Jak obecnie nosić okulary oraz soczewki kontaktowe? – Optometria Orkisz Gdynia\nJak obecnie nosić okulary oraz soczewki kontaktowe?\n8 kwietnia 2020 8 kwietnia 2020 8 kwietnia 2020\nW czasie zagrożenia koronawirusem zachowujemy wzmożone środki ostrożności: odpowiednio często myjemy ręce, pozostajemy w domu, zachowujemy niezbędną odległość od innych ludzi. Czy to jest wszystko co możemy zrobić? Niestety nie…\nFoto: Ed Leszczynski, Unsplash\nSiedliska zarazków i bakterii\nPrzyjrzyjmy się informacjom medialnym oraz naszym zachowaniom. Wirusy docierają do nas najczęściej przez nos, usta, oczy. Należy więc zadbać o to, aby po dotknięciu klamki, przycisku domofonu lub windy umyć ręce i nie dotykać twarzy, nie pocierać oczu, ust.\nZwróćcie uwagę na sprzęty używane przez wiele osób: klamki, piloty, pokrętła lub przyciski kuchenki, włączniki światła, gałki szuflad i szafek, spłuczki, krany też powinny być odkażane. Gąbki, szczególnie te do mycia naczyń, należy bardzo często wymieniać (raz na tydzień) oraz codziennie wyparzać wrzącą wodą.\nDużym skupiskiem bakterii i wirusów jest najczęściej to, czego najczęściej dotykamy, a dość rzadko (jeśli w ogóle) czyścimy, czyli: klawiatura laptopa lub komputera, smartfon czy okulary.\nOkulary, które są przynoszone do naprawy bywają niemyte bardzo długo. Informujemy klientów, że okulary trzeba myć letnią wodą z płynem do mycia naczyń lub mydłem.\nKiedy ostatnio czyściłeś swoje okulary?\nW okularach w miejscu styku z nosem szczególnie trzeba zachować czystość! Często pozostają tam fluid oraz pot, do którego łatwo przywiera brud. Naprawdę okulary nam się nie zmydlą, a noszenie czystych wpłynie na nasze samopoczucie.\nO tym, jak szybko brudzą się nasze okulary niech świadczy czystość ich soczewek. Bardzo szybko osiada na nich kurz, pył i inne drobinki unoszące się w powietrzu, także we wnętrzach. Pojawiają się na szkłach okularowych także mikrofragmenty skóry i kosmetyków, pot, rzęsy, włoski brwi, włosy.\nNajwiększy problem mają osoby z nadwzrocznością, bo źle widzą z bliska. Dlatego dalekowidz powinien prosić o pomoc w zadbaniu o okulary inne osoby. Krótkowidz znacznie szybciej dostrzeże konieczność wyczyszczenia okularów.\nPrzez czyste soczewki okularowe będziemy lepiej widzieć. Zadbane, czyste okulary obędą stanowić barierę przed wirusami tylko wtedy, gdy będą regularnie myte!\nSoczewki kontaktowe muszą być bezwzględnie czyste\nObecnie najbezpieczniejszy rodzaj soczewek kontaktowych to te jednodniowe, które po użyciu wyrzucamy. Przed zakładaniem i zdejmowaniem soczewek bardzo dokładnie myjemy ręce oraz osuszamy je jednorazowym ręcznikiem!\nJeżeli używamy soczewek dwutygodniowych lub miesięcznych, to należy codziennie soczewki myć na dłoni z płynem do soczewek. W ostatnich dniach pojawiło się wiele instrukcji, przypominających, jak prawidłowo myć ręce.\nDo mycia rąk – szczególnie, gdy nosi się soczewki kontaktowe – warto wykorzystać szczoteczkę do rąk i paznokci, która musi mieć szansę na wyschnięcie.\nJak czyścimy soczewki kontaktowe?\nZ dłoni robimy miseczkę, nalewamy płynu do soczewek na dłoń tyle, żeby soczewka pływała, ale nie spłynęła z dłoni. Następnie umieszczamy tam zdjętą z oka soczewkę i opuszką palca dokładnie kilkakrotnie kolistymi ruchami ją myjemy.\nWtedy soczewka jest oczyszczana od zewnątrz przez wewnętrzną stronę dłoni, a od środka opuszką palca. Przytrzymujemy soczewkę, wylewamy płyn, nalewamy świeży i ponownie myjemy kolistymi ruchami.\nTaką umytą soczewkę umieszczamy w pojemniku na soczewki wypełnionym 2/3 wysokości świeżym płynem do pielęgnacji soczewek. Tak samo czyścimy soczewkę z drugiego oka. Zakręcamy pokrywki pojemnika stojącego poziomo na blacie i odstawiamy na następny dzień.\nSą również dostępne płyny oksydacyjne, które w specjalnie załączonych pojemnikach świetnie czyszczą soczewki. Warunek niezbędnym jest nieprzerwany proces oczyszczania soczewek, który powinien trwać min. 6 godzin.


Deadpoint: Recenzja płyty "The Art of Deception" - Death Magnetic\nJesteś tutaj:Strona główna»Naszym zdaniem»Recenzje»Deadpoint: Recenzja płyty “The Art of Deception”\nDeadpoint: Recenzja płyty “The Art of Deception”\nNapisane przez Bartosz Pietrzak dnia 30 września 2015 Naszym zdaniem, Płyty, Recenzje\nDobry metalcore to coś, co zawsze nieźle sprawdza się na koncertach – porządne uderzenie, szybkie tempo wraz z przeplataniem growlu, screamu i melodyjnego wokalu przyciąga pod scenę masę fanów chcących jeszcze więcej krzyku, technicznej masakry i niekiedy dobrego groove’u, słowem – doskonałem koncertowej mieszanki. Z metalcorem jest jednak jeden zasadniczy problem – zdaniem wielu zaczął zjadać własny ogon. Do mojego odtwarzacza trafiła ostatnio propozycja panów z Deadpoint – „The Art of Deception”. Sprawdźmy, czy kapela z Wrocławia znalazła sposób na nudę.\nJest bardzo technicznie i gęsto. Po pierwszych przesłuchaniach nie mogłem oprzeć się głosowi, który wewnątrz głowy podpowiadał mi: „fajne, ale gdzieś to już słyszałeś. Nawalanie, jedna-dwie ballady, czasem jakieś intro. Mówię Ci stary, gdzieś to już słyszałeś”. Otóż tak, wiele patentów na „The Art of Deception” było już używanych. Mimo to z każdym odsłuchem na powierzchnię zaczęły wchodzić coraz ciekawsze riffy i pomysły, a do etykiety „metalcore” można było swobodnie dopisać „metal progresywny”. Kompozycje nieraz sięgają 5 minut, a warsztat muzyków jest imponujący. Można odnieść wrażenie, że panowie z Deadpoint do perfekcji opanowali metalowe rzemiosło dostarczając coś, co wrzuci uśmiech na twarz nawet najbardziej wymagających technicznych onanistów.\n‘Dead Nation’ błyszczy czystym wokalem i progresywnymi naleciałościami, ‘Deceiver’ zaskakuje perkusyjnym beatem, natomiast „Sick and Tired’ to typowy koncertowy killer – prosty riff i rytm, na którym oparty jest cały kawałek. Dobrym groovem może poszczycić się również ‘Slave/Reborn’, utwór, który przypomina to, co na swoim debiutanckim alumie dokonała supergrupa Killer Be Killed.\nTo, co jednak nie daje spokoju po przesłuchaniu to fakt, że większość utworów jest do siebie dość podobnych. Ktoś krzyknie: „A death metal to co?”. Zgodzę się – mimo to ciężko odnieść wrażenie, że o ile wiele zespołów przed wydaniem albumu sprowadza swoje utwory do wspólnego mianownika, tak spod gitar Deadpoint wychodzą kawałki jakby zdjęte z taśmy produkcyjnej. Oczywiście, jest tutaj ciekawa ballada „Black Arrows” z genialnym motywem w czwartej minucie, jednak to, nad czym powinna popracować wrocławska grupa to bez wątpienia różnorodność.\nNie zmienia to faktu, że „The Art of Deception” to bardzo dobrze wykonane i nieźle skomponowane rzemiosło. Przyjemnie słucha się połamanego rytmicznie ‘Dominated’ lub zawierającego w pigułce pełną ofertę zespołu ‘Lapidus’. Przyjemność z odkrywania dźwięków serwowanych przez wrocławski kwintet jest tym większa, że Deadpoint rewelacyjnie wydało swoje pierwsze dziecko. Rozkładany album o interesującej szacie graficznej, ciekawe artworki, książeczka z tekstami – brawo! Tak między innymi powinno zachęcać się słuchaczy do sięgnięcia po swoją sztukę.\n„The Art of Deception” jest dobre, chwilami świetne. Nie mam wątpliwości co do tego, że na koncertach Deadpoint radzi sobie świetnie – w końcu tworzą muzykę idealnie się na takie okazje nadającą. Gdyby jednak „The Art of Deception” częściej potrafiło zaskoczyć i przykuć uwagę czymś, czego jeszcze nie słyszeliśmy, mielibyśmy wówczas prawdziwe wydarzenie na polskiej metalcore’owej scenie. Liczymy na to następnym razem, a teraz nie pozostaje nam nic innego jak pierwszy krążek Deadpoint polecić – jest to po prostu bardzo dobre, metalowe granie.\nPoprzedniBlack Sabbath w Polsce w lipcu 2016!\nNastępny David Gilmour: Recenzja płyty “Rattle That Lock”


Edina & Patsy |\nGłówna > Edina & Patsy\nEdwina Margaret Rose Monsoon urodziła się 6 sierpnia 1952 roku w Londynie. W późniejszych czasie zmieniła swoje imię na Edina i prawie zawsze woła się na nią Eddie. Jedynie jej […]\nEurydice Colette Clytemnestra Dido Bathsheba Rabelais Patricia Cocteau Stone – nazywana Patsy lub Pats - urodziła się 30 października w Paryżu, lecz nie do końca wiadomo w którym roku, gdyż nigdy nie […]\nPlotka głosi, że postać Ediny Monsoon wzorowana była na Lynne Franks – specjalistce ds. public relations, która na początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku założyła jedną z najbardziej znanych brytyjskich firm […]\nPrzyglądając się temu jak wygląda Patsy od razu widać, że inspiracją do stworzenia wizerunki tej postaci była Ivana Trump – znana modelka, uczestniczka igrzysk olimpijskich i żona magnata biznesu Donalda Trumpa. […]\nAbFab 2 października 2015 0\nAromaterapia, masaż shiatsu i organiczny fryzjer – to największe konkrety w ich życiu. W latach 90. komedia w Wielkiej Brytanii stała się nowym rock and rollem. Stand-upperzy zaczęli przyciągać publiczność […]\nŻyciowe refleksje Ediny i Patsy\nAbFab 1 października 2015 0\n„Jaki sens ma zwycięstwo, jeśli nie jest zauważone?” „Jeśli coś smakuje okropnie, to musi dobrze działać.” „Ostatni komar, który mnie ukąsił, trafił do kliniki odwykowej.” „Im jesteś starsza, tym bardziej […]


O handlu ludźmi przed wakacjami - PCE w Lęborku\nO handlu ludźmi przed wakacjami\nDo szkoły zaproszono doradcę zawodowego Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Lęborku Panią Bożenę Murawską, która przeprowadziła zajęcia z młodzieżą na temat handlu ludźmi. W zajęciach uczestniczyli uczniowie następujących klas: III a, III A, III B, II TLa, II TLb, III TLb. W czerwcu odbędą się kolejne spotkania dla pozostałych klas.\nPani B. Murawska w przystępny sposób wyjaśniła mechanizm naboru do pracy, opowiedziała na co należy zwrócić uwagę przed podpisaniem umowy. Uczuliła na zachowanie bezpieczeństwa przed wyjazdem do pracy i co bardzo istotne, dała wskazówki, jak bezpiecznie i bez obaw podjąć uczciwą i legalną pracę bez ryzyka utraty wolności, zdrowia a nawet życia.\nUczniowie z uwagą słuchali, oglądali prezentację i włączali się w dyskusję. Mamy nadzieję, że wyciągną wnioski i będą wiedzieli jak skorzystać ze zdobytych wiadomości.


Anthony, Piers - "Rok i prawne komplikacje" - katedra.nast.pl\nAnthony, Piers - "Rok i prawne komplikacje"\nTom cyklu: 19\n‘Rok i prawne komplikacje’ to dziewiętnasty tom cyklu Xanth, jednocześnie drugi przeze mnie czytany. Do Xanth powróciłem z przyjemnością: miło spotkać się ze znajomymi bohaterami po upływie pewnego czasu. W dodatku to, co w ‘Obowiązkowym Gargulcu’ uznałem za minus, tu zostało wyeliminowane.\nDemonica Metria (lepsza część Mentii, znanej mi już z ‘Obowiązkowego Gargulca’) ma pewien problem. Nie może przywołać bociana. Uszczęśliwiła w tym roku swojego wspaniałego męża blisko sześćset razy (liczba zaokrąglona, dokładnie podanej nie jestem w stanie przybliżyć), a mimo to bocian nie otrzymuje wezwania. Podczas jednego z tych razów zjawia się gorsza połowa Materii, czyli Mentia (tu wypada dodać, że ‘mąż Metrii na jej widok zesztywniał, ale nie tak jak by chciał’). Podrzuca ona pomysł, czy poprosić Dobrego Maga o rozwiązanie problemu. A ten, jak zwykle wymaga w ramach zapłaty wykonania misji. No i już mamy materiał na przygodę...\nPtak Roxanne Rok został oskarżony o... No właśnie. Na razie nikt właściwie nie wie o co, nawet sama oskarżona. Roxanne uchodzi za bardzo obowiązkową i uprzejmą istotę, a nagle niewiadomo czemu ma się odbyć nad nią sąd. Co więcej, szykuje się wielkie widowisko: wszystkie znane osobistości Xanth zostają zaproszone na proces. Wręczyć wezwania w ramach swojego zadania musi Metria, a to nie jest taka prosta sprawa. Bo trudno, by w tak zwariowanej krainie jak Xanth bez komplikacji przebiegło nawet z pozoru tak proste zadanie jak dostarczanie wezwań.\nPierwsze, co zwróciło moją uwagę, to jeszcze większa niż w ‘Obowiązkowym Gargulcu’ pikanteria. Mamy tu trochę żartobliwych motywów o przywoływaniu bocianów, czy też kojarzących mi się z poprzednią częścią skłonności mężczyzn do podglądania damskich majtek (‘w celu poznania koloru’). Naturalnie wszystko to jest strzeżone przed dziećmi z Xanth przez Konspiracyjne Stowarzyszenie Dorosłych. Jednak czytelnik się przed tym nie ustrzeże. Tak więc mogę tylko przestrzec osoby drażliwe na takie tematy. Mi one w żadnym wypadku nie przeszkadzały.\nCzytało mi się jeszcze lepiej niż poprzednią część. Po prostu świetnie. Gag za gagiem, dowcipy szczerze bawiące – w to ‘Rok i prawne komplikacje’ obfituje. Ostatnio moja kolejka czytanych lektur obfitowała w liczne pozycje fantastyki humorystycznej. I bez żadnego fałszu mogę stwierdzić, że Piers Anthony utrzymuje się w czołówce. Co ciekawe, jest to dziewiętnasta część cyklu, a prezentuje dobry poziom. Nie wiem jak książka wygląda na tle poprzednich, ale jeśli mamy tu do czynienia z zmęczeniem materiału to ciekawi mnie jak dobrze swoje role musiały spełniać pierwsze części cyklu. Lepiej nie mogły i Anthony chyba formę utrzymuje.\nWydawnictwo Rebis powieść wydało dobrze. Spotkamy się tu z dobrą korektą i tłumaczeniem. Jest tu sporo rzeczy, których przetłumaczyć się po prostu nie da i już. W dodatku gierek słownych z językiem angielskim jest tu naprawdę dużo (ponoć jest to jedna z największych zalet cyklu w oryginale). Jak tu na polski przetłumaczyć wojskową mrówkę Sierż Ant’a (ant – z angielskiego mrówka właśnie)? Trudno. Ale takich rzeczy dowiemy się z przypisów i nie można mieć zastrzeżeń.\nNie wiem, czy oddaje trafnie to, co bohaterowie wyprawiają na stronach powieści. Proponuje poprostu z najnowszą książką tego z cyklu się zapoznać. Trzeba się tylko przygotować, że będziemy mieli styczność z książką mocno humorystyczną i nie oczekiwać więcej, na pewno nie będzie się żałować. Ja jak narazie żałuje, że nie miałem okazji poznać reszty cyklu. Co tu dużo mówić: świat ten niezmiernie mnie zafascynował. Swoje braki postaram się nadrobić, wam też to radzę.\nDodano: 2005-12-19 17:46:08


Kombinezon damski długi w Domodi\nKopertowy kombinezon z cekinami ALICE - czarny Kombinezon został wykonany z dobrej jakości, przyjemnego materiału. W jego skład wchodzi: 95% akrylu oraz 5% elastanuPrzepiękny kombinezon z naszej najnowszej kolekcji premiumKopertowy fason genialnie modeluje sylwetkę, jest luźniejszy powyżej pasa, natomiast w talii ma delikatną gumkę by zaznaczyć wcięcie i tym samym zachować właściwe proporcje.Nogawki lekko zwężane ale nie są mocno dopasowane do nogi. Świetnie wysmuklają sylwetkę a każda z nas lubi wyglądać idealnie.Cekinowy lampas dodaje elegancji ale nie narzuca się - jest delikatny i wysmakowany.Dekolt w kształcie V zawsze zbawiennie wpływa na rysy twarzy.Materiał bardzo przyjemny dla ciała, nie kulkuje się ani nie mechaci.Kombinezon jest dostępny w jednym rozmiarze. Dokładne wymiary podaliśmy w centymetrach.\nKombinezon damski gładki długi\nKombinezon damski Selfieroom długi bez wzorów\nKombinezon damski Coco Style bez wzorów elegancki długi\nSelfieroom kombinezon damski czarny długi\nKombinezon damski Babylon długi\nKarl Lagerfeld kombinezon damski na wiosnę długi\n120 zł 429 zł\nKombinezon damski Mads Norgaard\nKombinezon damski Modnakiecka.pl długi


Prosity - Bisztynek\nProsity - Wiadomości i artykuły\nProsity: Z nieużytku zrobili skwer\nMieszkańcy Prosit mieli dość mało atrakcyjnego widoku w centrum ich wsi. Zwały cegieł i gruzu na nieużytku nie wyglądały zachęcająco. Wspólnymi siłami wykonali tam skwer, który poprawił estetykę miejscowości.\nSpotkania Englingowskie 2015\nZapraszamy 5 lipca od godz. 10 do Prosit, gdzie odbędą się kolejne Spotkania Englingowskie.


Temat: Shuuhei Wto Gru 18, 2012 5:48 pm\nObecnie przedstawia się jako Shuuhei Kisaragi\nStrażnik Mgły/prywatny ochroniarz/samozwańczy gigolo\nCzarne, dość krótkie włosy, które z powodu lenistwa i nie chodzenia do fryzjera są nieco dłuższe niż być powinny i czasem opadają na oczy, odstają w dziwnych miejscach oraz ogólnie zachowują się dość niesfornie. Jednak nie jest to nic, czemu nie mógłby zaradzić grzebień i odrobina wody. Jego oczy są bardzo jasne, niemal srebrzyste, kształtem przypominające migdały. Jest dość wysoki jak na Azjatę, mierzy bowiem niemal 190cm wzrostu. Ogólnie jego budowa, jasna cera, jak i kolor oczu, sugerują spora domieszkę zagranicznej krwi, jest bowiem szczupły, jednak dość dobrze zbudowany. Pod skórą dość wyraźnie rysują mu się mięśnie, nie są one jednak wybitnie wyrzeźbione jak u kulturysty, niemniej są one widoczne.\nCo do ubrań preferuje luźne t-shirty z nadrukami (często głupawymi), wymiennie z różnego rodzaju koszulami na guziki, jak i wciąganymi przez głowę. Wychodząc na zewnątrz narzuca na siebie błękitną bluzę z kapturem, bo łatwo się ją czyści z wszędobylskiego pyłu i innych brudzących substancji, na jakie można się przypadkiem (lub i nie) natknąć zarówno w pracy, jak i poza nią. Spodnie, najczęściej o wojskowym kroju z dużą ilością kieszeni, bądź bojówki, przytrzymuje brązowy skórzany pas do którego doczepiane są różnego rodzaju sakwy i pojemniki z różnymi drobiazgami i duperelami. Oprócz tego, jeśli zajdzie taka potrzeba, przyczepia broń do czarnych pasów oplatających plecy.\nNie przepada za strojami wizytowymi i stara się unikać sytuacji, w których musiałby nosić formalne ubiór twierdząc, że go gryzie i ogranicza swobodę ruchów.\nW licznym towarzystwie i w wolnym czasie jego zachowanie jest łatwe do przewidzenia. Leniwy, ciężko mu się zabrać do jakiejkolwiek pracy fizycznej nie będącej igraszkami w łóżku, jednak jak już się ruszy to wykonuje swoją pracę szybko, solidnie i sumiennie, przykładając się do niej jak najlepiej. Gwarantuje to bowiem szybko powrót do słodkiego nic nie robienia, jak i robienia rzeczy ciekawszych. Ogólnie lubi towarzystwo, doskonale odnajduje się w grupie. Zapytany jednak, kim jest naprawdę szybko zmieni temat, nie lubiąc opowiadać o sobie czy swojej przeszłości. Typowy epikurejczyk, osoba żyjąca dniem i ciesząca się chwilą, a przynajmniej chce za takiego uchodzić. W rzeczywistości małą wagę przywiązuje do tego kto go otacza, byle nie być zostawionym samemu sobie. Ciężko zdobyć jego prawdziwe zaufanie, jednak jak się to uda to zyskuje się w nim prawdziwego przyjaciela, który pójdzie za tobą w ogień i w wodę. Raczej pewny siebie, czasem aż do granic arogancji. Często udaje głupszego niż jest w rzeczywistości, aby wymusić określoną reakcję u przeciwnika. Zdarza mu się manipulować innymi. Zdarza mu się wtrącać zwroty w obcych językach, zwykle zasłyszane z jakichś filmów.\nUmiejętności: Posiada z natury giętkie i elastyczne ciało, któremu przysłużyły się lata ciężkich treningów, czyniąc go niezwykle zwinnym. Opanował w stopniu mistrzowskim kilka sztuk walki wręcz. Pała miłością do broni palnej, która jest jednak nieodwzajemniona, gdyż owa broń w jego rękach zamienia się w narzędzie zgubne w równym stopniu dla użytkownika, jak i dla otoczenia. A mianowicie zacina się, samoistnie wypala, a nawet czasem wybucha. Jeszcze nikomu nie udało się rozstrzygnąć, dlaczego tak się dzieje, istnieją jednak teorie mówiące, że może mieć to związek z jego płomieniem. Przeszedł szkolenie z odporności na ból. Ma niesamowity refleks zarówno jeśli chodzi o reakcje sensoryczno-motoryczne, jak i cięty język. Podstawowa wiedza medyczna. Potrafi zasnąć w każdej sytuacji. Podrywa niemal wszystko co się rusza z różnym skutkiem. Wybiórcza uwaga (znaczy słyszy tylko to, co chce słyszeć, puszczając np. narzekania na swoją osobę mimo uszu). Kamuflaż. Skradanie się i ogólnie ciche poruszanie. Zmysł obserwacji. Podobno zdolny w łóżku (dotychczas nie spotkał nikogo kto by się skarżył, a sporo się tego przewinęło). Twierdzi również, że posiada szósty zmysł, dzięki któremu tak dobrze radzi sobie zarówno w sprawach społecznych, jak i na polu bitwy. A może po prostu głupi ma zawsze szczęście... Ogólnie przeszedł wszechstronne przeszkolenie, jednak czasem ciężko powiedzieć, co, prócz zdolności czysto fizycznych, tak naprawdę zostało w jego łbie.\nJego własne ciało stanowi najlepszą broń (pod różnymi względami). Oprócz tego iluzje, iluzje, i jeszcze raz iluzje.\nW licznych kieszeniach i sakwach zawsze ma paczkę papierosów, zapalniczkę i paczki z jakimiś drobnymi słodyczami czy gumami do żucia. I kondomy (safe sex kidz)\nNie pamięta swoich rodziców. Może był sierotą, może został sprzedany jakuzie czy też oddany dla okupu lub jako gwarant szybkiego spłacenia długów. On sam tego nie pamięta. Od małego wychowywany był w placówce podległej jednej z japońskich rodzin mafijnych, zajmującej się eksperymentalnym treningiem przyszłych „żołnierzy”, gdzie wpojono mu wojskową dyscyplinę, jak i podjęto próby wyprania, a właściwie wybicia z podopiecznych wszystkich ludzkich uczuć i myśli, chcąc stworzyć posłuszne i bezmyślne marionetki. Tak funkcjonował przez pierwsze swoje lata, nie znając innego życia, bez szemrania wykonywał wszelkie rozkazy przełożonych. To w tej szarej, brudnej i brutalnej rzeczywistości odkrył przyjemność, jaką daje obecność drugiego człowieka obok ciebie. Wystarczyła sama obecność, ciepło żyjącej osoby przy boku, a czas zdawał się płynąc nieco szybciej.\nWybitny antytalent do posługiwania się bronią palną i ładunkami wybuchowymi nieraz niemal kosztował go życie, na szczęście udało mu się nadrabiać zadziwiającą gibkością i giętkością. Jednak jego prawdziwy talent ujawniał się spontanicznie i został odkryty dopiero kiedy postanowiono pochwalić się skutecznością prowadzonych „treningów” przed różnymi oddziałami mafii z całego świata. Sprowadzono wszystkie „obiekty eksperymentu” do budynku zaprojektowanego podobnie jak panoptykon Barthes’a, gdzie przez weneckie lustra członkowie mafii mogli obserwować zmagania na śmierć i życie pomiędzy poszczególnymi jednostkami. To tam zdolności chłopaka po raz pierwszy uaktywniły się na szeroką skalę, tworząc niezwykle realistyczne iluzje, które były widzialne jedynie dla jego przeciwnika. Część osób nie miała pojęcia co zaszło, jednak jeden z szybkoreagujących członków chińskiej Triady obeznany z płomieniami zauważył potencjał chłopaka i podjął kroki w celu wykupienia go i włączenia w szeregi chińskiej mafii.\nW Chinach czekały go bardziej elitarne szkolenia i kursy, bardziej dostosowane do rozwijania jego mocnych punktów jak i wyszkolenia go w posługiwaniu się płomieniem. Oprócz różnego rodzaju szkoleń bojowych czekała go też nauka języków (w szczególności kilku dialektów chińskiego, angielski i włoski), etykiety i innych umiejętności potrzebnych, by obracać się w najwyższych kręgach. Tak, przeznaczyli go bowiem do służenia elicie.\nPo kilku latach intensywnych szkoleń został wcielony do jednostki „bojowej”, gdzie panowały nastroje i reguły zupełnie odmienne od tego, do czego był przyzwyczajony dotychczas To tutaj udało mu się zrozumieć, czym są emocje i powoli zaczął rozwijać swoje zdolności społeczne. Nie szło to najsprawniej, jednak było tu sporo osób chętnych do pomocy. Tutaj przyszły pierwsze poważne misje, pierwsze zetknięcia ze światem zewnętrznym, to tu odebrał też twardą lekcję życia, że nie powinno przywiązywać się do ludzi, a zbawienne ciepło żywego organizmu może w ciągu kilku chwil zostać zastąpione trupim zimnem. Nie radząc sobie z dziwnymi uczuciami, których dotychczas nie doświadczał, postanowił zamknąć je w głęboko w sobie i skupić się na chwili obecnej, gdyż tak było mu łatwiej. Te wydarzenia znacząco wpłynęły na jego postawę wobec świata, kształtując go na człowieka, którym jest obecnie. To w tym oddziale dano mu możliwość wyboru imienia dla siebie, z czego skwapliwie skorzystał. Dotychczas był tylko numerem, tutaj, pomimo równie surowej dyscypliny co w obozie treningowym, musiał zacząć poruszać się wśród ludzi bez wzbudzania podejrzeń, potrzebował więc imienia. Początkowo nie zdawał sobie sprawy z wagi czegoś takiego jak imię, wydawało by się, że jest to część maski, część kamuflażu, który zakłada na misję i porzuca po jej zakończeniu, zmieniał je więc, jak popadnie, co niezbyt podobało się jego towarzyszom, którzy musieli zapamiętywać co rusz nowe miana.\nJednak po pewnym spotkaniu jego mania ze zmianą imienia zniknęła i od dłuższego czasu posługuje się jednym i tym samym.\nParę lat temu został wysłany z powrotem do Japonii w celu pilnowania/służenia dziedzicowi Triad i z tym łączy się poniższa historia.\nTen wyjątkowy oddział Triady nie wydawał mu się zbytnio różnić od tego, w którym przebywał do tej pory. No może zajmują się trochę mniej ciemnymi sprawkami, biorąc pod uwagę zamiłowania pana Faia, jednak to nigdy specjalnie nie ciążyło mu na sumieniu. Ważne było, że pozycja strażnika, którą niedawno udało mu się uzyskać, dawała sporo wolnej ręki, a i płaca była niczego sobie. Nie mówiąc już o sporej dozie wolności, jaką przyszło mu się cieszyć na tym zaszczytnym stanowisku. W sumie nie mógł narzekać, z jego doskonałymi aczkolwiek ograniczonymi do wąskiej specjalizacji umiejętnościami nie mógł chyba trafić lepiej, szczególnie biorąc pod uwagę jego wychowanie, które można było wykorzystać niemal tylko do zadań bojowych. Nie, nie był specjalnie za wojną, walką i rozlewem krwi, wręcz przeciwnie, często rabowało go to z tych wszystkich uroczych istot jakie mógł potencjalnie poznać, a które nie dożyły tego momentu. Jednak on, jako osobnik z tak ograniczonymi zdolnościami i niedawno nabytym lenistwem miał problemy z utrzymaniem się w społeczeństwie w jakikolwiek inny sposób, który nie odnosiłby się do używania zdolności bojowych. Nie mówiąc już, że formalnie nie istniał, jego życie nigdy nie należało do niego samego i wraz z jego duszą należało do Triady.\nTak więc, idąc po najmniejszej linii oporu (nie żeby miał jakieś inne wyjście), bowiem wysiłek to mógł poświęcić tylko i wyłącznie na kolejne podboje, imał się najłatwiejszej dla siebie pracy. Nawet jeśli oznaczało to masakrowanie potencjalnych partnerów i partnerek. Nie, nie będzie miał przez to koszmarów, o wyrzutach sumienia też mógł raczej zapomnieć. To nie w jego stylu martwić się o coś, co nie miało miejsca. Z równą łatwością mógłby zabić muchę. Nie znał ich, nie miał przyjemności poznać, więc nie obchodzili go więcej od rozpłaszczonej właśnie muchy. Jeśli byli ładni to może poświecić minutkę czy dwie na kontemplacje tego czy owego, ale na tym koniec. C’est la vie.\nPrzemierzając przepastne korytarze posiadłości, swojego nowego pracodawcy, kontemplował jedną prostą sprawę, jaka została mu do załatwienia. Mianowicie –potrzebuje partnera. A on, jak na razie, był solo. Dlatego idąc za sugestią pana Faia postanowił przejść się i poszukać kogoś odpowiedniego. Niedawno przydzielono młodemu dziedzicowi Triady również i innych strażników, maił więc nadzieję natknąć się na jakąś miłą mu duszyczkę, z którą mógłby spędzić trochę czasu, zapoznać się w ten lub inny sposób. Mieli w końcu pracować razem, a w tej pracy liczy się zaufanie. O tak. To wcale nie tak, że nie chciał być sam lub, o zgrozo, żem mu się nudziło! Nie, nie, nie, nie. Dziękuję, idę dalej.\nW pewnej chwili jego uwagę przyciągnął ruch w korytarzu. Wiedziony niezawodną intuicją ruszył w tamtą stronę, a jego oczom ukazała się jasnowłosa piękność ubrana na czarno. Wprawdzie odwrócona do niego tyłem, ale już sama smukła sylwetka i niewiarygodnie długie, zadbane włosy sprawiały, że w jego oczach zasługiwała na taką a nie inną metkę. Chłopak zdziwił się nieco, znając bowiem gusta pana Faia nie spodziewał się bowiem kobiet akurat w TEJ części posiadłości, nie przeszkodziło mu to jednak w zbliżeniu się do owej zjawiskowo się zapowiadającej piękności.\nSzczególnie, że na takie okazje miał opanowany niezawodny chwyt, który zwracał uwagę i nie pozwalał zapomnieć o jego skromnej osobie jak żaden. Przynajmniej dotychczas cieszył się sporą popularnością u płci przeciwnej, szczególnie, że potrafił on z niego wybrnąć w osobiście mistrzowskim stylu, co kończyło się najczęściej wycieczką do pościelowej krainy.\nTak więc cichutko skradł się w pobliże owej nimfy, co, biorąc pod uwagę jego umiejętności w tej dziedzinie i miękki dywan na posadzce, nie nastręczyło mu zbytnich trudności, po czym objął od tyłu długowłosą postać, celując dłońmi w dwie wypukłości, które powinny być dokładnie... dokładnie...\n- EJ! – owe zjawisko zareagowało z prędkością atakującej kobry, (wykazując się przy tym liczba decybeli porównywalną z przeciętna syrena alarmową) a mianowicie obróciło się, jednocześnie wykonując zamach i bez skrupułów posyłając łokieć prosto w twarz zaskoczonego bruneta.\n- Co ty sobie niby wyobrażasz?! – zawarczało niewiele ciszej, natychmiast odsuwając się krok do tyłu.\nSzok spowodowany brakiem oczekiwanego znaleziska na klatce piersiowej jego boginki poruszył go do tego stopnia, że nie zdążył uniknąć zadanego bardzo szybko i odruchowo ciosu, który trafił go prosto w szczękę, malowniczo rozpłaszczając go na posadzce. Dopiero po chwili dotarło do niego, co do niego powiedziano, a właściwie wywrzeszczano. Nie zbiło go to jednak zbytnio z pantałyku, postanowił więc brnąć dalej w doskonale znaną grę.\n- Rozumiem, że nie zaczęliśmy zbyt dobrze, jednak no hard feelings, ok? - uśmiechnął się przepraszająco, siląc się na lekki ton wypowiedzi. Zebrał się z podłogi, masując bolącą szczękę rozmyślając, jak dobrze poprowadzić konwersację.\n-Kisaragi Shuuhei. Od dziś w funkcji strażnika pana Faia. A ty? – zapytał przyjaźnie, wyciągając rękę na powitanie. Podane imię wymyślił na poczekaniu refleksyjnie zlepiając dwa ostatnio zasłyszane nazwo-podobne słowa.\nGdyby spojrzenie mogło zabijać, to wzrok blondyna osiągałby w tej chwili efekty podobne do - powiedzmy - bomby atomowej; mniej więcej podobna śmiertelność wśród ofiar... Mimo to w jego oczach widoczna była nie tylko złość, ale i wyraźna podejrzliwość - zwłaszcza w chwili, gdy wbił spojrzenie w wysuniętą ku sobie dłoń. Przez kilka sekund milczał.\n-Naoya. Czego ode mnie chcesz?- gdy tym razem przemówił, jego głos zabrzmiał już ciszej i spokojniej, choć wciąż sprawiał wrażenie, jak gdyby było to z jego strony jedynie wymuszone opanowanie.\nChłopak od tej pory samozwańczo zwany Shuuhei’em stał jeszcze przez chwile jak ten głupek, z wyciągniętą przed siebie dłonią i bananem na twarzy, po czym zreflektował się i uniósł wyciągniętą dłoń by podrapać się po karku i zmierzwić włosy z tyłu głowy. Ot taki odruch, pomagający w myśleniu i dający kilka chwil na rewizję strategii.\nNaoya. Mimo iż w Japonii pełno było imion mogących służyć obu płciom, akurat imię Naoya było wybitnie męskie. Wprawdzie mógł to być jeszcze pseudonim... Tak, Shuuhei nie lubił przyznawać się do błędu i tylko tworzył argumenty, które potwierdzałyby jego pierwotne przemyślenia. Mimo wszystko trudno mu było uwierzyć, że stoi przed nim mężczyzna. Wprawdzie był dość wysokim jak na Azjatę, jednak do Shuuhei’owego 189,5cm trochę mu brakowało. Do tego ta smukła sylwetka, w odpowiednich miejscach opięta ciemną tkaniną w innych puszczona luźno, pozwalająca tylko domyślać się kształtu, jaki skrywa pod sobą materiał, nie mówiąc już o nieziemskich włosach. Sprawiało to dość androgeniczne wrażenie, skutecznie konfundując jego naturalne instynkty. W sumie żadna opcja nie była mu obca i nie przeszkadzała, jednak wolał wiedzieć gdzie stoi, jeśli przyszło co do czego.\n- Nie no. Serio? Jesteś za ładny jak na faceta. Bez urazy oczywiście. – zamachał przed sobą otwartymi dłońmi w geście, że nie miał na myśli nic złego. Czuł, że trafił na nieufnie choleryczną osobę, a przy takich trzeba było się spowiadać z każdego najmniejszego żartu. Najlepiej było w cale nie żartować, jednak powstrzymywanie się nie leżało w naturze Shuuhei’a.\nJego wzrok przyciągnął w tej chwili bronie przytroczony do pasa Naoyi. Biorąc pod uwagę pewność, z jaką się porusza, jego szybkość jak i precyzję ruchów najpewniej było założyć, że walczy w zwarciu. Dodatkowo pierścień na palcu mocno sugerował przynależność do wyższych rangom członków zespołu. Biorąc pod uwagę wymagania Traidy i potrzebę, by w miarę możliwości wszyscy członkowie pracowali w zespołach’, równie dobrze mógł się skumać z kimś, kogo umiejętności będą uzupełniały jego własne. Idąc więc za ciosem...\n- Nie chciałbyś zostać moim partnerem? – wypalił prosto z mostu. Tak, miał tendencje do mówienia tylko konkluzji swoich przemyśleń, co prowadziło do różnych dziwnych sytuacji. Nie poprawiał tego fakt, że miał on tendencję do bawienia się słowami, szczególnie wieloznacznymi, ciężko więc było powiedzieć, kiedy robił to przypadkiem, a kiedy był to zabieg celowy.\nOd momentu, gdy tylko Shuuhei zaczął mówić, pięści białowłosego zaciskały się coraz mocniej, a brew drgała nieznacznie. Wszystko to wskazywało wyraźnie, że mężczyźnie daleko było do uspokojenia się, a każde kolejne słowo opuszczające usta Shuuheia pogarszało tylko sytuację. Nie, żeby on to dostrzegał, po prostu dalej brnął przed siebie, mimo pogardliwego prychnięcia po słowie ‘ładny’ i trudnego zmarszczeniu czoła, kiedy padla propozycja współpracy.\n-Z jakiej racji?- spytał Naoya, krzyżując ręce na klatce piersiowej.\nShuuhei zamrugał, zdziwiony dość agresywnie niechętną postawą, prezentowaną przez jasnowłosego, jednak nie pozwolił, by takie drobne szczegóły zbiły go z raz wyznaczonego toku postępowania.\n- Też jesteś strażnikiem, nie? Zasady są takie, że pracuje się w parach. Z tego, że nie zaprzeczyłeś wnioskuję, że też jeszcze nie masz nikogo, więc... – tu wzruszył ramionami i uśmiechnął się. – Jestem kiepski w zwarciu, preferuję walkę na dystans. – przemilczał tu swoje doskonałe zdolności do walki bez broni, gdyż ta wiedza nie była w tym momencie potrzebna Naoyi do szczęścia- Ty natomiast udowodniłeś coś wprost przeciwnego – tu potarł obolałą szczękę. – Pomyślałem więc, że może wyjść z tego niezłe combo. A na pewno ułatwi nam to pracę. – dodał, po chwili namysłu.\nNaoya nie odpowiedział od razu; sprawiał wrażenie, jak gdyby poddawał sytuację analizie, jednocześnie przesuwając uważnym - i bez wątpienia krytycznym - wzrokiem po ciele Shuuheia.\n-To prawda...- przyznał ostrożnie, choć trudno było ocenić, czy odnosi się do całej wypowiedzi mężczyzny, czy tylko do jakiejś jej części. Wreszcie obrócił głowę na bok, wbijając spojrzenie w jakiś bliżej nieokreślony punkt.\n-Jeśli chce ci się to załatwiać, to niech będzie... Ale następnym razem, gdy spróbujesz mnie tak zmacać, twoje wnętrzności ujrzą światło dzienne- oznajmił.\n- Spoko, twoja klata może czuć się bezpieczna – rzucił z uśmiechem. Tak, tyle to mógł obiecać, jednak cały czas miał pewne wątpliwości co do płci swojego ‘partnera’. Wszak klepanie po klacie stanowi normę, przynajmniej w kręgach, których się obracał. Faceci też zwykle nie byli tak przewrażliwieni na punkcie dotyku, chyba, że mieli ku temu jakieś powody.\nTeraz pozostawała tylko jedna niewyjaśniona tajemnica, co do której Shuuhei czuł potrzebę posiadania 100% pewności. Przechodząc więc obok swojego nowego partnera zwinnym ruchem położył rękę na kroczy Naoyi i delikatnie ścisnął. Teraz nie mogło być już żadnych wątpliwości.\n- A jednak... – nie zdążył dokończyć, gdyż nagle zapadła ciemność.\nOcknął się w nieznanym sobie pomieszczeniu na kanapie, jak zwykle za krótkiej jak na jego ciało. Przy tym leżał w dość niewygodnej pozycji, jakby został bezceremonialnie rzucony na ową w miarę miękką powierzchnię niczym worek ziemniaków. Nie wiedział do końca, jak się tu znalazł i jak długo był nieprzytomny, jednak podziwiał kunszt mężczyzny, który doprowadził go do takiego stanu. Wierzył w swoje możliwości, przewidywał ten atak, jednak szybkość i precyzja wykonania całkiem go zaskoczyły. Jako były oficer elitarnego oddziału widział już wiele, jednak rzadko spotykał osoby, które były w stanie tak pięknie go urządzić.\nNie ma co, Naoya był niezwykle interesująca osobą, i już on dołoży wszelkich starań, by ta znajomość za szybko się nie skończyła.\nTemat: Re: Shuuhei Sro Gru 19, 2012 11:41 am


Mieszkania do wynajęcia (Informacje dodatkowe: balkon): Piła na Flatfy.pl\nMieszkania na wynajem: Piła (Informacje dodatkowe: balkon)\nOpis nieruchomości MIESZKANIE 1-POKOJOWE PIŁA - OSIEDLE ŚRÓDMIEŚCIE II PIĘTRO, POW. 36,7 m 2 Przedmiotem oferty jest kawalerka położone na II piętrze w bloku w ścisłym centrum miasta. Mieszkanie składa się z: Pokój o pow. 24,88m 2 z wyjściem na balkon aneks kuchenny o pow. 4,96m 2 , łazienka o pow. 2,83m 2 , przedpokój . W pełni wyposażona kuchnia wraz ze sprzętem AGD. Do mieszkania przynależy piwnica. Ogrzewanie: miejskiej (opłata uwzględniona w czynszu) odstępne dla właściciela: - 1 100zł dodatkowo czynsz do spółdzielni: 430zł/ 2os oraz prąd i gaz wg zużycia Kaucja: 1100zł Mieszkanie zlokalizowane w centrum miasta w pobliżu liczne sklepy, punkty usługowe, szkoła oraz przedszkole. Umowa w formie najmu okazjonalnego ZAPRASZAM DO OGLĄDANIA!!!\nMieszkanie do wynajęcia, 36,7 m2, Piła\nMIESZKANIE 1-POKOJOWE PIŁA - OSIEDLE ŚRÓDMIEŚCIE II PIĘTRO, POW. 36,7 m 2 Przedmiotem oferty jest kawalerka położone na II piętrze w bloku w ścisłym centrum miasta. Mieszkanie składa się z: Pokój o pow. 24,88m 2 z wyjściem na balkon aneks kuchenny o pow. 4,96m 2 , łazienka o pow. 2,83m 2 , przedpokój . W pełni wyposażona kuchnia wraz ze sprzętem AGD. Do mieszkania przynależy piwnica. Ogrzewanie: miejskiej (opłata uwzględniona w czynszu) odstępne dla właściciela: - 1 100zł dodatkowo czynsz do spółdzielni: 430zł/ 2os oraz prąd i gaz wg zużycia Kaucja: 1100zł Mieszkanie zlokalizowane w centrum miasta w pobliżu liczne sklepy, punkty usługowe, szkoła oraz przedszkole. Umowa w formie najmu okazjonalnego ZAPRASZAM DO OGLĄDANIA!!! Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo\nPiła-Zamość, wyposażone mieszkanie na wynajem w nowym bloku z 2020 roku ! Przedmiotem oferty jest 2 pokojowe mieszkanie o powierzchni 38,37m 2 usytuowane na II piętrze nowo wybudowanego bloku. Mieszkanie składa się z: Salon połączony z aneksem kuchennym o pow. 19,65m 2 (z wyjściem na duży balkon) pokój o pow. 10,92m 2 , łazienka o pow. 4,13m 2 , przedpokój o pow. 3,67m 2 , Mieszkanie wykończone z wysokiej klasy materiałów. Na podłodze położone nowe panele oraz terakota, ściany gipsowane oraz malowane. W łazience nowa modna glazura. Natrysk z odpływem liniowym, zabudowany stelaż podtynkowy oraz podwieszana umywalka z szafką i podświetlanym lustrem. W pełni wyposażona kuchnia wraz ze sprzętem AGD (płyta indukcyjna, piekarnik, lodówka, okap, zmywarka w zabudowie) Wyposażenie pokoi widoczne na zdjęciach. W przedpokoju 2- drzwiowa szafa komandor. Do mieszkania przynależy piwnica. Ogrzewanie: miejskie. Odstępne dla właściciela 1600 zł + czynsz 160 zł (1os) + opłaty eksploatacyjne co miesiąc, zgodnie z odczytem licznika (woda zimna, woda ciepła, centralne ogrzewanie, prąd) oraz śmieci w zależności od ilości zamieszkujących osób. TV i Internet wg własnych potrzeb.\nMieszkanie do wynajęcia, 38,37 m2, Piła\nPiła-Zamość, wyposażone mieszkanie na wynajem w nowym bloku z 2020 roku ! Przedmiotem oferty jest 2 pokojowe mieszkanie o powierzchni 38,37m 2 usytuowane na II piętrze nowo wybudowanego bloku. Mieszkanie składa się z: Salon połączony z aneksem kuchennym o pow. 19,65m 2 (z wyjściem na duży balkon) pokój o pow. 10,92m 2 , łazienka o pow. 4,13m 2 , przedpokój o pow. 3,67m 2 , Mieszkanie wykończone z wysokiej klasy materiałów. Na podłodze położone nowe panele oraz terakota, ściany gipsowane oraz malowane. W łazience nowa modna glazura. Natrysk z odpływem liniowym, zabudowany stelaż podtynkowy oraz podwieszana umywalka z szafką i podświetlanym lustrem. W pełni wyposażona kuchnia wraz ze sprzętem AGD (płyta indukcyjna, piekarnik, lodówka, okap, zmywarka w zabudowie) Wyposażenie pokoi widoczne na zdjęciach. W przedpokoju 2- drzwiowa szafa komandor. Do mieszkania przynależy piwnica. Ogrzewanie: miejskie. Odstępne dla właściciela 1600 zł + czynsz 160 zł (1os) + opłaty eksploatacyjne co miesiąc, zgodnie z odczytem licznika (woda zimna, woda ciepła, centralne ogrzewanie, prąd) oraz śmieci w zależności od ilości zamieszkujących osób. TV i Internet wg własnych potrzeb. Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo\nDwupokojowe mieszkanie do wynajęcia: Pilski, Piła, Górne\nPilski, Piła, Górne,wielkopolskie\nNa wynajem NOWE mieszkanie 2-pokojowe; Piła, Górne, ul. Lotnicza Bardzo ładny i funkcjonalny układ: - salon z aneksem kuchennym 19 m 2 - sypialnia 9,14 m 2 - łazienka 3,79 m 2 - przedpokój 4.47 m 2 - do mieszkania przynależny jest balkon 4,14 m 2 i piwnica ok 4 m 2 Mieszkanie będzie częściowo urządzone: kuchnia, komoda i łóżko w sypialni, szafka pod TV w salonie. Reszta umeblowania do uzgodnienia. Mieszkanie bardzo widne od strony południowej. Okolica cicha, bezpieczna, wokół dużo terenów sprzyjających wycieczkom rowerowym i pieszym. Ok 2-3 min jazdy samochodem od super marketów Lidl, Kaufland, a także Leroy Merlin i Galerii Kasztanowa. Do osiedla dojeżdża komunikacja miejska. Mieszkanie jest jeszcze w trakcie wykańczania. Planowany termin zakończenia wszystkich prac 30 czerwca 2021r. Zapraszam do oglądania. Powyższa oferta ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art.66 1 kodeksu cywilnego oraz innych właściwych przepisów prawnych. Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Arkadiusz Wachowicz (licencja nr: 15652)\nPiła-Zamość, wyposażone mieszkanie na wynajem w nowym bloku z 2020 roku! Przedmiotem oferty jest 2 pokojowe mieszkanie o powierzchni 38,37m 2 usytuowane na II piętrze nowo wybudowanego bloku. Mieszkanie składa się z: Salon połączony z aneksem kuchennym o pow. 19,65m 2 (z wyjściem na duży balkon) pokój o pow. 10,92m 2 , łazienka o pow. 4,13m 2 , przedpokój o pow. 3,67m 2 , Mieszkanie wykończone z wysokiej klasy materiałów. (...) Pokaż więcej Piła-Zamość, wyposażone mieszkanie na wynajem w nowym bloku z 2020 roku! Przedmiotem oferty jest 2 pokojowe mieszkanie o powierzchni 38,37m 2 usytuowane na II piętrze nowo wybudowanego bloku. Mieszkanie składa się z: Salon połączony z aneksem kuchennym o pow. 19,65m 2 (z wyjściem na duży balkon) pokój o pow. 10,92m 2 , łazienka o pow. 4,13m 2 , przedpokój o pow. 3,67m 2 , Mieszkanie wykończone z wysokiej klasy materiałów. Na podłodze położone nowe panele oraz terakota, ściany gipsowane oraz malowane. W łazience nowa modna glazura. Natrysk z odpływem liniowym, zabudowany stelaż podtynkowy oraz podwieszana umywalka z szafką i podświetlanym lustrem. W pełni wyposażona kuchnia wraz ze sprzętem AGD (płyta indukcyjna, piekarnik, lodówka, okap, zmywarka w zabudowie) Wyposażenie pokoi widoczne na zdjęciach. W przedpokoju 2- drzwiowa szafa komandor. Do mieszkania przynależy piwnica. Ogrzewanie: miejskie. Odstępne dla właściciela 1600 zł + czynsz 160 zł (1os) + opłaty eksploatacyjne co miesiąc, zgodnie z odczytem licznika (woda zimna, woda ciepła, centralne ogrzewanie, prąd) oraz śmieci w zależności od ilości zamieszkujących osób. TV i Internet wg własnych potrzeb. Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo\nMieszkanie na wynajem, dwa pokoje 36 m2 - Piła, 1300PLN\nNa wynajem NOWE mieszkanie 2-pokojowe; Piła, Górne. Bardzo ładny i funkcjonalny układ: - salon z aneksem kuchennym 19 m 2 - sypialnia 9,14 m 2 - łazienka 3,79 m 2 - przedpokój 4.47 m 2 - do mieszkania przynależny jest balkon 4,14 m 2 i piwnica ok 4 m 2 Mieszkanie będzie częściowo urządzone: kuchnia, komoda i łóżko w sypialni, szafka pod TV w salonie. Reszta umeblowania do uzgodnienia. Mieszkanie bardzo widne od strony południowej. Okolica cicha, bezpieczna, wokół dużo terenów sprzyjających wycieczkom rowerowym i pieszym. Ok 2-3 min jazdy samochodem od super marketów Lidl, Kaufland, a także Leroy Merlin i Galerii Kasztanowa. Do osiedla dojeżdża komunikacja miejska. Czynsz dla właściciela 1300 zł + czynsz do wspólnoty mieszkaniowej ok.150 zł + opłaty wg. zużycia z liczników (prąd, woda, ogrzewanie). Kaucja 1500 zł (zwracana po zakończeniu najmu). Umowa najmu okazjonalnego. Zapraszam do oglądania. Powyższa oferta ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art.66 1 kodeksu cywilnego oraz innych właściwych przepisów prawnych. Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Arkadiusz Wachowicz (licencja nr: 15652) Liczba pięter budynku: 4 mieszkanie na wynajem, powierzchnia: 36 m2, cena: 1300 PLN Cena za metr: 36,11 PLN 2 pokoi Oferta nr: 1533432575\nNa wynajem NOWE mieszkanie 2-pokojowe; Piła, Górne. Bardzo ładny i funkcjonalny układ: - salon z aneksem kuchennym 19 m 2 - sypialnia 9,14 m 2 - łazienka 3,79 m 2 - przedpokój 4.47 m 2 - do mieszkania przynależny jest balkon 4,14 m 2 i piwnica ok 4 m 2 Mieszkanie będzie częściowo urządzone: kuchnia, komoda i łóżko w sypialni, szafka pod TV w salonie. Reszta umeblowania do uzgodnienia. (...) Pokaż więcej Na wynajem NOWE mieszkanie 2-pokojowe; Piła, Górne. Bardzo ładny i funkcjonalny układ: - salon z aneksem kuchennym 19 m 2 - sypialnia 9,14 m 2 - łazienka 3,79 m 2 - przedpokój 4.47 m 2 - do mieszkania przynależny jest balkon 4,14 m 2 i piwnica ok 4 m 2 Mieszkanie będzie częściowo urządzone: kuchnia, komoda i łóżko w sypialni, szafka pod TV w salonie. Reszta umeblowania do uzgodnienia. Mieszkanie bardzo widne od strony południowej. Okolica cicha, bezpieczna, wokół dużo terenów sprzyjających wycieczkom rowerowym i pieszym. Ok 2-3 min jazdy samochodem od super marketów Lidl, Kaufland, a także Leroy Merlin i Galerii Kasztanowa. Do osiedla dojeżdża komunikacja miejska. Czynsz dla właściciela 1300 zł + czynsz do wspólnoty mieszkaniowej ok.150 zł + opłaty wg. zużycia z liczników (prąd, woda, ogrzewanie). Kaucja 1500 zł (zwracana po zakończeniu najmu). Umowa najmu okazjonalnego. Oferta ważna od 1 Listopada 2021 r. Zapraszam do oglądania. Powyższa oferta ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art.66 1 kodeksu cywilnego oraz innych właściwych przepisów prawnych. Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo\nWynajmę mieszkanie dwupokojowe: Piła Śródmieście , ulica Plac Zwycięstwa, 37 m2, 1200 PLN, 2 pokoje - Domiporta.pl\nPiła-Centrum, wynajem, 2 pokoje, umeblowane, blok. Bardzo dobra lokalizacja. Piła Plac Zwycięstwa. Niskie koszty utrzymania. Świetna lokalizacja. W pobliżu szkoły, przedszkola, pasaże handlowo-usługowe, tereny spacerowe nad rzeką, Indiańska Wioska na Wyspie (plac zabaw), Park Miejski, przystanki komunikacji miejskiej. NAJEM OKAZJONALNY ! POLECAM ! Piła-Centrum, wynajem, 2 pokoje, blok, umeblowane. ::DODATKOWE INFORMACJE Rodzaj budynku: blok Głośność: ciche Plac zabaw: TAK Widok: na inne budynki Dojazd: asfalt Otoczenie: działki zabudowane Ogrzewanie: miejskie Linie telefoniczne: TAK Internet: TAK Telewizja kablowa: TAK Komunikacja publ.: autobus Opłaty w czynszu: wywóz śmieci, woda/ryczałt na wodę, ogrzewanie, administracja Opłaty wg liczników: prąd, gaz Rodzaj mieszkania: jednopoziomowe Piwnica: TAK Stan lokalu: dobry Okna: nowe PCV Balkon: brak Powierzchnia użytkowa [m2]: 36,5000 Liczba pokoi: 2 Podłogi pokoi: panele Ściany pokoi: gładzie gipsowe Wyposażenie pokoi: meble - nowego typu Typ kuchni: widna Rodzaj kuchni: z zabudową kuchenną Podłoga kuchni: terakota Wyposażenie kuchni: zabudowa kuchenna, lodówka, kuchenka Typ łazienki: razem z wc Liczba łazienek: 1 Glazura łazienki: glazura Podłoga łazienki: terakota Wyposażenie łazienki: wanna Wyposażenie dodatkowe: pralka Liczba przedpokoi: 1 Podłoga przedpokoi: terakota Kaucja zabezp. [zł]: 1200 ::LINK DO STRONY *** ::DANE BIURA Nieruchomości Furman oddział Piastów Al. Piastów 5 64-920 Piła 67/3 pokaż telefon www.furman24.pl Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Joanna Borek (licencja nr: 17262) Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo Numer oferty: FRP-MW-193199 Nr licencji zawodowej: 17262\nNa wynajem kawalerka w centrum miasta - Piła, Śródmieście Tytułem oferty jest mieszkanie o pow. 37m2, I piętro, balkon. Mieszkanie umeblowane. Kuchnia: meble kuchenne, kuchenka, lodówka Łazienka z wc: wanna, pralka. Czynsz najmu: 1000zł (w tym czynsz do spółdzielni). Dodatkowe opłaty: prąd, gaz, internet, TV kablowa. TYLKO OSOBY DOROSŁE NAJEM OKAZJONALNY! Kawalerka na wynajem w centrum Piły\nMieszkanie wynajem; Piła; balkon


LG G2 - ochrona ekranu, jaką polecacie ? - strona 157 - Akcesoria - Forum Android.com.pl\nLG G2 - ochrona ekranu, jaką polecacie ?\ndodany przez m_glod, 21 Październik 2013 w Akcesoria\n3mk folie ochronne 105\nModel Telefonu: XXX\nTablet: Huawei Media Pad M5\nMam pytanie, kupiłem swój LG G2 z już naklejoną folią i wygląda ona dokłądnie w ten sposób, otwarte wycięcie na głośnik, brak wyciecia na diode i dwa wyciecia z boku, dopasowane prawie idealnie, doslownie jak telefon leży to nie ma mowy zobaczyć, że jest folia. Ostatnio troche mi się podrapała i chce kupić taką samą ale ni jak nie moge znaleźć na brytyjskim ebayu, macie może jakieś linki do Ali albo gdzieś? Chyba, że to szkło ale nie sadze haha\nTo jest Flexible glass od 3mk http://allegro.pl/szklo-7h-3mk-flexible-glass-lg-g2-d800-d802-i5809854416.html\nWypowiadałem się nt. tego "szkła" kilka stron wcześniej i dopiszę, że po tych 5 miesiącach użytkowania mam mikro i nie tylko mikro ryski. Telefonu nie kładę ekranem do dołu oraz ląduje on w kieszeniach bez żadnych innych ostrych i metalowych narzędzi w środku, jak np. klucze. Jedyne co mi przychodzi do głowy od czego są te rysy to od obcierania o materiały. Czasami może obetrze o jakiś kawałek metalu przy kieszeniach jeansu albo o zamek. Z telefonem obchodzę się po ludzku i ostrożnie ale bez przesady, nie spadł mi ani razu bynajmniej. Wszystkie rysy teraz przy mega słońcu widoczne są bardzo, w szczególności przy słońcu padającym na telefon i przy wyłączonym ekranie. Nie jestem ich w stanie naliczyć ale na pewno gdybym się za to zabrał to naliczył bym ich 100+ . Przy ciemnym świetle pokojowym i wyłączonym ekranie widoczne są te większe/głębsze ale te mikro też idzie dostrzec bez większego wysiłku. Co do odporności na zarysowania tego szkła to jestem trochę zawiedziony mimo że nie uprzykrza mi to używania telefonu w jakikolwiek sposób to jednak produkt za 5 dych mógłby być bardziej odporny chociażby na nie. O ochronie przed upadkiem raczej nie ma mowy ale i tak mi nie spada nigdzie. Gdyby nie to spasowanie, idealne wycięcie na głośnik i czujniki to bym wymienił na jakieś 10x tańsze i konkretne 9H 0.3mm .\nHej, przykro mi, że nie jesteś w pełni zadowolony z naszego szkła hybrydowego.\n7H twardości to wysoka wartość, niemniej w naszym otoczeniu znajduje się mnóstwo materiałów i minerałów\no wyższej wartości, które w styczności z produktem po prostu go zarysują. Najpopularniejszym z nich jest kwarc,\nktóry zawiera piasek i drobiny kurzu, tak wszechobecne. W codziennym użytkowaniu istnieje zatem duże ryzyko\nzarysowania. Najważniejszym jednak jest to, aby to ekran pozostał nienaruszony, wówczas szkło spełnia prawidłowo swoją funkcję ochronną.\nWarto także dodać, ze 3mk FlexibleGlass dzięki połączeniu najlepszych cech folii i szkła posiada właściwości wzmacniające ekran, aż 2,5x,\nco pomaga w ochronie urządzenia w przypadku upadku, czy uderzenia.\nJeśli mogę coś dla Ciebie zrobić, pisz śmiało!\nTrzymka, Paulina z 3mk\nTablet: Samsung P-605\nFirmware: OxygenOS 5.1.5\nNapisano 13 Maj 2016 (edytowane)\nGdybym pracował na budowie to może bym był w stanie to zrozumieć jeszcze ale od ostatnich 8 miesięcy używanie telefonu ogranicza się w większej mierze do warunków biurowych/domowych i jeżeli zwyczajny kurz w takich warunkach potrafi zarysować "szkło" za 5 dych po 5 miesiącach, że w pewnym miejscu aż matowe zaczyna się robić od ilości rys to raczej o ochronie urządzenia w przypadku uderzeń czy upadków nie ma jakiejkolwiek mowy i poważnie zastanowił bym się nad kupnem takiego cuda, w moim przypadku drugi raz, jeżeli 10x tańszy chinol spełni lepiej swoją "funkcję ochronną". Mała galeria zdjęć rys. Jak widać im większe światło pada tym bardziej je wszystkie widać.\nEdytowane 17 Czerwiec 2016 przez bl00keRs\nNapisano 17 Maj 2016\n@up przykro mi, że nie jesteś w pełni zadowolony z naszego produktu.\nByć może lepszym rozwiązaniem byłoby dla Ciebie szkło hartowane, które\njest znacznie twardsze, lub folia 3mk ARC, która posiada właściwości samoregeneracyjne,\ndzięki czemu drobne zarysowania znikają z jej powierzchni w przeciągu 24-48 godzin.\nNapisano 28 Maj 2016 (edytowane)\nZastanawia mnie tylko dlaczego jednym szkło odstaje a innym nie ... od czego to zależy ?\nMialem w zasadzie identyczne szkla Imak'a, kupione od tego samego sprzedawcy. 1 pasowalo perfekcyjnie i nic nie odstawalo, drugie nie przylegalo juz tak dobrze...\nJako, ze mam dosc walki z prox'em, chce kupic z wycieciem tym razem. Nie za bardzo mam czas i ochote na research wiec byc moze na Nillkinie sie skonczy.\nKiedys tu juz wklejalem ale wkleje ponownie, http://tiny.pl/grjh5 - kapitalnie lezalo to szklo. Telefon jednak poszedl do serwisu, dostalem nowy i,\nchoc mialem Imak'a tym razem chyba 0,3mm, i choc nie przykleilem go zbyt dobrze, to niestety na skraju jest odstajaca powierzchnia.\nNo tak czy siak - chce miec znow dzialacajego prox'a wiec to wyciecie jednak musi byc. Chyba najgorsza rzecz jaka odczuwam po przejsciu z KK na LL czy MM,\nwieksza intensywnosc proximity sensora...\nKliknalem jednak polecana tu z allegro za 12zl bodajze.\nEdytowane 28 Maj 2016 przez dgim\nSwego czasu wnikliwie wczytywałem się w temat zabezpieczania ekranów szkłami hartowanymi i w związku z tym mam kilka pytań.\nW tej chwili mam naklejone szkło Glass-Protector, które strasznie się maże i ciężko jest usunąć ślady paluchów.\nJego wymiary to 65x132, czyli takie aby przykryć płaską część wyświetlacza.\nNa dodatek tego na krawędziach odstaje po ok 3 mm. Dobrze dolega tylko na górze po prawej stronie mikrofonu.\nW jednym z wcześniejszych postów (nie pamiętam który) ktoś napisał że jego szkło o szerokości 64 mm dolega na całość.\nMoje pytanie, dlaczego moje odstaje, czy dlatego że przy przyklejaniu na chwilkę je podniosłem aby poprawić ułożenie, czy może mój ekran jest spuchnięty?\nI drugie pytanie dlaczego tak się maże, i tu chyba będę musiał pomyśleć o wymianie na inne, ale jakie?!!


Suszarki Spożywcze. Suszarki do Grzybów, Owoców, Warzyw. Zdrowa Żywność | Internetowy Sklep Motoryzacyjny iPlum\nJeżeli lubisz zbierać grzyby i chcesz, by zachowały one swój smak i aromat, to suszarka żywności będzie dla Ciebie idealna. Suszarki spożywcze są nie tylko proste w obsłudze, ale także nadają się do suszenia ziół, owoców i warzyw. Internetowy sklep motoryzacyjny iPlum ma w swojej ofercie najwyższej jakości suszarki o różnej mocy i liczbie sit. Większość urządzeń można powiększyć o dodatkowe sita. To małe AGD jest idealne dla wszystkich osób, które chcą cieszyć się smakiem warzyw, owoców i grzybów przez cały rok. Suszarka do produktów spożywczych pozwoli Ci bezpiecznie i długo przechowywać swoje zapasy. A co najważniejsze - suszone produkty zachowują swoje wartości odżywcze i pełny, bogaty smak!\nSuszarka spożywcza - do suszenia grzybów\nSuszarka do suszenia grzybów dzięki swojej mocy oraz dopracowanym parametrom suszenia jest nie tylko bardzo wydajna, ale także pozwala zachować wartości odżywcze i smakowe grzybów. Jeżeli lubisz zbierać grzyby i co roku możesz pochwalić się obfitymi zbiorami, to część z nich możesz zamarynować, część jeść na bieżąco, a część wysuszyć i przechowywać przez całą zimę, wiosnę i lato w suchym i ciepłym miejscu. Suszarka do produktów spożywczych to same korzyści!\nSuszarki spożywcze do owoców i warzyw\nSuszarki spożywcze przydadzą się także osobom, które mają własny ogródek lub sad i nie lubią marnować jedzenia. Wszystkie owoce i warzywa zachowają swoje cenne właściwości oraz mikroskładniki. Wysuszenie tych produktów spożywczych sprawi, że przechowanie ich będzie jeszcze prostsze, niż do tej pory. Suszarka do suszenia grzybów i owoców przyda się w szczególności osobom, które kochają gotować i robić przetwory na zimę. Suszarka do grzybów i owoców ze sklepu internetowego iPlum znacznie ułatwi im pracę.\nW asortymencie naszego sklepu internetowego znajdziesz również artykuły motoryzacyjne, takie jak pochłaniacze wilgoci czy testery diagnostyczne. Zajmujemy się także sprzedażą chemii samochodowej.\nPolecamy również jonizatory powietrza. Zapraszamy!


Oro Preparat do czyszczenia i pielęgnacji gresu 1 l kupuj w OBI\nNr produktu: 6081699\nDo wszystkich rodzajów powierzchni gresowych, glazury i posadzek kamiennych\nUsuwa uporczywe zabrudzenia, pozostałości tłuszczu i oleju\nPreparat do czyszczenia gresu, firmy Oro.\nŚrodek do mycia i pielęgnacji powierzchni wykonanych z gresu: polerowanych, szlifowanych, porowatych, nieglazurowanych, błyszczących i matowych. Nadaje się także do płytek glazurowanych i błyszczących posadzek kamiennych. Naturalne składniki pielęgnacyjne odświeżają kolor i strukturę mytych materiałów.\nOro Preparat do czyszczenia i pielęgnacji marmuru 1 l


UKE: TP bez większej dopłaty do usługi powszechnej za 2010 - TELEPOLIS.PL\nWiadomości UKE: TP bez większej dopłaty do usługi powszechnej za 2010\nQ! 28 Kwietnia 2012 10:26\nUKE utrzymał na mocy decyzję dotyczącą wysokości przyznanej Telekomunikacji Polskiej dopłaty za świadczenie usługi powszechnej w 2010 roku.\nOznacza to, że Telekomunikacja Polska nie otrzyma dopłaty wyższej niż 55.102.375,38 zł, którą UKE przyznał w decyzji ze stycznia 2012 roku.\nPrzypomnijmy, że Telekomunikacja Polska wnioskowała o dopłatę w wysokości 269.436.354,80 zł. Jednak ze względu na niespełnienie przez TP kryterium jakości i dostępności usługi powszechnej, UKE zdecydowało o przyznaniu niewiele ponad 55 mln zł. Szerzej o tym pisaliśmy w tej wiadomości.\n1. ~ 2012-04-28 10:38:04 host: 77-253-19-49.adsl.inetia.pl\nTo i tak za dużo...\npowino być 0 słownie zero! Zdzieranie pieniędzy ze swoich abonentow nie oznacza swiadczenia uslugi powszechnej;/\n@1: przeciez dostana zaledwie okolo 60% tej kwoty (bo na te 55mln musi sie zlozyc takze sama tp i orange)\n4. ~Telesfor B. 2012-04-28 11:45:29 host: adcg230.neoplus.adsl.tpnet.pl\nUKE nic nie przyznał i nie zdecydował (nawiasem mówiąc dlaczego w tekście UKE raz jest mężczyzną a raz dzieckiem), bo nie ma takich uprawnień. wszystko to zrobił/a Prezes UKE.\nBezczelni. Zdzierają ponad 40 zł w Planie Standardowym i ponad 30 zł za utrzymanie linii i mają czelność występować o dopłaty. Na pohybel ze złodziejami !\n6. ~mirekb 2012-04-28 13:04:52 host: apn-77-113-114-115.dynamic.gprs.plus.pl\npolikwidowac najmniej rentowne budki i zostawic po 1 w najbardziej korzystnych/odwiedzanych miejcach kazdej z gmin i tyle.ile gmin tyle budek..10 lat temu smialismy sie z kumplami na studiach ze za 10 lat kazdy najgorszy menel bedzie sie umawial na chlanie winka z kumplami..tak tez sie stalo-sam niektorym menelom powlaczalem 1za2 w play i chwalą..zeby tylko numery alarmowe przed euro 2012 typu 112/997/998/999 i inne wazne numery dzialaly prawidlowo-uke w maju powinno zrobic testy by nie bylo blamażu\n7. ~MI 2012-04-28 17:37:14 host: host-89-230-71-222.rzeszow.mm.pl\nco to jest to TP??\n8. ~Telesfor B. 2012-04-28 17:46:44 host: adcg230.neoplus.adsl.tpnet.pl\n@7 TP - przedsiębiorca telekomunikacyjny świadczący usługi telekomunikacyjne w sieci stacjonarnej pod marką Orange, właściciel PTK Centertel - przedsieborcy telekomunikacyjego świadczącego usługi telekomunkacyjne w sieci ruchomej pod marką Orange. Na naukę nigdy nie jest za późno...\n9. ~ 2012-04-28 21:31:41 host: abui194.neoplus.adsl.tpnet.pl\n$8. TP to cUś jeszcze istnieje?\n10. ~Mi 2012-04-29 07:29:43 host: host-89-230-71-222.rzeszow.mm.pl\n@8 do nas to TP nigdy nie dotarło:))\n11. ~muszynskijan 2012-04-29 21:06:24 host: public116739.xdsl.centertel.pl\nTo jest właśnie "sku***syństwo" - w całości sprywatyzowana firma pobiera dotacje od państwa na świadczenie jakiejś socjalki dla ludności, czego w dodatku nie robi. Jest jeszcze tak bezczelna że zlikwidowała nam narodową markę TP.\n12. ~Telesfor B. 2012-04-30 10:20:44 host: adbx219.neoplus.adsl.tpnet.pl\n@11 Nie od państwa tylko od innych operatorów.


Konserwatywna prowokacja ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Konserwatywna prowokacja\nGazeta Wyborcza nr 54/04-05.03\n- Teatr jest dla mnie katalizatorem rozmowy wykraczającej poza dyskurs wyznaczony przez media i partie, a dotyczącej tego, co się dzieje dookoła w polityce, obyczaju i duchowości - mówił reżyser teatralny Jan Klata podczas spotkania z cyklu "Rozmowa na żywo", które w klubie "Goście Gazety [Wyborczej]" poprowadzili Katarzyna Janowska i Piotr Mucharski.\nKatarzyna Janowska, Piotr Mucharski: Niedawno skończył się w Warszawie "Klata Fest", festiwal Pana przedstawień realizowanych dotąd poza stolicą. Nazwijmy rzeczy po imieniu: skończył się skandalem i środowiskowym oburzeniem. Czy Warszawa jest warta spektaklu? Jan Klata: Skandalem, jak rozumiem, było to, że moje spektakle w ogóle przyjechały do Warszawy. Staram się dobierać teksty dramatów tak, by pasowały do miejsc i społecznego kontekstu, w którym mają zaistnieć. Stąd "Rewizor" w Wałbrzychu, "Hamlet" w Stoczni Gdańskiej Nie było w tym żadnego przypadku. I kiedy zrobię przedstawienie w Warszawie - a pewnie niedługo je zrobię - będzie ono opowieścią o tym miejscu, czyli współczesnej o Polsce, być może o jej elitach, bo Warszawa jest Polską w pigułce. - Ciekawe z czym się Panu Polska kojarzy? - Z permanentnym przedwiośniem Idę przez Warszawę, patrzę na śnieg, który nie jest biały, tylko szarawy, a spod tego śniegu, gdy przygrzeje słońce, wychodzą psie kupy. Taka jest Polska i za to ją również kocham. - Robi Pan teatr społeczny i polityczny w Wałbrzychu, Gdańsku, Wrocławiu. Może gdyby Pan od początku pracował w rodzinnej Warszawie, Pana teatr byłby inny i jak Jarzyny czy Warlikowskiego koncentrował się na tematach egzystencjalnych? - Opowiadam o bezrobotnych, ponieważ byłem bezrobotny. Opowiadam o beznadziei, ponieważ byłem w sytuacji beznadziejnej. Pamiętam Wałbrzych sprzed 1989 r. oglądany z okien pociągu po drodze w Karkonosze. Staliśmy na stacji Wałbrzych Fabryczny i przez 20 minut mogliśmy patrzeć na wielki silos, z którego buchał ogień, a nad nim unosiły się kłęby dymu tak gęstego, że można by się na nich wznieść do nieba. Gdyby mi ktoś wtedy powiedział, że będę kiedyś na skraju takiej desperacji, że spakuję walizki i razem z żoną i trzema córkami pojadę tam, by robić teatr, tobym się popukał w czoło. Byłem człowiekiem sukcesu, a przynajmniej czułem się jak przyszła elita mojego kraju.\nPotem długo szukałem tego silosu. Pytałem bezrobotnych, byłych górników, którzy grali w moim spektaklu, czy go pamiętają. Jeden z nich zaprowadził mnie na miejsce. Zamiast silosu została już tylko wielka dziura w ziemi. Było błogosławieństwem, że jako reżyser zaczynałem w takim miejscu.\nPięć lat wcześniej, zaraz po studiach, nie miałem pewnie wiele do opowiedzenia. Swoją opowieść odnalazłem dopiero na wałbrzyskim Nowym Świecie, który leży na antypodach warszawskiego Nowego Światu.\nDlaczego akurat w teatrze, a nie w literaturze czy filmie, zaistniał ten obraz Polski? Czy to wynika z jego natury, czy też może z tego, że spektakle nie powstają dla publiczności "w ogóle", ale mają właśnie swoich lokalnych adresatów?\n- Po pierwsze, dzisiejsza aura sprzyja zainteresowaniu tym, co publiczne. Życie polityczne jest wyjątkowo atrakcyjne, jakby rozgrywała się w nim jakaś szekspirowska tragedia zemsty. Po drugie, teatr jest ze swej natury predestynowany, by zajmować się tym, co gorące. Spektakle są ulotne - mają tylko swoją teraźniejszość, która realizuje się poprzez zwarcie z widzem. Teatr jest dla mnie katalizatorem rozmowy wykraczającej poza dyskurs wyznaczony przez media i partie, a dotyczącej tego, co się dzieje dookoła w polityce, obyczaju i duchowości. W dodatku teatr posiada i tę niebagatelną przewagę, że kiedy światła zgasną, widz nie musi odczekać 15 minut reklam, a potem, kiedy już aktorzy zaczną grać, nie przesłaniają ich obrazy proszków, puszek z piwem albo olejów silnikowych. Mówię o tym zupełnie serio.\nTeatr dał mi wolność. Kiedy byłem już do niej gotowy, wyrąbałem ją sobie tak, jakbym machał kilofem w biedaszybie.\nWypowiedział Pan słowo, które zastanawiająco rzadko pada z Pana ust - "wolność". A po artyście moglibyśmy się spodziewać, że właśnie ona jest jego obsesją.\n- Jako artysta nigdy nie czułem się ograniczony w swojej wolności. Ale kiedy pytacie o moje doświadczenie wolności w wymiarze egzystencjalnym, to odpowiem, że wolność odczuwam jako zadaną i wciąż poddawaną próbie, choćby przez badanie jej granic. Podobnie jest z wiarą.\nPamiętam, jak mój ojciec w 1986 roku wyszedł z więzienia...\nSiedział jako polityczny?\n- Oczywiście. Posadzili go za "Solidarność". Dał krzyżyk zrobiony z chleba i powiedział: synu, ty wolności nie dożyjesz, ale miej nadzieję, że może twoje dzieci dożyją. Bardzo polska scena, wszystko w niej jest: przedwiośnie, słowo "wolność" i kruchy symbol nadziei.\nKapitalizm kojarzy się Panu z wolnością czy nowym zniewoleniem? Bo niejeden współczesny rewolucjonista byłby skłonny szukać w Panu sojusznika w walce z nowym "systemem".\n- Kojarzy mi się i z jednym, i z drugim, tak samo jak popkultura. Nie mogę się przecież obrażać na świat, który jest moim naturalnym środowiskiem. Mogę się tylko wkurzać na to, w jaki sposób z tej wolności korzystamy. Polska jest dziś rzeczywiście rodzajem poligonu. "Nowe" przybiera tu najbardziej radykalne i dzikie formy. Czasem groteskowe, czasem tragiczne. Wolność zawsze jest problematyczna.\nPan w swoich spektaklach wytacza wielkie armaty, strzela do polskiego katolicyzmu, do naszych wyobrażeń na temat UE, do wyobrażeń UE na nasz temat, do peerelowskiej przeszłości i konsumpcyjnej teraźniejszości. Ale odpowiedzi brzmią jakoś banalnie.\n- Jeżeli tam są jakieś odpowiedzi, to pewnie przez pomyłkę. Jestem od pytań, a nie od odpowiedzi.\nTo po co te armaty?\n- Żeby było dużo dymu! Nie jestem od dawania pozytywnych odpowiedzi na pytanie, jak żyć. Jeżeli ktoś zna odpowiedzi, niech założy partię z pryncypialną nazwą.\nA jeśli spytamy nie o pozytywny program, tylko o intuicję?\n- Bliższy jest mi oczywiście Hamlet, który jest gotów rozwalić wszystko, niepogodzony z niegodziwością, niż Klaudiusz mówiący: przyperfumujmy to gówno, niech się milej rozkłada.\nNo tak. Według Pana Hamlet jest Polakiem, a kwintesencją polskości jest "pięknie przegrać". Może prawdziwym nonkonformizmem byłoby pokazać, że nie wstyd wygrać? A u Pana tylko duchowe albo polityczne zgliszcza. I Lepper zrównany z Mazowieckim w puencie "Rewizora".\n- Bardzo długo się nad tym zastanawialiśmy. Nie chcieliśmy zrównywać PRL-u z III RP, raczej pokazać, jak historia zatacza koło - przecież akcja dzieje się w czasach Gierka. Nie mieliśmy jednak pojęcia, że gorzki żart okaże się profetyczny. W każdym razie w wersji telewizyjnej Leppera już nie było.\nPamiętajcie o wałbrzyskim kontekście: bezrobotni, którzy grali bojarów w "Janulce, córce Fizdejki", jeździli z tym spektaklem, fotografowali się pod Bramą Brandenburską i mieli poczucie, że robią coś ważnego. Ale ja wyjechałem, a oni zostaną do końca życia w zapomnianym przez wszystkich mieście, bez perspektyw. Nie odjadą, bo szyny już pewnie zostały sprzedane w punkcie skupu metali kolorowych.\nCzy teatr może wpływać na politykę, czy jest raczej jej odbiciem?\n- I jedno, i drugie. To jest podobny dylemat jak ten zawarty w pytaniu: czy sam proces badania wpływa na wyniki badań? Albo: czy można być jednocześnie twórcą i tworzywem?\nPan się czuje twórcą czy tworzywem?\n- Czuję się i twórcą, i tworzywem. Uważam, że w teatrze trzeba się zajmować polityką, ale oczywiście to nie jest jedyny sposób uprawiania teatru. Są wielcy twórcy, którzy postrzegają teatr jako rodzaj ucieczki od tego, co się dzieje, od tego szarego śniegu i pluchy politycznej.\nJest Pan uczniem Krystiana Lupy, którego w teatrze od zawsze interesował człowiek, a nie sprawa. Być może dlatego jego największe sukcesy w Polsce przyszły po 1989 r., kiedy przestaliśmy się zajmować ojczyzną, a zaczęliśmy się przyglądać sobie. Pan idzie jednak inną drogą.\n- Najważniejsza lekcja, jaką otrzymałem od Lupy, brzmiała: skoncentruj się na tym, co najbardziej prywatne, co najboleśniej ciebie dotyka. Krótko mówiąc: idź swoją drogą! Sądzę, że podobną lekcję odebrali od niego Krzysztof Warlikowski i Grzegorz Jarzyna. Nie wszystkim jego uczniom się to udaje, bo Lupa jest wielką osobowością, która może zdominować innych, choć wcale nie zachęca, żeby go naśladować. Dla niego ważne jest, aby teatr był przestrzenią wolności.\nUsunął Pan scenę z fałszywym papieżem ze spektaklu "Lochy Watykanu", bo Jan Paweł II jeszcze wtedy żył. Czy to jest największe tabu, z którym polskiemu artyście przychodzi się zmagać?\n- Nie jestem pewien, czy tabu jest po to, żeby się z nim zmagać.\nPan szanuje tabu?\n- Jeżeli wolność artysty ma się sprowadzać do tego, że łamie się tabu dla samego aktu transgresji, to ja takiej wolności chętnie się wyrzeknę. Napisałem nawet sztukę "Uśmiech grejpfruta", w której występuje artysta będący typowym współczesnym "tabułamaczem" dokonującym permanentnej transgresji. Zapewne jest to chodliwy towar na rynku współczesnej sztuki, ale świadczy to tylko o tym, że pracuje ona na jałowym biegu. Ale rozumiem, że gdy pytacie o tabu, interesuje was to, co boli. Jednak inne jest tabu w Polsce, a inne w Europie.\nJakie jest polskie tabu?\n- Polskość jest ciekawa dlatego, że my żyjemy w zawieszeniu pomiędzy dwoma światami. Mamy trochę zachodniego bogactwa i trochę słowiańskiego syfu. Kompleks wyższości pomieszany z kompleksem niższości.\nAle największym tabu w Polsce, z powodu którego wszyscy sztywnieją, są Żydzi. Dlatego, że Holocaust, dlatego, że Jedwabne, ale i dlatego, że pani Wolińska. To jest miejsce w polskiej świadomości, które najbardziej boli. Miejsce największego ryzyka podszyte podejrzliwością i niejasnymi intencjami.\n- W Europie największym tabu jest grzech. Grzech funkcjonuje tam wyłącznie jako coś, co należy przełamać, przekroczyć, przezwyciężyć, ponieważ zagraża wolności. Przeszkadza w afirmowaniu siebie, kimkolwiek bym był.\n- Bo to jest straszne i wyjaławiające.\nJakie jest Pana osobiste tabu?\n- W teatrze nie zajmuję się sobą. Zajmuję się tym, co jest dla mnie wspólne z osobami, które przychodzą do teatru, a nie człowiekiem jako takim. Człowiek mnie interesuje w swoim społecznym i historycznym kontekście. Sztuka reżyserowania polega na nadawaniu kontekstu, może nowego, może zaskakującego dla tekstów, które czasem zostały napisane wiele lat temu.\nCzy zrobiłby Pan spektakl o polskim tabu, czyli o sprawach żydowskich?\n- Myślę, że trzeba by to ruszyć, tylko nie wiem jak. Może znajdę na to pomysł po zrealizowaniu projektu, nad którym teraz pracuję. Krystyna Meissner, dyrektorka Teatru Współczesnego we Wrocławiu, zaproponowała mi, żeby zrobić polsko-niemiecki spektakl o wypędzeniach. To będzie opowieść o tym, jak się postrzega historię, i o tym, czy istnieje coś takiego jak obiektywna historia. W tym spektaklu wystąpią ludzie, którzy zostali wypędzeni.\nNie będzie aktorów?\n- Aktorzy wystąpią tylko w scenie konferencji w Jałcie, która jest konieczna. Musi być ktoś, kto mówi: te dwa miliony ludzi przesuniemy tu, albo nie tu, bo mi się kawa na mapę rozlała, tylko trochę dalej. Do ról trzech dżentelmenów potrzebujemy aktorów.\nPowiedzmy: dwóch dżentelmenów i Stalina.\n- Niech będzie: dwóch dżentelmenów i dobry wujek. Ale oprócz nich wystąpią ludzie starsi i młodsi, których życie w wyniku decyzji tych trzech panów potoczyło się tak, a nie inaczej. Dla mnie jest ciekawe, w jaki sposób oni manipulują swoją pamięcią, w jaki sposób ich pamięć dryfuje.\nZapytałem moich współpracowników ze strony niemieckiej, czy starzy Niemcy zgodzą się przyjechać i opowiedzieć o tym, co przeżyli. Na co odpowiedź, być może cyniczna, w każdym razie bardzo okrutna, brzmiała: oni bardzo chętnie opowiedzą o tym, co było w 1945 r., ale jeżeli zadamy im pytanie o to, co się zdarzyło w 1939 albo w 1933, to nie będą pamiętali. Ciekawe, czego nie będą chcieli pamiętać Polacy? Zobaczymy, co z tego wyniknie, ale obawiam się, że będziemy zbierać cięgi z obu stron.\nCzy to jest ciągle grząski grunt? Historia polsko-niemiecka chyba nie jest już tabu. Wydaje się, że wszystko sobie już powiedzieliśmy.\n- Wciąż nie powiedzieliśmy sobie wszystkiego. Musimy się zastanowić, czy rzeczywiście wiemy, jak było, i czy Niemcy też to wiedzą, bo być może za dwa lata dowiemy się, że było zupełnie inaczej.\nJedna z naszych niemieckich współpracowniczek pisze pracę doktorską na temat tego, jak teraz w Niemczech pamięć Holocaustu jest wypierana przez pamięć wypędzeń. Niemcy nie wiedzą nic. Ja nie jestem zwolennikiem tezy, że nie ma obiektywnej historii, że historię się tworzy.\nCzy pamięci historycznej trzeba wciąż pilnować?\n- Myślę, że trzeba ją sprawdzać. Ja sprawdzam.\nZ tego wynika, że dla Pana historyczna pamięć jest bardzo ważnym składnikiem teraźniejszości.\n- Oczywiście. Nie mam mocnego poczucia samej teraźniejszości. Chodzę po Warszawie i czuję jej zmarłych. Wiem, że to miasto jest zbudowane na trupach, na ciałach ludzkich. Mieszkam w jednym z niewielu ocalałych domów w okolicach Nowego Światu. Na murach można odnaleźć blizny z przeszłości. Dlatego też lepiej się czuję w Berlinie niż w Krakowie czy w Wiedniu.\nW Gross-Rosen było krematorium. Palono ludzi, a bauerzy ustawiali się w kolejce po prochy ludzkie, bo użyźniały im glebę, zboże lepiej rosło i dzięki temu mieli smaczniejszy chleb. Zapisywali się na listę społeczną, żeby dostać worki z prochami. Więźniowie wychodzili na pola i rozrzucali je, raniąc sobie dłonie, bo kości się źle palą, zostają ich ostre odłamki. W Gross-Rosen do dziś rośliny świetnie rosną. To jest piękne miejsce, bardzo klimatyczne.\nNie uważam więc, że należy wypierać historię z pamięci. Nie chcę wiosną wiosny zobaczyć, wolę zobaczyć Polskę, bo Polska jest przez cały czas, a wiosna tylko przez pięć dni w roku.\nDo Europy tak, ale z naszymi umarłymi, jak napisała Maria Janion?\n- No pewnie, bo co my innego mamy? Nasza kultura zbudowana jest na ofiarach. Nieważne, czy one miały sens, czy były jedynie romantycznym gestem. Są nasze.\nOpowiada Pan o świecie, który ma sens, ponieważ jest zbudowany na ofierze?\n- Ofiara to bardzo ważne dla mnie słowo i kolejne tabu na Zachodzie.\n- Bo trzeba wszystko oddać, żeby wszystko zyskać.\nCo to znaczy być patriotą dzisiaj?\n- Dzisiaj to znaczy dobrze pracować. Strasznie jest dużo ludzi, którzy nie cenią swojej pracy, nienawidzą siebie w pracy, a kiedy wracają do domu, to nie wiedzą, co ze sobą zrobić. Dużo jeżdżę pociągami i nie spotkałem jeszcze konduktora, który by kochał swoją pracę. To jest trudna i niewdzięczna praca, ale to jest praca w mundurze. Jak ktoś nosi mundur, to powinien czuć się odpowiedzialny.\nPan przyszedł dziś bez munduru, a wiemy, że lubi się Pan pokazywać w mundurze armii szwajcarskiej, czyli armii, której nie ma. Trochę nas niepokoi, czy Pan nie lekceważy tego spotkania.\n- Spodnie mam dziś mundurowe.\nMówi Pan o patriotycznym etosie pracy. Ale przecież według Pana być patriotą to również pamiętać?\n- To znaczy być świadomym historii, ale nie być bezkrytycznym. Wywiad ze mną w "Rzeczpospolitej" zatytułowano "Patriota rocznik 73". Ale czy ja jestem patriotą? Nie wiem. Staram się. To jest miłość bezwarunkowa. Nie kocha się przecież za coś. Kocha się, bo przedmiot miłości istnieje.\nRecenzenci piszą, że Pańskie spektakle można czytać jak rozwijającą się opowieść. "Fantazy" według Słowackiego kończy się sceną pytaniem. Mieszkańcy bloku na osiedlu gdańskim, na którym rozgrywa się akcja spektaklu, po śmierci Papieża wywieszają jego portrety z czarnym kirem. Po raz pierwszy coś ich połączyło. Nie wiadomo jednak, czy to poczucie wspólnoty będzie trwało. Później zrobił Pan "Trzy stygmaty Eldricha Palmera" w Starym Teatrze i tam chrześcijaństwo pojawia się jako zapomniana religia. Czy to jest ciąg dalszy?\n- Kiedy uczestniczyliśmy w misterium umierania Jana Pawła II, kończyłem właśnie pracę nad "Mechaniczną pomarańczą". Jechaliśmy z żoną nocą z Wrocławia przez Opole i Częstochowę do Warszawy, żeby zobaczyć się z dziećmi. Miałem wówczas wrażenia, jakbym jechał przez jeden niekończący się pas startowy. W każdym mieście ludzie wystawiali znicze na poboczach dróg. Niekończący się pas świateł. Zastanawiałem się, co ci ludzie robili wcześniej, co się stanie z tymi światełkami. Stąd pomysł na finał spektaklu "Fantazy". Ale ta scena też nie jest odpowiedzią, tylko wielkim znakiem zapytania.\nCo to znaczy być dziś chrześcijaninem? Jest Pan jednym z niewielu artystów, którzy głośno mówią o swoim katolicyzmie.\n- Zrozumiałem, co to znaczy być chrześcijaninem, podczas wizyty w Paryżu. Parę dni po ślubie pojechaliśmy tam z żoną. Było fantastycznie. Chodziliśmy na spektakle Boba Wilsona, do muzeów. W Paryżu jest sztuka nowoczesna, antykwariaty z fantastycznymi książkami, albumami, na ulicach świetni ludzie, miłe znajomości. Zaryzykowaliśmy nawet wizytę w Comédie Française [najważniejsza scena we Francji]. Był czerwiec i chcieliśmy w czwartek pójść na procesję Bożego Ciała. Okazało się, że nie było procesji w czwartek i w ogóle niewiele kościołów było otwartych. Ktoś nam powiedział, że będzie procesja w niedzielę, bo wtedy jest mniejszy ruch uliczny. Z trudem znaleźliśmy jedyny kościół, z którego miała ruszyć procesja. Do tej pory obracaliśmy się w świecie młodych, fajnych ludzi i nagle znaleźliśmy się w dziwnym miejscu. Dużo robotników, ciemnoskórych, biednych. Miałem wrażenie, że trafiłem na mityng jakiegoś ruchu rewolucyjnego.\nWyciągnęli swoje proporce, szli chodnikiem i śpiewali pieśni, a my razem z nimi. Było nas niewiele, może pięćdziesiąt osób. Był wieczór, ludzie wracali z weekendu. Najpierw przechodziliśmy wzdłuż samochodów, które stały w korku, i tych ludzi w samochodach nie można było nazwać życzliwymi. Zapamiętałem kobietę, bardzo ładną, być może spotkałem ją na spektaklu Boba Wilsona, która w momencie, gdy się zbliżyliśmy, opuściła wszystkie szyby i puściła radio na cały regulator, żeby nas zagłuszyć. Robiło się coraz groźniej. Na skrzyżowaniach ulic pierwsze dwa rzędy zawsze zajmują motocykliści. Stali w hełmach - albo podniesionych, albo opuszczonych. Kiedy przechodziliśmy, buzowali swoje maszyny. Bałem się im popatrzeć w oczy. Trzymałem żonę za rękę i zrozumiałem, że to jest chrześcijaństwo, a nie procesja z prymasem, na której nie wypada nie być.\nCzuliście się jak pierwsi czy jak ostatni chrześcijanie?\n- Wszyscy chrześcijanie powinni się czuć jak ci pierwsi. Trochę obcy w zgiełku rozpędzonego świata. I na pewno wtedy czułem się bardziej na miejscu niż na Krakowskim Przedmieściu w tłumnej procesji wiernych ubranych w odświętne, najlepsze ciuchy. Wyklęty powstań ludu ziemi!


DieetMix - musli dla koni bez zbóż SUBLI pasza dla koni\nStrona główna / Producent / SUBLI / DieetMix 20kg- musli dla koni bez zbóż i melasy\nilość DieetMix 20kg- musli dla koni bez zbóż i melasy\nKategorie: Dla kucy, Musli dla koni, Pasza dla koni po ochwacie, Pasze bez melasy /niskocukrowe, Pasze bezglutenowe, Pasze bezowsowe i niskozbożowe, Pasze dla koni, Pasze dla koni niepracujących, Pasze dla koni z syndromem metabolicznym, Pasze dla koni z wrzodami/tendencją do kolek, Pasze dla rekowalescentów, Pasze do podawania na mokro, Pasze owocowe, Pasze podstawowe, SUBLI Tagi: dla koni kolkujących, insulinooporność, musli bez melasy, musli bez zbóż, pasza dla koni, pasza niskoenrgetyczna, syndrom metaboliczny\nDieetMix Musli pozbawiony jest zbóż i melasy za to bogaty we włókno surowe, witaminy, minerały i pierwiastki śladowe.\nPrzeznaczona dla koni słabo trawiących skrobie i cukry, ponieważ zawiera małe ilości tych składników. Musli jest dietetyczne, składa się głównie z lucerny, a mimo to nie zawiera dużo białka.\nPulpa jabłkowa poprawia smakowitość paszy, co sprawia, że z chęcią zjadają je nawet najbardziej wybredne konie.\nlucerna, nasiona słonecznika, pulpa jabłkowa, chleb świętojański, płatki fasoli, płatki grochu, olej lniany, glicerol, skrobia ziemniaczana, tlenek magnezu, pulpa z cykorii, fosforan monowapniowy, chlorek sodu, węglan wapnia, olej słonecznikowy\nWłókno surowe 27,9%\nLizyna 5,3 g / kg\nEnergia strawna 9,6 MJ/kg\nFosfor 4,3 g / kg\nŻelazo 266 mg / kg\nKobalt 1,1 mg / kg\nWitamina B5 13,5 mg / kg\nLekka praca 1,4 kg siana dobrej jakości + 0,3 do 0,6 kg DietMix na 100 kg masy ciała.\nŚrednia praca 2 kg siana dobrej jakości + 1kg DieetMix na 100 kg masy ciała.\nDla podniesienia dawki energii dokładamy Omega plus 100g na 100 kg masy ciała.\nSzukasz innych pasz bez melasy/niskocukrowych? Sprawdź => Link\n16 opinii dla DieetMix 20kg- musli dla koni bez zbóż i melasy\nSonia – 17 października 2019\nWyjątkowa pasza bez zbożowa. Ma naprawdę przyjemna strukturę i jest to zdecydowanie odpowiednia pasza dla koni otyłych. Grubasek spadł z wagi.\nBardzo polecam paszę. U mnie się sprawdziła idealnie. Koń powoli chudnie.\nBiotineMix 1kg- Biotyna dla koni BasisMuesli 20kg - pieczone musli dla koni z drobnymi granulkami\nOglądasz: DieetMix 20kg- musli dla koni bez zbóż i melasy 148.00 zł


Ponad 800 popularnych leków zawiera dwutlenek tytanu, który jest zabroniony w żywności\nIris Hewitt 25 grudnia, 2021 2 min read\nSubstancja ta, podejrzewana o działanie rakotwórcze i zaburzające gospodarkę hormonalną, została zakazana do użytku spożywczego we Francji i jest wprowadzana do Europy. Ale wiele leków nadal go zawiera\nZ jednej strony zakazane, a z drugiej dopuszczone: podczas gdy we Francji producentom żywności zabroniono od lutego 2020 r. stosowania dwutlenku tytanu, podejrzewanego o działanie rakotwórcze i zakłócającego cykl hormonalny, przemysł farmaceutyczny może nadal włączać go do swoich leków .\nOstatnia ankieta autorstwa Magazyn Cali wznowione przez Informacje o Francji Wynika z niego, że ponad 800 leków powszechnie przepisywanych w naszym kraju zawiera ten dodatek, w tym Doliprane, Spasfon i Imodium.\nDwutlenek tytanu jest używany jako barwnik i barwnik, ponieważ sprawia, że leki stają się bielsze i bardziej błyszczące. Ma też właściwości chroniące przed promieniami UV, ale jego stosowanie jest przede wszystkim „estetyczne” – zaznacza Kristel Pangrazzi, dziennikarka z Cali, w rozmowie z Informacje o Francji.\n„Dzisiaj producenci leków i laboratoria niechętnie podchodzą do modyfikowania tych preparatów, dając jasno do zrozumienia, że pacjenci wolą brać bielsze leki”.\nMagazyn konsumencki opublikuje petycję online i wyśle wniosek o zmianę przepisów do Ministerstwa Zdrowia i Ministerstwa Transformacji Środowiska, mówi redaktor.\nNa poziomie europejskim państwa członkowskie przekazały 8 października Ich zielone światło na zakaz od 2022 r. Barwnik E171 (dwutlenek tytanu) jako dodatek do żywności, po zakwestionowaniu jego bezpieczeństwa przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).\nPrevious Emiraty astronauta przenosi flagę Izraela w kosmos\nNext Jakie tradycje bożonarodzeniowe możemy szanować w kosmosie?\nPourquoi le film de Tom Cruise tourné en orbite risque de décevoir


Skład opału BUDMET Nocoń: sprzedaż pelletu i węgla (ekogroszek)\nOferujemy Państwu wysokiej jakości paliwa stałe (pellet oraz ekogroszek), które można z powodzeniem stosować do kotłów Budmet. Zapewniamy transport, stałą dostępność peletu oraz szybkie terminy realizacji.\nPELLET – to przetworzone trociny (zrębki) sprasowane pod wysokim ciśnieniem, dzięki czemu energia zostaje silnie zagęszczona. Proces ten zachodzi bez udziału dodatkowych lepiszczy. Pelet posiada wysokie własności energetyczne, niską zawartość wilgoci, z 1 tony peletu powstaje po spaleniu ok. 4 kg ekologicznego popiołu, który może być wykorzystany jako naturalny nawóz ogrodniczy. Jest przyjazny dla środowiska- produkcja peletu nie powoduje dodatkowej wycinki drzew w lesie.\ndługość: 3.15 <= L <=40mm\nz 1 tony peletu powstaje po spaleniu ok. 4 kg popiołu


Włosi mistrzami Europy - rp.pl\nAnglicy prowadzili w finale na Wembley, ale przegrali po rzutach karnych. Włosi mistrzami Europy.\nAktualizacja: 12.07.2021 06:10 Publikacja: 12.07.2021 00:54\nPrzed wejściem na murawę stadionu w Londynie powieszono tabliczkę z napisem: „Wchodzą piłkarze, schodzą legendy".\nFinały mają to do siebie, że często kreują bohaterów nieoczywistych. Pięć lat temu wszyscy czekali na błysk Cristiano Ronaldo, a kontuzjowanego gwiazdora wyręczył portugalski rezerwowy Eder – strzelec jedynego gola w dogrywce, w wygranym meczu z Francją.\nEder nie zrobił kariery, przepadł w Rosji i szuka klubu, ale w niedzielę mógł sobie przypomnieć, jak się czuł w ten najważniejszy wieczór w karierze, wnosząc na boisko puchar.\nAnglików do zwycięstwa nad Włochami prowadzić mieli Harry Kane i Raheem Sterling, ale najszybsza bramka w historii finałów Euro padła po akcji dwóch wahadłowych. Kieran Trippier wypatrzył w polu karnym niepilnowanego Luke'a Shawa, a ten uderzył bez przyjęcia, tuż przy słupku, wprawiając Wembley w ekstazę.\nNie upłynęły nawet dwie minuty meczu i wspierani przez tłumy kibiców gospodarze mieli wymarzony wynik. Cieszyła się książęca para, radości nie krył zwykle powściągliwy w wyrażaniu emocji Gareth Southgate.\nSelekcjoner Anglików ustawił zespół tak, by wytrącić Włochom z rąk wszystkie atuty. Podobnie jak w meczu 1/8 finału z Niemcami wystawił trzech stoperów, a Bukayo Saka w podstawowym składzie ustąpił miejsca Kieranowi Trippierowi. I to właśnie obrońca Atletico został jednym z bohaterów błyskawicznego kontrataku, który zaskoczył włoską defensywę.\nRoberto Mancini trzymał się zasady, że zwycięskiego składu się nie zmienia. Ale szybko musiał ją porzucić, bo Włosi w pierwszej połowie grali wolno i przewidywalnie. Nie przypominali zespołu, którym zachwycaliśmy się przez niemal cały turniej.\nZ boiska Mancini zdjął irytującego Ciro Immobile i Nicolo Barellę. Weszli Domenico Berardi i Bryan Cristante. Włosi się przebudzili, przestali cierpieć, a zaczęli dominować. Najwięcej kłopotów Anglikom sprawiali Federico Chiesa i Lorenzo Insigne, ale ich próby skutecznie powstrzymywał Jordan Pickford.\nBramkarz Anglii harował w pocie czoła, po rzucie rożnym wykonywanym przez Włochów, w zamieszaniu w polu karnym zbił strzał Marco Verrattiego na słupek, ale z dobitką Leonardo Bonucciego już sobie nie poradził. Anglicy długo nie potrafili się otrząsnąć i gdyby Berardi włożył mniej siły w próbę przelobowania Pickforda i trafił w bramkę, być może już by się nie podnieśli.\nTo są jednak mistrzostwa dogrywek. W niedzielę do wyłonienia zwycięzcy potrzebna była już ósma. Mimo okazji z obydwu stron rozstrzygnięcia nie przyniosła. Historia miała zatoczyć koło.\nĆwierć wieku temu, na starym Wembley, Southgate przeżył dramat, który naznaczył całe jego piłkarskie życie. W półfinale Euro 1996 z Niemcami nie wykorzystał decydującego rzutu karnego, w niedzielę mógł się tylko przyglądać, jak podobną presję przed własną publicznością wytrzymają jego podopieczni.\nKarne przez lata były przekleństwem Anglików. Uporali się z traumą na mundialu w Rosji, pokonując Kolumbię. Włochów czekał drugi konkurs jedenastek w ciągu kilku dni. Jeszcze żadnej drużynie na dużym turnieju nie udało się wygrać dwóch serii karnych, ale Włosi tą statystyką się nie przejęli. Nie wybiły ich z rytmu nawet pudła Andrei Belottiego i Jorginho. Jeszcze gorzej strzelali Marcus Rashford, Jadon Sancho i Bukayo Saka.\nTo były mistrzostwa dalekich podróży, sanitarnych baniek i testów. Ale także dobrego futbolu, niespodzianek i nadziei, że wracamy do normalności.\nWarto zapamiętać ten turniej, bo drugi taki szybko się nie zdarzy. Być może już nigdy. Na pewno dopóki szefem Europejskiej Unii Piłkarskiej (UEFA) będzie Aleksander Ceferin.\n– Pomysł rozgrywania meczów w 11 miastach całej Europy był błędem. Nie będę go bronił ani wspierał podobnych inicjatyw w przyszłości. Uszanowałem decyzję mojego poprzednika, ale trudno mówić o sprawiedliwości, gdy niektóre drużyny musiały pokonać 10 tys. kilometrów, a inne tylko tysiąc. To samo dotyczyło kibiców. Jednego dnia byli w Rzymie, by za kilka dni lecieć do Baku – przyznał w rozmowie z BBC Ceferin.\nSłoweniec otrzymał kłopotliwy spadek po skazanym na banicję Michelu Platinim, który wymarzył sobie paneuropejskie mistrzostwa w 60. rocznicę pierwszego turnieju. I w pandemicznej rzeczywistości organizacja takiej imprezy okazała się nie lada wyzwaniem.\nMistrzostwa rozpięte między rosyjską beztroską i hiszpańskim strachem wepchnęły nas w schizofreniczną rzeczywistość. Terminarz Euro rzucił podążającego za reprezentacją polskiego kibica z kraju, który zdelegalizował pandemię, do miejsca, gdzie pamięć o tragicznym żniwie koronawirusa wciąż pozostaje żywa.\nKarnawał w Sankt Petersburgu i knajpy w Sewilli, których właściciele solidarnie zamykali drzwi o północy, były tylko dwoma odcieniami turnieju pełnego barw. Mistrzostwa organizowane na całym kontynencie oznaczały również puste trybuny w Baku i tętniący życiem stadion Parken w Kopenhadze. A także zalany żywiołowym tłumem kibiców Budapeszt oraz puste Schody Hiszpańskie w Rzymie.\nWłaśnie dlatego powtarzane jak mantra od początku pytanie: „Czy na paneuropejskich zawodach czuć atmosferę wielkiego turnieju?" wymaga odpowiedzi złożonej, bo tak naprawdę doświadczyliśmy w ostatnich tygodniach kilku miniturniejów. Każdy miał własny klimat i specyfikę, ale nikt nie był w stanie poczuć wszystkiego na własnej skórze.\nPlatini zaprojektował imprezę, która w czasie otwartych granic i tanich lotów mogłaby stać się świętem zjednoczonej Europy. Pandemia, która uwypukliła wszystkie wady globalizacji, zamieniła jednak podróże po kontynencie w kalwarię znaczoną stresem, formularzami i zyskami firm specjalizujących się w testach antygenowych.\nUnifikacja przepisów była niemożliwa, kibic na każdej granicy stykał się z nowymi problemami. Kiedy tłum Polaków wracających po meczu ze Szwedami z Sankt Petersburga spotkał się na lotnisku w Warszawie z zaostrzonymi regułami dla osób przylatujących spoza strefy Schengen, celnicy poprosili o wsparcie policjantów, bo wiele głów było rozgrzanych i pachniało rękoczynami.\nDziennikarze relacjonujący turniej dostali lekcję biurokracji, prawdopodobnie niezbędną przed igrzyskami olimpijskimi w Tokio. Każda podróż wymagała stosu dokumentów, a przelot między Hiszpanią a Rosją oznaczał konieczność dobijania się do drzwi lokalnego szpitala, aby wykonać test w określonym okienku godzinowym. Można było się poczuć jak w kafkowskim „Zamku".\n– Mieliśmy rygorystyczne protokoły, dotyczyły także zaszczepionych. Byłem testowany 76 razy. Kiedy słyszę polityków opowiadających, że ludzie zakażali się podczas meczów, czuję się rozczarowany. Oskarżanie nas o rozprzestrzenianie wirusa jest nieodpowiedzialne – denerwuje się Ceferin.\nPrzepisy w niektórych krajach były tak surowe, że o dopingu własnych kibiców trzeba było zapomnieć. Dlatego bycie jednym z gospodarzy okazało się na wagę złota. Anglicy tylko raz musieli opuścić Wembley i na ćwierćfinałowe spotkanie z Ukrainą przenieść się do Rzymu. Drudzy z finalistów, Włosi, wszystkie mecze grupowe rozegrali przed własną publicznością, podobnie jak Hiszpanie i Duńczycy, którzy dotarli do półfinału. Ci ostatni zapłacili w nim wysoką cenę za długą podróż z Baku do Londynu. W dogrywce z Anglikami zabrakło im paliwa.\nPiłkarze reprezentacji pozbawionych możliwości gry u siebie mówili głośno o niesprawiedliwości. Chris Gunter – obrońca Walii, która kursowała między Baku, Rzymem i Amsterdamem – taki format nazwał żartem. Przywilej bycia gospodarzem miał duże znaczenie, ale nie powinien być wymówką. Szkoci grali w Glasgow i w Londynie, a i tak nie wyszli z grupy. Szwajcarzy przebyli najdłuższą drogę ze wszystkich uczestników – ponad 15 tys. km – a wyeliminowali mistrzów świata Francuzów i odpadli po wyrównanej walce z Hiszpanią. W obu przypadkach po dogrywce i karnych.\nNie spełnił się sen władców futbolu, według których dziś dla kibica najlepszym daniem są starcia wielkich z wielkimi. Podczas Euro 2020 najmocniej rozgrzewały występy niedocenianych – zjednoczonych dramatem Christiana Eriksena Duńczyków, Czechów, Szwajcarów – którzy pokazali, jak przewagę gigantów można zniwelować energią, walką i planem.\nTo był turniej nowych bohaterów. Cristiano Ronaldo, mimo szybkiego odpadnięcia broniącej tytułu Portugalii, strzelił pięć goli, ale tyle samo bramek uzbierał Czech Patrik Schick. Belgowie Romelu Lukaku i Kevin De Bruyne odbili się od perfekcyjnie zorganizowanej włoskiej maszyny, a najjaśniej w tym spotkaniu błyszczał 19-letni Jeremy Doku. Kylian Mbappe nie trafił do bramki nawet z rzutu karnego. Roberta Lewandowskiego na wakacje wysłał Szwed Emil Forsberg, który przez pięć lat gry w Bundeslidze uzbierał mniej goli niż polski as w ostatnim sezonie.\nDla wielu koniec mistrzostw był zwieńczeniem pewnego etapu. Niemcy po 15 latach pożegnali trenera Joachima Loewa, a reprezentacyjną karierę zdecydował się porzucić kolejny z mistrzów świata Toni Kroos. Holendrzy rozstali się z Frankiem de Boerem i szykują głośny powrót Louisa van Gaala, a Władimir Putin po klęsce Rosji zwolnił Stanisława Czerczesowa, i jeśli wierzyć plotkom, wkrótce może przyjmować na Kremlu Loewa.\nNiemiecką reprezentację naprawiać będzie Hansi Flick. Sukces ma przyjść jeśli nie na przyszłorocznym mundialu w Katarze, to za trzy lata na Euro, które Niemcy zorganizują samodzielnie – prawie w całości na tych samych stadionach co mistrzostwa świata w 2006 roku. Na dalekie podróże nikt już narzekać nie będzie.\n>Włochy – Anglia 1:1 (0:1),\n>Bramki – dla Włoch: Bonucci (67);\ndla Anglii: Shaw (2).\n>Karne – 1:0 Berardi, 1:1 Kane, 1:1 Belotti (niestrzelony), 1:2 Maguire,\n2:2 Bonucci, 2:2 Rashford (niestrzelony), 3:2 Bernardeschi, 3:2 Sancho (niestrzelony), 3:2 Jorginho (niestrzelony), 3:2 Saka (niestrzelony)\n>Żółte kartki: Barella, Bonucci,\nInsigne, Chiellini, Jorginho (Włochy); Maguire (Anglia)\n>Sędziował: Bjoern Kuipers (Holandia)\n>Włochy: Donnarumma – Di Lorenzo, Bonucci, Chiellini, Emerson\n(118, Florenzi)– Jorginho, Barella\n(54, Cristante), Verratti (96, Locatelli) – Chiesa (86, Bernardeschi), Immobile (55, Berardi), Insigne (91, Belotti)\n>Anglia: Pickford – Maguire, Stones, Walker (120, Sancho) – Shaw, Rice (74, Henderson, 120, Rashford), Philips, Trippier (70, Saka) – Sterling, Kane, Mount (99, Grealish) ?


Dotykowe gry na platformę N-Gage - TELEPOLIS.PL\nWiadomości Dotykowe gry na platformę N-Gage\nDotykowe gry na platformę N-Gage\nLuiN 30 Października 2008 20:03\nRynek gier mobilnych stoi w miejscu, Nokia upatruje jego przyszłość w grach na dotykową wersję Symbiana S60, która trafiła jak do tej pory na jeden tylko telefon - Nokię 5800 ExpressMusic.\nTo bardzo trudny rok dla rynku mobilnych gier, głównie z powodu kryzysu na rynkach Ameryki Północnej i Europy Zachodniej. Sprawa dotyczy całego rynku gier (nie tylko mobilnych), który aktualnie stoi w miejscu - powiedział w wywiadzie dla Reuters Jaakko Kaidesoja.\nNokia w dalszym ciągu wiąże jednak ze swoją platformą N-Gage wielkie nadzieje. Największy sukces do tej pory platforma odniosła w Wielkiej Brytanii, Włoszech, Australii i Hiszpanii, wciąż jednak ponad 20 mln użytkowników telefonów zgodnych z N-Gage nie uruchomiło tej usługi.\nProducent chce zwiększyć skalę prowadzonych akcji promocyjnych, patrzy też w przyszłość - w 2009 roku pojawią się pierwsze gry N-Gage na dotykowe telefony Nokii. Jedną z pierwszych gier będzie Guitar Rock Tour firmy GameLoft.\nNokia nie zapomina także o dotychczasowych użytkownikach platformy N-Gage. Kilka dni temu portfolio uzupełniła długo wyczekiwana pozycja One (gra kosztuje 18 zł):\n1. ~lotus 2008-10-31 19:00:01 host: dynamic-78-8-129-134.ssp.dialog.net.pl\nTa gra jest zaje..... Mam ją, zainstalowałem ją na mojej n95. Aplikacja N-Gage to strzał w 10!!!


Odpowiedzialni za rodzinę - Piesza Pielgrzymka Krakowska.\nHASŁO: ODPOWIEDZIALNI ZA RODZINĘ\nX pielgrzymka, która w roku Jubileuszowym odbyła się w dniach 5-10 sierpnia podjęła hasło „Odpowiedzialni za rodzinę”. Nowym przewodnikiem głównym pielgrzymki został duszpasterz akademicki DA „Na Miasteczku” ks. Alojzy Smandek CM.\nProgram konferencji w drodze opracował ks. Tomasz Jelonek, który napisał m.in.: „W drodze do naszej Pani i Królowej chcemy na nowo przemyśleć ważny problem naszego życia religijnego i społecznego – jest nim rodzina jako zadanie postawione każdemu z nas przez samego Stwórcę. Chcemy, stanąwszy przed Maryją w Jasnogórskim Obrazie, wypowiedzieć Jej nasze postanowienia i podjąć na nowo odpowiedzialność za rodzinę. Musimy uczynić to świadomie, z całym zaangażowaniem. Jej Królestwo musi być dobrze uporządkowane, a bez porządku w sferze życia rodzinnego, żadna społeczność nie może właściwie funkcjonować, utrzymywać porządku i służyć dobru powszechnemu. Małżeństwo i rodzina ustanowione są przez Boga. Każdy człowiek wychodzi z jakiejś rodziny i większość zakłada nowe rodziny. W tym dostrzegamy wolę Bożą, którą trzeba uszanować i wypełnić. Maryja, która nam potwierdza słowa wypowiedziane do sług w Kanie Galilejskiej: „Czyńcie cokolwiek Syn mój wam każe” – wzywa nas także do spełnienia Bożego zamysłu względem rodziny”.\nPielgrzymkowe rekolekcje mają uczynić nas bardziej skłonnymi do słuchania Boga i Jego woli. Przewodnikiem będzie nam nauka Kościoła, szczególnie sformułowana przez Jana Pawła II w adhortacji „Familiaris Consortio” o zadaniach rodziny chrześcijańskiej w świecie współczesnym.\nRodzinie, uwikłanej w liczne niebezpieczeństwa, trzeba pomóc. Wezwani przez Maryję do odpowiedzialności za rodzinę, chcemy tę pomoc nieść wszystkim rodzinom, z których się wywodzimy, tym, które zakładamy, i w których żyjemy. Przemyślenia pielgrzymki mają nas uzdolnić do niesienia tej pomocy. Lepiej wiemy, czym jest i czym ma być rodzina. Przyjmiemy więc Boży model miłości i małżeństwa. Niech nasza miłość będzie święta i prawdziwa, aby na niej budować się mogła zdrowa rodzina. Przyjmiemy Boży model małżeństwa, który jest związkiem wyłącznym, nierozerwalnym, uświęconym sakramentem.\nWiele spraw czeka na naszą dobrą wolę i nasz trud. Refleksja nad odpowiedzialnością za rodzinę nie może zakończyć się po przyjściu na Jasną Górę. Odpowiedzialni za rodzinę chcemy wrócić z pielgrzymki jako pomocnicy Maryi w dziele ratowania i uświęcania rodziny.\nOd 1990 roku w ramach służby zdrowia rozpoczęła swoją pracę dla pielgrzymki Pomoc Maltańska, której koordynatorami są Państwo Róża i Henryk Kubiakowie.\nW pielgrzymce wzięło udział około 11 500 pątników, w tym pielgrzymi z zagranicy m.in. z Francji, Włoch, Węgier, RFN i Austrii.\nRóża i Henryk Kubiakowie\n(koordynatorzy Pomocy Maltańskiej od 1990 roku)\nDo roku 1989 nie uczestniczyliśmy w pielgrzymce z Krakowa do Częstochowy. Pierwszy nasz udział przypada na rok 1990. Na prośbę Ks. Kardynała Macharskiego towarzyszyły tego lata po raz pierwszy karetki maltańskie z Niemiec. Na początku pielgrzymi spoglądali na nie nieufnie, zbliżali się powoli, raczej z ciekawości niż spodziewając się jakiejkolwiek pomocy. Później zawiązały się trwające do dziś przyjaźnie.\nDla załóg karetek Malteser-Hilfsdienst pielgrzymka była czymś niezwykłym. Większość z nich przeżywała ją bardzo głęboko. Potem wielu uczestniczyło w pielgrzymce przez kolejne lata. To tu, w drodze na Jasną Górę, w 1990 roku narodziła się „Maltańska Pomoc Bliźnim”, potem „Pomoc Maltańska”, która w końcu przyjęła nazwę „Maltańska Służba Medyczna”, by nieść pomoc i ulgę potrzebującym w trudach pielgrzymowania do Czarnej Madonny.\n„Bogaci w miłosierdzie” maltańczycy niosą niestrudzenie pomoc wszędzie tam, gdzie pomoc jest potrzebna – będąc jednocześnie (a może przede wszystkim) pielgrzymami. Nie wiemy, ilu pielgrzymom uratowali życie. Znamy kilka takich przykładów. Wiemy jednakże, że każdego roku ponad połowie uczestników pielgrzymki maltańczycy udzielają pomocy.\nTak więc poprzez zorganizowanie i koordynację działań maltańskiej Służby Medycznej staliśmy się stałymi pielgrzymami na szlaku do Częstochowy pomagając i służąc bliźnim.