Samsung Galaxy S9: raczej kontynuacja niż innowacja | CHIP\nWygląda na to, że po ciekawym Galaxy S8 czeka nas kolejna premiera, tym razem urządzeń z linii 9, która z pewnością jest już w dość zaawansowanej fazie projektowania.\nJakie będą nowe flagowce Samsunga? Według koreańskiego serwisu „The Investor” Samsung przekazał informacje dotyczące specyfikacji ekranów do nowych smartfonów swoim jednostkom odpowiadającym za produkcję wyświetlaczy. Na ich podstawie możemy wywnioskować m.in. jakiej wielkości będą nowe smartfony Samsunga.\nGalaxy S9 ma więc dysponować ekranem o przekątnej 5,77 cala, zaś model Galaxy S9 Plus odrobinę większym, bo 6,22 cala. To tyle, ile mierzą S8 i S8 Plus.\nWygląd nie zmieni się znacząco, ale w tym przypadku trudno uznać to za wadę (fot. Samsung)\nPodobnie jak w Galaxy S8, tak i w Galaxy S9 zobaczymy wyświetlacz Infinity Display, zakrzywiony na brzegach, czyli pozbawiony ramek. Nie znajdziemy za to obecnego we wcześniejszych seriach flagowców Samsunga przycisku Home. Zniknie też obecny z tyłu telefonu czytnik linii papilarnych. Samsung nie zrezygnował oczywiście z tej metody uwierzytelniania użytkownika. Zamiast tego otrzymamy możliwość skanowania linii papilarnych za pomocą ekranu. Ta funkcjonalność miała pierwotnie pojawić się już w Galaxy Note 8, ale Samsung ostatecznie zrezygnował z tego pomysłu.\nGalaxy Note 9 (choć jego poprzednik, model Galaxy Note 8 pojawi się na ryku dopiero za miesiąc) również pojawił się w koreańskiej informacji. Ten smartfon ma z kolei dysponować ekranem o przekątnej 6,32 cala i mieć bardzo zbliżony design do nadchodzącej nowości Samsunga.\nObserwując kolejne propozycje Samsunga mamy wrażenie, że firma trochę naśladuje politykę Apple’a: jedna generacja telefonów przynosi rewolucyjne zmiany, kolejna jest tylko ewolucją. | CHIP


Pielęgnacja skóry w czasie leczenia trądziku (Aknenormin) - Forum serwisu modauroda.com\nPielęgnacja skóry w czasie leczenia trądziku (Aknenormin)\nWysłany: Śro 12:31, 16 Wrz 2009 Temat postu: Pielęgnacja skóry w czasie leczenia trądziku (Aknenormin)\nHej, moja koleżanka zaczeła kurację lekiem ogólnym Aknenormin i przy tym leku skóra jest często narażona na przesuszanie. Trądzik już zaczyna łagodnieć, ale pojawiły się lekkie problemy z suchością. Ja ostatnio bardzo się zaniedbałam jeśli chodzi o kremy, maseczki i specyfiki do pielęgnacji twarzy, bo nie miałam na nic czasu i wypadłam, że tak powiem, z obiegu co teraz jest, czy coś się fajnego pojawiło. Możecie coś polecić?\nWysłany: Pią 14:55, 06 Lis 2009 Temat postu:\ncześć, znalazłam Twój post i chciałam się zapytać czy mogłabyś się zapytać tej koleżanki, jakie miała skutki uboczne jeszcze? dzisiaj mi dermatolog zaproponował Aknenormin, powiedział, że tylko on mnie wyleczy, ale mam się zastanowić i przyjść za tydzień z podjętą decyzją. siedzę teraz i czytam w internecie o tym i się waham. wiem, że trądzik mi zniknie tylko trochę się jeszcze obawiam...\nWysłany: Wto 17:09, 15 Gru 2009 Temat postu:\nSuplement diety Cerabit wspomaga leczenie trądziku oczyszcza i normalizuje skórę, do kompletu można kupić także żel do mycia twarzy Cerabit, nie zawiera mydła więc skóra nie będzie przesuszona po umyciu.\nWysłany: Pią 17:36, 19 Mar 2010 Temat postu:\nBędę oryginalna i nie polecę żadnego kremu, tym bardziej kapsułek. Dlaczego? Ponieważ są to nieskuteczne półśrodki, które co najwyżej maskują problem na krótki czas. Zmiany trądzikowe są wynikiem głębszych problemów z organizmem a te z kolei biorą się z rozmaitych zatruć i stanów zapalnych. Warto pomyśleć o oczyszczeniu organizmu, najlepiej poprzez zmianę diety na taką, która zgodna będzie ze zdolnościami metabolicznymi organizmu. Ciężko zbadać i określić te zdolności, zajmują się tym centra medyczne (np. Vimed w Warszawie, w innych miastach nie znam..). Na podstawie wyników można już naprawdę wiele zdziałać.\nWysłany: Czw 15:45, 25 Mar 2010 Temat postu:\na używałyście kiedyś może silicosanu? Bo słyszałam kiedyś, że jest to bardzo dobry środek w walce z trądzikiem. bo zwalcza różne przyczyny trądziku, jak nadmierne wydzielanie łoju, czy bakterie.\nAle chciałam was jeszcze zapytać o to, czy ktoś może już go używał i może coś więcej na ten temat powiedzieć ??\nWysłany: Czw 22:49, 29 Kwi 2010 Temat postu:\nMyślę, że można spróbować brać Capivit Hydro Control, bo nawliża "od środka" no i może jakiś krem nawilżający np. Flosleku z serii hypoalergicznej, bo jest delikatny, a nawilża\nWysłany: Pon 10:52, 23 Sie 2010 Temat postu:\nNiech spróbuje produkty w Vichy, są dobrej jakości i seria do cery mieszanej jest skuteczna. Są droższe, ale w internecie można czasem znaleźć jakąś okazję, apteki internetowe nakładają niższe marże na produkty bo nie zatrudniają pośredników. Na przykład dość częste promocje ma e-lek.


Pratchett , oczami wydawnictwa Phalanx\nW miniony weekend, miałam okazję razem z moimi przyjaciółmi, pochylić się nad przepięknie wydaną grą planszową wydawnictwa Phalanx zat. Świat Dysku: Ankh-Morpork. Radość, dla mnie o tyle większa, że od najmłodszych lat uwielbiam Terrego Pratchetta i jego wyobraźnię skrywaną pod płaszczem Świata Dysku.\nNa pierwszy rzut oka, planszówka sprawia wrażenie skomplikowanej, ilość kart, pionków, plansza w kształcie mapy – może „przerazić” nie jednego, ale to tylko pozory. W rzeczywistości, gra jest cudowną rozgrywką, umilaczem czasu, który tak jak w naszym przypadku może trwać nawet 2-3 godziny. Im bardziej kombinowaliśmy i wykładaliśmy karty (czasami jedna po drugiej – zależne od funkcji), tym przeciwnicy dostawali po piętach, a każde z nas wypełniało własną, skrywaną w tajemnicy przed resztą misję. Bardzo istotnym wyznacznikiem gry, jest fakt, że nie trzeba znać jakoś dobrze, a nawet wcale prozy Pratchetta, aby móc zagrać i wygrać rozgrywkę. Owszem, samo nazwisko pisarza, przyciąga wzrok i słuch, a grafika samej okładki może skraść serca fanów zabawnego Świata Dysku. Odpowiedzialnym za pomysł gry, jest Martin Wallace (Princes of the Renaissance, Steam), szatę graficzną stworzył sam Paul Kidby – rysownik, który od lat ilustruję Świat Dysku.\nZasady: W grze walczymy o przejęcie władzy nad miastem Ankh Morpork. Do tego celu używamy szpiegów, poborców podatkowych, skrytobójców, organizację wieców wyborczych, a także gildii straży pożarnej( dzięki, której nasze budynki przypadkowo nie spłoną)- w końcu to najbardziej cuchnące miasto w całym Świecie Dysku. Zwycięża, ten z graczy, który jako pierwszy ukończy swoją tajną misję. Tutaj zwycięstwo dla każdego z graczy, jest zupełnie inne, przez co każdy kombinuję na swoja stronę jak może.\nPrzygotowanie i rozgrywka: Na samym początku, każdy z graczy losuję kartę postaci, na której będzie miał opisany cel swojej gry. Jest ona tajna, aż do samego końca rozgrywki. Każda z siedmiu kart, ma indywidualny cel, jaki gwarantuję zwycięstwo. Przy każdej rozgrywce, możemy wcielić się w zupełnie inna postać, przez co gra nie jest nudna i za każdym razem daję nam nowe możliwości manipulacji.\nJak już wcześniej wspomniałam, gra jest przyjemnym umilaczem czasowym, tutaj zasady opierają się o zadania, skrywane na kartach akcji, którymi trzeba tak zagrywać, aby zbliżać się do swojego zwycięstwa, z jednoczesnym utarciem nosa przeciwnikowi. Trzeba pamiętać, że w ręku zawsze musimy mieć pięć kart akcji, jeżeli jakiejś używamy, wówczas musimy dobrać do „kompletu”. Karty poza przepięknymi ilustracjami, posiadają również charakterystyczne dla Pratchetta, zabawne opisy, przez co rozgrywka gwarantuję nam miłą przygodę w towarzystwie przyjaciół. Istotnym(zwłaszcza, dla osób grających po raz pierwszy), jest dołączenie do gry karty zawierającej krótki opis zasad.\nGra jest prosta i przyjemna, występują w niej postacie znane fanom ze Świata Dysku .Dużo tutaj zależy od kart akcji, jakie dostaną się w nasze ręce, przez co do końca nie wiadomo, czy nasz plan wypali, np. czasami można stracić na samym końcu swoja pulę kart, ponieważ trzeba się nią zamienić z jednym z graczy. Tutaj porażka nic nie boli, trzeba pamiętać , aby zachować twarz Jokera i nie dać się rozpoznać pozostałym graczom.\nZ ogromną radością, powrócę zapewne jeszcze nie raz do Ankh Morpork, a grę polecam wszystkim, bez wątpienia.\nDopuszczalny wiek graczy : 11 lat\nEtykiety: gra phalanx recenzja


Kazimierz Piszczek: Marzyłem, by Łukasz grał choć w drugiej lidze. Bundesliga była abstrakcją - Sport WP SportoweFakty\nMyślałem: jeśli syn zaistnieje w 3. czy 2. lidze, to będzie dobrze - wspomina Kazimierz Piszczek. Rzeczywistość przerosła oczekiwania. W sobotę Borussia Dortmund gra z Herthą Berlin - klubem, w którym Łukasz Piszczek zaczął międzynarodową karierę.\nMateusz Skwierawski 06 Czerwca 2020, 07:00\nOjciec Łukasza dobrze pamięta ofertę z niemieckiego zespołu. - Byliśmy mocno zaskoczeni, mówiłem: wow, jaki super klub się po syna zgłosił. To była duża niewiadoma. Z jednej strony wielka drużyna, z drugiej nie wiedzieliśmy, czy się tam załapie. Kwestia treningu, podejście mentalne, Łukasz miał tylko 19 lat. Były obawy przed zmianą otoczenia. Syn potrzebował ogrania, trzy lata na wypożyczeniu w Zagłębiu Lubin były bezcenne, bez tego by się w Niemczech nie przebił - mówi nam Kazimierz Piszczek.\nOjciec zawodnika pamięta dzień, w którym zaprowadził przyszłego reprezentanta Polski na trening do akademii Gwarka Zabrze. - Szedłem tam z myślą, że fajnie będzie, jeżeli młody zaistnieje kiedyś w trzeciej czy drugiej lidze. Człowiek nawet nie marzył o Bundeslidze, to była abstrakcja. Osiągnięcia Łukasza przerosły nasze oczekiwania - wspomina.\nTrochę się tego nazbierało: finał Ligi Mistrzów, dwa mistrzostwa Niemiec, cztery duże turnieje z reprezentacją Polski. - Miał cel w życiu i do niego dążył. Chciał grać, zawziął się, od małego był zacięty. Ja uganiałem się za piłką trzydzieści lat, ale amatorsko. Prowadziłem też zajęcia z trampkarzami. Łukasz chodził ze mną, siadał obok i patrzył. Później zaczął uczestniczyć w zajęciach i biegał taki mały chłopczyk między dużymi zawodnikami - mówi Piszczek senior.\n- Zawsze mu powtarzałem: chłopie, masz prawą nogę, ale lewą też musisz coś umieć. Słuchał, ćwiczył, i widać efekty. To zawsze go cechowało: myślał realnie, nie unosił się. Pokus jest wiele, ale sodówka nigdy mu nie uderzyła - opowiada Kazimierz Piszczek.\nTo już trzynasty sezon Piszczka w Bundeslidze, a dziesiąty w Borussii Dortmund. Zawodnik zakładał, że do Polski wróci wcześniej, po zakończeniu obecnego sezonu. Ojciec piłkarza wyczekuje tego momentu, sam był lekko zaskoczony decyzją syna o przedłużeniu umowy o rok, ale wie, że skoro to zrobił, na pewno da radę.\n- W ostatnich meczach udowodnił, że czuje się na siłach i jeszcze może grać na najwyższym poziomie. Wieku nie da się oszukać, ale Łukasz jest w wysokiej formie. Uważam, że podoła - twierdzi.\nPrzez kontuzję Marco Reusa to Piszczek jest kapitanem drużyny. - Tak zdecydowali zawodnicy, Łukasz ma poważanie, doświadczenie. Jest rozpoznawalny w klubie. To miłe uczucie widzieć go z opaską. Wiele razy byłem z niego dumny, teraz znowu daje mi do tego powód - komentuje.\nKazimierz Piszczek powoli przygotowuje na przywitanie syna po drugiej stronie rzeki. Po następnym sezonie zawodnik BVB chce skończyć zawodową karierę i wrócić do kraju. - Będziemy się musieli przyzwyczaić do zmian. Łukasz na pewno nie odejdzie od piłki, on ją kocha - twierdzi.\nKilka miesięcy temu piłkarz rozegrał ostatni, pożegnalny mecz w reprezentacji. Ojciec był na trybunach i widział 66. występ syna w Biało-Czerwonych barwach ze Słowenią w listopadzie 2019 r. - Pewnie, że łza kręciła się w oku - mówi. - Człowiek zawsze z utęsknieniem czekał na mecze reprezentacji. Zobaczyć syna w akcji w koszulce kadry to coś niesamowitego. Fajnie, że ta kariera mile się zakończyła i przez cały czas przebiegała dobrze - kontynuuje.\nPan Kazimierz nie chciał wpływać na decyzję syna. Kilka osób starało się przekonać Piszczka do powrotu. - Najwięcej próśb było chyba ze strony dziennikarzy - śmieje się ojciec piłkarza. - Czy się wahał? Raczej nie. Jak już coś postanowi, to koniec. Ja szanuje jego decyzję. Wiem, że mógłby nie poradzić sobie w klubie. Myślę, że postąpił fair wobec wszystkich. Nie zostawił reprezentacji przed samym turniejem. Dał możliwość gry komukolwiek na swojej pozycji. Selekcjoner miał czas żeby znaleźć następcę syna i to zrobił. Prawa obrona jest teraz dobrze obsadzona - przekonuje Piszczek senior.\nGoczałkowice już czekają na powrót Piszczka. Miejscowa drużyna rozegra 20 czerwca baraże o awans do trzeciej ligi. Piszczek pomaga klubowi, organizuje sprzęt, namówił do gry w zespole Piotra Ćwielonga, byłego kadrowicza. A jak trzeba, to pełni rolę drugiego trenera, ustawi zespół. Sam też chciałby zagrać w drużynie. - Ma plan żeby tu jeszcze pobiegać dla satysfakcji. Myślę, że do 37. roku życia w czwartej czy trzeciej lidze spokojnie sobie poradzi - opowiada Piszczek senior, który obecnie nadzoruje rozbudowę akademii syna i pomaga w przeprowadzaniu naborów młodszych roczników.\nPan Kazimierz jeszcze wychodzi z synem na boisko. - Ze zdrowiem jest dobrze, teraz człowiek tylko truchta. Z Łukaszem czasem pokopiemy, ale z uśmiechem, rywalizacji nie ma.\nTelefony w stylu: "tato, co ja mam robić?!" też się już skończyły. Takie pytanie Łukasz zadał ojcu, gdy Lucien Favre przestawił go w Hercie z ataku do obrony. Dziesięć lat temu ten sam trener powiedział polskiemu obrońcy, że na jego miejscu poszedłby do Borussii na kolanach. W sobotę Piszczek i Favre znowu są po jednej stronie barykady. Borussia Dortmund gra z Herthą Berlin (6.06, godz. 18.30), z której Piszczek wypłynął i nie utonął na najgłębszych wodach.\n- Wziął do serca kilka rad i dał mi ogromną dumę. A pomyśleć, że marzyłem o drugiej lidze... - kończy Kazimierz Piszczek.\nGrzegorz Grzeszczuk 06-06 15:21 Zgłoś komentarz\nŁukasz siedź w Dortmundzie jak ci tam dobrze Pisiory cie tu oskubia jak gesiora do rosolu\nRomGap 06-06 10:31 Zgłoś komentarz\nLukasz po zakonczeniu nie wracaj do PIS-landu. Otrzymasz dobra fuche w Borusii i bedziesz kims.Dobre pieniadze i bedziesz dalej szanowany. Przemysl !.\nPiłka w Europie Dortmund Niemcy Borussia Dortmund Piłka nożna Polska Łukasz Piszczek Bundesliga Piłka nożna w Niemczech Kazimierz Piszczek


Strachy Na Lachy - Muzyka Alternatywna - Andriskos - forum wielotematyczne\nBy Guest Amethyst, May 10, 2009 in Muzyka Alternatywna\nStrachy na Lachy (właściwie Międzymiastówka Muzykująca Strachy na Lachy) – formacja stworzona przez Krzysztofa "Grabaża" Grabowskiego oraz Andrzeja "Kozaka" Kozakiewicza w 2002 roku.\n* Krzysztof "Grabaż" Grabowski - śpiew, gitara\n* Andrzej "Kozak" Kozakiewicz - gitara\n* Rafał "Kuzyn" Piotrkowiak - perkusja\n* Longin "Lo" Bartkowiak - gitara basowa\n* Mariusz "Maniek" Nalepa - konga, gitara, harmonijka ustna, śpiew\n* Arkadiusz "Pan Areczek" Rejda - akordeon\n* Sebastian "Anem" Czajkowski - instrumenty klawiszowe - do września 2007\n* 2003 - Grabaż i Strachy na Lachy\n* 2005 - Piła tango (Złota Płyta)\n* 2007 - Autor\n* 2008 - Zakazane piosenki (Złota Płyta) - premiera odbyła się 22 września\n* 2005 - Dzień dobry kocham Cię\n* 2006 - Piła tango\n* 2006 - Moralne salto\n* 2007 - Jedna taka szansa na 100\n* 2007 - Czerwony autobus\n* 2008 - Po prostu pastelowe\n* 2009 - Wariat\nFajny nawet zespół.\nUlubionych piosenek nie mam ale na PC jest kilka co słucham (;\nMówi się, że to popłuczyny po Pidżamie Porno. Ale w sumie ja lubi ę: przyjemni się tego słucha. Szczególnie płyta "autor" przypadła mi do gusty, a najbardziej, nieumieszczona na niej i śpiewana jeno na koncertach,piosenka "A my nie chcemy uciekać stąd":)\nNajczęściej "Dzien dobry kocham Cię" i "Raissa" :)\nKiedyś słuchałam , ale jednak nie ten rodzaj muzyki .\nNajlepsze ; `Raissa` i oczywiście `Czarny chleb i czarna kawa` .\nMiziMiziu, o tak, Raissa :]\nCiekawa jestem czy wiecie o jaką Raisę tam chodzi:P\nmelassa, ja tam nie wiem, nie zastanawiałem się nad przesłaniem autora, ale piosenka jest super :D\nCiekawe czemu mnie to nie dziwi.... :/\nmelassa, być może, że ja interpretuję tylko rap ;]]\nA bardzo lubię, bardzo;3\nNa Grabażu się wychowywałam.\nNajbardzej 'Moralne salto' i 'Pila tango' lubię.\nTo ja tak powiem, że oni pochodzą prawie z mojego miasta.\nAle ogólnie ich nie słucham. =D\nBardzo ich lubię. Z płyt najbardziej lubię "Piła Tango" choć uważam też, że to chyba najbardziej komercyjna z ich płyt. Z piosenek najbardziej lubię "Jedna taka szansa na 100" i "Czarny chleb i czarna kawa"\nP.S. Czy zespół przypadkiem nie szykuje nowej płyty?\nStrachy na Lachy, lubię (; Ogólnie lubię głos Grabaża i jego teksty, więc słucham wszystkiego gdzie go usłyszę. Jednak bardziej do gustu przypadła mi Pidżama Porno.\nUwielbiam. I w stu procentach zgadzam się z wypowiedzią powyżej. ^_^\nPro Squad :)\nSłucham gdy tylko mogę ;D\nCzasem słucham.. W wakacje jak jechałam nad morze, to kierowca katował puszczając ciągle 'Dzień dobry, Kocham Cię' . Ulubionych w sumie nie mam.\nW ostatnim czasie byłam na ich koncercie, nie narzekam, ale mogli zagrać lepiej .\nGrabaża uwielbiam normalnie za wszystko, ach te jego testy piosenek i przecudowny wokal .\nTak szczerze wolę Pidżamę Porno, ale z sentymentu do Grabaża słucham też Strachów.\nSłucham ich ale bardzo rzadko...spontanicznie. Nie podchodzi mi wokal Grabaża.\nI ciągle słucham ^_^\nBaaardzo podobają mi się ich piosenki...\nHm zespół dosyć dla mnie neutralny i co do słuchania ich to ja potrzebuje jakieś chęci, którą mam czasami. Więc czasami ich słucham. Chociaż ogólnie wypadają oni najgorzej jeżeli chodzi o Polską scenę muzyczną\nJedyna piosenka, którą naprawdę lubię to "Piła tango" a poza tym to rzadko słucham.


Adrian Cieślewicz: "Bądźmy szczerzy, walijską piłką nie za wiele ludzi się interesuje" (WYWIAD)\nAdrian Cieślewicz: „Bądźmy szczerzy, walijską piłką nie za wiele ludzi się interesuje” (WYWIAD)\nO futbolu w Walii, przygodzie w Lidze Mistrzów oraz karierze na Wyspach – nasz polski napastnik z krainy owiec\nKiedy my na co dzień delektujemy się występami naszych najlepszych piłkarzy za granicą, Adrian Cieślewicz prowadzi swoją dyskretną karierę na Wyspach. Nie przyciąga dużej uwagi mediów, ale jego doświadczenia są bardzo interesujące. To m.in. przygoda na Wyspach Owczych, epizod w Manchesterze City, a także sukcesy w The New Saints FC, czyli klubie na szczycie ligi walijskiej. 28-letni Polak zna ją wręcz od podszewki.\nTwoja cała kariera kręci się wokół Wysp Brytyjskich. Powiedz, z własnego wyboru? A jeśli tak, to dlaczego?\nKiedy miałem 16 lat, przyjechałem do Anglii z Wysp Owczych, bo tam mieszkałem z rodzicami. Na miejscu dostałem propozycję, żeby pójść na testy do akademii Liverpoolu i Manchesteru City. Najpierw pojechałem na dwa tygodnie do Liverpoolu, a następnie spróbowałem w City, które zaoferowało mi kontrakt. Tam spędziłem dwa lata mojej początkowej kariery, bo tam szansa się pojawiła i dlatego z niej skorzystałem.\nCiekawi mnie Twój epizod w młodzieżowym zespole Manchesteru City. Przyznasz, że taka marka w CV robi jakieś wrażenie, dlatego moje pytanie brzmi: spotkałeś się tam z czymś wartym zapamiętania?\nWtedy, kiedy tam byłem, w City nie było jeszcze takich pieniędzy jak dzisiaj. Wybrałem ich dlatego, że jeśli chodziło o młodzież, mieli najlepszą akademię w Anglii. Poszedłem tam, żeby w kwestii piłkarskiej się polepszyć. Początek kariery miałem bardzo dobry i uważam, że podjąłem dobrą decyzję. A jak później się moja przygoda potoczyła – do tego dojdziemy.\nPotem miałeś okres pięciu lat gry w Wrexham (wtedy jeszcze walijskim), czyli można powiedzieć, że dosyć sporo. Co sprawiło, że zatrzymałeś się tam na dłużej?\nZgadza się. Kiedy odchodziłem z City, miałem 18 lat i szczerze mówiąc, nie miałem zbyt wielu ofert. Opcjami były Aberdeen czy Bradford, ale niestety w tamte wakacje trenerzy obu drużyn zostali zwolnieni i droga do transferu została zamknięta. Potem zgłosiło się po mnie Wrexham i rzeczywiście trochę meczów dla tego klubu rozegrałem.\nA co trzymało Cię tyle czasu w jednym miejscu?\nTak szczerze, na początku dostałem dwa lata kontraktu, a potem co prawda nie grałem regularnie w każdym meczu, ale otrzymałem opcję przedłużenia o kolejne dwa. Dopiero wtedy, już jako bardziej doświadczony zawodnik, tych meczów uzbierało się znacznie więcej i też z tego brały się dobre wyniki. Choćby FA Cup z Brightonem, mecze rozgrywane na Wembley czy finały pucharu niższych lig w Anglii, gdzie była opcja, by się pokazać.\nNiestety wtedy nie miałem agenta, a jeden transfer był bardzo możliwy. Do szkockiego Motherwell FC, ale mój klub chciał za mnie dużo pieniędzy i nie potoczyło się to po mojej myśli. Dlatego zostałem w Wrexham, ale trenerzy się zmieniali, aż w końcu pojawił się taki, z którym nie było mi po drodze. W wyniku tego musiałem gdzieś odejść, żeby grać.\nI wtedy właśnie nadszedł 2014 rok, który był dla Ciebie swego rodzaju karuzelą. Zaliczyłeś pobyt w aż trzech klubach. Skąd wzięły się te nagłe zmiany?\nMój brat gra na Wyspach Owczych w B36 Tórshavn, a tam sezon trwa od marca do października. Dla mnie i Wrexham liga się wtedy kończyła, a ja odniosłem kontuzję Achillesa i pauzowałem trzy miesiące, przez co nie zagrałem zbyt wiele do końca sezonu. A że pojawiła się opcja w Torshavn, pojechałem tam zagrać kilka meczów. Oni akurat grali w europejskich pucharach, tak że fajnie się to potoczyło. Później nadeszło zainteresowanie ze strony The New Saints, w którym jestem do teraz.\nI teraz przechodzimy do teraźniejszości, czyli Twojego obecnego klubu The New Saints. Jesteś tam już pięć lat, czyli raczej poznałeś ligę walijską od deski do deski. Powiedz, czym ona się charakteryzuje?\nWrexham i TNS są odległe od siebie o jedynie 20 minut jazdy, a w Wrexham miałem swój dom, tak że przy rozwoju kariery brałem pod uwagę właśnie bliskość domu. „Saints” pod tym względem to spełnia, ale też w kwestiach piłkarskich jest bardzo dobrze. Na pewno udział tego klubu w europejskich pucharach jest dużym plusem, tym bardziej że gramy tutaj co roku w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów. To jest fajne, bo można pokazać się na jakimś rynku.\nBądźmy szczerzy, walijską piłką nie za wiele ludzi się interesuje, ale mecze Ligi Mistrzów obejrzy już każdy. Piąty sezon tutaj jestem, ale niestety w poprzednim zerwałem więzadła w kolanie, dlatego zagrałem tylko sześć spotkań. Można powiedzieć, że wciąż dochodzę do siebie. Zobaczymy, gdzie to wszystko dalej się potoczy.\nA jesteś w stanie określić, jak bardzo w futbol w Walii się inwestuje? Stawia się tam na rozwój? Może widzisz jakieś podobieństwa do innych lig?\nPrzede wszystkim nasza drużyna różni się od innych, bo jest jedyną profesjonalną w całej lidze. Mówiąc inaczej, nie na jakieś pół etatu, bo inni trenują tylko trzy razy w tygodniu, a my na „full-time”. Dlatego mamy trochę przewagę nad resztą, a gdyby nas porównać do jakiejś drużyny z innych rozgrywek, to porównałbym nasz poziom do najlepszych zespołów z polskiej 1. czy 2. ligi. Ale gdyby patrzeć całościowo na ligę walijską, ona nie jest zbyt silna.\nTo pokazuje fakt, że na ten moment jesteśmy o jeden punkt od mistrzostwa, które zdobędziemy już ósmy raz z rzędu. Cały sezon gramy, żeby wygrać tę ligę i próbować swoich sił w europejskich pucharach. Rok temu byliśmy bardzo blisko, żeby zajść gdzieś dalej w Lidze Mistrzów. W tym roku liczymy na dobre losowanie i zobaczymy, co się wydarzy.\nAle rozumiem, że liga walijska jest silna, tylko w innym sensie. Zgadza się?\nTak, tak. No może to się trochę zmienia w angielskiej piłce, bo pojawia się coraz więcej zawodników z dobrą techniką, ale fizyczność w naszej lidze jest. Ja jestem akurat szybki, tak że zawsze gdzieś tam się uchowam (śmiech).\nSumując, celem najważniejszym dla „Saints” są europejskie puchary?\nOczywiście. Co roku patrzymy na drugą czy trzecią rundę kwalifikacji. Niestety w ostatnich latach nie mieliśmy zbyt dużo szczęścia przy losowaniach. Trafiliśmy na Apoel Nikozję czy później na HNK Rijeka, a są to drużyny z wyższej półki. Teraz będziemy liczyć na kluby choćby z Islandii, żeby tych szans było trochę więcej. Bądźmy szczerzy, graliśmy z Rijeką, której wartość składu to 25 milionów, a nasz nie jest wart nawet pół miliona (śmiech). To jest kosmiczne porównanie.\nPowiedz mi może coś na temat kibiców. Oni szaleją tam za futbolem? Macie pełne stadiony i da się odczuć angielską mentalność?\nSzczerze mówiąc, nasza drużyna leży tak naprawdę w Anglii, ale gra w walijskiej lidze. To jest trochę pomieszane. Dlatego tworzy się taka głupia sytuacja, że angielscy fani nie chcą dopingować walijskiej drużyny, a Walijczycy za bardzo nie przychodzą. Klub był kiedyś w Walii, ale nowy prezes go kupił, przejął i przeniósł. Stąd pełnych stadionów nie ma, a kibiców brakuje, ale to bardziej przez politykę klubu.\nPatrząc na całą ligę, jeszcze dziesięć lat temu nikt się nią nie interesował i nie było sponsorów. Można powiedzieć, że ona dopiero się promuje. Z roku na rok jest coraz więcej wkładanych pieniędzy i mam nadzieję, że w przyszłości poziom rozgrywek będzie trochę wyższy.\nAcademy @TnsAcademy Player Of The Month awards for March, presented by Adrian Cieslewicz.\nReport on our website: https://t.co/uC0o4tPSbK pic.twitter.com/VdZM8Vs0Xx\n— The New Saints FC (@tnsfc) April 13, 2017\nCzyli jesteś w stanie powiedzieć, że może za jakieś pięć lat najlepszy walijski zespół dostanie się do fazy grupowej europejskich pucharów? Skoro poziom i finanse ciągle rosną?\nMoim zdaniem jak najbardziej. Pieniądze płyną zewsząd coraz mocniej i samo dostanie się do kwalifikacji Ligi Mistrzów daje zastrzyk gotówki. Dzięki temu w skład zespołu można lepiej zainwestować. Np. w zeszłym roku trafiliśmy na FC Midtjylland i poziom nasz oraz ich był nieporównywalny. Ważne jest to, że pierwszą rundę przechodzimy właściwie zawsze.\nA jakie są Twoje ambicje? Twój kontrakt z „Saints” wygasa w czerwcu tego roku, czyli pewnie masz już jakieś plany na przyszłość.\nTak, w zeszłym roku podpisałem umowę z agentem z Polski, żeby tam mnie trochę wypromował. Z tym nie trafiłem tak, jak chciałem, bo miałem kontuzję i operację, czyli wtedy nic z tego nie wyszło, żeby spróbować na polskim rynku. Tak jak mówisz, w tym roku kończy mi się kontrakt i rozmawialiśmy już o tym z prezesem. Mam nadzieję, że on zostanie przedłużony o dwa lata, dlatego prawdopodobnie tutaj zostanę. Ale wiadomo, w piłce rzeczy szybko się zmieniają. Zobaczymy, czy po zakończeniu sezonu jakieś oferty będą.\nCo do mojej kariery to mam oczywiście ambicje, bo wciąż mam 28 lat, ale tutaj w „Saints” chciałbym dokończyć ten projekt walki o puchary. A jakby pojawiła się jakaś konkretna oferta z innego klubu, to kto wie.\nRozumiem. A skoro chcesz przedłużyć kontrakt, to chyba czujesz się ważną częścią tej drużyny?\nOczywiście, ale w tamtym roku przez kontuzję straciłem trochę tego czasu z drużyną i można powiedzieć, że to nadrabiam. Też jak zdarzają się jakieś mniejsze urazy, a drużyna wygrywa z tygodnia na tydzień, to trener mówi w szatni, że raczej nie może tego zwycięskiego składu zmienić. Nie jest łatwo i trzeba się z tym pogodzić. Na pewno dla swojej drużyny jestem dużym plusem i swoje szanse wykorzystam. Mam nadzieję, że jak kontrakt przedłużę, to z nowym sezonem dobrze się przygotuję i będzie to wyglądało lepiej.\nZdradź mi, jaką osobą jesteś w szatni?\nTak, wiesz, o co chodzi (śmiech).\nNa pewno wokalną. Trochę tych meczów w swojej karierze zagrałem i też byłem w dobrych i złych sytuacjach. Czasami trzeba np. młodych zawodników podnieść na duchu, a czasami też – przepraszam za słownictwo – zjebać. W szatni mam na pewno dużo do powiedzenia i tak było zawsze w mojej karierze, że nie mogę siedzieć w kącie i nic nie mówić. Oczywiście jestem też osobą ciężko pracującą, ale to powinno być u każdego profesjonalnego zawodnika.\nRozumiem i mam do Ciebie jeszcze jedno takie pytanie, które też może być interesujące. Teoretycznie jesteś w Walii, ale nie do końca, bo tak naprawdę w Anglii. Powiedz, jak wygląda sprawa z językiem? W codziennej komunikacji, jeżeli chodzi o jego walijską odmianę. Trudno się tego wszystkiego nauczyć?\nTak, tak, ale mówiąc szczerze, tym walijskim językiem nie posługuje się nawet połowa Walijczyków. Tego języka uczą w szkole, ale nie trzeba się go nauczyć. Tak że praktycznie wszyscy rozmawiają po angielsku i to jest ich pierwszy język. Niestety ja za bardzo nie mówię po walijsku i moja dziewczyna również, a jest Walijką. Można powiedzieć, że to jest tutaj język niepotrzebny.\nI ostatnie pytanie. Wiążesz przyszłość z miejscem, w którym teraz jesteś, ale jeśli kiedyś pojawiłaby się jakaś oferta z ekstraklasy, to bardzo chętnie byś z niej skorzystał?\nOczywiście, że tak. Ja na przykład jestem od zawsze za Lechem Poznań, ale telefonu z Lecha raczej się nie spodziewam (śmiech). Czy to byłaby oferta, czy propozycja testów – zawsze byłbym chętny na jej wysłuchanie. Do tego moi rodzice i rodzina mieszkają w Polsce, więc kto wie. Może kiedyś tu wrócę.\nAdrian Cieślewicz Anglia Liga Mistrzów Liga walijska Liverpool Manchester City The New Saints FC Walia Wrexham Wywiady


Julia Wróblewska - Najnowsze informacje - WP Film\nVocuus (2012) (Marta)\nListy do M. (2011) (Tosia)\nPiąta pora roku (2012) (Anielka)\nListy do M. 2 (2015) (Tosia)\nOch, Karol 2 (2010) (Dziecko)\nDeterminator () (Julcia, córka Ewy Kopackiej)\nNaznaczony () (Natalia Kral, córka Mileny i Tadeusza)\nMagda M. () (Julka, adoptowana córka Karoliny i Wiktora Waligórów)\nTylko mnie kochaj (2006) (Michalina)\nRodzina zastępcza plus () (Alinka - gościnnie)\nM jak miłość () (Zofia Warakomska, wychowanka Małgorzaty i Tomka)\nJulia Wróblewska – życiorys i kariera zawodowa\nJulia Wróblewska to polska aktorka i celebrytka, urodzona 18 października 1998 roku w Warszawie. Jej rodzicami są Anna Neska-Wróblewska i Artur Wróblewski. Jest starszą siostrą Oliwii. W szkole podstawowej Julia Wróblewska wykazywała nadruchliwość, dlatego została posłana do klasy integracyjnej. Dziecięcymi pasjami Julii Wróblewskiej było harcerstwo, wcielanie się w różne role oraz pozowanie do zdjęć. Jako uczennica gimnazjum Julia Wróblewska rozpoczęła swoją przygodę z blogiem. Przybrał on formę pamiętnika, w którym poruszała kwestie związane ze szkołą, czy ukochanym psem Leą. Kolejnym etapem edukacji Julii Wróblewskiej było liceum publiczne, jednak po roku zmieniła je na liceum społeczne, pozwalające jej doskonalić swoje pasje. Młoda aktorka przyznaje, że chciałaby w przyszłości studiować aktorstwo bądź iberystykę. Hobby Julii Wróblewskiej to jazda na rolkach i łyżwach, taniec oraz nauka języka hiszpańskiego.\nPrzygoda Julii Wróblewskiej z aktorstwem rozpoczęła się wraz z rolą Michaliny w filmie Tylko mnie kochaj Ryszarda Zatorskiego. Aktorka miała okazje współpracować Maciejem Zakościelnym, Agnieszką Dygant i Agnieszką Grochowską. Miała wówczas sześć lat i została wybrana spośród 300 dziewczynek. Dzięki tej roli zyskała ogromną popularność i stała się rozpoznawalna. Otrzymała wiele propozycji. Gościnnie wystąpiła w serialu Rodzina zastępcza plus, Magda M. Julia Wróblewska miała okazję pracować z Robertem Gonerą w kryminale Determinator oraz z Piotrem Adamczykiem w filmie Och Karol 2. Pojawiła się też u jego boku w produkcji TVN Naznaczony (razem z Anną Dereszowską).\nW 2012 oraz 2015 roku można było ją zobaczyć na dużym ekranie w kultowej produkcji Listy do M. oraz Listy do M.2, gdzie wcieliła się w postać Tosi, zagrała u boku Agnieszki Wagner i Wojciecha Malajkata. Na swoim koncie ma też rolę w filmie krótkometrażowym Dom na końcu drogi, który pojawił się na Festiwalu Filmów w Gdyni. Oprócz niej w produkcji wystąpili Maja Ostaszewska, Robert Gonera i Maciej Musiał. Tymczasem podczas Festiwalu Młodzi i Film w Koszalinie został wystawiony kolejny film krótkometrażowy z udziałem Julii Wróblewskiej zatytułowany Vocuus, zagrała w nim główną bohaterkę, a towarzyszył jej Maciej Stuhr. Młoda aktorka miała okazję poznać także Ewę Wiśniewską oraz Mariana Dziędziela podczas kręcenia zdjęć do filmu Piąta pora roku.\nObecnie Julia Wróblewska jest jedną z aktorek serialu M jak Miłość, gdzie gra rolę Zosi Warakomskiej. Ponadto, w 2017 roku pojawi się w pełnometrażowym filmie Niepoczytalna jako Kasia.\nJulia Wróblewska wystąpiła także w programach telewizyjnych. W 2015 roku wzięła udział w show Celebrity Splash. Była jednym z 24 uczestników. W trakcie trwania programu musiała pokonać własne słabości i nauczyć się trudnej dyscypliny sportowej – skoków do wody. Determinacja przyniosła efekty – Julia dotarła do półfinału. Podobny wynik osiągnęła rok później w show Dancing with the Stars – Taniec z gwiazdami, w którym partnerował jej tancerz Jan Kliment.\nJulia Wróblewska – ciekawostki\nJulia Wróblewska może poszczycić się zwycięstwem w III edycji Wielkiego Testu Wiedzy Ekonomicznej w 2014 roku. Dzieliła je razem z Markiem Molakiem. Wygrane 30 000 zł przekazano na Fundację Mam marzenie.\nNa swoim koncie ma udział w teledysku Libera i Mateusza Grędzińskiego do piosenki Czarne Chmury oraz przewodzenie jednej z konferencji edycji TEDx Warsaw, goszczącej młodych programistów.\nPodczas konkursu Blog Roku 2011, jako juror, Julia Wróblewska musiała wybrać najlepszy blog w kategorii Teen.\nJulia Wróblewska zasmakowała także pracy jako modelka. W latach 2006-2008 brała udział w sesjach zdjęciowych do Coccobello – katalogu odzieżowego dla dzieci. Została także wybrana na ambasadora firmy odzieżowej KinderZone-Dominka. Prezentowała stroje Evy Minge z kolekcji Eva Minge Young. Julia Wróblewska współpracuje też z TUTUPrincess – firmą odzieżową.\nW 2010 roku Julia Wróblewska uczestniczyła w eliminacjach o organizację 2 Letnich Młodzieżowych Igrzysk Olimpijskich 2014.\nJulia Wróblewska – wyróżnienia\nW grudniu 2010 roku otrzymała tytuł Najukochańszej Postaci Serialu M jak Miłość.


Wyłącznik przeciwpożarowy Projoy PEFS-EL40H-4 - Kraina OZE\nProJoy PEFS-EL40H-4 jest urządzeniem służącym do załączania i rozłączania napięcia stałego pochodzącego z paneli fotowoltaicznych i jest sterowany automatycznie poprzez sieć prądu zmiennego. Urządzenie ma za zadanie rozłączyć obwód prądu stałego w momencie przerwy w zasilaniu po stronie prądu zmiennego i automatycznie załączyć obwód DC po przywróceniu zasilania AC. Taka sytuacja następuje w przypadku awarii sieci energetycznej, lub umyślnego wyłączenia zasilania budynku, gdy istnieje zagrożenie pożarowe. Wyłącznik PPOŻ ProJoy nie wymaga resetowania i jest całkowicie bezobsługowy. Prawidłowo zainstalowany wyłącznik ProJoy PEFS-EL40H-4 posiada pozytywną opinię Rzeczoznawców do spraw przeciwpożarowych i wypełnia postanowienia wynikające z nowelizacji ustawy Prawo Budowlane, którą wchodzi w życie 19 września 2020 roku dla instalacji o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 6,5 kW.\nTo, co szczególnie wyróżnia ten rozłącznik, to duża obciążalność prądowa - nawet 40A przy 1000V, a dodatkowo obsługa 2 stringów (łańcuchów). Rozłącznik PEFS-EL40H-4 jest wyposażony w komplet złącz MC4, zarówno tych już wbudowanych w urządzenie, jak i tych, które należy zarobić na końcówkach kabli DC. Montaż jest szybki i bezproblemowy.


odbitka żelatynowo-srebrowa, vintage print/papier barytowy, 19,6 x 19,3 cm (zadruk)\nna odwrociu pieczęć autorska: 'PHOTO | JEAN BARTHET' na odwrociu pieczęć: 'GALERIE GRACE RADZIWILL'\nBył artystą wszechstronnym, znanym przede wszystkim jako modysta gwiazd. W latach 50. wkracza do świata mody, bardzo szybko zdobywając uznanie jako projektant kapeluszy. Współpracuje z największymi, m.in. Chanel, Sonią Rykiel, Karlem Laguerfeldem, Kenzo, Gianni Versace, a także tworzy wjątkowe nakrycia głowy dla potrzeb kina i teatru. Wymienić tutaj można kapelusze dla Romy Schneider z filmów „Bankierka“ („La Banquiere“) i „Stara strzelba“ („Le Vieux fusil“), Catherine Deneuve z filmu „Panienki z Rochefort“ („Les Demoiselles de Rochefort“), czy Sophii Loren w „Pret-a-Porter“. Jego wielką pasją była fotografia, której poświęcał równie dużo czasu co modzie. Największe uznanie przyniosły mu portrety artystów, gwiazd kina i estrady. Przebywając często na planach filmowych miał wyjątkową okazję portretować takie postaci jak: Josephine Baker, Brigitte Bardot, Liz Taylor, Grace Kelly, Ritę Hayworth, Sophii Marceau i wiele innych.


SAP: 205/55R16VRP28 | EAN: 6927116117221\nNiski poziom hałasu opon Goodride RP28 205/55 R16 91 V i skuteczne odprowadzanie wody\nBieżnik Goodride RP28 205/55 R16 91 V został zaprojektowany z pełnym wsparciem technologii komputerowej. Opona ta jest podstawowym modelem azjatyckiego producenta i bardzo solidną podstawą dla setek tysięcy kierowców. Bieżnik nie jest przekombinowany i dostarcza dobrego poziomu bezpieczeństwa i nie emituje wysokich hałasów podczas podróży. Producent Goodride zastosował w oponie Goodride RP28 205/55 R16 91 V technologię mieszanki Silica Tech. Opona ma bardzo niskie wskaźniki oporów toczenia co przekłada się na po pierwsze na wysoki komfort przez niski poziom hałasu, a po drugie wpływa na oszczędność paliwa.


Ostatnie Osiedlowe Lato w mieście - Informacje z Kołobrzegu i okolic. Aktualne wydarzenia.\nOstatnie Osiedlowe Lato w mieście\nW sobotę odbyło się ostatnie spotkanie w ramach Osiedlowego Lata w mieście, czyli festyn zorganizowany przez Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji. Dla dzieci przygotowano liczne gry, konkursy z nagrodami, i inne atrakcje.\nImpreza Osiedlove Lato odbywa się w okresie wakacji i jest organizowana w różnych miejscach. Tym razem jej ostatnia odsłona miała miejsce na torach łuczniczych Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji.\nZ okazji ostatniego Osiedlowego Lata organizatorzy przygotowali wiele ciekawych atrakcji. Największym hitem była zawsze dmuchana zjeżdżalnia.\nWszystkie atrakcje cieszyły się wśród dzieci bardzo dużym zainteresowaniem.\nOsiedlowe Lato w mieście odbyło się w Kołobrzegu po raz czwarty, i organizatorzy już zapraszają za rok.


Raport z soboty: ponad 100 nowych przypadków koronawirusa w powiecie puckim. Na ziemi puckiej drugi dzień ze zgonem (COVID-19 plus towarzyszące).\nPo ostatnim gwałtownym spadku nowych przypadków koronawirusa w powiecie puckim dziś jeszcze wyraźniejszy skok. Wg. sobotniego raportu przybyło u nas 115. nowych osób z COVID-19. To oczywiście rekordowo wysoka wartość w tym miesiącu.\nŁącznie jest już ponad 6,6 tys. (dokładnie 6 576) zakażonych koronawirusem w powiecie puckim. A także 103 nowych ozdrowieńców (czyli w sumie na ziemi puckiej ozdrowieńców jest 5 629).\nWedług informacji mamy dzień ze zgonem powiązanym z COVID-19. Zmarły miał też choroby współistniejące. Przypomnijmy, że łącznie mamy 128. ofiar koronawirusa w powiecie puckim.\nJak podaje pucki sanepid, w powiecie puckim kwarantanną objętych jest 1339. mieszkańców (tu notujemy spadek).\nTesty na COVID-19: Na ziemi puckiej wykonano ich 259; a 121. dało pozytywne wyniki.\nObecnie w województwie pomorskim odnotowujemy dzień ze sporym wzrostem; liczba nowych koronawirusowych zakażeń podskoczyła do: 2018 (to o ok. 700 przypadków więcej).\nNa ziemi puckiej wskaźnik zakażeń podskoczył bardzo mocno. Dziś jego wartość to: 13,19. Wczoraj wynosił: 3,56.\nW sobotnim raporcie mamy informacje na temat spadku pomorskich zgonów. Odnotowano ich 24 (dzień wcześniej było 29).


Co to Sejm Ustawodawczy (1919–1922). Encyklopedia\nⓘ Sejm Ustawodawczy (1919–1922)\nSejm Ustawodawczy – jednoizbowy organ parlamentarny wybrany dla uchwalenia konstytucji II Rzeczypospolitej. Pierwsze posiedzenie odbyło się 10 lutego 1919, zaś ostatnie 27 listopada 1922.\nZostał wyłoniony częściowo w drodze demokratycznych wyborów pięcioprzymiotnikowych 26 stycznia 1919 uzupełniony polskimi posłami parlamentów państw zaborczych. Stopniowo uzupełniany wyborami w poszczególnych dzielnicach do 1922. Na koniec kadencji liczył 442 posłów, z czego 364 wybrano w wyborach zarządzonych przez władze polskie, 20 w drodze uchwały o włączeniu w skład izby wybranych w drodze wyborów delegatów Sejmu Litwy Środkowej, 35 posłów posiadało mandaty z tytułu wyborów do parlamentów państw zaborczych i Mieczysława Niedziałkowskiego PPS. Na pierwszym posiedzeniu, przedstawiono Sejmowi 210 dekretów rządu do zatwierdzenia.\nNa drugim posiedzeniu Sejmu 14 lutego 1919 przyjęto przygotowany przez rząd "Tymczasowy regulamin obrad Sejmu Ustawodawczego Rzeczypospolitej Polskiej”. Regulamin ten z niewielkimi zmianami obowiązywał do lutego 1923.\n20 lutego 1919 Sejm przyjął przez aklamację uchwałę o powierzeniu Józefowi Piłsudskiemu dalszego sprawowania urzędu Naczelnika Państwa) nazywaną "Małą Konstytucją”.\nSejm Ustawodawczy funkcjonował do momentu ukonstytuowania się wybranego na mocy konstytucji Sejmu i Senatu, co nastąpiło 1 grudnia 1922 wybór marszałków obu izb. Sejm ten odbył 342 posiedzenia plenarne, uchwalając 571 ustaw, w tym 166 dotyczących aparatu państwowego i wymiaru sprawiedliwości oraz 181 ustaw skarbowych.\n1. Skład Sejmu Ustawodawczego 26 stycznia 1919\n2. Niektóre ustawy przyjęte przez Sejm Ustawodawczy\nWikipedia: Sejm Ustawodawczy (1919–1922)\npierwsza ustawa zasadnicza w ii rp parlament uchwalił w,


Marzenia są po to, by je spełniać...: listopada 2010\nDZIEŃ 77., Witaj Kornelku i relokacja\nDziś rano czekała na mnie wspaniała wiadomość. Moja komórka, której tu na wyjeździe kompletnie nie używam, w końcu się do czegoś przydała i poinformowała mnie, że wczoraj urodził się mój siostrzeniec Kornelek. HHHHUUUURRRRAAAA – niech żyje Kornelek IV Wielki!!! IV, bo to już mój czwarty siostrzeniec (tak, tak, same chłopaczurki), a Wielki, bo jest wielki – 4,3 kg przy 57 cm ;) Poród, delikatnie mówiąc, do najłatwiejszych nie należał, Kornelek przyszedł na świat przez cesarskie cięcie, ale jest duży, silny, zdrowy, a czarne włoski ma tak długie, że można mu irokeza robić ;))\nTa fantastyczna wiadomość wprawiła mnie w tak błogi nastrój, że aż sobie dalej zasnęłam ;) Łukasz natomiast wyruszył na internetowe łowy. Na łowy w poszukiwaniu relokacji – już spieszę wyjaśnić, co to takiego.\nPodróżując po Wietnamie spytaliśmy Stewarta, bardzo sympatycznego Australijczyka, o tani sposób na podróżowanie po Australii. To właśnie on pierwszy (albo Anglik Richard, sami już nie wiemy) powiedział nam o relokacji, którą jednak bardzo trudno złapać. Oczywiście potem przeszukaliśmy jeszcze Internet i dowiedzieliśmy się dokładniej, na czym to polega.\nOtóż Australia jest spora i chyba najpopularniejszym sposobem na jej zwiedzanie jest wypożyczenie campera/samochodu. Ale że odległości są tak duże ludzie biorą auto w jednym miejscu, a oddają w drugim, bo nie chce im się wracać kilka tysięcy kilometrów tą samą drogą. Dziwnym trafem (albo tym że ludzie są jak owce i robią to samo) większość lubi robić wybrzeże Australii z góry na dół. Biorą więc samolot do Cairns i potem zjeżdżają w dół. Do słynnego kamyka Uluru na środku Australii też jadą w jedną stronę. No a jak do tej pory nikt jeszcze nie wymyślił jak można teleportować wozy, więc wypożyczalnie szukają innych sposobów na sprowadzanie swoich samochodów do tych wypożyczalni, gdzie jest na nie popyt. Wymyślili więc relokacje, czyli szukają ludzi, którzy im te campingi/samochody przez kraj przewiozą. Umowy są różne, bywa tak, że za samochód płaci się mniej (25 dolarów za dzień), a bywa tak, że nie dość że płaci się tylko symbolicznego dolara za dzień, to dorzucają jeszcze kasę na paliwo (czasem nawet całość!)\nI właśnie taka relokacja nam się zamarzyła…\nJest kilka stron internetowych, na których wypożyczalnie umieszczają swoje oferty – skąd dokąd, za ile, jaki samochód, ile dni na przejazd (zwykle mało, jak ktoś chce przy okazji dużo zwiedzać to odpada) i jaki limit kilometrów (bo takowe są). Śledzimy te relokacje już od kilku dni (zaczęliśmy w Tajlandii) i było już kilka ciekawych ofert. Stwierdziliśmy jednak, że nie można dać się zwariować, że nie będziemy rzucać wszystkiego i zmieniać wszystkich naszych planów tylko ze względu na relokacje. Były już bowiem ciekawe przejazdy do Cairns (północ wschodniego wybrzeża), do Alice Springs (to miejscowość najbliżej kamienia Uluru w środku kraju), do Tasmanii, ale my nie chcieliśmy tak tu rzucać wszystkiego, nie zobaczywszy nawet kawałka Melbourne. Do tego doszło jeszcze powątpiewanie, czy nasze polskie prawo jazdy w takim wypadku wystarczy. Jana była przekonana, że nie. Zadzwoniliśmy do australijskiej ambasady w Warszawie, gdzie nas poinformowali, że bez międzynarodowego prawka nie można tu jeździć (dostaje się je szybciutko, ale podanie trzeba złożyć osobiście) My już jednak urzędnikom z ambasad nie ufamy, więc postanowiliśmy zamiast tego zaufać użytkownikom internetowych forów, którzy zgodnie twierdzą – polskie prawko jazdy przy wypożyczaniu auta w Australii jest ok., i tak najważniejsza jest działająca karta kredytowa;)\nPostanowiliśmy, że wszystko w swoim czasie, że jak mamy jakąś relokację znaleźć to znajdziemy. A wczoraj poczuliśmy, że nasz czas na opuszczenie Melbourne już powoli nadchodzi…\nDlatego właśnie Łukasz pierwsze co dziś zrobił po otworzeniu oczu to rzucenie się na komputer (najlepiej sprawdzać rankami i wieczorami, wtedy pojawiają się nowe oferty)\nJa sobie słodko drzemałam po otrzymaniu wiadomości i Kornelku, a tu obudził mnie podniecony Łukasz, że jest fajna relokacja do Cairns. „To dzwoń w tej chwili”. I tak zrobił – zadzwonił i … zarezerwował. Ruszamy do Cairns ;)))))!!!!\nSamochód (bo to „średnio-duży” samochód, a nie camper) odbieramy jutro rano, czyli we wtorek, a najpóźniej o 15:00 w niedzielę ma być w Cairns. Mamy więc 5,5 dnia. Wow, super ;) Najkrótsza droga to prawie 3000 km, ale możemy zrobić 3600 i na pewno z tego bonusa skorzystamy. Płacimy całego dolara za dzień, a w bonusie dostajemy 250 dolarów na paliwo.\nZapowiada się niezła przygoda ;)\nReszta dnia upłynęła nam na planowaniu trasy, przekopywaniu Internetu, pakowaniu, którym to towarzyszyły radość i podniecenie.\nO 16 wyszliśmy na trochę z domu, no bo przecież ile można siedzieć w czterech ścianach. Poszliśmy na plażę, która jest jakąś godzinkę piechotą od domu Jany. Słonko pięknie grzało, na plaży wielu ludzi już się kąpało. Plaża była fajna, choć powiem szczerze że nad naszym Bałtykiem piasek jest przyjemniejszy, drobniejszy, delikatniejszy i milej na nim poleżeć. Do tego ocean aż roił się od olbrzymich meduz – nie dało się praktycznie iść wzdłuż brzegu, by na nie nie nadepnąć. Nie wiem, czy u nich tak zawsze, czy to po prostu teraz taki okres …\nJednak i meduzy i piasek mogę spokojnie wybaczyć, ale okropnych, upierdliwych muszek już nie. Och, ależ one uprzykrzały mi ten spacer, myślałam, że szału dostanę. Muszki-owocówki, obsiadały mnie ze wszystkich stron, gryzły, dokuczały. Chciałam stamtąd jak najszybciej uciekać. Już nawet zbuntowałam się na wracanie na piechotę, tym bardziej, że przeszliśmy spory kawałek wzdłuż plaży i teraz byśmy błądzili. Wsiedliśmy więc do pociągu i przejechaliśmy 3 stacje, skąd wciąż mieliśmy pół godzinki spaceru do domu, ale chociaż wiedziałam dokładnie gdzie iść i na tej drodze tych okropnych muszek nie było.\nJana nie mogła nadziwić się tej naszej relokacji, ani ona ani żadne z jej znajomych nigdy o czymś takim nie słyszało. I całe szczęście, bo wtedy pewnie nigdy byśmy tej relokacji nie złapali i nie wyruszalibyśmy jutro rano do Cairns ;))\nGdy pierwszy raz usłyszałem na statku na Halong Bay od tego Australijczyka o relokacji (relocation deal), nie do końca zrozumiałem o co w tym tak naprawdę chodzi. Myślałem, że to taka trochę tańsza opcja wynajmu auta. Na forach nic nie było, ogólnie nikt o tym nie słyszał. Dopiero przeglądanie przez dłuższy czas tabelek z ofertami na podstronach wypożyczalni dało mi jakieś wyobrażenie, o co w tej grze tak naprawdę chodzi, bo z normalnym wypożyczaniem wozu nie ma to aż tak wiele wspólnego.\nJest to bez wątpienia najtańsza opcja podróżowania po Australii no i oczywiście zwiedzania jej. Po prostu dostajesz auto za darmo i jeszcze ci dają na paliwo. Brzmi zbyt pięknie? Tak tak, za darmo to można w mordę dostać, intuicja was nie myli, haczyk musi być.\nRelokacja to nie jest oferta dla każdego. Najważniejszym punktem programu jest to, że w odróżnieniu od wynajmu, auto NIE jest ubezpieczone. To znaczy oczywiście można wykupić „strictly recommended” ubezpieczenie za 75$/dzień przy którym możesz bezstresowo walnąć dzwona na pierwszym zakręcie, jest też opcja 25$/dzień która pokrywa efekty uboczne ułańskiej fantazji drivera do pewnego zakresu. Jednak można też zainwestować jednorazowo 3$ na różaniec i wziąć auto bez ubezpieczenia, czyli podpisać 5-stronnicowy cyrograf, który w dużym skrócie można streścić „w przypadku jakiegoś strzału szanowny pan kierowca idzie z torbami”. To znaczy to ubezpieczenie jest na pewno, bo nie wierzę, że nie mają jakiegoś ogólnego ubezpieczenia, ale nie dla ciebie. Gdyby coś, to wypożyczalnia zapewne dostanie kasę z ubezpieczalni a oni potem szarpią człowieka. W sumie bym się tym tak nie przejmował, opowiadają mi tu wokoło, że „człowieku tam są straszne drogi” i lewostronny ruch, ale to nie taki znowu chyba problem. Problem to zwierzaki, które ponoć wpadają tu pod auta w skali zupełnie niewspółmiernej do tego z czym mamy do czynienia w Europie. Wszyscy mnie naokoło straszą, że te trasy poza aglomeracjami są usłane kangurzymi trupami i oprócz ciężarówek nikt tam nie jeździ. Przestałem przeszukiwać Internet w tym zakresie, gdy natknąłem się na jakiś poradnik kierowcy, gdzie przestrzegali, że kangury „sometimes like to jump on your car”. A myślę, że na sam przedni zderzak do tej nówki toyoty camry, którą jutro odbieramy, może nie starczyć kasy ze sprzedaży mojej nery (no bo tu oczywiście wszystko leci poprzez ukochane ASO).\nKolejny myk to dostępność tych relokacji. Takich ofert pojawia się dosłownie kilka, może kilkanaście dziennie w skali całego kraju. Nie wszystkie są ciekawe ze względów geograficzno-kasowych. To powoduje, że taką wymarzoną relokację trzeba wyczekać i upolować. A nigdy nie wiadomo co będzie jutro. Trzeba mieć trochę czasu, sporo szczęścia i refleks. Nam się dziś ułożyło.\nAutor: agacior o niedziela, listopada 28, 2010 1 komentarz:\nDZIEŃ 76., Polski dzień w Melbourne\nPrzywieźliśmy ze sobą słońce, inaczej się tego określić nie da ;) Od naszego przyjazdu padało chyba tylko raz, a przeważało słonko. Przez pierwsze dni nie grzało jeszcze aż tak mocno, ale wczoraj i dzisiaj pokazało na co je stać. A wiadomo, nic nie ma większego wpływu na odbieranie otaczającego świata, niż piękna pogoda.\nDziś ruszyliśmy na zwiedzanie Melbourne ;) Pojechaliśmy razem z Janą i pierwszym miejscem do którego nas zabrała, było 35. piętro hotelu, w którym kiedyś pracowała. Stąd pewnie znała tą chyba najbardziej znaną w całym Melbourne toaletę z widokiem na miasto. Twin Towers z Kuala Lumpur mogły się przy tym schować ;) Muszę przyznać, że w takiej toalecie to jeszcze nie byłam! I pomyśleć, że dwa budynki obok musiałabym za o 5 pięter wyższą przyjemność płacić 30 dolarów. Jak dobrze jest poznawać miejsca w towarzystwie ich mieszkańców…\nDziś był zupełnie wyjątkowy dzień na zwiedzanie Melbourne, jedyny taki w roku – główny skwer w mieście był biało-czerwony, bo trafiliśmy na „polski dzień”. Pewnie gdybyśmy mieszkali na stałe w Polsce i przyjechali tu prosto z niej, nie zrobiłoby to na nas większego wrażenia. Ale jesteśmy już od grubo ponad 2 miesięcy w podróży, w dodatku mieszkając w Norwegii dobrze wiemy co znaczy tęsknota za ojczyzną. Tutaj jednak ta tęsknota wygląda troszkę inaczej. Polacy mieszkający w Australii nie odwiedzają kraju kilka razy w roku. Nie kupią sobie biletu lotniczego za kilkadziesiąt/kilkaset złotych. Nie wyskoczą do Polski na weekend. Bywają rzadko, nawet bardzo rzadko i tym bardziej tęsknią.\nPolska, którą ujrzeliśmy na festynie, to piękna, stara Polska, która nie we wszystkich rejonach kraju przetrwała… Na scenie dzieci w strojach krakowiaków dawały pokaz tańców ludowych, na innej scenie kawałek dalej przygrywał zespół disco-polo. Ludzie stali w gigantycznych kolejkach za pierogami, bigosem i kiełbasą (nie skusiliśmy się, bo ceny dość przerażające, a my przecież już za miesiąc będziemy mieć świąteczną ucztę). Dorośli i dzieci mieli na sobie koszulki, flagi, czapki zdradzające ich polskie korzenie. Dziś wszyscy byli dumni z tego, że są Polakami. Wzruszające były starsze panie, tak pięknie wystrojone, wystarczył jeden rzut oka, by wiedzieć że są Polkami. Naprawdę niezwykle przyjemnie było odczuć tą ciepłą, serdeczną atmosferę.\nNa festyn pojechaliśmy z Janą i już tam na miejscu poznaliśmy jej znajomych: Australijką Christine oraz panią Rysię i pana Marka. Na festynie było również kilka innych ciekawych osób. Sprzedawcy bursztynów, którzy przyjechali tu … z Kołobrzegu ;) (pani Rysia spotyka ich nad morzem co roku jak jeździ do sanatorium) Zjawiła się również polska „wielka gwiazda”, żona zmarłego Marka Perepeczki (ta co się do „M jak Miłość” wkręciła) Zawsze czułam, że ta pani to jakieś jedno duże nieporozumienie, ale dziś się w tym utwierdziłam. Świat jest bowiem bardzo mały i ta pani była przez kilka lat najbliższą sąsiadką Jany, tu w Australii. Kilka historyjek z życia codziennego i już wiem, że byśmy się nie zaprzyjaźniły ;)\nJana została ze swymi znajomymi na ploteczki, a my ruszyliśmy na dalsze zwiedzanie miasta.\nWsiedliśmy do starego, zabytkowego tramwaju, który robił rundkę dookoła, a głos z głośników informował nas o mijanych zabytkach i atrakcjach. My to specjalnie zabytkowi nie jesteśmy, ale skusił nas ogród botaniczny. Wysiedliśmy z tramwaju i przenieśliśmy się do świata roślin, zaraz przy centrum. Super miejsce na spacer z rodzinką. I tu znów (prócz roślin, na których się nie znam) zaskoczył nas świat zwierząt. W kilku miejscach były plakaty, by uważać na mieszkające tam żółwie długoszyje, bo teraz jest akurat ich czas na składanie jaj. Pomyślałam sobie, jak to fajnie byłoby takiego żółwia spotkać, a kilkanaście minut później śliczny długoszyjny żółwik ukazał się naszym oczom. Był tuż przy krawężniku, gdzie składał jaja, wytężając się bardzo i wyciągając swoją i tak już długą szyję. Kawałek dalej było stadko pięknych, kolorowych papug, które u nas żyją tylko w klatkach. Ależ fascynująca jest ta australijska fauna …\nCzas mijał nam tak szybko, dopiero co tutaj przyjechaliśmy, a już nadchodził wieczór. Oglądaliśmy miasto skąpane w ciepłym, zachodzącym słońcu. Centrum to wysokie, ale ładne drapacze chmur, gdzieniegdzie poprzetykane zabytkowymi, starszymi budynkami. Jest mnóstwo parków, zieleni. Bardzo nam się tu podoba, zdaje się, że to fantastyczne miasto do mieszkania. Widziałam tu dzisiaj chłopaka na wózku, sparaliżowanego od szyi w dół. Był całkiem sam, a wózek prowadził i kierował brodą … To było niesamowite, ale przy okazji uświadomiło mi, że w Azji nie widziałam ani jednej osoby poruszającej się na wózku, za to tu w Australii przez te kilka dni już wiele...\nWsiedliśmy do pociągu, który zabrał nas do domu. Taka podróż trochę zajmuje, bo najpierw jedzie się jakieś 20 minut pociągiem, a potem jeszcze pół godzinki na piechotę. Nic dziwnego, że tu w Australii każdy ma samochód – choćby po to, by nim sobie dojechać do najbliższej stacji ;)\nAutor: agacior o niedziela, listopada 28, 2010 Brak komentarzy:\nDZIEŃ 75., Misiu koala wygrany w totolotka\nDziś był w zasadzie pierwszy dzień takiej prawdziwej australijskiej przygody. Sobota, prognozy zapowiadały piękne słoneczko, w dodatku jeszcze Jana ma dzisiaj urodziny. Zdecydowanie trzeba to było jakoś uczcić ! Już od dawna planowaliśmy jakąś wycieczkę na dzisiaj, ale trochę ciężko było znaleźć miejsce – Jana nie chciała jechać za daleko, bo taka podróż autem męczy, a najciekawsze (albo raczej najbardziej znane) miejsce w stanie Victoria to Ocean Road i Dwunastu Apostołów, położonych prawie 300 km od Melbourne. W końcu jednak Jana zdecydowała się na poświęcenie nam całej tej soboty i o 9 rano wyruszyliśmy na Ocean Road!\nŚwieciło cudne słonko i nie trzeba było jechać daleko, by naszym oczom ukazał się otwarty ocean z pięknym wybrzeżem – szerokimi plażami, skalnymi klifami. Ślicznie, naprawdę. Jednak największego uroku temu wszystkiemu dodawała zieleń, która tak naprawdę nie jest tu widywana za często. Przyjechaliśmy bowiem w dość wyjątkowym czasie. Do naszego przyjazdu padało w zasadzie non stop przez kilka miesięcy – takich deszczy nie było w tym regionie od 35 lat!!! Nic więc dziwnego, że wszystkie roślinki dźwignęły się do życia po takiej wodnej uczcie. Ku naszemu zdziwieniu zobaczyliśmy więc piękną zieloną Australię. Po jednej stronie błękitno-turkusowy (niesamowity odcień) ocean, a po drugiej zielone łąki z owieczkami. Ach, jakże mi te krajobrazy przypominały … Irlandię Północną. Szczególnie, że odwiedziłam ją tuż przed rozpoczęciem tej podróży i kochana Rosie zabrała mnie na wycieczkę wzdłuż wybrzeża. Tamte krajobrazy mam więc jeszcze bardzo świeże w głowie i to co oglądałam tutaj naprawdę przypominało mi zieloną Irlandię…\nZatrzymaliśmy się najpierw przy uroczej latarence morskiej, potem zjedliśmy lunch z widokiem na ocean. Tu w Australii mają wspaniałe miejsca piknikowe. Stoliki, czyściutkie toalety, z papierem i mydłem(!) i do tego wszystkiego grille! Wszystko darmowe, czyste, zadbane, aż przyjemnie się w takich miejscach zatrzymywać.\nCzekała nas jednak długa droga, więc tak za wiele przystawać nie mogliśmy. Ale że żadne z nas nie prowadziło, to mogliśmy napawać się widokami. Zielono-błękitno-słonecznie, naprawdę piękna mieszanka. Oczywiście podczas podróży wypytywaliśmy o wszystko, między innymi o słynne australijskie zwierzaki: kangury i misie koala. Kangurów jest bardzo dużo, może nie w tym rejonie tutaj, ale jak pojedziemy wyżej na pewno zobaczymy dużo – szczególnie zabitych na drogach. Natomiast jeśli chodzi o misie koala to Jana stwierdziła : „Prędzej strzelicie szóstkę w totolotka niż zobaczycie tu koalę” W innych częściach kraju może byłaby jakaś szansa, ale niestety nie tutaj. Szczególnie po strasznych pożarach, które co jakiś czas nękają te rejony. Ostatni taki straszny pożar buszu miał miejsce całkiem niedawno, sama pamiętam zdjęcia i relacje z telewizji. Niestety, dla zwierzaków to najgorsze, szczególnie dla misi koala, które nie tylko tracą życie, ale wiele z nich również jedyne źródło swego pożywienia – drzewa eukaliptusowe.\nBiedne misie koala, smutno nam się zrobiło…\nJechaliśmy sobie dalej i widzieliśmy rośliny, które w tych deszczach znalazły swoją szansę na odrodzenie. Był na przykład całkiem ususzony las eukaliptusów, gdzie tylko na niektórych gałęziach wyrastały listki. I właśnie gdy przejeżdżaliśmy koło jednego takiego lasku zobaczyłam GO. Pewnie gdyby nie jeden pan, który stał i robił mu zdjęcie, bym go nie dojrzała. Ale jednak, na drzewku eukaliptusowym z jedną tylko gałęzią z listkami siedział piękny, najsłodszy na świecie, misiu koala. Tak nisko, że może gdybym podskoczyła to udałoby mi się go dotknąć. Oczywiście zaalarmowałam współpasażerów, akurat była zatoczka do parkowania i wszyscy wylecieliśmy oglądać misia. Ale to była radość… Nawet Jana, która mieszka tu ponad 30 lat, niejednego misia już widziała, biegała podniecona jak mała dziewczynka. Misie koala mają bowiem w sobie coś tak uroczego, że u każdego wywołują wielkiego banana na twarzy. Takie zwierzątka radości. Ten nasz siedział sobie leniwie na drzewku, żuł sobie powolutku liście, czasem zmieniał pozycje, drapał się. Oczywiście niedługo po nas zatrzymywały się kolejne samochody, ludzie zbiegali się i tylko widziałam kolejne radosne uśmiechy na twarzach.\nTo spotkanie z koalką dało mi tyle szczęścia, nawet się nie spodziewałam. Oglądać zwierzęta w ZOO to jednak zupełnie inna bajka, nie da się tego porównać ze znalezieniem takiego misia w jego naturalnym środowisku. Ale prócz radości wkradł się smutek i troska. Ten lasek był praktycznie suchy – została tylko ta kępka liści. Ciut lepiej (ale też nie za dobrze) było po drugiej stronie drogi. No ale miś przecież się tam nie teleportuje, będzie sobie powolutku przechodził przez drogę. A co jeśli akurat będzie jechał samochód ? ;( Ale pomyślę optymistycznie: na pewno nic mu się nie stanie !!!\nPo dłuższym koalowym postoju ruszyliśmy dalej, ale widok misia na drzewie nam towarzyszył …\nTrzeba nam było troszkę przyspieszyć, bo do 12 Apostołów mieliśmy jeszcze kawałek, a już było po 15. W końcu jednak szczęśliwie dotarliśmy, zaparkowaliśmy na parkingu z dziesiątkami innych samochodów. Znane miejsca mają właśnie to do siebie … A i tak nie ma teraz jeszcze sezonu.\nAle Apostołowie nie zawiedli – choć nie ma ich już 12. Ci apostołowie to formacje skalne wystające z oceanu. Ale ocean chce pokazać kto tu rządzi i co jakiś czas któryś z apostołów łamie się i ocean zabiera go ze sobą. Szkoda, bo to naprawdę piękny widok. Jedyna szkoda, że nie można napawać się nim w samotności – no ale wszystkiego mieć nie można... Byliśmy tam akurat w czasie, gdy patrząc na apostołów słonko świeciło nam prosto w twarze, więc z ładnych zdjęć nici. Ale nacieszyliśmy się widokiem, bo oko nie aparat, dało radę … Za to dwie inne skały, trochę dalej (w sumie nie wiem, może to też byli apostołowie?) pięknie się przed nami prężyły i wdzięcznie pozowały do zdjęć.\nTo był długi, piękny dzień. Zatrzymaliśmy się jeszcze na kolacyjny piknik, znów w uroczym miejscu nad wodą. Zjedliśmy co nam zostało z piknikowej wyprawki i wyruszyliśmy do domu. Do przejechania było prawie 300 km, ale była dobra droga i jakoś to poszło w miarę bezboleśnie. Choć wiem dobrze, że po takim całym dniu Jana była wykończona. Acha, nie mogło być inaczej, wypełniliśmy po drodze kupon totolotka. Szóstki niestety nie wytypowaliśmy, ale my już dzisiaj dostaliśmy przecież naszą porcję szczęścia. Wystarczy ;)\nW domku wypiliśmy urodzinowego szampana, zjedliśmy ciacho i z głową pełną nowych, pięknych obrazów poszliśmy spać.\nDzisiejsze spotkanie z panem koralgolem to kwintesencja kangurzastego etapu naszej wyprawy. Bez żadnego dennego safari czy zoo, ot tak po prostu w lesie. Tak jak ma być, prawdziwie. Oczywiście nigdy by do tego nie doszło, gdyby nie ostre jak brzytwa sokole oko Agaty.\nSam misiek był naprawdę miłym gościem. Naćpany liśćmi eukaliptusa nic sobie nie robił z naszej obecności. Był tak nisko, że mógłbym go zdjąć ręką, ale tak sobie pomyślałem, że może nie jest aż tak potulny jak wygląda a w dodatku to był jakiś zawodnik wagi ciężkiej, bo był całkiem spory, myślałem, że zaraz spadnie z całą tą gałęzią. No i te ząbki…\nTaki wyluzowany tryb życia tego zwierzaka mnie zauroczył, żeby nie powiedzieć zainspirował. Sam bym tak chciał.\nDZIEŃ 74., Co się ze mną dzieje ?\nTa moja aklimatyzacja z dolną pólkulą przebiega ogólnie dość fatalnie. Całe szczęście, że nie jestem przypadkiem odosobnionym i Jana mówi, że to normalne, naukowo przebadane i udowodnione, że przeskok z półkuli południowej na północną to dla organizmu żaden problem, natomiast odwrotnie to już nie jest takie bezbolesne. To by potwierdzało dlaczego dzisiaj kolejny dzień spędziłam w połowie w łóżku. Mam tylko nadzieję, że tym razem to już koniec i wreszcie przestanę być taka senna !!! Bo mnie samą zaczyna już to męczyć. Czas już na jakąś australijską przygodę, relacje spod kołdry to przecież nic ciekawego.\nDziś poszliśmy co prawda przebadać inne centrum handlowe w poszukiwaniu jakichś super okazji, ale nasza wyprawa zakończyła się fiaskiem. Drogo jak nie wiem co, w sklepach nic ciekawego nie było, a do tego to moje złe samopoczucie… Jaśniejszym akcentem dnia było to, że Łukasz z Janą pojechali do tego wczorajszego centrum kupić mu tamte buty. Mój mężu należy do typu mężczyzn kupujących coś sobie niezwykle rzadko, zwykle po bardzo głębokim zastanawianiu się i kontemplacji (dobrze, że chociaż mi kupuje częściej i chętniej ;) więc kupno butów sprawiło nam obojgu trochę radości.\nDom jest nadal piękny, ale jednak przydałoby się go opuścić. Australia czeka!\nAutor: agacior o czwartek, listopada 25, 2010 2 komentarze:\nDZIEŃ 73., Australijska codzienność\nDZIEŃ 72., Welcome to Australia ;)\nDZIEŃ 71., Pożegnanie z Azją …\nDZIEŃ 70., Mieszkanka kultur w Kuala Lumpur\nDZIEŃ 69., Wjeżdżamy do Malezji\nDZIEŃ 68., Leniwy dzień …\nDZIEŃ 67., Z powrotem na starych śmieciach i zakup...\nDZIEŃ 66., A jednak KO ROK i … coś chce nas zjeść!...\nDZIEŃ 65., Koh Lanta skuterowo\nDZIEŃ 64., Ciągle pada, czyli dzień knura\nDZIEŃ 63., Łukasz daje nura\nDZIEŃ 62., Rajskie plaże odnalezione !!!\nDZIEŃ 61., Koh Phi Phi – imprezowy raj\nDZIEŃ 60., W poszukiwaniu rajskich plaż\nDZIEŃ 59., Krabowe Krabi\nDZIEŃ 58., Nareszcie na plaży\nDZIEŃ 57., Niespodzianka na granicy\nDZIEŃ 56., Wieczny odpoczynek racz im …\nDZIEŃ 55., Pech nie odpuszcza\nDZIEŃ 54., U bram Angkoru\nDZIEŃ 53., Ludzie rzeki i przedłużamy nasz pobyt w...


„Wilgotne miejsca” – pornografia, czy nowa jakość?\nBudząca skrajne emocje debiutancka powieść Charlotte Roche wywołała medialną lawinę. Czy „Wilgotne miejsca” są feministycznym orędziem czy pornograficzną szmirą? I co właściwie o wyprawie Roche przez kobiece strefy intymne sądzą mężczyźni?\nSzpitalne porno, czy feministyczna zapowiedź walki? Powieść Charlotte Roche „Wilgotne miejsca” dzieli odbiorców. I osiąga sensacyjne wyniki sprzedaży – tylko w ciągu pierwszych trzech miesięcy z półek zniknęło pół miliona egzemplarzy. W marcu „Wilgotne miejsca” jako pierwszy niemiecki tytuł w historii stanął na czele międzynarodowej listy bestsellerów Amazon i wkrótce może wywołać sporo zamieszania również za granicą. Jak dotąd licencje sprzedano do 8 krajów, w tym do Hiszpanii, Holandii i na Tajwan- jak poinformowała rzeczniczka wydawnictwa „Kölner Dumont”. Pierwsze literackie dziecko Roche wzbudziło duże zainteresowanie również we Francji, Wielkiej Brytanii i USA. W Polsce książka ma ukazać się nakładem wydawnictwa Jacek Santorski w sierpniu 2009 roku.\nW felietonach akcję powieści opowiada się zwięźle: 18-letnia Helen Memel po nieudanej depilacji stref intymnych ląduje w szpitalu z ich zapaleniem. Tam nieskrępowanie i szczegółowo opowiada o hemoroidach, tamponach własnej roboty, płynach ustrojowych i rozmaitych dziwacznych praktykach seksualnych – krótko mówiąc: o zainteresowaniu odkrywaniem własnego ciała.\nOd tego miejsca felietony zarówno w kraju, jak i zagranicą prześcigają się w próbie wyjaśnienia sukcesu debiutanckiej powieści Roche. Nie chodzi już przy tym prawie wcale o literacką jakość debiutu Roche. Wpływowy niemiecki dziennik Frankfuter Rundschau stwierdza, że ta „cienka powieść z przebojowym tytułem” jest „interesująca nie ze względu na jej literacką jakość (prawie żadną)”, „lecz jako symptom i fenomen”.\nRoche – marka medialna\nCharlotte Roche, urodzona w 1978 roku w Anglii, stała się rozpoznawalna dzięki programowi Fast Forward w stacji muzycznej VIVA2; za niekonwencjonalny sposób prowadzeniaus otrzymała nagrodę Adolfa Grimme [niemiecki telewizyjny Oscar] i bawarską nagrodę filmową. W medialnym świecie jest profesjonalistką. Nie dziwią więc podejrzenia, że za prowokacyjną powieścią kryje się szczypta biznesowej kalkulacji. Dziennik Frankfurter Rundschau opisuje Charlotte Roche jako „zbuntowanego anioła, który genialnie kalkuluje i jest mistrzem w odgrywaniu naturalności, bezstronności, dobrych chęci i grzeczności”. Sukces „Wilgotnych miejsc” wydaje się niemożliwy bez popularności samej Roche jako osoby medialnej.\nA może wkład w „nowy feminizm”?\nZamieszanie w prasie udowadnia jednak, że książka dotyka mimo wszystko jakiegoś społecznego nerwu. Recenzje nie są jednoznaczne. Pornografia? Wulgarna tandeta? Książka po prostu bez znaczenia? Radykalne odcięcie się od absurdalnego kultu kobiecej higieny? Czy ważny wkład w szeroko dyskutowany „nowy feminizm”, którego symbolami są autorki takich książek, jak: „Neue deutsche Mädchen” (Elisabeth Raether i Jana Hensel) i „Wir Alphamädchen” [„My, dziewczyny alfa”] (Meredith Haaf, Susanne Klingner, Barbara Streidl)?\nTak czy inaczej, pól wieku po wejściu w życie przepisów o równym traktowaniu kobiet i mężczyzn, w niemieckiej debacie o płci powiał orzeźwiający, jaskraworóżowy wiatr.\nSamej Roche nie przeszkadza zarzut pornografii. Przeciwnie. Krytykuje to, że feministki „starej gwardii”, jak Alice Schwarzer, odrzucają pornografię jako zasadniczo wrogą wobec kobiet. Przesłanie Roche brzmi: również kobiety lubią pornografię. Jednak brakuje im języka do opisania własnych pragnień. Roche w wywiadzie dla niemieckiego tygodnika Der Spiegel mówi, że uważa swoją powieść za lekturę o masturbacji. Nie tylko dla kobiet, ale również dla mężczyzn. Nasuwa się pytanie, jak owa próba przełamania oniemienia kobiet i styl narracji „bez ogródek” wpłynie na męskich czytelników: czy ich przytłoczy, zirytuje, czy może zjedna autorce?\nPanowie czytają „Wilgotne miejsca”\n„Arcydziełem literatury popularnej czy literatury kobiecej ‘Wilgotne miejsca’ nie są. Akcja jest słaba, a charakterystyka bohaterki ograniczają się do jej fetyszu, którym jest wydalanie– a to nie jest żadne poważne łamanie tabu. Ciekawe, czy powieść skupiłaby taką samą uwagę mediów, gdyby napisał ją ktoś inny. Ośmielam się w to wątpić.”\n„Język pełen ‘niegrzecznych’ słów jest poniekąd znakiem firmowym Charlotty i rozpozna się go wszędzie. Te zabawne zwroty, neologizmy, niewyparzony język i konsekwentny slangowy styl mówienia oddziałują wspólnie na prawdę intensywnie. Myślę, że powieść kładzie skalę w nowym i ważnym kierunku. Uważam (poważnie!), że niejeden naukowiec mógłby sobie wziąć przykład z tego języka.”\n„Uważam, że ta książka jest interesująca, a nawet fascynująca. Podobał mi się zwłaszcza sposób, w jaki nazywa rzeczy po imieniu i przekracza granice obrzydzenia- to niesie ze sobą coś świeżego. Ogólnie nie określiłbym ‘Wilgotnych miejsc’ jako książki pornograficznej. Choć to jasne, że Charlotte Roche bawi się w niej pornograficznymi elementami.”\n„Nawet jeśli Helen bez słowa sprzeciwu daje się zaciągnąć przez nieznajomego ciemnoskórego mężczyznę z targu do jego mieszkania, on serwuje jej namiętne golenie stref intymnych, a ona się przed nim nagle masturbuje – to nadal jest to po prostu tylko bardziej ambitna wersja hydraulika, który chce gdzieś wetknąć swoją rurę. ’Wilgotne miejsca’ to pornos. I to dobry. Fakt, że w felietonach mało kto chce się z tym tak naprawdę pogodzić, być może oznacza tylko tyle, że w przyszłości będziemy potrzebować jeszcze kilku pornosów autorstwa atrakcyjnych kobiet, zanim ten rodzaj literatury stanie się społecznie akceptowalny.”


Wiszące /podwieszane/ szafki łazienkowe pod umywalkę | mantes.pl\n» Wiszące szafki łazienkowe pod umywalkę\nSzafki pod umywalkę(351)\nWiszące szafki łazienkowe pod umywalkę(308)\nStojące szafki łazienkowe pod umywalkę(23)\nSłupki / regały łazienkowe(78)\n39 cm (156)\nWiszące szafki łazienkowe lub inaczej: podwieszane szafki łazienkowe.\ndo małej i dużej łazienki o szerokości dostosowanej do potrzeb Twojego wnętrza. Wymiary od 40 do 210 cm - wpisz odpowiedni wymiar w naszą wyszukiwarkę a system wskaże Ci wszystkie produkty, które mogą Cię zainteresować. Białe, czarne szare czy w dekorze drewna - mamy je wszystkie.\nSzafka pod umywalkę CLER 50/25 cm biały połysk + umywalka\nSzafka pod umywalkę CLER 50/25 cm czarny połysk + umywalka\nSzafka pod umywalkę CLER 50/25 cm czerwony połysk + umywalka\nSzafka pod umywalkę CLER 50/25 cm szary połysk + umywalka


Fyrstenberg: w finale będziemy gryźć kort!\nWiadomości24 » Sport » Fyrstenberg: w finale będziemy gryźć kort!\nData dodania: 2009-10-17 12:27\nMariusz Fyrstenberg przed niedzielnym finałem w Szanghaju: "Łatwo nie będzie, ale uwielbiamy takie mecze". Polscy debliści awansowali do finału prestiżowego turnieju ATP 1000 w Szanghaju.\nPo raz drugi w karierze staną przed szansa zwycięstwa w turnieju rangi Masters (ATP 1000). W zeszłym roku triumfowali w Paryżu.\nW półfinale pokonali austriacką parę Julian Knowle i Juergen Melzer 6:1, 6:4. Polacy dominowali przez całe spotkanie. - Byliśmy znacznie lepsi - powiedział po meczu Fyrstenberg. Poza pierwszym gemem, praktycznie prowadziliśmy grę przez cały mecz. Fantastycznie funkcjonował nasz return i serwis.\nW swoim 24. finale ATP zmierzą się z Francuzami Julien’em Benneteau i Jo-Wilfred Tsonga. - To debel kompletny - przyznaje Matkowski. Tsonga dysponuje świetnym serwisem, pewnie gra z końca kortu. A Benneteau, oprócz rowie dobrego serwisu, gra dobrze przy siatce - podsumowuje polski deblista. Polacy pokonali już w tym roku parę Benneteau - Tsonga. Miało to miejsce w Rzymie, także podczas turnieju z cyklu ATP 1000.\n- To był trudny mecz. Zdajmy sobie sprawę, że i tym razem łatwo nie będzie, ale uwielbiamy takie mecze - mówi Fyrstenberg. Ogromna ranga finału nie przeraża nas, lecz mobilizuje. To nasz drugi finał w serii Masters i mamy nadzieje po raz drugi go wygrać. Mogę zapewnić kibiców, że będziemy gryźć kort - dodaje "Fryta".\nFyrstenberg i Matkowski walczą też o trzeci udział w deblowym turnieju Masters Cup. Od tego roku impreza, podczas której spotykają się najlepsi tenisiści świata (8 singlistów, 8 par deblowych) nosi nazwę ATP World Tour Finals. - Jest blisko do awansu, ale nie liczymy punktów. Patrzymy tylko na kolejny mecz w turniejowej rozpisce na kolejny dzień - przyznaje Fyrstenberg. - W zeszłym roku rywalizowaliśmy o Masters z brazylijską parą Melo-Sa. Widzieliśmy ich wiele razy jak siedzieli z komórkami w rękach i liczyli punkty w rankingu. Mnożyli, odejmowali, dodawali. Śmieliśmy się z Marcinem, że śledzą wyniki innych bardziej niż swoje. No i nie awansowali - dodaje.\nNajlepszy sportowiec roku 2011. Kto nim był? Głosujcie!\nTagi: Brodzik ATP 1000 Shanghaj Włoszczowska Blanik Pazura Marcin Matkowski Mariusz Fyrstenberg debel tenis Tsonga\nBrawo. Końcówka sezonu w wykonaniu wszystkich polskich tenisistów jest bardzo dobra:)


NukeBoards - Osktyptowanie zdarzenia ataku w mmf2 dev\nNukeBoards Strona Główna » Wokół klików » Pomoc » Osktyptowanie zdarzenia ataku w mmf2 dev Poprzedni temat :: Następny temat\n29-10-2014, 17:48\t Osktyptowanie zdarzenia ataku w mmf2 dev\nWysłany: 26-10-2014, 23:06 Osktyptowanie zdarzenia ataku w mmf2 dev\nProszę o oskryptowanie ataku pod klawiszem z (nieudolna wersja jest w grupie zdarzeń ,,movment''\nProblem rozwiązany poza tematem, zamykam. | Neo\nOstatnio zmieniony przez Neoqueto 29-10-2014, 17:49, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 29-10-2014, 17:35\nCo miałeś źle: po pierwsze, niszczyłeś zły obiekt. Akcję niszczenia miałeś ustawioną na... monecie.\nPo drugie - ustawiałeś zmienną B na 1 po każdym wciśnięciu Z, jednak nie ustawiałeś jej z powrotem na 0 - wystarczyło na początku levela raz zaatakować, żeby na zawsze wszystko sobą niszczyć.\nZamiast zmiennych warto sprawdzać która sekwencja animacji jest odtwarzana w trakcie kolizji (choć osobiście polecam zmienić warunek "collision" na "overlapping" w zdarzeniu, w którym sprawdzane jest która sekwencja się odtwarza). Oszczędza się w ten sposób zmienne, swój czas, a kod staje się bardziej przejrzysty. Dodatkowo, kiedy sekwencja "Atack" kończy się - animacja wraca do zwykłego stanu. Czyli: jeśli gracz nachodzi na skrzynię oraz animacja ataku jest odtwarzana: zniszcz skrzynię.\nAbsolutne podstawy, więc lepiej wszystko jak "krowie na rowie" wyjaśnić . Bez urazy, oczywiście.\nDo takich celów jednak najbardziej poleca się tworzenie osobnego obiektu miecza, to znacznie trudniejsze rozwiązanie, ale wtedy jest bardziej "pro", bo przede wszystkim gracz nie zaatakuje wroga znajdującego się za nim własnymi plecami, podczas gdy atakuje innego przed nim.\nNukeBoards Strona Główna » Wokół klików » Pomoc » Osktyptowanie zdarzenia ataku w mmf2 dev


Jak wybrać nazwę firmy? Oto kilka wskazówek :: BankPolski.pl\nTu jesteś: START » RAPORTY, FELIETONY, FAQ » JAKĄ WYBRAĆ NAZWĘ FIRMY\nAby firma rozpoczęła działalność, niezbędny jest wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. We wniosku o wpis musimy podać nazwę firmy. Czy są nazwy, których CEIDG nie zarejestruje? – Co do zasady przedsiębiorcy mają pełną dowolność co do doboru nazwy – usłyszeliśmy na specjalnej infolinii CEIDG. – Nazwa nie może tylko celowo wprowadzać w błąd co do osoby przedsiębiorcy, przedmiotu działalności czy też jej miejsca. Jeśli więc np. prowadzimy firmę budowlaną, nie możemy jej nazwać „Usługi fryzjerskie Janina Kowalska”. Z tego samego powodu nazwa firmy powinna również odróżniać się od innych działających na tych samych rynkach. Z kolei w myśl ustawy o języku polskim w nazwie firmy nie powinny się znaleźć wulgaryzmy i słowa powszechnie uważane za obraźliwe. Co prawda CEIDG nie odmówi wtedy zarejestrowania takiej firmy, ale przedsiębiorca może podlegać karze grzywny. Jeśli zaś chodzi o spółki prawa handlowego, to są one zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym, a organem, który rejestruje nowopowstałe firmy jest odpowiedni sąd. Czym innym jest natomiast znak towarowy, za pomocą którego firma komunikuje się z klientami – na produktach, materiałach reklamowych itp. W tym przypadku trzeba uważać na znaki, które chronione są prawem autorskim poprzez zgłoszenie np. w Urzędzie Patentowym. Użycie zastrzeżonego znaku towarowego będzie bowiem złamaniem prawa. Nie ma zatem możliwości, aby zarejestrować nazwę np. „Coca-Cola Jan Kowalski”.\nZ marketingowego punktu widzenia nazwa firmy powinna być krótka. Oczywiście to nie zagwarantuje automatycznie sukcesu, jednak daje większe szanse na to, że konsumenci ją zapamiętają. W corocznym rankingu największych firm na świecie według Forbesa, aż 20 z pierwszych 100 ma nazwy pięcioznakowe lub krótsze. – Nazwa krótka to dobre rozwiązanie, bo pozwala na minimalizacje kosztów przy optymalizacji efektu marketingowego – ocenia Jarosław Filipek, dyrektor generalny firmy Anagram Naming, która brała udział przy opracowaniu m. in. nazwy firmy Orlen. – Innymi słowy, przy krótkiej, 5- lub 6-literowej, nazwie dużo łatwiej o spójne zaprojektowanie znaku graficznego i sloganu. Z drugiej jednak strony, trudno będzie nam znaleźć dla niej domenę internetową, która nie jest jeszcze zarezerwowana. Stworzenie krótkiej i zarazem oryginalnej nazwy wymaga dużej dozy kreatywności.\n- Przy wyborze nazwy firmy musimy zadecydować tu i teraz, czy chcemy funkcjonować na rynkach zagranicznych, a nie odkładać tę decyzję „na później” – radzi Jarosław Filipek. – Jeśli bowiem nasza firma ma współpracować też z zagranicznymi partnerami, musimy sprawdzić nie tylko polskie zastrzeżone znaki towarowe, ale również tzw. wspólnotowe.\nNazwa firmy musi być oryginalna. – Istnieją różne konstrukcje nazewnicze. Na przykład w budownictwie bardzo popularne są człony -bud, -tech czy -stal. W efekcie wszystkie firmy brzmią podobnie i żadna się pozytywnie nie wyróżnia – mówi Jarosław Filipek. – Z kolei na fali popularności sieci sklepów Biedronka „wyrasta” coraz więcej „Pszczółek”, „Marchewek”, „Śliweczek” itp. Takie nazwy dość szybko się zdewaluują, dlatego należy pamiętać, aby były one ponadczasowe. Do lamusa odchodzą już też bardzo popularne w latach 90. końcówki -pol czy -ex.\nMało która firma może funkcjonować bez obecności w internecie. Dlatego przy wyborze nazwy warto najpierw sprawdzić dostępność domen internetowych, w tym najpopularniejszych – .pl i .com. To obszar często zaniedbywany przez początkujących przedsiębiorców, a przecież bardzo ważny. – Istotne jest, aby nazwa firmy, którą posługujemy się w codziennej działalności była taka sama jak nazwa domeny internetowej – tłumaczy Jarosław Filipek. – Z tego względu lepiej unikać polskich znaków oraz nazw opisowych, w których oprócz marki zawiera się jeszcze obszar działalności. Wtedy bowiem nasza domena będzie gorzej pozycjonowana w sieci.\nNazwa firmy nie jest dana raz na zawsze. Jeśli przedsiębiorca widzi, że z jakichś powodów nazwa się nie przyjęła, może ją zmienić. – O zmianie należy poinformować CEIDG przy pomocy odpowiedniego wniosku maksymalnie do 7 dni od jej dokonania – tłumaczy przedstawiciel CEIDG. Jeśli chodzi o spółki prawa handlowego, to procedura zmiany nazwy jest jeszcze bardziej skomplikowana. Oprócz wniosku do Krajowego Rejestru Sądowego wymagana jest również m. in. zmieniająca nazwę uchwała zgromadzenia wspólników (lub akcjonariuszy). Zmiana nazwy spółki wiąże się zatem z dużym wysiłkiem, a dodatkowo też z kosztami ponownego tworzenia m. in. folderów reklamowych i znaków graficznych. Dlatego lepiej wybrać nazwę raz, a porządnie.\nźródło: Jakub Ceglarz - money.pl


Jak rozkręcić metabolizm? - Dieta odchudzająca, choroby i leczenie\n21 sierpnia 2015 | Tagi: kontrola, metabolizm, wiek\nJeśli się odchudzasz to na pewno dbasz o to, by twój metabolizm sprawnie pracował. Niewiele osób kontroluje swój wiek metaboliczny, bo to wiąże się z korzystaniem ze specjalistycznej wagi. I to regularnie. Takie kontrole nie są łatwe, ponieważ dostęp do tego typu urządzeń jest bardzo ograniczony. W zasadzie takie pomiary można wykonać jedynie u dobrego dietetyka czy na niektórych siłowniach. To jednak nie zawsze jest pomiar wiarygodny. Co jeśli długo się odchudzasz, stosujesz restrykcyjną dietę i nie widzisz żadnych efektów? Starasz się, ale od paru dni waga ani drgnie? A może jest jeszcze gorzej i zamiast chudnąć na diecie to tyjesz? Za taką sytuacje może odpowiadać spowolniony metabolizm. Niewiele osób zdane sobie sprawę z tego, że niskokaloryczna dieta może prowadzić do spowolnienia przemiany materii, czyli zahamowania procesu chudnięcia. Istnieje jednak kilka sposób na poprawienie pracy metabolizmu. Dzięki tym kilku sposobom, możesz sprawić, ze ponownie zaczniesz tracić kilogramy. Świetnym sposobem na poranne podkręcenie metabolizmu jest picie szklanki wody z cytryną przed śniadaniem. To prosta czynność, która szczególnie na diecie odchudzającej powinna stać się nawykiem. Warto też oszacować ilość zjadanego codziennie błonnika. Podczas redukcji wagi jego ilość powinna mieścić się w przedziale 25-35 gramów. Jeśli ilość się zgadza a mimo tego masz problem z metabolizmem to prawdopodobnie pijesz zbyt mało wody. Nie można zapominać, że dorosły powinien wypijać ok. 2 litry płynów dziennie.\nDobrym rozwiązaniem, wspomagającym funkcjonowanie organizmu, jest sięgnięcie po odpowiednie składniki mineralne i witaminy w kapsułkach, w proszku bądź w innej wybranej formie. Właściwie skomponowany zestaw substancji, spożywany regularnie, z pewnością przyczyni się do polepszenia jakości życia, lepszego snu, większej wydajności. Nie wahajmy się wspomagać swój organizm, tylko zdrowi możemy osiągnąć pełną satysfakcję z wykonywanych na co dzień czynności. tunele chłodnicze


Człowiek jest dużym zwierzęciem\nCiśnienie kiwi »\nGdyby człowiek byl zwierzęciem jednokomórkowym, nie potrzebowałby układu oddechowego: tlen mógłby przenikać przez ściany komórki w dostatecznych ilościach. Gdyby człowiek był małym zwierzęciem wielokomórkowym o skromnych wymiarach, zapewniających odległość pomiędzy źródłem tlenu a najbardziej odległą komórką nie przekraczającą pół milimetra, nie byłoby również takiej potrzeby. Niezbędny gaz mógłby dyfundować przez znajdujące się po drodze tkanki w wystarczającej ilości. Nawet gdyby człowiek był owadem, płuca i tętnice płucne nie byłyby potrzebne, ponieważ insektom, ze względu na ich małe wymiary, wystarczają przewody powietrzne, rozgałęziające się wewnątrz ich ciała. Żadna część owada nie znajduje się zbyt daleko od rozgałęzień tych przewodów i dlatego nie jest pozbawiona tlenu. (Taki układ może zaopatrywać tylko małe zwierzęta. Olbrzymie ważki H. G. Wellsa nie mogłyby egzystować, nawet gdyby odżywiały się pokarmem bogów. Na szczęście.)\nCzłowiek jest dużym zwierzęciem, o wiele za dużym dla zastosowanie zwykłej dyfuzji, za dużym i dla sieci tchawiczej owada, toteż musi mieć lepszą metodę rozprowadzania tlenu w obrębie ciała. Ow udoskonalony układ u wszystkich wyższych kręgowców polega w zasadzie na występowaniu jednej pompy powietrznej i dwu pomp do płynu, Pompa powietrzna jest kombinacją przepony i klatki piersiowej, wciągających powietrze do zachowujących się biernie płuc, a następnie wyciskających powietrze na zewnątrz. Dwie pompy do płynu, to dwie komory serca, mające zupełnie odrębne funkcje. Prawa komora pompuje krew do sieci naczyń włosowatych płuc i doprowadza w ten sposób krew o niskiej zawartości tlenu blisko powietrza zawierającego tlen. Lewa komora pompuje krew wzbogaconą tlenem d-o sieci naczyń włosowatych ciała i w ten sposób doprowadza wzbogaconą krew do tkanek potrzebujących tlenu. System ten jest ulepszoną metodą mechanizmu prostej dyfuzji, wykorzystywanej przez najmniejsze stworzenia. Krew musi być doprowadzona tak blisko do powierzchni, aby tlen z powietrza mógł do niej przenikać. Następnie krew zostaje przesłana blisko wszystkich tkanek tak, aby tlen mógł do nich przenikać. Sama dyfuzja jest podobna, różnica polega na większych odległościach, a krew jest agencją transportową eliminującą odległości.