Informacja prasowa | "Jazda! Motoryzacja w międzywojenej Gdyni". Zapraszamy na wystawę fotografii w Galerii Klif, 26 kwietnia godzina 13.00\n"Jazda! Motoryzacja w międzywojenej Gdyni". Zapraszamy na wystawę fotografii w Galerii Klif, 26 kwietnia godzina 13.00\nW imieniu Galerii Klif oraz Muzeum Miasta Gdyni serdecznie zapraszamy na otwarcie unikatowej wystawy fotografii "Jazda! Motoryzacja w międzywojennej Gdyni", które odbędzie się w piątek 26 kwietnia 2019 r. o godzinie 13.00 na pierwszym piętrze Galerii Klif. Wernisażowi będzie towarzyszyć kuratorskie zwiedzanie ekspozycji. Wystawa powstała dzięki partnerskiej współpracy Galerii Klif z Muzeum Miasta Gdyni, które udostępniło i przygotowało archiwalne zdjęcia ze swoich zbiorów.\nGaleria Klif w Gdyni od 1996 roku jest źródłem inspiracji dla osób, które w modzie szukają czegoś więcej niż tylko ubrań. Wychodząc z założenia, że moda stanowi odzwierciedlenie naszego charakteru i stylu życia, Klif oferuje swoim Klientom ponad 140 sklepów, które swoimi propozycjami zaspokoją najbardziej wymagające gusta. W Galerii Klif dostępne są wyjątkowe marki, często jedyne w Trójmieście. Ekskluzywne butiki i marki znanych projektantów, m.in. Bizuu, BOHOBOCO, Charme, Calvin Klein Jeans, COS, Emanuel Berg, La Mania, Lidia Kalita Robert Kupisz Liu Jo, Marciano Guess, Max&Co., Patrizia Pepe, Petit Bateau, Pinko, Stefanel, Tommy Hilfiger czy Superdry wraz z popularnymi markami sieciowymi tworzą szeroką ofertę, która zaspokoi szerokie gusta Klientów.\nDo ich dyspozycji jest Supermarket Piotr i Paweł, strefa food court, Kraina Treflików - miejsce z warsztatami i zajęciami dla dzieci, a także punkty usługowe, drogerie i perfumerie, m.in. Douglas, Rossmann, Sephora i SUPER-PHARM.\nGaleria Klif nieustannie dostosowuje swoją ofertę do wymagań Klientów oraz wychodzi naprzeciw ich oczekiwaniom. Profesjonalne Pakiety Konsultacji w zakresie mody i urody oraz Karta Podarunkowa Klif to udogodnienia, dzięki którym Klienci gdyńskiego Klifu mogą skupić się na sobie i w pełni zrelaksować podczas wizyty w przyjaznym wnętrzu i spokojnej atmosferze.\n603 692 757\nGaleria Klif Gdynia\n531 15 00 22\nDom Mody Klif Warszawa\ninn|tu to butik komunikacyjny. Zajmujemy się porozumiewaniem z klientami, pracownikami, mediami, interesariuszami. Lubimy to, co robimy. Jesteśmy tu i teraz, w środku Twojego problemu.\nStrona główna inn|tu\n© Copyright inn|tuu 2017. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Komórkowa Blabla - strona 3 - Telefony komórkowe - Forum PCLab.pl\nMam Samsunga Monte i jestem ciekawy, czy można na niego pobrać jakąś przeglądarkę internetową, bo standardowa mi nie podchodzi. Byłbym wdzięczny za jakieś namiary\nEdytowane 12 Kwietnia 2011 przez babel-89\nściągnij opera mini\nOdkopię ten temacik bo mam do Was jedno pytanie, które nie warte jest zakładania nowego tematu\nOrientujecie się jak szybko będę miał do dyspozycji doładowanie karty od mobilnego internetu w sieci T-Mobile, po wykonaniu doładowania z konta bankowego ??\nTo zależy z jakiego banku idzie kasa, ja doladowuje konto w T przez ich stronę, doładowanie przychodzi w 3 minuty, przelew idzie przez mBank.\nnawet w niedziele i święta to jest mniej niż 5 minut. Raz, jeden jedyny zdarzyło mi się w Play że doładowanie dotarło do mojego on-line'a po 20-kilku minutach.\nTo spoko, dzięki za info. Sądziłem, że wygląda to tak jak przelew z jednego banku do innego i trwa do kolejnego księgowania.\nBlabla w gsm ?\nTo moje pytanko, miał ktoś turbo sima w nokii 6120? Są z tym problemy?\nW 6120 nie, ale miałem w Omni i nie było żadnych problemów.\nCo do blabli to tutaj ten temat coś podupada\nPrzyda się.. zawsze jak ktoś o jakąś pierdółkę będzie chciał spytać to tu napisze.\nTak poza tym to sprawdziłem sobie oferty operatorów i Play okazał się najdroższa siecią i to ze znaczną różnicą rozpatrując ofertę mix z telefonem SE Live\n30 zasilen po 39zł (1170zł)\ncena telefonu 459zł\nKoszt całkowity: 1629zł\n36 zasilen po 30zl (1080zł) i 30 zasilen po 40zł (1200zł)\ncena telefonu: 249zł, 199zł\nKoszt całkowity: 1329zł, 1399zł\n39 zasilen po 25zł (975zł), 24 zasilenia po 50zł (1200zł)\ncena telefonu: 199zł, 149zł\nKoszt całkowity: 1174zł, 1349zł\n24 zasilenia po 49,90zł (1197,60zł) <— najnizsza stawka w ofercie, nie da sie podpisac umowy na mniej niz te 49,90zł (!) spory minus\ncena telefonu: 139zł\nKosz Całkowity: 1336,60zł\n36 zasileń po 30zł (1080zł)\ncena telefonu: 299zł\nKoszt całkowity: 1379zł\nT-mobile tańszy od Playa o 455zł\nEdytowane 6 Kwietnia 2012 przez Quicksand\nJuż sporp czasu temu telefony podrożały i to dość konkretnie.\n3 lata temu moja mama podpisywała umowę MIXA w PLAY za 10zł i za Samsung U700 oraz Nokię 6300 chcieli 99PLN gdzie na Allegro normalnie te telefony stały po 450-500PLN\nja pierniczę... 5 tysięcy złotych\nCiekaw jestem tego czegoś w praktyce\nUważaj, bo zgłosi Cię jakiś fan jabłka za obraze i % będzie\nTak tak, wiem że pclab należy do grupy łonet. I wiem czym grozi krytyka.\nW onecie pracują debile:\n...Wcześniej w środę spółka podała, że znalazła błąd w oprogramowaniu nowego smartfona Lumia 900, który jest wielką nadzieją na zmierzenie się z iPhonem Apple’a i praktycznie daje ten model za darmo do czasu, gdy usterka nie zostanie usunięta.\nNokia podała, że jej dział telefonów, który wypuścił na rynek nowe produkty z systemem operacyjnym Microsofta, Windows Phone, aby odwrócić spadek sprzedaży na starszych aparatach działających pod Symbianem, może ponieść stratę operacyjną na poziomie około 3 procent przychodów ze sprzedaży w pierwszym kwartale, podczas gdy wcześniej prognozowała, że będzie to wynik bliski punktowi rentowności....\nJestem przekonany, że artykuły dla łonetu piszą "jopcokrajofcy". Dzień w dzień trafiam na takie kwiatki, że ciężko w to uwierzyć. Wczoraj się dowiedziałem, że James Bond jest agentem... M15.\nNie czytaj onetu i tyle\nCzasami przeglądam sobie oferty z okolic, bo ludzie nie raz sprzedają telefony po kosztach i tak sobie patrze na te cookie wystawiane za 200zł i avile w tej cenie... ludzie się dowcipni\nTaniej wychodzi zakup osobno iPhona 4S i tego projektor niż w zestawie\nEdytowane 11 Kwietnia 2012 przez xadrian\na co sądzicie o tej reklamie Play 4.0 z babką z tymi takimi, no... CYCKAMI? Bo ja stary jestem już i ewoluowałem jeżeli chodzi o reklamy i jak tylko lecą to nie mam pojęcia o czym - nie oglądam, nie słucham, nie wiem o co chodziło. Tymczasem jak leci reklama playa to tak jakoś czas się zatrzymuje... Ciekawa kampania\nJaka reklama - dajcie linka\nja wiem, Ty byś gołe chciał od razu - ale tu chodzi o porównanie, że w Play taka cycatka a te pozostałe sieci takie mizerne...\nPhi! http://www.youtube.com/watch?v=WcWlXU45QOs +18\nEdit: w 0:42 widać sutka\nEdytowane 11 Kwietnia 2012 przez OmgCat\nCo do reklamy to mam mieszane uczucie bo wersja z kobitką skierowana jest dla kobie a nie mężczyzn\nskoro jesteśmy już przy cyckach to ta reklama lepsza ..:: +18 KLIK ONLY::..\n@UP no nie jaki smyk ubiegł mnie i popsuł całą niespodziankę\nKilka postów mniej i smyk\nWrzuciłem, bo widziałem ją dawno już\nhehe, tej nie widziałem, rewelacja\nMobilking padł bo był szowinistyczny a tu proszę, cycki są dobre na wszystko!\nTa laska z reklamy (Play 4.0) jest rok młodsza ode mnie A ja bym jej dał duuużo więcej


Kultura rocka 2. Słowo, dźwięk, performance - eBook - Księgarnia Internetowa PWN\nKultura rocka 2. Słowo, dźwięk, performance(eBook)\nStan badań na temat kultury rocka w polskim obszarze nauki jest jeszcze mało zaznaczony, jednak w ciągu kilkunastu ubiegłych lat można zauważyć wyraźną tendencję zwyżkową w tej dziedzinie. Na świecie, szczególnie w krajach anglosaskich, badania nad rockiem od wielu lat cieszą się niesłabnącą popularnością. Jakub Kasperski Piosenka, canzona, chanson? – problematyka podstawowej formy muzycznej w muzyce rockowej / 9 Przemysław Piłaciński Herod 2014 jako piosenka / 21 Krzysztof Gajda Powtórzenie jako źródło znaczeń w piosence / 33 Radosław Marcinkiewicz Rock a leksykografia: power trio, cover band, tribute band. Z Dream Theater spacer drugi / 51 Monika Konert-Panek Under Pressure: dwa głosy – dwa akcenty / 65 Łukasz Lipiński Konstruowanie dźwięku – konstruowanie kultury: próba rozpoznania obszarów badań z perspektywy materialnej / 85 Bartosz Małczyński Bass Communion: eksperymenty w teksturze. Semantyka widm dźwiękowych na obrzeżach rocka / 91 Maciej Smółka Jak brzmi pustynia: kulturowa analiza desert rocka jako istoty brzmienia miasta Palm Desert / 99 Joanna Maleszyńska Ewangelia według Świętego Johna. Wstępne propozycje badawcze / 109 Kamil Dźwinel „Nieczuły leżę odurzony snem, / a tam, za murem, zawieszony sznur”. Konstrukcja przestrzeni i zdarzenia w twórczości Romana Kostrzewskiego / 119 Marek Kurkiewicz W środku i na zewnątrz. Refleksje o przestrzeni w tekstach Wojciecha Waglewskiego z debiutanckiej płyty grupy Voo Voo (1985) / 131 Paweł Tański „Za mało sypiam”. O tekstach piosenek Bartosza Waglewskiego z płyty Wilk zespołu Kim Nowak / 145 Jakub Kosek Wolnościowe zwierzenia kontestatora a teksty utworów grupy TSA / 167 Jakub Kosek O wybranych aspektach badań (auto)biograficznych narracji transmedialnych twórców rockowych (casus Johna Ozzy’ego Osbourne’a) / 181 Sylwia Białobłocka Punków też zachwyca „fschut słońca” / 193 Paweł Drygas Powstanie rocka za żelazną kurtyną. Analiza porównawcza / 203 Sylwia Gawłowska Piosenkowe manifesty wolności Grzegorza Ciechowskiego / 213 Marcin Romanowski Lekcja historii zespołu Sabaton / 221 Jakub Kasperski Przeobrażenia formy bluesowej w początkach rock’n’rolla / 235 Katarzyna Koćma Folk czy rock? Topical songs i amerykańskie lata 60. / 249 Wojciech Józef Burszta YES i długie trwanie w rocku / 259 Paweł Tański Nowe sytuacje. O kilku ważnych polskich piosenkach rockowych lat 80. XX wieku / 269 Waldemar Kuligowski Oszołomienie i eksces. Festiwale muzyczne jako święto / 283 Sebastian Surendra Transgresyjność w kulturze obnażania? Teledysk Pussy zespołu Rammstein / 299 Dominik Gac Zabawa czy rytuał? Miejsce black metalu w świecie performansu / 311 Paweł Jaskulski Cameron Crowe – rock’n’rollowe serce kina amerykańskiego / 321 Kamil Kościelski Square, White Negro i The Beatles, czyli kogo spotkał Mowgli w drodze do ludzkiej osady / 345 Agnieszka Kiejziewicz Visual kei i inne strategie performatywne. Przemiany japońskiego rocka w latach 1980–2015 / 361 Konrad Sierzputowski Perski kryzys. Muzyka jako uniwersalna i/lub wernakularna figura protestu / 371 Tomasz Gornat Potrójna schizofrenia: subkultura, Mod i początki The Who / 383 Sławomir Kuźnicki Diamond Dogs i Outside: dystopijne konteksty Davida Bowiego / 403 Mirosław Miernik 51. stan. Wizerunek USA w twórczości New Model Army / 413 Bartosz Suwiński W krainie umierającego słońca. O Dead Can Dance / 423 Joanna Skolik Heart of darkness Ricka Millera, czyli muzyczna interpretacja noweli Josepha Conrada / 431 Tomasz Florczyk Marcina Świetlickiego zmagania z rockiem. Dialogi i wielogłosy na płycie Ogród koncentracyjny / 441 Bartłomiej Alberski Koty dwa. Karol Kot Marcina Świetlickiego oraz Karol Kot Świetlików / 449 Michał Pranke Melodramat i Bowie. Lektura porównawcza / 467 Artur Duda Poezja czy grafomania? O albumie koncepcyjnym Lao Che Powstanie Warszawskie / 477 Beata Rynkiewicz Społeczeństwo jest niemiłe… Literackie i muzyczne fanaberie Mister D. Wokół twórczości Doroty Masłowskiej / 503 Rafał Foltyn Wilkołactwo w tekstach, nazewnictwie i przesłaniu europejskich zespołów metalowych / 517\nISBN druku: 978-83-231-4239-3\nPewnej nocy do jednej zamkowej celi trafia trzech morderców carów, a każdy z nich słuszny i jedyny. Wallenrod, Winkelried i Wawrzyniec, namaszczony może nie pośród królewskiego truchła w kościelnych podziemiach, ale przecież...


Allegro zaprezentowało automat paczkowy z pilotażową funkcją #JeszczeRaz – dzięki czemu platforma chce włączyć klientów w tworzenie zamkniętego obiegu opakowań w ramach e-handlu. Poznański One Box by Allegro jest także w pełni zasilany panelami fotowoltaicznymi. Allegro, które od listopada 2021 dostarcza przesyłki do własnej sieci automatów paczkowych One Box, właśnie zaprezentowało prototyp rozwiązania, które pozwala powtórnie wykorzystać kartony pozostające po przesyłce.\nPKN ORLEN w pełni zabezpiecza dostawy ropy naftowej do rafinerii\nPKN ORLEN w pełni zabezpiecza dostawy ropy naftowej do rafinerii w Polsce, Czechach i na Litwie. Zaopatrzenie w surowiec odbywa się na bieżąco. W momencie wstrzymania dostaw z kierunku wschodniego, dostawy będą realizowane z kierunków alternatywnych. PKN ORLEN porozumiał się w sprawie zwiększonych ilości dostaw 5 dodatkowych tankowców od Saudi Aramco. Ponadto, do ORLEN Lietuva zabezpieczone zostały dostawy gatunków rop z Morza Północnego. Ciągłość pracy zakładów Grupy ORLEN w Europie jest i będzie zabezpieczona. To przede wszystkim efekt działań dywersyfikacyjnych prowadzonych przez Koncern na przestrzeni ostatnich czterech lat. Jeszcze w 2013 r. aż 98% surowca przerabianego w Płocku to była ropa REBCO, czyli ze wschodu. Obecnie ten gatunek jest przerabiany w zaledwie ok. 50%, reszta pochodzi m.in. z Arabii Saudyjskiej, USA czy Afryki Zachodniej.


Angry Birds Tour - FDB\nAngry Birds Tour 1\nTakich imprez jeszcze nie było!Nadlatują ANGRY BIRDS! Są wściekłe i nieposkromione, a mimo to kocha je cały świat.\nW związku ze zbliżającą się premierą (27.05) gorąco oczekiwanej animacji ANGRY BIRDS FILM zapraszamy do wspólnej zabawy. Przed nami imprezy, jakich jeszcze w Polsce nie było. Czas na ANGRY BIRDS FILM TOUR, czyli imprezy zakrojone na szeroką skalę, nieporównywalne do spotkań, jakie organizowano do tej pory, bogate w niezwykłe atrakcje – zarówno dla dzieci, jak i dorosłych i przede wszystkim niezwykle widowiskowe (poniżej tabela terminów i miejsc imprez).\n- ANGRY RED BUS – co godzinę dzieci z opiekunami wyruszą w odjechaną, pełną atrakcji i zabawy przejażdżkę stylizowanym na głównego bohatera filmu piętrowym ANGRY RED BUSEM. Na dzieci czeka gość-niespodzianka.\n- MEGAPROCA. Zręcznościowa gra w „21”, polegająca na trafianiu Świnek z wielkiej procy.Każde trafienie to punkty. Kto pierwszy uzbiera ich 21, wygra nagrodę.\n- Jedyna w Polsce możliwość zagrania w najnowszą produkcję Rovio i SEGA – ANGRY BIRDS ARCADE GAME – supergrę zręcznościową typu Arcade.\n- Wspólna gra na wielkim ekranie (ANGRY BIRDS CLASSIC, a na imprezach od maja – ANGRY BIRDS EGG HUNT).\n- Spotkania z ANGRY BIRDS. Dzieci spotkają się z… samymi ANGRY BIRDS (animatorzy w specjalnie sprowadzonych wyjątkowych, wspaniałych kostiumach); możliwość wspólnej zabawy i zdjęć.\n- FUN ISLAND. Miejsce, w którym dzieci pod opieką animatorów będą bawić się w gry i zabawy inspirowane Angry Birds. Tu również zrobią sobie zdjęcia z bohaterami filmu (duże kolorowe rzeźby Angry Birds) oraz wezmą udział w wyjątkowej PTASIEJ SZKÓŁCE.\n- DAJCZADER! Prawdziwy hit spotkań. Specjalna maszyna mierząca… wściekłość. Każdego, kto przekonująco pokaże, jak bardzo jest „angry”, maszyna nagrodzi smakołykami od Cheetos.\n- Atrakcje dla najmłodszych: ANGRY BIRDS WIZAŻ – profesjonalni makijażyści sprawią, że dzieci przemienią się w kolorowe ANGRY BIRDS, ANGRY BIRDS KINO – bajki z serii Angry Birds w naszym mini kinie.


adhezje - Co to jest adhezje? + Definicje online + eDefinicje.pl\nCo to jest adhezje?\nCzym jest adhezje? Co znaczy adhezje?\nWyraz adhezje jest odmianą słowa adhezja.\nZobacz synonimy słowa adhezje\nZobacz podział na sylaby słowa adhezje\nZobacz hasła krzyżówkowe do słowa adhezje\nZobacz anagramy i słowa z liter adhezje\nTłumaczenie wyrazu adhezje:\nZapis słowa adhezje w języku migowym\nZapis słowa adhezje w alfabecie Morse'a\nZapis słowa adhezje w alfabecie Braille'a\nZapis słowa adhezje w alfabecie fonetycznym NATO (ICAO)\nZapis słowa adhezje od tyłu\nPopularność wyrazu adhezje\nambiwalencja , aksonometria , arfiarz , australny , absencja , Alfonsostwo , amebowy , autorski , arcybanalność , ardipitek , akrolit , adoracyjny , autocasco , akcydensik , antymateria , antyrewizjonistyczny , amblypygi , Abramowicz , aminokwasy , akwizytor ,


Komisarz to nie wtyka rządu jego państwa - Puls Biznesu - pb.pl\nPrzewodnicząca-elektka Komisji Europejskiej (KE) najbliższe tygodnie spędzi na układaniu gabinetu, uwzględniając trzy często sprzeczne kryteria: względy merytoryczne, kryteria geograficzne oraz parytet męsko-żeński. Ten trzeci parametr staje się bardzo ważny — podczas exposé w Parlamencie Europejskim przyszła przewodnicząca zadeklarowała, że chce osiągnąć w KE równowagę płci 14:14 (po sfinalizowaniu się brexitu 14:13) i absolutnie nie zgodzi się na powtórzenie proporcji 19:9 z ekipy Jean-Claude’a Junckera.\nUrsula von der Leyen była kiedyś niemieckim ministrem rodziny, kobiet i młodzieży oraz pracy i spraw społecznych, zaś od 2013 r. – obrony. Ralph Orłowski\nKażde unijne państwo desygnuje jednego kandydata na komisarza. Przewodnicząca spotka się zatem ze wszystkimi prezydentami/premierami, którzy na szczycie Rady Europejskiej (RE) zaakceptowali wrzuconą z zaskoczenia jej kandydaturę. Zrobili to jednomyślnie (protokolarnie wstrzymała się… Angela Merkel, która swoją wieloletnią minister i przyjaciółkę zaproponowała). Dlatego śmieszny jest argument, że z tytułu udzielonego poparcia jakieś fory u Ursuli von der Leyen w przymiarkach do przydziału tek w KE ma premier Mateusz Morawiecki, goszczący przewodniczącą w czwartek w Warszawie. Notabene oboje udzielą tylko krótkich wypowiedzi powitalnych, a potem będą konferowali bez mediów i jakichkolwiek oświadczeń. Co jest nawet zrozumiałe, ponieważ wokół składu KE panuje duże napięcie. Wszystkie państwa chciałyby otrzymać resorty najbardziej im pasujące w perspektywie siedmiolatki budżetowej 2021-27, którą sfinalizuje już nowy skład KE, rozpoczynający pracę od 1 listopada 2019 r.\nLista kandydatów na polskiego komisarza od dawna krąży, obejmując sześć-siedem nazwisk. Faworytów przybliżymy w komentarzu po czwartkowych rozmowach. Jednak już na starcie pertraktacji pewien wątek może stać się punktem bardzo spornym. Otóż ideą prezesa Jarosława Kaczyńskiego — oczywiście przy założeniu, że PiS będzie rządziło przez kolejne cztery lata — jest ścisła współpraca polskiego członka KE z polskim premierem. Upraszczając — wykonywanie przez naszego komisarza dyrektyw z ulicy Nowogrodzkiej. To całkowity absurd, potwierdzający niezrozumienie unijnych zasad. Przecież wszyscy wchodzący do komisyjnego gmachu Berlaymont, od komisarzy do sekretarek, z definicji zostawiają symbolicznie paszporty/dowody na portierni i stają się wspólnotowymi eurokratami. Państwa reprezentowane są zaś po drugiej stronie ulicy, w gmachach Justus Lipsius i Europa, gdzie zbierają się współtworzące prawo składy ministerialnej Rady UE oraz prezydencko/premierowskie szczyty RE. Tam wręcz nakazane jest walczyć, gryźć, zawierać interesowne sojusze pod własnymi flagami. Natomiast sama myśl o wykonywaniu rozkazów PiS w ponadnarodowej siedzibie KE oraz dyrekcji generalnych (czyli unijnych ministerstw) to paranoja. Próba forsowania mrzonek tzw. dobrej zmiany w gabinecie Ursuli von der Leyen skończy się kompromitacją i klęską rządu PiS, przed którą na starcie negocjacji przestrzegam powyższym tytułem.\nUnia Europejska , Komisja Europejska\nInne / Komisarz to nie wtyka rządu jego państwa


Marzec, 2007 | Scovron\nO informacji, dezinformacji i kształtowaniu się metodyki czarnego PR w warunkach operacyjnych\nOpublikowano 30 marca 2007 Autor: scovron\nWłaściwie to miał być już koniec jechania po wiośnie, ale skoro Pożar-morza się upomniała o tryptyk… Niech będzie, że tryptyk. Nie ryzykuję posądzeń o kunkatorstwo i odcinanie kuponów, gdyż onet, nie wiedzieć czemu, nie polecił:) Gdyby nie to, że od dłuższego czasu nadaję notkom tytułu o bardzo umownym związku z treścią, to dzisiejszego posta nazwałbym „Wiosna – suplement”, „Wiosna – zakończenie” albo „Wiosna – epilog”. Niestety… tytuły notki mają się u mnie przeważnie nijak do ich treści, więc będzie „O informacji, dezinformacji i kształtowaniu się metodyki czarnego Public Relations w warunkach operacyjnych”.\nJest taki film… Wybitny, pomimo że go jeszcze nie nakręcono… Aktorstwo, reżyseria, scenografia, no po prostu wszystko – perfekcyjne… i pomimo „ideału” czającego się na każdym kroku, jedna rzecz wybija się ponad wszystko… Scenariusz. Moja ulubiona scena z tego filmu:\nMrok. Wielkie, ostro zwieńczone, dwuskrzydłowe drzwi. Absolutna cisza. Kadr nieruchomy, cały czas -drzwi… Po kilku sekundach nastrój oczekiwania staje się namacalny i w tym momencie daje się słyszeć odgłos kroków. Najpierw odległy, rozpuszczający się w ciszy jak aspiryna Bayera w szklance wody (cichutko – i w tym jej przewaga nad aspiryną z Alka-Seltzer), potem coraz bliższy, aż w końcu widz ma dziwną pewność, że KTOŚ stoi tuż za drzwiami. Zgrzyt zamka i jedno z podwoi się uchyla. Snop jasnego światła rozpływa się – od punktu na szczycie, poprzez trapezowatą szczelinę na wysokości zamka, aż po rażąco biały trójkąt na marmurowej posadzce. Złamanie mroku powoduje zmianę perspektywę patrzenia kamery i przeniesienie spojrzenia w głąb komnaty, gdzie na olbrzymim łożu śpi piękną, jasnowłosa kobieta. Z odsłoniętą piersią. A co, mówię przecież, że reżyser (i scenarzysta!!) to geniusz.\nKamera robi zbliżenie piersi, podczas gdy drzwi przestają skrzypieć i cisze rozcina już tylko metrum wystukiwane przez krok mężczyzny… Jasnowłosa nagle przeciąga się i otwiera oczy; podpiera się na łokciach i patrzy zdziwionym wzrokiem. Nie przychodzi jej na szczęście do głowy, by zakryć pierś. Następny kadr wypełnia męski tors (chodzi mi o to powyżej pasa, a poniżej szyi) owinięty w szary płaszcz a‘la Bogart w „Casablance”. Dłoń w skórzanej rękawiczce chowa się na sekundę w pole płaszcza i wyciąga z niej wizytówkę.\n- Pani Wiosna, może? – pyta głęboki baryton, przywodzący na myśl głos świętego Mikołaja\nKobieta na łożu uśmiecha się zachęcająco i odpowiada zmysłowym altem:\n- Owszem – a jej głos jest jednocześnie obietnicą, przyzwoleniem, lecz i przestrogą.\n…A co tam, jeszcze jedno zbliżenie na pierś.\nDelektujemy się fenomenalną pracą operatora kamery przez kilka sekund, po czym powracamy do męskiego torsu opatulonego płaszczem. Tym samym, niespiesznym ruchem, dłoń w skórzanej rękawiczce zanurza się w pole płaszcza, wyciągając z niej dwulufowy obrzyn… z tłumikiem.\n- Pozdrowienia od Pani Jesieni…\nBang, bang – Obrzyn dwukrotnie przemówiła kalibrem wszystkich 32 milimetrów. Następne zbliżenie to oczywiście piersi kobiece, niczym Giewont wyrastające z kałuży krwi, jeszcze z lekka sikającej z dwóch dziurek (no dobra. W końcu to 32 mm… Krew buchająca z dwóch olbrzymich, poszarpanych lejów, w głębi których widać fragment jelit, wątroby i roztrzaskanej śledziony). Odgłos oddalających się kroków.\nWzruszyłem się, uwielbiam szczęśliwe zakończenia. Oddycham z ulgą na myśl, że są na świecie miejsca, gdzie ludzie potrafią robić takie optymistyczne kino traktujące o zwykłych sprawach, trapiących szarego człowieka.\nKażdy tylko wiosna, wiosna radosna. A kto wie, że nikt inny jak Wiosna winny jest zmianom kolorów na mojej twarzy i nadmiarowi galaretowatej substancji utrudniającej mi oddychanie? Ale nie tylko to. Wiosna zabiła Laurę Palmer. Wiosna jest odpowiada za efekt cieplarniany. Wiosna zrzucała stonkę w latach 50-tych na polskie pola i w sposób bezpośredni jest odpowiedzialna za pacyfikację Solidarności w mrocznych czasach stanu wojennego (kto odpowiada za stan wojenny nie musze chyba tłumaczyć). Wiosna miała dziadka w Wehrmachtcie i odkupiła od PZU billboardy za bezcen. Wiosna umoczona jest w aferę Rywina, Orlenu i – o zgrozo!! – sekseaferę w Samoobronie! Już wiecie, kto jest ojcem dziecka Anety K? To wiosna buduje autostradę biegnąca przez dolinę Rospudy, a budowę swą rozpoczęła za pieniądze z łapówek które zebrała od polityków, piłkarzy i kardiochirurgów. Wiosna lobbuje za aborcją na życzenie i jednocześnie organizuje Marsze w Obronie Życia skierowane do Moherów, maślaczków, kożlaczków i innych grzybków.\nOd strony swej prawdziwej natury wiosna daje poznać się rzadko… do tej pory to raptem w Czarnobylu, Hiroszimie i Nagasaki… No, jeszcze w Pompejach, ale to dawno temu i wtedy jeszcze na próbę. Ukochane dzieci wiosny nazywały się Adolf, Benito, Józef i Kaligula. A tak, nie ma co robić takich oczu – gździła się jak te trzmiele z byle kim na kwiatkach. Wiosna zawiązała Układ Warszawski i RWPG; ponoć też jakieś radio w Toruniu skręciła, ale to już ciężko zweryfikować. Wiosna dybie na życie muminków, smurfów i Luka Skywalkera. A jeśli o Walkerach mowa – to podpija whisky ze szklanek prawdziwych mężczyzn, gdy akurat patrzą w inną stronę.\nWięc czym, do jasnej cholery, się tu podniecać?\nJesień – niech żyje! Wiwat! Wiwat!\n(…) Wziąłem więc wielką, tłustą ropuchę i spełniłem swoją zapowiedź. Zdawalo się, że oszaleje. Jak opętana tarzała się po ziemi, a kwik, który z siebie dobyła, mógłbym porównać tylko z humorystycznym piskiem człowieka, któremu pocisk armatni urywa obydwie nogi i część brzucha. Byc może to porównanie, jak również dowcip z żabą – są niesmaczne, lecz prosze pamiętać iż ja, szczur bezbarwny, szczur neutralny, ani biały ani czarny, także niesmaczny jestem dla większości ludzi. I czyż dla wszystkich jedno i to samo ma być smaczne i kraśne? Co mnie osobiście wydało sie najkraśniejsze, najbardziej tajemnicze i pachnące wrzosem i miętą w tej całej przygodzie, to, że na koniec – nie mogąc się uwolnić od ropuchy, szalejącej pod bluzką – zwariowała.\nMoże i nie jestem komunistą, może jestem tylko – wojującym pacyfistą. Wałęsam się po świecie, żegluję po tej niezrozumiałej otchłani idiosynkrazji i gdziekolwiek zobaczę jakieś tajemnicze uczucie, czy to będzie cnota, czy rodzina, wiara czy ojczyzna, tam zawsze popełnić musze jakieś łajdactwo. Oto moja tajemnica, którą ze swej strony narzucam tajmnicy bytu. Nie moge po prostu przejść spokojnie obok szczęśliwych narzeczonych, obok matki z dzieckiem, obok zacnego staruszka – lecz czasem żal mię chwyta za Wami, drodzy moi, Ojcze i Matko, i za tobą, święte dzieciństwo moje!”\n„Pamiętnik Stefana Czarneckiego”\nO van Goghu, pizzy, dwóch kanałach, wojnie gorszej od Wietnamu i wąchaczach kleju (seksu – jak zwykle – na TIRy)\nOpublikowano 28 marca 2007 Autor: scovron\nWiosną jestem zirytowany. Moja irytacja wyposażona jest w dwa kanały: ten idący od strony źródła wkurzenia do mnie i ten wyprowadzający ją ze mnie na świat. Kanały doprowadzające to piekące policzki i zatkany nos. Przeważnie mówiąc o zatkanym nosie mamy na myśli jakieś bliżej niezidentyfikowane, o różnym stopniu lepkościo-płynności, paskudztwo; jednak w tym wypadku myślę bardziej o powietrzu, niż o oryginalnej, docelowej (czy raczej – odcelowej, jeśli uwzględnić podstawową rolę chusteczek higienicznych) zawartości nosa. Powietrze jest gęste. Ludzie się tym jarają, a ja chodzę wkurzony. Czuję się, jakby każdy spacer był wyprawą do królestwa wąchaczy kleju, tyle że klej został zamknięty nie w woreczek foliowy, lecz w atmosferę ziemską. I odlot to nie odlot, tylko wypowiedziane nieprzytomnym z rozkochania głosem hasło „pachnie wiosną…”. Momentami mam wrażenie, że co bardziej radykalni entuzjaści wiosny zaczną beztrosko i na widoku publicznym kopulować z chmurką, promyczkami słoneczka, frontem wysokiego ciśnienia znad Skandynawii i wiaterkiem.\nSpróbujmy… zaciągam się… swędzi w nosie wiosną. Ok, niektórym się może to podobać (łechszcz się wiosno!), ale ja zdecydowanie wolę zapach mokrej ziemi po deszczu. Właściwie to czuję się jakby każdy haust powietrza był kęsem pizzy z roztoczami, gronkowcami, wirusami grypy, złuszczonym naskórkiem, obrzynkami z paznokci, kurzem i pyłkami kwiatów, na których przed sekundą gździły się trzmiele. Lubię pizzę, ale niektórym nie da się wytłumaczyć, że nie wszystko co znajdzie się na okrągłym placku i zostanie zalane hektolitrami keczupu, nadaje się do zjedzenia (Kto pobije Pabla, który kiedyś w ramach eksperymentu zamówił pizze z cynamonem, jabłkiem i jajkiem, plus brokuły w charakterze bonusa?)(jajko było niemal na miękko i jak się włożyło weń łyżeczkę, to tak siknęło…)(Dziwne: po tym wynalazku na jakiś czas zrezygnował z eksperymentów…).\nKoleżanka wczoraj przekonywała mnie, że wiosna to najpiękniejsza pora roku.\n- Popatrz, wszystko staje się takie, … takie, … zielone!!\n- Wiem. Nienawidzę zielonego.\n- Aż chce się wyciągnąć rower i pojechać gdzieś hen!\n- Od roweru robi się refluks, celulit i hemoroid, ale skoro nalegasz…\n- To przynajmniej spacer, pośród kwitnących lip i topoli!\n- Przyjmując że na lipę jestem uczulony, to na topolę jestem hiper-uczulony.\n- Poświęć się!\n- Wole umrzeć ze starości.\nW każdym razie – przekonywanie mnie do uroków wiosny poszło jej tak sobie.\nOczywiście – czuję się przez większość z was dyskryminowany słowami „jak można nie kochać wiosny?”. No… własnie w taki oto sposób. Bujaj się, wiosenko! Konstytucja gwarantuje mi prawo do nielubienia wiosny, choć już nic nie wspomina na temat prawa do bezstresowego przezimowania wiosny… o, proszę, nawet mówiąc o stanie naturalnej hibernacji odwołujemy się do zimy! Gdybym powiedział, że z niecierpliwością czekam na przewiośnienie wiosny, to pewnie większość odczytałaby to jako deklarację oczekiwania na pierwszy kwietniowy deszczyk – a wszystko po to, by nago wyskoczyć na trawnik okalający jakieś przygodnie napotkane bajorko, gdzie będę tańczył, śpiewał pieśni wielkopostne oraz deptał kaczeńce i ropuchy. Takiego wała (pozwolę sobie nawiązać do retoryki wojujących ekologów) faszyści!! Tej wiosny nie chcę przezimować. Chcę ją przewiośnić, w całej grozie i ponurej legendzie temu słowu towarzyszącej!\nKanałem artykulacji mojej irytacji będzie otwór gębowy. Obiecuję spacerować deptakami i wykrzywiać się szpetnie na widok zakochanych. Jeśli tego będzie mało – ślubuję sapać, charkać, a nawet pluć i kaszleć (choćby i w środkach komunikacji miejskiej!) jeśli zajdzie potrzeba, lub najdzie mnie ochota! Nie wiem czemu, ale gdy próbuję sobie wyobrazić siebie jako wcielenie zła i furii, to natychmiast przychodzi mi do głowy rozsiewanie grozy i wirusa grypy w autobusach lini „0”, „13’, „17”, „19” i „34”. Niech no tylko jakaś starowinka spróbuje mi zwrócić uwagę: „a gdzie się tak pchasz, chłopczyku?”, to spiorunuję ją wzrokiem, spojrzę koso i niegrzecznie odpowiem pytaniem: „a co to babciu, wolne piątki?”. Ha! Profesor Chaos nadchodzi!\nNiniejszym wypowiadam wiośnie wojnę. Z powodu nałożenia na mnie alergii, ja ogłaszam embargo. Wiosną wszystko kwitnie. Wiem. Moja twarz zakwitła dziś rano. W coś co obstawiam że jest mapą Australii i Oceanii. Choć dopiero się zaczęło, więc nie da się ad hoc wykluczyć, że wykluje się z tego coś a’la wczesny van Gogh – mocne, wyraźne, pełne barwy i ekspresji pociągnięcia, przemawiające bezkompromisowością umiejscowienia w kompozycji twarzy.\nWszystko kwitnie, psiakrew…Nie bierzemy jeńców.\nBawiłem się zapałkami i nagle podpaliłem dom. Najpierw zapaliły się ubrania, a potem słodycze. Zadzwoniłem po Straż Pożarną i przyjechali za minutę. Dobry czas mieli. Dzwonią do drzwi, otwieram i okazało się, że afery narobiłem, bo to nie była Straż Pożarna, tylko Zorro. Widać źle mnie połączyło. No więc Zorro podchodzi do mnie, powiewa czarną peleryną i pyta: Czemuś mnie wzywał? – Panie Zorro, mówię mu: dogadajmy się jakoś, tu się przecież pali i pokazałem mu palcem. Zdziwił się i znowu zaczął mnie wypytywać: a jak to się stało? A ja musiałem mu tłumaczyć, że to nie moja wina, bo skąd miałem wiedzieć, że uda mi się podpalić dom. – Ach tak – powiedział, chopczyku nie baw się więcej zapałkami, dobrze? No i wreszcie wziął się do gaszenia. Wyjął z kieszeni gaśnice i zgasił ogień.\n- Panie Krzysztofie, przepraszam, że tak na pana nakrzyczałem, ale już taki jestem zimny drań…\n1.Nie baw się zapałkami dziecino dopóki rodziców nie ma w domu\n2.Jak już dzwonisz po pomoc, to lepiej do Straży Pożarnej, bo Zorro za dużo gada.\nKokoryn 6 z płyty „Płyta z muzyką” VooVoo\nKrzysztof Nogieć (ciekawa historia z tymi kokorynami… zresztą – posłuchajcie, poczytajcie. Ciekawe i … no świetne. Nie to co wiosna)\nO tym że wiosna, wesoły wstaje świat, wiosna, znów nam ubyło lat\nOpublikowano 26 marca 2007 Autor: scovron\nWiosna to czas regeneracji i miłości. Rośliny kiełkują spod ziemi, ptaki wracają z podróży dalekich i słodkim szczebiotem wyznaczają tryb dnia – poranki, południa i wieczory rozbrzmiewają ich śpiewem i tkwią w swoistym rozedrganiu. Przyroda przeciąga się i wstaje, budzona przez słońce, które – dzięki zmianie czasu – świeci o godzinę dłużej. Wszystko kwitnie i zdaje się śpiewać nieustający hymn na chwałę rodzącego się „nowego”. Nienawidzę wiosny.\nStan wojenny wprowadzony został w grudniu 1981 roku i objawił się między innymi radykalnym obniżeniem – i tak kiepskiego – poziomu rozrywki serwowanej przez telewizje publiczną. Na takie dictum ludzie zaczęli się hurtowo mnożyć, zupełnie jakby uroki seksu były przed nimi do tej pory zakryte (ewentualnie – jakby uroki antykoncepcji do tej pory nie miały przed nimi tajemnic, zaś w nocy z 12 na 13 grudnia wszystkie kobiety na „3-4” pogubiły kalendarzyki). Niczym neofici, którzy właśnie zorientowali się w funkcjonalnym zastosowaniu drążka i szparki, kosturka i dziurki, górki i dolinki, Jacka i Agatki, …i tak dalej. Czy to oznacza, że wiosna jest stanem wojennym hormonów, następującym po zimie, będącej etapem małej stabilizacji Gierka z jej bananami na kredyt i Pewexem? Czemu więc seksualność wybucha wiosną, gdy jaśniej i cieplej, gdy ciężej znaleźć kameralny kąt, a i potrzeba ogrzania ciała innym ciałem w jakiś sposób jest mniej naturalna i oczywista?\nNie znoszę wiosny, z deptakami skolonizowanymi i zawłaszczonymi przez czterorękie, dwugłowe hybrydy, polipy rosnące na ławkach bulwarów, 3-ego Maja, alei pod Kasztanami i zasysające się nawzajem. Dlaczego Darwin tego nie opisał? „Splotnik dwugłowy, ssak niegdyś człekokształtny, zasiedlający zapewne całą planetę, w każdym razie – ten jej spłachetek, gdzie aktualnie dociera wiosna; żywi się przeważnie śliną drugiej głowy i drzazgami ławek poustawianych na reprezentacyjnych alejkach miast i parków, rzadziej – trawą z miejsca w którym zorganizował sobie piknik. Przeważnie byt hermafrodytyczny, zachowujący w pełni rozwinięte i aktywne organy charakterystyczne dla obojga płci. Rodzi się wiosną i ginie zazwyczaj po odbyciu stosunku, czyli przeważnie – przed nastaniem jesieni, choć przyroda zna patologie trwające dłużej, nawet i całe życie; unikatowy przykład zwierzęcia, którego celem wcale nie jest zachowanie gatunku, a wręcz przeciwnie.” Jeżeli kiedyś odchodziłem, to odchodziłem wiosną. Nie jesienią, która zdaje się być naturalną porą odlotów – jak mawiają dzikie gęsi, żurawie i ludzie nadużywający chemicznych środków odurzających. Wiosną. Być może robiło mi się zbyt ciasno pośród całej tej bujnej wegetacji, pośród kiełkujących roślin i zwierząt – a to już powracających skądkolwiek, a to już budzących się niewiadomo z czego.\nBiałej gorączki dostaję na myśl o przejściu ulicą 3-ego maja, zwłaszcza jeśli dotrzeć musze do sądu, gdyż to oznacza, że będę musiał zahaczyć o „Kasztany”. Żądam, aby administracja miasta Rzeszowa zabezpieczyła trasę mojego przejścia; ewentualnie – aby udostępniła mi miecz vaporalny, zdolny do wyrąbania drogi przez polipy, co i rusz wstające z ławek i spacerujące; więcej nie znaczy lepiej –wzrok zczterokrotniony jest nieprzytomny i rozbiegany, zaś cztery nogi w najmniejszym stopniu nie pomagają stabilizacji kroku, który jest bardziej chwiejny niż u mnie po zbyt wielu piwach.\nByć to może, że zazdroszczę. Być to może, że im gwałtowniej wchodziłem w wiosnę samotnie, tym bardziej zazdrościłem parom pod kasztanami. Być to może. Co gorsza – nie mogę się pozbyć wrażenia, że sam sobie taką drogę wybieram. Więc na razie nie ma co marzyć o zabezpieczeniu drogi przejścia i o mieczu vaporalnym. Tego co tam zastanę, nie da się spryskać, ani owinąć w zgrabny chochoł, by nie drażniło wzroku, słuchu i powonienia. Byle do jesieni. Trzeba po prostu przeżyć tą wiosnę i przejść; na miękkich od pyłków i całego tałatajstwa w powietrzu – nogach, z alergią na słowiki i kwitnące magnolie, z bólem brzucha i niesmakiem w ustach, który odkrztuszę na trawnik, jak nikt nie będzie patrzył.\nJuż nadeszła piękna Wiosna\nUpragniona ta radosna\nJuż skowronek pięknie śpiewa\nZielenią się ptaki, drzewa.\nWszyscy cieszą się jak dzieci.\nPrzyleciała już kukułka\nA wnet za nią też jaskółka.\nWiatr cieplejszy wieje, wieje\nChodźmy wszyscy na spacerek\n(I o tym właśnie K@#$%&*a mówię – przyp. scv)\nPatrycja Fabisiak z kl. II a\nWiersz Patrycji zresztą przypomniał mi o czymś innym\nA ty coś wiesz\nNo wieje i rozwiewa mnie\nWyprowadzam się, wyprowadzam się na górę\nA ty możesz zostać.\nWi…(o, tytuł zaczyna się jak wiersz Patrycji!)…eje\nO takiej jednej sytacji która się raz zdarzyła, albo nie.\nOpublikowano 22 marca 2007 Autor: scovron\nDwie osoby – chłopak i dziewczyna – siedzą po przeciwnych stronach baru i uśmiechają się do siebie.\nKażdy bystry obserwator bez trudu zauważy, że świat został stworzony po to, aby ci dwoje byli razem. Obietnica doskonałej symbiozy tkwi w oczach i w tym, co blisko oczu – jak banalnie by to nie zabrzmiało. W łuku brwi, wyginających się, aby wyrazić złość, radość, czy zdziwienie; w sposobie marszczenia się nosa na moment przed kichnięciem; w błysku oka zdradzającym podobny potencjał intelektualny i temperament; w ruchu dłoni, obejmującym a to szklankę, a to kufel, a to kubek i unoszącym naczynie do ust – nawet w sposobie przełykania płynów.\nJuż od kilku minut tak siedzą i słowem się do siebie nie odezwali. Zastanawiające. Z czego wynika fakt, iż na randkach tak bardzo boimy się milczenia? Że niby spotykamy się z kimś właśnie po to, aby zabić ciszę, która jest stanem tyleż naturalnym, co niepożądanym? Że niby milczenie zabrzmiałoby niezręcznie? Nie mam pojęcia, dlaczego gadanie bez sensu o pierdołach uważa się za zręczniejsze i bardziej na miejscu. Choć pewnie jestem ostatnim autorytetem, jaki w tej kwestii ma prawo zabierać głos – na randkach zawsze swą małomówność chowałem w słowotoku. Tym bardziej zastanawiające, gdyż osobiście i na co dzień czuję się fanatykiem milczenia. By ponad ulgę mówienia mieć radość, że mam co powiedzieć.\nAle wróćmy do baru i tego, co tam się dzieje. A dzieje się niewiele. Czyli – dokładnie tyle ile powinno się dziać. Nie ma słów, ale aż gęsto od gestów. Ona kręci loczek na palcu, a on spuścił wzrok i przesunął kufel; sięga po rurkę i mokry ślad po wilgotnym kuflu przekształca w słoneczko. Ona spojrzała i zauważyła słoneczko na barze, podczas gdy on – mimochodem, przypadkowym i mimowolnym ruchem dłoni – starł je. Uśmiechają się do siebie. Każdy kto by ich w tej chwili ujrzał, miałby pewność: są dla siebie stworzeni.\nSiedzą po przeciwnych stronach baru. Nie spotkają się nigdy. Uśmiechają się do siebie: ona do siebie i on też do siebie.\nO tym jak Scovron spotyka Freuda i o tym, jak poradziliśmy sobie z dojmującym poczuciem braku wynikającym z faktu, że tak naprawdę to się nigdy nie spotkaliśmy (w przypadku Freuda – w trybie przypuszczającym)(seksu – mnóstwo)\nOpublikowano 21 marca 2007 Autor: scovron\nMickiewicz ustami Konrada oświadczył: „imię moje Milyjon, gdyż cierpię za milyjony”. Przynajmniej w tym czuję się lepszy od wieszcza. Imię moje Łukasz, choć powinno być „Bilyjon”. Cierpienie nie ma tu nic do rzeczy, po prostu już nie pamiętam, kiedy ostatni raz mój portfel został nawiedzony przez jakikolwiek banknot. Co nie oznacza, że nie zdarza mi się cierpieć. Wczoraj jak się huknąłem w kolano o kant biurka, to cierpiałem co najmniej za tysiące. Chcąc być konkretnym – nie mniej niż trzy tysiące, acz nie więcej niż dwanaście tysięcy czterysta; po minucie mogłem złapać oddech, a po dwóch – nie byłem już do końca pewien, w które kolano tak srodze się walnąłem. Gdyby nie to, to ból swój wyceniłbym znacznie wyżej.\nZygmunt Freud, gdyby miał okazję porozmawiać ze mną choćby przez kwadrans, w życiu nie zostałby genialnym psychologiem. Gdyby rozmawiał ze mną młody Frued, to zrezygnowałby z kariery medycznej i wziął się za coś pożytecznego; gdyby dyskusję prowadził Freud nieco starszy, acz już doceniony – to jeszcze w jej trakcie spaliłby swoje dotychczasowe prace, zaś na pytanie osłupiałego społeczeństwa „Co czynisz, o nieszczęsny?”, zarumieniłby się buraczkowo spod obfitego zarostu i mruknąłby zażenowany „Z tą psychoanalizą to ścieme waliłem, sorry…”. Gdybym natomiast przyszło mi zamienić słów kilka z Freudem seniorem, powszechnie szanowanym i uznanym za ojca Psychoanalizy, to z pewnością natychmiast zadzwoniłby do Urzędu Stanu Cywilnego i notariusza z prośba o wydziedziczenie wszystkich swoich dzieci. Tak dla pewności – nigdy nie wiadomo w którym ta psychoanaliza się schowała.\nJechałem niedawno późną nocą swoim seicento i słuchałem ostatnich wiadomości. Był to ten dzień, gdy wiceminister Orzechowski do dwunastej w południe puszczał na różnych konferencjach prasowych bąki, zaś po południu tłumaczył, że źle go zrozumiano, że to wcale nie były bąki i on w ogóle nie rozumie, jak słowa „Dyrektor szkoły, w której zatrudniony jest homoseksualista, powinien takiego nauczyciela natychmiast zwolnić” można zinterpretować jako dyskryminowanie nauczycieli-homoseksualistów; mówiąc je miał na myśli to, że niż ze Skandynawii kieruje się w stronę północnej Polski, przez co do czwartku w województwie Wielkopolskim możliwe jest sporadyczne występowanie deszczów i mgieł – i wszyscy ludzie dobrej woli, nieskorzy do wietrzenia wszędzie taniej sensacji, tak to właśnie zrozumieli. Słuchając słów ministra – skrajnie różnych jeśli chodzi o zawartość merytoryczną, choć wypowiedzianych raptem na przestrzeni 3 godzin – przyszły mi do głowy trzy słowa:\nNie mam nic do tej pani, naprawdę i przepraszam jej spadkobierców za to, że skojarzyłem ją z bełkotem ministra Orzechowskiego. Co więcej – o twórczości pani Szelburg-Zarembiny wiem tylko tyle, że to nie ona napisała książkę „Klechdy Domowe”, wydanej w bardzo brzydkiej, czarnej (z akcentami żółtego, czerwonego i zielonego) okładce, oraz z całą pewnością – nie ona jest autorką epokowego dzieła „Dzieci Pana Abecadły” (gdyż napisał to jakiś facet, zaś sama historia dotyczy tego, jak to się tata Abecadło wkurwił na swoich synów i wywalił ich z domu, a oni tułali się i tułali, aż w końcu trafili do Pasibrzuszka, który wykorzystywał ich podczas prac polowych i sadowniczych,\n„(…)Tu potrzebny jest kożuszek,\nTu potrzebna tęga głowa!*\nPasibrzuszek pasie brzuszek\ni pieniążki w siennik chowa”,\nże pozwolę sobie przytoczyć słowa poety).\nDobra, dam Freudowi jedną szansę.\nOdkąd pamiętam, wariowałem na myśl o fryzjerkach. Za cholerę nie mam pojęcia, dlaczego. W każdym razie – fryzjerki na stanowisku pracy budzą we mnie żądze, namiętności i inne chucie. A wszystko to przez zapach lakierów i odżywek – jaki wokół siebie roztaczają, przegięty, nierzadko tandetny, makijaż – jaki przeważnie noszą, biały fartuch który przywodzi mi na myśl szpital polowy i scenę spłodzenia Garpa ze „Świata według Garpa” Irvinga, no i nie zapominajmy o baletkach, kapciach lub – o Afrodyto, królowo rozkoszy! – drewnianych chodakach na bosych, rozzutych ze skarpet lub innych onuc, stopkach. Stópkach. No, chodzi mi o to co wieńczy nogę fryzjerki (wiem, wiem – zależy z jakiej perspektywy spojrzeć)(poszukiwaczom sensu mych słów, poszukiwania proponuję rozpocząć od ziemi).\nCzy motylki w brzuchu, jakie czuję w momencie, gdy ona sadza mnie uprzejmie na fotelu i przywiązuje mi szyję do takiego czegoś białego, z materiału, kneblując chusteczkami higienicznymi dostęp do skóry, dreszcz emocji, gdy pyta zachrypniętym z rozemocjonowania głosem „z tyłu golarką?”, na co ja dysząc, resztkami sił powstrzymując się od spazmatycznego wicia na fotelu, odpowiadam „Owszem…”, po czym demoluje mi tył głowy Philipsem, Braunem lub czymś innym, a zaraz potem, klekocząc nożyczkami chwyta włosy na przedzie w dwa palce i ryczy w twarz pytaniem „Tyle wystarczy?”, zaś ja już nie jestem w stanie wydusić z siebie głosu i tylko kiwam potakująco głową – oznaczać musi, że mam skłonności do S-M (na mój stan wiedzy – nie mam niestety)?\nW sumie to dobrze, że nigdy się nie spotkałem z Freudem. Dla Freuda przynajmniej.\n* – chyba nie myślicie, że to tak dokładnie zapamiętałem… dwa pierwsze wersy pościemniałem, żeby było do rymu\nJeden piesek nazywał sie Klient\nDrugi piesek nazywał się Palant\nA na Polanę przyszła Pani Jesień\nŻyliśmy w czasach w których\nWybornie się znał na poezji\nWiersz dla Zbigniewa Herberta\n(dedykowany Wisławie Szymborskiej)\nO doraźnych apoteozach których potrzebuje (lub nie potrzebuje) w danej chwili naród i nietypowaych bibliotekarzach\nOpublikowano 20 marca 2007 Autor: scovron\nPamięć ludzka eroduje, przez co nie zawsze emocje konserwują się w taki sposób jak chcielibyśmy, lub jak sobie byśmy tego życzyli. Tak samo jest z pisaniem. Nie było mym zamiarem oddanie historii Peptyda w tonacjach molowych, ale jak widać – kiepsko mi poszło. No dobra, nie miała to być również jakaś super-hiper-optymistyczna pieśń na temat lodów czekoladowych oblanych syropem o smaku toffi, coś, po przeczytaniu czego Ajatollah Chomeini podpisałby deklarację pacyfizmu i z piosenką Sinatry „New York, New York!” na ustach, zasiadł przy Happy Mealu w najbliższym McDonaldzie, w środku ramadanu na dodatek.\nPeptyd mnie zafascynował i to w sposób absolutny. Od chwili naszego ostatniego spotkania rozsiadł i rozgościł się w mojej głowie; ani go stamtąd przepędzić, ani wyprosić – rozsiadł się, mówię przecież i nakłania do tego, by o nim myśleć. Myślę więc i nie potrafię użyć słowa „wynocha”; nie wiem zresztą, czy tego chcę.\nKażdy kiedyś zadał sobie pytanie: „jaki właściwie jest sens życia?” Niektórzy znajdowali odpowiedź w słowach „pszczółka”, „kosiarka rotacyjna” i „siedemnaście”, choć większość na samym wstępie dramatycznym głosem obwieszczała „to równanie nie ma rozwiązania!” i dalej nie zawracała sobie nim głowy. W każdym razie: w dziewięćdziesięciu dziewięciu przypadkach na sto, idea poszukiwania sensu uniwersalnego porzucana jest na etapie zadania sobie pytania. Reszta – to margines błędu statystycznego oraz Peptyd; swoim niezrozumiałym żarem sprawił, że uwierzyłem, iż udało mu się zedrzeć ze świata zasłonę zastanej rzeczywistości i – przynajmniej dla siebie – odkryć to, co naprawdę ważne. Nie chodzi mi o to, że tajemnicą bytu są niemieckie archiwa, które kryją niejedną niespodziankę; bardziej o to, że w końcu, bodaj po raz pierwszy w życiu, znalazłem wyjątek od reguły, pierwszy głos stanowiący dowód na to, iż mimo wszystko warto szukać.\nŻycie Peptyda może nam wydawać się smutne i jednostajne – ale my przecież tego nie możemy wiedzieć. Wy – którzy opieracie się na mojej relacji i ja – który na podstawie waszej reakcji zdałem sobie sprawę z ułomności i niedoskonałości własnego przekazu. Tak jak różaniec dzieli się na trzy tajemnice: radosną, bolesną i chwalebną, tak notki na blogu można podzielić na wesołe, smutne i te trzecie, których jest najmniej. Post o Peptydzie nie miał być ani smutny, ani wesoły. Miał być ten trzeci, którego klasyfikacja wymyka się możliwościom semantycznym języka polskiego. I jakiegokolwiek innego języka zapewne. Przewrotnie powiem: wydaje mi się, że Peptyd w swych archiwach odnalazł Boga, co w jakiś sposób przybliża go, lub nawet utożsamia z amsterdamskim Żydem – Baruchem Spinozą, o którym pisał Herbert (choć gdyby naprawdę wgryźć się w myśl Herberta, to trudno o bardziej odległe porównanie). I z niemieckim bibliotekarzem, Maxem Fischenbeckiem, … o którym opowiedział mi Peptyd.\nMax Fischenbeck mieszkał w miejscowości Donnaukirche, niedaleko Hamburga. Pierwsza wojna światowa upłynęła mu na udowadnianiu swego bohaterstwa w okopach frontu zachodniego, gdzie anonimowy kanonier armii francuskiej ranił go w nogę i pachwinę w czerwcu roku 1916, co zaskutkowało trwałym uszczerbkiem na zdrowiu, bezpłodnością i koniecznością podpierania się laską do kresu życia, który według – na swój sposób -wiarygodnych źródeł nastąpił w roku 1937.\nTradycja każe z jednej strony czcić bohaterów wojennych w godzinie glorii jako apoteozę narodu, z drugiej – zapomnieć o nich w momencie gdy powracają do domów; zwłaszcza zaś w sytuacji, gdy przyszłość pokazała iż reprezentowali niewłaściwą stronę konfliktu. Sam naród, którego apoteozę całkiem niedawno stanowili stanowili, okazuje się nieprzygotowany na natychmiastowe przyjęcie ponad miliona rąk gotowych do podjęcia jakiejkolwiek pracy i o niemal połowę mniejszej ilości głów, niezdolnych do natychmiastowego wyrzucenia z siebie doświadczeń kilku ostatnich lat; powiedzmy od razu – doświadczeń budzących koszmary, niemożliwych do usunięcia z repertuaru snów w możliwej do przewidzenia przyszłości.\nKroniki milczą na temat Maxa Fischenbecka na przestrzeni lat 1917-1924, kiedy to zniknął z listy płac armii zarówno Cesarstwa Niemieckiego, jak i Republiki Weimarskiej; zaskakujące, iż jego nazwisko nie pojawia się również na liście kalekich weteranów co miesiąc pobierających od państwa rentę z tytułu ran i uszczerbków odniesionych w walce o – jak się poniewczasie okazało – ciągle niesłuszną sprawę. Peptyd przypuszcza, że był to czas powrotu do Donnaukirche i uzupełnienia niedostatków w edukacji. Natomiast brak wysuwania jakichkolwiek roszczeń tłumaczył tym, że Max pochodził ze stosunkowo dobrze sytuowanej rodziny kupieckiej, której kontakty przed pierwszą wojną światową rozciągały się zarówno na Carską Rosję, Francję, jak i Anglię, zaś po podpisaniu deklaracji pokojowych, zerwane na czas zawieruchy kontakty udało się podejrzanie szybko odbudować i udrożnić. Ofiara syna i związana z nią perspektywa zarobienia kilku nędznych marek inwalidzkiej jałmużny, nie stanowiła dla głowy rodziny, Bertholda Fischenbecka, argumentu dostatecznie mocno przemawiającego za skierowywaniem na siebie światła punktowego uwagi organów ścigających i – post factum – karzących spekulantów oraz zdrajców narodu, w zgodnej opinii społeczeństwa odpowiedzialnych za klęski armii niemieckiej na frontach wojny światowej. Sute łapówki składane na ręce wysokich urzędników nie mogły stanowić i – jak pokazała przyszłość – nie stanowiły 100%-owej gwarancji utrzymania amnezji społeczeństwa (a i bardziej gorliwych – lub też mniej docenionych – notabli służb bezpieczeństwa wewnętrznego) w zakresie czynników makroekonomicznych, obejmującej lata 1914-1918.\nGrudzień roku 1924 jest punktem granicznym, wyznaczającym kres fortuny Fischenbecków. Matka Maxa, Angela, wraz z jego młodszą siostrą Ingą i najmłodszym bratem Hansem zdążyli załapać się na statek płynący do Stanów Zjednoczonych, gdzie bardzo szybko zmienili personalia, co z kolei w obliczu aresztowania i skazania na śmierć Bertholda oraz jego dwóch najstarszych synów – Ottona i Jana, skazało nazwisko Fischenbeck na zapomnienie.\nMax mógł liczyć na pobłażliwość władz z dwóch powodów: Niemcy powoli podnosiły się z chaosu czasów wojny i – kto wie czy nie gorszych – czasów sprzątania po wojnie, przez co byłych żołnierzy… tfu, nie – powoli już bohaterów wojennych (sprawa o którą walczyli w latach 1914-1918 z każdym miesiącem zyskiwała na słuszności), otaczać zaczął tyleż zasłużony, co spóźniony nimb sławy spod sztandaru „gloria victis”, chwała pokonanym, ale nie przez wroga, lecz przez zdrajców i kombinatorów. Nie godzi się skazywać na śmierć bohatera, który własną nogę i lędźwia złożył na ołtarzu coraz bardziej słusznej sprawy; poza tym ciężko karać kogoś jedynie na podstawie więzów krwi ze zdrajcami, podczas gdy udowodnione zostało ponad wszelką wątpliwość, że człowiek ów w spekulanctwie i antypaństwowych machlojkach udziału nie brał.\nTak, Max Fischenbeck od pewnego czasu zachowywał się dziwnie. – Skąd wiesz – spytałem Peptyda, na co przez kilka minut opowiadał o docieraniu do źródła – dokumentacji psychiatry z pobliskiego Müddenstadt, gdzie – zapewne jakąś ostrą formę depresji wywołaną szokiem przeżyć wojennych, zidentyfikowano jako „chroniczną melancholię, możliwe nasilanie przed pełnią i przy czerwonych zachodach słońca (!!!), nacierać …, i trzy razy dziennie …”.\nW ramach roztaczania parasola opieki społecznej nad weteranami walk o wielkie Niemcy, Max – osoba formalnie wykształcona – został bibliotekarzem w Grönnenlitzt, wówczas autonomicznej miejscowości, dziś będącym jednym z elementów aglomeracji Hamburga. Pytam się Peptyda po co to wszystko, przecież takich Maxów Fischenbecków po każdej wojnie pojawia się na pęczki i to po obydwu stronach barykady. Więc po co to, skoro wy szukacie bohaterów, czyli ludzi z gruntu niezwykłych; po co wspominać Maxa Fischenbecka, dlaczego nie zostawić go w spokoju z jego katatonią lub autyzmem – wszystko jedno czym, w każdym razie chodzi mi o to co męczy go w czasie bezsennych nocy – gdyż tego, że Max nie może spać po nocach, byłem dziwnie pewien.\nPeptyd potwierdza moje podejrzenia dotyczące bezsenności, zachowały się oryginalne recepty; ale ciekawsze dla fabuły zdaje się być fakt, iż po dojściu do władzy Hitlera pojawiły się skargi do administracji na potencjalną wywrotowość bibliotekarza. Nie istniał jeszcze wówczas oficjalny indeks ksiąg zakazanych, niemniej powoli klarowało się, jakich książek w żadnym wypadku czytać nie wypada. Skarga najprawdopodobniej była dziełem lokalnego pieniacza, którego istnienie jest warunkiem sine qua non każdego małomiasteczkowego pejzażu na równi z burmistrzem, plebanem i wsiowym głupkiem. Hitlerowskie Niemcy nie powstały od razu, jak się okazuje. Nawet gdy wodzowi brunatnych udało się zostać kanclerzem Rzeszy, struktury bojówek NSDAP w początkowym okresie naprawdę mocne i wpływowe były raczej w dużych miastach – wioski i małe miasteczka jakoś umykają uwadze wielkich tego świata. Dlatego też najpierw można było sobie pozwolić na komfort ignorowania skarg, a potem – na odpór lokalnej ludności, która stanęła murem w obronie swego bibliotekarza. Na uwagę ponadto zasługuje – zapoczątkowana w roku 1930 – rokroczna refundacja kosztów nowych okularów z coraz mocniejszymi soczewkami. Max Fischenbeck tracił wzrok.\nZ listów, jakie w jego obronie pisali mieszkańcy Grönnenlitzt wyłaniał się obraz człowieka, który pogrążył się zupełnie w świecie książek, nie dbając o abstrakcje w stylu „polityka”, czy „gospodarka”, materializujące się za drzwiami jego biblioteki. Jeśli wierzyć – a dlaczegoż by nie wierzyć – apelowi dotyczącemu zachowania Fischenbecka na stanowisku bibliotekarza, a skierowanemu do burgmaistera Grönnenlitzt przez miejscowego animatora kultury, „…on przeczytał chyba wszystkie książki świata, poza tym jest bohaterem wojennym, co też nie powinno być bez znaczenia (…)”. Nie mówiłem tego Peptydowi, ale jestem przekonany, że Max Fischenbeck nie był dobrym bibliotekarzem; kimś kto porozmawia z człowiekiem, doradzi wybór odpowiedniej pozycji, wskaże półkę z dziełami pokrewnymi tematycznie… Bardziej wyobrażam go sobie jako osobę wciśniętą w jakiś kąt, przy wiecznie zapalonej – także i w dzień – lampce nocnej i w rokrocznie grubszych okularach.\nSytuacja stawał się niestety coraz gorsza. Retoryka agresji używana przez władzę okazała się – może nieco absurdalnie – czynnikiem stymulującym gospodarkę. Sukces gospodarczy wabi ludzi politycznie elastycznych – czyli ideowo obojętnych, ale zawsze gotowych ogrzać się w cieple tryumfu. Coraz większej ilości ludzi nie wypadało bronić biblioteki. A Max Fischenbeck nie zauważał tego kompletnie i pogrążał się w coraz większym oderwaniu od polityki, indeksów ksiąg zakazanych, wywrotowości, całej burzy jaka rozpętała się dookoła jego okularów i lampki nocnej. Obszar jego aktywności życiowej coraz mocniej się zawężał i ograniczał się już chyba wyłącznie do smugi światła pomiędzy jego oczyma, a coraz to nową książką.\nW roku 1937 różnego rodzaju archiwa zostały wzbogacone o kilka nowych notek dotyczących Maxa. Skierowanie na operacje wzroku. Informacje o konieczności zrobienia remanentu księgozbioru. Ponaglenie przypominające o konieczności zrobienia remanentu księgozbioru. Dwa upomnienia. W okolicach listopada nazwisko Fischenbeck znika z listy obecności podpisywanej przezeń codziennie (!!!) od roku 1925. Nie pojawia się także w żadnym innym wykazie osób zatrudnianych i wynagradzanych przez administrację rządową lub samorządową. Opieka społeczna do końca nie poznała nazwiska Fischenbeck. Peptyd zarzeka się, że nie znalazł wzmianki o bibliotekarzu w żadnym rejestrze aresztantów, osób hospitalizowanych, czy zaginionych.\nFundacja zdaje sobie sprawę z pewnego przekłamania w tworzeniu mitu człowieka, który sam jeden opierał się naciskom systemu totalitarnego. Ale gdyby się zastanowić, to nie widzę nic złego w tak oczywistej manipulacji. No dobrze, może odczuwam jakiś lekki niesmak, gdyż manipulacja dotyczy człowieka, ale jednocześnie nie mogę się pozbyć wrażenia, że sam Max nie zauważyłby zawieruchy, jaką jego postać wywołuje nawet po śmierci (???), tak jak nie zauważał zmian pogody i polityki za oknem przez dwanaście lat codziennego okupowania swojej biblioteki.\nNie chcę w żadnym wypadku uchodzić za siewcę nieuzasadnionego patosu – zbyt głośna chwała zawsze miała skłonność do przemijania jeszcze przez wybrzmieniem ostatniego dźwięku fanfary. Ale w jakiś sposób chciałbym uwierzyć, że Max został pożarty przez własną bibliotekę – taki rodzaj komunii, w której wyznawcy pożerają własnego Boga nie z głodu, czy z gniewu, ale z ostatecznej i najdoskonalszej miłości. Zaś sam akt nastąpił nie dlatego, iż sytuacja za drzwiami biblioteki osiągnęła stan krytyczny, lecz dlatego, że po przeczytaniu ostatniej książki Max definitywnie stracił wzrok i jeszcze grubsze okulary po prostu nic już by mu nie dały.\nna strychu soczewki\ni stanał twarzą w twarz\n- Mówisz ładnie, Baruch\na także jasną skłądnię\npomówmy jednak o\nRzeczach Naprawdę Wielkich\n- Niszczysz oczy w ciemnościach\n- odżywiasz się źle odziewasz nędznie\n- bądź przbiegły jak Erazm\n- poświęć traktat Ludwikowi XIV\ni tak go nikt nie przeczyta\ni szczernieją gwiazdy\n- widzisz, Baruch, mówimy o\nRzeczach Wielkich .\nktórzy prawdziwie mnie łakną\nO rozpraszaniu się i domniemaniu małej asertywności, wynikającej z nadużywania (acz w różnych zabarwieniach) słowa „tak”, z czego zdałem sobie sprawe dopiero w momencie, gdy chciałem niniejszy post opublikować…\nOpublikowano 16 marca 2007 Autor: scovron\nPeptyda znałem raczej słabo; czasem gdzieś przesmęciliśmy jakiś wieczór w tym samym towarzystwie, nie wykraczając poza ramy przyjętego w danej grupie konwenansu, ograniczonego pytaniami „Gdzie pracujesz”, „Wybierasz się na narty” czy „ładna pogoda nieprawdaż”. Niby podskórnie czuło się, że Peptyd jest ciekawą osobą, że ma do powiedzenia znacznie więcej niż mówi, że bezsensowne komentowanie smaku piwa i snujących się nad głowami cumulusów możnaby łatwo zastąpić rozmową ważną, przechodzącą w słuchanie z szeroko rozdziawionymi ustami, ale jakimś dziwnym trafem, nigdy nie udało się sprowokować żadnej z tych rzeczy.\nKtóregoś dnia Peptyd wyjechał. Na długo. Najpierw staż doktorancki na uniwersytecie w Düsseldorfie, potem w Monachium, w końcu praca dla jakiejś anonimowej Fundacji zajmującej się ochroną dziedzictwa i tożsamości poszczególnych regionów Niemiec (mówiąc o tym Peptyd – może przez pomyłkę, może świadomie – używał słowa „Rzesza”). Do Polski przyjechał na trzy tygodnie – w ciągu kilku ostatnich lat prawie w ogóle nie korzystał z urlopu, aktualnie nazbierało się tego zbyt dużo, żeby zarząd nie zwrócił uwagi. Spotkaliśmy się niedawno, przypadkiem w saunie kompleksu basenowego w jednej z okolicznych miejscowości. Pracy jest sporo, ale szef poprosił o wzięcie tego urlopu w sposób wykluczający jakąkolwiek dyskusję. Chyba nawet dobrze się stało – zastanowił się Peptyd – dawno was nie widziałem, dużo musiało się zmienić…\nTak. Dużo się zmieniło. Umówiliśmy się następnego dnia na piwo. Sauna ma to do siebie, że stanowi idealny ekosystem dla żartów, czy dyskusji o „wyrywaniu towarów”, natomiast kompletnie nie nastraja do poważnych rozmów o przeszłości, … zwłaszcza jeśli przeszłość w części wspólnej, dotyczącej wszystkich trzech osób siedzących natenczas w saunie ograniczała się do kilku raptem spotkań przy grillu czy ognisku, gdzie obecność Peptyda dla mnie i brata stanowiła zaledwie tło innych – znacznie istotniejszych – relacji. Fundacja zatrudnia wielu historyków, socjologów i psychologów. Peptyd z pasją i z wręcz żarłocznym żarem, opowiadał o kształtowaniu rzeczywistości poprzez odpowiednie naświetlanie przeszłości. O tworzeniu dotychczas nieznanych bohaterów i symboli danego regionu; o fascynującym procesie polegającym na wyszukaniu widma pamięci o człowieku i jego czynach; widmo – zdawać by się mogło – dawno temu już zdążyło przebrzmieć ostatecznie i jedyny materialny ślad jaki pozostawiło, przetrwał wyłącznie w postaci potwierdzenia odbioru 500 funtów węgla, podpisanego weksla na kwotę kilkuset marek i wpisu w karcie bibliotecznej. Na dziś – człowiek i jego czyny nie istnieje, ale czasem ze strzępków listów, z fotografii, z rachunków za pralnię, z list darczyńców i raportów policji udaje wyłowić się obraz człowieka niezwykłego. Peptyd kicha nagle i wyciera szmatką szkła okularów, tłumacząc, że dwa lata temu okazało się, iż jest uczulony na kurz. Zauważam głośno, że okularów również wtedy nie nosił. Zastanowił się i na chwilę jakby zastygł w trwającym ułamek sekundy stężeniu mięśni mimicznych; jakby znalezienie prostego faktu ze stosunkowo niedalekiej przeszłości było znacznie większym problemem, niż odtworzenie z przypadkowych, często stu- i więcej-letnich papierów, hologramu bohatera współczesnej Bawarii. Taaaaak – powiedział bardzo wolno, ale natychmiast się ożywił, mówiąc że znalezienie niezwykłości, czegoś umownie nazywanego „bohaterstwem” w życiu ludzkim, zamkniętym w ramach dwóch skrajnych dat – urodzin i śmierci, które w przestrzeni między sobą pozwalają odkryć określone fakty i okoliczności decydujące o wyjątkowości samego człowieka i jego życia – to dopiero początek drogi. Peptyd użył słowa „zaczyn”, które w mojej głowie natychmiast ułożyło się w neologizm „przedczyn”. Materiał wyciągnięty z dowodów źródłowych (nie wiem czemu, ale użycie słowa „dowód” na określenie materialnych znaków istnienia, wydało mi się karkołomne i niesmaczne) stanowi podstawę do napisania eseju. Rozprawki. Opowiadania. Artykułu.\nTak, Fundacja stale współpracuje ze wszystkimi większymi lokalnymi wydawcami gazet i periodyków każdego z reichów, oraz z kilkoma – o zasięgu ogólnoniemieckim. Historycy związani z Fundacją mają swoje pięć minut zazwyczaj we wkładkach tematycznych i w wydaniach weekendowych, gdy pomiędzy stronami zawierającymi niewymagającą rozrywkę, przemycane są całe kolumny opisujące zdarzenia historyczne, niegdyś zapewne ważne, choć nieznane szerzej przez wzgląd na specyfikę mikrokosmosu zmodyfikowanego ich skutkami.\nPismo Święte przytacza Jezusową przypowieść o siewcy. Część rzuconych przezeń ziaren spadła na skały, gdzie spaliły je upalne popołudnia i wydziobały ptaki. Część – między chwasty, gdzie inne, mocniejsze widać, rośliny, zasłoniły całe światło, przez co to coś, co wzrosło, było znikczemniałe i spaczone. Ale ziarna które trafiły w żyzną ziemię, wzeszły na chwałę niebios i dały stokrotny plon.\nTak samo jest z faktami historycznymi. Peptyd mówił, że on jest siewcą, czy może raczej – Fundacja jest siewcą, on zaś – dłonią która sięga do worka z ziarnem i ciska je po omacku, nie wiedząc gdzie i w jaki sposób wzrośnie, a także upieczeniu jakiego chleba się przysłuży.\nKształtowanie historii to proces wymykający się wyobraźni pojedynczej istoty, dlatego też – aby nadać celowości procesu jakąś formą, w którą możnaby uwierzyć – powołano do życia Fundację. Czy zauważyłeś – Peptyd niby mnie zapytał, choć w swej wypowiedzi nie zrobił najkrótszej pauzy, aby dać mi cień szansy na odpowiedź – że ludzie nie uwierzą nigdy w choćby i najbardziej oczywisty sens, jeśli będzie on pozbawiony jakiegokolwiek, choćby i najbardziej kiczowatego symbolu? Strach i posłuszeństwo wobec administracji nie bierze się z wewnętrznego przekonania, że ktoś tym wszystkim MUSI zarządzać, ale z imperatywu nakazującego podporządkować się określonej procedurze. Również w szeroko pojętej religii – warunkiem uwielbienia względem jakiegokolwiek boga było istnienie rytuału wskazującego dostępne i akceptowalne formy oddawania mu czci. Czy można poważnie traktować bogów, którzy pozwalają się wielbić niejako równolegle, przy okazji depilowania sfery bikini, obcinania paznokci, czy też jednocześnie z czytaniem gazety w trakcie robienia porannej kac-kupy?\nTak… w jego głosie była pasja, od której bardzo blisko do obsesji. Zaraźliwej obsesji, gdyż nawet ja, nie znając pełnej nazwy Fundacji, pisząc o niej używam wielkiej litery. Sporo czasu minęło od początku naszego spotkania, do tego – z dawna przeczuwanego – momentu, gdy przestałem mówić, dzielić się spostrzeżeniami i doświadczeniami, a skoncentrowałem się wyłącznie na słuchaniu. Peptyd zaś był nader wdzięcznym opowiadaczem. O Fundacji opowiadał jak o istocie żywej, Nietzscheańskim „übermenschu”, sztucznej świadomości stworzonej dla CELU, dla objęcia pamięcią i wyobraźnią procesu kształtowania się historii, … wzrastania, od momentu gdy ślepa dłoń namaca ziarno w worku siewcy, do momentu, gdy drzewo wydało pierwszy swój owoc i od tej pory owocować będzie corocznie, a które trwa znacznie dłużej niż jedno pokolenie. Sporo kasłał, bardzo często pocierał płatki nosa, opowiadając – nerwowo gestykulował, a gdy przestawał gestykulować, zaplatał dłonie, które – pomimo tego prowizorycznego związania – w dalszym ciągu pozostawały niespokojne i zdawały się poszukiwać zajęcia skomplikowanego na miarę ich sprawności. Minęły może trzy godziny, w trakcie których wypiliśmy raptem po jednym piwie. Otrząsnąłem się na tyle, by przejąć na siebie honory … nie, nawet nie dysputanta. Spotkaliśmy się przecież raptem wczoraj na basenie i umówiliśmy na dziś z zamiarem wspominania starych, dobrych czasów, … których to starych, dobrych czasów w naszym wypadku przecież nie było. Z żalem i pewnym trudem oderwałem swoje myśli od historii traktowanej przez Fundację jak kawałek marmuru przez rzeźbiarza i przypominałem sobie wszystkich wspólnych znajomych, których losy mógłbym ewentualnie Peptydowi przybliżyć i streścić: może Rex, może siostry Genetix, może Sławek i chłopaki z zespołu, Gruby, lub ktoś inne z czasów studenckich… Do końca nie wiedziałem, z jakim towarzystwem Peptyd tak naprawdę był związany, z jakim – bez cienia najmniejszej wątpliwości – identyfikował się. Mój referat, Tour de France po życiorysach wspólnych znajomych, odebrany został z życzliwą obojętnością. Podjąłem kilka prób wprowadzenia jakiejkolwiek interakcji w tą część naszego spotkania, poprzez rozpoczęcie paru zdań od kwestii „A pamiętasz, jak żeśmy…”, każdorazowo jednak reakcją okazywał się jeden z równoważników zdania „Tak – nie – hmmm…”, wyraz zakłopotania i wycieranie szkieł okularów, odbywające się w rytm przepraszającego kasłania.\nDopiliśmy piwo. Jeszcze wówczas paliłem – więc dopaliłem ostatniego papierosa i pożegnaliśmy się.\nTak. Dużo się zmieniło. Peptyd kiedyś nie nosił okularów i jeśli dobrze kojarzę, to miał kondycję czterystumetrowca. Ówczesna intensywność jego życia towarzyskiego wskazywałaby także na to, że to nie ja powinienem być adresatem tych wszystkich słów wypowiedzianych owego wieczora, a których zabarwienie emocjonalne samą wypowiedź plasowało jednocześnie w okolicach hymnu i skargi. Choć może właśnie TO jest naturalną koleją rzeczy i wszystko co mamy istotnego do powiedzenia o swoim życiu, trafia tak naprawdę w przypadkowego przechodnia, o którym nie wiemy kompletnie nic, nawet tego, czy zauważył naszą obecność? Ewentualnie – do anonimowego kronikarza, który po stu latach odkopie nasze rachunki za telefon, mandaty drogowe, kartki i laurki własnoręcznie sporządzone na okazję Walentynek i na ich podstawie dostrzeże naszą wielkość, w którą sami nie wątpimy i nigdy nie wątpiliśmy, choć się z tym jakoś nie zamierzamy obnosić? Pytanie: jakie rachunki, jakie potwierdzenia odbioru upomnień od zakładu energetycznego, jakie księgi gości w restauracjach z wyższej półki pozostaną, aby stworzyć niegdyś, może za sto lat, hologram stanowiący dowód wielkości kronikarza?\nW tym momencie myślę sobie, że Peptydowi ten okres 21 dni urlopu w kraju, z dala od dowodów źródłowych, musiał się cholernie dłużyć i choć sam ten wieczór, samo piwo i sam fakt odbycia rozmowy przechodzącej w monolog – były ważne, to już zupełnie nieistotna okazała się okoliczność, iż naprzeciwko siedziałem i słuchałem akurat ja.\nChoćby nie wiem co próbowali udowadniać głupcy mieniący się autorytetami, wiem i zapamiętam, że indywidualna pamięć niemal każdego człowieka podlega erozji. Wyjątkiem są ci, którzy zdecydują się rozpuścić resztki swojej pamięci w pamięci świata.\nŁowiąc ryby,wyschnięta równina poza mną\nZiemia Jałowa, wersy 424-426\nO dość przypadkowym zaprzestawaniu i o tym, jak piękne teksty pięknych angielskich piosenek mogą debilnie brzmieć po polsku\nOpublikowano 14 marca 2007 Autor: scovron\nRzeczy wiekopomne i „na zawsze” robi się przeważnie mimochodem i niechcący. Ostatniego papierosa wypaliłem 8 lutego o godzinie 15.10. Kategoryczność słowa „ostatniego” zdawać się może nie na miejscu, gdyż osoba która kiedykolwiek zapaliła chociażby jednego, jedynego papierosa, do końca życia pozostaje palaczem, tyle że niepalącym; niemniej epitet „ostatni papieros” uwzniośla i beatyfikuje stan zaistniały w moim życiu po godzinie 15.10, dnia 8 lutego 2007 roku.\nNiesłusznie. Przymiotnik „ostatni” przyznany został post factum i jest dla papierosa tym, czym „Warneńczyk” w miejsce „Jagiellończyka” dla Władysława III. Dowodem na kompletną przypadkowość zdarzenia jest fakt, że ostatnią paczkę papierosów kupiłem o godzinie 11.30 i do 15.10 zdążyłem wypalić raptem cztery. Paczka cały czas pałętała się po mojej torbie, z czego zdałem sobie sprawę dopiero wtedy, gdy wypadło z niej kilka papierosów i rozsypało drobiny tytoniu po ustawach. Poza tym – któż przełomowy moment planuje umiejscowić w przypadkowym czwartku, tuż po 15-tej? „W tył-zwrot!” odbyło się bez celebracji, bez nerwowego wyczekiwania, że „już za tydzień, jutro, za chwilę!”; bez przemowy do wojsk ustawionych na skraju lasu, bez uświadomienia sobie i światu, że staje się „już”.\nPrzez trzy dni byłem chory. Wracałem z pracy i natychmiast kładłem się spać. Gdy mam kaca – staram się go przespać, pozwolić żołądkowi i głowie poużalać się nad sobą w trakcie cyklu kolejno następujących po sobie drzemek. Nie ma co robić z siebie bohatera, nikt nie lubi cierpieć – a brak dymu w płucach, brak papierosa w ustach i przede wszystkim – świadomość, że poczucie braku nie minie za godzinę, dwie, ani nawet jutro, wywoływało najprawdziwszy ból fizyczny. Chciałem przespać czas najgorszego bólu. Nie udało się – przez kolejne trzy dni budziłem się zlany potem około godziny 19-tej, wyrwany z drzemki snem , w którym płonęła mi klatka piersiowa i potwornym paleniem w przełyku.\nCzwartego dnia postanowiłem nie kłaść się spać. Pomogło.\nWiele razy wyobrażałem sobie, jak będzie wyglądało moje życie w momencie rzucenia palenia. Najbardziej obawiałem się knajpy i piwa, z podskórnym imperatywem prowadzenia dyskusji towarzyskiej, przed którym dotychczas najłatwiej było umknąć pod pretekstem palenia kolejnego papierosa i kontemplowania dymu, układającego się w jakiś niewyobrażalnie fantastyczny wzór na przegubie trzymającej papierosa dłoni. Knajpa, piwo i znajomi nie okazali się problemem w najmniejszym stopniu. Wszystkie moje rachuby okazały się błędne. Wyszło na to, że sam papieros nie był bunkrem dla mojej jaźni, wytłumaczeniem postaw aspołecznych i rusztowaniem dla ciała przyjmującego swą ulubioną pozycję, ale uzasadnieniem i legitymizacją bezruchu. Cokolwiek robię – jeśli coś robię, to nie myślę o papierosie. Niech to będzie sprzątanie, niech to będzie wypełnianie PITa, niech to będzie wieczorny jogging, niech to będzie spotkanie ze znajomymi lub rozmowa z obcymi. Nie myślę o tym. Prawdziwym problemem okazały się samotne wieczory, gdy siadam przed komputerem, a po lewej stronie ekranu widzę, że brakuje popielniczki w połowie zawalonej petami. Gdy siadam i zastanawiam się nad pierwszym słowem, potem słowem następnym i następnym – wtedy brakuje mi go najbardziej. Unikam komunikatorów, unikam skype’a, przestałem buszować po sieci. Usunąłem z komputera „Europa Universalis” i „Mroczne wieki” – wszystko, co mogłoby mnie do niego przykuć na dłużej niż godzinę. Po lewej stronie ekranu postawiłem popielniczkę z dwoma petami (jeden dopalony raptem do połowy, drugi zaś – do samego filtra); nie przeszkadza mi jej widok, a przynajmniej – gdy koncentruję wzrok na klawiaturze – nie rozprasza mnie podświadomy brak czegoś istotnego.\nZdrowy tryb życia wymaga końskiego zdrowia. Do dzisiaj nie odzyskałem węchu po siedmiu latach nałogu. Cały czas wydaje mi się, że mój nos jest zatkany. Odstawienie papierosów i dwutygodniowy odpoczynek od alkoholu nie załagodziły permanentnego już palenia w przełyku i żołądku. Nad odbudowaniem kondycji pracuję od dłuższego czasu. Jak mi idzie – ciężko powiedzieć, potężna zgaga od trzech tygodni uniemożliwia mi przebiegnięcie dłuższej, 7-kilometrowej trasy wytyczonej dla potrzeb moich wieczornych przebieżek.\nW każdym razie - coś się zmieniło. Wydawało mi się, że papierosy odstawię dopiero w momencie, gdy przestanę do nich odczuwać sympatię. Gdybym chciał być wierny tej myśli, to nie odstawiłbym ich nigdy. Stało się tak, jak stać się musiało, trochę jak w teledysku „Everybody hurts” REM: autostrada, masa samochodów na autostradzie, w pewnym momencie ten cały rój zatrzymuje się, z samochodów wychodzą ludzie i bez specjalnej refleksji nad celowością swego zachowania – zaczynają iść. Po prostu.\nWydaje mi się, że jestem na razie na etapie zatrzymania samochodu. Zacznę iść w momencie, gdy przestanę się zastanawiać i zapomnę o tym, co wydarzyło się 8 lutego 2007 o godzinie 15.10.\nHmmmm… chciałem tutaj dać tłumaczenie „everybady hurts”. Niestety, nie znalazłem żadnego, które by się nadawało. W każdym razie – numer jest przepiękny, ale po polsku brzmi debilnie. Posłuchajcie, nie wnikajcie.\nO byciu pionierem, pisaniu wzorcowych notek, irracjonalnym uwielbieniu dla autorów drugoligowych horrorów, przy jednoczesnej bezwarunkowej niechęci do twórców horrorów trzecioligowych (i bonus – poradnik jak być PSNEGHiZNWZNJPCŻOZSATJPŻNJRJP)\nOpublikowano 12 marca 2007 Autor: scovron\nPostanowiłem zostać pionierem. Eksplorerem przestrzeni internetu, poszukiwaczem i klasyfikatorem nowych gatunków blogowania. Nie jest sztuką zaobserwować zjawisko – sztuką jest opisać je, wyciągnąć przed nawias cechy charakterystyczne, zdefiniować kryteria przynależności i wyszczególnić klasycznych przedstawicieli. To ostatnie sobie daruję, ale mam wrażenie że udało mi się właśnie wyodrębnić nowy gatunek, który dla potrzeb chwili nazwałem: „Publicystyka Społeczna Nacechowana Elementami Głębokiego Humanizmu i Zrozumienia Nawet Wobec Zjawisk Niemal Jednoznacznie Patologicznych, Chyba Że Owe Zjawiska Są Aż Tak Jednoznacznie Patologiczne, Że Należy Je Równie Jednoznacznie Potępić”. …nigdy nie miałem drygu do tytułów i nazw. Za to lepiej szło mi ze skrótami. Niech więc będzie „PSNEGHiZNWZNJPCŻOZSATJPŻNJRJP”. Co zrobić, aby zostać zaliczonym w hermetyczny i szlachetny krąg twórców nurtu PSNEGHiZNWZNJPCŻOZSATJPŻNJRJP? Większość notek musi:\na)Dotyczyć tematów aktualnych, lub budzących w sposób uniwersalny społeczne kontrowersje (aborcja, eutanazja, ciąże nastolatek, rozwody, zdrada, seks inny niż ten, którego sami byliśmy stroną, itp., itd.; ja gdybym walnął jeszcze kilka postów na melodię „dolina Rozpudy”, byłbym PSNEGHiZNWZNJPCŻOZSATJPŻNJRJP)(Nie Miras, blogi polityczne się nie liczą; blogi polityczne to blogi polityczne, więc nawet mnie nie proś, żebym cię zaliczył do twórców PSNEGHiZNWZNJPCŻOZSATJPŻNJRJP)\nb)zawierać sugestię, że aktualnie poruszony temat jest wynikiem zwykłych rozmów ze znajomymi (co jest szalenie wiarygodne; ja np. nie zwykłem przy piwie rozmawiać z kumplami o niczym innym jak ciąże 15-latek, potrzeba tolerancji, eutanazja, miejsce ludzi starych w społeczeństwie, Irak, czy zwiększony popyt na leki antydepresyjne), zaś wnioski – to nasza prywatna opinia do której mamy absolutne prawo.\nc)O ile temat musi być kontrowersyjny, o tyle nasza prywatna opinia do której mamy absolutne prawo powinna być idealnie wypośrodkowana, aby przypadkiem kogoś nie urazić; najlepiej jeśli pokrywa się z wczoraj zasłyszaną w wiadomościach opinią eksperta, który stwierdził, że ważnego zjawiska społecznego nie potępia, choć on przypuszczalnie zachowałby się inaczej.\nCzyli – jeżeli chcecie aby Scovron, jedyny, choć samozawańczy, autorytet w szczegółowej klasyfikacji blogów, zaliczył was do pisarzy trendu PSNEGHiZNWZNJPCŻOZSATJPŻNJRJP, to musicie zachowywać się mniej więcej jak Wojciech Młynarski w środkowym okresie swej twórczości, gdy popadł w irytującą manierę pisania o istotnych problemach z perspektywy np. ubogiego taksówkarza analizującego wpływ wojny sześciodniowej na cenę papierosów „Klubowe radomskie”. Czyli coś, o czym w podręcznikach napisze się kiedyś być może: „Wnikliwe, acz nie pozbawione sympatii i głębokiego humanizmu, spojrzenie autora na swego bohatera, starającego się, pomimo przeszkód mnożonych przez codzienność, zrozumieć i zaakceptować sprawy najważniejsze….”. Czyli bujda na resorach i bzdura kwadrat. Ale warto, Onet docenia i często poleca przedstawicieli PSNEGHiZNWZNJPCŻOZSATJPŻNJRJP płci obojga.\nTematów o których można pisać nie jest tak naprawdę wiele (w ramach ochrony trendów literackich zagrożonych wyginięciem, przedstawicieli PSNEGHiZNWZNJPCŻOZSATJPŻNJRJP wspomagam poniżej niniejszej notki, poprzez zamieszczenie przykładowego, acz nie zamkniętego, katalogu stosunkowo świeżych i niezbyt wyeksploatowanych problematyk społecznych)(coś jak karmnik ze słoninką dla sikorek, albo paśnik i lizawka dla sarenek)(postarajcie się nie zjeść wszystkiego, szelmy). Nie więcej niż sto, ale nie dam sobie głowy uciąć, czy więcej niż pięć.\nJednym z nich są drugoligowe horrory.\nByłem może w piątej klasie podstawówki, gdy w moje ręce wpadły dwie perły: „Manitou” i „Zemsta Manitou” Grahama Mastertona. Dzieje jasnowidza, który do spółki z szamanem indiańskim stara się ocalić świat przed zagładą z rąk (tudzież innych kończyn) indiańskiego demona. Udawało się za każdym razem, choć nie bez kłopotów. Przyzwoicie napisane, fabuła trzymała się kupy – jednym słowem nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego Masterton nie dostał literackiego Nobla. Moje poparcie miał. Poparcie reszty chłopaków z mojej klasy uzyskał tuż po wydaniu przez wydawnictwo Amber kolejnego hitu – „Dżinn”, z kultową sceną, gdy tytułowy dżin zamienia się w wielką ośmiornicę i gwałci jedną z głównych bohaterek (autor opisał to jako „…hektolitry drgającej, galaretowatej substancji wchłaniane przez waginę Ginny…), na co ona odpowiedziała, że „…URGHRHHHHHH!!!!”.\nTaaaa… Masterton sprawował rząd dusz nad nieletnimi mężczyznami. Do tego stopnia, że kiedyś na lekcji wychowawczej spytałem, czy to prawda, że szkoła ma pewne pole manewru w doborze lektur uzupełniających, na co pani nieopatrznie powiedziała że tak, na co stanowczo zaproponowałem, żeby do kanonu lektur VI klasy SP w Tyczynie włączyć „Zwierciadło Piekieł” i „Demony Normandii” (gorsze od wyżej wymienionych, ale bez scen łóżkowych, co w pruderyjnym pejzażu polskiej edukacji zawsze stanowiło jakiś walor), co spotkało się z gorącym poparciem kolegów, obojętnością koleżanek i przerażeniem (przechodzącym wraz z mym uporem we wściekłość) wychowawczyni. Pomysł upadł, pomimo szczerej deklaracji wszystkich panów, iż akurat te lektury z pewnością przeczytaliby.\nTrochę czasu zajęło mi zanim zrozumiałem, dlaczego Masterton nie ma co liczyć na Nobla. Ok., niech będzie – fabuła nie zawsze trzymała się kupy („Demony Normandii” traktowały o … no właśnie, o demonach, którym kazano zdobyć przyczółki w trakcie normandzkiego desantu w roku 1944, a potem cichaczem zalutowano je w czołgach; nie da się ukryć, że nieco naciągane). Ale niewielu autorów może dziś się pochwalić tym, że kochałem ich tak bezwarunkową miłością. Ba, do dziś ów drugoligowy autor może liczyć na sporo sympatii z mojej strony (czego nie może o sobie powiedzieć sztandarowy autor konkurencyjnego względem Amber wydawnictwa – Pantom Press – Guy N. Smith, twórca wybitnie trzecioligowy. Jego horrory różniły się od siebie tylko tytułami: zawsze chodził o to, że spokojną mieścinę atakują z głupia frant zmutowane kraby/niedźwiedzie/piranie/rekiny/wampiry/zombie/szpaki/węże/szczury/inne. O kompletnym braku talentu Smitha świadczy choćby to, że to co akurat atakowało spokojną mieścinę, automatycznie robiło za tytuł książki)(kiedyś przegiął do tego stopnia, że jedną książkę nazwał „Kajmany”, zaś następną „Aligatory”. Osobiście jestem rozczarowany, że nie rozwinął tego w trylogię „Gady i płazy”, zamykając cykl powieścią „Traszki”, albo „Inne ślimole”, ze specjalnymi podziękowaniami dla Murroni za nieustającą inspirację).\nMoim ulubionym dziełem Mastertona była dwutomowa epopeja „Wojownicy Nocy”, wyjątkowo plastyczna historia członków tajnego bractwa którzy w dzień sobie żyli, bo żyli, za to w nocy zamieniali się w nadludzi i buszowali po ludzkich snach, z jednym, jedynym celem na sztandarze:\nNo bo szatan się rozplenił w międzyczasie, co miało jakiś związek z krwiożerczymi węgorzami zwanymi – a jakże – spermą diabła. Nie pamiętam dokładnie postaci, ale WN była miedzy innymi kobietka, która miała na dłoniach kusze, zaś przy nodze – zestaw bełtów (nie do picia, WN służbe mieli na okrągło) i mogła z nimi zrobić wszystko, oraz koleś, który łączył w sobie funkcje surfera i ciężkiego karabinu maszynowego, przy czym funkcja CKM była ograniczona jedynie wyobraźnią strzelającego.\nTa druga postać jest mi zresztą szczególnie bliska. Kiedyś z Kapustką wzięliśmy dzieciaki z obozu na dwudniowy rejs DZ-tą (olbrzymia jak na warunki śródlądowe, dwumasztowa szalupa o zwrotności cysterny) dookoła Soliny. W drodze powrotnej zdechł nam wiatr i smęciliśmy się w upale. Ktoś wpadł na pomysł, żeby zagrać w RPG-a i żebym ja był mistrzem gry. Szybko wytłumaczono mi na czym polega bycie mistrzem gry. Nie ukrywam, że sama idea bardzo mi się spodobała. Każdy z załogantów został jakimś Batmanem, czy Spider-manem, tylko Kapustek wybrał dla siebie postać uśmiechniętego grabarza (mało aktywną zresztą; po kilku turach kazał się obudzić gdy coś powieje i zachrapał), zaś ja – kolesiem z giwerą,… której możliwości ograniczała tylko moja wyobraźnia. Czyli o możliwościach boskich.\nGdy atakował mnie superman, strzelałem do niego kryptonitem; gdy Spider-man – strzelałem gigantycznymi żabami żywiącymi się Spider-manami. Większość 10-latków po trzech godzinach stwierdziła, że jestem beznadziejnym mistrzem gry i że nie potrafię się bawić, ale kilku z uporem godnym lepszej sprawy starało się mnie unicestwić:\n- No ta ja biorę hiperplazmowy karabin wstrząsowy i strzelam do ciebie serią – oczy Yetiego błyszczały tryumfująco.\n- Wykonujesz rzut na trafienie – nie mieliśmy kostek, więc umówiliśmy się, że wszystkie rzuty ja wykonuję w myślach i uczciwie przekazuję co wypadło – Dwanaście. Nie trafiasz we mnie, ale strzał odbija się od stojącego obok statku kosmicznego i trafia Batmana w stopę, przez co będzie musiał pauzować dwie tury.\n- O ku… – jęknął Yeti\n- O ku… – jęknął Batman.\n- Moja kolej – powiedziałem.\n- O ku…. – jęknęli wszyscy pozostali przy życiu gracze. Musze przyznać, że grałem odrobinę nieuczciwie, gdyż jako mistrz gry dawałem sobie nieco więcej czasu na wykonanie ruchu.\nPo kilku sekundach przerwałem nerwowe milczenie.\n- Biorę swój wielofunkcyjny karabin maszynowy – twarze mnie otaczające wyrażały rezygnację i przeczucie, że nadchodzi najgorsze; jak przy każdym moim ruchu zresztą – Wykonuję rzut na celność… Siedem, czyli trafiam idealnie… Wystrzeliwuję z karabinu plazmową gigawiązkę materii protonowo-pulsacyjnej. Wiązka rozszczepia się. Najbardziej skrajna to wiązka miłości i trafia Batmana…\n- Ja pauzuję dwie tury! – zerwał się uszczęśliwiony Batman\n- … trafia Batmana, po czym odbija się od jego zbroi i trafia Yetiego… rzut na obronę … czterdzieści jeden, niestety, nieudany… trafia Yetiego i Yeti zakochuje się w Kapustce, tfu, w wesołym grabarzu i idzie go pocałować…\nYeti zrezygnowany podreptał do śpiącego przy sterze Kapustki i cmoknął go z obrzydzeniem w policzek.\n- Czego… – warknął na wpół zbudzony wesoły grabarz\n- Koleś z giwerą trafił mnie protonową wiązką miłości – westchnął zrezygnowany Yeti.\nW międzyczasie „protonowa wiązka zmywania naczyń po obiedzie” trafiła w Drakulę, „pulsacyjny promień stania na warcie po dwudziestej’ uderzył potężnie Wolwerine’a, a „atomowa smuga zrywania polnych kwiatków, zanoszenia do druhny Bożenki i mówienia że to od oboźnego Scovrona” – w Lobo.\nBez dwóch zdań, podobało mi się to całe RPG.\nNa tym również mniej więcej polegało działanie maszynerii surfero-cekaemisty.\nDlaczego o tym wszystkim piszę? No bo właśnie trzy dni temu kupiłem sobie „Powrót wojowników nocy”! Pomysł bazowy jest nawet nośny: w Louisville wszystkie noworodki nie mogą zasnąć i po kolei giną z wycieńczenia. Potem jest już niestety nieco gorzej, gdyż okazuje się, że sny zabierają im siły ciemności po to, aby przejąć władzę nad światem. To zdecydowanie zadanie dla nowego pokolenia wojowników nocy! Więc po kolei się stawiają:\n- Dom Magator, Zbrojomistrz\n- Xanthys, Zakrzywiaczka Czasu\n- Kalexikox, Kanonier Wiedzy\n-Amla Fabeya, Wspnaczka\n- i (mój ulubieniec) Zaggaline, Skrytobójca Charakterów\nNa razie doszedłem do połowy; jako główni antagoniści jawią się aktualnie srogi Zimnomord i barbarzyński Wysoki Koń. Oj, zapowiada się jatka…\nJak sami widzicie, Masterton musiał się doskonale bawić wymyślając ksywki swoim bohaterom. Idąc tym tropem, wcale bym się nie zdziwił, gdyby naszym działonowym z pierwszej części nazywał się Tghxyvnnoor – Obsługiwacz Maszyny, zaś naszą kuszniczką -Otuxxvzyyna, Miotaczka Różnych Ostrych Przedmiotów. Co nie zmienia faktu, że choćbym miał noc zarwać, to do jutra będę wiedział, czy wojownikom nocy udało się powstrzymać szatana i siły ciemności (a propo: „Szatan i siły ciemności” – rewelacyjna nazwa dla kapeli metalowej, nie sądzicie?)(Gdybym miał wybór, to byłbym siłą ciemności grającą na basówce, gdyż ostry metal nie przewiduje saksofonu)!\n(…) John odwrócił się z powrotem do lustra i kiedy to robił, zauważył, że na jego ramionachudrapowana jest czarna połyskliwa pelerynaz bardzo miękkiej, ale grubej tkaniny, sięgając mu niemal do kostek. Pod nią miał skomplikowany pancerz, składający się z niezliczonych elementów sprawiających, że wyglądał jak czarny żuk. Jego brzuch otaczał szeroki, metalowy pas, z którego zwisało sześć, albo i siedem sztuk broni palnej – rewolwery z rzeźbionymi rękojeściami i długimi lufami, pistolety samopowtarzalne z pięcioma zamkami i potrójnymi celownikami oraz pistolety automatyczne z trzydziestocentymetrowymi magazynkami i dwunastoma obracającymi się w przecwne strony lufami. Na plecach miał metalową uprząż, z której wystawały czarne, wykończone srebrem uchwyty noży. Wpołowie wysokości jego pleców była umocowana specjalna półeczka z pięcioma strzelbami , których każda wyglądała nie mniej ponuro i skomplikowanie jak broń ręczna u pasa. Strój dopełniały buty do kolan, wokół których zamocowano kolejne noże (…)\n(…)Jestem Domem Magatorem, jestem Wojownikiem Nocy!”\n„Powrót Wojowników Nocy”\nKatalog stosunkowo mało wykorzystanych problematyk społecznych dla PSNEGHiZNWZNJPCŻOZSATJPŻNJRJP:\n- Badania nad komórkami macierzystymi\n- Jestem przeciwnikiem terroryzmu (byle delikatnie)!\n- Kościół won od polityki!\n- Byłem księdzem\n- Byłem kobietą (tylko dla PSNEGHiZNWZNJPCŻOZSATJPŻNJRJP płci męskiej)\n- Byłam mężczyzną (tylko dla PSNEGHiZNWZNJPCŻOZSATJPŻNJRJP płci żeńskiej)\n- Agentura w XXI wieku, czyli ja kontra bezpieka/ja i bezpieka/mój przyjaciel agent\n- Ekologia – jestem za (byle delikatnie)!\n- Ekologia – jestem przeciw (byle delikatnie)!\n- Otyłość narodów\n- Rozwiedzione żony/rozwiedzeni mężowie – studium przypadku\n- Zdrada – dlaczego?/dlaczego nie?\n- Nie lubię polityków\n- Lubię polityków – studium dewiacji\n- Sport – szlachetna rywalizacja?\n- Głośne „nie” dla amerykanizacji społeczeństwa (pamiętajmy o podkreśleniu prawa wyboru postawy i nie deprecjonowanie osób lubiących Ameryke G.W.Busha)\n- Swięta zwyczajowe\n- Żywe reagowanie na bieżące wydarzenia.\n- w razie czego zawsze można napisać coś o eutanazji, aborcji, polityce, ciążach nastolatek, narkotykach lub miłości.\nPowodzenia, mili PSNEGHiZNWZNJPCŻOZSATJPŻNJRJP, moc z wami!!!!\nO serdecznościach, prezentach i silnym, męskim ramieniu, czyli dlaczego tak bardzo lubię 8 marca, notka koniunkturalna\nOpublikowano 8 marca 2007 Autor: scovron\n8 marzec. Data-symbol. Mówimy: „8 marca” i nasze myśli natychmiast formułują odzew „aaaaaaaaaaa…”, po którym uśmiechamy się mimowolnie i już czujemy się jak w ów pamiętny, majowy poranek, gdy Polskę przyjęto do NATO, lub w mroźne, zimowe przedpołudnie, gdy staliśmy się członkiem wspólnoty europejskiej (do której od wieków w sumie należeliśmy, ale nie mieliśmy tego na piśmie). Dla mnie 8 marzec kojarzy się z olbrzymią serdecznością, niezobowiązująca wymianą ciekawych prezentów i silnym, męskim ramieniem.\nTak sobie myślę, że święty Wojciech od początku miał przewalone. Urodził się jako szóste dziecko w – przynajmniej – zamożnej rodzinie. Takiego od strzału dawało się do zakonu, aby przypadkiem nie przeszkadzał w karierze politycznej starszym braciom. Wydawało się, że skoro jurność ojca idąca w parze z płodnością matki ustawiły go w wyjątkowo niekorzystnej pozycji na mapie sukcesji, to może z czystym sumieniem dać sobie spokój z polityką i oddać się radości podrywania kleryków w oczekiwaniu na biskupi stolec (jak brutalnie i obrzydliwie by to dzisiaj nie zabrzmiało). Niestety: wielka polityka wyciągnęła ku niemu swe szpony i kazała jego braciom wdać się w spór z panującą w Czechach dynastią Przemyślidów. Wymiana zdań wyglądała natenczas nieco inaczej niż dzisiaj, choć jak widać – już wtedy władza zdawała się być przeczulona na punkcie konstruktywnej krytyki. W każdym razie Wojciech został prawie-sierotą (Przemyślidzi przegapili jednego z braci Wojciecha). Watykan naturalnie zajął stanowisko w sporze. Zaraz po tym, jak przedstawiła swoje argumenty władza, dlatego tez Wojciech, pod groźbą klątwy, udał się w podróże misyjne od Jerozolimy po Prusy. Podróże te najeżone były problemami i trudnościami, które wykuły i zahartowały zarówno jego ciało, jak i charakter. Co nie zmienia faktu, że od dnia narodzin fortuna zdawała się być pewna co do jego naturalnych predyspozycji w zakresie bycia świętym i męczennikiem.\nWiele się mówi o szkodliwości internetu i telewizji na świadomość współczesnej młodzieży. Autorytety z dziedziny psychologii dziecięcej podkreślają zagrożenie płynące z przedkładania nieukształtowanym jeszcze umysłom uproszczonych kalek zachowań i postaw życiowych, które w zderzeniu z wielowymiarową i bynajmniej nie czarno-białą rzeczywistością staje się przyczyną depresji, samobójstw i zwiększonego popytu na prozac. Myślę, że mamy do czynienia z demonizowaniem problemu. Otto III nie miał ani telewizora, ani internetu, a też popadł w pewną szablonowość w zakresie postaw życiowych. Jak widać – czasem wystarczy nasłuchać się niewłaściwych piosenek (w przypadku Ottona były to ballady rycerskie; coś o Rolandzie, Arturze, Galahadzie itp.)(nie demonizowałbym telewizji i internetu, że się powtórzę, ale zakazałbym słuchania choćby „Ich Troje”)(Wyobraźcie sobie poszukiwania sępa miłości przez nieletnich). Koncepcja pokojowego zjednoczenia Europy na progu drugiego tysiąclecia jawiła się natenczas jako koncepcja kontrowersyjna. Delikatnie mówiąc. Bardzo delikatnie. To tak jakby powiedzieć „w latach 30-tych XX wieku polski ruch ludowy był raczej skonsolidowany”. W każdym razie – kształtowanie racji stanu w oparciu o pieśni trubadurów sprawiło, że Otto III miał skłonności do dziwnych zachowań. Na przykład – trakcie wizyty w Polsce dowiedział się, że mamy już katedrę, więc ściągnął buty i kawał drogi tuptał do niej na bosaka. A zimy wówczas były znacznie sroższe niż dzisiaj. W każdym razie za wizjonera uznali go dopiero co dowcipniejsi historycy połowy ubiegłego stulecia. Jemu współcześni bardzo go chwalili, ale to tylko z tego powodu, że przykład świętego Wojciecha pokazał, że władza lubi mieć ostatnie słowo w każdej dyskusji, a nie ma to jak umrzeć ze starości we śnie. Późniejsi historycy nie znali słów „schizofrenia” ani „ciężka forma autyzmu”, niemniej podkreślali, ze O3 miał swój własny świat, do których niewielu miało bieżący dostęp.\nBolesław Chrobry miał furę szczęścia. Nie dość, że w jego życiu pojawili się zarówno święty Wojciech jak i Otto III, to na dodatek uczynili to w takiej właśnie kolejności. I dlatego tak strasznie lubię 8 marca.\nNO bo właśnie 8 marca roku 1000 – spotkali się z okazji zjazdu gnieźnieńskiego. W sensie metaforycznym przynajmniej, gdyż fizycznie wówczas spotkali się tylko BCH z O3. Najpierw wyściskali się z wielką radością. O3 radował się, gdyż ludzie w jego stanie czasem cieszą się z rzeczy niezrozumiałych dla obserwatorów zewnętrznych, zaś BCH – gdyż jego sny o koronie zaczęły przybierać jakby realniejsze kształty. Potem zaczęli się obdarowywać – i tutaj na scenę wkracza święty Wojciech. A raczej zostaje wniesiony. Otto III przekazał Bolesławowi włócznię św. Maurycego (niewielka strata – w wiekach średnich w samej Europie krążyło kilka oryginalnych i jedynych egzemplarzy) i gwóźdź ze świętego Krzyża (nie komentuję; ¾ polskich kościołów posiada albo oryginalny gwóźdź krzyża, albo jeszcze bardziej oryginalną drzazgę z krzyża)(gdyby zebrać wszystkie oryginalne gwoździe, to stocznia Szczecin miałaby surowca na następną 3-latkę, zaś na podstawie ilości oryginalnych drzazg drzewa krzyża można wyrobić sobie mniemanie, że Jezus został ukrzyżowany na całym lesie mocno wyrośniętych sekwoi). Prezenty strony polskiej reprezentowane zaś były przez ramię świętego Wojciecha.\nPoszukiwacze materialnych korzyści mogą kręcić nosami, że nie wyszliśmy na tej wymianie najlepiej, gdyż od śmierci świętego nie minęło zbyt wiele czasu, co źródła wyraźnie podkreślają mówiąc o „ramieniu św. Wojciecha”, a nie o „kościach z ramienia św. Wojciecha” (co i tak brzmi lepiej niż „członek zarządu z ramienia Rady Ministrów). Malkontentów powinna uciszyć możliwość praktycznego zastosowania prezentów Ottona. Ramię kiedyś ogołoci się z mięśni i siłą rzeczy zostaną kości, zaś włócznią można sobie jakiegoś świeżego świętego zadźgać. Gdyby cesarz świętego cesarstwa rzymskiego narodu niemieckiego (tak to się bodaj nazywało) zamiast nieporęcznego gwoździa podarował topór błogosławionego Dagoberta, byłoby znacznie łatwiej, ale i tak nie wydaje mi się, byśmy byli na tej wymianie serdeczności stratni. Czyli mamy serdeczności, prezenty i silne męskie ramię.\nTak, 8 marca to bardzo ważny dzień. Wiem, że wychodzę na koniunkturalistę, gdyż wiele notek z ostatniego okresu traktuje właśnie o tej rocznicy, ale cóż – ja tez mam prawo do chwili słabości:)\nMotto: (tygodnie miną zanim przesłucham 7 płyt z mp3 kaczmarskiego – wszystkie studyjne i około 30 koncertów; zaczynam od wczoraj)\nWidzę rzeczy w ich sensie istotnym\nW odróżnieniu od was, którzy – państwo wybaczą –\nże rewolucja dla mnie to\ndlatego z wieczora i z rana\nz węgorza wyrwana\nJa bardziej od was krztuszę się i duszę\nJa mocniej jeszcze żyć nie chcem a muszem\nGdy trzeba będzie sam odbiorę światu\n(ten fakt dla odmiany kojarzę w pierwszej kolejności z datą 17 IX 1939)


Kolizja z mojej winy - niezaciągnięty ręcznyDziękuję za wypowiedzi. Opisałem zdarzenie jak na spowiedzi. Obstawiam, że policyjne notatki zawierają mniej informacji .Ubezpieczenie OC które skończyło ...Za nieprzerejestrowanie auta na dzień dzisiejszy nikt Ci d..y nie urwie . Za brak ciągłości OC niestety czeka Cię prawdopodobnie kara. Trzeba było tego pierwszego września zapłacić a po złomowaniu FU zwróci za każdy niewykorzystany ...\nJaką tanią kierownicę do driftu wybrać?Mam pytanie którą kierownicę TANIĄ kupić do driftu ?BMW xActivity 2003BMW xActivity, ten koncepcyjny SAV demonstruje połączenie w konstrukcji jednego pojazdu sportowej dynamiki jezdnej oraz przyjemności z podróżowania z otwartym dachem. BMW xActivity, zaprojektowane jako "kabriolet o konstrukcji ...BMW Concept serii 6 Coupé 2010BMW Concept serii 6 Coupé to sportowy samochód dla koneserów piękna, którzy cenią luksus i przełomowe technologie. Koncept symbolizuje pasję zespołu projektantów BMW, znajdującą odzwierciedlenie w estetycznej stylizacji i ...Aktualne Promocje Volvo w 2019 rokuWitam, Już od kilku tygodni mamy 2019 rok więc czas na sprawdzenie aktualnych promocji w Volvo. Ogólnokrajowa promocja obejmuje m.in.: 1. leasing i najem dla podmiotów gospodarczych, przykładowo: XC40 T3 MOMENTUM od 965zł ...