bd32_czerwiec_2021 - kwalifikacje w zawodzie\nTu jesteś: kwalifikacje w zawodzie → formula 2017 → kwalifikacja BD32 → bd32_czerwiec_2021\nKtóry symbol rodzaju użytku gruntowego należy przyporządkować do terenu przedstawionego na fragmencie ortofotomapy?\nKtóry symbol na załączonym fragmencie mapy klasyfikacji oznacza rodzaj użytku gruntowego?\nNa podstawie danych zawartych w tabeli oblicz całkowitą powierzchnię użytków należących do grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych.\nKtóra część identyfikatora działki ewidencyjnej 160412_4.0001.1234 stanowi jej numer?\nW którym dziale księgi wieczystej znajdują się zamieszczone w tabeli informacje?\nI-O – OZNACZENIE NIERUCHOMOŚCI\nI-Sp – SPIS PRAW ZWIĄZANYCH Z WŁASNOŚCIĄ\nII – WŁASNOŚĆ\nIII – PRAWA, ROSZCZENIA I OGRANICZENIA\nNa podstawie przedstawianego fragmentu Protokołu badania księgi wieczystej określ, w którym dziale księgi wieczystej zamieszczono powyższy wpis.\nIV – HIPOTEKA\nOsobami biorącymi udział w czynnościach ustalenia przebiegu granicy, zgodnie z przedstawionym fragmentem Protokołu z czynności ustalenia przebiegu granic działki ewidencyjnej, byli\nMichał Karcz, Jadwiga Kowal i Stefan Kowal.\nKarolina Karcz, Jadwiga Kowal i Stefan Kowal.\nMichał Karcz, Karolina Karcz, Jadwiga Kowal i Stefan Kowal.\nKarolina Karcz, Łukasz Karcz, Jadwiga Kowal i Stefan Kowal.\nPrzedstawiony dokument to fragment Protokołu\nprzyjęcia granic nieruchomości.\nutrwalenia na gruncie punktów granicznych.\nNa podstawie zamieszczonego Wykazu zmian danych ewidencyjnych określ całkowitą powierzchnię gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych w stanie nowym.\nKtóry symbol rodzaju użytku gruntowego należy wpisać w zaznaczonym polu przedstawionego Wykazu zmian danych ewidencyjnych, jeśli budowa drogi publicznej na działce nr 1246 została zakończona?\nKtóre atrybuty powinny zostać wpisane w zaznaczonych polach tabeli, jeżeli zamieszczony Wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczy drewnianego, parterowego budynku mieszkalnego, którego budowa została już zakończona?\npoz. 3 - 1, poz. 6 - 2, poz. 7 - 2\npoz. 3 - 1, poz. 6 - 1, poz. 7 - 2\npoz. 3 - 2, poz. 6 - 0, poz. 7 - 2\npoz. 3 - 2, poz. 6 - 1, poz. 7 - 2\nNa rysunku przedstawiono kontur budynku o powierzchni 120 m2, obliczonej na podstawie wykonanych pomiarów. Jest to jego powierzchnia\nCo powinien zrobić geodeta, który podczas wywiadu terenowego stwierdził, że na terenie działki nr 5467 brakuje sadu wykazanego na przedstawionym fragmencie mapy?\nSporządzić wykaz synchronizacyjny.\nZłożyć zawiadomienie do właściwego urzędu gminy.\nSporządzić wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki.\nPrzeprowadzić klasyfikację gruntów na działce ze względu na konieczność zmiany użytku.\nGeodeta wykonał inwentaryzację powykonawczą na działce nr 879. Który symbol rodzaju użytku gruntowego powinien wpisać w kolumnie OFU w przedstawionym fragmencie Wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących tej działki dla terenu przedstawionego na ilustracji?\nNa działce z zabudową siedliskową wybudowano kolejny budynek gospodarczy. Na podstawie przedstawionego Wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki określ, którą zmianę zapisano w wykazie.\nZwiększyło się pole powierzchni działki.\nZmienił się rodzaj użytku gruntowego w działce.\nZmieniła się klasa bonitacyjna użytku gruntowego w działce.\nZwiększyło się pole powierzchni gruntów rolnych zabudowanych.\nKto zawiadamia zainteresowane osoby o wyłożeniu do wglądu projektu operatu opisowo-kartograficznego modernizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków?\nKtórą z wymienionych czynności wykonuje geodeta podczas prac związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków?\nPomiar wszystkich punktów granicznych.\nUstalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych.\nW celu ustalenia przebiegu granicy między punktami granicznymi 1 i 2, których położenie przedstawiono na zamieszczonym szkicu, geodeta powinien zawiadomić\ntylko Krystynę Bronek.\ntylko Gminę Dąbrowa Górnicza.\nKrystynę Bronek, Stefana Gądka, Andrzeja Rybkę i Gminę Dąbrowa Górnicza.\nKrystynę Bronek, Mariusza Wajdę, Stefana Gądka, Andrzeja Rybkę i Gminę Dąbrowa Górnicza.\nNieprzekraczalna data doręczenia właścicielom działek przedstawionego zawiadomienia, o czynnościach podjętych w celu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, upływa\nCo powinien zrobić geodeta, jeśli podczas zawiadamiania stron o podjęciu czynności ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych okazało się, że właściciel jednej z działek nie żyje?\nZawiadomić tylko pozostałych sąsiadów.\nOdstąpić od czynności ustalenia przebiegu wszystkich granic.\nWstrzymać czynności ustalenia granic do czasu ustalenia spadkobierców prawomocnym wyrokiem sądu.\nZwrócić się do starosty o zamieszczenie takiego zawiadomienia na tablicy informacyjnej właściwego starostwa powiatowego.\nPodczas ustalenia przebiegu granic na gruncie stawił się Adam Król oraz pełnomocnik Pani Anny Gerna. W której kolumnie fragmentu przedstawionego Protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych należy dokonać wpisu o ich obecności?\nW kol. 05.\nW kol. 07.\nW kol. 09.\nW kol. 10.\nW wyniku przeprowadzenia czynności ustalenia przebiegu granic nastąpiła zmiana pola powierzchni działki. Który z dokumentów powinien sporządzić geodeta, w celu wprowadzenia zmian w bazie danych ewidencji gruntów i budynków?\nWykaz zmian danych ewidencyjnych.\nKtóry dokument nie stanowi załącznika do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych?\nSzkic z podpisami obecnych stron.\nPełnomocnictwo od nieobecnego właściciela działki.\nWykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki.\nWynik analizy dostępnych dokumentów i oświadczeń stron.\nDla którego ze stabilizowanych punktów wykazanych w tabeli odchylenie liniowe wyznaczone na podstawie porównania danych z pomiaru kontrolnego oraz danych pozyskanych z PZGiK przekracza wartość dopuszczalną?\nW czasie ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych geodeta odnalazł w terenie palik drewniany. Obydwie strony, zainteresowane przebiegiem granic, zaakceptowały go jako ślad graniczny. Który kod atrybutu stabilizacji STB powinien nadać geodeta temu punktowi?\n1 – brak informacji.\n2 – niestabilizowany.\n3 – stabilizowany znakiem naziemnym.\n5 – stabilizowany znakiem podziemnym.\nNa przedstawionym fragmencie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zieloną, ciągłą, pogrubioną linią zaznaczono tereny przeznaczone do zabudowy\nNa podstawie przedstawionego fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskaż wymiary działki, która nie może zostać wydzielona pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą.\n19 × 45 m\n20 × 30 m\n21 × 40 m\n22 × 40 m\nNa podstawie zamieszczonego szkicu określ, którą czynność należy wykonać w celu stabilizacji punktów granicznych o numerach 58, 59 i 60, jeżeli nie odnaleziono palików drewnianych w terenie?\nUstalenie przebiegu granic działek.\nWyznaczenie punktów granicznych.\nPrzedstawiona tabela, sporządzona przez geodetę, stanowi fragment wykazu\nProtokół Wyznaczenia punktów granicznych jest sporządzany w sytuacji, kiedy punkty graniczne\nnie są ustalone ale były stabilizowane.\nnie są ustalone i nie były stabilizowane.\nsą ustalone, były stabilizowane i istnieją w terenie.\nsą ustalone, nie były stabilizowane i nie istnieją w terenie.\nWłaściciel działki nr 206/1, przedstawionej na rysunku, zlecił geodecie ustalenie granic działki. Po analizie materiałów z PZGiK oraz wywiadzie terenowym geodeta stwierdził, że punkty 82, 83, 84 i 85 zostały uprzednio ustalone i zastabilizowane, jednak zostały uszkodzone i aktualnie nie istnieją w terenie. Którą procedurę powinien zastosować geodeta?\nWyznaczenia punktów granicznych.\nUstalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych.\nKtórej z wymienionych czynności geodeta nie wykonuje podczas wyznaczania punktów granicznych?\nZawiadomienia stron o czynnościach w terenie.\nNadania punktom granicznym nowych numerów.\nSporządzenia szkicu wyznaczenia punktów granicznych.\nNa którym rysunku przedstawiono okno dialogowe programu graficznego, przedstawiające parametry linii do narysowania projektowanych granic wydzielanej działki, na mapie z projektem podziału nieruchomości?\nFragment którego protokołu przedstawiono w ramce?\nPrzyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi.\nUtrwalenia na gruncie nowo wyznaczonych punktów granicznych.\nZ nieruchomości nr 1253 należy wydzielić działkę nr 1253/B stanowiącą do 33% jej powierzchni. Na podstawie rysunku ustal numery działek, których właścicieli należy zawiadomić o czynnościach przyjęcia granic dzielonej nieruchomości w przypadku braku w dokumentacji wiarygodnego sposobu określającego jej przebieg.\n1252, 1253 i 1254\n1253, 1254 i 1257/1\n1253, 1254, 1246 i 1257/1\n1252, 1253, 1254, 1246 i 1257/1\nJak powinien postąpić geodeta, jeżeli podczas rozgraniczenia nieruchomości na gruncie powstał spór graniczny i nie została zawarta ugoda?\nSpisać akt ugody między stronami.\nUstalić granice według stanu użytkowania.\nWstrzymać postępowanie rozgraniczeniowe.\nOpracować opinię dotycząca przebiegu granic.\nKtóry z wymienionych dokumentów sporządza geodeta podczas rozgraniczenia nieruchomości?\nProtokół ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych.\nNa obszarze przedstawionym na ilustracji budowa nowej drogi rozdzieliła działki rolne stanowiące do tej pory jedną całość. Którą procedurę należy zastosować, aby nowy układ działek pozwalał wszystkim właścicielom na pełne korzystanie ze swoich nieruchomości?\nScalenie i wymianę gruntów.\nWykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki przedstawia połączenie działek ewidencyjnych nr 802 i 803. Który numer należy nadać działce po połączeniu, jeśli ostatnim numerem działki w obrębie jest 1000?\nGeodeta ustalił granicę działki przebiegającą przez punkty 101, 102, 103. Punkty te zastabilizował granicznikami betonowymi i wykonał ich pomiar odbiornikiem GNSS. Które kody ZRD i STB powinien im nadać i wpisać do przedstawionego dokumentu?\nZRD – 5, STB – 2\nZRD – 2, STB – 5\nZRD – 1, STB – 3\nZRD – 3, STB – 1


Clovis LaFay. Magiczne akta Scotland Yardu - ebook - Anna Lange - bookto.pl\nAutorzy: Anna Lange\n– Bez obrazy, ale naprawdę, naprawdę nie znoszę egzorcyzmować takich jak ty – poinformował ghula. – Czysta przepychanka. Żadnej finezji.\n– Nie podchodźcie! – krzyknął. – Trzymajcie się z daleka!\n– Policja metropolitalna! – padło w odpowiedzi. – Proszę natychmiast przejść w naszą stronę.\nPewnie można było jakoś krótko i sensownie przedstawić sytuację, nie przerywając egzorcyzmu, ale ghul miał własne, zgoła odmienne plany. Błyskawicznie zmienił kierunek ataku i rzucił się w prawo, w stronę głosów. Wymykał mu się, cały wysiłek szedł na marne, a do tego nie było szansy, by atak ghula przeżył uzbrojony w pałkę niemagiczny policjant. Clovis nie miał wyjścia – odciął Most, by nie tracić niepotrzebnie magii, a całą jej resztę skierował w formowanie sekwencji Unieruchomienia Umarłego. Trochę to trwało, jako że żadne nekromanckie czary do szybkich nie należą, a przez ten czas głosy, domagające się teraz wyjawienia jego tożsamości, zbliżały się coraz bardziej. Niedobrze.\n– Uciekajcie! Tu jest ghul! Nie wiem, jak długo będzie nieruchomy! – ostrzegł ich raz jeszcze, kończąc sekwencję.\n– LaFay, to ty? Co ty tu, u diabła, robisz? – odezwał się znajomy skądeś głos.\n– Nie! Ty przeklęty idioto, coś ty zrobił!\n– Ićsobie. Wtorek. Nie ma praktyk. Śpię.\n– Alicjo, no proszę cię, wstawaj!\n– Pali się? Obudziłeś Bridget?\n– Nie pali się. Wróciłem właśnie z interwencji i mam dla ciebie pierwszego pacjenta. Leży w salonie. Tylko obawiam się, że to może być poważny przypadek.\n– Dobrze, już wstaję.\n– John! Ty wiesz, że nadal jesteś w mojej sypialni, prawda?!\n– Eee, włóż coś może na siebie – doradził jej na odchodnym.\n– Nie nieprzytomnemu, John. Może się zachłysnąć. Co mu właściwie jest?\n– Żebym to ja wiedział. Sama zobacz – odsunął się na bok – ty tu chodzisz na kurs pielęgniarski, a nie ja. Oddycha, puls chyba w porządku. Dostał zaklęciem Paraliżu, ale nie widzę zesztywnienia mięśni. Musiał zdążyć wystawić zasłonę. Nie rozumiem, dlaczego jest nieprzytomny.\n– Nie uderzył się w głowę?\n– Nic nie widzę, ale nas przecież nie uczą stawiania diagnoz. Czemu przyniosłeś go tutaj, a nie do doktora Mertona?\n– Wiem, powinienem. Ale nie jestem pewny dyskrecji Mertona. Obrzydliwe to dosyć, ale bardzo bym chciał, żeby to fiasko nie wyszło na jaw.\n– Jakie fiasko? I kto to jest?\n– To my to zrobiliśmy. A to jest, niestety, Clovis LaFay. Przyrodni brat hrabiego Bedford. Jak on się o tym dowie… Frederick LaFay takiej okazji nie przepuści. Od początku byliśmy mu solą w oku. Tu nie chodzi o mnie, ale o istnienie całego podwydziału spraw magicznych, a może i wszystkie reformy w policji.\n– Rzuciliście Paraliż na brata hrabiego Bedford? Co on takiego zrobił? Czy on…\n– Nic nie zrobił, w tym rzecz. Nic złego w każdym razie. Wygląda wręcz na to, że postanowił nas w pracy wyręczyć. Egzorcyzmował ghula na cmentarzu. Fatalne nieporozumienie!\n– To nekromanta? Taki prawdziwy, nie lekarz?\n– Nie inaczej – mruknął ponuro John.\n– Tak sobie myślę, John… On chyba nie ma bardzo wysokiego potencjału magicznego, prawda?\n– Ma. Raczej nie taki jak ja czy być może nawet ty, ale na pewno wysoki. Skąd ci to przyszło do głowy?\n– Wydawało mi się, że czytałam w gazecie, jakaś aluzja w kronice towarzyskiej. Nieważne. Ale i tak… Egzorcyzmował ghula, przedtem na tym cmentarzu też może coś robił…\n– Robił, były silne emanacje nekromanckiej magii.\n– I nagle musiał wystawić kinemancką zasłonę, niby prosty czar, ale spoza swojej specjalności. Czy to może być wyczerpanie magii?\n– Możliwe. Czekaj, żaden ze mnie poszukiwacz, ale to umiem zrobić.\n– Obawiam się, że możesz mieć rację. Sygnaturę ma prawie jak niemagiczny. O do dia… przepraszam, Alicjo, ale jest jeszcze gorzej, niż myślałem. Trudno, przenoszę go do Mertona. Jeśli sprawa wycieknie, podam się do dymisji. Może to wystarczy.\n– Nie przesadzasz? Kto rzucił ten Paraliż? Nie mów mi, że ty!\n– Snaith – przyznał niechętnie. – Alicjo, to porządny człowiek. Po prostu źle ocenił sytuację.\n– Porządni ludzie, śmiem sądzić, nie rzucają niesprowokowani Paraliżu. On wie, że kogoś ze słabym sercem można w ten sposób nawet zabić?\n– Tak czy inaczej, nie będę ryzykował życiem Clovisa LaFaya. Pomijając względy polityczne, nie mogę mu tego zrobić.\n– Byłem z nim w Edgerton.\n– Jesteś pewna, że dasz radę? To nie wygląda łatwo. Może ja?\n– John, jesteś kinemantą, pamiętasz? Samo rzucenie czaru leczenia będzie cię drogo kosztować, a jeszcze przekazanie magii… I zdaje się, że robiłeś przed chwilą teleportację z cmentarza, i ten czar poszukiwawczy… Wiem, jaką masz silną magię, ale przecież nie bez dna. A jak coś w pracy ci wyniknie? Chcesz skończyć jak on? Ja, jeśli w ogóle mam jakąś specjalizację, to właśnie magię leczenia, potencjał magiczny, jak sam mówisz, spory i dzisiaj tylko wykład po południu.\n– No dobrze, spróbować warto.\n– Trzeba go teraz wybudzić, chociaż na chwilę. Ten czar działa przez połączenie, on musi rzucić Most ze swojej strony.\n– LaFay! – ryknął znienacka swoim osypującym tynk ze ścian, koszarowym głosem. – Natychmiast się obudź!\n– Mmmm chwilę. Zaaaz wssanę.\n– LaFay, weź się w garść. Prawie nie masz mocy. Wyczerpanie magii. Otwórz Most… Alicjo, jesteś gotowa?\n– Tak – opowiedział jakiś żeński głos. Zdecydowanie przyjemniej brzmiący od głosu Dobsona.\n– Otwórz Most, Alicja przeleje ci trochę. Rozumiesz?\n– Nnn, zmeeeony…\n– Panie LaFay, niech pan otworzy Most i zaczerpnie trochę mocy ode mnie. Rzucam Karmienie Iaso, ale musi pan współpracować.\n– Przepraszam, ale tak nie można! To bardzo niebezpieczne!\n– Co to było? – wykrztusiła Alicja jednocześnie z „Co się stało?” brata.\n– Miło cię znowu widzieć, Dobson. Czy byłbyś uprzejmy mnie przedstawić?\n– Panno Dobson, przepraszam, że tak się do pani zwróciłem, ale nie rzuciła pani na końcu sekwencji Dominacji i Kontroli Krwi, a to one pozwalają pani na przerwanie przepływu magii. Gdybym się nie zorientował w porę, mógłbym pani zrobić krzywdę. Jestem pani ogromnie wdzięczny, ale to było bardzo ryzykowne.\n– Ależ ja rzuciłam wszystko, co było zapisane! Tych glyfów nie było, w ogóle ich nie znam!\n– No dobrze, nie ma co dociekać. Wszyscy są cali i zdrowi, pacjent jest przytomny. Uważam, że jak na pierwszy raz, to pełen sukces.\n– Przepraszam, Dobson, ale to jednak trzeba wyjaśnić, tak na przyszłość. Może się kartki skleiły? Albo jakiś błąd drukarski? To nie jest taka pomyłka, którą można zrobić niechcący, jeśli prawie cały czar uformowało się poprawnie.\n– Panno Dobson, kto pani to dał?\n– Polecali na wykładzie na kursie pielęgniarskim…\n– Ależ to okropne! Te czary są okaleczone, i to nie przez przypadek! Ktoś pousuwał z nich wszystkie klasyczne nekromanckie glyfy, tak jak w pani Karmieniu Iaso. Rzeczywiście, Dominacja i Kontrola Krwi są podstawą wielu klątw – LaFay z jakiegoś powodu spojrzał na Johna – ale w Karmieniu są konieczne, by chronić nekromantę przed wyssaniem magii. To samo tu, widzi pani? Nie wiem, co pacjentowi zrobi czar usypiający bez Otwarcia Czaszki na początku, mam nadzieję, że po prostu nic. A tu z kolei znowu brak Dominacji, no to przynajmniej wiadomo, że w ogóle nie zadziała. I to jest zaledwie te kilka czarów, które znam na pamięć, a jestem pewien, że jest ich więcej. Aż trudno uwierzyć! Ja rozumiem, przykrawać historię magii ad usum Delphini, ale samą magię?! Kto to w ogóle pisał? – spytał retorycznie, oglądając podejrzliwie okładkę. – Jakiś doktor Boyd, nie słyszałem, no ale w sumie przez ostatnie trzy lata przebywałem głównie na kontynencie. Zna go może pani?\n– Tak, wygłosił wstępny wykład. To dość znany lekarz.\n– Ach tak, przez chwilę myślałem, że to pseudonim. Ja bym się na jego miejscu pod czymś takim własnym nazwiskiem na pewno nie podpisał.\n– Nauczyłam się już części… Naprawdę to jest kompletnie bezużyteczne?\n– Nie, nie, przypuszczam, że większość czarów jest w zupełnym porządku. Albo niezmieniona, albo zmiany są nieszkodliwe. Wie pani, panno Dobson, ja nawet rozumiem, skąd mu taki pomysł przyszedł do głowy, bo niektóre sekwencje rzeczywiście są wymienne. Tylko wygląda na to, że on, kiedy nie wiedział, czym zastąpić glyfy, które mu się wydawały podejrzane, po prostu je usuwał! Każdy czar by trzeba przejrzeć i porównać z zapisanym właściwie.\n– Nie mam właściwie zapisanych. W bibliotekach nie ma książek o magii. – Alicja z przerażeniem poczuła, że łzy napływają jej do oczu. Nie może zachowywać się jak histeryczka, jeszcze John gotów zgodzić się z resztą rodziny, że nauka magii jej zaszkodzi!\n– Przepraszam, panno Dobson. A może mógłbym to pożyczyć na kilka dni, jeśli pani nie będzie potrzebne? Nie znam się szczególnie dobrze na leczniczych czarach nekromanckich, ale mam odpowiednią literaturę w domu.\n– A tak przy okazji, mógłbyś mi powiedzieć, Dobson, co się właściwie stało, gdzie ja jestem i jak się tu dostałem?\n– Panienko – zameldowała – kuchnia rozpalona, kawa prawie gotowa, stoi na płycie, ale w domu nie bardzo jest coś lepszego na śniadanie. Tylko jajka i bekon, i ta wędzona ryba z wczoraj, chyba jest jeszcze dobra, ale ja nie wiem, dla gościa? Może ja do tej nowej piekarni skoczę po ciastka? Jak ten dżentelmen tyle czasu był na konty… – zająknęła się i zaczerwieniła.\n– Dobrze, biegnij, tylko najpierw pomóż mi się ubrać. Jajka sama usmażę i podam kawę. Rybę zostawimy na lunch, chyba że pan będzie chciał teraz. Tylko pamiętaj – dodała, w sumie niepotrzebnie, bo Bridget wbrew pozorom paplą nie była – w sklepie nikomu ani słowa.\nAlicja Dobson wyszła. Szkoda, mimo że z bogini zmieniła się niestety w dziewczynę w znoszonym domowym szlafroczku założonym chyba bezpośrednio na koszulę nocną i w żałobnym szalu. Było jednak na co popatrzeć, bo tego typu urody w Anglii nie spotykało się na każdym kroku. Akurat ta Brunhilda w jego majaczeniu nie była wcale taka głupia, lecz nie całkiem trafna. Jeśli już walkiria, to nie z Wagnera, tylko ze skandynawskich sag. A może księżniczka wikingów? Bardzo wysoka, szczupła, lecz robiąca wrażenie umięśnionej, niemal białowłosa i niebieskooka. Na pierwszy rzut oka było widać, że to siostra Dobsona. Bez gorsetu. Clovis usiłował się nie gapić, lecz nie był pewien, do jakiego stopnia mu się to udało. I czary rzuca. Nekromanckie, jakkolwiek by ich różni doktorzy Boydowie nie nazywali. Ciekawe, bo zawsze miał wrażenie, że Dobson, syn wiejskiego pastora, pochodzi z mocno tradycyjnej rodziny. Nieczęsto się w takich edukuje dziewczęta w magii.\nSam Dobson spoglądał teraz na niego, marszcząc brwi, wyraźnie zdenerwowany i przygnębiony. Clovis z pewnym trudem oderwał myśli od jego siostry. Dobson wydawał się zmartwiony w stopniu zupełnie nieprzystającym do sytuacji. Ostatecznie to żadna przyjemność oberwać Paraliżem, ale wyczerpanie magii Clovis zafundował sobie sam, a i mógł też powiedzieć jaśniej, co robi – nie przewidział po prostu obecności magów w policji. Dobson jednak nie zwykł wymyślać sobie problemów, więc coś w tym musiało być. Wyjaśnienie, co się wydarzyło, mogło trochę zająć, więc Clovis chciał uporządkować sobie najpierw podstawowe fakty.\n– Co zrobiliście z moim ghulem? Już prawie go miałem.\nDobson przez chwilę przestał wyglądać na zmartwionego i prawie się uśmiechnął, chyba z powodu tej deklaracji własności.\n– Kiedy straciłeś przytomność, zrobiło się małe zamieszanie, bo twój ghul – uniesienie brwi – z kolei się ocknął. Udało mi się go w końcu unieruchomić, mieli go związać łańcuchami i czekać na naszego egzorcystę. Powinien dotrzeć tam zaraz po nas. Teraz – Dobson wyjął zegarek i spojrzał na niego – mam nadzieję, że jest już po wszystkim.\n– A moja dorożka? Nic się woźnicy nie stało?\n– Miałeś dorożkę? Nie mam pojęcia, sprawdzę. Gdyby ghul zaatakował dorożkarza, coś byśmy o tym wiedzieli. Może posterunkowy kazał mu odjechać? Ale jeśli tak, powinien był to zaraportować.\n– Krótko, jakieś pół godziny.\nCoś tu się nie zgadzało z czasem.\n– Zatem jak… – Zaraz, przecież był powód, dla którego najsilniejsi kinemanci uchodzili za tak potężnych magów. – Dobson, przeniosłeś mnie i siebie z cmentarza Tower Hamlets do, jak zgaduję, własnego mieszkania? Precyzyjnie? Jaka to odległość?\n– Nie do mieszkania, rzecz jasna, tylko przed dom. To nie tak daleko: trzy, najwyżej cztery mile. Jesteśmy na skraju Soho.\n– I ciebie wypuścili z wojska?! Powinni cię trzymać pazurami, jak nie artyleria, to wywiad. Boże, zachowaj królową, bo przy takim dowództwie może tego bardzo potrzebować.\nDobson wyglądał teraz na podwójnie zakłopotanego.\n– No wiesz, LaFay, nie wyglądałeś za dobrze. Coś musiałem zrobić. I słuchaj – dodał poważnie – chciałem cię bardzo przeprosić za sposób, w jaki zostałeś potraktowany. Biorę za to pełną odpowiedzialność.\n– W jakim sensie bierzesz odpowiedzialność? Nie ty mnie uderzyłeś. Przed tobą bym się nie osłonił.\n– Nie, ale jeden z moich ludzi. LaFay – głęboki oddech – czy mógłbyś o tym nikomu nie mówić? Przepraszam, że cię o to proszę, ale to ważne.\n– Komu niby miałbym mówić? To nie jest coś, czym miałbym ochotę się chwalić. Też się nie popisałem.\nDobson rzucił mu krótkie, jakby oceniające spojrzenie.\n– Przede wszystkim swojemu bratu.\n– Żadnej tajemnicy rodzinnej ci w tej chwili nie zdradzam, bo akurat ty wiesz doskonale, jak się zapowiadały relacje pomiędzy Frederickiem a mną. Otóż zapewniam cię, że są dokładnie takie, na jakie się zapowiadały. Ani ja nie jestem skłonny mu się zwierzać, ani on przejąć się moją faktyczną czy wyimaginowaną krzywdą.\n– Obawiam się, że gdyby się dowiedział, co się stało, niezależnie od swoich osobistych odczuć wykorzystałby to w Izbie Lordów – pokiwał głową. – On jest zdecydowanym przeciwnikiem obecnych reform w policji.\n– Nie znam się na polityce – mruknął Clovis, dodając w myśli: „Ale wygląda na to, że będę musiał się poznać”. – To jednak do niego podobne. Policja powinna się zajmować klasami kryminalnymi, a nie niepokoić porządnych obywateli, tak?\n– Hej, jednak słuchałeś jego wystąpień!\n– W ogóle nie ma sprawy. Po pierwsze, naprawdę nic się nie stało, zwłaszcza że twoja siostra postawiła mnie na nogi, po drugie, może to złośliwość z mojej strony, ale Frederickowi życia nie zamierzam ułatwiać. Po trzecie, mam wrażenie, Dobson, że jestem ci coś winien. I to niejedno.\nDobson popatrzył na niego ze szczerym zaskoczeniem.\nClovis spojrzał na niego z ukosa.\n– Egipt? Szkoła?\n– W Egipcie miałem rozkazy. Szkoła? Daj spokój, LaFay, byłeś dzieckiem.\n– Byłem. Lecz to niczego nie zmienia, zwłaszcza że ty tak całkiem dorosły też nie byłeś.\n– Powiedz lepiej – Dobson zmienił temat – co u ciebie? Nie wiedziałem nawet, że wróciłeś do Anglii.\nClovis wzruszył ramionami.\n– Cóż, trzeba było w końcu dorosnąć.\n– Studiowałeś w Paryżu, jak zamierzałeś?\n– „Studiowałeś” to chyba za duże słowo. Byłem trochę tu, trochę tam. W Paryżu, Genewie, później w Bolonii, w Pizie… stamtąd szybko uciekłem, straszne komary, źle mi się kojarzyło. Potem trochę w Wiedniu, ostatnio w Monachium. Londyn też odwiedzałem, ale nieczęsto. Aż w końcu – uśmiechnął się krzywo – wróciłem do domu na stałe. Nic ciekawego. A ty? Zdziwiłem się, gdy usłyszałem pogłoski, że odszedłeś z wojska. Wydawało mi się, że ty i armia idealnie do siebie pasujecie.\nDobson popatrzył wnikliwie na oparcie sofy, istotnie przykuwające uwagę, jako że było obite bladoróżową bawełną w czerwone kwiatki z wypukłymi brązowymi środkami, co dawało efekt niepokojąco podobny do wysypki przy czarnej ospie. Generalnie cały pokój umeblowany był dość przypadkowo, od całkiem porządnego stołu z mahoniowym fornirem do tanich sosnowych półek i wytartych dywaników o nieokreślonym wzorze. John Dobson do estetów raczej nie należał, ale Clovis był w stanie rozpoznać mieszkanie wynajęte łącznie z meblami i rozumiał, że za ospowatą sofę i za dziwną rozetę na suficie nie odpowiada jego rozmówca.\n– Ojciec długo chorował – mruknął chwilowy dysponent nieszczepionego mebla i zaczerwienił się – a pensja porucznika…\nU każdego innego człowieka reakcja tego typu w kontakcie z osobą znacznie zamożniejszą oznaczałaby zawstydzenie z powodu ubóstwa. Jednak ktoś, kto zachowywał w tym względzie stoicki spokój jako stypendysta w szkole z internatem, co, jak teraz uświadomił sobie Clovis, ani łatwe, ani powszechne nie było, nie przejmowałby się różnicami majątkowymi jako dorosły. O ile zatem Dobson nie zmienił się jakoś radykalnie od czasów szkolnych, a nic przecież na to nie wskazywało, takie zakłopotanie oznaczało, że nie tyle kłamie, co nie mówi całej prawdy. Clovis nie zamierzał drążyć tematu. Zamiast tego skorzystał z okazji do złożenia kondolencji, bo nietrudno się było domyślić po kim rodzeństwo nosi żałobę.\n– To już dziewięć miesięcy – Dobson westchnął – bardzo cierpiał pod koniec, więc to dla niego była też ulga.\nCzyli nie był to już specjalnie bolesny temat, choć, jak podejrzewał, dla Dobsona śmierć ojca musiała być czymś zgoła innym niż w swoim czasie dla niego.\n– Chciałbym mieć więcej czasu dla matki. Została w domu z moją drugą siostrą. Niestety praca w policji jest jednak mocno absorbująca, tym bardziej, że ciągle brakuje nam ludzi.\n– A kim ty w ogóle jesteś w tej policji?\n– Nadinspektorem. – Dobson machnął ręką. – Stanowisko dostałem raczej na wyrost, bo jest nas niewielu, ale mamy nadzieję, że nasz podwydział się rozrośnie.\n– Jaki jest wasz podwydział?\n– Spraw magicznych. Nowy, jeszcze roku nie ma. Formalnie jesteśmy częścią wydziału detektywistycznego, ale w praktyce zajmujemy się raczej bezpośrednimi interwencjami, choć i dochodzenia się zdarzają. Wszystkim po trochu. Niestety, wielu ludzi z nawet nieznacznymi zdolnościami magicznymi uważa, że jest ponad prawem, a do tego te problemy z ghulami… Zajęć mamy pod dostatkiem.\nClovis przygryzał wargi, ale w końcu nie mógł się powstrzymać i parsknął śmiechem.\n– Wiesz, Dobson, jak cię w szkole nazywali za plecami? W pewnych kręgach oczywiście?\nDobson zmarszczył nos na to non sequitur, ale spytał z zainteresowaniem:\n– Święty Jan Inkwizytor. Ktoś miał zdolności profetyczne, nie sądzisz?\nŚmiech Johna był w stanie przeniknąć przez solidniejsze ściany niż te w ich mieszkaniu i Alicja stwierdziła, że panowie chyba doszli do porozumienia. Bridget akurat wróciła z piekarni, więc można było podawać śniadanie.\nJuż i tak wysokie mniemanie Alicji na temat służącej jeszcze wzrosło. Gdyby tylko udało jej się pozbyć irlandzkiego akcentu i dostać posadę w dobrym domu, naprawdę może ją czekać niezła kariera. Wyczucie miała znakomite, bo Clovisowi LaFayowi dosłownie rozbłysły oczy na widok śmietankowych rogalików. A do tego dziewczyna znalazła jeszcze czas, by nie tylko umyć twarz i ręce, ale i założyć czysty czepek i fartuszek. Alicja, nalewając kawę, skinęła głową, by zaznaczyć, że zauważyła to i docenia. Co prawda obawiała się, że jako jedyna w tym towarzystwie, gdyż John takie niuanse uważał za zawracanie głowy, a poza tym był głodny, natomiast z perspektywy niespodziewanego gościa i tak pewnie żyli w skrajnej nędzy. Nie żeby się tym przejmowała, tym bardziej że i jemu wydawało się to nie przeszkadzać. Jeśli w ogóle można rzucić się na jedzenie w dystyngowany sposób, Clovis LaFay właśnie to zrobił.\nJohn z rozbawieniem skomentował zaczynanie posiłku od deseru. Osobiście przyniósł sobie tę nieszczęsną wczorajszą rybę z kuchni i jeszcze nakarmił nią gościa, po zadaniu mu dość intymnego i zdecydowanie niestosownego przy posiłku pytania, czy aby nie ma kłopotów z wątrobą. Pan LaFay, kompletnie niezaskoczony, grzecznie zaprzeczył, a nieśmiałe zastrzeżenia Alicji wobec ryby obaj zbyli stwierdzeniem, że w szkole nie takie rzeczy się jadało.\nNie była pewna, jak i czy w ogóle wyobrażała sobie jednego z LaFayów, ale jeśli już, to z pewnością nie tak. Pierwsze wrażenie także myliło. Gdy był przytomny, w jakiś trudny do uchwycenia sposób jednak nie robił już wrażenia chłopca. Był chyba starszy, niż wyglądał, zresztą musiał być, jeśli John go pamiętał ze szkoły. Zdała sobie też sprawę, że wcale nie jest niski – pewnie nawet trochę wyższy od niej. To tylko John jak zwykle zaburzał perspektywę swoimi sześcioma stopami i sześcioma calami wzrostu. I, co tu dużo gadać, Clovis LaFay był… nie przystojny, to słowo nasuwało zgoła niewłaściwy obraz kogoś znacznie potężniej zbudowanego i z bokobrodami – był, jakkolwiek głupio by to nie brzmiało… ładny. Głównie dzięki oprawie oczu i uśmiechowi, bo rysów szczególnie regularnych nie miał. I do tego szczerze, bez tej mieszanki wzgardliwego zdziwienia i łaskawej wyrozumiałości, którą większość mężczyzn reagowała na wzmiankę o jej ambicjach magicznych, przejął się jej problemem z książką czarów. A do jej brata odnosił się nie tylko życzliwie, ale nawet z pewnym szacunkiem. W skrócie: był sympatyczny. Miała też wrażenie, że i jemu się u nich podoba. W każdym razie siedział, rozmawiał i nie spieszył się do wyjścia.\n– Dopiero teraz się zorientowałem, że chyba upuściłem torbę na drodze przed cmentarzem. Jak sądzisz, Dobson, dałoby się ją odzyskać?\n– Nie powinno być problemu. Na pewno ktoś ją podniósł. Co w niej było?\n– Latarnia. I pieniądze, ale niewiele: może jakiś funt w drobnych. I kopie ksiąg zarodowych hunterów ze stadnin z Warwickshire – te są najważniejsze, bo powinienem je oddać. I moje notatki, w tym przepis na baba au rhum z crème pâtissière i wiśniami w spirytusie, podobno unikatowy.\nPoza refleksją, że „niewiele” w odniesieniu do pieniędzy jest pojęciem względnym, Alicja stwierdziła w duchu, iż nekromancka magia musi mieć głębie, których istnienia nawet nie podejrzewała.\n– Przepraszam, można spytać, po co panu były na cmentarzu końskie rodowody i przepis na ciasto?\nClovis LaFay uśmiechnął się do niej. Kiedy się śmiał, oczy robiły mu się złotawe.\n– To rzeczywiście zabawne. Ale te księgi to przysługa dla znajomego. Tam jest jeden duch, który interesował się końmi myśliwskimi i chce być na bieżąco. Rzadko się zdarza, by duchy zdawały sobie sprawę z upływu czasu, lecz on jest dość niezwykły. A przepis dał mi w prezencie. Był kucharzem, chyba bardzo dobrym. Przykro, że grób ma tak marny i zaniedbany, choć on się tym nie przejmuje. Zresztą to ateista. I zaciekły republikanin – dodał. – Jeśli ktoś się interesuje historią nowożytną, naprawdę warto z nim porozmawiać. Był w Paryżu w 1789.\n– I co, powiedział coś ciekawego? – zainteresował się John.\n– Hmm… Właściwie to nie. Ale to naprawdę wyjątkowy człowiek.\n– Duch – mruknął John.\n– Duch też. To fascynujące, że moc astralna nie ma nic wspólnego ani z potencjałem magicznym za życia, ani z pozycją społeczną. Tak silnego astrala jak on nigdy jeszcze nie spotkałem – stwierdził z zachwytem.\n– A czy nawiązywanie kontaktu z tak silnymi duchami nie jest nieco ryzykowne? – spytała niewinnie Alicja, która akurat zerknęła przypadkiem na Johna.\nZnała ten wyraz twarzy. Bardzo charakterystyczny wyraz twarzy starszego brata, który właśnie usłyszał, że ktoś z rodzeństwa zrobił coś zarazem niebezpiecznego i strasznie głupiego, i z całych sił się hamuje, żeby na delikwenta publicznie nie nawrzeszczeć.\nCiekawe, Clovis LaFay również musiał znać tę minę, bo następne słowa skierował raczej do Johna niż do niej:\n– Nie jest, jeśli zachowa się należytą ostrożność, zwłaszcza przy pierwszych kontaktach, gdy nie ma się pewności co do zachowania ducha. Wiem, co robię. – Półuśmiech, już bardzo wyraźnie skierowany do Johna. Brat wydał się lekko zakłopotany. – Poza tym pan Leroux jest opanowaną i wysoce moralną osobą. Rozpowszechniona opinia, że każdy duch chce kogoś opętać, jest dla nich bardzo krzywdząca – uzupełnił, spoglądając z wyrzutem już na nich oboje.\nRozmawiało się przyjemnie. Clovis nawet miał zamiar zlokalizować Dobsona po swoim powrocie do Anglii, ale jakoś się do tego nie zabrał. W sumie dobrze się stało, że wpadli na siebie na tym cmentarzu. Zawroty głowy związane z wyczerpaniem magii minęły i czuł się już dobrze, a do tego wreszcie się ogrzał i najadł. Obawiał się zresztą, że nie zachował się najlepiej, jedząc za szybko i zdecydowanie za dużo jak na nieproszonego gościa. Choć może przy zapotrzebowaniu Johna Dobsona na pożywienie aż tak bardzo nie rzucało się to w oczy.\nSwoją drogą, dlaczego, zastanowił się Clovis, był przedtem tak potwornie głodny? Ach tak, nie jadł kolacji. Obiadu właściwie też nie. Wczoraj z okazji urodzin Letittii brał udział w makabrycznym rytuale zwanym posiłkiem w gronie rodzinnym, a od dzieciństwa w obecności Fredericka każdy kęs stawał mu w gardle. Potem zaś wpadł tylko do domu po odpisy ksiąg zarodowych, zmienił buty, złapał dwie pomarańcze i pojechał bezpośrednio na cmentarz. Po dłuższym kontakcie ze swoją rodziną po prostu musiał coś zrobić, najlepiej porozmawiać z kimś milszym i bardziej normalnym niż jego bliscy, a późnym wieczorem Leroux wydawał się najlepszym kandydatem. Co prawda takie stwierdzenie nie oddawało sprawiedliwości charakterowi Jeana Baptiste’a, bo na przykład Horatia w tej konkurencji bił na głowę przeciętny ghul.\nClovisowi bardzo nie chciało się ruszać, ale istniało realne niebezpieczeństwo, że jeśli tego nie zrobi, skompromituje się kompletnie, po prostu zasypiając. Ostatecznie przemógł lenistwo, wstał i pożegnał się. Dobson podniósł się razem z nim.\n– Sprowadzę dorożkę i odwiozę cię do domu. Gdzie mieszkasz?\n– Przy Montpelier Street.\n– Na południe od Knightsbridge.\n– O, to znakomicie, przejdę się stamtąd do pracy. Dzisiaj nie oczekują mnie z samego rana, ale upewnię się, czy wszystko w porządku. Dopytam się przy okazji o twoje rzeczy.\nClovis miał wrażenie, że Dobson, chcąc mu towarzyszyć, nie tyle troszczy się o jego bezpieczeństwo – choć, znając go, i tego nie można było wykluczyć – co ma ochotę jeszcze z nim o czymś porozmawiać. Nie mylił się. W dorożce Dobson od razu przeszedł do rzeczy.\n– Coś ci chciałem zaproponować, LaFay. Choć wiem, że to bezczelność po tym, co zaszło na cmentarzu.\n– Potrzebujemy egzorcysty. Jako konsultanta. Sam możesz określić, ile czasu na to poświęcisz: dzień w tygodniu, dwa, wszystko nas zadowoli. Mamy nóż na gardle.\n– Ale ja nie jestem za dobry w egzorcyzmach.\n– Wystarczająco dobry. Masz pojęcie, ilu mamy w policji egzorcystów? Dwóch! Z tego tylko jednego bez innych obowiązków, drugi to lekarz. Na cały Londyn z przedmieściami, wyobrażasz sobie? Średniowiecze.\n– W średniowieczu akurat było wielu egzorcystów – zaprotestował Clovis. – Dopiero później wymyślono, że nekromancja to diabelska sztuka, i przemianowano ją na magię leczenia.\n– No i właśnie, skutki odczuwamy do dzisiaj. Bardzo byś się przydał.\n– Ale skąd ten nagły kryzys? Ghuli powinno być raczej mniej niż kiedyś. Ciągle czytam, że dzięki nowoczesnej higienie śmiertelność niemowląt spada.\n– Dzieci w Londynie rodzi się więcej. Poza tym nie nazwałbym tego kryzysem – odparł z namysłem Dobson. – To raczej oczekiwania się zmieniły. Często nasi nekromanci występują w sądzie jako rzeczoznawcy. To bardzo czasochłonne. Poza tym do ochrony policji mają prawo wszyscy: nieważne, czy ktoś ma pieniądze, koneksje, czy magię. Wszyscy. Zatem na przykład każdy ghul, nieważne, czy w krypcie rodzinnej, czy na cmentarzu w przytułku, wymaga od nas jednakowego zaangażowania.\nZabrzmiało to jak dosłowny cytat z czyjegoś niezbyt udanego przemówienia i prawdopodobnie nim było. Co nie przeszkadzało, gdyż znając Dobsona, mówił absolutnie szczerze. Clovis zastanowił się, ilu z jego zwierzchników o tym wiedziało i w jak głęboką wprawiało ich to konsternację.\n– Słowem, roboty jest dość. A i tobie… – Dobson zamilkł nagle.\n– Słucham? – Clovisa zdjęło nagłe podejrzenie. – Dobson, ty chyba nie wymyśliłeś tego tylko po to, żeby mi znaleźć zajęcie?\n– Skąd! Naprawdę mamy ciężką sytuację. Ale… – Dobson popatrzył na niego trochę zbyt uważnie. – Wybacz, LaFay, że zachowam się jak straszna świnia i dam ci nieproszoną radę: przydałoby ci się to. Włóczysz się nocami po cmentarzach na East Endzie, nawiązujesz kontakt z silnymi duchami tylko po to, żeby pogadać o niczym, egzorcyzmujesz ghula bez wsparcia… Ty się chyba bardzo nudzisz, prawda?\nPrzeklęty Dobson. Sam nie kłamał i innym nie pozwalał. Clovis westchnął i powiedział szczerze:\nPomijając wszystkie inne względy, prawdą było, że, co odkrył niedawno z pewnym zdziwieniem, do nicnierobienia się nie nadawał. Sęk w tym, że do wojska czy polityki, tradycyjnych zajęć dla dżentelmena w jego sytuacji, nadawał się jeszcze mniej, a niedawne próby aktywnego włączenia się w zarządzanie rodzinnymi interesami nie skończyły się, delikatnie to ujmując, sukcesem. Życie towarzyskie, całkiem przyjemne w małych dawkach, w większych wykańczało go nerwowo, tym bardziej że łączyło się z niebezpieczeństwem nagłego natknięcia się na Fredericka lub Horatia. Stąd cmentarze. Dobson jak zwykle miał rację: jak już człowiek tapla się nocami w błocie, niech to przynajmniej czemuś służy.\n– No dobrze, zgadzam się. Wstępnie – dodał ostrożnie. – Jak by to wyglądało w praktyce?\n– Zwyczajnie. Jest potrzeba, jesteś zawiadamiany, umawiasz się, kiedy możesz się sprawą zająć. Dopilnuję, żebyś zawsze miał obstawę, bo szczerze mówiąc, to, co robiłeś na cmentarzu, grozą przejmuje. Nekromanta nie jest od tego, by marnować magię na unieruchamianie ghuli. Raz w miesiącu…\n– Czekaj, Dobson, jaką obstawę? Obecność niemagicznych przy egzorcyzmach to naprawdę fatalny pomysł.\n– Miałem na myśli któregoś z naszych magów ofensywnych. Mnie, Wellsa, Slatera albo Snaitha. Wells jest kinemantą jak ja, Slater to przede wszystkim piromanta… Nie krzyw się, ma świetną kontrolę i zupełnie porządną moc. Snaitha już, w pewnym sensie – Dobson uśmiechnął się przepraszająco – poznałeś: zasadniczo poszukiwacz, ale radzi sobie z glyfami kinemanckimi. Wszyscy mamy doświadczenie w asyście przy egzorcyzmach. Zresztą porozmawiasz kiedyś z Patrickiem Dempseyem, naszym regularnym nekromantą, dowiesz się szczegółów. Rzymski katolik, ale naprawdę porządny z niego chłop.\n– Tylko jeden poszukiwacz na całą policję?\n– A gdzie tam! LaFay, ty gazet nie czytasz? No tak, nie było cię wtedy w kraju. Pułkownik Henderson bardzo rozbudował londyńską policję. Poszukiwaczy jest wielu, może nie na każdym posterunku, ale w sumie kilkunastu. Będzie jeszcze więcej, bo uruchamia się specjalne kursy dla myślących o pracy w policji chłopców z jakimś potencjałem magicznym. Podstawowe czary poszukiwawcze są dość proste, przecież wiesz, nie trzeba do nich wielkiej wiedzy. Tym bardziej że najbardziej pospolite przestępstwo związane z magią, lekko licząc: trzy przypadki na cztery, to rzucenie Przymusu. Bada się to rutynowo i tym się nie zajmujemy. Temu zawdzięczasz przyjemność poznania Snaitha. – Dobsonowi zadrżały kąciki ust. – Mówił, że wykrywanie śladu zauroczenia zaczęło mu się już śnić po nocach i musiał zmienić pracę.\nBył to chyba dobry moment, by poruszyć pewną kwestię, która nie dawała Clovisowi spokoju. Dobsonowi to chyba nie przyszło do głowy, ale Dobson nie pochodził z rodu, w którym wbijanie sobie nawzajem noża w plecy, najlepiej cudzymi rękami, stanowiło od pokoleń normalny sposób rozwiązywania problemów życiowych. Co prawda akurat w tym przypadku nie chodziłoby pewnie o niego, czy też raczej nie głównie o niego. Niby John Dobson sam w sobie nie był szczególnie ważny, ale Frederick LaFay maga o takiej mocy, związanego jakoś ze znienawidzonymi reformatorami popieranymi przez partię liberalną, na pewno miał na oku, a poza tym mógł go pamiętać z racji pewnego zdarzenia z przeszłości. A jeśli przy okazji skompromitowania policji kłopotliwy brat hrabiego Bedford miałby się nieco uszkodzić, ten raczej potraktowałby to bardziej jako drobny, lecz przyjemny zysk uboczny niż poważną wadę planu.\n– Dobson… Ten Snaith. Rozumiem, że to on rzucił na mnie Paraliż. Nie chciałbym wyjść na kogoś z manią prześladowczą, ale czy jesteś pewien, że to był wypadek?\n– Tak jak mówisz, nie wszyscy są zadowoleni z rozwoju sytuacji w policji. Dla kogoś mogłoby to być wygodne.\n– Naprawdę sądzisz, że… Zresztą wszystko jedno, wykluczone. Wiem, co powodowało Snaithem. To naprawdę był wypadek, czy też – Dobson myślał chwilę – raczej zbyt pochopne, ale w pewnym sensie zrozumiałe działanie.\n– Hej, czemu rzucanie na mnie Paraliżu jest zrozumiałe? – zaprotestował Clovis.\nDobson nie udzielił odpowiedzi od razu.\n– Jacob Snaith – powiedział w końcu – służy w policji dłużej niż ja. Trzy lata temu zajmował się sprawą brutalnego zgwałcenia, z użyciem czarów kinemanckich, pewnej robotnicy z fabryki papierosów. Dziewczyna niestety miała skończone dwanaście lat, a skargę o gwałt wycofała. Domyślasz się, do czego zmierzam?\nClovis poczuł się, jakby ktoś go kopnął w żołądek.\n– Przepraszam, że ci to mówię – Dobson popatrzył na niego nie bez współczucia – ale niektórzy mają prawo źle kojarzyć twoje nazwisko. To, że rzucałeś nekromanckie glyfy, też co prawda nie pomogło, ale do reakcji Snaitha przyczyniłem się głównie ja.\n– Bo krzyknąłeś „LaFay”?\n– Tak, a jednocześnie Snaith zobaczył w Wykryciu Aktywności Magicznej ciemną zieleń ofensywnego czaru nekromanckiego. Co to dokładnie było?\n– Unieruchomienie Umarłego.\n– Ten ghul, teraz rozumiem… Nie znałem tego, myślałem, że to był Paraliż. W każdym razie Snaith zareagował odruchowo.\n– Horatio nie jest nekromantą – zaprotestował słabo Clovis.\n– Wiem, że nie jest, pamiętam go przecież ze szkoły. Snaith ma jednak zdecydowanie… protestanckie poglądy na pewne sprawy. Uważa, że każdy zły mag jest nekromantą i vice versa. Mam nadzieję – westchnął – że się z Dempseyem na tym cmentarzu nie pozabijali. Słabo się dogadują nawet w najlepszych okolicznościach, a jak jeszcze Dempsey się dowie, że tego ghula, do którego nas wezwano, kiedy zagryzł grabarza, już prawie załatwiłeś i Snaith ci przeszkodził…\nLaFay nie podjął tematu. Siedział z głową wsuniętą w ramiona i przez chwilę wyglądał tak jak podczas ich ostatniego spotkania, gdy był bardzo młody, zagubiony i zmęczony. John Dobson nie żałował jednak swoich słów. Clovis LaFay wiedział lepiej niż ktokolwiek inny, i to od dzieciństwa, kim jest Horatio. Tym bardziej nie było powodu, by ukrywać przed nim fakty teraz, gdy był dorosły.\nBo pomimo wszystkich swoich dziwactw bez wątpienia był. John co prawda gryzł się teraz w język, by nie poradzić mu, żeby się przestał zamartwiać zdarzeniami, na które nie ma wpływu, położył do łóżka i porządnie wyspał, ale problem był raczej po jego stronie, nie LaFaya. Łatwo wrócić do starych nawyków, gdy widzi się kogoś po raz pierwszy od kilku lat.\nTo, co zobaczył, raczej mu się spodobało. W tym dorosłym LaFayu sporo zostało z chłopca, którego John w swoim czasie znał, ale to, co się zmieniło – ta pełna spokoju pewność siebie, dopóki rozmowa nie zeszła na jego rodzinę, była zupełnie nowa, poczucia humoru też mu raczej przybyło – nie zmieniło się na gorsze. Czasem się zastanawiał, co też wyrośnie z Clovisa LaFaya, i musiał przyznać, że wszystko chyba potoczyło się najlepiej, jak mogło. Cokolwiek LaFay robił w Europie przez te trzy lata, nie zaszkodziło mu.\nDotarli na miejsce, przed drzwi nowego domu przy cichej uliczce w pobliżu Kensington Park. Okna były oświetlone – ktoś musiał na LaFaya czekać. Otworzył im służący w średnim wieku, na którego twarzy na ich widok odmalowała się wyraźna ulga. Opłacił dorożkę, rzucił Johnowi doskonale mu znane, lekko spłoszone spojrzenie człowieka usiłującego go przyporządkować nie tyle nawet do odpowiedniej klasy społecznej, co do gatunku biologicznego, omiótł wzrokiem LaFaya, od podkrążonych oczu do zabłoconych butów, i powiedział to, co zamierzał już dobrych parę chwil temu:\n– Dobrze, że się pan odnalazł, sir. Martwiliśmy się. Signora Fricapane była nadzwyczaj zaniepokojona.\nLaFay popatrzył znacząco na służącego, a ten przez moment wydawał się zakłopotany. John pożegnał się i odszedł z półuśmiechem. Powinien czuć się zgorszony, lecz jakoś nie mógł. No, no, signora Fricapane. Ciekawe: tancerka czy śpiewaczka? Zatem to między innymi Clovis porabiał na kontynencie. W sumie w jego środowisku to nic osobliwego, ale kto by pomyślał, że mały LaFay stanie się takim światowcem.\nPorucznik John Dobson stał przed swoim bezpośrednim zwierzchnikiem w kwaterze wojsk artyleryjskich Jej Królewskiej Mości w Kairze, zastanawiając się, od jakiej temperatury ludzki mózg się roztapia i czy jemu się to już przytrafiło. Natura zdecydowanie nie stworzyła go do życia w tropikach. Było lato, upał panował straszliwy, a do tego, mimo moskitier w oknach, pod sufitem krążyły stada much, brzęcząc usypiająco. Na szczęście rozkazy wyrażone były wyraźnie i raczej prostym językiem:\n– Jakiś stary wariat wymyślił sobie wyprawę archeologiczną do Lykopolis. Zaraz po wylewach Nilu, bez porządnych namiotów, bez moskitier, bez niczego. Oczywiście nigdzie nie dotarli, bo połowa tych przeklętych durniów, a może teraz już wszyscy, leży z malarią, jeden wącha kwiatki od spodu. Kazałbym im iść w cholerę, ale wariat jest podobno ważny. Zajmiesz się tym.\n– Tak jest, sir. Czy mogę wziąć ze sobą doktora Reida z oddziałem sanitarnym?\n– Weź, co chcesz, tylko nie schrzań tego, Dobson. Rozumiemy się?\nTo, że cały Egipt należałoby otoczyć szczelnym kordonem i wpuszczać tylko tych, którzy udowodnią przed komisją, że umieją się samodzielnie podetrzeć, było jedną z nielicznych kwestii, co do których porucznik Dobson całkowicie zgadzał się z poglądami majora Claytona, choć być może sam aż tak barwnie by tego nie wyraził. Moda na wykopaliska zaczęła się na dobre i naprawdę czasem aż trudno było uwierzyć, jakie idiotyzmy ludzie potrafili przy okazji popełnić. Dopóki Francuzi trzymali łapę na dostępie do zabytków, sprawy szły gładko (acz raczej nie z punktu widzenia brytyjskich egiptologów), ale później wszystko się posypało. A zbieranie tego, co się posypało, dosyć często przypadało w udziale armii.\nEkspedycję odnaleźli bez problemów. Ku pewnemu zdziwieniu Johna „stary wariat” okazał się nie żadnym amatorem, ale profesorem Jonathanem Cleasbym z uniwersytetu w Edynburgu, znanym nawet jemu jako wybitny historyk starożytności. Fakt, że przywiózł ze sobą żonę, faktycznie mógł wywoływać wątpliwości co do jego poczytalności, z drugiej strony pani Cleasby w przeciwieństwie do męża wydawała się przynajmniej egzystować w czasie teraźniejszym. Gdyby nie ona, ustalenie nawet tak podstawowych faktów jak to, ile osób mają ze sobą, jak się one nazywają, czy są chore i gdzie aktualnie przebywają, graniczyłoby z niemożliwością.\n– Jeszcze ten chłopiec, który dołączył do nas już we Francji. Bardzo inteligentny młody człowiek, świetne przygotowanie historyczne, namawiałem go na studia u nas, ale niestety, tak zdolnych na ogół Oxbridge zabiera, przynajmniej Anglików… Jak on się nazywa, moja droga? Jakoś na S… Czy może na F?\n– Clovis LaFay, kochanie.\nJohn Dobson drgnął.\nPo zebraniu informacji i pobieżnym oglądzie obozu okazało się, że sytuacja na szczęście wcale nie jest aż tak zła, jak to major Clayton przedstawił. Ofiara śmiertelna nadal była tylko jedna i był nią pechowy sekretarz profesora Cleasby’ego, u którego do malarii dołączyła się krwawa biegunka. W chininę byli całkiem dobrze zaopatrzeni (John nie miał już żadnych wątpliwości dzięki komu) i nawet moskitiery się znalazły. Nowych zachorowań nie stwierdzono.\nSkoro tak, można było trochę czasu poświęcić na sprawy prywatne.\n– Chodziłem do szkoły z Clovisem LaFayem. Czy bardzo jest chory?\n– Och, jak to dobrze! Proszę, niech go pan odwiedzi! Na początku znosił chorobę lepiej niż inni, ale od przedwczoraj mocno gorączkuje. To naprawdę uroczy młodzieniec i bardzo dobrze wychowany, tylko – dodała pani Cleasby z przepraszającym uśmiechem – trochę… trudny jako pacjent.\nWskazała właściwy namiot i zaczekała, aż John wejdzie do środka. LaFay leżał na posłaniu chyba w samej koszuli, przykryty prześcieradłem. W czasie, gdy się nie widzieli, musiał rosnąć jak na drożdżach, bo wyglądało na to, że wreszcie dobił do wzrostu odpowiedniego do wieku. Natomiast nadal był chudy, choć pewnie malaria też miała z tym coś wspólnego. Rzeczywiście paskudnie go wzięło. Gorąco od niego aż buchało, usta miał spierzchnięte, a oczy – kiedy już je otworzył, gdy John przyłożył mu mokry kompres na głowę – szkliste i dość nieprzytomne.\n– Czy jesteś halucynacją?\nNa takie pytanie nie bardzo można było odpowiedzieć inaczej jak tylko zaprzeczeniem.\nLaFay chyba nie uwierzył, bo ciągle przyglądał mu się podejrzliwie.\n– Wszyscy tak mówią – powiedział ponuro. – Z drugiej strony – zastanowił się – ty nie kłamiesz. Może i jesteś prawdziwy?\nJohn Dobson nie dał się wciągnąć w rozważanie tego paradoksu logicznego. Zamiast tego zapytał Clovisa, czy mu czegoś nie potrzeba.\n– Nie, dziękuję. Miło, że wpadłeś. Był tu przedtem Frederick, nie widziałeś go? Ale on nic nie mówił, stał tylko tam w kącie – LaFay wykonał nieskoordynowany ruch ręką – i patrzył na mnie, jak on to potrafi. Przestraszył mnie. – Zadygotał. – Myślisz, że on też był prawdziwy?\n– Miałem nadzieję, że chociaż przyjdzie z Letittią. Kobiety z rodziny odwiedzają cię, jak jesteś chory, prawda? Tak jest przyjęte. Ale nie przyszła. Niedługo będzie jej pierwszy sezon, na pewno jest zajęta. – Znów zadygotał i zamilkł. – A nie, zapomniałem. Ona mnie już nie lubi – dodał po chwili żałośnie i wykrzywił usta w podkówkę. – Nie chce ze mną rozmawiać. Pewnie i tak by nie przyszła.\n– Czy twój dziadek wie, że tu jesteś? – tak jakoś naturalnie się Dobsonowi to pytanie wyrwało.\n– Twój dziadek. Mówiłeś kiedyś, że jest twoim opiekunem.\n– Wicehrabia Paulton? Tak, wie. – LaFay zamyślił się, po czym zmienił zdanie: – Nie, chyba nie wie. A może jednak wie? Jego radca prawny wie, bo wysłał pieniądze do konsulatu – uzupełnił w nagłym przypływie przytomności.\n– Pozwolił ci na tę podróż?\n– Radca prawny? – Zdumione spojrzenie. – Przecież nie może mi zabronić.\nSpokojnie, chłopak nie robi tego umyślnie. To nie jego wina, że ma gorączkę.\n– Wicehrabia Paulton. Pytałeś go, zanim tu przyjechałeś?\n– On ze mną nie rozmawia – wzruszył ramionami. – Też mnie nie lubi. Chciałem się z nim zobaczyć, gdy tylko skończyłem szkołę. Nigdy go nie widziałem, może na pogrzebie mamy, ale nie pamiętam… Miło by było mieć kogoś z rodziny, kto przynajmniej może na ciebie patrzeć, prawda? Jego radca mówił, że wicehrabia nie opuszcza domu. Napisałem mu, że rozumiem, sam przyjadę, to w końcu nie tak daleko… Odpisał mi w końcu – oczy Clovisa błyszczały teraz chyba nie tylko od gorączki – że nie utrzymuje stosunków z rodziną LaFayów.\nSłuchanie wypowiedzi majora Claytona znacznie wzbogacało słownictwo jego podwładnych i charakter Richarda Grovera, wicehrabiego Paulton, John mógł teraz określić w myślach bardzo precyzyjnie.\nLaFay przymknął oczy i wydawało się, że zasypia, ale zaraz je otworzył.\n– Przepraszam, Dobson, mógłbyś mi podać wodę? Strasznie mi się chce pić.\n– Proszę. Kiedy ostatnio brałeś chininę?\n– Nie brałem. Nie potrzebuję. – LaFay ożywił się nagle i uśmiechnął radośnie. – Wiesz, Fracastoro miał rację, to niesamowite! Nikt mu nie wierzył, a choroby naprawdę są wywoływane przez takie małe stworzonka. W Paryżu mówili. I mówili, że nekromanta może je w sobie zwizualizować i zabijać pojedynczo, zrobili na to cykl sekwencji. I można, jak się dobrze skupić. Widać je. Pływają we krwi i machają ogonkami. Nawet śmiesznie to wygląda. Można je łapać, to też zabawne. Tylko ostatnio trochę dużo się ich tam zrobiło. I glyfy jakoś nie bardzo mi wychodzą – dodał z lekkim zawstydzeniem. – Nie wiesz przypadkiem dlaczego?\nPorucznik Dobson wziął głęboki oddech. Potem drugi. Nie pomogło. Do diabła z dobrymi manierami.\n– LaFay – warknął – przestań paplać i posłuchaj. Powiem ci tylko dwie rzeczy. Nie, trzy. Po pierwsze, masz szczęście, że jesteś chory. Po drugie, masz szczęście, że nie jesteśmy już w szkole. Po trzecie, jak nie weźmiesz zaraz chininy i nie będziesz jej brał regularnie, zapomnę o dwóch pierwszych, wezmę trzcinkę i spuszczę ci lanie. Jasne?\nClovis LaFay zamrugał.\n– Jasne, Dobson, nie krzycz.\nPosłuchał. I dobrze. Bo John Dobson faktycznie prawie nigdy nie kłamał.\nO konieczności powrotu do Kairu profesor Cleasby z pewnym trudem, ale w końcu dał się przekonać. John jednak nie mógł im towarzyszyć – zaraz tego wieczoru przybył posłaniec z rozkazem, by wszyscy oficerowie kinemanci natychmiast powrócili do swoich oddziałów. Następne dni nie pozostawiały czasu na nic poza obowiązkami związanymi z mobilizacją. Przed udaniem się na okręt, dokąd go oddelegowano wraz z całym oddziałem artyleryjskim, wytargował dzień urlopu, który częściowo wykorzystał na odszukanie LaFaya. Chłopak miał szczęście: konsul okazał się znajomym Fredericka LaFaya, jednak na tyle dalekim, że nie zdawał sobie sprawy, iż zajęcie się jego przyrodnim bratem niekoniecznie musi być potraktowane przez hrabiego jako przysługa, i zaoferował Clovisowi pobyt we własnym domu.\nJohn zastał go na werandzie, gdzie LaFay pół leżał, pół siedział w fotelu. Skórę miał żółtawą, ale ewidentnie już nie gorączkował. John zdążył przedtem zamienić słowo z lekarzem, który opiekował się Clovisem, i usłyszał, że kuracja postępuje dobrze i że w tak młodym organizmie malaria nie powinna zostawić żadnych trwałych śladów.\nPrzywitał się i nie bardzo wiedział, co powiedzieć. A nie, było coś.\n– Czytałem, że zimą zdobyliście drużynowo brąz w Aldershot – wydusił z siebie. – Pierwszy medal dla szkoły w szermierce od dziesięciu lat. Dobra robota.\nLaFay apatycznie skinął głową.\n– Podobno indywidualnie miałbyś spore szanse nawet na srebro, gdybyś w ćwierćfinale nie trafił na Alana Fitzroya z Harrow. Straszny pech.\nClovis wykazał pewne oznaki ożywienia.\n– Drugi rok z rzędu – mruknął. – Poprzednio w eliminacjach.\nTemat chyba został wyczerpany. Co teraz? Udawać, że od czasu szkoły się nie widzieli? Spróbować jakoś delikatnie wysondować, czy LaFay pamięta ich poprzednie spotkanie? Dyplomacja nie była najmocniejszą stroną Johna Dobsona.\n– Słuchaj, co do naszej rozmowy wtedy…\nLaFay wbił oczy w podłogę werandy.\n– To rzeczywiście byłeś ty? – spytał wyraźnie zażenowany. – Nie byłem pewien. Chyba ci strasznych bzdur nagadałem.\nNiestety, wyglądało na to, że pamięta każdy szczegół.\n– Chciałem cię przeprosić…\nClovis spojrzał teraz wprost na niego i wzruszył ramionami.\n– Nie ma za co. Miałeś rację. Nie wiem, co mi strzeliło do głowy. Ten profesor nawet nie twierdził, że tak się można wyleczyć. Chyba chciałem się sprawdzić. Z febrą nie myśli się najlepiej.\nW wieku lat osiemnastu, świeżo po opuszczeniu szkoły, w ogóle nie myśli się najlepiej, skonstatował w duchu John. Siebie samego uważał za na ogół dość rozsądnego, ale gdy sobie teraz przypominał, jakie pomysły wpadały mu do głowy w tym wieku, dziękował niebiosom za armię.\n– Ta wyprawa naprawdę niezwykle ciekawie się zapowiadała… Szkoda. Bardzo mało wiadomo o magii w starożytnym Egipcie. Wykopaliska w Lykopolis mogłyby wiele wyjaśnić. Skąd miałem wiedzieć, że to wszystko jest tak źle zorganizowane? – dodał, a w jego głosie pobrzmiewała pretensja do całego świata.\n„No tak, skąd można wiedzieć, że Nil wylewa, a komary roznoszą malarię. Ze szkoły może?”, miał na końcu języka John, ale zmilczał.\n– Wracasz teraz z profesorem Cleasbym?\n– Tak, najbliższym statkiem. Ale zostaję we Francji. W Paryżu na wydziale medycznym są dobre wykłady z nekromancji.\nStudia w Paryżu nie brzmiały jak coś zagrażającego życiu.\n– Dobry pomysł. W Egipcie może się wkrótce zrobić dość nieprzyjemnie.\nCopyright © 2016 by Anna Lange\nRysunek na okładce – Dominik Broniek\nISBN EPUB: 978-83-7924-673-1\nISBN MOBI: 978-83-7924-672-4\nPosłowie i przypisy


Erytrytol 1000g | Sklep.Medme.pl\nNr katalogowy: 387\nWszystko co warto wiedzieć na temat erytrolu oraz jego właściwości zdrowotnych Erytrol (erytrytol) jest jednym z najczęściej wybieranych słodzików przez osoby zmagające się z problemem cukrzycy oraz nadwagi i otyłości. Swoim smakiem i wyglądem przypomina tradycyjny cukier. Niemniej jednak, znacząco się od niego różni pod względem właściwości zdrowotnych. Jest niskokaloryczny i sprzyja zachowaniu zdrowia jamy ustnej. A co jeszcze warto wiedzieć na temat erytrolu? Erytrol Co to jest? Właściwości zdrowotne erytrolu Erytrol dla cukrzyków? Przeciwwskazania i skutki uboczne erytrolu Erytrol Cena Odpowiadamy na najczęściej zadawane pytania Erytrol Co to jest? Erytrol, podobnie jak ksylitol oraz mannitol, należy do grupy alkoholi cukrowych (tak zwanych polioli). Niniejszy związek chemiczny odznacza się niską zawartością kaloryczną oraz niskim indeksem glikemicznym. Oznacza to, iż nie podnosi on w sposób gwałtowny poziomu glukozy we krwi. Erytrol naturalnie występuje zarówno w niektórych owocach (na przykład, w gruszkach lub winogronach), jak i pyłkach kwiatów, grzybach, owocach morza, algach morskich, porostach oraz w napojach podlegających procesowi fermentacji (na przykład, w winie). Niniejszy produkt pozyskiwany jest na drodze syntetyzacji drożdży z gliceryny odpadowej. Erytrol zarówno swoim smakiem, jak i wyglądem przypomina tradycyjny cukier spożywczy. Niemniej jednak, charakteryzuje się on nieco mniejszą słodkością. Szacuje się, iż zapewnia on słodycz cukru w około 60%, a nawet 70%. Warto również wiedzieć, iż spożycie niniejszego produktu pozostawia w jamie ustnej przyjemne i delikatne uczucie chłodu. Właściwości zdrowotne erytrolu Erytrol nie jest syntetyzowany przez ludzki organizm, co oznacza, że jest z niego wydalany wraz z moczem w niezmienionej formie. Dlatego też, jego spożycie nie wywołuje żadnych efektów niepożądanych w obrębie układu pokarmowego. Warto również wiedzieć, iż erytrol, ze względu na zbliżony smak oraz słodkość do tradycyjnego cukru, może stanowić cenny element w profilaktyce próchnicy dziecięcej, jak i osób dorosłych. Dodatkowo, erytrol wykazuje działanie antyoksydacyjne. Oznacza to, iż jest on odpowiedzialny za ochronę organizmu przed szkodliwym działaniem wolnych rodników. Erytrol dla cukrzyków? Indeks glikemiczny erytrolu jest równy 0. Oznacza to, iż jest on całkowicie bezpieczny dla osób zmagających się z problemem cukrzycy lub insulinooporności. Warto również wiedzieć, iż niniejszy produkt posiada szerokie zastosowanie w kuchni. Dlatego też, z powodzeniem może stosowany być jako zamiennik cukru, w diecie osób z cukrzycą. Przeciwwskazania i skutki uboczne erytrolu Liczne badania naukowe dowodzą, iż erytrol nie jest szkodliwy dla zdrowia. Niniejszą tezę potwierdza Światowa Organizacja Zdrowia (WHO). Ponadto, w odróżnieniu od innych słodzików, w przypadku erytrolu nie było konieczności ustalania maksymalnej dziennej dawki spożycia. Niemniej jednak, u niektórych osób spożywanie erytrolu w nadmiernych ilościach może doprowadzić do wywołania określonych objawów niepożądanych, takich jak: Bóle brzucha; Wzdęcia brzucha oraz nieprzyjemne gazy; Biegunka i rozwolnienie. Powstawanie powyższych objawów uzależnione jest od indywidulanych predyspozycji oraz wrażliwości organizmu. Nie istnieją żadne wyraźne przeciwwskazania dotyczące spożywania erytrolu zarówno przez dzieci, jak i kobiety karmiące piersią i znajdujące się w okresie ciąży. Erytrol Cena Kilogram erytrolu kosztuje od 20,00 do 30,00 złotych. Niemniej jednak, cena produktu może różnić się w zależności od producenta, jak i dystrybutora. Dlatego też, warto przyjrzeć się ofertom dostępnym w sklepach internetowych ze zdrową żywnością i wybrać ten produkt, którego cena i jakość będzie dla nas najbardziej odpowiednia. Odpowiadamy na najczęściej zadawane pytania Poniżej postanowiliśmy udzielić odpowiedzi na najczęściej zadawane przez Państwa pytania dotyczące erytrolu. Pytanie 1: Erytrol Zdrowy czy nie? Erytrol uznawany jest za substancję całkowicie bezpieczną dla naszego zdrowia. Niniejszą tezę potwierdza Światowa Organizacja Zdrowia (WHO). Pytanie 2: Erytrol Gdzie kupić? Erytrol możemy kupić w niektórych sklepach spożywczych. Niemniej jednak, warto poszukać go również w internetowych sklepach ze zdrową żywnością. Wówczas, możemy kupić erytrol w atrakcyjnej ofercie cenowej. Pytanie 3: Erytrol Czy ksylitol, który z nich warto wybrać? Zarówno erytrol, jak i ksylitol to zdrowe zamienniki dla tradycyjnego cukru. Ponadto, niniejsze produkty charakteryzują się niskim indeksem glikemicznym i sprzyjają profilaktyce chorób w obrębie jamy ustnej. Pytanie 4: Erytrol W ciąży, czy jest bezpieczny? Jeśli nie istnieją żadne wyraźne przeciwwskazania, erytrol może stosowany być zarówno przez kobiety karmiące piersią, jak i te znajdujące się w okresie ciąży. Pytanie 5: Erytrol Jak stosować? Erytrol z powodzeniem można stosować w roli zamiennika dla tradycyjnego cukru. Zalecaną, dzienną dawką spożycia jest od 0,5 do 1 grama produktu na 1 kilogram należnej masy ciała człowieka. Cukier erytrol to niskokaloryczny i bezpieczny zamiennik tradycyjnego cukru. Warto stosować go w swojej kuchni z uwagi na niski indeks glikemiczny. Ponadto, erytrol pozytywnie wpływa na zachowanie zdrowia jamy ustnej, co sprzyja profilaktyce próchnicy zarówno wśród dzieci, jak i osób dorosłych.


Miliony dolarów w zakładach CSGOLounge - IzakTV\nMiliony dolarów w zakładach CSGOLounge\nZapewne każdy z Was kiedyś postawił zakład na jakąkolwiek drużynę w serwisie CSGOLounge. Wiele z Was też taki zakład przegrało, a Wasze skiny zdobył ktoś inny.\nTak działa strona hazardowa CSGOLounge, która znalazła się na “czarnej liście Valve”. Jak podaje serwis monitorujący strony hazardowe GeniusSports.com, od 13 lipca obstawiający skiny zarobili już 13.2 mln dolarów. Od kiedy Valve rozpoczęło krucjatę przeciw hazardowi ilość zakładów spadła o 25%. Wciąż jest ich dużo, a CSGOLounge jak widać nigdzie się nie wybiera.\nDo 29 lipca strony wymienione na wspomnianej liście Valve miały zamknąć swoją działalność, w przeciwnym razie będą ścigane wszelkimi dostępnymi środkami. Kilka z nich dostosowało się do regulaminu i przestało funkcjonować, kilka zaś wspomniało o przebudowaniu modelu biznesowego, zgodnego z regulaminem włodarzy Steam.\nPóki co, wciąż nie wiadomo, kiedy najpopularniejszy serwis do obstawiania meczów zakończy swoją działalność. Sponsorował on kilka dużych imprez e-sportowych, a także polską drużynę CS:GO, możliwe więc, że strona się utrzyma.


Polny warkocz, rumiankowa esencja micelarna – e m z a\nPolny Warkocz to seria kosmetyków o prostych, harmonijnych formulacjach które inspirowane są wiedzą, kulturą i dziedzictwem Słowian. Opakowania, składy, a także opis tych kosmetyków stanowią przepiękną, spójną całość. Jestem zauroczona tym konceptem. Pierwszym kosmetykiem na który się skusiłam jest rumiankową esencja micelarna, naturalny płyn do demakijażu.\nPłyn micelarny to roztwór wodny który zawiera mikroskopijne cząsteczki które nazywane są micelami. Ich zewnętrzne części posiadają własności hydrofilowe(czyli przyciagają wode i odpychają tłuszcz), natomiast wewnętrzną część miceli tworzą cząsteczki hydrofobowe(które wiążą się z tłuszczami jednocześnie odpychając wodę). Działanie miceli pięknie obrazuje porównanie do działania magnesu, który w tym przypadku przyciąga i pochłania nadmiar tłuszczu m.in sebum, a zarazem pozwala na rozpuszczenie w roztworze wodnym pozostałych zanieczyszczeń. Płyn micelarny nie narusza warstwy hydrolipidowej naskórka dlatego dobrze sprawdzi się w oczyszczaniu każdego typu skóry również wrażliwej. Muszę zaznaczyć, że płyny micelarne to nie toniki, zawsze należy je zmywać wodą.\nRumiankowa esencja micelarna(100ml/11zł).zamknięta jest w malutkiej buteleczce z ciemnego szkła o urzekającej szacie graficznej. Płyn ma typową dla miceli wodną konsystencje o bardzo delikatnym zapachu. Stosuję go zawsze na bawełniane ręczniczki Tami z Rossmana które są delikatniejsze i przyjemniejsze w użytkowaniu od zwykłych płatków kosmetycznych. Bardzo dobrze i szybko zmywa z twarzy krem BB, róż, bronzer i pozostałości tuszu do rzęs(który zawsze najpierw rozpuszczam wodą). Spotkałam się z recenzjami płynów micelarnych kiedy dziewczyny zarzucały niektórym produktom, że muszą używać więcej niż jednego płatka kosmetycznego. Przyznam, że ja zawsze stosuję kilka, w delikatny sposób przecieram twarz do tego momentu aż płatek(a w ostatnim roku bawełniany ręczniczek Tami) jest czysty. Nie nakładam tony makijażu na skórę, lubię raczej naturalny efekt ale nigdy nie spotkałam się z płynem micelarnym który ściągnął cały makijaż z pomocą zaledwie jednego malutkiego płatka. Ten oczywiście też tego nie robi, ale to nie zmienia faktu iż uważam go za skuteczny produkt.\nEsencja micelarna jest dla mojej skóry bardzo łagodna, nigdy nie zdarzyło się żeby podrażniła moją wrażliwą skórę twarzy czy okolic oczu. Pamiętam, że dla Agnieszki niestety nie była już taka delikatna więc jeśli miałyście negatywne doświadczenia z micelami koniecznie zapoznajcie się z jej recenzją. Co tu więcej napisać, polubiłam ten produkt i będę do niego wracać.\nSkład:Aqua, Anthemis Nobilis Flower Water, Polyglyceryl-4-Caprate, Panthenol, Glycerin, Saccharomyces Ferment Filtrate, Benzyl Alcohol, Dehydroacetic Acid\nBardzo polubiłam cały koncept linii słowiańskich kosmetyków naturalnych, wydaje mi się, że to jest zaniedbana część naszego rynku kosmetycznego. Obecnie sklepowe półki obfitują w kosmetyki pochodzące ze Wschodu: indyjskie oleje do włosów, maseczki itd. ale czy kiedykolwiek zwróciłyście uwagę na różnicę w wyglądzie Hindusek i Słowianek? Patrząc chociażby na włosy nasze(słowiańskie) są specyficzne, delikatne i raczej cienkie…To logiczne, że nasze potrzeby się różnią i dlatego szczególnie spodobała mi się idea marki.\nRumiankowa esencja micelarna bardzo przypadła mi do gustu i na pewno będę do niej wracać. Jest skuteczna, łagodna, a także jej cena jest adekwatna do wydajności. Stosowałyście coś z tej marki?\nPora to zmienić, oferta jest skromna ale jeżeli wszystkie produkty są tak samo dobre jak ten z dzisiejszego wpisu to również wystarczająca.\nSłowiańskie kosmetyki naturalne to dla mnie całkowita nowość!\nNie znam tego produktu 🙂 nie miałam też nic z tej marki 🙂buteleczka wygląda bardzo fajnie i ciekawie 🙂\nNa szczęście marka staje się coraz popularniejsza, mam nadzieje, że jeszcze będzie o niej głośno:)\nŚwietna jest ta esencja! Bardzo ją lubię. Ich inne esencje (toniki) też są super.\nJa micelem usuwam wyłącznie tusz do rzęs i jest to pierwszy krok mojego demakijażu. Resztę makijażu usuwam już pod prysznicem myjąc twarz różnymi cudami 😀\nPamiętam, że próbowałaś też innych. Ja też się na nie skuszę, mam nadzieje, że jakościowo będą podobne do tej;)\nKiedy czytam recenzję miceli często spotykam się z opinią, że służą wyłączenie do zmywania makijażu z oczu:) U mnie świetnie zmywają podkład, później dla pewności używam jeszcze żelu do mycia twarzy:D\nWiesz, ja po prostu nie lubię demakijażu poprzez mizianie się płatkami po twarzy. Od zawsze byłam anty płatkowa 🙂 wolę myć twarz łapkami, pod prysznicem. Ale rzęs dokładnie nie oczyszczę, dlatego je akurat zmywam przed kąpielą.\nNie znam tej marki, ale zarówno cena, skład jak i opinia zachęcają do sięgnięcia po esencję micelarną;)\nDokładnie, to bardzo fajny produkt. Polecam Ci spróbować:)\nBardzo mnie ciekawią produkty tej marki, już od dawna są na mojej kosmetycznej liście ale ciągle pojawia się coś nowego i odwlekam zakup ich produktów. Micel prezentuje się fajnie. Ciekawe czy sprawdziłby się przy mojej wrażliwej cerze. Moja skóra lubi produkty z rumiankiem, więc może byłby to strzał w 10 🙂 No i muszę wypróbować te ręczniczki Tami bo przyznam się szczerze, że pierwszy raz o nich słyszę, a tak często bywam w Rossmannie 😀\nReply to Paulina naturalniemineralnie_blog\nDoskonale Cię rozumiem, na mojej liscie też jest wiele produktów, chyba nie będę miała okazji nigdy mieć ich wszystkich:)\nJa też mam wrażliwą i wybredną skórę i u mnie się sprawdził, a z micelami wbrew pozorom nie jest u mnie tak łatwo np. niebieski Vianek po drugiej butelce zaczął mnie podrażniać, płyn micelarny Sukin też.\nJa ręczniczkami Tami jestem zachwycona, polecam zwłaszcza jeśli masz wrażliwą skórę. Płatki kosmetyczne często nie są dla niej delikatne i odpowiednie:)\nAle ciekawie podeszłaś do recenzji tego micela 😉 U mnie niestety, jak zaznaczyłaś, nie było tak fajnie z tym micelem:/ Nie wszystko dla każdego. Hehe jeden płatek do demakijażu? ja zużywałam multum 😀\nNo ja nie wiem skąd się wzieło przekonanie o tym jednym płatku ale spotkałam się z tym kilka razy wiec coś jest na rzeczy.\nNie wszystko jest dla każdego to prawda:) może jeszcze dopisałabym że w danym czasie:) Podkreślam to przez wzgląd na kapryśność mojej skóry:D\nO! Muszę się jej bliżej przyjrzeć! Z resztą ciekawa jestem w ogóle całej marki, nie tylko tej esencji. Jeszcze nie miałam okazji testować\nDaj znać jak już coś przetestujesz:) Ja też skuszę się na więcej produktów:)\nByć może kiedyś będę miała okazję ją przetestować.\nNie znam tego kosmetyku ale mega podoba mi się nazwa:D Buzka:*\nJak nic muszę się skusić na coś bo znam od dłuższego czasu, tzn kojarzę ich kosmetyki ale jeszcze nic nie wypróbowałam 🙂\nJestem go ciekawa ❤\nŚwietna nazwa – Polny Warkocz…niby proste, ale zapada w pamięć 🙂 Coraz częściej zwracam uwagę, żeby kosmetyki miały dobre składy\nDokładnie! mi też bardzo zapadła w pamięć:)\nSuper, małymi kroczkami byle do przodu!!! Trzymam kciuki za Twoje przejście na naturalną stronę mocy:D\nBardzo chętnie bym przetestowała ten kosmetyk. Super że jest on w ciemnej butelce, to świadczy o jego naturalnym składzie. Pozdrawiam ♥\nZachęcam, to dobry kosmetyk w super cenie!\nZ naturalnych kosmetyków do do demakijażu miałam tylko Biolaven. A esencja micelarna… pierwszy raz słyszę i jestem ciekawa jak sprawdziłaby się u mnie.\nPróbowałam. 😀 Nie mam zastrzeżeń, ale też koncept nie porwał mnie na tyle, bym została przy tym micelku na wieki :DD Mam poczucie, że musiałabym się wyposażyć w wielorazowe płatki kosmetyczne, żeby ten pomysł był w pełni satysfakcjonujący. Tymczasem konieczność zaiwaniania do Rossa po kolejną pakę bawełniaków (które schodzą jak woda) bardzo mi się nie podoba 😀 No i sam micel też szybko wychodzi. Przydałoby się większe opakowanko (ale już widziałam, że jakieś nowości Polnego Warkocza są w większych buteleczkach, może i na micel padnie w końcu). Także na razie zostaję upartą (bezsensownie) zwolenniczką chusteczek nasączanych :/\nA gdzie widziałaś info o nowościach z Polnego Warkocza? Muszę wlaśnie zamówić micel, a chętnie wziełabym coś w większej pojemności:)\nTeż mam ochotę na wielorazowe płatki, tylko ostatnio kiepsko z moją cerą więc muszę trochę poczekać:)\nAaa na ich fanpejdżu, o tu: https://www.facebook.com/cosmeceuticum/photos/a.425713667495823/1965961633471011/?type=3&theater\nAle ostatecznie nie wiem czy to rzeczywiście jest większa pojemność 😀\nSłuszna uwaga, zupełnie nie wzięłam pod uwagę higieniczności tego rozwiązania O.o\nOoo widzisz ile mnie omija jak nie mam fejsa:D\nOby były większe<3 Widziałam, że wiele osób o tym wspomina więc może posłuchają klientów:)\nMnie niestety ten płyn micelarny dość mocno podrażnił 🙁\nskład dość krótki – i like it 🙂


Zginął pod kołami karawanu [DRASTYCZNE SCENY ] - ePiotrkow.pl - Piotrków Trybunalski\nZginął pod kołami karawanu [DRASTYCZNE SCENY ]\nP.Kwiatkowski Poniedziałek, 13 listopada 2017, aktualizacja 13.11.2017 15:2956 31172\nWracamy do sprawy śmiertelnego potrącenia 81-letniego mieszkańca Piotrkowa. Mężczyzna został przejechany przez karawan należący do jednej z firm pogrzebowych. W internecie pojawił się film, który zarejestrował moment zdarzenia zgrany najprawdopodobniej z monitoringu. (UWAGA! DRASTYCZNE SCENY)\nFilm pojawił się na portalu www.sadistic.pl (link do filmu). Został nakręcony prawdopodobnie telefonem komórkowym.\nPrzypomnijmy, do zdarzenia doszło 28 października przy ul. Wojska Polskiego 60. - Kierujący mercedesem vito podczas cofania nie zauważył 81-letniego mieszkańca Piotrkowa. Kierowca nie wiedział, że kogoś potrącił i odjechał z miejsca zdarzenia. Został jednak namierzony przez piotrkowskich policjantów. Okazało się, że był trzeźwy.\nJeśli chodzi o postępowanie w tej sprawie, na razie nikt nie usłyszał zarzutów. Prokuratura czeka na pisemne wyniki sekcji zwłok oraz opinię biegłego z zakresu mechaniki pojazdowej oraz ruchu drogowego. Jak informuje nas Witold Błaszczyk, rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie, wstępnie główną winę za spowodowanie wypadku ponosi kierowca. Będziemy też sprawdzać jak filmik wyciekł do sieci i kto ponosi za to odpowiedzialność.\nPiotrków / Wypadek / Potrącenie / Pieszy / Śmierć / Policja\n~!!! (Gość)12.12.2017 23:31\nAle ten Piotrkow to rudera.\n~sen (Gość)13.11.2017 14:58\nAle filmu nie ma, jest tylko link. O co chodzi?\n~gość (Gość)14.11.2017 14:56\nNie wierzę że ten człowiek nie krzyczał. Albo kierowca głuchy albo miał radio-muzykę włączona w pojeździe. Przejechał po człowieku i nie czuł,bardzo dziwne bo nie wpadł w dół tylko zarzucilo pojazdem ponieważ najechał na coś tu na człowieka. Uciekł i grupa udaje.\n~pep (Gość)13.11.2017 16:52\nłaza te borciuchy w poszukiwaniu puszek po bramach i tak niezle se pozyl\n~kierowca -poiotrkowa (Gość)14.11.2017 20:34\nPanowie i panie kierowca jeżeli podejmuje się manewru wstecznej jazdy czyli cofania, powinien się upewnić , że ma drogę lub miejsce w które chce wycofać pojazd - UPEWNIĆ SIĘ , że ma drogę wolną i nikomu nie zagraża, nawet powinien sobie przysposobić inną osobę postronną - poprosić aby sprawdziła czy podczas manewru cofania nie zagraża nikomu - ten kierowca na filmie spowodował śmierć człowieka - dosłownie to go zabił.\n~123 (Gość)13.11.2017 14:22\nprawdopodobnie tym który zginął pod kołami był ten Gość co większość czasu stał pod dawnym PZU przy Wojska Polskiego\nPiotrkowianin 13.11.2017 19:44\nFilm (...)Został nakręcony prawdopodobnie telefonem komórkowym.\nNiemożliwe. Telefony nie mają takiej rozdzielczości. To musiał być albo amerykański satelita szpiegowski albo izraelski dorn inwentaryzujący nieruchomości do odzyskania.\n~Pierre Dolevas (Gość)13.11.2017 17:46\nBędziemy też sprawdzać jak filmik wyciekł do sieci i kto ponosi za to odpowiedzialność.\nPrzecież to chyba proste: zgrać film mógł wyłącznie ten, kto obsługuje kamery monitoringu. Do sieci mógł go wrzucić on sam, lub ktoś, komu go udostępnił.\nAle co właściwie jest złego w tym, że film z tego tragicznego zdarzenia trafił do szerszej publiczności? Wypadek wydarzył się w miejscu publicznym. Być może tylko dzięki temu rodzina ofiary wie, co tam się naprawdę wydarzyło. A z drastycznością nie przesadzajcie, bo śmierć to dziś codzienność w medialnych doniesieniach. Taki film może uczulić innych, na co powinni uważać na ulicy.\n~gość (Gość)14.11.2017 16:49\nNie rozumiem jak mógł nie poczuć ze na "cos"najechał???!!!!\n~gość (Gość)14.11.2017 13:53\nPiotrkowianin!!! Długo myślałeś żeby wybrnąć z sytuacji ale brawo dotarło 97-300 masz rację szkoda czasu pisze komentarze byle jakie bo ma chęć pozdro


Plajer & franz studio aranżują Lofty w berlińskiej dzielnicy Mitte\nSłowo od architekta. „’SALON’ o którym mowa to tymczasowy „pokój sprzedaży” dla nieruchomości Ziegert. Wcześniejsze kino, znajdujące się w tym budynku przemysłowym w berlińskiej dzielnicy Mitte zostało całkowicie przebudowane i otrzymało zupełnie nowy image. Obecnie miejsce to jest przestrzenią, w której pracuje agent nieruchomości Ziegert. Architektura i design ‘SALONU’, oparte zostały przez firmę Plajer & Franz Studio na elementach przyciągających wzrok i przykuwających uwagę, o nieodpartym uroku. Niepowtarzalny, przemysłowy styl Fascynująca symbioza pomiędzy elementami typowo przemysłowymi i materiałami wysokiej jakości ...\nApartament H+M - klasyka i nowoczesność\nStarannie odnowione mieszkanie, które zachowało swoją oryginalną strukturę pochodzącą z przełomu XIX i XX wieku, to chluba architektów wnętrz - zespołu destilat. Jest nim specjalnie stworzony na potrzeby bardzo wymagających klientów Apartament H+M, który podziwiać można w 15 dzielnicy Wiednia. Koncepcja apartamentu Apartament H+M to projekt, który z założenia zakładał odnowę klasycznego i typowego wiedeńskiego mieszkania znajdującego się w budynku pochodzącym z przełomu XIX i XX stulecia. Mieszkanie liczące 130 metrów kwadratowych znajduje się w Wiedniu na ulicy Mariahilfer Straße, ...\nAscetyczny i funkcjonalny berliński apartament\nProjektantka wnętrz Sarah Van Peteghen projektując zlokalizowany w Berlinie, w dzielnicy Schoeneberg apartmant postawiła na lokalny design. Większość mebli oraz dodatków pochodzi ze sklepu New Tendency, pozostałe natomiast, jak chociażby monochromatyczne obrazy, to dzieła berlińskich oraz skandynawskich projektantów. Nie zabrakło tu również szczypty stylu vintage w postaci na przykład starych map miast. Ascetyczny i zarazem funkcjonalny charakter w całości doskonale współgra z białymi, woskowanymi podłogami oraz delikatnymi ornamentami. Biel wnętrza przełamano jasno żółtymi dodatkami – drabiną, półką na książki oraz ...\nApartament w Kijowie\nJak przyznają architekci z FORM, główną wytyczną jaką przekazali im klienci było pozostawienie jak największej ilości wolnej przestrzeni i nadanie całości loftowego charakteru. Projektanci pracę nad wnętrzem rozpocząć musieli od usunięcia dużego, niepotrzebnego korytarza znajdującego się tuż przy wejściu i otwarcia tego rejonu na pokój dzienny. Zdecydowano się tu zbudować coś na kształt bramy, która może zostać zamknięta, gdyby mieszkańcy chcieli oddzielić od siebie te dwa rejony. Kuchnia jest połączona z pokojem dziennym, lecz wygląda jakby była schowana za ścianą, ...\nWejść na stronę: 25007081


Wyszukiwarka "sprzedaż+internetowa" Wyniki wyszukiwania sprzedaż+internetowa | Szkolenia ze Sprzedaży Internetowej\nWyniki wyszukiwania frazy: 'sprzedaż+internetowa'\nUnikniesz problemów z urzędem skarbowym\nOd razu uzyskasz fachową poradę w zakresie legalnej sprzedaży internetowej, dowiesz się też czy czasem to, ile i jak sprzedawałeś nie kwalifikuje się już jako działalność wymagająca rejestracji.\nOd razu uzyskasz fachową poradę w zakresie zalegalizowania sprzedaży internetowej.\nOd razu uzyskasz fachową poradę w zakresie legalnej sprzedaży internetowej bez konieczności rejestracji działalności gospodarczej. Dowiesz się też czy czasem to, ile i jak sprzedawałeś nie kwalifikuje się już jako działalność wymagająca rejestracji.\nZa pomocą serii wideo oraz specjalnego forum skutecznego wykonania zawartych na nich instrukcji przeprowadzę cię po krok po kroku od zera do gotowego zainstalowanego bloga WordPress!\nNajpierw przedstawię co to jest internetowa domena i subdomena, jakie są rodzaje końcówek i jak założyć własną domenę. Podpowiem też jak wybrać grupę docelową oraz nazwę domeny dla bloga eksperckiego.\nNastępnie dowiesz się jak przygotować serwer do instalacji programu z bazą danych i jak podpiąć domenę do serwera. Jest to niezbędne do późniejszej instalacji bloga WordPressa. Na końcu poprowadzę Cię przez utworzenie pliku z konfiguracją i samą właściwą instalację WordPressa.\nAutomatyzacja Dostarczania Produktu z Wiedzy\nJeżeli szukasz gotowych stron HTML do stworzenia prostego procesu sprzedaży, takiego jakiego uczy Wanda w programie Zarabiaj Na Wiedzy, to ten kurs jest właśnie dla Ciebie.\nWłaśnie na tym kursie poprowadzę Cię krok po kroku od listy, poprzez stronę z ofertą, zakup z zapisaniem na autoresponder lub „nie kupno” i pozostawienie na drugim autoresponderze, aż po podążanie.\nHTML - Implebot i Freebot - PayPal - Promocja!\nStrona z ofertą\nZapisując się na to szkolenie dowiesz się jak stworzyć Stronę z ofertą, która automatycznie będzie się sprzedawać. (dalej…)\nHTML - PayPal - Płatności elektroniczne - cPanel\nJak Wycisnąć Klientów z Internetu?\nZapisując się na ten kurs Stworzysz własną stronę Wyciskacz/Zapytaj,dzięki której z potencjalnych klientów, którzy na nią wejdą wyciśniesz ich adres email. (dalej…)\nBadanie Rynku - Fump - Implebot i Freebot - Marketing Emailowy - PHP\n© 2019 Mirek Szmajda & SprzedawcaInternetowy.pl


Soli Deo Gloria - Biblia genialna księga naukowa\nBiblia nie jest podobna do żadnej innej księgi, którą napisano. Jej roszczenia są także odmienne - to nie jest ludzka księga! Nie zmieni ona jednak twojego życia, jeśli nie będziesz oddany prawdzie - będzie jak wiele innych słów w morzu słów. Bóg nazwał swoje Słowo żywym. Nie wolno ci bawić się nim, gdyż jest zbyt mocne! Wiele wschodnich kultów posługuje się Pismem. Jest tak dlatego, że księga ta jest mocna - nie możesz jej zlekceważyć. Jeśli nie będziesz z niej korzystał, nie zdobędziesz serc ludzkich. Bóg tchnął życie w swoje Słowo, a wszystkie wschodnie kulty korzystają z tego, kradnąc urywki z niego i posługując się nimi. Wykorzystują zawartą w nim prawdę, aby usprawiedliwić kłamstwa, które głoszą. Skoro te wyjęte z kontekstu fragmenty są na tyle silne, by porwać za sobą ludzkie serca, jaką moc ma całe Słowo wykorzystywane pod natchnieniem Ducha Świętego!\nJakie są więc listy uwierzytelniające tej księgi? Mógłbym ci powiedzieć: "Właśnie skończyłem książkę, która jest Słowem Bożym. Jest tak wielka, że napisanie jej zajęło mi cały rok". A ty zawsze miałbyś prawo powiedzieć: "Udowodnij to". Jest 30 lub 40 ksiąg różnych religii świata, z których każda podaje się za najwyższe objawienie. Jezus powiedział: "Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą" ( Mat. 24, 35 ). Jak myślisz, jak ważna jest ziemia? Jezus powiedział: "Niebo i ziemia przeminą..." Biblia nie próbuje bronić swojego natchnienia. Nie znajdziesz w niej żadnego wersetu mówiącego: "Ta księga jest rzeczywiście prawdziwa, więc lepiej uwierz w nią". Ale interesująca sprawa - Księga Rodzaju zaczyna się od słów: "Bóg powiedział", 9 razy w pierwszym rozdziale. Zwrot "tak mówi Pan" pojawia się 23 razy w ostatniej księdze Starego Testamentu - proroctwie Malachiasza. "Pan przemówił" pojawia się 560 razy w pierwszych 5 księgach Biblii. Izajasz twierdzi co najmniej 40 razy, że jego wiadomości pochodzą dokładnie od Pana; Ezechiel 60, a Jeremiasz 100 razy. "Pan przemówił" pojawia się w Starym Testamencie co najmniej 3800 razy. Pan Jezus powołał się na co najmniej 24 różne księgi Starego Testamentu - to prawda - On dokładnie je zacytował. To są fakty, które będą miały znaczenie dla osoby z otwartym sercem, co nie znaczy, że musisz odrzucić swój umysł, by w nie uwierzyć.\nLecz jeśli nie chcesz uwierzyć, to nic cię nie przekona. 250 lat temu Voltaire trzymał w swych rękach kopię Biblii i powiedział: "W ciągu 100 lat ta księga będzie zapomniana i wyeliminowana". Jakie to zabawne, że 100 lat później, dokładnie co do dnia, jego dom został zajęty przez Główny Zarząd Genewskiego Towarzystwa Biblijnego, które rozpowszechniało w nim Biblie! Bóg ma nieprawdopodobne poczucie humoru! Powiedzmy, że macie napisać książkę i macie to zrobić w następujący sposób: Na początek wybrać 40 różnych pisarzy, zupełnie odmiennych - kilku z wyższym wykształceniem, nawet doktorów, potem kilku rolników (trzeba pojechać, wyciągnąć faceta ze stodoły mówiąc mu: "Chciałbym byś mi pomógł napisać książkę"), następnie jakiegoś rybaka ( trzeba udać się na wybrzeże i powiedzieć do kilku gości z San Francisco: "Hej! Słuchajcie, pomóżcie nam napisać książkę". Oni odpowiedzą: "Dobrze... pomożemy wam"). Potem każecie im pisać o następujących sprawach: problemach religijnych, poezji, etyce, nauce, filozofii, stworzeniu wszechświata i jego celu (dodając w kilku słowach, jaki ich zdaniem wszystko to będzie miało kres). Zbieracie to wszystko i potem... ach, musicie jeszcze oddzielić tych ludzi od siebie, by nie mogli się ze sobą porozumiewać przez telefon ani z pomocą innych dostępnych środków komunikacji; możliwy jest tylko przekaz ustny podawany w ciągu wielu lat. Ach, właśnie, lata! Będziecie zbierali wszystkie te materiały przez ok. 1500 lat i umieścicie je w jednej księdze. Co byście otrzymali? Proponuję, abyście wzięli podręcznik do biologii sprzed 60 lat i porównali go z aktualnym. To tylko 60 lat! Wiesz, co mógłbyś otrzymać? Najbardziej poplątany rozgardiasz, jaki kiedykolwiek w swym życiu widziałeś - z ludźmi całkowicie zaprzeczającymi sobie wzajemnie. Ale tak nie jest w przypadku Biblii. Im dłużej ją czytasz, tym bardziej dostrzegasz jej jedność. Im bardziej w nią wnikasz, tym bardziej dostrzegasz w niej zgodność szczegółów i stwierdzasz, że napisało ją nie 40 osób, lecz jedna.\nBiblia jest prawdziwa z naukowego punktu widzenia. Napisał ją ten sam Bóg, który stworzył wszechświat. Nie ma w niej ani jednego zdania, które byłoby błędne pod względem naukowym. W czasach, gdy powstawała myślano, że świat jest płaski i podtrzymywany przez 3 wielkie słonie. Ktoś zapytał: "Co podtrzymuje świat?". Inny powiedział: "Trzy słonie". Potem ktoś odważył się zapytać: "A co podtrzymuje słonie?" Odpowiedzią było: "Wielki żółw". I tak rozwijała się pierwotna nauka. Teraz posłuchaj, co Bóg powiedział. Pamiętaj, że tego nie napisano w ostatnich stu latach, ani nawet w ostatnim tysiącleciu. To pochodzi sprzed 2500 lat... "Czy nie wiecie? Czy nie słyszeliście? (...) Czy nie pojmujecie tego dzieła stworzenia ziemi? (On) Siedzi nad okręgiem ziemi" (Izaj. 40, 21-22). Słowo "okrąg" w hebrajskim znaczy także "sfera". I dalej: "Rozpościera północ nad pustką, a ziemię zawiesza nad nicością" (Job 26, 7). Tyle, jeśli chodzi o słonie. W Piśmie Świętym jest wiele zdumiewających faktów naukowych, podanych całe wieki przed ich odkryciem przez ludzi. Na przykład: "Czy możesz wyprowadzić gwiazdy Zodiaku w czasie właściwym i wyprowadzić Niedźwiedzicę z jej młodymi?" (Job 38, 32). Wielka Niedźwiedzica jest gwiazdozbiorem uciekającym, porusza się z prędkością 257 mil/sek. (nasze słońce ok. 12,5 mil/sek.). "A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną" ( II Piotr 3, 10 ). 90 lat temu werset ten był używany jako dowód, że Biblia nie może być natchniona przez Boga, ponieważ "Jak wielki pożar musiałby wybuchnąć, by spalił cały świat? Głupi rybak!". Dogonienie tego, co Bóg powiedział przez Piotra zajęło nauce ponad dwa pokolenia - reakcja atomowa może stopić podstawowe elementy budulcowe materii. W ten sposób Bóg zapowiedział, jak skończy się świat. Faktycznie, dwa wersety dalej znajdujemy takie słowa: "Niebiosa w ogniu stopnieją, rozpalone żywioły rozpłyną się" (w. 12). Czy wiesz, co znaczy słowo "stopnieją"? Jest to greckie słowo, które dosłownie oznacza rozszczepienie. To jest wyrażenie z fizyki atomowej, napisane przez rybaka! Ten i nieskończona ilość innych przykładów pokazują, jak doskonałą wiedzę i mądrość ukrył Pan w swym Słowie. Za chwilę jednak zobaczysz, jaki nieskończony geniusz zawiera się w nim.\nW 1882 roku młody imigrant z Rosji kończył właśnie studia na Harwardzie. Po podróży, w czasie której jako agnostyk często wykładał na temat ateizmu, w cudowny sposób poznał żywego Boga. Panin, błyskotliwy matematyk i wielojęzyczny erudyta, jako chrześcijanin zaczął studiować Pismo Święte. Znając hebrajski, aramejski i grecki czytał je w oryginale. Zarówno hebrajski jak i grecki są unikalne pod tym względem, że nie posiadają oddzielnego systemu cyfrowego (tzn. nie używają specjalnych znaków dla liczb, zastępując je literami ze swego alfabetu). Wiedząc o liczbowych wartościach liter w alfabecie hebrajskim i greckim, Panin pewnego dnia dokonał próby zastąpienia liter w Piśmie odpowiadającymi im cyframi. Oto cały Panin - geniusz matematyczny, uczony w grece i hebrajski, zamiłowany w bawieniu się liczbami. Nagle jego wyćwiczony umysł zauważył pewną prawidłowość matematyczną! Gdy zaczął badać ją dokładniej jego podniecenie wzrosło. Kilka godzin pracy wprawiło go w całkowite osłupienie. Wersety, które przestudiował, zawierały niewątpliwie świadectwo precyzyjnej prawidłowości matematycznej, wykluczającej przypadek i ludzkie możliwości. To odkrycie było punktem zwrotnym w jego karierze. Od tego czasu aż do śmierci w 1942 r. całe swe życie poświęcił na studiowanie biblijnych cyfr. Wykazał przede wszystkim, że Biblia w językach oryginalnych jest bardzo zręcznie ułożonym produktem matematycznego superintelektu - wykraczającym poza ludzkie możliwości przemyślnego skonstruowania. Następnie dostarczył przedstawicielowi Fundacji Badań Nobla przeszło 43 tys. stron swoich studiów wraz z dołączonym oświadczeniem, że jest to dowód na to, że Biblia jest Słowem Bożym. Odpowiedź była następująca: "Na obecnym etapie naszych badań stwierdzamy, że przedstawiony materiał dowodowy wskazuje z ogromnym prawdopodobieństwem na prawdziwość tego stwierdzenia". Potem Panin w czołowych dziennikach świata rzucił wyzwanie, aby ktoś zaproponował "naturalne wytłumaczenie" lub obalił odkryte przez niego fakty; nikt jednak nie mógł tego zrobić.\n"Słowa Pańskie są słowami czystymi, srebrem przetopionym, odłączonym od ziemi, siedemkroć oczyszczonym" (Ps. 121,7 ). Panin odkrył, że liczby pierwsze, takie jak 11, 13, 17, 23, a szczególnie 7 mają wyjątkowe znaczenie. Obliczał sumę wszystkich wartości cyfrowych liter w różnych słowach, zdaniach, paragrafach i całych księgach i odkrył te same prawidłowości w każdym z tych podziałów! Odkrył, że liczba słów w każdym z tych podziałów dzieli się przez 7. Podobnie liczba nazw własnych, zarówno męskich, jak i żeńskich, a także liczba słów zaczynających się od spółgłoski. Liczba liter w każdym z tych podziałów dzieli się przez 7 i te, które są samogłoskami, a także spółgłoskami, również dzielą się przez 7. Podobnie słowa, które pojawiają się tylko jeden raz. Liczba rzeczowników jest podzielna przez 7, a także słów, które nimi nie są. Nawet liczba słów, zaczynających się od każdej litery alfabetu! Panin zajmował się jakimś fragmentem tylko tak długo, by w oparciu o statystyczny dowód wykazać ponad wszelką rozsądną wątpliwość jego nadprzyrodzone powstanie. Twierdził jednak, że im dłużej zajmowałby się jednym fragmentem, tym więcej dowodów tej prawidłowości by wymyślił, aż do zawrotu głowy!\nOto przykład ze Starego Testamentu. Pierwsze zdanie Biblii: "Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię" (Gen. 1, 1). W ten sposób wypowiadamy to po polsku, lecz w języku hebrajskim jest to dokładnie 7 słów, składających się z 28 liter (4x7). Są trzy rzeczowniki (Bóg, niebo, ziemia). Zastępując ich litery odpowiadającymi im cyframi i sumując je uzyskamy łączny wynik 777 (7x111)! W zdaniu tym jest tylko jeden czasownik - stworzył. Jego łączna wartość cyfrowa wynosi 203 (29x7). Pierwsze 3 słowa zawierają dokładnie 14 (2x7) liter, podobnie jak pozostałe 4. Hebrajskie słowa, będące dopełnieniami (niebo i ziemia) mają po 7 liter każde. Wartość pierwszej, środkowej i ostatniej litery w tym zdaniu jest równa 133 (19x7). Wartość cyfrowa pierwszych i ostatnich liter wszystkich wyrazów wynosi 497 (71x7), pierwszych i ostatnich liter każdego słowa między pierwszym i ostatnim - 896 (128x7) itd. W tym wersecie istnieje 30 różnych kombinacji 7. Ja wymieniłem tylko 11 z nich! Prawdopodobieństwo, że jest to przypadek, jest równe stosunkowi 1: 330.000.000.000 (330 miliardów). A teraz przykład z Nowego Testamentu: Mat. 1, 1- 11. Słownictwo tego tekstu zawiera 49 wyrazów (7x7). 28 słów zaczyna się od samogłoski (4x7), pozostałe 21 od spółgłoski (3x7). 7 kończy się na samogłoskę, 42 (6x7) na spółgłoskę. 9 wyrazów ma 266 liter (38x7). Z 260 liter 140 (20x7) to samogłoski, a 126 (18x7) to spółgłoski. Z tych 49 wyrazów 14 (2x7) pojawia się tylko raz, 35 (5x7) - więcej niż raz. 42 ( 6x7 ) są rzeczownikami, a 7 nimi nie jest. Te pozostałe mają dokładnie 49 liter ( 7x7 ). Imiona męskie pojawiają się łącznie 56 razy ( 8x7 ). W tym fragmencie pojawiają się tylko imiona 3 kobiet; ich greckie litery dodane razem dają 14! Panin powiedział, że skonstruowanie tej genealogii zajęłoby Mateuszowi kilka miesięcy, nawet gdyby pracował 8 godzin dziennie i gdyby to było możliwe. Imiona te były przecież ustalone\nZANIM JESZCZE MATEUSZ SIĘ URODZIŁ.\nJEDEN AUTOR Cała Biblia jest podobna. Właśnie wybrałem fragment z niej i przedstawiłem go dokładnie. Można wykazać, że każdy paragraf i księga zostały skonstruowane w ten sam cudowny sposób. Jaki fantastyczny rodzaj współpracy między uczniami mógłby stworzyć taką strukturę bez komputerów? W jaki sposób zwykły rybak i celnik mógłby stworzyć taki rodzaj nieprawdopodobnej struktury i celowości? Niesamowite jest to, że Marek był Rzymianinem, Łukasz Grekiem. Mateusz Żydem, lecz wszyscy pisali tą samą prawidłowością. Każdy z nich pisał w swoim niepowtarzalnym stylu, ale prawidłowość od początku do końca jest dokładnie taka sama! Więc kto to napisał? Jeden Umysł, Jeden autor - Jeden Bóg; wielu pisarzy, ale jeden Pisarz. Czy możesz sobie wyobrazić, co za umysł musiał zrobić coś takiego? Chcę, abyś zrozumiał, jak potężny jest Bóg! To nie są jedynie słowa, to jest niewiarygodna prawidłowość matematyczna. Matematyka połączona z poezją. Komputer mógłby się tym zachwycić! Jest to jak budynek, w którym każdy element łączy się doskonale z innymi. I to jest niesamowite, że nie można usunąć jednego słowa bez uszkodzenia całej prawidłowości. Biblia zawiera więc w sobie wewnętrzny czynnik ochronny, samosprawdzający, samouwierzytelniający. Jeśli ktoś mówi: "Nie podoba mi się to słowo". cała prawidłowość rozpada się. Nie można tego znaleźć w innych religijnych, "świętych" księgach świata. WNIOSEK Możesz przeprowadzić dowolny test tej księgi. Żadna inna nie znajdzie się nawet w tej samej kategorii, ani nawet w tej samej klasie. To nie jest księga - to Bóg, który przemówił w historii i dlatego mówi: "Moje Słowo jest przenikliwe i potężne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny". Tylko 66 ksiąg Pisma ma na sobie tę pieczęć Boga. Żadne inne dzieło człowieka w żadnym języku ani trochę nie przypomina misternej struktury i planu Biblii. Faktem jest, że tylko w nieskończonym umyśle mogła być wymyślona ta Księga ksiąg. Musisz przyjąć to, co ona mówi, to są SŁOWA BOGA!\nPanin przyjaźnił się z wieloma uczonymi i autorytetami świata nauki takimi jak np.: William James ( znany filozof i psycholog), Pres. Elliot z Harvardu, Ralph Waldo Emerson czołowy amerykański pisarz), ojciec Louisa May Alcotta i innych znanych ówczesnych uczonych.


Sędzia: „Wojewoda rażąco naruszył prawo”. KRKnews wygrywa w sądzie z Piotrem Ćwikiem! - KRKnews\nSzybki strzał i 1-0 dla nas! Wojewoda Małopolski Piotr Ćwik robi wszystko, by utrudnić nam dziennikarskie śledztwo. Pierwszą przeszkodę udało nam się jednak pokonać, bo sąd wytknął urzędowi rażące naruszenie prawa.\nO co chodzi? We wrześniu 2019 r. wystąpiliśmy do urzędu o wykaz delegacji wojewody oraz jednej z pracownic. Miały nam one pomóc w śledztwie, które w środowisku odbiło się szerokim echem. Uderzało jednak w wojewodę, więc już na tym etapie zaczęły się schody.\nĆwik jak Kononowicz\nW normalnym i dobrze funkcjonującym urzędzie – przy odrobinie dobrej woli – taką sprawę załatwilibyśmy niemal od ręki. Wojewodę ponaglaliśmy jednak dwukrotnie, ale długo odpowiadała nam tylko cisza. To zachęciło nas do jeszcze wnikliwszej pracy, bo uznaliśmy, że:\n– wojewoda ma coś do ukrycia w badanej przez nas sprawie\n– lekceważy nas, a co za tym idzie – naszych Czytelników.\nW końcu, po 10 dniach, Ćwik odpowiedział. I zrobił to w sposób, jakiego się spodziewaliśmy, czyli kolejny raz migając się i tym samym utrudniając nam zbadanie tematu.\nWojewoda uznał, że żądane przez nas informacje nie posiadają przymiotu informacji publicznej (!) i nie zostaną udostępnione (!!), ponieważ mają na celu oczywiste naruszenia prawa (!!!) oraz pozostają w sprzeczności z istotą i celem instytucji prawa do informacji publicznej (!!!!), a także mają na celu zdyskredytowanie w opinii publicznej osób, których dotyczyły (!!!!!).\nW tej sytuacji złożyliśmy wniosek do sądu o bezczynność wojewody. Ćwik wniósł o oddalenie w całości naszej skargi (a jakże!), ale w swoim wywodzie z rzeczywistością rozminął się tak mocno, jak Krzysztof Kononowicz z oceną szans na wygranie wyborów prezydenckich. Efekt? Sędzia nie pozostawił na Ćwiku suchej nitki.\nRadca prawny Jan Hoffman: Jeśli sąd napisał o rażącym złamaniu prawa, to musi być przekonany, iż doszło do oczywistego i niebudzącego najmniejszych wątpliwości jego naruszenia\n– Jeśli sąd napisał o rażącym złamaniu prawa, to musi być przekonany, iż doszło do oczywistego i niebudzącego najmniejszych wątpliwości jego naruszenia – przyznaje radca prawny Jan Hoffman, który reprezentuje KRKnews.\nMecenas: „Wojewoda gra na zwłokę”\nW tej sytuacji sędzia wymierzył Ćwikowi 500 zł grzywny. Co jednak najważniejsze dla nas i Czytelników – zobowiązał wojewodę „do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności”. To oznacza, że światło dziennie powinien ujrzeć wykaz delegacji wojewody oraz jednej z jego pracownic, którego – tak pilnie i z naruszeniem prawa – Ćwik strzegł.\nHoffman: Bezczynność wojewody była w tej sprawie oczywista\n– Bezczynność wojewody była w tej sprawie oczywista. Sąd w uzasadnieniu wskazał, że Małopolski Urząd Wojewódzki jest na tyle doświadczony w rozpoznawaniu wniosków o dostęp do informacji publicznej, że nie powinien popełniać tego typu błędów – podkreśla Hoffman..\nWojewoda jednak wciąż pilnie strzeże informacji na temat wyjazdów swoich oraz jednej z pracownic, więc wniósł o kasację wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Słowem – dokonał klasycznego zagrania „na czas”. – Zmierza to jedynie do przewłoki postępowania – nie ma wątpliwości Hoffman.\nŁukasz Mordarski, Piotr Mizio\nMieszkańcy Ruczaju mają już serdecznie dość. Ktoś włamuje się do budynków i kradnie różne przedmioty. Tym razem łupem złodziei padł rower. Mamy plagę włamań...