Kurs kadry płace - SEO NEILITEIST 24 - .:Grupa SEO 24:.\nOst.mod.: 23.09.2019 | Online: 17\nData dodania: 25.03.2019r. · Wyświetleń: 1946 · Kliknięć: 20\nData dodania: 25.03.2019r. · Wyświetleń: 2889 · Kliknięć: 56\nData dodania: 28.12.2018r. · Wyświetleń: 1355 · Kliknięć: 12\nNajistotniejszy kapitał każdej jednej placówki tworzą pracownicy. To powszechnie znana prawda, jednak nie wszyscy mają pojęcie, że o ten cenny skarb trzeba ciągle dbać. Przeciw takim opcjom wychodzi choćby kurs kadry płace pod adresem www. centrumksztalceniahr. pl. Jest to bezsprzecznie zasób kursów, jaki pomocny będzie w każdej jednej organizacji, bez względu na to, czy jej dział hr złożony jest tylko z jednej osoby, czy wielu osobników. Poziom zdobytej wiedzy w trakcie trwania tego rodzaju zajęć bywa cenny, a i bardzo często użyteczny na każdym dowolnym stanowisku pracy.\nTytuł: Kurs kadry płace\nkurs płace, szkolenia prawo pracy, hr, kurs kadrowy, kurs kadry płace\nPodlinkuj stronę www.centrumksztalceniahr.pl:\nPraca na stanowisku opiekunki osób starszych w Niemczech to bardzo często wybierany sposób zarobkowania przez kobiety w średnim wieku i dobrej kondycji fizycznej i psychicznej. Praca nie jest ciężka jednak wymaga przebywania poza domem prze ...\nProgram księgowy symfonia - www.biomedic.com.\nDla nas najważniejszy jest klient, wobec tego nasza oferta uwzględnia najważniejsze oraz najistotniejsze potrzeby naszych kontrahentów. Przygotowaliśmy bardzo obszerną ofertę, w skład której wchodzą między innymi smary. Należałoby dodać, iż ...\nNie zapomnij przekazać 1% podatku na wybraną fundację pożytku publicznego. Nawet niewielkie kwoty od pojedynczych podatników zasilają konto organizacji, dając w efekcie dostatecznie wysoką kwotę, dzięki której możliwe jest kontynuowanie dzi ...\nWyświetleń: 568\tKliknieć: 4\nWyświetleń: 656\tKliknieć: 94\nPraca jako aupair polega na opiece nad dziećmi z zakwaterowaniem i wyżywieniem. Jak przebiegać będzie taka praca, należy ustalić dokładnie z rodziną, która takie zatrudnienie oferuje. W większości przypadków wszystko da się dobrze obgadać. ...\nUrzadPracyOnline.pl - Urzędy Pracy\nUrzadPracyOnline. pl to platforma numer 1 jeśli chodzi o miejsce, które umożliwia wyszukanie danych kontaktowych w postaci: numeru telefonu do urzędu pracy, aktualnego adresu e-mail niezbędnego do kontaktu z placówką, godziny urzędowania pl ...\nJesteś lekarzem i marzysz o pracy za granicą? Jeśli tak, to nasz oferta skierowana jest właśnie do Ciebie. Proponujemy Ci pracę w zawodzie, w Niemczech. Oferujemy dobre zarobki oraz pomoc w załatwieniu wszelkich formalności. Jeśli władasz j ...\nWyświetleń: 40\tKliknieć: 10\nFirma Next Jobs zachęca do skorzystania z jej oferty, każdą osobę poszukującą pracy. Nasz profesjonalny serwis internetowy zajmuje się gromadzeniem ofert pracy pochodzących od tylko sprawdzonych firm z Polski jak i z całego świata. Więcej i ...\nCiągle nie potrafisz podjąć decyzji o zmianie pracy, ponieważ czujesz obawy wobec swoich własnych kwalifikacji i umiejętności? Zdecydowanie potrzebujesz profesjonalnej analizy oraz prawdziwego wsparcia w postaci przygotowania dokumentów apl ...\nLegalizacjapracy.pl Sp.z o.o.\nFirma z siedzibą w Jaworze pomaga innym przedsiębiorcom w załatwianiu spraw związanych z zatrudnieniem cudzoziemca, a także pomaga w wypełnianiu dokumentów dotyczących legalizacji pracy. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu na rynku, firma sw ...\nkatalogi stron (27), serwis (31), darmowy katalog seo (30), moderowany seo ktalog (30), zdrowie (28), katalog stron (75), strony www (35), sklep internetowy (26), katalog (38), wpusty podłogowe (27), katalog stron www (38), lodz (25), seo katalog (24), Kraków (25), porady (32), blog (60), informacje (26), katalog stron internetowych (42), Kratki ściekowe (26), noclegi (31)


| My Opinion | ANIME REVIEWS | Recenzje anime: 0111. "Amanchu!", czyli letniego podsumowania cz.IX\nPonieważ jeszcze przed samą premierą, opis fabuły "Amanchu!" zdawał się klasyfikować serię do szufladki drobnych shoujo-ai, jak może pamiętacie, nie byłam z tego powodu wielce zadowolona, gdyż sam tytuł niezwykle mi się spodobał, a przecież nie przepadam za takim typem romantycznych historii. W duszy modliłam się, żeby związek głównych bohaterek pozostał na relacjach przyjacielskich albo ew. poczekał do późniejszych, końcowych epizodów. Pierwszą więc informacją, jaką na temat tego tytułu chciałabym Wam przekazać jest to, czy moje obawy się w jakimkolwiek stopniu sprawdziły. Otóż nie. Ku mojemu zadowoleniu te relacje pozostały przedstawione w koleżeńskim, dobrym smaku, a temat "Amanchu!" jako shoujo-ai czy yuri, uważam za definitywnie zamknięty ;) W ten sposób mogę z czystym sumieniem przejść do dzisiejszej recenzji serii, chciałoby się powiedzieć, idealnej na lato, opowiadającej o tym, jak to nieśmiała dziewczyna z Tokio uczy się żyć w nowym miejscu i dzięki nowym znajomościom poznaje świat nurkowania. Zapraszam!\nHistorie o tym, jak to dwa skrajne charaktery się spotykają i w jakimś stopniu zmienia to życia którejś lub obu ze stron, nie są niczym nowym i niezwykłym. Za pewne wszyscy moglibyście podać kilka przykładów tego motywu, czy to w anime, mangach, dramach, filmach czy książkach. Cóż... Pora znaleźć troszeczkę miejsca w owej szufladzie, bo "Amanchu!" po prostu poszło tą samą ścieżką. Mamy tutaj klasyczny problem, gdzie nieśmiała sierotka otwiera się na świat za sprawą wesołej i rezolutnej istotki, a w tym konkretnym przypadku są to Ooki Futaba a.k.a Teko i Hikari Kohinata zwana Pikari. Zacznijmy od barwniejszej części tego duetu, czyli zapalonego nurka, ekscentrycznej i głośnej Hikari. Choć z początku bardzo podobało mi się jak pozytywną postać udało się twórcom stworzyć, szybko owe wrażenie przerodziło się w irytację i szczery brak chęci spotkania kogoś podobnego w prawdziwym życiu. Gdyby tak się stało, prawdopodobnie wcisnęłabym jej głęboko do gardła ten cholerny gwizdek i zdzieliła w głowę za każdym razem, gdyby z jej ust wydobyło się niezidentyfikowane słowo "Upyo!". Licealna wersja hiper dziecka, która po zbyt dużej ilości cukru, gdyby mogła, biegałaby po ścianach. Wiecie co, no nie mam nic przeciwko pozytywnym i wesołym postaciom, ale odrobina więcej zachowania adekwatnego do wieku by nie zaszkodziła, a Pikari po prostu mnie sobą męczyła. Brzmię teraz bardzo krytycznie, wiem, ale nic na to nie umiem poradzić - może jest to kwestia mojej własnej osobowości? Słowo "skrajne", które użyłam na początku tego akapitu jest w tym przypadku bardzo adekwatne i niestety świetnie odnajduje się także u drugiej połówki tego teamu, Teko. Typ nieśmiałej, która pozostawiona samej sobie przypomina pustą skorupę. Często zdarza mi się zaznaczać, jak sierotki w anime działają mi na nerwy, jednak tym razem dałam tej bohaterce szansę - i szło jej naprawdę nieźle! Już układałam sobie w głowie zdania pochwały, jak to szybko przerodziła się w postać tętniącą życiem, potrafiącą coś zrobić i trzymającą podniesioną głowę, ale nie... "Głębokie" dialogi o motywacji, pewności siebie, wdzięczności dla Pikari (które swoją drogą były jednym wielkim kręceniem się w kółko) się jej uaktywniły i, o czym będę pisać w dalszym akapicie, uczyniła tę z pozoru lekką serię, ciężką w odbiorze, no bo ile można? Oczywiście doceniam fakt, że jej postać była jakoś stworzona, od początku do końca, posiadająca jakąś przeszłość i rzeczywiście jest się na czym tutaj oprzeć, w przeciwieństwie do reszty, która w większości po prostu jest. Tak czy inaczej obie główne bohaterki są tym typem, który po pewnym czasie zaczyna działać na nerwy i ma na to wpływ zarówno powtarzalność motywów i skrajność charakterów, jak i moje własne doświadczenia. Nie lubię zachowań nieadekwatnych do wieku, nie przepadam też za sierotami i nikogo nie chcąc urazić, "Amanchu!" po prostu troszkę przesadziło, używając takiego wyraźnego zestawienia. Choć może ze mną jest tutaj coś nie tak, haha! Piszcie w komentarzach, jak to jest z Wami, a jeśli oglądaliście już ten tytuł, co sądzicie o głównych bohaterkach ;) Osobiście jestem skora stwierdzić, że większe prawdopodobieństwo polubienia ma mimo wszystko Pikari. Mimo wszystko nie tylko te dwie licealistki tworzą "Amanchu!". Poznajemy tutaj również ich wychowawczynię, Katori Mato, która również zajmuje się nurkowaniem - zdecydowanie moja ulubiona postać o bardziej stonowanym charakterku, należącym do tych dobrych, posiadających świetny kontakt z uczniami nauczycielek. Następnie przyjdzie nam dopisać do skromnej listy bohaterów także pewne rodzeństwo - bliźniaków Ninomiya, charakterną Ai i jej ofiarę, spokojnego Makoto. Co mogę o nich powiedzieć, naprawdę szkoda mi brata, bo dostawało mi się za nic od niewyżytej siostry - nie śmieszne. Na koniec nie mogę zapomnieć o (nie)istotnym elemencie tego tytułu - krzyżówce kota z psem (tak to wyglądało, choć najwyraźniej był to tylko kot, który rozwinął swój aparat mowy i nie "miau" znajduje się w jego słowniku, a "cha") Doradcy Cha. Na koniec historii dojdzie nam kolejny towarzysz (znany wcześniej z endingu), koto-chomiko-pies, ale to już nie jest wcale takie ważne. Bo jeszcze Wam zaspoileruję i co wtedy? Dramat...\nZagadkę homoseksualnego związku głównych bohaterek rozwiązałam już we wstępie, teraz czas zająć się kolejną zagadką, a mianowicie - czy "Amanchu!" można zaliczyć do anime sportowych? Jest to bardzo trafne pytanie, moi drodzy, bo choć nurkowanie z całą pewnością jest sportem i seria ta zdaje się o nim opowiadać w sposób bardziej spokojny, dydaktyczny czy sensualny (nie jest to bynajmniej prowadząca do emocjonalnego zawału sportówka), może z połowa odcinków faktycznie o tym nurkowaniu jakoś tam traktowała. To mało. W pewnym momencie zeszliśmy do tematów o zabarwieniu emocjonalnym/dramatycznym, czyli o tym, o czym wspominałam w ramach komentarza na temat Teko. Takie motywacyjne gadki, "głębokie" monologi powodują u mnie jedynie niechęć, bo gdyby jeszcze to było coś nowego, albo chociaż nie robiło wideł z igieł, to jeszcze dałoby się to jakoś przeżyć i może nawet współczuć postaci. No ale chyba już taka natura sierotek. Pierwsze odcinki faktycznie mnie swoim letnim, niezobowiązującym i sielankowym klimatem zauroczyły - z tego też powodu zdecydowałam się serię pociągnąć do końca. Prędzej czy później jednak odcinki zaczynały się dłużyć, mniej bawić, a moja chęć włączenia kolejnego była naprawdę niewielka. Nie mogłam się doczekać, aby ten tytuł skończyć i przejść do kolejnego. "Amanchu!" niestety trochę przynudzało. Może na letnie wieczory, z tygodnia na tydzień, byłaby to produkcja bardziej odpowiednia, wpasowująca się w porę roku? W końcu niecałe 25 minut raz w tygodniu nie jest niczym wielkim, ale tak czy inaczej, tytuł ten popełnił kilka grzeszków, które bardzo ciężko jest mi wybaczyć. Trochę żałuję tracenia na niego czasu, ale mówi się trudno. Może jestem już po prostu za stara?!\nMoje ostatnie doświadczenia z J.C.Staff były naprawdę udane i co jak co, ale "Amanchu!" ową dobrą passę podtrzymało. Pierwsze skojarzenie w projektach postaci? "Nana". Niby proste, a jednak wyraziste i szczegółowe - bardzo mi się spodobały i uważam, że jest to najmocniejszy punkt tego tytułu. No i oczywiście nie można nie wspomnieć o zabawnej gamie wyrazów twarzy postaci, które umilały seans, aczkolwiek mam pewien zarzut do twórców - większa różnorodność. Momentami przypisane wyrazy zupełnie nie pasowały do sytuacji. Tła zdarzały się lepsze (np. woda) i gorsze, ale jak na rok 2016 uznałabym to już za poziom dość standardowy. Tak czy inaczej, jestem zadowolona ;) Soundtrack jest prosty, stonowany, ale łatwo przykuwający uwagę. Nie powiedziałabym, żeby mnie porwał swoimi melodiami jakoś specjalnie, masa innych tytułów posiadała podobny OST, ale charakter serii został jak najbardziej oddany. Minimum spełnione. Jeśli chodzi o opening ("Million Clouds" - Sakamoto Maaya) i ending ("Futari Shoujo" - Tekopikari) to były to naprawdę miłe i ładne piosenki.\n"Amanchu!" to przede wszystkim rozczarowanie, bo spodziewałam się serii dużo przyjemniejszej, zabawniejszej i bardziej lekkiej, relaksującej. Wyszło na to, że mimo wszystko odrobinę męczyłam się podczas jego oglądania i odliczałam jedynie odcinki do końca. Szczerze mówiąc, nie ma wiele do polecania, bo oryginalna historia nie została tutaj przedstawiona i jedynie kwestie graficzne jakoś się na tle reszty wyłamują. Myślę, że wielka tragedia się nie wydarzy, jak "Amanchu!" Wam gdzieś umknie i się za niego nie zabierzecie. Dużo podobnych serii krąży w światku anime, nie wiem czy stricte o nurkowaniu, ale skoro im dalej w epizodach tym mniej tego tematu, to ewentualnie można opuścić środkowe odcinki, obejrzeć początek i koniec... Wyjdzie na to samo. A chciałam polecić siostrze, bo nurkuje i bardzo to lubi... Nie ma co!\nA Wy co sądzicie o "Amanchu!"?\nNoirceur A. 11/30/2016 7:24 PM\nMiałam się brać za to anime, ale skoro to kolejny tytuł, który nic nie wnosi mam podczas seansu przeżywać swego rodzaju deja vu, to chyba raczej odpuszczę. Bo faktycznie, jak wspomniałaś, grafika bardzo przyciąga widza, ale niestety, dl mnie to nadal za mało. I fajnie zauważyłaś to podobieństwo z ,,Naną", gdyż mnie również od razu rzuciło się to w oczy :P Anyway, jednak grzecznie podziękuję i zostawię sobie czas na coś innego xD'\nKusonoki Akane 11/30/2016 8:45 PM\nPopieram. Lepiej ten czas spożytkować na coś lepszego ;)


Można budować metro na Wolę. Miasto podpisało umowę z wykonawcą! - NowaWarszawa.pl\nStrona główna Infrastruktura Można budować metro na Wolę. Miasto podpisało umowę z wykonawcą!\nDziś, 29 września podpisana została umowa na budowę zachodniego odcinka II linii metra – trzech stacji i tuneli na Woli. Wykonawca będzie miał 38 miesięcy na prace budowlane.\nPo podpisaniu umowy wykonawca w ciągu miesiąca przejmie teren budowy, zatwierdzi projekty organizacji ruchu i rozpocznie wprowadzanie zmian w ruchu drogowym koniecznych do prowadzenia robót. Zamknięta będzie ul. Płocka przy Wolskiej, bo stacja metra (Płocka) będzie pod jezdnią. Kierowcy powinni liczyć się z utrudnieniami na ul. Górczewskiej – jedna ze stacji (Młynów) znajdzie się pod ulicą, kolejna (Księcia Janusza) zajmie przestrzeń pod połową szerokości ulicy.\nKomunikacja miejska pełni kluczową rolę w systemie transportowym stolicy. To najczęściej wybierany środek transportu. Metro jest w Warszawie najszybszym i najsprawniejszym środkiem komunikacji. Pierwszą linią, która w całości działa od października 2008 r. dziennie jeździ ok. 500 tys. pasażerów. Pociągi na II linii metra rozpoczęły kursowanie 8 marca 2015 r. i dziś przewożą ok. 110 tys. pasażerów dziennie. Obydwie linie spotykają się na stacji przesiadkowej Świętokrzyska i dzięki temu metrem można dojechać do wielu miejsc w mieście. Po rozbudowie II linii w kierunku Targówka i Bemowa, metro będzie najszybszym i najwygodniejszym połączeniem tych dzielnic z centrum miasta, a po przesiadce na stacji Świętokrzyska – z południową i północną częścią lewobrzeżnej Warszawy. Metro stanie się znakomitym środkiem transportu nie tylko na co dzień do pracy czy szkoły, ale także w inne chętnie odwiedzane miejsca jak Centrum Nauki Kopernik, Trakt Królewski, Muzeum Pragi, Teatr Powszechny, Ogród Zoologiczny i Wisła – na lewym brzegu rzeki jedno z wyjść ze stacji CNK prowadzi wprost na Bulwary Wiślane, które zamieniają się w miejsce wypoczynku i rekreacji nad wodą warszawiaków.\nPoprzedni artykułPolnord sprzedaje 99 mieszkań w budynku A3 Brzozowego Zakątka\nNastępny artykułPrzy Tamce powstanie hotel Motel One [Wizualizacje]


motogringos: Sa Pa\nO 5 rano dojeżdżamy z Hanoi do miejscowości Sapa mieszczącej się w Północnym Wietnamie w górach na wysokości około 1500 metrów n.p.m.. Sa Pa słynie głównie z pięknych widoków, rozległych tarasów ryżowych i zamieszkującą ten teren plemiona. Już po wyjściu z autobusu trafiamy na kolorowo ubrane panie z pobliskich wiosek, które szukają turystów chętnych na trekking. Nasz plan jest nieco inny. Po znalezieniu hostelu znajdujemy skutery i w 5 osób ruszamy rozpoznać teren.\nNa początek odwiedzamy dwa wodospady.\nNastępnie jedziemy w kierunku miejscowej jaskini i po drodze spotykamy kobiety z najliczniejszego tu plemienia Hmong, u których robimy małe zakupy i ostatecznie lądujemy na obiedzie.\nUdaje mi się nawet zabrać na stopa miejscowe kobiety.\nOstatecznie trafiamy do ciemnej jaskini na końcu drogi, do której bez latarki nie ma co wchodzić.\nW drodze powrotnej mijamy jeszcze kobiety z plemienia Yao z charakterystycznymi czerwonymi turbanami na głowach.\nRuszamy w kolejną dolinę po drugiej stronie Sa Pa, w której mieści się najwięcej wiosek miejscowych plemion. Tutaj też można zobaczyć rozległe tarasy ryżowe mieszczące się na zboczach miejscowych wzgórz.. Właśnie to miejsce jest celem trekkingów licznych turystów, których mijamy na skuterach na naszej drodze.\nNa koniec dnia jeszcze pożegnalna kolacja ze znajomymi i następnego dnia już tylko we trójkę wracamy na skuterach na pobliskie wzgórza.\nNiestety drugiego dnia pogoda się diametralnie zmienia i ze słonecznej aury trafiamy w wielką mgłę i niebo zasnute chmurami, co pozwala nam spojrzeć na region w dosłownie innym świetle.\nMimo tego, że nie trafiliśmy do Sa Pa w czasie ryżowych zbiorów i tarasy nie były zielone jak na zdjęciach, które wcześniej widzieliśmy to miejscowość wypełniona uśmiechniętą i kolorowo ubranymi kobietami z miejscowych plemion zrobiła na nas niesamowite wrażenie.\nTomasz Pielgrzymowski 4 kwietnia 2015 06:57\nPzdr z Bergen. Tomek spotkany na promie ze Sløvåg. Smacznego jajca.


Za znęcanie się nad zwierzętami grożą kary - Przegląd Olkuski\nStrona główna Newsy Aktualności Za znęcanie się nad zwierzętami grożą kary\nCoraz częściej do naszej redakcji docierają sygnały dotyczące znęcania się nad zwierzętami. Postanowiliśmy sprawdzić, jak można przeciwdziałać takim zjawiskom i jakie kary grożą ludziom stosującym takie praktyki.\nNiedawno do naszej redakcji zgłosiła się osoba, która chciała zwrócić uwagę na problem dręczenia zwierząt. Sama jest właścicielką kota, który swobodnie biega po podwórku. Jakiś czas temu zauważała na ciele swojego pupila dziwne rany. Za każdym razem, gdy zwierzę wracało do domu, było ich coraz więcej. W pierwszej chwili pomyślała, że powstały one w wyniku walki z innymi osobnikami. Jej uwagę zwróciły jednak ślady przypaleń, które nie mogły przecież powstać w takich okolicznościach. Oględziny przeprowadzone przez weterynarza jednoznacznie wykazały, że zostały one zadane przez człowieka. Kot najprawdopodobniej pada ofiarą sadysty, który regularnie się nad nim znęca.\nJak informują pracownicy Fundacji „Viva! Akcja Dla Zwierząt” najlepszym sposobem przeciwdziałania takim sytuacjom to nie bycie obojętnym, ale reagowanie i zgłaszanie takich sytuacji do właściwych instytucji, czyli do: Policji, Straży Gminnych, czy organizacji społecznych. Do organów ścigania trafia co roku nawet do kilku tysięcy takich zgłoszeń. Ilość osób skazanych przez sądy za przestępstwa znęcania nad zwierzętami systematycznie rośnie, zbliżając się do tysiąca rocznie.\n– Wykrywalność i karalność tych przestępstw wzrasta i coraz częściej do sądów trafiają akty oskarżenia, a sądy coraz częściej orzekają kary bardziej proporcjonalne do czynów. Dla przykładu: w 2010-2011 roku za czyn znęcania nad zwierzętami spodziewalibyśmy się co najwyżej kary grzywny, natomiast obecnie coraz częściej spotykamy się z orzekaniem wobec sprawców ograniczenia wolności poprzez obowiązek świadczenia nieodpłatnej pracy na cele społeczne. Każdy czyn znęcania się nad zwierzęciem jest zagrożony karą do 3 lat pozbawienia wolności, a jeśli sprawca działa ze szczególnym okrucieństwem, to zagrożenie karą wzrasta do 5 lat – mówi Paweł Artyfikiewicz, koordynator grupy interwencyjnej Fundacji Viva.\nTakże w naszym mieście takie sprawy zgłaszane są coraz częściej. Z ukaraniem sprawców bywa jednak różnie. – Od początku roku 2020 olkuska policja prowadziła 5 tego typu spraw. Większość z nich została umorzona ze względu na brak znamion czynu zabronionego bądź niewykrycie sprawcy. Kilka nadal jest w toku – wylicza mł. asp. Marika Guzik-Gajda z Komendy Powiatowej Policji w Olkuszu.\nPrzedstawiciele organizacji społecznych podkreślają, że dużą rolę w tej dziedzinie odgrywa prewencja. – Jedynym sposobem jest tutaj edukacja. Zwierzęta czują tak samo jak ludzie i trzeba to wpajać dzieciom już na wczesnych etapach edukacji – tłumaczy Paweł Artyfikiewicz.\nPoprzedni artykułMieszkańcy pytają o fragment trawnika\nNastępny artykułStary Olkusz dalej pod wodą


Nie chcą mówić, ile wydali na zakup zamku w Bobolicach: na pewno nie wzięli go za bezcen - jak sądzą niektórzy. Nie chcą też mówić, ile kosztowała odbudowa. Jarosław W. Lasecki ucina krótko: - To wymaga szaleństwa, a nie pieniędzy!\nKiedy Jarosław Wacław Lasecki, były senator z Częstochowskiego, setny raz usłyszał pytanie, czy zamek w Bobolicach zbudowali Krzyżacy, nie zdzierżył - i na wieży kazał zawiesić biało-czerwoną flagę. Taka sama powiewa na zamku w niedalekim Mirowic. Żeby nikt już nigdy nie miał wątpliwości co do proweniencji obu tych jurajskich warowni.\nMożna mniemać, że dziesięć lat temu Jarosław W. Lasecki był po prostu... idiotą. Bo, sam tak mówi!, tylko idiota wydawał pieniądze wtedy, gdy należało je zarabiać. Zamek w Bobolicach, a właściwie to, co z niego zostało - kompletną ruinę, kupili na spółkę z bratem Dariuszem. Pomysł taki poddał ówczesny wojewódzki konserwator zabytków w Częstochowie Aleksander Broda. Poprzedni właściciel, chłop z Bobolic - obarczony zamkiem na mocy ukazu carskiego w 1882 r., nie radził sobie z opieką nad zabytkiem; potrafił też przeganiać turystów, biegając z siekierą. Teraz nikt nikogo stąd nie przegania, a Laseccy postanowili pójść w ślady Kazimierza Wielkiego. Śmieją się nawet, że pisali do niego z prośbą o plany zamku, ale nie odpowiedział. Mimo to warownię w Bobolicach udało się odbudować - na podstawie zachowanych rycin. Choć wcale nic było łatwo.\nNie ma w okolicach Myszkowa nikogo, kto by nic słyszał o Laseckich. Zubożała szlachta herbu Dolega, rodem 2 Litwy, osiadła na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej 200 lat temu. Latyfundia braci to 1,3 tys. hektarów; część to ojcowizna - nie dziedziczna, skupywana w bólu i pocie.\nStarszy z nich - Jarosław, rocznik urodzenia 196L Za PRL/-U przemierzył Saharę samochodem UAZ469. W1985 r. nie wrócił jednak z wyprawy do Afryki, nudziło mu się w Polsce. Były więc studia na Uniwersytecie Paderborn i Politechnice w Akwizgranie; trafił też do Boston Consulting Group, do pracy. To tam nauczył się zarządzać kilkunastoma tysiącami ludzi i zarobił naprawdę dobre pieniądze. Kiedy po śmierci ojca musiał się zająć sprawami rodzinnymi, wrócił do kraju. I stworzył pierwszą sieć dyskontów spożywczych: 200 sklepów, 3 tys. zatrudnionych, 1,5 mld zł obrotu - mówi z dumą. Podobnie o wyborze na senatora RP w 2005 r.; cóż z tego, że skrócono potem kadencję: jako kandydat niezależny zdobył największe poparcie w okręgu częstochowskim. Wcześniej widział wszystkie zamki nad Renem, Dunajem, Loarą; zadbane, wychuchane, przedmioty dumy i właścicieli, i historyków. Też chciał się móc pochwalić takim przed przyjaciółmi. Jednak przed oczyma miał zniszczony zamek Tenczyn w Rud-nie - w Jurze, ruiny w Smoleniu; to, co zostało z zamku Ostrężnik: kawałek ściany przyklejony do skał pośród lasu...\nMłodszy z Laseckich - Dariusz, rocznik 1963. Milczący, choć to właśnie on czuwa nad rodzinnym interesem. Pilnuje papierów, terminów, zarządza. Radny powiatu myszkowskiego, wcześniej importer, właściciel firmy z branży lakierów samochodowych.\nOdkąd obaj pozbyli się swych biznesów - kilka lat temu, mówią zgodnie, że stali się ziemianami. - Udało nam się mieliśmy szczęście, ciekawą pracę, zarobiliśmy pieniądze. Zostaliśmy tu, bo tu są nasze korzenie - opowiada Jarosław W. Lasecki. A zaraz dodaje: - Pieniądze nie są w życiu najważniejsze; czy mam być dumny z tego, że jestem bogaty? Staram się żyć tak, aby ludzie mogli o mnie powiedzieć "dobry człowiek", albo po młodzieżowemu: "fajny gość". Dlatego Laseccy starają się pomagać, jak tylko mogą - wszystkim dookoła. Dali na remont kościoła w Żurawiu i na odnowę elewacji drugiego - w Mirowie; wspierają Zgromadzenie Sióstr Serafitek, okoliczne straże pożarne, koła gospodyń wiejskich, zespoły folklorystyczne.\nPostanowili też pomóc zamkowi w Bobolicach. Tłumaczą: - Dlaczego mamy oddawać hołd najeźdźcom, stawiać im pomniki w postaci ruin? Dlaczego mamy mówić, że zamek zburzyli Szwedzi, a nie, że zbudował go Kazimierz Wielki, był tu Władysław Jagiełło, a hetman Jan Zamojski odbił go z rąk Maksymiliana Habsburga?\nBył rok 1999. Zamek stał i stoi wciąż na Grzędzie Mirowsko-Bobolickiej, 40 km na południo-wy-wschód od Częstochowy.\nZapędzali się tu jeszcze w dzieciństwie - dzięki opowieściom o Hrehorym, ich przodku, który za wierność Rzeczypospolitej więziony był przez cara, aż wstawił się za nim sam Jan III Sobieski Bywali więc w Bobolicach, bo był tu także przed wiekami Sobieski; pisał do Marysieńki, że zamek nie nadaje się do zamieszkania, trzeba obozować w namiotach u stóp wzgórza.\nKiedy po latach pierwszy raz stanęli przed konserwatorem zabytków, już jako właściciele ruin, usłyszeli pytanie: „Po co wam to?". Od lat zamek w Bobolicach traktowany był jak wrzód.\nZanim dostali zgodę na odbudowę, minęło sześć lat. Nie raz, nie dwa, byli bliscy rezygnacji. Jednak się nic poddali, choć wciąż przychodzi im użerać się z urzędnikami.\nW 2005 r. wszystko ruszyło z kopyta: prace historyczne, archeologiczne, ikonograficzne, geodezyjne itd.; krok po kroku zamek odkrywał przed nimi swe tajemnice. Stosy kamieni, butelek po piwie, innych śmieci. Także ciekawsze rzeczy. - Mnóstwo kafli, nawet czterokolorowych jak na Wawelu, skorup naczyń, kamiennych elementów, drewnianych obramowań okien i drzwi. Groty strzał, strzemiona, resztki pucharu szklanego z malowanym orłem. Monety, węgierskie „ludwiki"'z piętnastego wieku - wylicza Dariusz Lasecki.\nAlbo znaleziona właśnie w załomie skalnym siekiera: pamiątka szturmu na zamek. Ktoś odpadł od ściany, zginął, broń przetrwała wieki.\nTe wszystkie strzępy historii złożą się kiedyś na muzeum zamkowe - może nawet za rok. „Miasta kazimierzowskie" chcą bowiem w Bobolicach świętować rocznicę urodzin Kazimierza Wielkiego - siedemsetną.\nWówczas każdy będzie mógł dotknąć jurajskiego wapienia ścian - niekiedy dwumetrowej grubości, i uświadomić sobie: „Tak, Kazimierz to ten król, który zastał Polskę drewnianą, a zostawił murowaną". Tak zwykle mówią dzieci ze szkół i turyści, których co niedzielę Laseccy wpuszczają na zamek. Mimo budowy i bez pobierania opłat.\nWapień na ściany podnieśli z ziemi - z gruzowiska; trafił tu też z rozbieranych w okolicy obór, stodół i chałup. Kiedyś ludzie wywozili go furmankami, teraz przywożą z powrotem; im już niepotrzebny. Lepili go zaprawą prawie średniowieczną. - Piasek rzeczny płukany, wapno gaszone w dolach, skorupki jaj kurzych... Tyle że trzeba było dodać cementu - mówi z uśmiechem Jarosław W. Lasecki.\nZastrzały , konie, kleszcze, tramy - ciesiołka też, jak w dawnych wiekach. Mury stawiali potomkowie tych, co zamek budowali: murarze z Jury. Cieśle byli z Podhala Pracy sporo. Po pierwotnym zamku zostały przecież tylko igły ścian. Odkąd spalili go Szwedzi, chylił się ku upadkowi. Teraz wraca do świetności.\nRobi wrażenie, gdy stoi się u jego podnóża. Od fundamentu do dachu wieży - 39 metrów, do tego czterdziesto-metrowa skała. Wewnątrz m.in. sala jadał na, gdzie usiąść przy stole może Ćwierć setki osób. I kaplica, do której obraz MB Zamkowej podarował abp Stanisław Nowak, metropolita częstochowski, sercem i duszą za odbudową. Są też lochy, wtrącano tam niepokornych; zza dębowych drzwi nie słychać było jęków. I wejście do tajemnego korytarza, o którym od lat opowiada się legendy - że łączy ten zamek z zamkiem w Mirowie, choć może to tylko tzw. wypad, wyjście poza fosę na wypadek oblężenia. Odnowicieli nie ciekawi jednak, co jest na końcu tunelu.\nMoże to przez inną legendę. Ta każe wierzyć, że wieki temu jeden z braci bliźniaków, właścicieli zamków w Bobolicach i Mirowie, uwiódł żonę drugiemu. Tym właśnie korytarzom podziemnym miał podchodzić do niewiasty - dla bezpieczeństwa zamkniętej w lochu.\nSą tacy, co myślą, że sprawa dotyczy Laseckich. Wszak Dariusz to wciąż kawaler, a kilka lat temu, również wspólnie, kupili ruiny w Mirowic. Ale tam, to pewne, odbudowy nie będzie.\nNie chcą mówić, ile wydali na zakup zamku w Bobolicach; na pewno nie wzięli go za bezcen - jak sądzą niektórzy. Kwota to była niebagatelna, twierdzą tylko; chłop i jego dzieci, poprzedni właściciele, dobrze zostali wyposażeni na przyszłość. Nie chcą też mówić, ile kosztowała odbudowa. Jarosław W. Lasecki, mówi krótko: - To wymaga szaleństwa, a nie pieniędzy!\nNigdy nie myśleli, by tu zamieszkać; żyć w średniowiecznym zamku się nie da. Robią to nie dla siebie, lecz dla przyszłych pokoleń. - Po co? Nie ma chyba Polaka, któremu nie zabrzmi w głowie nuta patriotyzmu podczas odwiedzin zamku królewskiego - mówi Dariusz Lasecki.\nTak, działy się tu dziwy - nawet podczas rekonstrukcji. Choćby przypadek kamieniarza o imieniu Julek, którego na wieży, przy pięknej pogodzie, przeszyła na wylot, błyskawica. Nic mu się nie stało, więc wszyscy gadali, że to tylko muśnięcie Białej Damy. Kiedyś wypadła tu z okna, gdy z tęsknota wypatrywała w oddali syna oddanego na wychowanie...\nKsięga pamiątkowa, złożona w kordegardzie, którą odbudowano na samym początku, z dnia na dzień pęcznieje od wpisów. Goście są zaskoczeni, pod wrażeniem, poruszeni ogromem wykonanych prac. Piszą, że odnowione ruiny „cieszą serce".\nNiektórzy u stóp nowego zamku w Bobolicach płaczą ze wzruszenia. Inni z podejrzliwością patrzą na Laseckim. Przecież krążą też opowieści o wielkiej skrzyni ze skarbami ukrytej w zamku; o ludziach, którzy szukali jej lata temu - ale znaleźli inną, mniejsza, więc ta musiała tam pozostać. Jednak Laseccy nie dokopali się do skarbów, nie dostali też nawet grosza pomocy od państwa, które ma, mówią, obowiązek lożyć na zabytki. I nie będą po tę pomoc sięgać - niech będzie to pierwszy w Polsce zamek królewski odbudowany za prywatne pieniądze. Od początku do końca. Starszy Lasecki, bez żalu: - Nie znaleźliśmy wielkiej skrzyni pełnej złota. Nie znaleźliśmy diamentów i kosztowności, których ponoć sto czterdzieści koszy złożono w podziemnym tunelu. Nie znaleźliśmy też tych wszystkich drogocennych przedmiotów jak kielichy, korony, zbroje i kandelabry, których ponoć cale wozy zwozili do zamku z wypraw wojennych bracia Mir i Bobol. Znaleźliśmy coś dużo cenniejszego - esencję życia. Pokochaliśmy to, co robimy...\nźródło: Dziennik Polski (12.11.2009)


Maxime Parker - Beautyfikacje. Sekrety poprawiania urody dla niewtajemniczonych premiera książki, polska data wydania\nDataPremiery.pl » Książki » Poradniki » Maxime Parker - Beautyfikacje. Sekrety poprawiania urody dla niewtajemniczonych\nMaxime Parker - Beautyfikacje. Sekrety poprawiania urody dla niewtajemniczonych\nCo to jest "Barbie Pussy"?\nCzy warto poddać się liposukcji?\nBrazylijski Lifting Pośladków - tłuszcz czy implanty?\nCzy można na stałe zmienić kolor oczu?\nOdpowiedzi na te i mnóstwo innych pytań znajdziecie w książce "Beautyfikacja". Autorka, która poznała na własnej skórze tajniki medycyny estetycznej i chirurgii plastycznej, w rzeczowy sposób opisuje nie tylko zabiegi popularne w Polsce, ale i te, które jeszcze do naszego kraju nie dotarły, przy okazji dzieląc się refleksjami na temat tego, czy warto stać się "zrobioną księżniczką".\nBez względu na to, czy dopiero planujecie swój pierwszy poważny zabieg upiększający, czy zastanawiacie się nad kolejnym, "Beautyfikacja" sprawi, że na poprawianie urody spojrzycie świeżym okiem, a wasz apetyt na piękno wzrośnie!\nŻyjemy w Europie i tutaj (a szczególnie w Polsce) poprawianie urody, skupianie się na swoim wizerunku zewnętrznym i jego nadmierna (w mniemaniu innych) pielęgnacja są postrzegane jako próżność. Jednak nie wszędzie tak jest. Dla porównania, w Korei Południowej poprawianie urody jest na porządku dziennym oraz nie jest oznaką próżności, ale najwyższą formą rozwoju, pracy nad sobą i chęcią polepszenia bytu swojego oraz ewentualnej przyszłej rodziny.


Oczami kobiety - www.gosc.pl\nwww.gosc.pl → Tygodnik Gość Niedzielny → Oczami kobiety\n„Jezus ukazujący się Marii Magdalenie”\tolej na płótnie, 1581 Galeria Uffizi, Florencja\nŚwięta Maria Magdalena była pierwszą osobą, która ujrzała zmartwychwstałego Jezusa. Pada na kolana, ledwie śmie wznieść oczy w Jego kierunku. W dłoni trzyma jeszcze flakonik z olejami, którymi miała namaścić Jego martwe ciało. Scenę tę znajdujemy w Ewangelii według świętego Jana. Maria Magdalena nie wiedziała początkowo, z kim rozmawia. Poznała Chrystusa dopiero wtedy, gdy zwrócił się do niej po imieniu. Właśnie tę chwilę oglądamy.\nMaria Magdalena myślała początkowo, że rozmawia z ogrodnikiem. Patrzymy na obraz jakby jej oczami, dlatego Zbawiciel trzyma w ręce ogrodniczą łopatę, a na głowie ma kapelusz. Patrzymy zresztą na obraz oczami kobiety nie tylko dlatego, że narratorką jest Maria z Magdali. Autorką dzieła jest również kobieta, córka znanego malarza Prospera Fontany. Lavinia Fontana (1552–1614) była pierwszą w historii malarką, która zdobyła sławę i przyjmowała zamówienia od bogatych zleceniodawców. Dziś jej obrazy można podziwiać w najważniejszych muzeach na świecie.\ndodane 10.04.2008 00:27


Pijany motocyklista trafił do szpitala po zderzeniu z ciągnikiem - Bisztynek\n2020-05-19 13:45:34 (ost. akt: 2020-05-19 22:10:50)\nDo zdarzenia doszło 15 maja tuż po godzinie 15 na drodze wojewódzkiej nr 513 między Wozławkami a Wińcem.\n- Ze wstępnych ustaleń policjantów pracujących na miejscu zdarzenia wynika, że kierujący motocyklem kawasaki, na prostym odcinku drogi, nie zachował bezpiecznej odległości od poprzedzającego go, prawidłowo jadącego ciągnika rolniczego i uderzył przodem motocykla w tylne lewe koło ciągnika - informuje asp. sztab. Wojciech Szerejko z Komendy Powiatowej Policji w Bartoszycach.\nJak się okazuje, motocyklem podróżowali dwaj mężczyźni. Nie ma jeszcze pewności, który z nich kierował. 32-letni prawdopodobny pasażer doznał jedynie potłuczeń. Został zbadany na zawartość alkoholu. W wydychanym powietrzu miał 0,27 promila alkoholu.\n- Domniemany kierowca, 47-letni mieszkaniec gminy Bisztynek, doznał złamania miednicy i został odtransportowany do szpitala w Bartoszycach. Tam pobrano mu krew do badań na zawartość alkoholu - mówi asp. sztab Wojciech Szerejko.\n- Motocykl został zabezpieczony na parkingu strzeżonym, a ciągnik oddany właścicielowi na przechowanie. Okoliczności zdarzenia wyjaśni prowadzone w tej sprawie dochodzenie - dodał Szerejko.\nZ własnych źródeł dowiedzieliśmy się, że mężczyzna, który trafił do szpitala był wyraźnie pod działaniem alkoholu.\nTagi: Wozławki Winiec wypadek ciagnik motocyklista pijany policjanci\nJedziemy #2923180 | 5.173.*.* 19 maj 2020 22:56\nU szwagra w stodole się wyklepie i będzie jak nowa fumka nie śmigana.


Mocz O Słodkim Zapachu - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » mocz o słodkim zapachu\nArtykuły na temat: mocz o słodkim zapachu\n...łagodzi kaszel i koi ból gardła. Lipowa herbatka zawiera też witaminę C, pomocną w zwalczaniu infekcji. Działa moczopędnie. Zawdzięcza to dużej zawartości w olejkach eterycznych terpenów. Gdy te silnie działające substancje trafiają do nerek, delikatnie drażnią kanaliki nerkowe. Organizm, by złagodzić to działanie, przyspiesza przepływ płynów, a więc zwiększa produkcję moczu. W ten sposób...\n...przygotować nawet dwa tygodnie przed świętami. Wspaniale smakują z ciemnym, razowym chlebem. liczba porcji: 4 czas przygotowania: 1 Godz. plus czas na mocze nie śledzi : 4 godz. plus czas na marynowanie(...) potrzeb - czasami kurczaka wypełniało się jabłkami ze skórką, pozbawionymi tylko gniazd nasiennych, lub wypestkowanymi śliwkami. Dzięki moczeniu w solance nie trzeba go już nacierać solą, a jego...\n...zadowalającego efektu. Sport wyklucza nietrzymanie moczu Kolejnym mylnym przekonaniem jest twierdzenie, że wysportowane kobiety nie mają problemu z pracą mięśni dna miednicy (to właśnie mięśnie Kegla są odpowiedzialne za problemy z nietrzymaniem moczu) , a regularne treningi wykluczają nietrzymanie moczu. Okazuje się jednak, że z tym problemem borykają się także biegaczki, baletnice, a nawet...\n...w płynie lub środka do zmywania. Energicznie potrząsaj wazonem albo dzbankiem dopóki osad nie zniknie. Następnie wylej zawartość i wypłucz naczynie. Osuszy buty Do przemoczonych lub przepoconych(...), z którą chodzisz na basen. Dzięki temu wilgotny ręcznik i kostium kąpielowy nie nabiorą nieprzyjemnego zapachu. Dla urody Wiele produktów z twojej kuchni to także świetne kosmetyki. Ryż również...\n...stosunku, czasem ból przy oddawaniu moczu. Leczenie polega na zażywaniu przeciwpierwotniakowych leków na receptę - doustnie. Leczenie trzeba zacząć jak najszybciej, bo rzęsistkowica prędko rozprzestrzenia się i atakuje drogi moczowe. Uwaga! Objawy rzęsistkowicy występują zwykle miesiąc po zarażeniu i możemy nie skojarzyć ich z wakacyjną infekcją. Kobiecych miejsc intymnych nie omijają też bakterie...


Fuse XBOX 360 - Master Game — Gry, konsole, akcesoria | ul.Inflancka 45, Łódź\nStrona główna > Xbox>Xbox 360>Fuse XBOX 360\nFuse to czteroosobowa gra akcji. Produkcja została przygotowana przez studio Insomniac Games, które stworzyło takie marki jak Ratchet & Clank oraz Resistance. Fuse jest pierwszą wieloplatformową grą w historii dewelopera, gdyż do tej pory produkował on jedynie tytuły na konsole PlayStation. W grze przenosimy się do nieodległej przyszłości i poznajemy czteroosobową drużynę zwariowanych outsiderów Overstrike 9, z którą agencje rządowe zwykle nie chcą mieć nic wspólnego. Tym razem jednak, pomoc wyszkolonych i nieokiełznanych najemników jest niezbędna, gdyż ludzkości zagraża pewna tajemnicza i niezwykle groźna organizacja.


data dodania: Wtorek 5 wrze�nia 2017\n10 wrze�nia 2017\nDzi� przypada 23 niedziela zwyk�a. Jako wspólnota braci i sióstr w wierze gromadzimy si� wokó� Jezusa Chrystusa, który jest �ród�em �aski, mi�o�ci i pokoju. W tej wspólnocie wszyscy jeste�my odpowiedzialni za siebie nawzajem. Przepe�nieni trosk� o dobro naszych braci i sióstr prosimy za tych, którzy pob��dzili i zeszli z drogi wiary na bezdro�a zatracenia. Dla nich b�agajmy Boga o �ask� powrotu na �cie�ki Bo�ej obecno�ci.\nDzi� rozpoczynamy Tydzie� Wychowania. Sk�adka jest przeznaczona na Uniwersytet Papieski Jana Paw�a II.\nKo�ció� parafialny Naj�wi�tszego Serca Pana Jezusa w K�tach jest dzi� miejscem sprawowania Mszy �wi�tej dzi�kczynnej za tegoroczne plony.\na) w �rod�, 13 wrze�nia – wspomnienie �w. Jana Chryzostoma, biskupa i doktora Ko�cio�a,\nb) w czwartek, 14 wrze�nia – �wi�to Podwy�szenia Krzy�a �wi�tego,\nc) w pi�tek, 15 wrze�nia – wspomnienie Naj�wi�tszej Maryi Panny Bolesnej. W tym dniu modlimy si� równie� do Bo�ego Mi�osierdzia z racji trzeciego pi�tku miesi�ca,\nd) w sobot�, 16 wrze�nia – wspomnienie �wi�tych m�czenników Korneliusza, papie�a, i Cypriana, biskupa.\nW �rod�, pi�tek i sobot� przypadaj� Kwartalne Dni Modlitwy za dzieci, m�odzie� i wychowawców.\nW najbli�sz� �rod�, 13 wrze�nia odprawiamy Nabo�e�stwo Fatimskie. Tradycyjnie o godz. 17:00 Droga krzy�owa, o godz. 18:00 Ró�aniec, a o godz. 19:00 Msza �wi�ta. Zach�camy do udzia�u w tej formie pobo�no�ci.\nPrzypominamy, �e w najbli�sz� sobot�, 16 wrze�nia, odb�dzie si� X Pielgrzymka Ma��e�stw i Rodzin Diecezji Bielsko-�ywieckiej do Kalwarii Zebrzydowskiej. W programie, o godz.:\n10:00 - Rozpocz�cie Drogi Krzy�owej (stacja u Pi�ata),\n12:00 - Akatyst ku czci Bogurodzicy,\n12:30 - Rozpocz�cie Mszy �wi�tej, nast�pnie Piknik,\n15:00 - Nabo�e�stwo zawierzenia rodzin.\nNa t� pielgrzymk� planujemy wyjazd autokarowy. Zapisy w zakrystii.\nNatomiast w przysz�� niedziel�, 17 wrze�nia – obchodzimy �wiatowy Dzie� �rodków Spo�ecznego Przekazu. W tym dniu, ofiar� (do puszek) b�dziemy mogli wesprze� dzia�anie Diecezjalnego Radia Anio� Beskidów.\nZach�camy wszystkich do czytania prasy katolickiej.\nNiech Pan Bóg b�ogos�awi wszystkim, którzy modlitw� i ofiar� wspieraj� nasz� parafi�.


5 pytań, które należy zadać pożyczkodawcy hipotecznego przed refinansowaniem domu | ®\nWielu właścicieli domów posiadających kredyty hipoteczne rozważało refinansowanie w pewnym momencie. Refinansowanie kredytu hipotecznego zasadniczo zastępuje aktualny kredyt hipoteczny nową pożyczką. To szczególnie kuszący wybór dla osób, które chcą obniżyć swoje oprocentowanie, obniżyć miesięczne raty, szybciej spłacić pożyczkę, wykorzystać kapitał własny lub zmienić oprocentowanie zmienne w pożyczkę o stałym oprocentowaniu.\nAle trzymaj się. Sherry Graziano , starszy wiceprezes, dyrektor ds. Transformacji kredytów hipotecznych w SunTrust w Orlando na Florydzie, mówi, że tylko dlatego, że stopy procentowe są na historycznie niskim poziomie, nie oznacza, że refinansowanie jest właściwą decyzją dla wszystkich. „Przed rozpoczęciem rozmów z pożyczkodawcami właściciel domu powinien mieć jasny cel finansowy i postrzegać refinansowanie jako sposób na jego osiągnięcie”.\nKiedy już zdecydujesz, że warto zbadać refinansowanie, znajdź przedstawiciela ds. Kredytów hipotecznych, który może wyjaśnić wszystkie kwestie finansowe i wszystkie opcje. Podczas omawiania tego ważne jest, aby zadawać właściwe pytania – i to wiele z nich.\nCzy powinieneś refinansować swój kredyt hipoteczny?\nGotowy do refinansowania swojego domu? Zanim wskoczysz i rozpoczniesz proces refinansowania, oto kilka pytań, które powinieneś zaplanować zadać pożyczkodawcy hipotecznemu.\n1. „Czy moja wycena obejmuje podatki i ubezpieczenie?”\nSkładając wniosek o pożyczkę, pożyczkodawca przedstawi oszacowanie, które zawiera zestawienie wszystkich kosztów zamknięcia, stawki i wszystkich innych kosztów związanych z pożyczką.\nJeremy Engle , pożyczkodawca hipoteczny z Vero Mortgage w Visalia w Kalifornii, mówi, że oferta pożyczkodawcy zwykle obejmuje podatki i ubezpieczenie. „Proszę klientów o aktualną kopię wyciągu z kredytu hipotecznego i mogę wyciągnąć z tego dane” – mówi.\nWedług Graziano pożyczkodawcy zazwyczaj przedstawiają szczegółową wycenę, która rozbije nową miesięczną płatność i powinna zawierać podatki i ubezpieczenie . Mówi, że właściciele domów mogą również chcieć zapytać o związane z tym opłaty – zarówno pożyczkodawcy, jak i inne strony trzecie. „Typowe koszty mogą obejmować opłatę za wycenę, raport kredytowy, ubezpieczenie tytułu własności oraz wynagrodzenie za zamknięcie lub honoraria prawników” – mówi Graziano.\n2. „Ile pieniędzy potrzebuję do zamknięcia?”\nWłaściciele domów mogą średnio oczekiwać, że zapłacą od 2% do 3% kwoty kredytu w celu refinansowania kredytu hipotecznego. Na przykład refinansowanie kredytu mieszkaniowego w wysokości 300 000 USD może kosztować od 6 000 do 9 000 USD i należałoby się z nim w momencie zamknięcia lub przed zamknięciem. Podobnie jak w przypadku obecnego kredytu hipotecznego na dom, proces refinansowania będzie obejmował również opłaty za zamknięcie.\nKomunikuj się ze swoim pożyczkodawcą i zapytaj, co musisz przynieść do stołu zamykającego. Koszty zamknięcia mogą obejmować różne opłaty – opłaty bankowe, opłaty za wycenę i opłaty prawnicze – za usługi i wydatki potrzebne do sfinalizowania kredytu hipotecznego.\nJeśli chodzi o to, ile doprowadzić do zamknięcia, zależy to od pożyczki, którą pożyczkobiorca chce uzyskać i jest unikalna dla sytuacji finansowej każdego pożyczkobiorcy, według Tarek Hassieb , licencjonowanego pośrednika w obrocie nieruchomościami w Liberty Realty w Hoboken, NJ.\n„Jeśli chcą niższej płatności, przyniosą odpowiednie fundusze, aby pokryć płatność, z którą czują się komfortowo. Pożyczkobiorca może zasadniczo wnieść zero dolarów na zamknięcie i dodać koszty zamknięcia do pożyczki i nic nie wnieść do tabeli zamknięcia ”- mówi Hassieb.\nGraziano mówi, że pożyczkodawcy oferują różne warunki i promocje, i warto przeczytać wszystkie dokumenty.\n3. „Jakie są moje koszty z własnej kieszeni?”\nPrzedyskutuj ze swoim specjalistą ds. Pożyczek wszelkie dodatkowe opłaty, za które możesz być odpowiedzialny, a które nie są uwzględnione w szacunkowej wysokości opłaty końcowej. Można je uwzględnić jako oddzielne koszty, takie jak ubezpieczenie i badanie nieruchomości. Koszty bieżące różnią się w zależności od sytuacji każdego kupującego.\n„Podczas gdy niektórzy właściciele domów mogą zdecydować się na opłacenie niektórych wydatków z własnej kieszeni, wielu zdecyduje się na przeniesienie kosztów refinansowania do kredytu” – mówi Graziano. „Właściciele domów powinni mieć jasność co do tego, czy pożyczkodawca oferuje im taką opcję”.\n4. „Czy mam miejsce na spłatę kapitału?”\nWiększość pożyczkodawców woli widzieć kapitał własny, jeśli chcesz kwalifikować się do pożyczki. Zwykle im większy jest kapitał w domu, tym łatwiej jest go refinansować. Eksperci twierdzą, że jeśli nie chcesz płacić prywatnego ubezpieczenia hipotecznego, potrzebny jest co najmniej 20% kapitał własny. Jednak nawet przy niższej wartości nadal możesz refinansować, ale warunki mogą nie być tak korzystne. Hassieb mówi, że skoro pożyczka każdego kupującego może być inna, będzie to oceniane indywidualnie dla każdego przypadku.\n5. „Jak długi jest okres spłaty pożyczki, którą mi podajesz?”\nPodczas refinansowania będziesz mieć nowy okres i harmonogram spłat. Za każdym razem, gdy refinansujesz swoją nieruchomość, zegar jest resetowany na czas trwania umowy. „Pożyczka zostanie wznowiona do pierwszego dnia. Więc potraktuj to jako nową pożyczkę. Kredytobiorca może wybrać okres od 10 do 30 lat ”- mówi Hassieb.\nKoszt refinansowania kredytu hipotecznego może się różnić w zależności od takich czynników, jak stopa procentowa, ocena kredytowa, kwota pożyczki i pożyczkodawca. Jako właściciel domu, jeśli chcesz uzyskać lepszą ofertę refinansowania kredytu hipotecznego, powinieneś rozejrzeć się i skłonić pożyczkodawców do konkurowania o Twój biznes.\nHassieb twierdzi, że większość pożyczkodawców ma łącze internetowe do wstępnej zgody na refinansowanie, która może pomóc pożyczkodawcy zrozumieć sytuację finansową pożyczkobiorców i pomóc im osiągnąć ich cele finansowe.\nTags: które należy zadać\tktóre należy zadać pożyczkodawcy\tnależy zadać pożyczkodawcy\tprzed refinansowaniem domu\tpytań które należy


GieKSa.pl > Hokej > [ZAPOWIEDŹ] Misja Belfast – część druga i ostatnia\n[ZAPOWIEDŹ] Misja Belfast – część druga i ostatnia\nDodano przez Adi | 10 stycznia 2019 17:02\nPo dwóch miesiącach hokeiści TAURON KH GKS-u Katowice wrócą do stolicy Irlandii Północnej, by wystąpić w turnieju finałowym Pucharu Kontynentalnego.\nNa początek zmierzymy się z Arlamem Kokczetaw. Drużyna ta w zeszłym sezonie zdobyła mistrzostwo Kazachstanu, a do finału awansowała po wygraniu swojej grupy półfinałowej bez porażki. Najpierw po rzutach karnych wygrali z Lyonem 2:1, następnie po dogrywce pokonali HK Kurdbads, a na koniec ograli 3:0 HK Homel. Aktualnie są liderem ligi kazachskiej z 5-punktową przewagą nad drugim miejscem mimo rozegranych 2 meczów mniej. W 30 spotkaniach nazbierali 68 punktów, mają najlepszą ofensywę w lidze (105 goli strzelonych) i defensywę (52 stracone). Liderem Arlamu pod względem punktów jest Ivan Kiselyov, który średnio w lidze zdobywa dokładnie punkt na mecz – w 30 spotkaniach zdobył 12 goli i zanotował 18 asyst. Mocnym punktem drużyny jest obsada bramki – Ivan Poloshkov w 15 spotkaniach bronił na 95,8% i średnią 1,18 bramki na mecz, co jak na hokej jest wynikiem wręcz kapitalnym. Zawodnikiem z najbardziej okazałą przeszłością jest natomiast Vadim Berdnikov, który w ciągu 9 lat 458 razy wystąpił w lidze KHL. Czterech zawodników Arlamu ma za sobą występy w reprezentacji Kazachstanu na mistrzostwach świata – Kazantsev, Kolesnikov, Savenkov i Antsiferov. Drużyna z Kokczetawu ma aktualnie serię 4 zwycięstw z rzędu, czy uda nam się przerwać ją w piątek? Początek meczu o 16:00.\nW drugi dzień zmierzymy się z gospodarzami imprezy Belfast Giants. Fani hokejowej GieKSy na pewno mają wciąż w pamięci listopadowe zwycięstwo nad Giantsami, które dało nam awans do finału. Przypomnijmy, że bramki dla naszego rywala zdobyli wówczas Roach i Murphy, a Katowiczanie odpowiedzieli golami Łopuskiego, Rohtli, Tuhkanena i Laakkonena. Od czasu naszego ostatniego spotkania Belfast spadł w tabeli EIHL na drugie miejsce. Do pierwszego Cardiff Devils traci punkt, ale mają rozegrany mecz więcej (w Wielkiej Brytanii, podobnie jak w NHL, za zwycięstwo są 2 punkty). Po 35 meczach mają 53 punkty, zdobyli 134 bramki, a stracili 81. W lidze minimalnie wygrali ostatnio dwa spotkania z Sheffield Steelers, a ostatnią porażkę ponieśli 30 grudnia z Dundee Stars – 9 drużyną w tabeli EIHL na 12. Wciąż wysoką formę utrzymuje bramkarz Tyler Beskorowany, który ma najwyższy procent obron w lidze – broni 92,9% strzałów. Spotkanie rozpocznie się w sobotę o 20:00.\nNa koniec zagramy z białoruskim HK Homel. Drużyna ta wygrała w poprzednim sezonie Puchar Białorusi. W tym sezonie zmaga się jednak z poważnymi problemami finansowymi. Dość powiedzieć, że ich najskuteczniejszym zawodnikiem w tym sezonie jest Alexander Zhidkikh z 23 punktami… który pod koniec listopada przeniósł się do Yunost Mińsk. Kolejny w drużynowej klasyfikacji kanadyjskiej Yevgeni Solomonov w 38 meczach zdobył zaledwie 19 punktów za 8 goli i 11 asyst. W lidze białoruskiej zajmują 5 miejsce na 8 drużyn. W 26 meczach uzbierali 40 oczek, zdobyli 61 bramek i dokładnie tyle samo stracili. Tuż przed wylotem do Belfastu przegrali z HK Lida 6:1, przedostatnią drużyną ligi (mniej punktów ma tylko drużyna Białorusi do lat 20), a trener naszego rywala nazwał to spotkanie najgorszym meczem jego podopiecznych w tym sezonie. Do finału awansowali dzięki zwycięstwu 6:2 z Kurbads i 2:1 z Lyonem. Po powrocie do ligowych zmagań dopadł ich wówczas fatalny kryzys i w 6 spotkaniach z rzędu nie zdobyli ani jednego punktu. W drużynie występuje Alexander Syrei, który w sezonie 16/17 reprezentował barwy Podhala Nowy Targ. Mecz odbędzie się w niedzielę o godzinie 14:00.\nTransmisje z Pucharu Kontynentalnego przeprowadzi strona live.belfastgiants.com. Koszt transmisji to 10 funtów za mecz lub 30 funtów za cały turniej.\n11.01.2019 (piątek) 16:00 TAURON KH GKS Katowice – Arlam Kokczetaw\n12.01.2019 (sobota) 20:00 TAURON KH GKS Katowice – Belfast Giants\n13.01.2019 (niedziela) 14:00 TAURON KH GKS Katowice – HK Homel


Młot na Pegasusa? Obiecujące odkrycie ekspertów - TELEPOLIS.PL\nRaspberry Pi znalazło nowe zastosowanie. Naukowcom udało się z niego zbudować sprzętowy antywirus, który radzi sobie z wykrywaniem złośliwego oprogramowania w sytuacjach, kiedy tradycyjne rozwiązania okazują się bezskuteczne.\nNaukowcy z francuskiego Instytutu Informatyki i Systemów Losowych (IRISA) opracowali niecodzienną metodę na wykrywanie złośliwego oprogramowania. Dzięki połączeniu Raspberry Pi z oscyloskopem odkryli oni sposób na identyfikację wirusów działających na urządzeniach IoT w oparciu o analizę fal elektromagnetycznych.\nRaspberry Pi zmieniony w niecodzienny antywirus\nWyobraźcie sobie skrzynkę, którą wystarczy położyć obok danego urządzenia, by ustalić, czy zostało ono zainfekowane złośliwym kodem. Bez podłączania dodatkowych modułów, łączenia z tą samą siecią ani nawet instalowania żadnego dodatkowego oprogramowania. W dużym uproszczeniu tak właśnie działa nowy wynalazek francuskich badaczy.\nTego typu rozwiązanie może się okazać niesamowicie przydatne np. w przypadku urządzeń IoT, na których nie można zainstalować tradycyjnego oprogramowania antywirusowego. Ma także pozwolić na skuteczną analizę zaciemnionego kodu i znajdowanie wirusów niewykrywalnych tradycyjnymi metodami. Kto wie, może w przyszłości dzięki tego typu narzędziom nie będziemy musieli się martwić o oprogramowanie szpiegowskie pokroju Pegasusa?\nW tym miejscu warto jednak trochę pohamować entuzjazm, ponieważ minie jeszcze trochę czasu nim opracowane przez naukowców rozwiązanie znajdzie praktyczne zastosowania. Aktualnie technika ta pozwala na wykrycie raptem trzech popularnych rodzajów złośliwego oprogramowania (plus jednego niegroźnego, ale potencjalnie niepożądanego). Mimo bardzo wysokiej skuteczności (99,82 procent) to nadal trochę za mało, by mogła zastąpić tradycyjne antywirusy.\nZobacz: Telegram z niespodzianką rozwali Windowsa, antywirus nie pomoże\nZobacz: Wirus w Google Play kradł hasła do Facebooka - miał 6 milionów pobrań\nŹródło zdjęć: Shutterstock, Instytut Informatyki i Systemów Losowych (IRISA)\nŹródło tekstu: Instytut Informatyki i Systemów Losowych (IRISA), Hothardware\nTagi: bezpieczeństwo cyberbezpieczeństwo złośliwe oprogramowanie antywirus raspberry pi


Najdziwniejsze skargi klientów biur podróży! - Wiadomości - Pomysł na Weekend\nData: 6 miesięcy temu\tCzytane: 2974\n2. Zabukowaliśmy wycieczkę do parku wodnego, ale nikt nam nie powiedział, że mamy ze sobą zabrać kostiumy kąpielowe i ręczniki\n3. Na trasie ze Śląska do Niemiec musiałem siedzieć w autokarze na niewygodnym fotelu. Nie zadbano o to, by dostarczyć mi poduszkę, wskutek tego zdrętwiała mi pupa. Domagam się rekompensaty za doznany uszczerbek oraz ukarania winnych\n6. Zostałam przez was zagłodzona: w hotelu ani w żadnej odwiedzanej przeze mnie tureckiej restauracji nie ma naszego chleba, serwowano pszenny miejscowy, a ja nie jadam białego pieczywa\n7. Jesteśmy oburzeni z powodu naszych wczasów w Hiszpanii. recepcjonistka mówiła po hiszpańsku, jedzenie było hiszpańskie. Za dużo obcokrajowców\n9. Lokalni sprzedawcy są leniwi. Zamykają sklepy popołudniu(sjesta).Bardzo często miałam ochotę coś kupić właśnie w trakcie tej ich sjesty, która powinna być zabroniona\n10. Podczas wczasów w greckim hotelu Niemcy mieszkając obok zachowywali się niezwykle hałaśliwie. Mieliśmy zmarnowany urlop. Państwa obowiązkiem jeszcze przed wyjazdem było przestrzec nas przed głośnymi i niekulturalnymi gośćmi hotelowymi\n11. Od sprzedawcy na ulicy za 5 euro kupiliśmy okulary przeciwsłoneczne firmy "RAY-BAN". Zostaliśmy oszukani, bo okazało się że są podrobione\n12. Plaża była zbyt piaszczysta, proszę o zwrot kosztów ponieważ w folderze było napisane o sztucznym zapiaszczeniu plaży\n13. Musieliśmy stać w kolejce za lodami na zewnątrz, to oburzające, bez żadnej klimatyzacji\n14. W czasie moich wakacji na Goa (Indie) byłam rozczarowana tym, że praktycznie każda potrawa restauracyjna serwuje curry. Nie jadam pikantnych potraw\n15. Zostałam pokąsana przez komara na plaży. Nikt z państwa nie powiedział, że mogą kąsać


Rezydentur mniej, ale miejsc powinno wystarczyć - Nauka\nRezydentur mniej, ale miejsc powinno wystarczyć\nAutor: Anna Kaczmarek/Rynek Zdrowia • • 17 lutego 2010 16:11\nW wiosennym przydziale etatów rezydenckich resort zdrowia przyznał ich mniej niż wiosną w latach poprzednich.\nMniejsza liczba rezydentur w wiosennym przydziale związana jest z sytuacją finansową państwa. Jednak mimo cięć, miejsc dla chętnych nie powinno zabraknąć.\n– Podział rezydentur w specjalizacjach podstawowych został dokonany w następujący sposób: wszystkie dziedziny – po 1 rezydenturze, przy czym w niektórych specjalizacjach priorytetowych, w których zgłoszono największe zapotrzebowanie na rezydenturę, przyznano po 2 rezydentury. W specjalizacjach szczegółowych przyznano po 1 rezydenturze w dziedzinach priorytetowych – tłumaczy portalowi rynekzdrowia.pl Piotr Olechno, rzecznik prasowy Ministerstwa Zdrowia.\nDodatkowo, według rzecznika, w postępowaniach kwalifikacyjnych wiosennych zawsze obserwowane jest mniejsze niż jesienią zainteresowanie rozpoczęciem specjalizacji, w tym również w trybie rezydenckim.\n– Wobec posiadanych środków budżetowych na 2010 r., możliwe jest uruchomienie 500 rezydentur na wiosnę, co jak widać na przykładzie poprzednich postępowań, w dużej części zaspokoi zapotrzebowanie – informuje Piotr Olechno.\nNa dowód, przytacza statystyki dotyczące niewykorzystanych wiosną miejsc rezydenckich w latach poprzednich. W latach 2008 i 2009 po postępowaniach kwalifikacyjnych (wiosennych) ostatecznie zwrócono:\n• w roku 2008 – 569 rezydentur (z przyznanych 1100);\n• w roku 2009 – 802 rezydentury (z przyznanych 1500).\nW ciagu całego 2010 r. resort zdrowia przewiduje 2 500 miejsc dla rezydentów.\n– Co prawda wiosną przyznano mniej etatów rezydenckich, ale jesienią będzie ich więcej niż w ubiegłym roku. W sumie, na cały rok przewidziano 2500 etatów rezydenckich czyli tyle samo co w roku ubiegłym – podsumowuje rzecznik resortu.


GrubSon pokazał Gruby Brzuch | śląskie Nasze Miasto\nGrubSon pokazał Gruby Brzuch\nMichalina Bednarek 25 maja 2012, 13:00\nJuż jest! Kolejny krążek rybnickiego rapera zatytułowany Gruby Brzuch można znaleźć na sklepowych półkach.\nPo sukcesie albumów takich jak O.R.S i Coś więcej niż muzyka przyszedł czas na kolejny. Przy tworzeniu premierowego materiału GrubSon połączył siły z BRK. Wspólne dzieło obydwóch artystów nosi tytuł „Gruby Brzuch”.\nBRK to opolski producent, DJ oraz raper. Artyści na początku 2012 roku zamknęli się w Kurnik Studio, przygotowując materiał na płytę. Do tworzenia materiału na album zostali zaproszeni także tacy artyści jak Jarecki, Bu czy Jotoskleja.\nZobaczcie zdjęcia z ostatniego koncertu Grubsona\nWraz z premierą albumu artyści zaprezentowali także pierwszy utwór singlowy „Złap za lejce”. Teledysk do nagrania stworzyła opolska ekipa HOLEINMOON.\nJak myślicie, płyta powtórzy sukces poprzednich krążków? Przypominamy, że teledysk „Na szczycie” z płyty O.R.S wyświetlony był ponad 25 milionów razy.\nNOWE Mieszkaniec Inowrocławia miał w domu prawie 170 działek amfetaminy\nNOWE Porysowane bmw na osiedlu Ślichowice w Kielcach. Policja szuka wandala\nNOWE OSP Zborowskie przeprasza sąsiadów w Czartkach. Nie dostali zgody na wyjazd do zerwanego dachu\nNie wyjechali do sąsiedniej wsi, gdzie wichura zerwała dach, bo nie dostali pozwolenia od dyspozytora z Powiatowego Stanowiska Kierowania. Problem w tym, że OSP Zborowskie leży w powiecie zduńskowolskim, a poszkodowani we wsi Czartki, to już powiat sieradzki. Miejscowości oddalone są od siebie o kilkaset metrów.\nwyjazd osp bez zgody\nzgoda na wyjazd osp\nNOWE Tak wyglądała ulica Piłsudskiego we Wrocławiu w latach 70. XX wieku (ARCHIWALNE ZDJĘCIA)\nTo jedna z głównych ulic we Wrocławiu. Przez lata nosiła nazwę generała Świerczewskeigo, a od 1992 roku - marszałka Piłsudskiego. Zobaczcie archiwalne zdjęcia, sprzed wielu lat, z fotopolska.eu\npiłsudskiego zdjęcia wrocław\nświerczewskeigo zdjęcia wrocław\nNOWE Blackberry Brothers z Oleśnicy zagrają dla Pauliny Procajło. Zobacz zapowiedź koncertu!


Orlen Sponsorem PZKol. Zatem jeszcze raz: nie spieprzcie tego, panowie. - XOUTED - Marek Tyniec o Kolarstwie\nOrlen Sponsorem PZKol. Zatem jeszcze raz: nie spieprzcie tego, panowie.\nMinisterstwo Sportu i Turystyki, Orlen oraz CCC składają się w tym i w kolejnych latach na bardzo zacny budżet Polskiego Związku Kolarskiego. Wygląda na to, że po latach zaciskania pasa nasz Związek może nareszcie działać z rozmachem. Jak wykorzysta tę szansę?\nOgłoszenie partnerstwa strategicznego z Orlenem to nie jest dzień triumfu polskiego kolarstwa. Przypomnijmy, że marki koncernu paliwowego: najpierw ?Orlen Paliwa? a następnie ?Verva? były współsponsorami grupy Piotra Kosmali, w sezonie 2016 znanej pod nazwą Verva Active Jet.\nZespół ścigał się z licencją Pro Continental, zaliczył m.in. udany start w Tour de Suisse. Przerzucenie budżetu z komercyjnej grupy zawodowej na związek oznaczał koniec funkcjonowania tej pierwszej.\nDrugim, wieloletnim partnerem PZKol jest Dariusz Miłek ze swoją marką obuwniczą CCC. Należy podkreślić, że Miłek, jeden z najbogatszych Polaków jest od wielu sezonów z naszym kolarstwem ?na dobre i na złe?, nie tylko finansując funkcjonowanie własnego zespołu, ale też wspierając związek.\nPod przewodnictwem nowego prezesa, Dariusza Banaszka, PZKol mocniej związał się również z marką odzieżową 4F.\nKorzysta również (a może przede wszystkim) z transferów przekazywanych przez Ministerstwo Sportu i Turystyki. Sport rowerowy znajduje się w gronie dyscyplin ?strategicznych?. Dzięki mnogości konkurencji kolarstwo jest jedną z najbardziej ?medalodajnych? dyscyplin na Igrzyskach Olimpijskich. Po dodaniu BMXowego freestyle?u oraz torowego ?madisonu? w Tokio na rowerzystów będą czekały aż 22 komplety medali.\nTo właśnie na medalach imprez mistrzowskich swoją politykę opiera PZKol. Ciągłość szkolenia ma zapewniać Narodowy Program Rozwoju Kolarstwa a, ze względu nie tylko na konieczność wykorzystania pruszkowskiego toru, ale i potencjał medalowy, główny nacisk kładziony jest właśnie na kolarstwo torowe.\nI tu pojawia się pierwszy zgrzyt i problem. Po pierwsze, polscy torowcy to wciąż inwestycja na kredyt. Choć zarówno w kategoriach młodzieżowych jak i w elicie zaczynają odnosić sukcesy na mistrzostwach Europy czy Świata, medale z Rio przywieźli szosowiec i zawodniczka mtb.\nTo oni, w dużej mierze, wzmocnili pozycję kolarstwa wśród polskich olimpijczyków a nie torowcy.\nZ kolei obecność w mediach, tę ?organiczną? a nie wypracowaną relacjami z grupą dziennikarzy, zapewnia kilka gwiazd szosy: Michał Kwiatkowski, Rafał Majka i Katarzyna Niewiadoma. Choć grono dobrych, bardzo dobrych i znakomitych zawodników z Polski jest szersze, ?robotę w mediach? robią właściwie tylko oni i Maja Włoszczowska. Oraz Czesław Lang i jego wyścig Tour de Pologne.\nKolejny problem z torem to jego elitarność. O ile na szosie, w mtb i w przełaju można startować i trenować właściwie wszędzie, kolarstwo torowe związane jest z określoną infrastrukturą, której mamy niewiele a do tego dostęp do niej mają nieliczni.\nAbsolutnie – i to podkreślam bardzo mocno – absolutnie nie neguję zasadności finansowania kolarstwa torowego. Nie podważam również niezwykłego postępu, jaki w tej materii dokonali nasi (głównie) młodzi zawodnicy i życzę im jak najlepiej. Ba, chciałbym, aby planowane imprezy rangi międzynarodowej (najpierw puchar a następnie, w 2019r mistrzostwa świata) na Pruszkowskim torze okazały się sukcesem: sportowym, medialnym i komercyjnym.\nJedyne, czego, jako zarówno licencjonowany zawodnik (od młodzika przez orlika i elitą po mastersa, będzie już ponad, z przerwami, 20 lat), dziennikarz (przez wiele lat współtwórca i redaktor naczelny największego, polskiego portalu rowerowego) i niezależny komentator, sobie życzę, to, w związku z perspektywą płynących do Związku milionów, przywrócenie równowagi rozwoju.\nSkoro liczą się medale, a BMX daje cztery szanse (racing + freestyle kobiet i mężczyzn), projekt ?pump track i rampa przy każdym ?orliku? ? nie jest pomysłem idiotycznym. Ba, ze względów ?szkoleniowych? i patrząc na historię wielu znakomitych kolarzy, rozpoczęcie kariery właśnie na BMXie często otwiera drogę do sukcesu na torze, szosie lub w mtb.\nIdąc dalej, skoro dwa medale zdobyliśmy w MTB (Pekin i Rio) i to sukcesy w tej, konkretnej konkurencji (a konkretnie jej jednej przedstawicielki, Mai Włoszczowskiej) są ważnym elementem pozycji kolarstwa wśród innych dyscyplin olimpijskich, kolarstwo górskie zasługuje na zdecydowanie więcej niż dostaje teraz.\nZawody rangi pucharu polski i mistrzostw polski oraz te z kalendarza międzynarodowego wymagają inwestycji w infrastrukturę (budowa tras na odpowiednim poziomie) dofinansowanie przynajmniej kilku takich ośrodków jest więcej niż wskazane. Podobnie jak pomoc w ekspozycji medialnej najważniejszych imprez czy motywacja do regularnego wpisywania ich do kalendarza UCI z możliwie wysoką kategorią, by ułatwić tańsze zdobywanie punktów do rankingu czy kwalifikacji olimpijskich.\nW kwestii szosy, to choć mamy kilka gwiazd oraz grupę młodych zawodników ze sporym potencjałem, to, niestety, ściganie na polskiej scenie to ?ludzie których nie znam na wyścigach, które mnie nie interesują?. Kibice przy trasach, wyścigi dla dzieci i młodszych kategorii wiekowych, wyższa kategoria UCI i, tak jak w przypadku MTB, większa (lub, powiedzmy sobie szczerze: jakakolwiek) ekspozycja w mediach to ważne elementy rozwoju polskiej ?szosy?.\nByć może właśnie partnerstwo z Orlenem pomoże na te bolączki, ponieważ prezes Banaszek zapowiada, że ?Poprawa całego wizerunku nastąpi już w tym roku, Orlen będzie sponsorem głównym Orlen ProLigi i wyścigów cyklu UCI w kolarstwie górskim, więc już teraz w tych dwóch konkurencjach będziemy szli bardzo mocno do przodu.?.\nTrzymam za słowo, bo to bardzo, bardzo ważne.\nDołóżmy do tego przełaje, „ekstremę”, enduro i masę energii, którą znajdziemy u przedstawicieli dyscyplin „nieolimpijskich” i naprawdę jest dla kogo i z kim pracować.\nI wreszcie, na koniec, choć nie najmniej ważne. Kolarstwo dla wszystkich. Związek, grając wedle obowiązujących zasad, stawia na kolarstwo wyczynowe, medale mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich. Co do zasady, nie jest to złe. Ale? Wzorem sukcesu jest kolarstwo brytyjskie. Podobno my też podpatrujemy poddanych Królowej. A oni znakomicie ?dyskontują? sukcesy zawodowców i olimpijczyków, przekuwając medale w masowe członkostwo i popularyzację roweru: w sporcie, na ulicach, w szkołach.\nZwiązek zrzeszający sto tysięcy lojalnych fanów ma zupełnie inną pozycję w negocjacjach nie tylko z ministrem czy spółką skarbu państwa, ale też w negocjacjach z mediami oraz sponsorami komercyjnymi.\nZwiązek, który dba o swoich członków, nie tylko tych (realnie kilkuset), trenujących z myślą o ?koszulce z orłem?, ale wszystkich, staje się wartościowym graczem na rynku reklamowym.\nA to przekłada się nie na efemeryczny, bazujący częściowo na szczęściu i pracy niewielkich grup społeczników, ale długotrwały, budowany systemowo sukces. Którego nam wszystkim życzę. Bo trzeba spojrzeć szerzej i nie bać się nie tylko samemu działać, ale i współpracować i dzielić: zarówno obowiązkami, ale i owocami sukcesu.\nZatem, szanowny Prezesie, Dyrektorze, Zarządzie. Myślę, że dokładnie wiecie, co macie robić. A jeżeli nie wiecie, to zapytajcie. Jeśli zmarnujecie, lub, co gorsza, wynaturzycie tę szansę pójdziecie do piekła. A jeśli w piekło nie wierzycie, to w następnym wcieleniu będziecie paczką gumy do żucia. Takiej z dyskontu.\nWięcej szczegółów o budżecie PZKol, partnerstwie z Orlenem i planach Związku znajdziecie w materiałach np. naszosie.pl, Eurosportu czy Przeglądu Sportowego.\nPolskie Kolarstwo PZKol


Profilowanie, które prowadzi do automatycznych poważnych decyzji - Portal Przewodnik po RODO\nProfilowanie, które prowadzi do automatycznych poważnych decyzji\nPrawidłowe odczytanie regulacji art. 22 RODO prowadzi do wniosku, że RODO nie zakazuje profilowania. Zakazane jest jedynie wykorzystanie profilowania do procesu, który spełnia następujące trzy warunki:\nproces opiera się wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu danych osobowych konkretnej osoby,\nproces ten prowadzi do podjęcia decyzji wobec tej osoby,\ndecyzja ta wywołuje wobec tej osoby skutki prawne lub inne podobnie istotne skutki.\nTrzeba zatem wyjaśnić, co oznaczają pojęcia „skutki prawne” oraz „inne podobnie istotne skutki”.\nW świetle RODO zakazane jest profilowanie, które prowadzi do:\nautomatycznego podejmowania decyzji, które wywołują skutki prawne – chodzi tu o takie sytuacje, w których profilowanie wprost prowadzi do zmiany treści umowy w zależności od tego, kto miałby ją podpisać; przykładem mogą być automatyczne:\n- ustalenie wyższej (lub niższej) składki ubezpieczeniowej,\n- odmowa udzielenia kredytu,\n- sprzedaż tego samego produktu za wyższą (lub za niższą, np. z rabatem) cenę;\nautomatycznego podejmowania decyzji, które prowadzą do podobnych skutków – tutaj chodzi przede wszystkim o sytuacje, które mogą prowadzić do dyskryminacji; są to przykładowo:\n- blokowanie ofert zakupu domów w danej dzielnicy osobom innej rasy niż biała,\n- oferowanie tych samych produktów po różnych cenach w zależności od lokalizacji odbiorcy albo w zależności od „historii” użytkownika (np. niższa cena dla nowych klientów, a wyższa dla osób, które odwiedziły już kiedyś daną stronę www).\nŻaden z powyższych zakazów nie obejmuje zwykłego profilowania, które prowadzi do wyświetlania komunikatu reklamowego (banera, wiadomości e-mail itd.) najlepiej dopasowanego do preferencji użytkownika (przy założeniu, że dobór reklamy do użytkownika nie powoduje dyskryminacji). Z powyższego płynie więc wniosek, że\nzwykłe profilowanie, jakie stosuje większość firm w branży e-commerce, nie jest wprost przez RODO zakazane.\nDodatkowo istnieją dwie furtki, które spowodują, że wykorzystanie skutków profilowania będzie możliwe nawet w powyżej wymienionych sprawach.\nJeśli do procesu podejmowania decyzji zostanie dodany czynnik ludzki – wtedy decyzja nie będzie już podejmowana automatycznie. Profilowanie może pozostać automatyczne, jednak ostatecznie podejmowana decyzja już taka nie będzie. Trzeba jednak pamiętać, że chodzi tu o rzeczywisty wkład człowieka w podejmowanie decyzji. Nie wystarczy „posadzenie przy komputerze człowieka”, jeśli jego rolą będzie klikanie jedynie w to, co podpowie mu system.\nPrzykład zastosowania czynnika ludzkiego, który spowoduje, że profilowanie będzie dozwolone: W systemie do e-mail marketingu istnieje mechanizm antyspamowy, którego zadaniem jest wyłapywanie kont (adresów e-mail) podejrzanych o bycie źródłem spamu. Mechanizm ten na podstawie analizy wielu czynników mo�...\nJak dostosować automatyczne profilowanie...


Święci na sprzedaż: Kto i dlaczego handluje dziś relikwiami? - Focus.pl\nŚwięci na sprzedaż: Kto i dlaczego handluje dziś relikwiami?\nNa początku XXI wieku handel relikwiami kwitnie na niespotykaną wcześniej skalę. W wyścigu o święte przedmioty z parafiami konkurują zwykli oszuści.\nŹdźbło słomy z siennika, na którym spała święta zakonnica Maria Maravillas, różaniec z pojemniczkiem zawierającym wodę z cudownego źródła, płótno otarte o ciało św. Teresy od Dzieciątka Jezus – wszystkie te rzeczy można dziś znaleźć na stronach serwisu aukcyjnego Allegro.\nMogłoby się wydawać, że w czasach rozwoju nauki i postępującej sekularyzacji święte gadżety tracą na znaczeniu. Nic bardziej błędnego. Globalizacja, tania komunikacja, rozwój turystyki pielgrzymkowej i handlu internetowego spowodowały, że popyt na relikwie jest dziś większy niż kiedykolwiek.\nKościół z trudem próbuje mu sprostać – dzięki wprowadzonym w 1983 roku zmianom w procedurze kanonizacyjnej i beatyfikacyjnej, zwanym „Szybką ścieżką świętości”, papież Jan Paweł II kanonizował o ponad połowę więcej świętych niż jego 33 poprzedników razem wziętych (nie licząc beatyfikacji). Benedykt XVI beatyfikował zaś 498 hiszpańskich męczenników w czasie jednego obrzędu. Jednym ze skutków tych działań stała się masowa produkcja relikwii.\nŚwięte prawa rynku\nAmerykańscy socjologowie Rodney Stark i William S. Bainbridge próbowali zrozumieć, dlaczego – wbrew tezie o nieuchronnej erozji religii – „rynek dóbr duchowych” wciąż rośnie. Badacze zastosowali do zbadania tego fenomenu klasyczne narzędzia ekonomii – kościoły potraktowali jak firmy, ich struktury jak sieci sprzedaży, duchownych jak menedżerów, wyznawców jak klientów, a samą religię – jak towar.\nW trakcie badań Stark i Bainbridge stwierdzili, że „rynek dóbr duchowych” działa zgodnie ze wszystkimi regułami ekonomii. Funkcjonują na nim przedsiębiorstwa, czasem w warunkach wolnej konkurencji, czasem monopolu lub odgórnej regulacji. Jest rynek pierwotny i wtórny, jest też „czarny rynek”.\nŚwięci są jak marki – im wyższy ich prestiż, tym wyższa cena. Menedżerowie (kapłani) posiadający najwyżej pozycjonowane marki uzyskują dominującą pozycję w firmie (Kościele).\nWierni, którzy zaufają danej marce, zwiększają w swoim przekonaniu szansę osiągnięcia ponadnaturalnych korzyści (zbawienia), które oferuje religia. Kluczową rolę odgrywają w tej sieci powiązań relikwie.\nTrzy stopnie świętości\nNa Allegro relikwię w ofercie „Kup Teraz” można nabyć już za 10 zł (plus koszty wysyłki). Tyle kosztuje skrawek płótna, którym dotknięto do przechowywanej w ampułce krwi błogosławionego księdza Popiełuszki.\nTo tzw. relikwie trzeciego stopnia, czyli o najniższej pozycji. Kościół nie pochwala handlowania nimi, ale przymyka oko, kiedy sprzedaż odbywa się w formule „cena za relikwiarz, relikwia gratis”. Relikwiarzem jest najczęściej zdjęcie świętego lub świętej, zafoliowane razem z kawałkiem „uświęconego” materiału.\nRelikwię trzeciego stopnia można sobie stworzyć samemu. Wystarczy potrzeć jakiś przedmiot o rzecz, która należała do świętego lub błogosławionego (masowo robią to np. turyści zwiedzający dom Karola Wojtyły w Wadowicach), o relikwiarz z częścią jego ciała, a nawet o grób. Świętą ziemię lub wodę można zdobyć samemu. Z ważniejszymi relikwiami nie jest już tak łatwo.\nWystawiony na internetowej aukcji fragment sutanny błogosławionego papieża Jana XXIII to już relikwia drugiego stopnia. W tej kategorii mieszczą się wszystkie fragmenty odzieży błogosławionych i świętych, a także należące do nich rzeczy. Medalik z kawałkiem sutanny papieża kosztuje 85 złotych.\nNajdroższe są jednak relikwie pierwszego stopnia, czyli fragmenty ciał świętych i błogosławionych, a także przedmioty związane z ukrzyżowaniem Chrystusa.\nJak zyskowny może być handel relikwiami, pokazuje przypadek siennika pewnej kanonizowanej hiszpańskiej zakonnicy. Podzielony na 100 tys. słomianych fragmentów, po odpowiedniej oprawie trafił na „rynek dóbr duchowych” w cenie ok. 20 zł za sztukę. Jak łatwo policzyć, siennik świętej wart był ok. dwóch milionów złotych.\n25 marca 1993 roku, na niespełna miesiąc przed uroczystą beatyfikacją Faustyny Kowalskiej, zakonnice ze zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach otworzyły trumnę swojej zmarłej 57 lat wcześniej patronki. Z ciała pozostał tylko szkielet, co ucieszyło siostry: oznaczało to, że Bóg chciał, by jej kości zostały rozdane.\nDuże kości rąk i nóg oraz czaszka Faustyny zostały z powrotem złożone w trumnie, którą zapieczętowano i złożono w klasztornej kaplicy. Kości z rąk, stóp oraz kręgosłupa po umyciu w spirytusie i zabezpieczeniu preparatem antypleśniowym owinięto w jedwab i złożono w specjalnej szkatule. Siedem lat później siostra Faustyna została kanonizowana przez papieża Jana Pawła II.\nDo klasztoru w Łagiewnikach zaczęły z całego świata napływać prośby o relikwie. Siostry nie mogły odmówić, ponieważ kościelne przepisy nakazują, by nowo budowane kościoły miały w swoich ołtarzach co najmniej dwie relikwie świętych. Wyznaczona na kustosza relikwii siostra Ignacja przyznaje, że od momentu kanonizacji Faustyny wysłała już ponad 4 tys. 5-milimetrowych fragmentów jej kości do niemal 100 państw na świecie, zużywając tym samym ponad jedną czwartą zawartości szkatuły. Mimo sprawdzania przysyłanych wniosków siostra nie ma jednak pewności, czy część relikwii nie wpadła w ręce kolekcjonerów i oszustów podszywających się pod księży.\nAmerykański ksiądz Thomas J. Serafin kieruje organizacją International Crusade for Holy Relics, której zadaniem jest walka z procederem handlu świętymi w sieci.\nUdało mu się już wytropić m.in. bandaże z krwią ze stygmatów ojca Pio (3 tys. dolarów) i pukiel włosów świętego Franciszka z Asyżu (600 dolarów). Dla ICHR pracuje 200 wolontariuszy, ale odszukanie wszystkich relikwii w serwisie liczącym ponad 100 mln ogłoszeń nie jest proste. Tym bardziej że sprzedawcy i nabywcy często posługują się kodem czytelnym tylko dla wtajemniczonych.\nPisarz Steven Sora uważa, że najwięksi internetowi sprzedawcy relikwii posługują się łacińskimi skrótami, niezrozumiałymi dla większości ludzi.\nW czasie zbierania informacji do książki „Skarby z niebios” spotkał się on z propozycją kupna m.in. mleka Najświętszej Marii Panny (zakodowane w ofercie o nazwie Ex Lacte BVM), ciernia z korony Chrystusa oraz kości świętego Andrzeja.\nNiektóre z odnalezionych przez niego ofert, jak mleko matki Jezusa, wyglądają na jawne oszustwo, są jednak często opatrzone „certyfikatami autentyczności” z pieczęciami papieży lub biskupów.\nThomas Serafin nie docieka, w jaki sposób powstały relikwie i czy towarzyszące im dokumenty zostały sfałszowane. Nie chce po prostu, by pojawiały się one na aukcjach obok erotycznej bielizny czy pogańskich amuletów. Wraz ze swoją organizacją kilkakrotnie wzywał już do bojkotu eBaya w Wielki Piątek. Serwis zabronił wystawiania do sprzedaży rzeczy zawierających fragmenty ludzkiego ciała, ale niewiele to dało.\nW ciągu kilku minut udało mi się znaleźć na eBayu trzy relikwiarze z fragmentami kości świętych: papieża Piusa X, Franciszka Palau i Rafała Kalinowskiego. Ceny? Od 600 do 1750 zł.\nZłodzieje czy wykonawcy bożej woli?\nWiele relikwii pierwszego stopnia trafiło na „czarny rynek dóbr duchowych” w wyniku kradzieży. Kościół nie zna jednak takiego pojęcia jak „kradzież relikwii”. Jak pisze Steven Sora, „furta sacra” (święta kradzież), czyli zabranie relikwii z jakiegoś miejsca, nie jest uważane za przestępstwo, lecz wykonanie bożej woli. W tym wypadku używa się określenia „przeniesienie”, którego oficjalna interpretacja mówi, że skoro relikwia zniknęła, to widocznie jej właściciel nie był dostatecznie godzien jej posiadania. Dlatego jeśli dziś kradzież relikwii jest ścigana przez prawo, to głównie z powodu ich zabytkowej wartości.\nTak właśnie stało się z jedną z najcenniejszych polskich relikwii, lubelskim fragmentem krzyża, na którym umarł Chrystus – jednym z trzech największych na świecie. Pochodzący z X wieku srebrny relikwiarz o wadze ok. 20 kg 10 lutego 1991 roku zniknął z Bazyliki Dominikanów. Bracia od ponad 22 lat próbują przebłagać Opatrzność za swoje grzechy, by znów stać się godnymi posiadania bezcennej relikwii. Jak dotąd – bezskutecznie.\nJedna z przyjętych w śledztwie przez lubelską policję wersji zakładała, że „święta kradzież” została dokonana na zlecenie rosyjskiego Kościoła prawosławnego. Po ponad 70 latach komunizmu cierpi on na dotkliwy brak relikwii, skrupulatnie niszczonych przez walczący z religią totalitarny reżim.\nLubelska kradzież nie jest wyjątkiem. Półtora roku temu z irlandzkiego opactwa w Tipperay skradziono inny fragment Krzyża Świętego, przechowywany tam od 900 lat. Policji nie udało się trafić na jego trop.\nFortuna zbudowana na krwi\nKościom świętych i rzeczom do nich należącym lub mającym z nimi kontakt od zawsze przypisywano cudowne właściwości. Stąd też turystyka pielgrzymkowa do miejsc, w których znajdują się słynne relikwie, jest dla Kościoła od wieków źródłem olbrzymich dochodów.\nJak pisze Steven Sora, tylko w jednym dniu 1496 roku przez katedrę w Akwizgranie przeszło 140 tys. wiernych, by zobaczyć wystawiane tam relikwie: przepaskę na biodra, którą Jezus miał na krzyżu, część gąbki, którą go ocierano i całun Matki Boskiej. Każdy z pielgrzymów zostawił datek. Dziś nic się nie zmieniło: grób błogosławionego księdza Jerzego Popiełuszki na warszawskim Żoliborzu odwiedziło dotąd niemal 20 mln wiernych.\nPodczas gdy związana ze świętymi szczątkami ekonomia nie zmieniła się od średniowiecza, to techniki marketingowe są dziś o wiele bardziej nowoczesne. Dwa lata temu krakowski arcybiskup Stanisław Dziwisz za pośrednictwem telewizji przekazał rannemu w wypadku kierowcy rajdowemu Robertowi Kubicy relikwię z odrobiną krwi Jana Pawła II.\nŚwiat dowiedział się wówczas, że abp Dziwisz jest jedynym na świecie posiadaczem relikwii pierwszego stopnia błogosławionego Jana Pawła II – dużej fiolki z krwią, pobraną przez lekarzy w trakcie zabiegu tracheotomii u umierającego papieża.\nZgodnie z teorią Starka i Bainbridge’a taka monopolistyczna pozycja otwiera przed krakowskim metropolitą duże możliwości, w tym zbudowania świątyni, która stanie się światowym ośrodkiem kultu Jana Pawła II. Chętnych do odwiedzenia zaprojektowanego już papieskiego centrum „Nie lękajcie się”, którego koszt realizacji szacuje się na ok. 200 mln zł, z pewnością nie zabraknie.\nDziesiątki parafii dostało już relikwiarze z kropelkami papieskiej krwi, pochodzącej z krakowskiej fiolki. Na pewno poczują się zobowiązane do zorganizowania pielgrzymek. Jeśli na „rynku dóbr duchowych” nie pojawią się inne, konkurencyjne relikwie Jana Pawła II, inwestycja w Centrum powinna zwrócić się w ciągu kilku lat. Popyt na relikwie nie powinien więc dziwić.\nKościół w Leśnej koło Żywca jest naszpikowany elektroniką bardziej niż niejeden bank. Nic dziwnego – zgromadzono w nim ponad 130 relikwii różnych świętych, w tym wszystkich 12 apostołów. (Fot. Paweł Sowa/AG)\n- Na 200 tys. kawałków została podzielona sutanna Jana Pawła II. Pochodząca z niej nitka jest najmniejsza jego relikwia.\n- 6500 dolarów – tyle kosztuje XIX-wieczny relikwiarz zawierąjcy tzw. mannę świętego Mikołaja – oleista substancje, sączącą się co pewien czas z kości świętego (nauka nie potrafi jednoznacznie wyjaśnic tego zjawiska). Mannie przypisuje się m.in. cudowne właściwości lecznicze.\n- 62 tyś. – tyle przedmiotów jest każdego dnia wystawianych do sprzedaży w serwisie eBay w kategorii „relikwie”.\n- 2 tony wazy największa relikwia polskiego papieża, czyli papieskie auto marki BMW , przechowywane w klasztorze na Jasnej Górze.\n- 29 gwoździ z Krzyża Świętego znajduje się w katedrach na całym świecie. Niektóre powstały z przetopienia większych na mniejsze, inne zawierają tylko część „oryginału”. Według wykładni Kościoła każdy fragment świętego przedmiotu ma taką samą moc jak całość, dlatego wszystkie uważane są za autentyczne.\n- 18 zł kosztuje jeden mililitr wody ze źródła w Lourdes.\n- 60 zł jest wart jeden gram ziemi z klasztoru Ojca Pio.\n- 102,5 dolara – tyle wynosi na eBayu cena wywoławcza relikwiarza z kawałkiem kości świętej Heleny – tej samej, która poprzez swoją wyprawę do Ziemi Świętej zapoczątkowała w IV wieku wielki kult relikwii.\n- 30 zł kosztuje kamyczek z Ziemi Świętej, gdzie przebywał Jezus.\n- „Skarby z niebios”, Steven Sora, Wydawnictwo Amber, Warszawa 2005,\n- „Teoria religii”, Rodney Stark, William S. Bainbridge, Wydawnictwo NOMOS, Kraków 2000\nreligie święci cywilizacje obyczaje relikwie