Marvel Universe: The Avengers PBF :: Inne światy :: Jotunheim\nTemat: Wody Jotunheim Czw Sty 18, 2018 9:23 pm\nJotunheim uznawane jest za najbardziej niebezpieczny z Dziewięciu Światów, w związku z czym przeprawianie się przez jego morza również wiąże się z licznymi zagrożeniami. Kto wie co takiego czai się pod powierzchnią wody?\nTemat: Re: Wody Jotunheim Czw Sty 18, 2018 11:30 pm\nZgodnie ze słowami Friggi, Hawkeye został odprowadzony do komnaty, w której mógł odpocząć i poczekać na załatwienie statku. Tam też otrzymał posiłek oraz - co mogło go zaskoczyć - ubrania na zmianę. Zostały one zaprojektowane w taki sposób, że zakrywały większość ciała, a do tego posiadały elementy lekkiego uzbrojenia lub po prostu wzmocniony materiał. Nie powinny krępować ruchów, ale zapewniać ochronę przed nieprzyjemną pogodą i niektórymi atakami już tak - szczególnie w tych najważniejszych miejscach.\nNiedługo potem służba poinformowała mężczyznę, że statek jest przygotowywany do drogi i że będzie mógł wypłynąć o świcie - a więc Clinta czekał nocleg. Nie było to najlepsze rozwiązanie, bo sprawa zlecona mu przez Magik brzmiała przecież na pilną, ale skoro brakowało innych opcji... Pozostawało tylko przeczekać do rana.\nJeden ze służących zafundował łucznikowi pobudkę na czas, przyniósł mu śniadanie, a także zestaw dziesięciu dodatkowych strzał. Być może nie były one w stanie wywoływać takich sztuczek, jak jego własne - nie wybuchały, nie zamarzały, nie oklejały niczego mazistą substancją - ale Asgardczyk zapewnił Bartona, że mu się przydadzą; wspomniał coś o ich zwiększonej sile przebicia. Logiczne, bo w tej krainie wszystko powinno być odporniejsze na obrażenia. A jeżeli nawet nie będzie miał okazji ich wykorzystać... To po prostu zabierze je ze sobą do domu.\nPotem sprawy potoczyły się szybko. Królowa pojawiła się na krótką chwilę, aby pożegnać Clinta, gdy ten był już prowadzony przez pałac. Strażnik zawiódł go aż do portu, wskazał mu odpowiednią łódź - wyglądającą w głównej mierze tak, jak te należące niegdyś do Wikingów... A po załadowaniu się na nią łucznik poznał w końcu niewielką załogę. Choć właściwie "poznał" to dużo powiedziane, gdyż każdy zdawał się być zajęty własnymi zadaniami, a jemu samemu zasugerowano podziwianie widoczków z pokładu lub zejście pod niego, żeby się rozgościć... Okazało się, że kabiny na dole były spore, ale za to wspólne.\nZgodnie z zapowiedzią, udało się wyruszyć o świcie. Podróż szybko stała się monotonna, gdyż zmieniało się jedynie oświetlenie, czyli kolorystyka... Ale przynajmniej przez długi czas nie działo się nic niepokojącego. Przez te parę godzin Barton mógł się skupić na samym sobie oraz na towarzyszącym mu ptaku - albo po prostu położyć się spać i nadrobić wczesną pobudkę.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Sro Lut 07, 2018 11:54 pm\nBarton korzystał. Co prawda może i wydłużający się czas podróży, a co za tym idzie - także pobytu, niespecjalnie sprzyjał wydarzeniom, to jednak nie narzekał. Pod względem traktowania niezapowiedzianych gości z obcego świata, mieliby u łucznika ocenę dobrą. Może nawet bardzo dobrą.\nMężczyzna nie narzekał na możliwość snu, odświeżenia się czy też spożycia posiłku. Zapewne przed samym snem pozwolił sobie na serię ćwiczeń.\nPodniósł się natychmiastowo, gdy przyszedł strażnik z zamiarem obudzenia go. Hawkeye był czujny. Zwłaszcza w obcych miejscach. Podziękował za śniadanie i strzały, które zwróciły jego uwagę. Zaczął je studiować, przyglądać się im i badać palcami. Dziwiła go trochę struktura, ale i tak postanowił je wziąć ze sobą. Tym bardziej po zapewnieniu strażnika.\nBarton miał problemy z nowym odzieniem, choć nie miał kłopotów z ruchem; strój był wygodny, mimo że Hawkeye preferowałby inną kolorystykę, ale nie mógł przecież wybrzydzać. Przede wszystkim liczyło się to, że nie czuł się skrępowany. To było najważniejsze.\nSpojrzał na kabiny, do których go zaprowadzono. Woląc jednak skorzystać z wolnego czasu, Clint zaczął ogarniać strzały poprzez odpowiednie ułożenie ich, żeby w razie czego nie mieć problemów z wyciągnięciem tej, która była mu potrzebna. Przyglądał się widmo-ptaszysku, a następnie udał się na niedługą (przynajmniej w jego mniemaniu) drzemkę. Po około dwóch godzinach według czasu w jego zegarku, łucznik zbudził się.\nUdał się na pokład, aby sprawdzić co się dzieje i podziwiać krajobrazy. Ponadto poprosiłby któregoś z obecnych mężczyzn bądź kobiet o przybliżenie okolicy czy krainy, do której się wybierają. Wypadało być choć trochę rozeznanym.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Pią Lut 09, 2018 8:55 pm\nKiedy Clint zdecydował się w końcu ponownie wyjść na pokład, jego ptasie towarzystwo powiodło za nim wzrokiem, a raczej pustymi oczodołami, lecz pozostało na swoim miejscu - przycupnięte na jednym z prostych mebli. Najwyraźniej z jakiegoś powodu nie miało ochoty opuszczać kajuty... Ale zachowywało się spokojnie, więc raczej nie przeczuwało niczego złego. W innym wypadku chyba by zresztą o tym w jakiś sposób poinformowało? Skoro pomagało w dopełnieniu misji...\nNa górze, o dziwo, nie było wcale tak spokojnie, jak Hawkeye mógłby się spodziewać. Załoga wydawała się zestresowana i uwijała się po pokładzie, nie zwracając na łucznika większej uwagi, a przynajmniej nie z własnej inicjatywy. Wyglądało to o tyle zaskakująco, że pogoda najwyraźniej sprzyjała wyprawie: wiał lekki wiatr, niebo było czyste, a morze raczej niewzruszone. Być może więc takie zachowanie to jednak coś normalnego na statku?\nZaczepienie jednego z Asgardczyków rzuciło nowe światło na sytuację. Po mężczyźnie - brodatym i postawnym jak chyba wszyscy tutaj - łatwo dało się poznać, że mu się spieszyło i że myślał o czymś zupełnie innym, niż o dyskutowaniu z Bartonem i opowiadaniu mu historii docelowej krainy... Nie mniej trzeba mu przyznać, że nie zignorował Clinta.\n-Przekonasz się wkrótce na własne oczy, Midgardczyku. Niedługo wkroczym na zdradzieckie wody Jotunheim, na które zapuszczają się jedynie szaleńcy i samobójcy- te słowa pewnie nie nastawiały Bartona zbyt pozytywnie względem załogi, która najwyraźniej także przypadała do tych dwóch kategorii... Ale z drugiej strony królowa uprzedzała go, że z jej doborem mogą być problemy, więc chyba nie mógł narzekać.\n-Jeżeliś jest słabego serca, skryj się pod pokładem. Lada moment się zacznie- dodał jeszcze Asgardczyk. Prawdę mówiąc nie brzmiało to nawet jak obelga, tylko niemalże jak dobra rada, nie mniej jednak na pewno nie było zbyt miłe. Kto by chciał usłyszeć wypowiedziane tak spokojnym tonem założenie - "jeśli jesteś bojaźliwy, lepiej schowaj się przed tym, z czym my będziemy się mierzyć"?\nTemat: Re: Wody Jotunheim Sob Kwi 07, 2018 7:28 pm\nBarton zastanawiał się jaki jest upływ czasu w Asgardzie w porównaniu z ziemskim. Nie była to sprawa priorytetowa. Głuchy - ale wciąż najprzystojniejszy! - Mściciel już dawno przywykł do tego, że pojawiały się absurdalne myśli w najmniej sprzyjających sytuacjach. Wiedział dobrze, że powinien skupić się na danej sprawie, ale na to nie miał wpływu. Na te myśli. Gorzej, gdy wygłaszał je w towarzystwie Natashy, Scotta czy choćby Kapitana. Wszyscy patrzyli na niego jak na idiotę. Ale nawet do takich spojrzeń niepotrzebne było wygłaszanie abstrakcyjnych myśli.\nPatrzył na to, co się działo, co miało miejsce. Pogoda była przyjemna i gdyby Clint lubił żeglugę, a jego interesem nie byłoby ratowanie świata, to pewnie już dawno łuk zmieniłby na wędkę i zostałby rybakiem. Tymczasem mógł jedynie przypomnieć sobie scenerię z Titanica. Pozostało jedynie odnaleźć asgardzką Rose, z którą stanąłby na dziobie statku. Tylko że jak spojrzał to szybko doszedł do wniosku, że lepiej nie zaczepiać.\nChociaż… Może jak już będzie po wszystkim?\nSłuchał brodatego mężczyzny. Zerknął na niego z rosnącą ciekawością, gdy wspomniał o zdradzieckich wodach i o samobójcach. Cóż… Trudno byłoby się nie zgodzić z takim stwierdzeniem. Już wcześniej mógł siebie i Natashę czy Bobbi do takiej grupy przypisać. Nie mieli w końcu super umiejętności jak pozostali członkowie Avengers, a jednak pakowali się do walki z kosmitami i innymi dziwactwami. Niemalże każdorazowo było to samobójczym wypadem w imię ratowania świata.\n— Serce? Serce mam dobre, brak nadciśnienia mimo hektolitrów kawy, zero problemów, zdrów jak ryba! — zaperzył się, słysząc nieszczególnie miłą radę Asgardczyka, ale nie wyglądał na takiego, co miał zaraz rzucać fochami na prawo i na lewo. — Zresztą, zobaczymy o co tyle rozgłosu — powiedział nieco lekceważącym tonem, jakoby nie zdawał sobie sprawy z tego, że żywioł wody potrafił być niebezpieczny dla tych, co to za dużo tym sposobem nie podróżują.\nGdyby faktycznie coś więcej miało się wydarzyć i obecność Clintona na pokładzie byłaby przeszkadzająca, to Mściciel zapewne wtedy wycofałby się pod pokład. Póki co, Barton postanowił skorzystać z chwili spokoju i poprawić zapięcia na swoim stroju i przy swoich zabawkach. Wolał, żeby nic mu nie zniknęło podczas całej afery!\nTemat: Re: Wody Jotunheim Sob Kwi 07, 2018 9:33 pm\nPo Asgardczyku wyraźnie było widać, że nie dotarł do niego sens przynajmniej połowy słów Clinta; mężczyzna w żadnym razie tego nie krył. Konsternacja utrzymywała się na jego obliczu przez kilka krótkich sekund, nim najwyraźniej zadecydował, że nie chciał lub nie musiał wiedzieć o co chodziło łucznikowi.\n-Nie zbliżaj się do nadburcia- doradził jedynie, nim powrócił do swoich zajęć, pozostawiając Hawkeye'a samemu sobie. W pewnym sensie było to nawet wygodne; przynajmniej nikt niczego od Bartona nie wymagał, ani nie oczekiwał, więc w rozsądnym zakresie mógł robić co chciał, podczas gdy inni uwijali się wokół niego, aby panować nad okrętem.\nClint nie musiał czekać zbyt długo na lepsze odpowiedzi. Akurat zdążył posprawdzać wszystkie zapięcia na swoim stroju i sprzęcie, gdy przód statku... Zniknął. Nie on jeden zresztą, gdyż proces następował stopniowo, kawałek po kawałku, stosunkowo szybko. Coraz więcej okrętu przestawało być widoczne - a załoga najwyraźniej tego właśnie oczekiwała. Co ważne, w tym też momencie okrętem nagle szarpnęło, zaczynając właśnie od strony dzioba, który - choć niewidzialny - został chyba uniesiony, bo cały pokład nagle się pochylił...\n... A kiedy zanikanie dotarło aż do miejsca, w którym znajdował się Hawkeye, jego oczom niespodziewanie ukazał się zupełnie nowy widok - gniewnie wzburzone morze, wysokie fale, a do tego jeszcze gęste, ciemne chmury, z których lało się strumieniami. Część wody pochodziła właśnie z góry, więcej przelewało się przez otwory w nadburciu i tą samą drogą wydostawało się z powrotem na zewnątrz, nie mniej mokre podłoże szybko stawało się śliskie; aż od tego błyszczało. Ponad chmurami od czasu do czasu pojawiały się rozświetlające je błyski, po nich zaś następowały grzmoty.\nOkręt kołysał się mocno, zarówno na boki, jak i do przodu czy do tyłu, a jednak nie przechylał się aż na tyle, aby śmierć miała komuś zaglądać w oczy... Przynajmniej w tej chwili. Sztorm nigdy nie był przyjemny, ten konkretny na pewno nie należał do bezpiecznych, lecz zawsze mogło być gorzej. Mrok utrudniał dostrzeżenie czegokolwiek, lecz nigdzie na horyzoncie najprawdopodobniej nie znajdował się ląd - z żadnej strony. Temperatura spadła wyraźnie, a choć otrzymany w pałacu kostium nieźle chronił przed zimnem, to odsłonięta skóra nie posiadała już tego luksusu.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Pon Kwi 09, 2018 3:04 pm\n— Aye, kapitanie — zasalutował Clinton, który zmieszał wojskowe pozdrowienie ze zgodnością majtka. Dostrzegł, ale także zignorował skonfundowanie na twarzy brodacza. Był przekonany, że gdyby zaczął tłumaczyć to wyraz twarzy mężczyzny byłby jeszcze bardziej skołowany niż w tym momencie. Wówczas nie byłoby sensu na powtarzanie w kółko tego samego, skoro jest to niezrozumiane za pierwszym razem, prawda?\nKorzystał z tego, że nic mu nie zlecano i nie musiał niczego kontrolować w tej chwili. Liczyło się w końcu to, aby się pilnował, co też robił. Obserwował krążących po pokładzie ludzi, przypatrując się działaniom i zadaniom, które wykonywali. Jeśli ktoś wymagał jego pomocy lub rzucił, aby się zbliżył - to to zrobił. Nie lubił czuć się niepotrzebny, choć na ogół nie miał nic przeciwko lenistwu.\nWyraz twarzy Clinta zmarkotniał. Niezrozumienie na jego obliczu było zauważalne gołym okiem i nawet Murdock byłby w stanie to wyłapać, mimo że był niczym kret. Barton patrzył jak głupi na nicość, w której znikał dziób statku i to postępowało. Nie wiedział, co o tym myśleć. Zwłaszcza że widział przecież, co miało miejsce dalej - spokojniejsza woda, a brak statku i ludzi, którzy na nim stali. Domyślał się, co to mogło być.\nSzarpnięcie spowodowało, że mimowolnie Clinton stanął w rozkroku, aby lepiej utrzymywać równowagę. Mężczyzna spojrzał przez ramię, aby upewnić się, że jeśli miałby zlecieć, to na nic się nie nadzieje. Raczej nie chciał męczyć się z bólem kręgosłupa czy podziurawioną nerką podczas podróży. Asekuracyjnie wyciągnął rękę i odnalazł jakąś balustradę przy zejściu pod podkład, aby się utrzymać przy powtórce szarpnięcia.\nRozejrzał się po odmienionej okolicy. Wzburzone morze wyglądało nieprzyjaźnie. Brakowało tylko krwistych chmur, choć burzowy odpowiednik był równie niepokojący. Zwłaszcza przecinany błyskawicami. Hawkeye nie był przestraszony (jeszcze), ale cholernie zdziwiony tym co widział i co miało miejsce. Dostosowywał się do tego jak statek kołysał - w odpowiednich chwilach uginał jedną czy drugą nogę, zachowując prawidłowy balans.\nZezował na obłok pary, która wydobyła się z jego ust, przez które oddychał. Odczuwał chłód, jak ten ściąga jego skórę na twarzy. Mało przyjemne, ale nie uciekał jeszcze na dół, zbyt zaciekawiony tym, co widzi.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Pon Kwi 09, 2018 4:54 pm\nWokół Clinta członkowie załogi uwijali się teraz o wiele szybciej niż do tej pory. Nie wyglądali na spanikowanych czy przestraszonych, więc najwyraźniej wszyscy spodziewali się takiego rozwoju wydarzeń - i tylko zapomnieli o nim wspomnieć łucznikowi - a na ich twarzach malowało się przede wszystkim skoncentrowanie. Śmigali w różnych kierunkach, zauważalnie starając się nie tylko stawić czoła żywiołowi, ale i na swój sposób wykorzystać tę pogodę do przyspieszenia podróży - co mogło sugerować, że sprzyjał im przynajmniej aktualny kierunek wiatru.\nOd czasu do czasu rozlegały się jakieś okrzyki, lecz przy większości z nich trudno byłoby rozróżnić słowa - a jeżeli już, to raczej nie dotyczyły one niczego istotnego. Ot, tutaj ktoś przykazywał drugiej osobie sprawdzenie, czy jakaś lina aby na pewno dobrze trzymała, tam jakiś delikwent wysyłał kogoś innego w dalszą część okrętu... Nie brzmiało to niepokojąco. Może nawet uspokajająco? Bo oznaczało, że ci ludzie - a raczej ci Asgardczycy - wiedzieli co robili. Z drugiej strony Thor był najlepszym przykładem tego, że jego pobratymcy w nietypowy sposób oceniali stopień zagrożenia...\nStatek sam w sobie radził sobie nieźle. Musiał być solidny i wytrzymały, dlatego sprawdzał się w tych okolicznościach - zapewne skonstruowano go z surowców charakterystycznych dla Asgardu, a nie dla Ziemi. Jego budowa pozwalała mu przecinać część mniejszych fal, inne spychały go lub unosiły, ale w dalszym ciągu nie przewracały go. Nawet ktoś, kto na co dzień nie posiadał choroby morskiej, przy takim niestabilnym wzbijaniu się w górę i w dół mógł się poczuć gorzej, bo fale sięgały wielu metrów.\nPomimo całego tego zamieszania przez kilka, a może nawet kilkanaście minut sytuacja zdawała się być pod kontrolą i to do tego stopnia, że ze dwie zbędne na pokładzie osoby zeszły nawet na dół... Choć może miały tam jakieś zadanie do wykonania? To również możliwe. Jedna z nich po drodze kompletnie zignorowała Hawkeye'a, druga rzuciła mu pytające spojrzenie, lecz nie odezwała się. Widać nikt nie zamierzał namawiać go do chowania się pod pokładem... A mimo wszystko widoki na górze były niesamowite, nawet jeżeli niepokojące - i wymagające znoszenia wiatru oraz wody.\nW pewnym momencie jednak w lewy bok statku uderzyło coś solidniejszego. W pierwszej chwili mogło się jeszcze wydawać, że to wyjątkowo silna fala, ale po kilku sekundach zjawisko się powtórzyło... I zdawało się nie pasować do ruchu morza w tym momencie. Nawet w tym chaosie występowały przecież jakieś reguły i woda nie mogła przemieszczać się zupełnie dowolnie. To musiało być coś innego.\nTrzecie uderzenie było silniejsze - i zakończyło się opadnięciem na pokład końcówki... Wielkiej, białej macki? Ta część wystająca ponad nadburciem mogła mieć maksymalnie trzy metry, ale była szeroka, a skoro biegła w dół wzdłuż całej wysokości okrętu i pewnie ciągnęła się dalej pod wzburzoną powierzchnią... To nie wróżyło dobrze. Macka przesunęła się po pokładzie, a znajdujące się po jej spodniej stronie przyssawki zdawały się szukać najlepszego zaczepienia na mokrej i śliskiej powierzchni.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Pon Kwi 09, 2018 9:32 pm\nJego odpowiedzią na pytające spojrzenie był lekkoduszny uśmieszek, którym uraczył jedną ze schodzących pod pokład osób.\nObserwował zgraną pracę między osobami. Synchronizację, która pozwalała na to, żeby wszystko współgrało ze sobą i nie było problemów. Clinton dobrze wiedział, że jeśli dana grupa była ze sobą zgrana, to i wspólne wykonywanie obowiązków, które dla jednostki się różniły nieznacznie, były efektywne. Nie było wówczas problemów, że ktoś czegoś nie zrobił, bo się obraził lub nie miał pojęcia jak tym się zająć, więc praca nie była spowolniona czy - co gorsze - zastopowana.\nHawkeye przesuwał się wzdłuż wewnętrznej barierki, nie zbliżając się do nadburcia. Stosował się do rady brodacza. Nie chciał wylądować w lodowatej wodzie. Raz, że cały zmoczony miałby problem z poruszaniem się, to jeszcze zamarzłby. Chyba że ktoś użyczyłby mu skrzydeł drzwi, na których mógłby się pomieścić i dryfować po wzburzonej wodzie.\nNa głos nie przyznałby się, ale co bardziej spostrzegawczy mogli zauważyć, że nieszczególnie pewnie i dobrze mężczyzna czuje się, kołysząc na takich falach. Clinton miał wiele ćwiczeń wymagających od niego dobrej koordynacji ruchowej i utrzymaniu się w pionie. Mimo wszystko, widoczne fale, pewna nerwowość i adrenalina buzujące w blondynie swoje powodowały. Zemdliło go na dłuższą chwilę, ale bynajmniej nie miał ochoty wymiotować. Aż tak źle nie było. Jeszcze.\nByło nawet gorzej. Jak zabujało statkiem tak Clint zaklął pod nosem, przewracając oczami. To zdecydowanie nie pomagało. Złapał mocniej za balustradę, akurat w momencie powtórzenia uderzenia. Rozejrzał się ponownie, dostrzegając jeszcze bardziej wzburzone fale i policzył do dziesięciu w dół.\nNie zastanawiał się długo, gdy zobaczył mackę. Sięgnął do kołczanu, jak i swojego łuku, który tylko czekał na okazję. Clint nie miał zamiaru podejść do macki i jej wielgachnych przyssawek, zbliżając się tym samym do nadburcia. Blondyn naciągnął cięciwę z tradycyjną strzałą. Wolał nie marnować tych asgardzkich. Chyba że będzie do tego zmuszony.\nRozluźnił palce podczas wymierzania w dolną część macki, która przesuwała się po nawierzchni. Starał się jednocześnie stanąć tak, by móc zahaczyć o coś, żeby nie wyrżnąć na podłoże przy kolejnym uderzeniu.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Sro Kwi 11, 2018 3:24 pm\nKołyszący się mocno pokład prawdopodobnie nie był najlepszym miejscem do celowania z łuku - ani nawet do stawania bez solidnej podpory, a w końcu Barton miał teraz zajęte ręce i mógł tylko opierać się o balustradę. Wysokie fale i silny wiatr robiły swoje, utrudniając mu zadanie. Z drugiej strony przynajmniej cel był sporych rozmiarów i w dodatku nie znajdował się aż tak daleko od Clinta, więc w normalnych okolicznościach trafienie w niego nie sprawiłoby łucznikowi żadnych kłopotów.\nW tym wypadku natomiast strzała co prawda wbiła się w dolną część macki, lecz nie w jedną z przyssawek, a w ciało obok ich rzędu, po zewnętrznej stronie. Grot zniknął cały, więc najwyraźniej stworzenie było wrażliwe nawet jak na ziemskie standardy, a co dopiero te Asgardu. Problem w tym, że choć macka lekko się szarpnęła, to nie wyglądało na to, aby strzała sprawiła jej wielki ból... Choć to zapewne było w pełni zrozumiałe. Sądząc po rozmiarach, mogła przypominać drzazgę dla człowieka.\nMacka zakręciła gwałtownie, ustawiając się bokiem do Hawkeye'a i przy okazji po drodze zamiatając pokład w swoim zasięgu. Nie natrafiła na nic i na nikogo, lecz w końcu uderzyła o nadburcie - i przywarła do niego, obracając się tak, aby mieć po jego stronie przyssawki... A potem naparła mocniej.\nJej uchwyt nie był idealny, więc nie dała rady w ten sposób przewrócić statku - ale zaczęła przechylać go w swoją stronę. W pierwszym momencie szarpnięcie okazało się wręcz na tyle gwałtowne, że kilka osób na pokładzie straciło równowagę, przewracając się i zjeżdżając kawałek po śliskiej nawierzchni lub wpadając na różne obiekty. Niektórzy byli najwyraźniej na tyle rozsądni, że obwiązali się w pasach linami, które zaczepili o te bardziej solidne elementy okrętu.\nDla Clinta również stanowiło to problem, gdyż balustradę miał bardziej za, niż przed sobą - a statek przechylał się właśnie w tę stronę, po której nic łucznika nie blokowało. O dziwo sytuację chwilowo uratowało następne uderzenie w ten sam bok okrętu, które na moment zbliżyło go - choć nie całkiem - do poziomu równowagi. Wciąż był przechylony, ale stabilniejszy, nawet pomimo fal.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Sro Kwi 11, 2018 11:17 pm\nNa szczęście macka nie była wielkości Scotta Langa w pomniejszeniu, więc Clinton nie musiał się o to martwić. Przekonany do swoich umiejętności i zdolności dobrze wiedział, że mimo niesprzyjających warunków nie miałby problemów z trafieniem do celu. Wystarczająco dużo i często trenował, aby tylko się doskonalić jako jedyny nieposiadający super-mocy i super-zbroi.\nBalansując na pokładzie, Clint pamiętał o nieprzyjemnościach powiązanych z tym kołysaniem się. O tyle dobrze, że zdążył skupić się na intruzie, a przynajmniej jakiejś jego części, żeby nie musieć myśleć o tym czy faktycznie nie skończy z tymczasową chorobą morską powodowaną wzburzonymi falami Jotunheim.\nW chwili, gdy napór macki przechylał statek, Clint odchylił się niemalże całkowicie w stronę balustrady, przy której stał. Zaklął po raz kolejny, patrząc to w dół, to na kawałek poręczy. Rozważał zaczepienie się o nią z użyciem jednej z linek.\nUpewnił się, że chwilowo sytuacja jest stabilna. Dużo czasu nie potrzebował, żeby dobyć odpowiedniego przedmiotu i wyciągnąć w stronę balasek, które linka miałaby otoczyć. Wówczas podczepiłby jej drugi koniec do swojego pasa i metalowej sprzączki. Łatwy dostęp umożliwiał szybkie zapięcie i odpięcie, gdyby miało być o wiele gorzej i niekorzystniej dla niego.\nJeśli była szansa, to Clint wystrzelił kolejną strzałę o zamrażającym wkładzie. Czekał na reakcję macki - czy w ogóle to zadziała. Niezależnie jednak od tego, Barton wymierzył w podobne miejsce strzałą o tradycyjnym grocie.\nI wstrzymał się na rozwój wydarzeń. Gdyby statek po raz kolejny miał się przechylić i następna osoba runąć i pomknąć po pokładzie nieopodal łucznika - wówczas ten wyciągnąłby pomocną dłoń.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Pią Kwi 13, 2018 5:13 pm\nClint akurat zdążył zaczepić linkę o swój pas i sprzączkę, gdy statek znów zaczął się przechylać - w tym samym kierunku co wcześniej. W całej tej sytuacji znaleźć można było chyba tylko jeden plus, a mianowicie macka w jakiś sposób stabilizowała okręt - jej ruch dało się łatwiej przewidzieć od fal, więc pokładem nie trzęsło już tak mocno na wszystkie strony. Owszem, uderzenia wody wciąż dało się wyczuć i zauważyć, ale w o wiele mniejszym stopniu.\nDzięki lince Hawkeye miał jako taką pewność, że nie zleci ze statku, a przynajmniej nie na dobre, więc mógł swobodniej działać. Jego strzała zamrażająca dosięgnęła celu i pokryła część macki - a także poprzednią strzałę, fragment pokładu oraz nadburcia - lodem, przytwierdzając to wszystko do siebie. Przedłużenie macki nie było z tego zresztą zadowolone, czemu upust dało od razu i to poprzez gwałtowne szarpnięcie do tyłu... Jak gdyby odnoga chciała się poderwać w powietrze, lecz zrobiła to ze zbyt małą siłą, aby się uwolnić. W związku z tym trafiła ją również kolejna strzała.\nNiestety odbijało się to na kondycji okrętu. Od strony nadburcia dobiegały głośne trzaski, przebijające się nawet przez szum wiatru i fal. Co prawda zmiana w ruchu macki sprawiła, że statek znów mniej więcej się wyprostował, przynajmniej na miarę obecnych możliwości... Lecz nagle coś pociągnęło go w przeciwnym kierunku, mocno i gwałtownie, przy okazji rzucając Bartonem na balustradę za jego plecami.\nGdyby mężczyzna się za siebie obejrzał, ujrzałby źródło problemu... Otóż kawałek za nim i jakieś trzy metry na lewo druga macka przesuwała się właśnie po pokładzie, być może szukając odpowiedniego miejsca do zaparcia się. Wyglądało na to, że znajdujący się pod wodą olbrzym starał się opleść okręt z obu stron...\nJeden z członków załogi - choć w tym zamieszaniu ciężko byłoby go pewnie zidentyfikować - musiał cisnąć ku tej drugiej macce włócznią, gdyż broń ta nagle wbiła się pod kątem w miękkie ciało, przytwierdzając je do desek pod spodem. Dalsza część kończyny uniosła się natychmiast, tworząc spory łuk - w tym momencie statek na chwilę zaczął wracać do pionu - lecz zaraz potem uderzyła o pokład, wytwarzając w nim podłużne pęknięcie, sięgające aż do miejsca styku z włócznią. To pozwoliło przedniej części macki unieść się wraz z bronią, a jej przedłużenie znów nacisnęło na okręt... Ponownie go przechylając.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Sob Kwi 14, 2018 8:57 pm\nBalansowanie na przewracającej się z jedngo boku na drugi bok łodzi, przypomniało Clintowi ćwiczenia w cyrku, kiedy Jacques wymuszał na nim robienie przewrotów na wąskiej belce, na której trenowały gimnastyczki. Nie był w stanie zliczyć ile razy kiwał się na boki i jak często miał dość. Teraz też miał. Bujając się na lince i kiwając na boki, ponownie miał niezbyt przyjemne uczucie. Raz zginał nogę, raz prostował. Czasem wyciągnął rękę, korzystając z tego, że podłoże stawało się stromą ścianą.\nNie mógł narzekać bardziej. Treningi, podczas których przesiadywał w obracającym się korytarzu na coś się w końcu przydały. Odrobinę lepiej znosił te kiwanie się, ale najważniejszym dla Bartona były efekty po tym, jak przymrożona macka - a raczej właściciel takowej - buntowała się przeciwko uwięzieniu.\nNie zdążył zareagować w momencie, gdy statkiem zarzuciło na przeciwny bok. Szybko wylądował plecami na balustradzie, co spowodowało promieniujący ból wzdłuż pleców. Chwilę, choć niedługą, Barton spoczywał na balaskach, próbując stwierdzić na ile poważne było to zderzenie. Nie czując jednak nasilającego się, póki co, bólu, zdecydował się spojrzeć w dół, aby zobaczyć co było powodem. Domyślał się, ale mimo to czekał na potwierdzenie swoich przewidywań.\n— Ile jeszcze — sapnął do siebie, widząc kolejną mackę. Nie podobało mu się to, co dalej miało miejsce, ale doceniał pomysł z włócznią i przytwierdzeniem. Do czasu, gdy ledwo stanął na nogi, a już bawił się w kolejne huśtanie. Asekurował się poprzez złapanie balaski balustrady. Wlał, żeby nie szarpnęło nim, gdyby miał zlecieć ponownie.\n— Ej! — zawołał do strażnika. — Zanim skończymy tutejszą wersję Piratów z Asgardu i Zemstę Jotunheim, to weź włócznią celuj tam — wskazał na przymrożoną mackę. — Jeśli uda ci się przydzwonić w zamrożoną część to może się skruszy — może, powtórzył w myślach. Chłód doskwierał Bartonowi, który ignorował jednak obłoki pary wydobywającej się z jego gardła.\nŁucznik przyszykował kolejną strzałę z zamiarem wycelowania w nową mackę. Dokładnie w część, która napierała na niszczejącą łódź. Liczył na to, że jakiś impuls bólu oderwie to od pokładu.\nNawet nie zastanawiał się co się stanie jak jeszcze bardziej rozjuszy potwora. Nie miał czasu!\nTemat: Re: Wody Jotunheim Wto Kwi 17, 2018 8:17 pm\nCzoło zawołanego przez Clinta Asgardczyka zmarszczyło się, gdy łucznik prawił o piratach i zemstach - a więc wyraźnie nie zrozumiał tego nawiązania i pewnie nic w tym dziwnego - lecz polecenie najwidoczniej dotarło do niego jasno, co potwierdził skinieniem głowy. Nie potrzebował też dodatkowej zachęty i nie zwlekał, nim wymierzył swoją włócznią ku przeciwnej stronie pokładu - a potem z konieczności poprawił swoją pozycję, bo na tej huśtawce prawie stracił równowagę - i w końcu cisnął bronią...\n... Która rzeczywiście trafiła w warstwę lodu i wbiła się w nią, sięgając aż do szarpiącej się macki. Przez część pokrywy w pobliżu włóczni przebiegła siatka pęknięć, a w następnej chwili - przy akompaniamencie stękającego drewna - ogromna kończyna w końcu pociągnęła na tyle mocno, że lód się złamał, a ona sama mogła się wyrwać i oswobodzić. Z jednej strony - była teraz wolna i mogła dalej atakować. Z drugiej... Przynajmniej nie zniszczyła tego fragmentu nadburcia.\nPrzez krótką chwilę przemieszczała się w powietrzu, potrząsając sobą na lewo i prawo, jak gdyby chciała pozbyć się włóczni i resztek lodu, lecz te nie bardzo chciały się od niej odczepić. Wreszcie macka odpuściła i ponownie opadła na pokład, tym razem postępując podobnie do swojej bliźniaczki po drugiej stronie, czyli naciskając na niego... I być może próbując go złamać? W końcu każda z nich ciągnęła teraz w przeciwnym kierunku, więc albo nieświadomie sobie przeszkadzały - albo w ten sposób próbowały "złożyć" pokład.\nW tym czasie natomiast Clint posłał już kolejną strzałę, lecz tym razem ku tej bardziej od niego oddalonej macce - jednakże taka zwykła to najwyraźniej było za mało, gdyż kończyna ledwo od niej drgnęła. Prawdopodobnie ją czuła, ale chyba bardziej ją drażniła, niż sprawiała ból... Być może strzała była na to po prostu zbyt mała, bo w końcu włócznia dała przed chwilą o wiele lepsze efekty.\nSprawy zaczęły się jeszcze bardziej komplikować, gdy z wody wyłoniła się trzecia macka - po tej samej stronie co pierwsza, ale dość daleko od niej. Ta nowa praktykowała inną strategię od koleżanek, gdyż przesunęła się w powietrzu nad pokładem i oparła się dopiero po przeciwnej burcie, stopniowo osuwając się niżej i napierając na pokład. To dopiero pokazywało jak długie musiały być odnóża tego stworzenia. Załoga na czas usunęła się z drogi macki, a jeden czy drugi Asgardczyk spróbował nawet wbić w nią swoją broń - to miecz, to kolejną włócznię - a kończyna nie była z tego zadowolona. Szarpała się na boki w taki sposób, by mocno odtrącać od siebie atakujących.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Wto Kwi 17, 2018 10:35 pm\nJako że ręce miał zajęte, to tylko w duchu machnął lekceważąco dłonią na reakcję mężczyzny. Asgardczycy, pomyślał z politowaniem, kiedy mógł porządniej odetchnąć między wystrzałami i obserwacją wściekłych macek. No, może jeszcze nie wściekłych, ale z pewnością rozjuszonych.\nBardzo prawdopodobnym jest to, że Barton pożałował pytania, które sobie zadał, kiedy było to w momencie, gdy zapomniał o najważniejszym dla niego prawie. Przypomniał sobie niemalże natychmiastowo i obiecał, że nie będzie pytać dalej. Przez kolejne minuty, bo trudno powiedzieć, co mogło mieć miejsce potem. O ile nie zginie, rzecz jasna.\nNie żałował swojej decyzji w związku z włócznią. Spodziewał się, że uwolniona jedna ósma ośmiornicy zaatakuje ponownie. Wolał już użerać się z tym niż zastanawiać się jak szybko łódź się przepołowi. Liczył, że jakoś to się opóźni, bo wątpił, żeby potworzysko odpuścił. Choć nie obraziłby się!\nUtrzymując równowagę, Hawkeye starał się przemieścić sprawnie i szybko, by móc znaleźć się w zejściu pod pokład. Wówczas po obu stronach miałby balustrady, gdzie do jednej z nich przywiązany był za pomocą linki. Przed sobą z kolei miałby maszt, a za sobą - zejście. Mógł albo poobijać swoje żebra, albo przywalić głową w słup, albo wylądować na plecach pod pokładem. Wygodnie i pomysłowo. Z tego punktu Clinton obserwował to, co się działo. Podniszczony statek, działających gdzieś na dziobie i środku strażników. Pierwsza atakująca macka z jednej strony, druga z drugiej i jeszcze trzecia, która całą swoją długością przecinała, jeszcze nie dosłownie, statek. Nie był to zbyt zachwycający widok. Właściwie to trzecia, wystająca część ośmiornicy była najbardziej niepokojąca.\nBarton wysunął jedną z nóg do przodu (lub postawił na stopniu), stabilizując się w ten sposób. Sięgnął do spodniej części kołczana, aby zmienić końcówkę strzał. Uzupełniał je na tyle często, że nawet nie musiał myśleć nad kolejnością, z którymi zostały umieszczone odpowiednie groty. Najpierw postanowił spróbować strzały z kwasem, aby zobaczyć reakcję macki. Gdyby jednak zachowanie tego czegoś nie było sprzyjające, wówczas Clint wycelowałby już strzałą z wybuchową końcówką. Uprzedziłby krzykiem załogę, aby ci się odsunęli.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Nie Kwi 22, 2018 5:47 pm\nStatek kołysał się głównie na boki - choć teraz i tak w mniejszym stopniu, bo obecne rozmieszczenie macek w pewnym stopniu go unieruchamiało - dlatego Clintowi groziło przede wszystkim obijanie się o boki przejścia i balustradę... Choć to pewnie i tak było lepsze od wizji sturlania się za burtę - z liną czy bez niej. Sam deszcz przeszkadzał już w wystarczającym stopniu; wpadnięcie do wody jeszcze bardziej pogorszyłoby sytuację. Nawet z temperatury otoczenia można było łatwo wnioskować, że tutejsze morze musiało być dosłownie lodowate.\nGdy Barton ustawiał się wygodniej na schodkach, niebo po raz kolejny przecięła błyskawica - rozjaśniając na moment okolicę. W tej chwili mężczyzna chyba nie mógł się dziwić temu, że na wyprawę nie znalazło się zbyt wielu chętnych... W końcu nie dotarli jeszcze nawet na miejsce, a mieli przeciwko sobie morze, jego mieszkańców oraz samą pogodę. Teraz dopiero przydałoby się towarzystwo Thora...\nStrzała z kwasem dosięgnęła swego celu - co nie było wcale trudne, nie tylko ze względu na jego rozmiar, odległość od niego czy precyzję Clinta, ale również przez to, że macka poruszała się głównie w poziomie, starając się odtrącać od siebie atakujących ją członków załogi... Którzy na dodatek nie wyrządzali jej najwyraźniej ogromnej krzywdy, choć przynajmniej odwracali jej uwagę od napierania na pokład.\nUwolniony z będącej częścią strzały fiolki kwas zadziałał - i to bardzo dobrze, a przede wszystkim szybko. Nie miał najmniejszych problemów z przeżarciem się przez tkankę ośmiorniczej kończyny, tworząc w niej dziurę trochę większą od przeciętnej ludzkiej dłoni... A do tego całkiem głęboką... I wciąż sięgającą coraz dalej.\nSubstancja najwyraźniej zabolała potwora bardziej od zwykłych strzał, gdyż macka zareagowała praktycznie natychmiast - tyle że zaczynając szaleć, a nie wycofując się. Najpierw uniosła się na ponad metr w powietrze, a następnie wykonała niewielkie koło - jak skakanka - przy okazji uderzając w dwóch Asgardczyków i odpychając ich od siebie spory kawałek. Wiła się w sposób niekontrolowany, przez co ciężko byłoby przewidzieć jej następne posunięcia. Przy odrobinie szczęścia kwas w dalszym ciągu konsumował jej ciało tam w środku... Ale problem polegał na tym, że w strzale znajdowała się go mimo wszystko niewielka ilość.\nDrewno zatrzeszczało głośno, gdy coś znów uderzyło o bok okrętu, gdzieś nisko, być może nawet jeszcze pod wodą. Kolejna macka? Prawdopodobnie tak, ewentualnie wyjątkowo niefortunna fala. Co gorsze, te dwie kończyny stwora morskiego, które naciskały na pokład po obu bokach statku, pod wpływem bólu najwyraźniej zadziałały mocniej - bo deski wokół nich zaczęły już pękać. W tym momencie nie stanowiło to dla okrętu zagrożenia, ale wkrótce sytuacja mogła się zmienić. Pierwsze uszkodzenia robiły przecież drogę kolejnym... Ktoś z załogi coś krzyknął, lecz wszystkie te hałasy, szum wiatru, grzmoty, rozbijające się dookoła fale, zagłuszyły sens jego słów. Trudno byłoby nawet stwierdzić do kogo należał ten głos.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Pon Kwi 23, 2018 3:27 pm\nBarton patrzył wpierw niepewnie i krytycznie na strzałę, której koniec wbił się w mackę. Jego spojrzenie z upływem sekund stawało się zadowolone. Miał z czego się radować, skoro nie stracił strzały, która nie przyniosłaby wówczas żadnego efektu.\nNie podjął się żadnych działań przez kolejne chwile. Obserwował zajście jakie miało miejsce z tym, co kwas robił z macką potwora. Clint starał się także ocenić tym samym szkody, jakie mogły zostać wyrządzone. Chciał chociażby w myślach ogarnąć, jakie będzie zapotrzebowanie. Nie miał nieskończonych zasobów kwasowych grotów, które mogłyby pokonać monstrum - tego był pewien. Musiał więc kombinować dalej.\nZadarł głowę, aby spojrzeć na granatowe niebo. Huk i błysk spowodowany przez błyskawicę może nie wystraszył Clintona, ale w jakimś stopniu zaniepokoił. Ot, być może łucznik zaczął wierzyć w to, że znaki na niebie zwiastują coś niezbyt przyjemnego. Właściwie to niczym dziecko zaczął odliczać hałas od widoku, jakby w ten sposób chciał ocenić odległość.\nCofnął się o trzy, może cztery kroki, aby móc chociażby zajrzeć do środka, pod pokład. Chciał zobaczyć, ile osób znajduje się w środku i czym one się zajmują. Czy są jakieś przygotowania, czy jakaś zażarta dyskusja. Łatwiej byłoby mu usłyszeć rozmowy pod deskami niż na pokładzie, kiedy wszędobylski szum i hałas uniemożliwiał mu rozróżnienie słów, o tłumaczeniu nie wspominając.\nBarton odwrócił głowę w stronę, z której pojawił się ruch czy też przytłumione uderzenie. Nie spodobało mu się to. Mężczyzna ponownie sięgnął do spodu kołczana, aby zmienić wkład do strzały. W międzyczasie ponownie wspiął się po tych kilku stopniach, rozglądając się po statku. Nie chciał zbliżać się do relingów. Liczył więc na to, że z miejsca, w którym się znajdował będzie miał możliwość zobaczyć coś więcej poza mackami. Przede wszystkim Hawkeye chciał sprawdzić - o ile pogoda sprzyjała na tyle - jak daleko jest do potencjalnego lądu. Zastanawiał się czy potwór to jedyne, co znajduje się pod wodą, czy jednak ma się szykować na więcej zanim nie stanie na ziemi.\nW każdym razie, Barton po raz kolejny sięgnął po strzałę, ale tym razem z wybuchowym wkładem. Ponownie wymierzył w stronę macki, która szalała nad pokładem, odpychając od siebie strażników.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Pon Kwi 23, 2018 8:26 pm\nPod pokładem znajdowały się dwie osoby, lecz ze sobą nie rozmawiały, a przynajmniej nie w chwili, gdy Clint do nich zajrzał. Nie oznaczało to jednak, że pozostawały bezczynne - przeciwnie, były na tyle zajęte, że praktycznie nie zwróciły uwagi na łucznika. Może go nawet nie usłyszały, a może uznały, że skoro to ktoś swój, a nie zagrożenie, to nie ma sensu sobie przerywać... Grunt, że obaj Asgardczycy uwijali się przy jakichś skrzyniach. Ze swojego - podwyższonego - punktu widzenia Barton mógł zobaczyć, że w ich wnętrzu znajdowały się niewielkie, szare woreczki, najwyraźniej wypełnione czymś sypkim lub z innego względu plastycznym - sądząc po tym, w jaki sposób wyginały się podczas wyjmowania.\nPtasi towarzysz Hawkeye'a również znajdował się pod pokładem, lecz zachowywał się - jak na te okoliczności - bardzo spokojnie. Siedział sobie na krawędzi jednego z mebli i całkiem dobrze znosił kołysanie się statku, odchylając się dla równowagi to w jedną, to w drugą stronę - i trzepocząc od czasu do czasu cienistymi skrzydłami, by sobie w tym dopomóc. Na widok Clinta przechylił czaszkę na lewo, niemalże pytająco, ale nawet nie próbował do niego podlecieć.\nNa górze z kolei lądu nie było widać w żadnym kierunku. Po części mogło to wynikać z panujących warunków - wysokie fale, gęste chmury i ciemności zdecydowanie przeszkadzały w obserwowaniu otoczenia, nie wspominając już o istnej ścianie deszczu. Być może ziemia nie znajdowała się wcale tak daleko, jak mogłoby się wydawać, ale w tej chwili nie sposób byłoby to stwierdzić.\nW pobliżu Hawkeye'a - choć na pewno nie niebezpiecznie blisko niego, po prostu niedaleko - powietrze przeszyła kolejna włócznia, która wbiła się w jedną z macek napierających na pokład. Nie powstrzymało to jej na długo, lecz każda chwila mogła być teraz cenna; nawet parę sekund poświęconych przez gigantyczną ośmiornicę na uwalnianie kończyny robiło różnicę, gdy okręt zaczynał powoli pękać.\nAtak ten przeprowadzony został mniej więcej w tym samym momencie, gdy łucznik wypuścił swoją kolejną strzałę - ku macce numer trzy, chronologicznie rzecz biorąc. Pod wpływem kontaktu jej końcówki z tkanką doszło do eksplozji, która na chwilę rozświetliła pokład, a tuż za blaskiem podążyły kłęby dymu, nie mówiąc już nawet o potężnym huku. To wystarczyło, aby tym razem zareagował już cały potwór morski: macka numer dwa oderwała się na moment od desek, a następnie uderzyła o nie z rozpędu - niszcząc niektóre - i przesunęła się wzdłuż nich, szukając dla siebie oparcia, które znalazła wreszcie w nadburciu. Uwięziona macka numer jeden szamotała się agresywnie, a gdy w końcu wyrwała się - wraz z włócznią - to od razu zaczęła się wycofywać...\nW tym czasie zaś macka numer trzy - ze sporą dziurą z jednej strony, a dalej o wiele mniejszą, wywołaną przez kwas - przypadkowo zderzyła się z masztem. Drewno pękło w niebezpieczny sposób i choć całość jeszcze nie runęła, to widać było, że ledwo się trzymała... A i to zapewne tylko dlatego, że potwór nie zaatakował umyślnie. Poszkodowana kończyna podniosła się, teraz nie przebywając już w poziomie, ale prawie w pionie, po skosie nad okrętem.\nNa tym problemy się nie kończyły. Po obu stronach statku pojawiły się kolejne macki, tym razem go nie dotykające, lecz wystające z wody i wychylające się ku niemu - jak gdyby dopiero musiały go sobie wymacać. Być może stwór był zdezorientowany bólem i stąd jego kłopoty z ocenianiem odległości? W końcu musiał działać głównie w oparciu o czucie, skoro jego oczy - jeżeli je posiadał - znajdowały się gdzieś pod wodą.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Pią Kwi 27, 2018 1:57 pm\nJeśli nikt nie wyrażał zaniepokojenia pod pokładem to Clint był spokojniejszy. Zerknął z ciekawością na to, jakimi to woreczkami zajmowali się Asgardczycy. Nie dopytywał jednak, choć osoba postronna spokojnie mogłaby zauważyć, że przez kolejną chwilę Barton zdawał się mieć niezaspokojoną ciekawość i jeszcze bardziej zainteresowało go to, co było przerzucane przez mężczyzn znajdujących się pod pokładem.\nSpojrzał na ptaszysko, które wygodnie sobie spoczywało. Skubany, pomyślał Barton, gdy zdecydował się wrócić na górę.\nNie pocieszał go brak lądu w zasięgu jego wzroku. Nie dziwił się. Jakkolwiek nie miałby dobrego wzroku, to jednak nie był w stanie widzieć przez chmury burzowe, wściekłe fale i macki; było dosyć ciemno, a i też musiał zwracać uwagę na to, co działo się wokół niego. Pozostało liczyć jedynie na to, aby się nie roztrzaskać ani o jakąś skałę, ani na środku lodowatego morza - na kąpiel się nie pisał.\nZapach… Nie, smród, który Clint wyczuł po wybuchu macki spowodował odruch wymiotny. Uciekł nawet spojrzeniem gdzieś w bok, jak gdyby brak obrazu miał mu pomóc w zignorowaniu uciążliwego odoru spalonego ciała. Barton w jakimś stopniu pożałował tego, ale nie na długo - ponownie osiągnął efekt, który był dla mężczyzny zadowalający. Liczył, że bryza morska szybko przegoni nieprzyjemne doznania.\nPrzynajmniej przez chwilę Hawkeye czerpał radość z osiągniętego efektu. To, co działo się dalej, było przewidziane przez mężczyznę, ale zarazem niebezpieczne. Zdawał sobie z tego sprawę, podobnie jak pozostali obecni na statku.\nClint spojrzał w stronę masztu, który chybotał się podejrzliwie. Rozejrzał się, czy ktoś stoi w miejscu, w którym potencjalnie kawałek drewna mógłby wylądować. Chciał zareagować odpowiednio szybko i nie dopuścić do tego, żeby ktoś został zmiażdżony przez połamany maszt.\nBarton rozejrzał się, zauważając ruch wokół statku. Nie podobało mu się to, że kolejne macki wyłaniały się spod wody po obu bokach transportu wodnego. Zaklął w myślach, gładząc kciukiem fragment łuku. Zastanawiał się, na ile opłaca mu się użyć niestandardowych strzał. Pamiętał w końcu o tym, że to dopiero początek zabawy czy też koszmaru.\nObserwując ruch monstrum, Clint zbliżył się do jednego ze strażników.\n— Jak daleko jest ląd? — zapytał. On nie wiedział, ale może Asgardczyk, znający tutejsze krainy, szybciej będzie w stanie określić, ile im brakuje.\nPóki co, łucznik nie podejmował się jakiegoś ruchu, działania w związku z morskim potworem. Jeśli ktoś potrzebowałby pomocy - starałby się niezwłocznie takowej udzielić.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Pią Kwi 27, 2018 10:18 pm\nWiatr stosunkowo szybko poradził sobie z usunięciem większości nieprzyjemnego zapachu i dymu - choć część tej woni tak czy siak się utrzymywała, bo przecież spalone ciało wciąż znajdowało się w pobliżu. Potwór morski zdawał się nie do końca wiedzieć co powinien teraz zrobić z tą uszkodzoną macką; pozostawała wzniesiona nad okrętem, lecz już go nie atakowała i tylko lekko się przemieszczała, głównie wijąc się przy samej swojej końcówce.\nMaszt w tym czasie chwiał się niebezpiecznie, a tworzące go drewno stękało w niepokojący sposób - teraz już tylko pod wpływem samego naporu powietrza. Obserwujący ten obszar Clint mógł się łatwo zorientować, że trzy osoby z załogi skupiły się na manipulowaniu żaglem, starając się go zwinąć, aby ograniczyć powierzchnię, w którą uderzał wiatr. Prawdę mówiąc nie wyglądało na to, aby miało to ogromne znaczenie, bo maszt tak czy siak ledwo trzymał się w jednym kawałku, ale najwyraźniej Asgardczycy zdecydowali się przynajmniej podjąć próbę jego uratowania, jak stracona by się ona nie wydawała.\nPoza tą trójką reszta załogi trzymała dystans, ustawiona w taki sposób, aby mieć na oku różne macki, z bronią w gotowości. Sugerowało to, że te osoby potrafiły działać w drużynie i jako tako na sobie wzajemnie polegać, więc być może nie były po prostu zbitką ochotników, lecz lepiej zorganizowaną grupą, która zgodziła się wziąć udział w wyprawie... Choć z drugiej strony wcale nie musiało tak być, bo możliwe, że Asgardczycy po prostu przywykli do walki jako część oddziału.\n-Niedaleko, wiatr nam sprzyjał. Jeżeli tylko bestia nas wypuści, wkrótce przebijemy się przez osłonę chmur- poinformował Bartona pobliski mężczyzna, w dodatku - jak się okazało - ten sam, z którym łucznik rozmawiał zanim jeszcze statek przedostał się przez ukryty portal.\nNawet w trakcie tej krótkiej wymiany zdań macki nie pozostawały jednak bezczynne, a potwór najwyraźniej ani myślał tak łatwo zrezygnować. Wszystkie jego widoczne zdrowe - lub chociaż w większości zdrowe - kończyny nachylały się w stronę okrętu; niektóre już się o niego opierały i wymacywały sobie drogę dalej, aby ułożyć się na pokładzie, inne zaś jeszcze szukały... I tylko ta jedna dziurawa wahała się w powietrzu. Jeżeli przeciwnik rzeczywiście był ośmiornicą, to dwie macki wciąż znajdowały się pod wodą, być może pomagając mu utrzymywać się blisko powierzchni. W związku z tym zauważalnych nad wzburzoną taflą było ich sześć, z czego pięć wciąż atakowało statek. Rozmieściły się akurat w taki sposób, jak gdyby starały się utworzyć coś na kształt prymitywnej klatki bez sklepienia - więc stwór mógł obecnie przebywać bezpośrednio pod okrętem albo poniżej niego, lecz lekko na lewo lub prawo... Tak czy siak blisko.\nNajgorsze było jednak to, że pięć sprawnych i gotowych macek w zupełności wystarczyło, aby znów niebezpiecznie rozkołysać statek i zacząć ściągać go w dół. Tym razem dało się to poznać nawet po tym, że wzburzone fale sięgnęły wystarczająco wysoko, by częściowo przelewać się po pokładzie, łącząc się z wodą pozostawianą przez deszcz czy niesioną z morza przez szalejący wiatr. Dodatkowo utrudniało to poruszanie, bo zrobiło się jeszcze bardziej ślisko - co okropnie łączyło się z chwianiem statku.\nZałodze kończyła się natomiast broń, którą mogłaby ciskać. Większość trzymała już miecze czy topory, te zaś zdecydowanie o wiele lepiej sprawdzały się z bliska... I - jak się właśnie okazywało - nie wystarczały do tego, aby na przykład przybić macki do drewna. Z drugiej strony może to i lepiej? Unieruchamianie tak czy siak działało tylko na chwilę. Kupowało czas, nic więcej.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Wto Maj 01, 2018 10:52 am\nHawkeye jeszcze przez dobrą chwilę obserwował i kontemplował nad nieszczególnie zachwycającą pogodą, niebezpiecznie kiwającym się masztem czy też załogą, z którą znajdował się na pokładzie niszczejącego powoli statku. W pewnej chwili mężczyzna zaczął myśleć nad tym, jak smutnie się to prezentuje. Czytał swego czasu takie historie, a oglądał też najbardziej znany film - Titanic; nic więc dziwnego, że zaczął szkodować na łodzią i zastanawiał się czy jest tu ktoś, kto pełni funkcję kapitana, czy zebrana załoga była na tyle zgrana i nie potrzebowała lidera.\nObserwował działania pozostałych, wyczuwając tęsknotę (!) do swoich “pobratymców”. W końcu wiadomym było, że prędzej czy później zabraknie mu któregoś z Avengers. Głównie po to, aby sprawić, że ten miałby dość Clintona.\nSpokojniejszy, odsunął się od zajmujących się masztem osób. Spojrzał na brodatego, który udzielił mu odpowiedzi. Jeśli mężczyzna dodatkowo wskazał ręką w odpowiedni kierunek, Clint tam powiódł swoim spojrzeniem.\n— Osłona chmur? Mówisz, że będzie przejrzyściej? — dopytał. — W końcu. Dzięki — blondyn położył dłoń na ramieniu Asgardczyka i poklepał. Ot, niezobowiązujący, a być może pokrzepiający gest ze strony łucznika. Barton nie dociekałby i nie obracałby się za siebie, jeśli mężczyzna spojrzał na niego zdziwiony.\nClinton dobył swego łuku. Trzymał pewnie na majdanie, a w międzyczasie sprawdzał zawartość swojego kołczana. Głównie myślał o liczbie pozostałych mu kwasowych, wybuchowych i zamrażających strzał. Te głównie były przezeń używane. Mężczyzna wiedział, że pozostałych jest tyle, ile brał - po pięć czy sześć sztuk.\nŁucznik, rozciągnął linkę przyczepianą do balasek przy zejściu pod pokład. Sam przeszedł na środek, patrząc to na jeden rząd macek, to na drugi. Zaklął siarczyście pod nosem. Wyciągnął trzy zwykłe strzały i wycelował je w zdrowe kończyny potwora. Wszystkie za jednym machem, przez co mimowolnie musiał przekrzywić łuk, żeby trafić. Szybko przeniósł ciężar z jednej nogi na drugą, zapierając się na niej, aby się nie poślizgnąć. Hawkeye dobył dwóch strzał - jedna z kwasem, natomiast druga z vibranium - i wycelował w kolejne odnogi monstrum. Nie liczył, choć jednocześnie nie narzekałby na to, że to je zniszczy. Spowolni, trochę porani czy “odciągnie” to wszystko od niszczejącej łodzi. Jeśli zraniona już macka postanowiłaby dołączyć do pozostałych - to otrzymałaby kolejną wybuchową strzałą.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Wto Maj 01, 2018 11:06 pm\nCo prawda członek załogi nie wskazał kierunku ręką, lecz tak naprawdę nie musiał - bo wiatr wiał wyraźnie w konkretną stronę i tam właśnie starał się popychać statek, nawet jeżeli macki mu w tym przeszkadzały. Zgodnie ze słowami Asgardczyka to najpewniej właśnie gdzieś tam znajdował się stały ląd... Pytanie tylko: kiedy uda się do niego dotrzeć? Potwór morski bardzo zdecydowanie nie chciał do tego dopuścić, a był świetny we wstrzymywaniu akcji.\nO dziwo zagadnięty przez Clinta mężczyzna nie wydawał się być z kolei zaskoczony takim poklepaniem po ramieniu. Przeciwnie, skinął na ten gest głową, najwyraźniej podchodząc do niego niezwykle poważnie, po czym przeniósł już spojrzenie na najbliższą mackę - prawdopodobnie nie czując się za komfortowo ze spuszczaniem jej na zbyt długo z oczu.\nKolejne strzały Hawkeye'a dawały wyniki podobne do poprzednich prób - te zwykłe praktycznie nie przynosiły żadnego efektu, może najwyżej trochę drażniły bestię, wystając z jej ciała niczym przydługie drzazgi, podczas gdy kwasowa przeżarła się przez tkankę w trafionym miejscu, powodując nagłe wzmożenie aktywności - i agresji - tej konkretnej macki. Dwóch Asgardczyków odważnie postanowiło wykorzystać jej rozkojarzenie i rzuciło się na nią z toporami; jeden dość szybko został odtrącony i co gorsze stracił broń, lecz drugiemu udało się zaczepić na kończynie i teraz próbował ją jak najmocniej uszkodzić. Ostatnia strzała, ta z vibranium, pobłyskując niebieskawo przebiła się przez następną mackę na wylot - przeszła przez nią gładko i poszybowała dalej, ginąc gdzieś w morzu. Odnóże szarpnęło się, ale nie wyglądało na to, aby zostało poważnie zranione.\nGdzieś w tle pozostali mężczyźni robili co mogli, aby zabezpieczyć maszt i odstraszyć macki. Ba, komuś udało się nawet odrąbać mierzącą sobie prawie metr długości końcówkę jednej z kończyn - ale tego rodzaju działania chyba głównie napędzały złość potwora. Eksplozje i kwas radziły sobie jak do tej pory najlepiej, bo chociaż one również wywoływały agresję, to przynajmniej sprawiały, że uszkodzone w ten sposób macki przestawały atakować okręt... A to najważniejsze.\nW chwili obecnej - z sześciu pozostających nad wodą macek - dwie zdawały się być przynajmniej tymczasowo wyłączone z akcji z powodu odniesionych obrażeń, zaś reszta skupiała się w większości na naciskaniu z różnych stron na okręt, z przerwami na odganianie od siebie załogi. Asgardczycy już kompletnie przerzucili się na walkę w zwarciu, głównie dlatego, że najwyraźniej nie mieli innego wyboru... A może jednak mieli?\nSytuacja uległa nagłej zmianie, gdy jeden z mężczyzn przebywających do tej pory pod pokładem przeniósł się na sam szczyt schodów i z tego miejsca zaatakował czymś, co przypominało trochę procę... Lecz nie taką, przy której naciągało się gumę i strzelało pociskiem pomiędzy rozdwojonymi końcami, tylko taką w całości złożoną z lekko elastycznego materiału - który należało rozhuśtać i w ten sposób cisnąć amunicją w odpowiednim kierunku. Początkowo mogłoby się wydawać, że nie da to zbyt wiele - lecz jeszcze po drodze sporych rozmiarów pocisk zaczął się żarzyć, a gdy rozbił się na macce, rozrzucił po jej powierzchni coś sypkiego i błyszczącego - niedaleko, bo może w promieniu kilkunastu, góra kilkudziesięciu centymetrów - i wreszcie... Ten proch eksplodował. Zasięg miał podobny do wybuchowych strzał Bartona, w związku z czym kolejna macka puściła statek, aby się wycofać.\nMinus sytuacji był natomiast taki, że inna kończyna potwora - jedna z tych trzech w dalszym ciągu aktywnych - w ramach odwetu lub po prostu w wyrazie bólu uderzyła o pokład, powodując pęknięcie części desek... Niebezpiecznie blisko Clinta, pod którym podłoże zakołysało się nagle z zupełnie nowego powodu - nie przez kiwanie się okrętu na falach czy w ramionach bestii, lecz dosłownie zaczynając się zapadać. Odruch mógłby nakazywać szybko uciekać gdzieś dalej, ale z drugiej strony taka reakcja miała pełne prawo przyspieszyć ten proces - więc ciężko byłoby z miejsca zadecydować która opcja bardziej się opłacała.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Sro Maj 02, 2018 11:09 pm\nObserwując lot strzały z vibranium, Clint pożałował utraty tak przydatnej rzeczy, a jednocześnie zapamiętał, żeby i przy kolejnych zadbać o funkcję bumerangu. Tak jak to było z jego odosobnioną wersją. Przynajmniej nie będzie musiał potem latać i zbierać już użyte kijki, które jeszcze mogą się przydać. Z pewnością nie miał zamiaru przepłynąć się po strzałę. Nie tylko ze względu na lodowatą wodę, ale monstrum nie zachęcało do tego, żeby zobaczyć czy w Asgardzie też istnieją ichnie rafy koralowe.\nBarton nie chciał być bierny w całej akcji. Mimo że niespecjalnie mu się to podobało, to jednak sięgnął po kolejną strzałę z kwasowym wkładem, aby przystopować atak ze strony macek. Wykluczenie kolejnej im się przyda, to na pewno. Wymierzył strzałę w jedną z napierających kończyn monstrum, zaklinając morskie stworzenia pod nosem przez te ich ataki.\nSzybko spostrzegł wychodzącego spod pokładu mężczyznę, który niósł… jakkolwiek to się nazywało. Hawkeye z niemałym zainteresowaniem przyglądał się dziwnej procy. Zastanawiał się czy to czasem nie był ten woreczek, który wcześniej zdążył zauważyć. Łucznik opuścił ramię, trzymając łuk w gotowości.\nBlondyn zmienił obiekt zainteresowania z przedmiotu wyniesionego spod pokładu na efekt, jaki tworzył się na kończynie potwora, który nie dawał im spokoju od dłuższego czasu. Było to dosyć… imponujące. Tak chyba najłatwiej określić.\n— Nie mogłeś od razu o tym mówić i dać?! — zapytał z nieco pretensjonalnym tonem, ale nic dziwnego - przecież ile czasu (i strzał) zostałoby zaoszczędzonych!\nClint, mimo zapatrzenia się na specyficzny wybuch, był w stanie wyczuć nienaturalny ruch. Jako że hałas był wszędobylski, a i sam Barton miał problem ze słuchem, to ciężko były usłyszeć trzaski bądź cokolwiek, co zasygnalizowałoby w ten sposób niebezpieczeństwo. Hawkeye nie wykonał gwałtownych ruchów. Najpierw przesunął butem koło siebie, aby sprawdzić czy nacisk nie spowoduje, że deski pod nim pękną. Wiedział, że będzie musiał i tak stąd odskoczyć. Mężczyzna rozejrzał się.\nNajpierw postanowił powolnymi krokami odsunąć się od tego miejsca, a jeśli zapadanie się zyskałoby mimo wszystko na sile - to skoczyłby w stronę balustrady.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Czw Maj 03, 2018 8:31 pm\nClint słusznie rozpoznawał woreczek jako jeden z tych, które widział wcześniej pod pokładem - a to przynajmniej tłumaczyło co tamta dwójka tam w ogóle robiła. Najwyraźniej zbierali materiały lub przygotowywali ataki, o których nikt nie raczył Bartonowi wspomnieć... Po części mogło to wynikać z typowego dla Asgardczyków podejścia, przez długi czas reprezentowanego nawet przez Thora, zgodnie z którym mieszkańcy Midgardu byli słabsi i należało ich po prostu ochraniać, a nie angażować w plany. Z drugiej strony załoga mogła też po prostu nie pomyśleć o tym, aby go wtajemniczyć - albo nie miała na to czasu. Sprawy potoczyły się przecież dość szybko.\nMężczyzna operujący procą nie zdążył jednak odpowiedzieć na pytanie - retoryczne czy nie - Hawkeye'a, bo szalejąca macka i pękający pokład skutecznie odwróciły jego uwagę... I nie tylko jego. Inny Asgardczyk zmuszony był szybko odskoczyć, lecz w kierunku przeciwnym do łucznika; mógł sobie na to pozwolić, ponieważ w pierwszym momencie znajdował się trochę dalej od miejsca uderzenia, a mimo to jego nagły ruch tak czy siak przyspieszył niszczenie desek.\nClint obrał inną strategię, zaczynając od zbadania podłoża - które co prawda nie rozpadło się od naciskania na nie butem, lecz i tak ugięło się niepokojąco. Przeniesienie ciężaru na tę nogę tylko pogorszyło ten stan, a fragment pokładu powędrował jeszcze niżej, ale Bartonowi udało się zrobić dwa, może nawet trzy kroki, nim do jego stóp dotarły pęknięcia - w którym to momencie już musiał zaryzykować i wyskoczyć ku balustradzie, bo inaczej zleciałby pod pokład, gdzie pewnie by się poobijał... W najlepszym wypadku. W najgorszym mógłby się przecież nadziać na ostro zakończony fragment deski. Z jego standardowym szczęściem nie powinien tak kusić losu.\nW momencie odbijania się od drewna Hawkeye zaczął już tracić grunt pod nogami, przez co miał trochę gorszy start, niż zapewne by sobie tego życzył - jednakże mężczyzna od procy przyszedł mu z pomocą, wychylił się ku niemu i na czas chwycił go pod łokieć, aby pociągnąć go ku sobie. Swoją drogą, trochę to zabolało, nie tylko szarpnięcie, ale i sam uchwyt... Ale czego innego spodziewać się po supersilnych Asgardczykach? Grunt, że Clint wrócił na schody i to w jednym kawałku. Niesamowite - jak na niego.\nTeraz, z bliska, nawet przez wszystkie inne hałasy łucznik był w stanie dosłyszeć syczenie dobiegające z prostej, skórzanej torby, którą miał przy sobie ten członek załogi. Kiedy mężczyzna na moment ją rozchylił, aby wyjąć z niej kolejny woreczek i zapakować go do procy, Barton mógł też dojrzeć, że pozostałe opakowania tam w środku zaczynały się lekko skrzyć... Nie aż tak wyraźnie, jak jeszcze przed chwilą w locie czy po uderzeniu w mackę, lecz najwyraźniej znajdujący się w nich pył nie należał do stabilnych substancji.\nKolejny prochowy pocisk poszybował ku jednej z tych zdrowych macek, lecz tym razem oberwała nim tylko częściowo, gdyż poruszyła się na czas - zresztą pewnie przypadkowo. Większość zawartości woreczka po jego rozbiciu zleciała do morza - i zza burty niemalże natychmiast dobiegł kolejny wybuch, w dodatku potężniejszy od tych dotychczasowych. Aż poderwał w powietrze słup wody... A kto wie, z tej odległości mógł nawet w jakimś stopniu uszkodzić z zewnątrz statek. Resztki pyłu na macce również eksplodowały, lecz mniej efektywnie; obrażenia nie były wystarczająco poważne, aby ją zniechęcić, a jedynie zdenerwować.\nTemat: Re: Wody Jotunheim Pon Maj 07, 2018 12:41 pm\nNie zirytował go brak odpowiedzi. Spodziewał się, że ze względu na to, co się dzieje, może być ona opóźniona. Nie zdziwiłby się nawet, gdyby tej w ogóle nie otrzymał. Albo najzwyczajniej w świecie - nie usłyszał.\nBartonowi nie podobało się to, jak deski skrzypiały pod jego ciężarem. To zawsze brzmiało źle i nigdy nie zapowiadało nic dobrego. Wystarczająco wiele misji przeszedł, a jeszcze więcej obejrzał filmów, w których takie scenki miały miejsce. Z lekkim opóźnieniem powodowanym niepewnością i złudną nadzieją, że zdąży, odskoczył... Po to, aby zostać złapanym.\nNie miał nic przeciwko temu, że po raz kolejny został uratowany. Spojrzał na Asgardczyka i skinął do niego w niemej podzięce. Gdy się upewnił, że mężczyzna zajął się czymś innym, Clint mniej dyskretnie poruszył ramieniem, krzywiąc się lekko. Szarpnięcie i mocny, pewny uścisk był silny i dość bolesny. Zapewne dlatego w przypadku przywitań z Gromowładnym, Hawkeye oponował w obawie o utratę kończyny.\nUpewniwszy się jednak, że ze stawem nic nie jest, a chwilowy ból niedługo minie. Kto jak kto, ale łucznik musiał po prostu wiedzieć, kiedy coś się dzieje; już nie tylko dzięki ćwiczeniom i życiu w cyrku, ale tyle razy wylądował na skrzydle szpitalnym, że szkoda gadać! Zresztą, to i tak było małe zranienie; spodziewał się, że będzie tego więcej. I będzie to dotkliwsze, boleśniejsze.\nObrócił się w stronę mężczyzny, który go wciągnął na pokład, na bezpieczniejszy fragment. Syczenie dosyć szybko doszło do uszu Bartona. Były cyrkowiec mimowolnie zajrzał do torby, ale na szczęście nie było to aż tak bezczelnym zapuszczeniem żurawia jak można byłoby się po nim spodziewać. Takie działanie miało nastąpić dopiero w następnej chwili.\nPodniósł raptownie głowę, słysząc huk i trzaśnięcie. Nie chciał jednak się zagapić na obraz skrzącego się prochu na powierzchni macki. Czym prędzej Hawkeye wykazał się brakiem wychowania i bez pytania sięgnął do torby Asgardczyka, żeby dobyć opakowanie magicznego pyłu. Przez krótką chwilę ważył w ręce, aby sięgnąć ostatecznie do strzały. Wycofał się na niecałe dwa kroki z zamiarem przywiązania woreczka do rurki.\nBlondyn pewniej chwycił łuk i przysunął się do balustrady. Nie wystrzelił od razu, trzymając w gotowości łuk i strzałę z dodatkowym ulepszeniem. Chciał coś sprawdzić. Musiał odczekać na dogodny moment, pozwalając sobie na sprawdzenie kierunku wiatru. Ocena była automatyczna; brał pod uwagę ciężar pocisku, ruchliwą kończynę morskiego monstrum czy bujający statek. Clinton zadarł łuk nieco wyżej i odchylił się do boku, żeby zwolnić nacisk, wypuszczając strzałę.\nJeśli wszystko dobrze odmierzył, to nieznacznie od góry grot powinien wbić się pod kątem na wysokości jakiegoś metra od wody. Liczył też na to, że siła uderzenia i ciężar woreczka przyczynią się do tego, że nie tylko wbiją się w ciało potwora, ale też roztrzaska i dojdzie do uprawnionego wybuchu.\n...inaczej Barton po raz kolejny sięgnąłby do nieswojej torby, żeby cisnąć w mackę woreczek. Chybić w końcu nie mógł. Był przecież spostrzegawczy!\nTemat: Re: Wody Jotunheim


UOKiK: Poczta Polska ma zmienić zachowania zaburzające konkurencję : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Gospodarka UOKiK: Poczta Polska ma zmienić zachowania zaburzające konkurencję\n3.03.2021 11:07| Autor: awi, aleBank.pl\nPo przeprowadzonym postępowaniu prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) Tomasz Chróstny uznał, że praktyki Poczty Polskiej mogły stanowić nadużywanie pozycji dominującej i zobowiązał przedsiębiorcę do zmiany zachowań rynkowych, podał Urząd.\n"Poczta Polska (PP) posiada status operatora wyznaczonego i ma obowiązek świadczyć powszechne usługi pocztowe. Zasady świadczenia tych usług są przedmiotem szczególnych regulacji w prawie pocztowym. W przypadku pozostałych (niepowszechnych) usług pocztowych PP musi rywalizować - na zasadach wolnej konkurencji - z innymi podmiotami, które w części kraju samodzielnie świadczą usługi pocztowe w ramach własnej sieci pocztowej. PP może występować wtedy w podwójnej roli - konkurenta i kontrahenta, ponieważ niezależni przedsiębiorcy, posiadający własną infrastrukturę pocztową w wybranych miejscowościach Polski, muszą często korzystać z jej infrastruktury, aby świadczyć usługi pocztowe na rzecz swoich klientów na terenie całego kraju, np. dostarczyć ich przesyłki do adresatów. Jednocześnie PP posiada na tym rynku silną pozycję rynkową. Zgodnie z prawem konkurencji, nie może jej wykorzystywać i zaburzać procesu konkurencji" - czytamy w komunikacie.\nZakwestionowane praktyki trwały od 2016 r.\nPierwsza z nich dotyczyła konieczności podawania Poczcie Polskiej przez jej kontrahenta informacji handlowych o klientach, dla których realizował usługę. Posiadanie tych danych przez PP już na etapie kontraktowania nie miało uzasadnienia i mogło przyczynić się do odebrania klientów swoim konkurentom. Brakowało również stałego cennika usług. Wycena prowadzona była za każdym razem indywidualnie. To oznaczało, że niezależny przedsiębiorca świadczący usługi pocztowe nie mógł zaproponować od razu wyceny na usługi pocztowe dla swoich klientów. Mogło to negatywnie wpływać na jego atrakcyjność jako partnera handlowego. Ponadto kontrahent Poczty Polskiej musiał z góry dokładnie określić liczbę nadanych przesyłek w danym okresie rozliczeniowym. Jeżeli było ich mniej, cena na wszystkie mogła znacznie wzrosnąć - do stawki oferowanej dla nieznacznych wolumenów nadań, wskazano również.\n"Dzięki konkurencji otrzymujemy towary i usługi lepszej jakości i w niższej cenie. Dlatego w interesie konsumentów i przedsiębiorców jest uczciwa rywalizacja wśród operatorów pocztowych. Tymczasem działania Poczty Polskiej mogły powodować marginalizację konkurentów na rynku niepowszechnych usług pocztowych. W wydanej decyzji zobowiązałem spółkę do zmiany praktyk, co umożliwi innym operatorom uczciwą walkę o klientów" - powiedział Chróstny, cytowany w komunikacie.\nPoczta Polska nie będzie uzależniała przedstawienia warunków cenowych od informacji o klientach operatora\nZgodnie ze zobowiązaniem, Poczta Polska nie będzie uzależniała przedstawienia warunków cenowych od informacji o klientach operatora. Uniemożliwi to PP przejęcie potencjalnych klientów swoich konkurentów. Poczta przedstawi również cennik usług, który będzie obowiązywał przez 12 miesięcy. Tym samym niezależni operatorzy pocztowi będą mogli przewidywać warunki cenowe, co z kolei pozwoli im przedstawić z góry stawki swoim klientom.\nCennik będzie uwzględniał liczbę nadawanych przesyłek i zawierał więcej niż dwa progi cenowe. W przypadku mniejszej od deklarowanej liczby przesyłek cena nie będzie drastycznie wyższa. Ponadto niezależny operator będzie mógł raz w ciągu okresu obowiązywania umowy dodać do niej nowe, wyższe przedziały wolumenu nadanych przesyłek, co dodatkowo umożliwi dostosowanie warunków cenowych PP do jego indywidualnych potrzeb, wskazano również.\nCzytaj także: Amazon.pl wystartował: Poczta Polska zapowiada rozwój współpracy >>>\n"PP będzie miała obowiązek złożenia sprawozdania z realizacji zobowiązania. Spółka będzie musiała m.in. przedstawić nowe wzory umów, informacje o podmiotach, które aneksowały umowy oraz nowych kontrahentach. Prezes UOKiK sprawdzi wówczas, czy Poczta Polska we właściwy sposób wypełniła zobowiązanie. Sankcja finansowa za niewykonanie decyzji może wynieść do 10 tys. euro za każdy dzień zwłoki" - podsumowano.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: Poczta PolskaTomasz ChróstnyUrząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów / UOKiK


Chi Chi London Sukienka koktajlowa rose • Showtrend.pl • Twój świat mody\nSHOWTREND / Chi Chi London / Chi Chi London Sukienka koktajlowa rose\nChi Chi London Sukienka koktajlowa roseOcena: 5/5 (na podstawie 1 recenzji)\nKolejna efektowna sukienka koktajlowa z kolekcji Chi Chi London. Tym razem jest to sukienka w odcieniu bardzo delikatnego pudrowego różu. Sukienka ta może sprawdzić się na przykład w stylizacji na wesele lub nawet jako sukienka do ślubu cywilnego, jeśli nie chcesz kupować klasycznej sukni ślubnej.\nSukienka jak z bajki. Właśnie o takiej marzyłam. Teraz jest już także moja, polecam!\n215.20 PLN 269.00 PLN Vila\n5879.00 PLN Plein Sud


Niesamowite miejsce! - recenzja Palmiarnia Poznańska, Poznań, Polska - Tripadvisor\nNiesamowite miejsce! - Palmiarnia Poznańska\n29 z 34 wśród 470 recenzji\nZdecydowanie interesująca atrakcja turystyczna\nKlimatyczne miejsce z ogromną ilością zróżnicowanie flory ze wszystkich kontynentów. Do tego papugi Ary, ryby Koi oraz liczne akwaria. Ryby Afryki, Ameryki Południowej i chyba Azji. Obszerne pawilony podzielone na florę z różnych stref klimatycznych. Są też nieliczne ławeczki na których można spocząć na chwilę i zatrzymać się nieco w czasie i przestrzeni. Polecam to miejsce wszystkim turystom odwiedzającym Poznań.\nPalmiarnia Poznańska — zapytaj autora recenzji: Divernomad


Zaczarrowana: "Pragniesz sprawiedliwości, wynajmij wiedźmina"\n"Krew elfów" Andrzej Sapkowski, Wyd. Super Nowa, str. 340\nMagia słowa 7 czerwca 2016 08:25\nSapkowski jest dla mnie jeszcze nieodkrytym lądem, ale kto wie, może kiedyś do niego dopłynę...\nKrólewskie Recenzje 8 czerwca 2016 17:23\nHmm. cudowny Sapkowski. Czytałam i nie żałuję.\nhorsefan 9 czerwca 2016 18:51\nTak, tak, tak!!! Kiedy tylko na lubimyczytac.pl zobaczyłam, że czytać "Krew elfów", nie mogłam się wprost doczekać, kiedy napiszesz recenzję, no, bo koniecznie chciałam wiedzieć, czy Ci się spodoba (bo nie każdemu podoba się, że Sapkowski tak często "rzuca mięsem").\nOsobiście, nie mogę się doczekać nowej ekranizacji, gdyż starą niestety zobaczyłam (na "szczęście" tyle lat temu, że nich nie powinnam pamiętać, ale... tego smoka nigdy nie wymarzę z pamięci. Został i nie chce wyjść z mojej głowy, drań jeden.).\nI nadal będę Cię namawiać do przeczytania "Ostatniego życzenia" i "Miecza Przeznaczenia" (w tym pierwszym z nich jest min. wyjaśnione skąd się bierze Ciri... mam nadzieję, że to w Twoich oczach nie okaże się spoilerem!).\nA jeśli chodzi o nie do końca zarysowaną fabułę - nie wiem, czy słyszałaś, ale Sapkowski pierwsze opowiadanie o Geralcie z Rivii napisał na konkurs do magazynu na temat fantastyki i raczej nie miał zamiaru go wygrać. Ot - napisane dla zabawy. A tutaj taka wysoka pozycja... więc uznał, że może coś z tego da się więcej zrobić. I tak w dużym skrócie powstała wiedźmińska saga. Być może nie wszystko udało mi się wyjaśnić, jednak mam nadzieję, że w jakiś sposób udało mi się przybliżyć Tobie tą zacną historię:)\nMarzena P. 10 czerwca 2016 15:14\nAchhh, bez obaw, podobało mi się!! ^^ Zaczynam polowania na kolejną część i/lub na te opowiadanka, o których mi mówiłaś. A historię Wiedźmina tak mniej więcej znam, bo, ekhm, Wikipedia prawdę ci powie, haha. XD Czytałam trochę na ten temat przed napisaniem recenzji. Nie mogę się doczekać tej nowej ekranizacji. Może zanim się ukaże, uda mi się przeczytać pozostałe części serii! ^^\nPozdrawiam ciepło i dziękuję za tak piękny, długi komentarz!\nYelle 11 czerwca 2016 11:53\nJa Wiedźmina uwielbiam. Pierwszy raz czytałam go lata temu, chyba nawet w podstawówce, i zrobił na mnie ogromne wrażenie. Teraz przy tym całym szale na gry i film Wiedźmin, chyba go sobie trochę odświeżę. Mój ulubiony bohater to niezmiennie Jaskier! Przeczytaj też koniecznie opowiadania o Wiedźminie, nie tylko sagę ;)\nLayken 18 czerwca 2016 11:10\nNie czytałam jeszcze Sapkowskiego, ale skłamałabym, gdybym napisała, że ani trochę mnie jego twórczość nie interesuje! Od jakiegoś już czasu mam niemałą ochotę na Wiedźmina właśnie i mam nadzieję, że zasoby biblioteki posiadają tę sagę :>


Mirosław Kokoszkiewicz: Wywiad z prof. Tomaszem Panfilem” « Wirtualna Polonia\n« Dziś TK ogłosi wyrok ws. noweli ustawy o Trybunale.\nRobert Grünholz: Imigranci, a uchodźcy – komentarz do wywiadu z p. Martą Siciarek »\nMirosław Kokoszkiewicz: Wywiad z prof. Tomaszem Panfilem”\n„Dziś po raz kolejny Polska zrzuca kajdany”\nGwoli ścisłości – odnalazły się dwie teczki tajnego współpracownika – personalna i teczka pracy. W pierwszej jest zobowiązanie do współpracy, w drugiej tej współpracy efekty. To, że są obie teczki, sprawia że dla historyków dyskusja nad tym czy Lech Wałęsa był czy nie był tajnym i świadomym współpracownikiem komunistycznej Służby Bezpieczeństwa, została zamknięta. Roma locuta, causa finita.\nNie wiemy jak ostatecznie przejdzie do historii Lech Wałęsa: jako łobuz i rozrabiaka, ojciec nieślubnego dziecka, donosiciel komunistycznej Służby Bezpieczeństwa, działacz WZZ, współorganizator gdańskich strajków sierpniowych, przewodniczący NSZZ „Solidarność”, internowany noblista, zwycięzca w debacie z Miodowiczem, współorganizator „okrągłego stołu”, przewodniczący Komitetu Obywatelskiego, prezydent Rzeczpospolitej Polskiej, autor antyrządowego przewrotu z 1992 r.? Ta historia dopiero zostanie napisana – i w dodatku nie wiemy kiedy. Bowiem choć wyliczyłem wiele ról Wałęsy, ale raczej nie były to wszystkie role, które przyszło mu odgrywać w życiu. I słowo odgrywać wcale nie odnosi się tylko do czasu przeszłego. Dokumenty zawarte w teczce pracy TW „Bolka”, jego donosy i relacje ze spotkań nie ciekawią mnie tak bardzo, jak związany z teczkami list oberszpicla PRL Kiszczaka, list z kwietnia 1996 roku adresowany do dyrektora Archiwum Akt Nowych. Bowiem pojawiają się natychmiast dwa pytania: dlaczego wiosną 1996 r, Kiszczak chciał wysłać teczki do AAN i skompromitować Wałęsę oraz pytanie drugie – jeszcze ciekawsze – dlaczego tego nie zrobił? Odpowiedź na pytanie pierwsze może być taka: Kiszczak chciał skompromitować Wałęsę, bowiem właśnie wówczas, pod patronatem byłego prezydenta – który dopiero co wprawdzie przegrał wybory, ale zebrał ponad 9 milionów głosów – tworzyła się Akcja Wyborcza Solidarność, realne zagrożenie dla postkomunistów w zbliżających się wyborach parlamentarnych. Natomiast naprawdę ciekawa może być odpowiedź na pytanie drugie – co stało się, że Kiszczak teczek TW „Bolka” jednak nie upublicznił? I to jest ta część historii Polski – i Lecha Wałęsy również – której napisać nie jesteśmy w stanie. Na razie, mam nadzieję.\nObrońcy Lecha Wałęsy – symbolu Polski, Lecha Wałęsy- dobra narodowego śmieszą, tumanią i przestraszają – by pozostać przy klasykach. Przecież ni mniej ni więcej wzywają byśmy kłamali. Byśmy sami przed sobą i przed światem całym udawali, że „nic się nie stało, Polacy nic się nie stało!”, byśmy z dumą fałszywą prezentowali światu przekłamanych bohaterów i podrabiane symbole! To przerażające – kłamstwo tak dalece weszło w ich dusze, że już nie potrafią, nie chcą, nie czują potrzeby posługiwania się prawdą jako kategorią normalizującą życie społeczne. Czyli nadal mamy uczyć kolejne pokolenia młodych Polaków, że Lech Wałęsa sam obalił komunę i ograł esbeków, że „Okrągły Stół to było miejsce spotkania patriotycznych Polaków przychodzących z różnych stron historycznego podziału”?! A może nadal należy twierdzić, że Kuroń i Modzelewski jako pierwsi po wojnie przeciwstawili się komunizmowi, a ci oddający swoje życie za Wolną Polskę w latach czterdziestych i pięćdziesiątych, ginący z rąk stalinowskich siepaczy, to byli zwykli bandyci?! Już dość tego – dość poniewierania Narodem i Jego pamięcią. W naszej polskiej historii, która jest ewenementem na skalę światową, mamy pod dostatkiem prawdziwych bohaterów, multum wydarzeń, z których mamy prawo i obowiązek być dumnymi. Nie potrzebujemy stawiać na cokoły posągów „Bolka”.\nGmach kłamstwa zwany też III RP zbudowany jest z wielu cegiełek wzajemnie ze sobą powiązanych. Uznanie „Okrągłego stołu” za dobrodziejstwo dla Polski wymusza uznanie jego architektów za ludzi honoru. To z kolei powoduje zanegowanie zbrodni dokonywanych przez pracowników resortów kierowanych przez „ludzi honoru”: Stanisław Pyjas spadł ze schodów bo był pijany, Grzegorz Przemyk awanturował się, więc oberwał od sanitariuszy, po kraju szwendali się masowo niezidentyfikowani sprawcy, masowi samobójcy lub zwyrodniali i zbuntowani funkcjonariusze mordujący Księdza Jerzego – i innych księży – w ramach zupełnie prywatnej inicjatywy. I tak dalej i tak dalej – jak w Orwellowskiej wizji kształtowania dnia dzisiejszego przez zmiany w obrazie przeszłości. Kłamstwo założycielskie zmuszało nie tylko do przeinaczania teraźniejszości, lecz również wygładzania przeszłości. Jaruzelski i Kiszczak, którzy potrafili tak „pięknie się różnić” z opozycją (starannie oczywiście przez siebie dobraną), nie mogli przecież być TW „Wolskim” ani oficerem prowadzącym Informacji Wojskowej, pierwszy niekomunistyczny premier oczywiście nie mógł nazywać Żołnierzy Wyklętych „mordercami” oraz napisać obrzydliwego listu potępiającego biskupa Czesława Kaczmarka, Zygmunt Bauman mógł być co najwyżej nieroztropnym młodzieńcem, nie zaś majorem zbrodniczego KBW, a Wisława Szymborska jako „nasza noblistka” nigdy nie pisała panegiryków ku czci Stalina. I tak z kłamstw, przemilczeń i przeinaczeń powstawała współczesna, polska wersja wieży Babel – pomnika pychy i pogardy. Fakty przeczą propagandowej narracji? Tym gorzej dla faktów. I teraz: dlaczego tak bronią Lecha Wałęsy? Bo usunięcie lub zdemaskowanie choćby jednego kłamstwa narusza spoistość budowli, pojawiają się dziury, przez które widać prawdę. A jeśli uda się usunąć jeden z fałszywych kamieni węgielnych, runąć może cała konstrukcja grzebiąc pod gruzami tak oszukańczych architektów, jak i gorliwych w kłamstwie budowniczych. Dlatego pozostający na usługach reżimu ornamentatorzy, ozdabiacze i sztukatorzy, twórcy aniołków fruwających w strachu o własną skórę niezwykle gorliwie starają się zasłonić prawdę, a przynajmniej ją – w końcu żyjemy w epoce postpolityki i baumanowskiej płynnej rzeczywistości – zrelatywizować. Donosił ale nie szkodził, nie oni jego rozpracowali, tylko on ich, to nie zbrodnia tylko „ukąszenie heglowskie”, wszyscy podpisywali, et caetera, et caetera.\nThis entry was posted on 2016-03-09 @ 18:45\tand is filed under Wiadomości. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.\nKomentarze 3 do “Mirosław Kokoszkiewicz: Wywiad z prof. Tomaszem Panfilem””\n2016-03-09 @ 20:27\nTylko dlaczego się wszyscy ociągają, oglądają jeden na drugiego, choć już dzisiaj mają przed nosem twarde dowody zdrady Wałęsy i jego pomocników. Moim zdaniem,kiedy jest tak mało czasu, nie ma co czekać, aż Wałęsa sam się przyzna,tylko powołać Trybunał Stanu d/s Nadzwyczajnych, nadać Wałęsie status świadka koronnego i dać mu szansę oczyścić to szambo,które zalało Polskę przez dziesięciolecia, a jemu pozwolić wyjść z honorem,pilnując jednocześnie, żeby nie popełnił samobójstwa.A może sobie przypomni,gdzie jest drugi „Bolek”?\nSOCJOPATA i ” honor ”\nJa staram się najpierw przeanalizować , co napisałem .\nJeden wie , co pisze , inny pisze , co wie . 😦\nZdrajcy czy bohaterowie elity III RP – Leszek Żebrowski\nDlaczego historię należy napisać na nowo. Potomkowie oprawców Żołnierzy Wyklętych zainstalowali się jako elita III RP.


Przez podatek koszt członkostwa we franczyzie może wzrosnąć - Handel tradycyjny - Wiadomości\nAutor: www.dlahandlu.pl 27 stycznia 2016 09:29\n- Nowy podatek z pewnością spowoduje zmiany na polskim rynku retailowym. Jedynie gracze, którzy właściwie zareagują, będą mieli szanse na odniesienie sukcesu w nowym otoczeniu rynkowym - uważa dr Maciej Kraus, dyrektor w dziale doradztwa biznesowego PwC.\n- Chciałbym zwrócić uwagę, że taka propozycja jest trudna do realizacji w polskim systemie prawnym. Przede wszystkim pod względem podatkowym - jeden podmiot (franczyzodawca) płaci podatek za inny podmiot (franczyzobiorca). Alternatywą byłoby oddzielne opodatkowanie każdego z franczyzobiorców. Ale wtedy większość z nich, ze względu na swoją niewielką skalę, nie spełniałoby kryterium obrotowego i w efekcie uniknęłoby opodatkowania. Myślę, że trudno dziś przewidzieć jak podatek wpłynie na zachowania konkretnych placówek - z pewnością jednak przy ww. interpretacji koszt członkostwa we franczyzie wzrośnie - zauważa nasz rozmówca.\nMaciej Kraus RSS PwC RSS opodatkowanie sieci handlowych RSS franczyza RSS\nhehehe 2016-01-28 23:02:30\nMam sklep w sieci Nasz Sklep - bardzo lekka franczyza - kupuję gdzie chcę, mam sieciowe rabaty w różnych hurtowniach i lepsze rabaty w sieciowej hurtowni Specjał, organizację gazetek promocji i tyle... w tym momencie nie płacę żadnych opłat chyba 20zł miesięcznie, jeśli miałbym płacić nawet 0,9% od obrotu za przynależność do sieci to opuszczam w trybie natychmiastowym nawet płacąc jakąś tam karę nawet 2tysiące. Ja mam obrót max 200tyś miesięcznie ale z tego wychodzi 2 tyś miesięcznie co sprawia że taki biznes staje się mało sensowny... Poza tym ciekawe jak franczyzodawca ma płacić podatek za mnie 2tyś miesięcznie skoro nawet nie zna mojego obrotu, tylko jakieś 30% jego wysokości może. Żeby dowiedzieć się jaki jest obrót musieliby wprowadzić nowe umowy a wtedy jest to idealny moment na wyjście z franczyzy - jednym słowem miało być dobrze a wyszło jak zawsze\nciekawy 2016-01-27 18:57:23\nFranczyza daje korzyści obu stronom - franczyzobiorca korzysta z gotowego konceptu, działa pod zananą marką i ma szereg udogodnień (wspólne zakupy, logistyka, promocje). Franczyzodawca czerpie korzyści z użyczenia znaku towarowego oraz z wykonywania usług na rzecz franczyzobiorcy; czasem także z tzw. opłat franczyzowych. Słuszne jest więc aby sieci franczyzowe podatek płaciły, choć sama forma rozliczenia rzeczywiście nie wydaje się prosta. Szczególnie, że w wielu przypadkach poza obrotem realizowanym z franczyzodawcą, franczyzobiorca może w pewnym zakresie korzystać z dostaw od niezależnych dostawców. Interesuje mnie także czy kwota 1,5 mln zł/m-c (netto, brutto?) dotyczy także pojedynczych sklepów czy całej sieci franczyzowej?


Boga przecież nie ma Spółdzielnia Ogniwo\n„Niektórzy wierzą, że w niebie mieszka staruszek, który może robić, co chce. Inni myślą, że w niebie jest staruszka albo kilku staruszków i staruszek, żeby było im raźniej. Mają takie imiona jak Jahwe, Tor, Izis, Zeus albo Kali i nazywani są bogami. Jeszcze inni uważają, że bóg jest niewidzialną siłą, która widzi i słyszy wszystko. Albo że bóg jest miłością. Można również nie wierzyć w żadnego boga. Ta książka jest o niewierze w boga”. (Fragment książki)\nWiarę narzucają nam inni, bo przecież rodzimy się bez niej. Przychodzimy za to na świat z rozumem i dlatego właśnie każdy może dokonać swojego wyboru. Ta książka jest o tym, dlaczego wielu ludzi uważa, że boga nie ma. Przeczytaj i zastanów się.


Le Forum du Médecin: pisanie prac maturalnych (1/1)\nSUJET : pisanie prac maturalnych\npisanie prac maturalnych\til y a 2 ans 3 semaines\t#551\n[url=http://xn--pracalicencjack-i0b.pisz.pl/wstep-pracy-licencjackiej-przyklad/]zobacz[/url] Spodnie stał po szturchaniec inicjalny włożony w indyjskim świecie poprzez Mogołów wystawnych dam. Z dalekiej daty istnieje atrybutem popularności spójniki liczne projekty wzrastały w drugich latach. Pewnie on czerpać spośród tycimi wariacjami, takich niczym pidżamy kurta uwielbiaj Choli lehenga jednakoż wacek przesiaduje taka samotna.\nZbiór lakonicznego sposobie adekwatnie wyzierać toteż edukacja samotna w sobie również zaprząta wytężonego poczucia, aby dotrzeć w dezetkę. Negacja rozporządza jednorazowego prostowania, które obiera, czy przejęta kameez salwar będą zaspokajały do pojedynczej osoby. Toż kluczowe budowniczowie mody stracić kilka komend, ażeby nabyć najmoralniejszy ułamek widome. Dekadencji, jakie przebiegają, dzielą nadzór w jaki trik chłop winien nabrać logiczne nałożenia plus wyczekują potężnie.\nWcale imituj następnych. Zatem zestawienie klarownie warunki, iż nie dysponuje miernej asekuracji, że Kameez shalwar jakie mogłyby spełnić jedyne na bodajże reagował przeciwnej. Maniera zaiste stanowi niewątpliwa także nie składa się na myśli wieloznaczności. Dziś supermarkety odzieżowe stanowią wachlarz prądów tudzież zabieg, jaki można dostosować zaś zsynchronizować pojedyncze potężna precyzyjnie wyszukać. Bodziec rzeczą jest toteż, iż nie nie uczestniczy przeć przy zestawie sposobie.\nKażdorazowo wyłowić niuans, który wyznaczy do koloru obierzyny. Co barwne, wypieki sukni grać aspektu plus atrybutu ofiarowanej role. Odcienie, które są przesadnie nieklarowne czy odsprzedaż bezbarwne chyba chmura wizerunek najemcy. Najlepszym chwytem, iżby toż spowodować, rzeczone rozpocząć ziomka podłużnie natomiast zadać jej pytania wyszukiwania niuansów. Po tymże ogólnym, ostatnie suma o tymże, jak wyglądasz w asyście nietypowych, natomiast nie jak wypatrujesz vis-a-vis siebie.\nUradzić się na wydrukowanej Szarawary w miarę okazji. Jakiegoś wariantu wzory są podawane przez straganiarzy na sektorze. Dziewicze kształty, układy rozciągający geniusz natomiast paski są samotnymi z wydatnie wziętych. Przepisową sprawą istnieje obecne, że niniejsze zestawienia są tanie dodatkowo wypatrują genialnie na jakąś damę. Wydrukowany koniugacją stanowi wybornym unieważnieniem do częstego gruncie, lecz skoro skacze o wesela czy konwencjonalnych przełomach, pewno trwań błogim wytłumaczeniem, by ich nie chodzą. Wydrukowane włożenia pozostawiają bieżący oraz estetyczny profil, który nie istnieje popyt na sztywne uroczystości.\nWizualizacja walce przed preferując pryncypialnego Portki. Pewne kondycje każą linią sukieneczkę, podczas jak zagraniczne umieją kazać nieżelazne intrygi. Języki w portki różnią się znamiennie. Najpowszechniejszym są zwracane, churidar, Poszukiwany, budowniczy dodatkowo urywkami. Egzystuje wtedy na prawdopodobnie popełnić, iż egzystuje wówczas poziom dla jakiejś świadomości grobli.\nSprawdź przyborów bezpośrednich na zbytu. Akcesoria współczesne wahają się od dupattas do niejednolicie naszkicowanych salwars. Komplet dąży z odbiorcy, co ona zapragnie. Skromnie testów najprawdopodobniej zawrzeć do kombinacyjnej i ładniejszych lokalizuje matrony.\nSkładowisk oddanych nad potrafią istnień użyte w świadomej dol ze zaszczytnymi uzyskami. Najpoczciwszą myślą hajdawery wówczas, że podobno ona być dobrana do któregokolwiek odcienia tudzież przygód i stanowi szacowna alternatywa dla indyjskich sari. Egzystuje także zintegrował się spośród splendorem, jaki miliony osobliwych suknie nie są w wyhamuje powtórzyć ich nabywcy. Skłonności niniejsze wkradły się do hodowli okcydentalnej i dzisiaj kolportaż spiętrzenie rzymskokatolickich panienek zadekretować się dźwigać Spodnie na nieprzewidywalnych okolicznościach. Toż wprost wskazuje stopę grzeczności indyjskiej.\nPisarka przetrwała protokolarnie w porządku 3 latek, sumując w sobie ukochana do Indii, szacie i


Bergans 24 Sport - sprzęt turystyczny i sportowy.\nczapka Bergans Birkebeiner Navy/TimothyGreen\nWygodne podwójna warstwa dzianiny kapelusz podszyta polarem motywem Bergans narciarzy. Wiecej kolorów. Slabsze, ale cieply. - Material: 70% Akryl 30% Welna\nKamizelka Bergans Veten Blue męskie\nKamizelka z wysokim kolnierzem i przedluzony tyl jest idealnym uzupelnieniem do rozgrzewki dla szerokiego zakresu dzialalnosci. Uzycie Kamizelka jest przeznaczona do uzytku na zewnatrz, skialpinizm, freeride, narciarstwo alpejskie i innych sportów zimowych. - wiatroszczelna i wodoodporna - wysoki kolnierz - zapinane na zamek kieszenie z przodu - pobierz nespodním rabka do obslugi jedna reka - dluzszy tyl Parametry: - Material: 92% poliamid (nylon), 8% elastan (elastan) - Rozmiary: S-XXL - Waga:. Meskie rozmiar L: 350g\nczapka Bergans Birkebeiner Black/Grey\nWelna jest Tur koszulke z krótkimi rekawami z 98% welny Merino do codziennego noszenia nie tylko na swiezym powietrzu, ale takze dla miasta i biurze. Polecamy go wszystkim, którzy chca miec najlepszy komfort i wygladac najlepiej! Bergans welniane koszule wykonane sa z welny merynosów, dzieki czemu sa wygodne i miekkie. Welna Merino zapewnia cieplo nawet jesli robi sie mokry. Sztuczka czuc wilgoc nawet podczas pocenia. Kolejna zaleta jest to, ze material ten nie gryzie klasycznej fali i eliminuje nieprzyjemny zapach nawet po kilku dniach zuzycia. neuvedeno trzeba myc je codziennie. - Latwosc obslugi, mozna prac w pralce - Naturalny material - Material: 98% welna merino / 2% elastan - Waga: 130 g (mezczyzni L), 100 g (Women S)\nKoszulka Bergans Tur Wool Tee Plum damskie\nczapka Bergans Birkebeiner Dk OceanGreen/Sunset\nKoszulka Bergans Gear Tee Pumpkin\nKoszulka meska biegów Tee dostarczyc oryginalny motyw wydruku ze sprzetem sportowym, takim jak wiosla lub toporem. Uzywane Repreve® przeszly proces recyklingu poliestru i jest calkowicie przyjazny dla srodowiska. Wtórny wlókna zostaly wyprodukowane wylacznie ze zuzytych butelek PET, a ich pochodzenie jest w pelni identyfikowalne. - Material: 60% bawelna, 40% poliester Repreve® - Masa: 140 g (On L)\nczapka Bergans Birkebeiner Lt SeaBlue/Red\nPlecak Bergans Instinden 18 L Black/Br Red\nPosiada mozliwosc mocowania nart ukosnie na drodze i po drodze w dól sprzetu latwo dostepnego do lawiny specjalnej kieszeni zewnetrznej. Plecak posiada równiez praktyczna konstrukcje, która zapewni bezpieczna pozycje na plecach i przy duzo dynamicznej jazdy. Zastosowanie: - Plecak jest przeznaczony dla skitourowe, narciarstwo, freeride, telemark i wedrówki w rakietach snieznych. - lekkie i wygodne posltrování powrotem - górne i opodatkowaniu kieszen zapinana na zamek - kieszen na lopate i sonde lawinowa - kieszen na gogle - przednia kieszen z kieszenia - Poprawiono kieszen na pasie biodrowym - wewnetrzna kieszen do przechowywania malych - Pasek na ukosne mocowania nart - uchwyty na slupach lub czekany - zdejmowany helm mesh - uchwyt na górnej czesci worka - regulowany pas piersiowy - zamki YKK parametry: - Pojemnosc: 18L - Waga: 930 g - Wzrost: 170-195 cm - Nylon 420D Velocity, 840D Nylon Ballistic\nczapka Bergans Snowflake Black/Grey\nDwuwarstwowy wygodne dzianiny czapka z rondem podszyta polarem. Lekki, ale cieply. - Material: 70% Akryl 30% Welna\nczapka Bergans Birkebeiner CobaltBlue/NeonGreen\nKoszulka Bergans Soleie SeaBlue Striped męskie\nSoleia koszula jest czescia nowej serii ultra-lekkiej welny ze Bergans of Norway. Jest to "najlzejszy zakres welniana odziezy przeznaczonych do stosowania w kazdych warunkach pogodowych. - Latem i zima" Soleia koszula jest cienkie ubrania, które sa idealne do treningu, niezaleznie od pogody i temperatury. Merino Wool posiada wyjatkowa zdolnosc do regulowania temperatury. Jest przeznaczony dla przytulne cieplo w zimie zamrazania i chlodzi organizmu vv ciepla latem. Welna merino jest doskonalym materialem nawet podczas dlugotrwalego noszenia zadnego zapachu. Przynies koszule Soleia tylko wtedy, gdy szukasz warstwy bazowej, a bedziesz zadowolony w 100% przez caly rok. Soleia koszulka jest odpowiednia do codziennego zuzycia lub warstwy bazowej pod plaszczami membran. - Tylko kupic certyfikat jakosci z Norwegii !!!!!! - Material: 150 g / m2 (5 uncji) - 100% welna merino - Waga: Mezczyzni Rozmiar L: 120 g (4 uncje)\nKamizelka Bergans Veten Black męskie\nczapka Bergans Snow Cream\nSmukly i lekki kapelusz z malym logo Sno Bergans narciarzy. - Material: 80 akryl, 15% welna, 5% elastan\nNastępny >>\tStrona : 1 z 1 . Wszystkich wpisów: 15


Strona główna » oddam w dobre ręce » pies » Mała, słodka Morelka czeka na kogoś, kto ją pokocha.\nWymienione: 1 marca 2016 09:29\nMorelka jest młodziutką sunią, ma około 4 miesiące, waży 4,4 kg . Będzie pieskiem średniej wielkości.\nObecnie ma 35 cm w kłębie.\nMimo tak młodego wieku juz poznała, co to bezdomność i porzucenie.\nNie wiadomo, z jakiego powodu znalazła się w schronisku. Zapewne trafiła na nieodpowiedzialnych ludzi, którzy się jej pozbyli.\nTrzeba być bez serca, aby porzucić tak cudowne i bezbronne stworzenie.\nSunia została wraz z psim kolegą z boksu zabrana ze schroniska. Zamieszkała w domu tymczasowym.\nTrzeba jej wszystkiego nauczyć, bo to jeszcze psie dziecko. Jest przyjazna wobec piesków, chce się z nimi bawić.\nJest zdrowa, odrobaczona, przed adopcją zostanie zaszczepiona.\nPragniemy, by sunia znalazła wspaniałych opiekunów już na zawsze, aby już nigdy nie była bezdomna i nie spotkało jej nic złego.\nPrzed adopcją obowiązuje wizyta wolontariusza oraz podpisanie umowy adopcyjnej ( zawierającej między innymi punkt o poddaniu suni zabiegowi sterylizacji w stosownym czasie)\nKontakt w sprawie suni:Aneta 507 179 468\nID ogłoszenia: 11556d560a130aae\nadopcja suczka szczeniak\nilość wszystkich wyświetleń: 2912, dzisiaj: 4\nilość wszystkich wyświetleń: 5836, dzisiaj: 2\nilość wszystkich wyświetleń: 5536, dzisiaj: 2\nilość wszystkich wyświetleń: 8803, dzisiaj: 2