjusza. Zimą zaś przeciwnie – jadą nad Morze Martwe i Morze Czerwone, gdzie temperatura wody wynosi 20-22 stopnie. Latem temperatura wody tych mórz jest po prostu nie do wytrzymania i wynosi od 28 do 30 stopni Celsjusza.\nPomiędzy majem i październikiem można ubierać się bardzo lekko, lecz wieczorem może przydać się coś cieplejszego. Pomiędzy grudniem a lutym wystarczy zakładać ubrania jesienne. Przy wypoczynku w Ejlacie poza sezonem odpowiednie są ubrania letnie.\nPrognoza September 24, 2021