Dlaczego porzucenie traktuje się inaczej niż śmierć? #DylematyFilozoficzne\n12/07/2020 18/07/2020 Olga\nPodczas czytania komentarzy pod jednym z niedzielnych wpisów wpadłam na pomysł. Otóż niektóre moje teksty prowokują liczne i długie komentarze. Pojawiają się odpowiedzi na nie, odpowiedzi na odpowiedzi, odpowiedzi na odpowiedzi do odpowiedzi i tak dalej. Pomyślałam, że skoro udaje mi się zapoczątkować kulturalne, merytoryczne i interesujące dyskusje, dlaczego by właśnie na nich nie oprzeć istoty wpisów?\nPod hasztagiem #DylematyFilizoficzne – roboczo #KrótkieDylematyFilozoficzne, niemniej to hasło jest za długie – chcę zbierać krótkie myśli, które dopiero pojawiły się w mojej głowie albo którym nigdy nie poświęciłam wystarczająco dużo czasu, by rozwinęły się w teorie, a tym bardziej twarde przekonania.\n#DylematyFilozoficzne – statut\nTo część, którą dla przypomnienia planuję umieszczać w każdym wpisie z serii.\nMyśli przedstawione we wpisach z serii #DylematyFilozoficzne nie są moimi poglądami. Mogą się nimi stać, kiedy przemyślę daną sprawę i wyciągnę wnioski. Do tego czasu jednak traktuję je wyłącznie jako zarzewie dyskusji, w wyniku której będę mogła spojrzeć na ich przedmiot z innej perspektywy.\nPrezentując myśli, niemal zawsze – mniej lub bardziej – skłaniam się ku jednej z wymienionych opcji. Nie znaczy to, że stoję za nią murem. Przy nieśmiałych tezach stawiam znaki zapytania, a wiele myśli formułuję jako pytania, niekiedy dlatego, że ich nie rozumiem.\nMyśli ze wpisów z serii #DylematyFilozoficzne są nowe bądź stare-ale-porzucone, przez co nie zostały rozwinięte. Publikuję je, by miały szansę rozwinąć się w dyskusji z wami.\nNie wszystkie wpisy z serii #DylematyFilozoficzne rzeczywiście są dylematami filozoficznymi. Kwestie filozoficzne traktuję jako synonim tematów skłaniających do refleksji.\nJeśli przyjdzie mi do głowy coś jeszcze, dopiszę (śmiało proponujcie punkty statutu, ale też problemy do dyskusji). Tymczasem przejdźmy do dzisiejszego tematu, który brzmi:\nDlaczego porzucenie traktuje się inaczej niż śmierć?\n…a ściślej rzecz ujmując: Dlaczego cierpienie po porzuceniu przez ukochaną osobę traktuje się społecznie inaczej niż żałobę po śmierci ukochanej osoby?\nPo przeczytaniu pewnej powieści zaczęłam się zastanawiać, dlaczego ludzie inaczej traktują osobę, która cierpi po stracie partnera z powodu porzucenia, inaczej zaś osobę w rozpaczy po śmierci partnera. Wyobraźmy sobie następującą sytuację: para tworzy związek przez kilkanaście czy kilkadziesiąt lat. Jedna strona kocha do granic możliwości. Druga – tu pojawiają się dwie wersje – odchodzi bądź umiera.\nPoczątkowo nie widziałam różnicy w cierpieniu osób porzuconej i pozostałej przy życiu. Z czasem jednak odniosłam wrażenie, że bycie porzuconym jest wręcz gorsze, bo człowiek zostaje samotnie z myślą, że ten, kogo darzy największym uczuciem, woli żyć bez niego. Czasem nawet kocha kogoś innego i to u jego boku woli iść dalej przez życie, brr. Za to w przypadku śmieci osamotniona osoba nie ma wpływu.\nPorzucenie a śmierć – różnice osobiste\nKiedy ktoś umiera, osoba pozostała przy życiu może go opłakiwać i pamiętać tylko dobre chwile (wszak pamięć jest elastyczna). Wie, że nie miała wpływu na tę sytuację. Za to kiedy ktoś porzuca, porzucony może – czasem wręcz musi, np. jeśli wciąż razem mieszkają albo pracują – oglądać go, nierzadko przy boku nowego ukochanego. Rodzą się pytania, co zrobił źle, czego nie zrobił, co mógł zmienić.\n(Im dłużej przyglądam się powyższej myśli, tym bardziej widzę, że moje rozumowanie jest zbudowane na egoizmie i samolubności. Wolałabym, żeby ktoś, kogo kocham, umarł, bo wówczas mogłabym żyć w iluzji, że do końca życia byłoby między nami bajecznie. Podkreślam: iluzji, wszak przyszłości nie zna nikt. Jednocześnie nie uważam, aby miłość była altruistyczna. Wcale nie kochamy innych po to, żeby czuli się dobrze. Kochamy ich dla samych siebie. Nie chcemy, żeby partner nas zdradzał czy poświęcał więcej czasu innym osobom, bo jesteśmy samolubni, a nasz partner jest nasz, i już. Dlatego – mimo iż widzę podstawę dzisiejszego wywodu w egoizmie – nie uważam, by hipoteza była przez to niesłuszna.)\nPorzucenie a śmierć – różnice społeczne\nKiedy ktoś umiera, osoba pozostała przy życiu jest pocieszana, głaskana, przytulana. Żałobnik może nosić czerń przez lata, a na jego widok ludziom robi się co najwyżej przykro. Współczują i komentują między sobą, że nie wyobrażają sobie, przez co biedak przeszedł. Zupełnie inaczej podchodzi się do porzuconego. Ten może się trochę posmucić, ale bez przesady. Ja też zostałem porzucony i żyję dalej, OGARNIJ SIĘ – usłyszy od większości znajomych, kiedy minie jego króciutki, społecznie akceptowalny czas żałóbki.\nOsoba w żałobie dostanie w pracy wolne dni, urlop, L4 – co będzie chciała. Kto zrozumie, że osoba porzucona po długim i angażującym emocjonalnie związku rano, kiedy budzi się w połowicznie pustym łóżku, nie może oddychać z bólu, a co dopiero postawić stóp na ziemi i pójść do pracy? Taki ktoś z czasem budzi politowanie i dostaje łatkę osoby żałosnej, przesadzającej, niedopasowanej do rzeczywistości.\nOkej, wyszło dłużej, niż planowałam. Następnym razem postaram się bardziej. Z drugiej strony ultrakrótkie myśli mogą nie wyrazić tego, co krąży mi po głowie. Uhm. Zobaczymy, co z tego wyjdzie.\nKoniecznie napiszcie, co myślicie o serii #DylematyFilozoficzne i dzisiejszym temacie!\n8 myśli na temat “Dlaczego porzucenie traktuje się inaczej niż śmierć? #DylematyFilozoficzne”\n12/07/2020 o 7:16 am\nSeria zapowiada się świetnie! Jestem bardzo ciekawa jakie jeszcze tematy przygotowałaś :D\nCo do dzisiejszego tematu: mam odrobinę inne zdanie. Znaczy owszem, cierpienie porzucenie traktuje się inaczej niż śmierć, ta pierwsza rzecz jest odbierana jako coś lżejszego, ale według mnie slusznie. Nie zgadzam się też trochę co do egoistycznego sposobu kochania innych ludzi. Dla mnie kochać kogoś nie oznacza mieć go tylko dla siebie, dla mnie oznacza to chęć sprawienia by ta osoba czuła się zawsze bezpieczna, szczęśliwa itp. Przynajmniej ja to tak czuję, że jeśli kogoś kocham to przekładam jego uczucia nad moje, ta druga osoba jest dla mnie o wiele ważniejsza niż ja. Dlatego wolałabym zostać porzucona niż żeby ktoś mi bliski umarł. Gdyby mnie ktoś porzucił, przynajmniej wiedziałabym co się z tą osobą dzieje, czy jest szczęśliwa, miałabym też świadomość że mogę ją zobaczyć. A gdyby taki ktoś umarł? To byłaby jedna wielka niewiadoma, a co gorsze – miałabym świadomość że już nigdy tej osoby nie zobaczę, nie porozmawiam z nią, nigdy już nie powrócą nasze wspólne chwile które zapamiętałam. Po odrzuceniu jakoś bym się pozbierała (choć oczywiście byłoby mi smutno), ale po śmierci bliskiej osoby miałabym większy problem.\nMyślę więc zatem że też nie ma co kategoryzować odczuwania cierpienia wśród ludzi po porzuceniu i po śmierci, bo to nie jest uniwersalne odczucie j każdy może przeżywać je inaczej c;\n13/07/2020 o 9:49 am\nOdnoszę wrażenie, że pisząc o miłości, myślałaś o uczuciu wobec bliskich. „Nigdy już nie powrócą nasze wspólne chwile które zapamiętałam” – jaka jest szansa na to, że powrócą Twoje wspólne chwile z byłym mężem, który zostawił Cię dla innej po trzydziestu latach związku? Taką miłością, jaką opisałaś, kocham najbliższą rodzinę. Mogłabym stracić/zerwać z nią kontakt, ale i tak bardzo bym chciała, żeby każdy żył i miał się dobrze. Miłość romantyczną uważam za coś zupeeełnie innego. W końcu z tą jedną osobą planuję zbudować życie, więc jej zachowania i wybory są ważniejsze niż zachowania i wybory mojej rodziny.\n„To nie jest uniwersalne odczucie j każdy może przeżywać je inaczej” – bez wątpienia. Nie napisałam, że tak być powinno, tylko że tak jest obecnie. Według mnie również cierpienia po stracie – jakiejkolwiek – nie powinno się oceniać z góry. Zwłaszcza że ludzie mają bardzo zróżnicowane poziomy wrażliwości. Jeden poradzi sobie z gwałtem, drugi zapisze się na terapię, bo zobaczy martwego człowieka na ulicy i będzie wstrząśnięty.\n14/07/2020 o 1:39 pm\nJak to mówią „Long time lurker, first time poster”, ale pomyślałam, że warto skomentować. Mam trochę inną perspektywę, ponieważ straciłam kogoś bliskiego w ostatnich latach.\nTak na wstępie chciałabym wspomnieć, że temat jest bardzo szeroki ponieważ i związki międzyludzkie są inne (czas trwania, kwestie techniczne – posiadanie wspólnych dzieci, meiszkanie ze sobą, kredyty, stosunki rodzinne) i same sytuacje są bardzo różne (porzucenie nagłe, rozstanie które nadchodziło od lat, śmierć nagła, śmierć oczekiwana, etc.). Także ciężko porównywać te sytuacje w obrębie jednej kategorii, co dopiero między sobą.\nJeśli chodzi o śmierć to pierwsza kwestia jaka mi przychodzi do głowy to ilość rzeczy, które trzeba na dzień dobry załatwić. Tutaj nie zawsze ktoś ma jak pomóc, bo spora częśc papierologii (zamknięcie kont bankowych, kwestie spadkowe, załatwienie pogrzebu, załatwienie rzeczy w szpitalu, etc.) spada na człowieka nagle, trzeba to robić szybko i wbrew pozorom jest wymaganie na osobie w żałobie, że ma to ogarnąć. Po śmierci bliskiej osoby ma się 2 dni (najbliższa rodzina) albo 1 (ciut dalsza rodzina, np. dziadkowie) dzień urlopu, reszta to normalne urlopy na żądanie i o ile w niektórych firmach faktycznie ktoś może się tym przejąć i bardzo wspierać pracownika, o tyle w innych 2 tygodnie po pogrzebie masz uwagi od szefa, że czas się ogarnąć. W przypadku rozstań po długich związkach jest podobnie (kto gdzie się wyniesie, podział rzeczy, etc), ale sam fakt, że ma się kogoś, kto może/musi pomóc w załatwieniu rzeczy jest trochę pomocne. Uważam natomiast, że sytuacje są sobie równe w przypadku rodzin z piekła rodem i spraw spadkowych/alimentacyjnych ciągnących sie latami.\nDruga, to kwestia domknięcia. To też zależy oczywiście od tego jak wygląda rozpad związku i jakie ma się relacje z ex-partnerem, ale jeżeli ktoś umiera (zwłaszcza nagle), to owszem, można zachować miłe chwile, ale w rzeczywistości jest spora szansa, że będzie miało sie do siebie żal. Duży żal. Ponieważ logicznie wie się, że skoro obiecało sie być z ciastkiem o 14, a ktoś umarł o 12:30, to przecież nie jest nasza wina, ale zawsze zostaje takie ziarenko „Przecież mogłam przełożyć. Przecież mogłam przyjść wcześniej.” i wizja tej umierającej osoby patrzącej w drzwi czekającej na kogoś, kto nie przyszedł. I tyle, nie porozmawiasz już z tym kimś, nie przeprosisz, nie powiesz, że lubisz spędzać czas z tą osobą. Nie jesteś w stanie też już nic wyjaśnić i jeżeli zostają jakieś wątpliwości to utykasz z nimi do końca życia. Trzeba też uważać na „wsparcie” ze strony innych, bo o ile na dzień dobry wszyscy współczują, to jeżeli ma sie pecha, to można po pewnym czasie oberwać, że sie nie wspierało wystarczająco zmarłej osoby od rodziny/znajomych (jeżeli ma sie pecha trafić na takich ludzi). W przypadku rozstania sporo zależy od relacji z partnerem, ale jeżeli są one znośne, to można czasem niektóre rzeczy dopowiedzieć/wyjaśnić i dzięki temu ściągnąć z siebie część winy. I też obwinianie żyjących jest lepiej „widziane społecznie”, więc łatwiej przegadac nawet z innymi wady partnera.\nNatomiast ciekawa jest uwaga o pewnym „standardzie” żałoby. I tutaj wbrew pozorom też obrywaja osoby w żałobie po czyjejś śmierci – jest bardzo konkretna wizja jak masz się zachowywać po tym, jak ktoś umrze i jeżeli sie jej nie trzymasz (nie płaczesz, nie histeryzujesz, nie daj jeżu reagujesz śmiechem na stresujące sytuacje, generalnie „nie wyglądasz”) to możesz usłyszeć, że sie nie przejmujesz czyjąś śmiercią, mimo, że w środku wyjesz.\nJeśli natomiast mogłabym trochę pogdybać skąd to wszystko się bierze – śmierć jest rzadsza i mamy z nią coraz mniej do czynienia (przecież dawniej na wsi ciało po prostu leżało do pogrzebu w domu i się przy nim normalnie modliło, ciałem i pogrzebem też zajmowała sie rodzina, a nie zestaw obsługa prosektorium + obsługa domu pogrzebowego), więc też bardziej jej sie boimy i w mniejszym stopniu podważamy zachowania ludzi, którzy przechodzą przez coś tak „obcego”. Związki natomiast tworzą się, rozpadają, potem znowu tworzą i to ułatwia bagatelizowanie czyjegoś rozstania (przecież to tylko zmiana statusu na fb).\nNatomiast na zakończenie – zgadzam się z ogólną ideą, że ludzie różnice przechodzą różne żałoby i wymaganie, że mają sie trzymać jednego szablonu jest wyjątkowo krzywdzące.\n16/07/2020 o 6:31 pm\nDziękuję Ci za komentarz z punktu widzenia osoby, która zmierzyła się ze stratą. Ja też straciłam kogoś bliskiego – „już” i „zaledwie” rok temu – więc kiedy przeczytałam fragment o patrzeniu w drzwi i czekaniu na osobę, która nie przyszła, rozkleiłam się. Mój dziadek przed śmiercią leżał w szpitalu w bardzo ciężkim stanie, a ja przychodziłam do niego codziennie. Karmiłam go, przebywałam z nim. W sobotę wypisali go ze szpitala i dostał stałą opiekunkę. To sprawiło, że pomyślałam, iż nie jestem już potrzebna codziennie. Miałam wpaść w sobotę, potem w poniedziałek. W końcu obiecałam sobie, że przyjdę w środę po pracy. Dziadek umarł w środę rano. Nigdy nie wybaczę sobie tego, że byłam leniwa i poczułam się zwolniona z obowiązku.\nMasz rację, że trudno porównywać sytuacje wyrwane z kontekstu. Z drugiej strony trudno w jednym wpisie blogowym wymienić wszystkie układy związkowe: z dziećmi, bez, z kredytem, bez, ze wspólnotą majątkową i dziedziczeniem, po intercyzie i tak dalej. Musiałam zawęzić ramy do „czystych” ludzi, ich strat i emocji.\nMasz rację również w kwestii wizerunku żałobnika. Porzucona osoba może więcej niż opuszczona z uwagi na śmierć partnera. Jeśli ta pierwsza pójdzie do klubu, to dobrze, bo oderwie myśli, odpręży się. Ale druga? Dramat i zgroza. Oczywiście nie prezentuję tu mojego zdania.\nZastanawiam się, jak to jest z odseparowywaniem śmierci od życia, zwłaszcza młodego. Kiedy umiera senior rodu, bardzo często dzieciom nie pozwala się na pożegnanie z ciałem, żeby „oszczędzić mu traumy”. (Z bliskiego otoczenia znam co najmniej dwa przypadki). Nie wiem, jakie zdanie mam na ten temat, musiałabym pomyśleć dłużej. Na pewno dla mnie było bardzo ważne, aby pożegnać się z dziadkiem. Długo go tuliłam, choć wydarzenie było wartością już tylko dla mnie, a nie dla pustej skorupy po dziadku. Kończę, bo znów płaczę. Jeszcze raz dziękuję za komentarz.\n18/07/2020 o 4:08 pm\nGenialny pomysł. W ogóle kwestia rodzenia się pewnych myśli sama w sobie jest ciekawa. Przez całe życie dotychczasowe tyle mi różności przyszło do głowy i czasem nie miałam czasu, by przemyśleć, coś mi z głowy wyleciało, albo wręcz przeciwnie. Coś krążyło latami, a nagle mnie oświeciło. Albo pojawiła się luźna myśl, a ktoś mi podsunął kompletnie inny punkt widzenia. Przemyślałam sobie i… powstał pogląd albo półpogląd.\nPorzucenie a śmierć – jestem egoistką, więc teoretycznie jako łatwiejsze wskazać powinnam śmierć, ale. Zawsze jest ale. W swoim egoizmie i samouwielbieniu doszłam do wniosku, że skoro ktoś mnie porzucił, najwidoczniej na mnie nie zasługiwał. Było strasznie, trwało to latami, musiałam wiele rzeczy „przepracować”, przetłumaczyć sobie, długo rozmyślałam. Tym samym, wierząc w swoją moc sprawczą za śmierć ukochanej osoby potrafię podświadomie mieć do siebie żal. Na podstawie swoich doświadczeń mogę napisać jedynie tyle, że abstrakcyjnie nie rozstrzygnę, bo przypadek każdego pojedynczego związku, każdej jednej śmierci jest zupełnie inne.\nRóżnice społeczne widzę i ja. Nie rozumiem umniejszania powagi cierpienia osoby porzuconej. „Ogarnij się” to rada równie sensowna jak powiedzenie „mnie ząb bolał to wyrwałam” na sytuację, w której ktoś narzeka na ból głowy.\nPrawdziwe cierpienie jest potworne, ale też nie raz myślałam, że ludzie nie lubią patrzeć na czyjeś cierpienie z powodu porzucenia, bo… widzą siebie? Nikt nie chce być porzucony, a to zdarza się i tyle. A i niektórzy cierpią na pokaz, więc też wiele osób może pomyśleć, że to próba wzbudzenia litości. Ja jednak zawsze byłabym w takim osądach ostrożna, bo w końcu nigdy nie wiemy, co w kimś naprawdę siedzi.\nMyślę sobie, że wiele osób mimo wszystko łatwiej daje sobie radę z czyjąś śmiercią, bo tak naprawdę wiele osób boi się śmierci na tyle, że stara się o niej nie myśleć, a temat sam umiera. Gdy jednak partner / partnerka odchodzi, to wiadomo, że układa sobie życie na nowo, a o życiu łatwiej jest gdybać i sobie coś wyobrażać. A też… egoistycznie to zabrzmi, ale np. gdy ktoś umarł – już nas nie zrani, nie obgada. Ktoś odchodzący zabiera ze sobą nasze sekrety i są one na jego / jej łasce. Boli, że może to użyć przeciwko nam. Gdy ktoś umiera, zostawia wspólne chwile jako wspomnienia tylko nasze, a gdy odchodzi… zabiera część nas i może sobie zrobić z tym, co chce.\nNie starałabym się skracać. Myśl za bardzo skrócona może wydać się płytka albo nawet zupełnie odbiegać od tego, jak brzmiała pierwotnie.\n19/07/2020 o 9:39 pm\n„Genialny pomysł…” – Dziękuję. W ostatnim czasie przechodzę zmiany, o czym napisałam Ci na FB. Dużo myślę, jeszcze więcej czytam na różne tematy, oczyszczam głowę. Muszę/chcę poukładać życie w takim stopniu, by stało się na powrót znośne. To zaś rodzi wiele myśli pobocznych, jak choćby zaprezentowaną w niniejszym wpisie.\n„Jestem egoistką, więc teoretycznie jako łatwiejsze wskazać powinnam śmierć, ale.” – Podczas tworzenia wpisu myślałam o Tobie jako o osobie stojącej po drugiej stronie barykady względem mnie. Powodem jest to, co kiedyś napisałaś o związkach i miłości, czyli że mogłabyś żyć w związku otwartym i nie masz problemu z dawaniem swobody. Myślałam więc, że porzucenie nie zrobiłoby na Tobie większego wrażenia niż śmierć.\n„„Ogarnij się” to rada równie sensowna jak powiedzenie „mnie ząb bolał to wyrwałam” na sytuację, w której ktoś narzeka na ból głowy.” – Akurat niektórym przydałoby się wyrwać głowę. Taki czarny żarcik.\n„Prawdziwe cierpienie jest potworne” – i może być doskonale ukrywane na co dzień, podobnie jak depresja. Wygoogluj high functioning depression. Myślę, że może Cię zainteresować. Jeśli tak, poczytasz więcej. Jeśli nie, porzucisz. Mnie lektura przyniosła sporo.\n„A i niektórzy cierpią na pokaz” – nie cierpię zachowań na pokaz. Osoby, które uprawiają martyrologię, bo chcą się popisać czy osiągnąć cokolwiek innego, odbierają siłę tym, którzy naprawdę cierpią. W wyniku ich zachowań bowiem bagatelizowana jest cała grupa.\n„A też… egoistycznie to zabrzmi, ale np. gdy ktoś umarł – już nas nie zrani, nie obgada…” – to ma zastosowanie nawet do bliskich innych niż partner/partnerka. Jedna z moich babć umarła niespodziewanie (ta, po której noszę naszyjnik). Karetka nie zdążyła dojechać, więc i nikt nie miał czasu się pożegnać. Druga babcia przed śmiercią zachorowała na Alzheimera, który ciągnął się latami. Pierwsza zostawiła po sobie dużo dobrych wspomnień z całego życia, drugą chcę pamiętać głównie z wcześniejszych lat, bo pod koniec była – pewnie to kontrowersyjne, ale szczere – nieznośna, niemożliwa do lubienia.\n17/08/2020 o 6:32 pm\nTemat jest zbyt szeroki i pewnie nigdy nie zostanie wyczerpany. Ile osób, tyle opinii. Wg mnie nie można pomiędzy porzuceniem, a śmiercią postawić znaku równości. Z drugiej strony pojawia się pytanie, która z tych strat jest bardziej bolesna? W której czujemy się bardziej rozgoryczeni, urażeni, zranieni? W której czujemy niesprawiedliwość? W której pada pytanie: „dlaczego to spotyka mnie?” albo „co ja takiego zrobiłam/zrobiłem, że los tak mnie kara?” No i teraz przychodzą mi do głowy kolejne pytania: :”co reaguje na porzucenie lub śmierć bliskiej osoby bardziej, my sami, nasze emocje, odczucia, myśli czy nasze ego?\nSuper wpis! rewelacyjny pomysł. Uwielbiam czytać opinie i wpisy poszczególnych osób. Dziękuję wszystkim za chęć dzielenia się tym, co tak bliskie i ważne i dla poszerzenia własnej perspektywy widzenia pewnych spraw.\n17/08/2020 o 7:11 pm\nAkurat na ten temat musimy koniecznie porozmawiać na spacerze!\nZwierzęta zamiast dzieci – zastępstwo czy wybór? #DylematyFilozoficzne\nPo co ludziom religia, astrologia i siły wyższe? #DylematyFilozoficzne\nDlaczego określamy siebie poprzez znaki zodiaku? #DylematyFilozoficzne\nO słowach społecznie pustych znaczeniowo #DylematyFilozoficzne\nCzy wysoka inteligencja jest zobowiązaniem wobec świata? #DylematyFilozoficzne\nMrówki i flamingi #DylematyFilozoficzne\nOrganizm jako komputer #DylematyFilozoficzne\nCzy stajemy się poprawni na siłę? #DylematyFilozoficzne\nLubimy ludzi, ale nie za to, jacy są #DylematyFilozoficzne


Rozmowa z JANUSZEM BUGAJSKIM, dyrektorem Instytutu Europy Wschodniej w Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych w Waszyngtonie\nJacek Pałasiński: - Prasa amerykańska pisze o panu jako o jednym z najbliższych współpracowników prezydenta Clintona, który odegrał decydującą rolę przy podjęciu decyzji o bombardowaniu Jugosławii.\nJanusz Bugajski urodził się w 1954 r. w Londynie. Pod Monte Cassino walczyli jego ojciec i wuj (który tam poległ). Ukończył wydział antropologii społecznej londyńskiej School of Economics and Political Science. Po ogłoszeniu w Polsce stanu wojennego zajął się organizacją pomocy dla "Solidarności". Jest dyrektorem Instytutu Europy Wschodniej w Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych w Waszyngtonie. Jako specjalista od Bałkanów należy do liczących się doradców Kongresu USA i Departamentu Stanu. Autor wielu książek i artykułów. Współpracuje z chorwackim pismem "Nacional".\nJanusz Bugajski: - Nie posuwałbym się aż tak daleko, chociaż rzeczywiście pracuję dużo dla Kongresu i dla Departamentu Stanu, zwłaszcza w kwestiach dotyczących Jugosławii i całego obszaru Bałkanów. Centrum Badań Strategicznych wykonało wiele prac dla administracji prezydenta Clintona, ale również dla opozycji, dla republikańskich członków Kongresu. Nasza praca nie ma podstaw politycznych, nie jesteśmy "kibicami" którejkolwiek partii. Dajemy rady i analizy wszystkim, którzy o nie proszą.\n- Jakie są zadania centrum?\n- Jesteśmy instytutem naukowo-badawczym. Studiujemy politykę, gospodarkę, naukę i system środków masowego przekazu poszczególnych krajów. Dzięki temu możemy mieć dokładne pojęcie o przyczynach pojawiających się kryzysów i stawiać hipotezy dotyczące sposobów najlepszego ich rozwiązywania. Mamy wiele komisji, zajmujących się poszczególnymi krajami; na przykład na czele komisji ds. Polski stoi Zbigniew Brzeziński.\n- Jaka była wasza rola w podjęciu decyzji o bombardowaniu Jugosławii?\n- Mieliśmy krytyczny stosunek do oczekiwań części administracji federalnej, przekonanej, że Milos?ević podda się po dwóch, trzech dniach. Niektórzy sądzili, że wystarczy parę rakiet, żeby przystał na podpisanie traktatu z Rambouillet. Kiedy NATO przystąpiło do akcji, zwycięstwo stało się absolutną koniecznością. W przeciwnym wypadku pakt zostałby zdyskredytowany i nie mógłby odegrać poważnej roli w rozwiązywaniu przyszłych kryzysów.\n- Nie sądzi pan, że zostały popełnione duże błędy przy podejmowaniu decyzji o bombardowaniu Serbii? Czy w Waszyngtonie wszyscy zdawali sobie sprawę ze złożoności sytuacji na Bałkanach? I czy nie uważa pan, że Ameryka w rzeczywistości postawiła swoich europejskich sprzymierzeńców przed faktem dokonanym?\n- Owszem, Bałkany to rzeczywistość złożona, ale ten kryzys miał bardzo proste przyczyny. Jedyną przyczyną niestabilności w południowo-wschodniej Europie jest reżim Slobodana Milos?evicia. Jestem przekonany, że gdybyśmy jasno pojęli tę prostą prawdę osiem, dziewięć lat temu i przeciwstawili się zbrojnie jugosłowiańskiej armii, nie doszłoby do wojen w Bośni ani w Kosowie i mielibyśmy większe nadzieje na demokratyzację Serbii. Teraz ustają działania zbrojne, lecz problem pozostanie, ponieważ Milos?ević "przeżył" wojnę, mimo że wszyscy sąsiedzi pragnęli, żeby jego reżim został usunięty. Myślę, że dziś największym niebezpieczeństwem jest wybuch nowej wojny, gdyż Milos?ević pozostaje przy władzy. Oczywiście, Ameryka odegrała zasadniczą rolę w podjęciu decyzji o bombardowaniu Serbii. Ale jaką mieliśmy alternatywę? Trwałaby coraz okrutniejsza, choć powolna czystka etniczna, dokonywana przez Serbów na kosowskich Albańczykach. Było jasne, że Milos?ević realizuje dobrze opracowany przed wielu laty plan pozbycia się większości albańskiej ludności Kosowa.\n- W kategoriach globalnych stało się jednak tak, że po interwencjach Ameryki mamy w Europie trzy przyczółki islamu: Albanię, Bośnię i Kosowo.\n- Myślę, że podobne obawy są wynikiem fałszywej interpretacji roli i celów muzułmańskiej ludności Bałkanów. Nie mamy do czynienia z antyeuropejskimi fundamentalistami ani z państwami teokratycznymi. W Bośni i w Albanii prowadzimy dialog z rządami i ze społeczeństwami świeckimi, na które nie ma żadnego istotnego wpływu islamski fundamentalizm i które nie są związane z żadnym radykalnym reżimem islamskim. Najlepszym tego przykładem jest Bośnia. Obawialiśmy się postępującej radykalizacji jej ludności, ale nic takiego się nie stało. A Albania zawsze była podzielona religijnie: istnieje tam spora mniejszość katolicka spokojnie współżyjąca z muzułmanami.\n- Bośnia nie jest chyba najlepszym przykładem tolerancji: w wieloetnicznym i wieloreligijnym niegdyś Sarajewie praktycznie nie ma już katolików, prawosławnych i żydów - zostali tylko muzułmanie. Z drugiej strony UCK brała pieniądze od radykałów islamskich w rodzaju bin Ladena.\n- Nie, Sarajewo nie jest czysto muzułmańską stolicą. Sporo Chorwatów i Serbów uciekło stamtąd z powodu wojny. I na tym właśnie polegał plan serbskich nacjonalistów, żeby podzielić wieloetniczne społeczeństwo i uczynić z Sarajewa miasto etnicznie jednolite. Istnieją politycy bośniaccy, którzy nie chcą dopuścić do powrotu uciekinierów, ale nie z powodów religijnych. Ich powrót może być utrudniony także ze względów etnicznych. A UCK rzeczywiście akceptowała pomoc ze wszystkich możliwych źródeł. Bośnia też korzystała z pomocy Iranu podczas wojny, ale to nie uczyniło z niej irańskiego przyczółka w Europie. W skład UCK wchodzą przeważnie młodzi Albańczycy o nastawieniu prozachodnim, wielu z nich przyjechało z państw zachodniej Europy i USA. Nie widzę z ich strony żadnego integrystycznego zagrożenia.\n- Jaka będzie przyszłość Kosowa? Powróci do Serbii czy wejdzie w skład "wielkiej Albanii"?\n- W najbliższym czasie stanie się rodzajem międzynarodowego, natowskiego protektoratu, w którym Albańczykom umożliwiony zostanie powrót i odbudowa społeczeństwa obywatelskiego. Serbska suwerenność będzie tam bardzo ograniczona. W dalszej perspektywie musimy mieć nadzieję na demokratyzację Serbii. Trudno byłoby sobie wyobrazić, że NATO i Unia Europejska podjęły cały ten wysiłek po to, by po prostu oddać Kosowo Milos?eviciowi i nie zreformowanemu serbskiemu państwu neofaszystowskiemu i neokomunistycznemu. Jeśli nie dojdzie do demokratyzacji Serbii, zarówno Kosowo, jak i Czarnogóra powinny się stać niepodległymi krajami.\n- Innymi słowy, Waszyngton popiera ideę Hashima Thaciego, a nie Ibrahima Rugovy, który chciał przekształcić Kosowo w trzecią republikę jugosłowiańską.\n- To nieporozumienie: Rugova, którego znam bardzo dobrze, nie popierał idei trzeciej republiki, lecz zawsze dążył do niepodległości. To Albania na początku popierała status republikański i dopiero niedawno zmieniła zdanie. Nie ma więc różnic w celach Rugowy i Thaciego; różnice tkwiły w strategiach prowadzących do tego samego celu.\n- Ale jaki sens ma istnienie niepodległego albańskiego Kosowa obok Albanii? Wcześniej czy później Kosowo wejdzie w jej skład.\n- Równie dobrze Albania może się stać częścią Kosowa, bogatszego, bardziej rozwiniętego i przedsiębiorczego. Nie sądzę, żeby w najbliższym czasie mógł powstać jakiś silniejszy ruch unifikacyjny, a z pewnością z czasem państwa te będą się do siebie zbliżały. Zależeć to będzie w dużej mierze od postępów w integracji europejskiej. Tak jak istnieją dwa państwa niemieckie: Austria i Niemcy, tak mogą być dwa państwa albańskie. Mało tego: istnieją dwa państwa serbskie - Serbia i Czarnogóra.\n- Malutkie państwo kosowskie może być zalążkiem przyszłych konfliktów.\n- Tak jak powiedziałem: jedyną alternatywą dla demokratycznej Serbii - a niestety, nie ma na razie wielkich szans na jej demokratyzację - jest odłączenie od niej Czarnogóry i Kosowa (które dysponują silnymi ruchami demokratycznymi) i zacieśnienie związków Kosowa z Albanią. To nie oznacza jednak budowy "wielkiej Albanii".\n- Ale Kosowo to przecież "Staraja Srbija".\n- Istnieją nie tylko serbskie mity narodowe, ale i albańskie. Tak naprawdę, to Albańczycy zamieszkiwali południowo-wschodnią Europę 1000 lat przed Słowianami. Częścią serbskiego mitu narodowego była również Kraina, którą Milos?ević jednak oddał, kiedy stanął w obliczu przeważających sił. Sedno sprawy tkwi w tym, że Serbia musi się poddać procesowi denazyfikacji i dekomunizacji. Na razie rządzona jest przez reżim, który nie zmienił się ani na jotę od początku konfliktu.\n- Które z państw bałkańskich wyjdzie z tego konfliktu jako mocarstwo regionalne?\n- Myślę, że dojdzie do wyrównania sił. Nikt zanadto nie powinien się wzmocnić po tym konflikcie. Może Bułgaria: jeśli wytrwa w reformowaniu swoich struktur politycznych i gospodarczych z pewnością może ekonomicznie dominować nad całym regionem. Tak naprawdę decydującą rolę w przyszłości Bałkanów odegra NATO. Bośnia już jest protektoratem sojuszu, a Kosowo stanie się nim w najbliższej przyszłości. Macedonia i Albania w pewnym sensie również.\n- Jak długo potrwa więc natowska okupacja Bałkanów?\n- To dziwna okupacja, która akceptowana jest przez większość społeczeństw. Trwać będzie co najmniej pięć-dziesięć lat. To zależy od postępów integracyjnych w Europie, od demokratyzacji Serbii i od inwestycji, które Zachód zdecyduje się tam ulokować.\n- Czy podziela pan opinię wielu europejskich polityków, że po upadku muru świat stał się "jednobiegunowy", z jednym tylko supermocarstwem - USA?\n- Myślę, że w skrócie można to tak określić. Stany Zjednoczone w istocie stały się najsilniejszym i najbardziej wpływowym państwem na świecie. Nie oznacza to jednak, że inne kraje nie mają żadnej roli do odegrania: Ameryka nie chce działać sama. Widać to było na przykładzie wojny przeciwko Jugosławii: w podjęciu decyzji wzięło udział 19 krajów. Oczywiście przywództwo Ameryki jest istotne i Europejczycy starają się, by odegrała ona rolę lidera, bo zdają sobie sprawę, że w przeciwnym wypadku, pogrążą się w sporach i konfliktach bieżących interesów.\n- Jak Stany Zjednoczone wyobrażają sobie przyszłą rolę Rosji w globalnej grze sił?\n- Ideałem byłaby sytuacja, w której Rosja współpracowałaby z Ameryką i jej sprzymierzeńcami w rozwiązywaniu najważniejszych problemów świata. Niestety, duża część rosyjskiego przywództwa nadal postrzega NATO jako rodzaj zagrożenia, a nie jako europejski parasol bezpieczeństwa. Rosjanie wciąż używają hasła o rzekomym zagrożeniu ze strony NATO nie tylko w wewnętrznej grze politycznej, jest to także pretekst do zachowania fasady Rosji jako jednego ze światowych supermocarstw. I prowadzi to do tego, że w praktyce przeszkadza Amerykanom i Europejczykom w rozwiązywaniu kryzysów.\n- Czy Rosja zaakceptuje kolejne rozszerzenie NATO, zwłaszcza o państwa bałtyckie?\n- Teraz z pewnością jeszcze bardziej będzie się temu sprzeciwiać niż przed przyjęciem trzech państw środkowoeuropejskich. I zrobi wszystko, by do tego nie dopuścić. Wszystko, z wyjątkiem akcji zbrojnej. Gra będzie się więc toczyć między rosyjskimi demonstracjami siły a determinacją Zachodu. Sądzę, że trzy państwa bałtyckie staną się członkami NATO w ciągu następnych trzech-pięciu lat, podobnie jak dwa państwa bałkańskie.\n- Jakie scenariusze przewiduje pan dla Rosji - powiedzmy - na najbliższe dziesięć lat?\n- To zbyt trudna prognoza. Trudno przewidzieć, co się w Rosji wydarzy w ciągu najbliższych dziesięciu dni. Sądzę, że dla Rosji istnieją trzy scenariusze. Pierwszy - że wytrwa na drodze reform i demokratyzacji, że doprowadzi do powstania gospodarki rynkowej opartej na praworządnych podstawach i że przestanie być mocarstwem imperialistycznym. To najlepszy ze scenariuszy. Drugi - to przeciwieństwo pierwszego. Kryzys gospodarczy, nacjonalizm i centralizacja. Zagrożenie dla sąsiadów, stosowanie wobec nich szantażu ekonomicznego, wzrost roli organizacji kryminalnych itp. Trzeci możliwy scenariusz to rozpad Rosji na trzy lub więcej krajów. Jej wschodnia część stałaby się oddzielnym państwem, ciążącym ku wschodniej Azji. Osobną jednostką byłaby Syberia, a trzecim państwem - Rosja europejska. Nie należy też lekceważyć możliwości powstania co najmniej kilku republik islamskich. Jestem przekonany, że mniejsza Rosja ma większe szanse na demokratyzację.\n- A jaka będzie przyszłość państw środkowoeuropejskich? Czy już na zawsze skazani będziemy na "II ligę europejską"?\n- Niekoniecznie. Słyszałem te same opinie na temat państw Europy Południowej - Włoch i Hiszpanii. A dziś należą one do najważniejszych krajów unii i ich wpływ na politykę Europy jest bardzo duży. Myślę, że szczególnie Polska i Węgry spełniają wszystkie warunki, by w ciągu kilku najbliższych lat dorównać wpływami i znaczeniem, oczywiście nie Francji czy Niemcom, ale takim państwom jak Belgia albo Holandia.\n- Niektórzy partnerzy z Unii Europejskiej zarzucają Polsce, że stała się rodzajem amerykańskiego lotniskowca w Europie. Podziela pan tę opinię?\n- Nie. Polska ma oczywiste związki przyjaźni z Ameryką, by nie wspomnieć już o związkach etnicznych, ale w końcu stara się o przyjęcie do unii, a nie do USA. Kiedy Polska zdobędzie wiarę we własne siły, uzyska również niezachwianą pozycję wśród członków UE i jej stosunki z USA włączą się w całokształt relacji europejsko-amerykańskich.


Kolejne Mercedesy Citaro C2 dla Gdańska? GAiT z dobrą ofertą! -\nW Gdańsku mają powody do zadowolenia. Gdańskie Autobusy i Tramwaje otworzyły dziś jedną ofertę w przetargu na wynajem i serwisowanie 48 nowych autobusów. Oferta polskiego EvoBusa i jego partnera zmieściła się w szacunkach przewoźnika.'Podążamy za współczesnym trendem sharing economy, według którego właśnie używanie, nie posiadanie, jest bardziej ekonomicznym, jak i efektywnym\nJesteś tutaj: Infobus / przetargi / Kolejne Mercedesy Citaro C2 dla Gdańska? GAiT z dobrą ofertą!\nINFOBUS.PL - Opublikowano: 31.01.2019 15:00:54 1 komentarz\nW Gdańsku mają powody do zadowolenia. Gdańskie Autobusy i Tramwaje otworzyły dziś jedną ofertę w przetargu na wynajem i serwisowanie 48 nowych autobusów. Oferta polskiego EvoBusa i jego partnera zmieściła się w szacunkach przewoźnika.\nPoczątkowo spółka chciała wynająć autobusy na osiem lat. Jednak w międzyczasie skrócono ten okres do sześciu lat. Taką zmianę- mimo negatywnej uwagi jednego banków lub firm leasingowych- tłumaczono faktem, że wraz z końcem 2026 r. wygasa obecna umowa przewozowa miasta z GAiT. W związku z tym spółka jako opcję zastrzegła sobie możliwość wydłużenia okresu użytkowania autobusów do ośmiu lat. Ale pora powiedzieć o głównych bohaterach.\nGAiT interesuje 48 całkowicie niskopodłogowych autobusów z silnikami diesla Euro 6 i bardzo przyzwoitym wyposażeniem. Najwięcej, bo 29 będą stanowiły solówki. Kolejnych 13 autobusów to już większy metraż- będą to przegubowce. Najmniej, bo 6 będzie pojazdów klasy MIDI. Szczegółowo wymagania przewoźnika wobec nich opisaliśmy tutaj. Mają się one zjawić w Gdańsku w ciągu maksymalnie 12 miesięcy od podpisania umowy.\nJednak prócz dostawy pojazdów zwycięzca przetargu będzie związany z GAiT także kontraktem serwisowym. Dzięki temu zostanie zapewnione kompleksowe utrzymanie autobusów przez cały okres wynajmu. Usługa utrzymania obejmie on m.in. procesy obsługi codziennej, przeglądy okresowe oraz dokonywanie wszystkich napraw, które są niezbędne dla zapewnienia prawidłowej eksploatacji.\nDziś upłynął termin składania ofert. GAiT oszacował, że sfinansowanie zamówienia go pochłonie maksymalnie 120 165 292,80 PLN brutto. Mimo pewnych obaw jedyna otwarta dziś oferta zmieściła się tym budżecie.\nPrzedstawiło ją konsorcjum EvoBus Polska i Pekao Leasing. Propozycja partnerów opiewa na łączną kwotę 117 396 731,36 PLN brutto. Składa się ona z dwóch elementów. Koszt ośmioletniego wynajmu Mercedesów Citaro C2 w trzech typach to 90 680 908,09 PLN brutto, czyli średnio 1 535 923,24 PLN netto za autobus. Z kolei wartość kontraktu serwisowego określono na 26.715.823,26 PLN brutto. A to oznacza średni koszt ośmioletniej "utrzymaniówki" w wysokości nieco ponad 452 500 PLN netto za autobus.\nA teraz trochę liczenia. Jeżeli za punkt wyjścia przyjąć ceny jednostkowe (oczywiście bez kosztów gwarancji) po jakich GAiT zamówił 46 Mercedesów, które zostaną mu przekazane wiosną oraz powiększyć je o średnią zmianę cen autobusów w minionym roku można dojść do ciekawych wniosków. Zarówno w zakresie modelu pozyskania pojazdów jak i odpowiedzi na pytanie co jest dla przewoźnika bardziej optymalne pod względem kosztów- długa gwarancja czy jednak kontrakt serwisowy na identyczny okres?\nWróćmy jednak do Gdańska. Rozstrzygnięcie wydaje się być w takiej sytuacji formalnością. Wygląda więc na to, że hegemonia Mercedesa we flocie GAiT pozostanie niezagrożona.\nAgrest – 19.02.2019\nDo Ar Radzikowski - dzięki Bogu nikt u was nie oszalał i nie dał się nabrać na pseudoekologię za olbrzymia kasę ( autobus droższy razy 2 ) - ludzie nie dawajcie się podpuszczać z tymi elektrykami to nic madrego - proponuje się cieszyc bo będziecie mieli jedna z nowoczesniejsza flote w Polsce


Oby beatyfikacja wpłynęła na sumienia\ninfo.wiara.pl » Informacje » Z Kościoła » Oby beatyfikacja wpłynęła na sumienia\nSpełniają się oczekiwania, które były wyrażone już podczas pogrzebu papieża – ocenił KAI bp Tadeusz Pieronek komentując decyzję papieża o beatyfikacji Jana Pawła II. Biskup wyraził nadzieję, że przeżycia związane z wyniesieniem papieża Wojtyły na ołtarze będą głębokie, to znaczy, że wpłyną na sumienia i zachowania Polaków.\nB. sekretarz episkopatu przypomniał, że transparenty i okrzyki „Santo subito!” [natychmiast święty! – przyp. KAI] jakie pojawiły się podczas pogrzebu polskiego papieża nie były epizodem, lecz „odczuciem świata w odniesieniu do Jana Pawła II – człowieka, który w świętości był wielki”.\nZdaniem bp. Pieronka Jan Paweł II zaimponował światu. „Miliony ludzi wiedziały, że to jest głębia, z której płynie to ludzkie, bliskie człowiekowi zachowanie, zachowanie otwarte na wszystko, co dobre”.\nBp Pieronek, który przewodniczył tzw. trybunałowi rogatoryjnemu (to znaczy: pomocniczemu) w procesie beatyfikacyjnym, powiedział, że data 1 maja jest bardzo dobrym dniem na uroczystość beatyfikacyjną. „To data głęboko symboliczna, bo jest to Niedzielę Miłosierdzia, a także dzień, który miał dotąd na świecie zupełnie inne oblicze – zauważył biskup. Dodał, że jakkolwiek fakt beatyfikacji papieża w dniu 1 maja nie zmieni historii ale – jak ocenił – „jest to jakieś pokazanie, że 1 maja można nie tylko protestować, ale cieszyć także z wielkich ludzi, których nam Pan Bóg posyła”.\nPytany, czy Polacy są przygotowani do tej beatyfikacji b. sekretarz episkopatu odpowiedział: „Jakoś tak i jakoś nie, to jest normalna kondycja ludzka. Czekamy na to, spodziewamy się jakichś przeżyć. Oby były one głębokie, oby to sięgnęło naszych sumień i zachowań, pogłębiło wiarę, dało konkretny rezultat duchowy, który jest także wynikiem obcowania z tym, co święte”.\ndodane 14.01.2011 14:17


szukam92 mężczyzna Swarzędz - Randki24.pl\n/ Profil szukam92\nod 23 do 31 lat\ndo przytulenia, dyskretny, kochający, komunikatywny, kreatywny, lojalny, miły, odpowiedzialny, odważny, otwarty, pracowity, przyjacielski, troskliwy, uprzejmy, zadbany, zaradny, zdecydowany, zdyscyplinowany, zorganizowany, zrównoważony, żądny przygód\nJestem normalnym chłopakiem bez nałogów, na co dzień pracuję i szukam znajomych, przyjaciół i jeśli się uda to kogoś do związku mój nr siedem osiem pięć cztery sześć dziewięć dziewięć trzy osiem\nszukam92 jest chłopakiem w wieku 29 lat i mieszka w Swarzędzu. Zależy mu na kontakcie z dziewczyną w przedziale wiekowym od 23 lat do 31 lat. Jego wzrost wynosi 176 cm. Chłopak chciałby w naszym portalu znaleźć dziewczynę, z którą żyli by razem długo i szczęśliwie. Jest chłopakiem o normalnej męskiej figurze. Jego włosy są krótkie i mają czarny kolor. Jest niebieskookim chłopakiem. Cechy, którymi opisuje się szukam92, to: miły, uprzejmy, żądny przygód. Lubi biegać. Może wspólnie przebiegniecie maraton... Papierosy, to coś za czym nie przepada. szukam92 według swojego stanu cywilnego jest kawalerem. Podaje, że nie ma dzieci. A czy chciałby je mieć? Zapytaj... Wyznawana przez niego religia, to religia rzymsko-katolicka. Jest spod znaku byka. Jest chłopakiem, któremu praca zajmuje znaczną część dnia.\nChcesz dowiedzieć się więcej? Skontaktuj się z szukam92.\nSzukam dziewczyny, Szukam dziewczyny w Swarzędzu, Szukam dziewczyny z wielkopolskiego


L'Amore, Marek Torzewski - płyta muzyczna - utwory, teksty piosenek, teledyski - Muzyka\nMarek Torzewski L'Amore Album muzyczny - utwory, teksty piosenek, teledyski\nAlbum "L'Amore" (Marek Torzewski). Zobacz utwory muzyczne oraz teledyski. Sprawdź jakie były wydania albumu. Oceń album muzyczny. Wykonawcy: Marek Torzewski.\nSprawdź listę utworów na albumie "L'Amore".\n1. Quando – Quando - Marek Torzewski\n2. Zapomnij - Marek Torzewski\n3. Caruso - Marek Torzewski\n4. Un Nuovo Bacio - Marek Torzewski\n5. Tornero - Marek Torzewski\n6. Musica - Marek Torzewski\n7. Il Mondo - Marek Torzewski\n8. Io Quo Non Vivi Senza Te - Marek Torzewski\n9. Che Sara, Sara - Marek Torzewski\n10. Volare - Marek Torzewski\n11. Lontanaza - Marek Torzewski\n12. L.V.B - Marek Torzewski\nAbsolwent wydziału wokalnego Akademii Muzycznej w Poznaniu (1983). W latach 1983–1986 solista Teatru Wielkiego w Łodzi. W 1985 zadebiutował w Teatro alla Scala w Mediolanie pod dyrekcją Claudio Abbado. W 1986 wyemigrował do Belgii i został solistą Teatru Królewskiego de la Monnaie w Brukseli (do 1991). W latach 1992–2003 występował jako solista na scenach operowych m.in. Niemiec, Francji, Włoch, Hiszpanii, Portugalii i innych.\nLaureat międzynarodowego konkursu wokalnego im. Jana Kiepury w Krynicy w 1984. W grudniu 1991 wziął udział w koncercie Requiem W. A. Mozarta w La Scali z okazji światowych obchodów 200-lecia śmierci Mozarta.\nJako pierwszy artysta w Polsce 6 października 2001 na Stadionie Śląskim w Chorzowie wykonał hymn narodowy przed meczem Reprezentacji Polski w piłce nożnej z Ukrainą, a wykonywana przez niego od 2002 roku piosenka Do Przodu Polsko traktowana była przez Polski Związek Piłki Nożnej jako oficjalny hymn polskiej reprezentacji.\nAlbum "L'Amore" miał jedno wydanie.\nObejrzyj teledyski do piosenek z albumu/płyty "L'Amore".\nSpodobał Ci się album "L'Amore"? Szukasz innych płyt z tego samego gatunku, kraju lub roku? Zobacz: płyty z gatunku pop, polskie płyty muzyczne, polskie płyty muzyczne z gatunku pop, płyty z roku 2011, płyty z gatunku pop z roku 2011, polskie płyty z roku 2011, polskie płyty pop z roku 2011, płyty na literę L.\nMarek Torzewski - Wybrane albumy\nL'Amore (Torzewski Marek)\nNic Nie Dane Jest Na Zawsze (Torzewski Marek)\nMagnes dusz (Torzewski Marek)


Rabaciku nasz malutki, rośnij, rośnij... - Blog - Sklep Dla Kreatywnych\n» Rabaciku nasz malutki, rośnij, rośnij...\nRabaciku nasz malutki, rośnij, rośnij... 0\nDodano: 28-11-2019 w kategorii: - autor: sklep-ewa.pl\nDlaczego nasz rabat rośnie? Bo je... fajny rabat.\nNasz rabat jest nienażarty. Będzie rósł automatycznie wraz z wartością Twojego koszyka. I będzie tak i w Czarny Piątek i w Andrzejkową Sobotę i w I Grudniową Niedzielę, a także w Cyber Monday. W skrócie od teraz do 2 grudnia 2019.\nNaliczany rabat zależy od wartość koszyka (bez kosztów dostawy):\nod 100 zł - 7%,\nod 250 zł - 10%,\npowyżej 500 zł - 15%.\nRabat nie będzie naliczany na produkty w już obniżonych cenach, ale wliczają się one do wartości koszyka.


Holokaust na Słowacji. Jedyny kraj, który dopłacał Niemcom za mordowanie Żydów - WielkaHistoria\n1 miesiąc temu8 min. czytania\nAdolf Eichmann wysłał na Słowację swojego człowieka, aby ten dopilnował prześladowania Żydów (domena publiczna).\nPrzeczytaj też: „Nie mogę usnąć, nie mogę płakać”. Dramatyczne wspomnienia polskiego chłopca, który przeżył Auschwitz\nPrzeczytaj też: Esesmani zrobili z niego bestię. Aby przeżyć stoczył 77 walk i żadnej nie przegrał\nPrzeczytaj również o tym dlaczego Polak, który miał dziesiątki okazji do zabicia komendanta Auschwitz nigdy tego nie zrobił\n„Wiara nigdy nie była tak gorąca”. Polki z Auschwitz chrzciły wszystkie dzieci, żydowskie też\nJak wyglądał poród w Auschwitz?\n„Zasady masowego uboju ludzi”. Ludobójstwo pozwoliło odkryć zdumiewającą cechę ludzkiej natury\nNiemowlęta w Auschwitz. Poruszająca relacja z obozu śmierci\nByłam położną w Auschwitz. Poruszająca relacja kobiety, która przyjmowała dzieci w piekle\n17 stycznia 2020 o 07:40\nA nas nazywają najwiekszymi antysemitami. Trochę jest zastanawiające że najgłośniej robią to rosyjscy Żydzi. Sterowani?


Ponad milion złotych Powiatowy Urząd Pracy w Nysie przeznaczył na dotacje na biznes | Nowa Trybuna Opolska\nPonad milion złotych Powiatowy Urząd Pracy w Nysie przeznaczył na dotacje na biznes\nfot. Archiwum własne 7 stycznia 2009, 12:45\nBogusław Prasak skorzystał z podobnej dotacji i założył firmę budowlaną. Remontował m.in. kamienicę przy ul. Prudnickiej. fot. Archiwum własne\nO 50 tys. zł na rozkręcenie własnego biznesu można ubiegać się od dzisiaj w Powiatowym Urzędzie Pracy. Z pieniędzy skorzysta ok. 30 osób.\nTylu pieniędzy na pomoc w rozpoczęciu własnej działalności gospodarczej jeszcze nie mieliśmy - cieszy się Kordian Kolbiarz, szef nyskiego PUP. - Warto się pospieszyć, bo codziennie odbieramy w tej sprawie setki telefonów. Zainteresowanie jest ogromne, a wnioski przyjmujemy do końca stycznia.\nProjekt "Nysa - miasto budzi się" opiewa na ponad milion złotych. Oznacza to, że z bezzwrotnej dotacji skorzysta łącznie około 30 osób. Część będzie mogła uzyskać nawet do 50 tysięcy zł, reszta dostanie wsparcie pomostowe obejmujące doradztwo indywidualne oraz comiesięczną wypłatę przez okres 6 miesięcy. No i szkolenia.\nCo trzeba zrobić, żeby otrzymać pieniądze z pośredniaka? Zdaniem Kolbiarza dobra koncepcja to połowa sukcesu. - Dotować będziemy niekonwencjonalne, nowatorskie pomysły - mówi dyrektor PUP. - Chodzi w końcu o to, żeby pomóc ludziom w realizacji ciekawych planów, w wypełnianiu luki na rynku usług czy też handlu. Ktoś juz pytał mnie o żłobek i przedszkole całodobowe. O takie koncepcje właśnie nam chodzi.\nNowinką jest, że z unijnych pieniędzy skorzystać mogą nie tylko bezrobotni, ale też ludzie zatrudnieni na etatach. Wyjątkiem są ci, którzy w ciągu ostatnich dwóch lat prowadzili własna działalność gospodarczą.\n- Po dokumenty zapraszamy do urzędu pracy. Tam też udzielimy wszelkich informacji o projekcie - dodaje Kolbiarz.\nDwa lata temu również 30 nysan skorzystało z Nyskiego Projektu Inwestycyjnego.\n- Było warto - uśmiecha się Bogusław Prasak, który otrzymał 20 tys. zł bezzwrotnej dotacji z PUP i założył firmę budowlaną, która prosperuje do dzisiaj. - Trzeba jednak pamiętać, że urząd pracy to nie tylko skarbonka, która daje pieniądze. Warto na poważnie potraktować szkolenia, bo bez nich ciężko później przetrwać na rynku.\n~nysanin~ 08.01.2009 15:41:48\nLudzie przecież nikt nie karze wam z tego korzystać...coś mi nie pasuje to nie korzystam, krótka piłka...a tak właściwie to dotacje dostanie nie 23, a 21 osób\nNYSA 08.01.2009 11:29:46\nZgadzam sie!!!! To ma byc na wojewodztwo. kilka osob zostanie z firma bez pieniedzy, bo w trakcie szkolenia TRZEBA zalozyc firme!!!!\nbenek 08.01.2009 10:45:29\nKŁAMSTWA KŁAMSTWA KŁAMSTWA !!! Po pierwsze: Dotacje dostanie nie 30 ale 23 osoby i nie w Nysie tylko 23 beneficjentow na całe województwo opolskie ! Takie mam dane z PUP w Nysie ! Propaganda sukcesu rodem z PRL Nie dajcie sie nabrac !


Ewa Kopacz podsumowuje pół roku rządów - rp.pl\nEwa Kopacz podsumowuje pół roku rządów\nMija sześć miesięcy rządów Ewy Kopacz. W wystąpieniu po posiedzeniu Rady Ministrów premier powiedziała, że udało się zrealizować 50 proc. zapowiedzi z expose.\nAktualizacja: 31.03.2015 15:48 Publikacja: 31.03.2015 14:12\n- 1 października podczas expose w Sejmie przedstawiłam plan, który z czystym sumieniem mogę nazwać jako racjonalny. 50 procent tego, co wówczas zadeklarowałam, zostało zrealizowane - powiedziała na początku wystąpienia po posiedzeniu KPRM premier Ewa Kopacz. Jak zauważyła, na konferencji są z nią ludzie w różnym wieku, różnych zawodów i z różnych stron Polski. - Łączy tych ludzi jedno - dotrzymałam danej im obietnicy - oświadczyła Kopacz.\nPowiedziała, że w podsumowaniu pół roku rządów zacząć chce od tego, czego nie udało jej się zrobić. - Język debaty publicznej staje się bardziej brutalny. Boli mnie, gdy próbuje się dla celów politycznych straszyć Polaków. Było to widać przy kwestii in vitro - powiedziała Ewa Kopacz. Premier dodała, że chciała zmienić stan debaty publicznej. - To się nie udało ze względu na radykalizm oponentów - stwierdziła.\nEwa Kopacz zaznaczyła, że wiele miejsca w swoim październikowym expose poświęciła kwestii obronności. Przyznała, że silna polska armia to fundament bezpieczeństwa. Dodała, że rząd przyjął plan 2% PBK na obronność.\nPremier dodała, że rząd prowadzi aktywną politykę prorodzinną. - Zwiększono fundusze na żłobki, poprawiliśmy funkcjonowanie ulg podatkowych - wyliczała Kopacz. Wspomniała też o tym, że jeszcze w tym roku powstanie 100 domów Seniora.\nEwa Kopacz zaznaczyła również, że Rada Ministrów pracuje nad nową ordynacją podatkową. - Dziś projekt znajduje się na etapie konsultacji społecznych. Fundamentem nowej ordynacji ma być upodmiotowienie podatnika, jako tego, który składając daninę publiczną ma być przez swoje państwo przede wszystkim szanowany, bo to z pieniędzy podatników żyją urzędnicy a państwo może funkcjonować - powiedziała premier.\nWspomniała też o tym, że rząd dokonał waloryzacji rent i emerytów. - Przeznaczyliśmy na ten cel 3,5 mld zł - powiedziała Kopacz.\nJak zaznaczyła, zrealizowała też swoją obietnicą dotyczącą wydłużenia programu de minimis do roku 2016 i rozszerzenia go o wsparcie dla przedsiębiorców na rzecz eksportu ich produkcji. - Z gwarancji tych skorzystało prawie 74 tys. przedsiębiorców - zaznaczyła.\nPremier powiedziała, że fundamentem polityki zagranicznej rządu jest wiarygodność wśród partnerów z NATO i UE. - Stawiamy na te wartości w polityce zagranicznej, które są gwarantem wolności niezależności - dodała Kopacz. - Dzięki naszej konsekwencji i działaniom udało się utrzymać solidarność państw UE w sprawie sankcji wobec Rosji i rosyjskiej agresji na Ukrainie - skonkludowała premier.\nW swoim wystąpieniu wspomniała także, że jednym z istotnych celów jej rządu była taka polityka społeczna i gospodarcza, która sprawi, że miejsc pracy będzie w Polsce coraz więcej. - Dziś ponad 16 milionów Polaków ma pracę. To największa liczba po 1989 roku - powiedziała przy tej okazji premier i zapewniła, że rząd będzie nadal ciężko pracować, aby w bezpiecznej Polsce żyły bezpieczne rodziny.\nNa koniec Ewa Kopacz podziękowała za pół roku rządów. - Dziękuję wszystkim, którzy przyczyniają się do realizacji naszych planów dla Polski - powiedziała. - Chciałam podziękować Polakom za mnóstwo życzliwości, z którą się spotykam. Zawsze pamiętam, że moim pracodawcą są Polacy - dodała.\nEwa Kopacz jest premierem od 22 września 2014 roku, 1 października 2014 roku wygłosiła expose, tego samego dnia jej gabinet uzyskał w Sejmie wotum zaufania.\n- Wszystkie moje decyzje i działania mojego nowego rządu będą podejmowane nie w oparciu o polityczne kalkulacje, ale będą miały jeden cel - szeroko pojęte bezpieczeństwo polskich rodzin - zapewniała szefowa rządu w październiku zeszłego roku.\nW expose padło wiele obietnic i zapowiedzi - począwszy od zwiększenia wydatków na bezpieczeństwo Polski do 2 proc. PKB w roku 2016, wprowadzenia urlopów macierzyńskich dla osób niezatrudnionych na etatach i zasady "złotówka za złotówkę" dla rodziców pobierających zasiłki i przekraczających próg dochodowy; poprzez zapowiedzi ułatwień dla podatników i przedsiębiorców, aż po obietnicę kolejnych darmowych podręczników czy zakazania sprzedaży "śmieciowego jedzenia" w szkołach.\nCzytaj także: Ewa Kopacz podsumuje pół roku rządów


Żołędzie vol. 2 - kolczyki - Kolczyki srebrne - Biżuteria srebrna\n> Biżuteria srebrna > Kolczyki srebrne > Żołędzie vol. 2 - kolczyki\nŻołędzie vol. 2 - kolczyki\nKolczyki wykonane ze srebra [pr. 925] w połączeniu fasetowanymi oliwkami kamieni słonecznych [20mm] oraz własnoręcznie wykonanymi srebrnymi czapeczkami. Całość oksydowana i przetarta. Całkowita długość kolczyków 4,5 cm. Biżuteria ozdobnie zapakowana. Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006 roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki.\nsrebro kolczyki, natura, oksydowane, ze srebra, prezent


Wsparło 67 700 osób\n65 948 udostępnień\nGdy trwam przy jego łóżeczku i widzę bladziutką twarzyczkę, łzy i niespokojny sen, czuję, jak moje serce ściska się w niewyobrażalnym bólu, a strugi łez ciekną mi po policzku bez opamiętania… Noc, głęboka cisza, synek śpi, ale dla mnie już nigdy nie będzie spokoju nocnej ciszy, ja cały czas słyszę te słowa, które jakby ktoś ostrzem wyrył w moim sercu – pani synek ma guza mózgu. Modlę się z całych sił, aby nie była to prawda, wsłuchuję się w jego oddech i błagam, aby pozostał na zawsze, aby bombę w jego głowie udało się na czas rozbroić, aby nie wybuchła, nie zabrała mi go nigdy.\nZnam wszystkie okropności nowotworu i tak bardzo chciałabym, aby nikt z tych, których kocham, nie musiał przechodzić przez to piekło. Ja kilka lat temu wygrałam z rakiem tarczycy i gdybym wtedy wiedziała, jak zapłacę za to zwycięstwo, nie walczyłabym o to życie. Kubuś przyszedł na świat w 2009 roku, czyniąc mnie przy okazji najszczęśliwszą kobietą na ziemi. Urodziłam zdrowego wspaniałego chłopca, który nieustannie się do mnie uśmiechał, który pozwolił mi zapomnieć o tym, co było złe. Był lekiem na wszystkie smutki, na który wystarczyło spojrzeć, by w sercu zrobiło się tak kojąco i ciepło. Stał się moim całym światem i właśnie dlatego, teraz kiedy on może umrzeć, mi osuwa się grunt pod nogami. Kubuś na każdym zdjęciu jest uśmiechnięty, tak jakby ktoś z góry wiedział, że będzie musiał walczyć, że to jedyne jego chwile beztroski na tym świecie…\nWszystko zaczęło się, gdy Kubuś miał 3 lata, wtedy zaczęły się problemy z mową i zaburzenia ogólnorozwojowe. Walczyłam o niego jak lwica i dzięki tej naszej pracy dzisiaj mój synek pięknie mówi i niczym się nie różni od swoich rówieśników. Prawie niczym, bo tylko w jego głowie tkwi guz, który chce mi go zabrać.\nW 2015 roku podczas zwyczajnej infekcji stało się coś strasznego, czego nigdy nie zapomnę. Kichnięcie i krwotok z nosa, tak silny, że Kubuś krztusił się własną krwią, nie mógł oddychać, a ja omal nie zemdlałam z przerażenia i nie wiedziałam, co robić. Mój synuś się bał, krzyczał, a ja nie mogłam nawet dzwonić po pomoc, bo wszystko leciało mi z rąk. Nigdy nie widziałam naraz tyle krwi. W szpitalu stwierdzono tylko infekcję i po kilku dniach odesłano nas do domu. Po dwóch kolejnych dniach synkowi spuchły stawy w prawej rączce i nie mógł ruszać szyją. Znowu szukanie ratunku po lekarzach. Hematolodzy znaleźli chorobę krwi Won Willebranda powodującą problemy z krzepliwością. Niestety, krwotoki zaczęły się nasilać. Najgorszy miał miejsce w sierpniu 2016 roku. Kubusiowi z noska wyleciał skrzep wielkości mojej dłoni – przeraźliwy krzyk dziecka mam do dziś w uszach.\nPostanowiłam, że dowiem się, co mu jest i udowodnię lekarzom, że nie zwariowałam. Jako matka czułam, że coś się dzieje, że muszę drążyć temat, bo Kubusiowi grozi niebezpieczeństwo. Krwotoki mięliśmy już jak w zegarku co kilka dni, do tego Kubuś zaczął skarżyć się na bóle nóżek, doszły poranne mdłości, a mój synek stał się smutny, wycofany, ciągle się czymś denerwował. To nie był mój uśmiechnięty Kubuś, w jego oczach widziałam niepokój w jego ruchach dziwne napięcie. Wybłagałam od lekarza neurologa skierowanie na rezonans. Tak dowiedziałam się, że moje dziecko umiera. Kubuś z wesołego rozrabiaki zmienił się w smutnego, płaczącego i wystraszonego chłopca, który czasami zadaje mi najtrudniejsze pytania, chcąc wiedzieć, jak jest w niebie… Nie rozumie, dlaczego nie może bawić się tak jak inne dzieci, dlaczego do szkoły chodzi inaczej niż jego koledzy. Był uczniem klasy pierwszej tylko 15 dni...\nNasze dni to codzienna wędrówka po lekarzach, szpitalach, badaniach. To tysiące wylanych łez, moich i mojego dziecka, to ból serca nie do opisania, bo wszystko bym oddała, żeby moje dziecko tak nie cierpiało. Krwotoki, bóle głowy i kończyn, mdłości, brak apetytu. Guz położony jest w najgorszym możliwym miejscu. Operacja jest niemal równoznaczna z utratą wzroku, mowy, możliwości ruchu. Sama biopsja to ogromne zagrożenie, że już nigdy Kubuś się do mnie nie uśmiechnie, nie usłyszy, nie zobaczy. Obiecałam sobie i jemu, że będę walczyła do skutku, że nie oddam go śmierci, że nie ma takiej siły na świecie, która jest w stanie mi go zabrać.\nZnalazłam ratunek dla synka w Stanach Zjednoczonych. Leczenie byłoby prowadzone w Dreźnie pod nadzorem lekarzy ze Stanów, skąd będziemy otrzymywać część leków. Rozpoczęła się ogromna walka z czasem, walka o życie mojego jedynego dziecka, która bez pomocy zgaśnie na zawsze. Błagam, nie pozwólcie mu cierpieć i umrzeć, jego czas jeszcze nie nadszedł, chcę powiedzieć mu tyle pięknych słów, chcę patrzeć, jak się uśmiecha i wierzę w to, że wszystkie te chwile powrócą jeszcze do nas.\nlicytacje dla Kubusia FB\n43 894,30 zł\n691 osób Wsparło


Radwańska na maksa - Typy Bukmacherskie Forum\nRejestracja: 05-12-2016, 10:38\nPost autor: blackcats » 04-06-2018, 12:16\nNajwyżej notowana w rankingu /28/ polska zawodniczka zadeklarowała, że od nowego sezonu, czyli od 2018 r będzie grać na maksa.\nZapowiedź miała miejsce po zakończeniu kiepskiego dla niej sezonu 2017 i jak wynikało z treści opublikowanego wywiadu, skoro licznik latek stuka i zbliża się do trzydziestki, a konkurencja dużo mocniejsza, trzeba wykorzystać i pokazać pełnię możliwości, tym bardziej, że jak powiedziała, nie będzie grać tak długo jak Serena, czy Wenus, co najwyżej jeszcze 3-4 lata.\nwięcej: chung cư sun láng hạ, giá liền kề tasco xuân phương\nJeśli przyjąć, że chociaż ta jedna wypowiedź ma mieć jakiś sens, to zapowiedź gry na maksa w wykonaniu naszej pańci jawi się niezwykle interesująco. Głównie dlatego, że dziesięcioletni standard totalnie zachowawczej i obrzydliwie upierdliwej gry, w obliczu zapowiedzi cudownej przemiany, to coś zupełnie nowego i nawet mnie zainteresowało, może, albo i dlatego, że przerasta wyobraźnię.\nTo zjawisko, czy raczej rewolucję w postaci dobrej zmiany, obliczonej na ostatnie lata kariery, to dobra nowina. Tylko oglądać i podziwiać !\nwięcej: chung cư sun láng hạ


Działka na sprzedaż - Laskowa, Limanowski, 1000 m², 35 000 PLN, NET-ARK-GS-15759\nOferujemy Państwu na sprzedaż działkę budowlaną o powierzchni 10 arów położoną w gminie Laskowa.\nDziałka do wydzielenia z większej powierzchni. (maksymalnie można zakupić 30 arów).\nDziałka położona na wzniesieniu, lekko pochyła, z bezpośrednim dostępem do drogi gminnej asfaltowej. Z działki rozpościerają się przepiękne widoki na okoliczne wzniesienia.\nW MPZP Gminy Laskowa działka oznaczona symbolem MN- Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.\nDziałka położona 9,5km od centrum Laskowej.\nDziałka położona w rozproszonej zabudowie domów jednorodzinnych.\nDuży kompleks leśny znajduje się 100m od działki.\nMedia: Prąd na działce, woda-trzeba wykopać własną studnie, gazu- brak.\nNumer oferty: NET-ARK-GS-15759\nLink do oferty: https://www.oferty.net/of,1520839573\nInteresuje mnie oferta numer ARK-GS-15759 - Działka na sprzedaż, Limanowski, Laskowa, powierzchnia: 1000 m², cena: 35 000 PLN. Proszę o kontakt.\n6200 m² | 40 000 PLN\nDziałka na sprzedaż Jodłownik, Pogorzany


Dron za drona. USA strąciły irański bezzałogowiec. Ale Trump nadal chce "dealu" z Iranem - WP Wiadomości\nDonald Trumpirandżawad zarif\nMiesiąc po tym, jak Irańczycy zestrzelili amerykańskiego drona, Amerykanie odwdzięczyli się tym samym, w tym samym miejscu. Tym razem nie ma grożenia wojną. Co więcej, obie strony mówią o gotowości do podjęcia rozmów.\n- To tylko ostatni z wielu prowokacyjnych i wrogich działań Iranu przeciwko statkom na wodach międzynarodowych - powiedział Donald Trump, opisując jak amerykański okręt USS Boxer strącił z powietrza irańskiego drona nad cieśniną Ormuz. Według słów prezydenta, irański bezzałogowiec miał zbliżyć się na "niebezpieczną odległość" 1000 metrów i nie reagować na ostrzegawcze sygnały USA.\nAle już chwilę później po potępieniu Iranu, prezydent uderzył w bardziej koncyliacyjne tony.\n- Jedyne, czego chcemy, to uczciwej umowy. Ta, która była [umowa atomowa z Iranem z 2016 r. - przyp. red] była zła. Możemy zrobić coś szybko, ale możemy też poczekać. Nie spieszy mi się - oświadczył Trump.\nAmbiwalentne słowa Trumpa odzwierciedlają podziały w jego administracji, targanej sporami między "gołębiami" i "jastrzębiami". Z jednej strony USA stosują strategię "maksymalnej presji" na Iran, z drugiej mówią o chęci dialogu. Co więcej, do incydentu w cieśninie Ormuz doszło w czasie, kiedy w administracji nastał czas "gołębi". Z szefem MSZ Iranu Dżawadem Zarifem miał się spotkać republikański senator Rand Paul, wyznaczony przez Trumpa do podjęcia dialogu z Persami.\nPaul to libertarianin i krytyk agresywnej polityki USA. Jego poglądy są sprzeczne z tymi prezentowanymi przez doradcę ds. bezpieczeństwa narodowego Johna Boltona, który już lata temu domagał się wojny z Iranem i zmiany reżimu w Teheranie. I podobnie jak wcześniej w sprawie Wenezueli i Korei Północnej, również i w sprawie Iranu został zepchnięty na boczny tor.\nW czwartek senator z Kentucky potwierdził w wywiadzie z telewizją Fox News, że zamierza spotkać się z Zarifem i że droga do negocjacji jest otwarta, "zwłaszcza jeśli Irańczycy są gotowi do podpisania umowy mówiącej, że nigdy nie wyprodukuje broni nuklearnej". Jak dodał, Trumpowi naprawdę zależy na uniknięciu wojny i rozmawianiu z Irańczykami.\nZe swojej strony Irańczycy też sygnalizują gotowość do rozmów - mimo że od czasu wycofania się USA z umowy atomowej odmawiali podjęcia rozmów, uznając Waszyngton za niewiarygodnego partnera.\nJak doniósł w czawartek brytyjski "Guardian", szef irańskiej dyplomacji stwierdził, że Iran jest w stanie zaakceptować pogłębione inspekcje swojego programu atomowego w zamian za zniesienie sankcji.\nProblem w tym, że na tym z grubsza polegała dotychczasowa umowa, z której Trump się wycofał. A wymagania Amerykanów są znacznie większe: chcą m.in., by Teheran zaprzestał wspierania bojówek w Iraku, Jemenie czy Syrii. Szanse na porozumienie nie są zbyt wielkie.\nPrzeczytaj również: Trump w ostatniej chwili zatrzymał atak na Iran. Wojna wisi na włosku\nA przedłużający się impas może sprawić, że do gry ponownie wrócą "jastrzębie". Tym bardziej, że - jak pokazał incydent z czwartku - między Iranem i USA wciąż dochodzi do spięć.\nJak podał w piątek CNN, zanim doszło do strącenia drona, amerykański okręt został "zaczepiony" przez irański śmigłowiec, a potem jeszcze przez jednostkę irańskiej marynarki.\nZdaniem dr Marcina A. Piotrowskiego z Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, ryzyko dalszych eskalacji jest duże. Zaznacza jednak, że do wojny na pełną skalę prawdopodobnie nie dojdzie.\n- Narastająca amerykańska presja na Iran oraz kolejne incydenty w Zatoce wskazują, że napięcia wokół Iranu będą rosły. Jednak USA i Iran będą preferowały utrzymanie swoich działań w "szarej strefie" operacji wywiadowczych, działań niekonwencjonalnych i cyberataków poniżej progu otwartego konfliktu, którego wybuch nie jest w ich interesie - mówi ekspert. - Brak mechanizmów dwustronnej komunikacji wojskowej i możliwość utraty kontroli nad sytuacją stwarzają jednak ryzyko niezamierzonej eskalacji i poważnego kryzysu - dodaje.\nPrzeczytaj również: Sensacyjne doniesienia. Iran miał przejąć tankowiec z Emiratów


Teatr - Teatr Animacji\n09/04/2008 25/05/2018 Kamil0 comment\nMożna powiedzieć, ze teatr urodził się z wielkiej ludzkiej potrzeby alegorii i dydaktyzmu. Bo jak najlepiej wyśmiać czy okpić ludzkie przywary jak nie przez pokazanie ich na scenie? Można spekulować, że teatr animacji narodził się z potrzeby wyśmiewania i wytykania ludzkich wad. Teatr animacji, początkowo krzywe zwierciadło doli ludzkiej poszedł w kierunku łagodnej dydaktyki dla dzieci. Dzieci uwielbiają lalki zatem za ich pomocą przekazywano małym ludziom podstawy dobrego wychowania, szacunku wobec innych itd. Dlatego teraz teatr animacji należy niemal w całości do dzieci. Dorośli tylko czasami mogą wykorzystać lalki do…\n18/03/2008 25/05/2018 Kamil0 comment\nTeatr animacji to taki teatr, gdzie na równych prawach występuje aktor i lalką, która animuje. To taki teatr, gdzie aktor jest cieniem lalki, która wyraża wszystkie emocje za pomocą gestów. Teatr animacji to teatr skierowany najczęściej do tej najmłodszej widowni, dla której lalka potrafi być jednym z najlepszych przekaźników treści. Spektakle takie to najczęściej adaptacjami bajek . Które najmłodsza widownia bardzo lubi. Zazwyczaj towarzyszą temu liczne piosenki ilustrujące cała akcję. Teatr animacji to teatr aktora schowanego za parawanem i lalki w świetle reflektorów.\n09/03/2008 25/05/2018 Kamil0 comment\nPrzedstawienia lalkowe znane są człowiekowi od stuleci. Już w starożytności Egipcjanie za pomocą lalek odgrywali przedstawienia ku uciesze widzów. Teatr animacji rozwijał się równolegle z teatrem żywego aktora by w pewnym momencie zejść na drogę teatru dziecięcego. Dzieci nie mają dystansu do lalek dlatego tez okazało się, że teatr animacji ma ogromne walory dydaktyczne. Dlatego tez rzadkością jest aby spektakle lalkarskie były kierowane do osób dorosłych. Taki sposób wyrażania używany jest wtedy, kiedy za pomocą lalek reżyser chce jeszcze bardzie uwypuklić czyjąś wadę. Zatem teatr animacji niemal w 100 procentach…


Panowie z grupy Czesuaf, Kabaretu Młodych Panów i Paranienormalnych na oczach widzów przeprowadzą casting na narzeczone. Poszukiwania drugiej połówki rozpoczną w nowym programie "Kabareciarz szuka żony". Ponieważ nie odznaczają się wybitną urodą, zadanie może być trudne. Satyrycy jednak się nie poddają i w miłosnym reality show będą starali się pokazać z jak najlepszej strony. - "Kabaret na Żywo" - 17/19 - VOD w INTERIA.TV\nKabaret na Żywo 5 - Odcinek 3\nPanowie z grupy Czesuaf, Kabaretu Młodych Panów i Paranienormalnych na oczach widzów przeprowadzą casting na narzeczone. Poszukiwania drugiej połówki rozpoczną w nowym programie "Kabareciarz szuka żony". Ponieważ nie odznaczają się wybitną urodą, zadanie może być trudne. Satyrycy jednak się nie poddają i w miłosnym reality show będą starali się pokazać z jak najlepszej strony.\nDodano: Wtorek, 19 marca 2019 (09:16)\n"Mała Polonia 2": Mobbing 0 %\n"Mała Polonia 2": Toaleta 0 %\nINTERIA.TV > VOD > Kabaret na Żywo 5 - Odcinek 3


złudne marzenia - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 4 z 4 znalezionych dla zapytania złudne marzenia w 4 sklepach\nZagadkowa przeszłość. Przejmująca samotność. Trzy życzenia, które mogą odmienić życie. Hazel Snow od zawsze była sama. Adoptowana jako niemowlę, wędrowała od jednej rodziny zastępczej do drugiej. Nigdy... Pełen opis produktu 'Złudne marzenia' »\nZagadkowa przeszłość. Przejmująca samotność. Trzy życzenia, które mogą odmienić życie. Hazel Snow od zawsze była sama. Adoptowana jako niemowlę, wędrowała od jednej rodziny zastępczej do drugiej. Nigdy nie miała swojego miejsca na ziemi, nie wiedziała, skąd pochodzi i kim tak naprawdę jest. Kiedy zatem dostała trzy olśniewająco piękne magiczne sukienki i szansę, by spełnić swe najgłębsze życzenia, nie zastanawiała się długo. Wiedziała, że chce poznać matkę… Przeniesiona w czasie osiemnastoletnia Hazel zaczyna wieść drugie, alternatywne życie – u boku matki, której dotąd nie znała. W ciągu niezwykłego, cudownego lata odnajduje dom, zakochuje się i zawiera całkowicie nieoczekiwaną przyjaźń. Czy jednak dążenie do odkrycia przeszłości na zawsze odmieni jej przyszłość?\nWięcej o Złudne marzenia\nZagadkowa przeszłość. Przejmująca samotność.Trzy życzenia, które mogą odmienić życie. Hazel Snow od zawsze była sama. Adoptowana jako niemowlę, wędrowała od jednej rodziny zastępczej do drugiej. Nigdy... Pełen opis produktu 'Złudne marzenia' »\nZagadkowa przeszłość. Przejmująca samotność.Trzy życzenia, które mogą odmienić życie. Hazel Snow od zawsze była sama. Adoptowana jako niemowlę, wędrowała od jednej rodziny zastępczej do drugiej. Nigdy nie miała swojego miejsca na ziemi, nie wiedziała, skąd pochodzi i kim tak naprawdę jest. Kiedy zatem dostała trzy olśniewająco piękne magiczne sukienki i szansę, by spełnić swe najgłębsze życzenia, nie zastanawiała się długo. Wiedziała, że chce poznać matkę? Przeniesiona w czasie osiemnastoletnia Hazel zaczyna wieść drugie, alternatywne życie ? u boku matki, której dotąd nie znała. W ciągu niezwykłego, cudownego lata odnajduje dom, zakochuje się i zawiera całkowicie nieoczekiwaną przyjaźń. Czy jednak dążenie do odkrycia przeszłości na zawsze odmieni jej przyszłość?\nZagadkowa przeszłość. Przejmująca samotność.Trzy życzenia, które mogą odmienić życie. Hazel Snow od zawsze była sama. Adoptowana jako niemowlę, wędrowała od jednej rodziny zastępczej do drugiej. Nigdy nie miała swojego miejsca na ziemi, nie wiedziała, skąd pochodzi i kim tak naprawdę jest. Kiedy zatem dostała trzy olśniewająco piękne magiczne sukienki i szansę, by spełnić swe najgłębsze życzenia, nie zastanawiała się długo. Wiedziała, że chce poznać matkę… Przeniesiona w czasie osiemnastoletnia Hazel zaczyna wieść drugie, alternatywne życie – u boku matki, której dotąd nie znała. W ciągu niezwykłego, cudownego lata odnajduje dom, zakochuje się i zawiera całkowicie nieoczekiwaną przyjaźń. Czy jednak dążenie do odkrycia przeszłości na zawsze odmieni jej przyszłość?...\nzłudne - ofert: 20


Nocenti przejmuje stery – Comix Grrrlz\nNocenti przejmuje stery\nDC Comics potwierdziło, że Ann Nocenti będzie nową scenarzystką on-goingu Catwoman. Zastąpi ona Judda Winicka i zadebiutuje w numerze „0”, którego rynkowa premiera we wrześniu. Nie zdecydowano jeszcze kto będzie rysował do Cat.\nNocenti będzie nadal pisać do Green Arrowa.\nOstrze w akcji\nTwórczynie odpowiadają Marchowi\nNewsy Ann Nocenti, Catwoman, DC


Pożar restauracji pod Rawą Mazowiecką [ZDJĘCIA] — Radio Łódź\npia, 06 gru 2019 07:55:11 +0100\nPożar restauracji pod Rawą Mazowiecką [ZDJĘCIA]\n12 jednostek straży pożarnej gasi pożar restauracji w Wałowicach pod Rawą Mazowiecką. Drewniany budynek cały został objęty ogniem.\nDo pożaru doszło dzisiaj (6 grudnia) ok. godziny 5 rano. Strażacy po dojeździe na miejsce musieli wyłamać bramę, bo nikogo nie było w środku. Zadymienie pojawiło się na poddaszu, potem ogień rozprzestrzenił się na cały obiekt.\nW akcji bierze udział 11 zastępów z powiatu rawskiego i cysterna która dojechała z powiatu tomaszowskiego. Ze wstępnych informacji wynika, ze pożar rozpoczął się właśnie od poddasza. Cały budynek jest drewniany, dlatego strażacy nie wchodzili do środka. Obiekt może się zawalić w każdej chwili.\nPożar w gminie Sulejów. Zginęła kobieta


kurs rysowania dla dzieci dzikie - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 15 z 15 znalezionych dla zapytania kurs rysowania dla dzieci dzikie w 12 sklepach\nPraktyczna nauka rysowania dla dzieci ? wskazówki, jak krok po kroku rysować dzikie zwierzątka: krokodyla, żyrafę, hipopotama, nosorożca, hienę, strusia, zebrę, antylopę, słonia,... Pełen opis produktu 'Kurs rysowania dla dzieci. Dzikie zwierzęta' »\nPraktyczna nauka rysowania dla dzieci ? wskazówki, jak krok po kroku rysować dzikie zwierzątka: krokodyla, żyrafę, hipopotama, nosorożca, hienę, strusia, zebrę, antylopę, słonia, lwa, kangura, geparda, misia, tygrysa, bawoła i małpę. Przy każdym zwierzątku zamieszczono rymowany wierszyk. Na początku zamieszczono informacje o przyborach do rysowania.\nWięcej o Kurs rysowania dla dzieci. Dzikie zwierzęta\nPraktyczna nauka rysowania dla dzieci – wskazówki, jak krok po kroku rysować dzikie zwierzęta: krokodyla, żyrafę, hipopotama, nosorożca, hienę, strusia, zebrę, antylopę, słonia,... Pełen opis produktu 'Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta' »\nWięcej o Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta\n"Praktyczny samouczek rysowania dla dzieci. Znajdziesz tu wskazówki, jak w 6 krokach narysować: słonia, antylopę, geparda, zebrę, strusia, nosorożca, hienę itp. Wydanie w pełnym... Pełen opis produktu 'Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta' »\n"Praktyczny samouczek rysowania dla dzieci. Znajdziesz tu wskazówki, jak w 6 krokach narysować: słonia, antylopę, geparda, zebrę, strusia, nosorożca, hienę itp. Wydanie w pełnym kolorze. Dodatkowo przy każdym rysunku zamieszczono krótki rymowany wierszyk albo zagadkę o danym zwierzątku. Na początku znajdziesz praktyczne informacje o przyborach do rysowania oraz kurs rysowania podstawowych pętelek, szlaczków i figur."\nPraktyczny samouczek rysowania dla dzieci. Znajdziesz tu wskazówki, jak w 6 krokach narysować: słonia, antylopę, geparda, zebrę, strusia, nosorożca, hienę itp. Wydanie w pełnym... Pełen opis produktu 'Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta' »\nPraktyczny samouczek rysowania dla dzieci. Znajdziesz tu wskazówki, jak w 6 krokach narysować: słonia, antylopę, geparda, zebrę, strusia, nosorożca, hienę itp. Wydanie w pełnym kolorze. Dodatkowo przy każdym rysunku zamieszczono krótki rymowany wierszyk albo zagadkę o danym zwierzątku. Na początku znajdziesz praktyczne informacje o przyborach do rysowania oraz kurs rysowania podstawowych pętelek, szlaczków i figur.\nPraktyczna nauka rysowania dla dzieci ? wskazówki, jak krok po kroku rysować dzikie zwierzęta: krokodyla, żyrafę, hipopotama, nosorożca, hienę, strusia, zebrę, antylopę, słonia,... Pełen opis produktu 'Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta' »\nPraktyczna nauka rysowania dla dzieci ? wskazówki, jak krok po kroku rysować dzikie zwierzęta: krokodyla, żyrafę, hipopotama, nosorożca, hienę, strusia, zebrę, antylopę, słonia, lwa, kangura, geparda, misia, tygrysa, bawoła i małpę. Przy każdym zwierzątku zamieszczono rymowany wierszyk. Polecamy również: ?ABC rysowania dla dzieci?, ?Kurs rysowania. Postacie? oraz ?Magiczną szkołę rysowania?.\nPraktyczny samouczek rysowania dla dzieci. Znajdziesz tu wskazówki, jak w 6 krokach narysować: słonia, antylopę, geparda, zebrę, strusia, nosorożca, hienę itp. Wydanie w pełnym kolorze.... Pełen opis produktu 'Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta [Pruchnicki Krystian]' »\nPraktyczny samouczek rysowania dla dzieci. Znajdziesz tu wskazówki, jak w 6 krokach narysować: słonia, antylopę, geparda, zebrę, strusia, nosorożca, hienę itp. Wydanie w pełnym kolorze. Dodatkowo przy każdym rysunku zamieszczono krótki rymowany wierszyk albo zagadkę o danym zwierzątku. Na początku znajdziesz praktyczne informacje o przyborach do rysowania oraz kurs rysowania podstawowych pętelek, szlaczków i figur. ISBN: 9788378986768 Autorzy: Pruchnicki Krystian Format: 21.0x30.0cm Głębokość (mm): 3 Grupa towarowa: Książka\nWięcej o Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta [Pruchnicki Krystian]\nPraktyczna nauka rysowania dla dzieci – wskazówki, jak krok po kroku rysować dzikie zwierzęta: krokodyla, żyrafę, hipopotama, nosorożca, hienę, strusia, zebrę, antylopę, słonia,... Pełen opis produktu 'Kurs rysowania dla dzieci. Dzikie zwierzęta' »\nPraktyczna nauka rysowania dla dzieci – wskazówki, jak krok po kroku rysować dzikie zwierzęta: krokodyla, żyrafę, hipopotama, nosorożca, hienę, strusia, zebrę, antylopę, słonia, lwa, kangura, geparda, misia, tygrysa, bawoła i małpę. Przy każdym zwierzątku zamieszczono rymowany\nrysowania'. Nazwa - Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta Autor - Jagielski Mateusz, Pruchnicki Krystian Oprawa - Miękka ... Pełen opis produktu 'Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta - Jagielski Mateusz, Pruchnicki Krystian' »\nOpis - Praktyczna nauka rysowania dla dzieci - wskazówki, jak krok po kroku rysować dzikie zwierzęta: krokodyla, żyrafę, hipopotama, nosorożca, hienę, strusia, zebrę, antylopę, słonia, lwa, kangura, geparda, misia, tygrysa, bawoła i małpę. Przy każdym zwierzątku zamieszczono rymowany wierszyk. Polecamy również: 'ABC rysowania dla dzieci', 'Kurs rysowania. Postacie' oraz 'Magiczną szkołę rysowania'. Nazwa - Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta Autor - Jagielski Mateusz, Pruchnicki Krystian Oprawa - Miękka Wydawca - Literat Kod ISBN - 9788375277791 Kod EAN - 9788375277791 Rok wydania - 2013 Język - polski Format - 21.0x29.7cm Ilość stron - 32 Podatek VAT - 5% Premiera - 2013-01-31\nWięcej o Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta - Jagielski Mateusz, Pruchnicki Krystian\npętelek, szlaczków i figur. Nazwa - Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta Autor - Krystian Pruchnicki Oprawa - Miękka Wydawca... Pełen opis produktu 'Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta - Krystian Pruchnicki' »\nOpis - Praktyczny samouczek rysowania dla dzieci. Znajdziesz tu wskazówki, jak w 6 krokach narysować: słonia, antylopę, geparda, zebrę, strusia, nosorożca, hienę itp. Wydanie w pełnym kolorze. Dodatkowo przy każdym rysunku zamieszczono krótki rymowany wierszyk albo zagadkę o danym zwierzątku. Na początku znajdziesz praktyczne informacje o przyborach do rysowania oraz kurs rysowania podstawowych pętelek, szlaczków i figur. Nazwa - Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta Autor - Krystian Pruchnicki Oprawa - Miękka Wydawca - Literat Kod ISBN - 9788378986768 Kod EAN - 9788378986768 Rok wydania - 2016 Język - polski Format - 21.0x30.0cm Ilość stron - 32 Podatek VAT - 5% Premiera - 2016-11-02\nWięcej o Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta - Krystian Pruchnicki\nPraktyczny samouczek rysowania dla dzieci. Znajdziesz tu wskazówki, jak w 6 krokach narysować: słonia, antylopę, geparda, zebrę, strusia, nosorożca, hienę itp. Wydanie w pełnym kolorze. Dodatkowo przy każdym rysunku zamieszczono krótki rymowany wierszyk albo zagadkę o danym zwierzątku. Na początku znajdziesz praktyczne informacje o przyborach do rysowania oraz kurs rysowania podstawowych pętelek, szlaczków i figur....\nPraktyczny samouczek rysowania dla dzieci. Znajdziesz tu wskazówki, jak w 6 krokach narysować: słonia, antylopę, geparda, zebrę, strusia, nosorożca, hienę itp. Wydanie w pełnym kolorze.... Pełen opis produktu 'Kurs rysowania dla dzieci.Dzikie zwierzęta' »\nWięcej o Kurs rysowania dla dzieci.Dzikie zwierzęta\nWięcej o Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzęta.\nPraktyczny samouczek rysowania dla dzieci. Znajdziesz tu wskazĂłwki, jak w 6 krokach narysowaÄ: sĹonia, antylopÄ, geparda, zebrÄ, strusia, nosoroĹźca, hienÄ itp. Wydanie w... Pełen opis produktu 'Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzÄta' »\nPraktyczny samouczek rysowania dla dzieci. Znajdziesz tu wskazĂłwki, jak w 6 krokach narysowaÄ: sĹonia, antylopÄ, geparda, zebrÄ, strusia, nosoroĹźca, hienÄ itp. Wydanie w peĹnym kolorze. Dodatkowo przy kaĹźdym rysunku zamieszczono krĂłtki rymowany wierszyk albo zagadkÄ o danym zwierzÄ\ntku. Na poczÄ\ntku znajdziesz praktyczne informacje o przyborach do rysowania oraz kurs rysowania podstawowych pÄtelek, szlaczkĂłw i figur.\nWięcej o Kurs rysowania dla dzieci Dzikie zwierzÄta


E.O. Chirovici - "Księga luster" [recenzja przedpremierowa] - CZEPIAM SIĘ KSIĄŻEK\nKłamią, czy zawodzi ich pamięć? Co ciekawe właśnie tym zajmował się zamordowany profesor Wieden, badaniami nad pamięcią, mechanizmami tworzeniem się wspomnień i ich okaleczaniem. Czy naukowiec był cynicznym manipulatorem, który „uwielbiał dla zabawy grzebać ludziom w głowach, jakby myszkował w cudzym domu”?\nBibliofilów z pewnością zainteresuje ta szkatułkowa powieść o książce, i książka w książce. Chirovici wie jak złapać czytelnika na narracyjną przynętę. Już pierwsze zdanie nadesłanej do wydawnictwa Katza powieści, sprawia, że zanurzamy się w z pozoru zwyczajny i dobrze znany, ale tak naprawdę upiorny świat, w którym demonami są zwyczajni ludzie.\nDla większości Amerykanów 1987 był rokiem, kiedy akcje poszły w górę, a potem spadły na łeb na szyję, afera Iran-Contras wstrząsnęła Białym Domem, gdzie na fotelu prezydenckim zasiadał Ronald Reagan, a „Moda na sukces” zaczęła szturmem wdzierać się do naszych domów. Dla mnie był to rok, w którym się zakochałem i dowiedziałem, że diabeł naprawdę istnieje.\nPrzyznajcie, macie ochotę czytać dalej. Przytoczę zatem jeszcze jeden fragment.\nJak stwierdził kiedyś ktoś znany, tak naprawdę opowieść nie ma początku ani końca. Istnieją tylko fragmenty wybrane arbitralnie przez narratora, by umożliwić czytelnikowi przyjrzenie się wydarzeniu, które rozpoczęło się wcześniej i skończy znacznie późnej.\nAutor umiejętnie wyselekcjonował to, co dla powieści kluczowe i niezbędne oraz pominął wszystko, co wprowadzałby – do tej i tak zawikłanej historii – chaos. W liczącej nieco ponad trzysta stron książce nie ma zbędnych słów. Jeśli pisanie uznać za rzemiosło, to Chirovici jest jego mistrzem. Perfekcyjnie skonstruował i spisał tę posępną opowieść. Zgrabnie wplótł w historię rozważania nad fenomenem pamięci, jednak są to przemyślenia raczej powierzchowne. Większe wrażenie zrobiła na mnie lektura powieści Fatum i Furia, w której podobnie jak tu, mieliśmy do czynienia z historią opowiadaną z odmiennych perspektyw i namysłem nad percepcją, subiektywnym postrzeganiem rzeczywistości.\nJeśli oczekujecie od literatury, że poruszy was i skłoni do głębszej refleksji, musicie szukać dalej. Księgę luster świetnie się czyta, to wciągająca historia, w której mroczny klimat równoważony jest nieoczywistym humorem. Jest tajemniczo, momentami ta literacka opowieść przypomina film noir. Zagadkowe zdarzenia, spiski, ścigający się z czasem emerytowany detektyw, a do tego piękna kobieta, femme fatale, która odmieni życie niejednego mężczyzny… Powieść niewątpliwie jest stylowo napisana, ale brakuje jej tego czegoś, pierwiastka, który sprawiłby, że czytelnikowi wyrwie się: „Wow!”. Przeczytałam tę książkę błyskawicznie, rzeczywiście trudno się od niej oderwać, ale czy za dwa, trzy tygodnie będę pamiętała, o czym pisze Chirovici. Wątpię. Pozycja dla miłośników wartkich fabuł, które niekoniecznie niosą ze sobą nieprzeciętne przesłanie.\nE.O. ChiroviciEugen Ovidiu ChirovicikryminałKsięga lusternoirpamięćpowieśćthrillerWydawnictwo ZnakZnak Literanova\n4 marca 2017 at 13:02\nPrzeczytanie Twojej recenzji w towarzystwie aromatycznej kawy – wspaniały element dzisiejszego dnia. Sięgnę po książkę, na pewno. Choć przyznaję, szukam na Twoim blogu książki tak dobrej jak „Pustki”, które poznałam właśnie tutaj. Ciekawa każdej kolejnej recenzji serdecznie pozdrawiam :)\n4 marca 2017 at 18:33\nDziękuję, bardzo mi miło to słyszeć, a właściwie czytać ;) Też ostatnio myślałam o „Pustkach”. Serio. I też czekam na lekturę w podobnym klimacie i tego formatu. Może sam autor „Pustek” uraczy nas za jakiś czas swoją kolejną powieścią… A tymczasem wyczekuję planowanej niebawem premiery „Arkadii” Lauren Groff, autorki powieści „Fatum i Furia”. Znasz? Całkiem inny gatunek co prawda, ale równie tajemnicza i wciągająca lektura :)\n„Fatum i Furia” słyszałam, ale nie czytałam. Polecasz zatem obie? „Fatum i furię” oraz „Arkadię”?\n7 marca 2017 at 16:31\nTrochę źle mnie zrozumiałaś. Sama jeszcze nie czytałam „Arkadii”, bo premiera dopiero za kilka tygodni, nie wiem czy tym razem się trafi jakiś egzemplarz przedpremierowy do recenzji ;D Ale „Fatum i Furia” jest świetna (polecam gorąco) i dlatego spodziewam się, że poziom „Arkadii” nie będzie gorszy, chociaż nigdy nie wiadomo… nie chwalmy dnia przed zachodem słońca ;)\n18 marca 2017 at 16:44\nŹle się wyraziłam, bo zrozumiałam sens Twojej wypowiedzi ;D zatem „Fatum i Furia” wciągnięte na listę książkowych poszukiwań.\n19 marca 2017 at 15:35\nJestem pewna, że Cie wciągnie. I nawet jeśli sama historia nie przypadnie Ci do gustu, lektura na pewno będzie obfitowała w emocje i przemyślenia. Podobno czytelnicy Lauren Groff dzielą się na takich, którzy ja kochają i którzy nienawidzą, nic po środku ;)\n19 marca 2017 at 19:05\nna pewno będę pamiętać o tym tytule.


Przedmiot umowy został zrealizowany terminowo, z należytą starannością oraz zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i prawidłowo ukończony.\nPrace wykonano z zachowaniem należytej staranności i terminowości. Potwierdza to wysokie kwalifikacje kadry zarządzającej kontraktem jak i wykonawczej inżynieryjno — technicznej, co pozwala nam rekomendować konsorcjum firm jako doświadczonego i kompetentnego Wykonawcę.\nFirma MOSTOSTAL WARSZAWA S.A., zlecony w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych, zakres prac wykonała w terminie umownym, zgodnie z wymogami Specyfikacji Technicznych, obowiązującymi normami, dokumentacją projektową i warunkami umowy, przy zachowaniu należytej, jakości, staranności prowadząc prace w sposób profesjonalny i z należytą organizacją robót.\nWszystkie prace zrealizowano w terminie zgodnym z założonym harmonogramem. Prace wykonano z zachowaniem należytej staranności i terminowości. Potwierdza to wysokie kwalifikacje kadry zarządzającej kontraktem jak i wykonawczej inżynieryjno - technicznej, co pozwala nam rekomendować firmę Mostostal Warszawa S.A. jako doświadczonego i kompetentnego Wykonawcę.\nRoboty budowlane zostały wykonane zgodnie z postanowieniami zawartej umowy, należycie i terminowo.\nZakład Utylizacji Odpadów Sp. z o. o. w Myślenicach, potwierdza, iż wszystkie roboty wchodzące w zakres przedmiotowej inwestycji zostały wykonane z należytą starannością, terminowo, zgodnie z dokumentacja techniczną, z obowiązującymi przepisami prawa w tym Prawem Budowlanym i Polskimi Normami, zasadami sztuki budowlanej i odebrane protokołem odbioru końcowego, co potwierdza ich prawidłowe ukończenie\nWszystkie prace zrealizowano w terminie zgodnym z założonym harmonogramem. Prace wykonano z zachowaniem należytej staranności i terminowości. Potwierdza to wysokie kwalifikacje kadry zarządzającej kontraktem jak i wykonawczej inżynieryjno — technicznej, co pozwala nam rekomendować firmę Mostostal Warszawa S.A. jako doświadczonego i kompetentnego Wykonawcę.\nPrace wykonano z zachowaniem należytej staranności i terminowości. Potwierdza to wysokie kwalifikacje kadry zarządzającej kontraktem jak i wykonawczej inżynieryjno — technicznej, co pozwala nam rekomendować firmę Mostostal Warszawa S.A. jako doświadczonego i kompetentnego Wykonawcę.


Mała przestrzeń z charakterem\nPrezentowana realizacja to niespełna 45-metrowe mieszkanie.. Stonowana kolorystyka w połączeniu z mnogością struktur i wzorów pomogła w stworzeniu przestrzeni, która jest przytulna, aczkolwiek nie pozbawiona charakteru. ♥♥♥\nSalon wypełniony obrazami, zielenią i i obfitujący w różnorodne struktury – ma być miejscem zarówno do odpoczynku, jak i pracy – jego naturalność i delikatność przełamaliśmy srebrnymi dodatkami i zielonym akcentem na schodach.\nŁazienka to szaleństwo wzorów. Kolorowe kwiaty na suficie i części ścian przełamaliśmy surowymi płytkami i uzupełniliśmy ciemnozieloną zabudową. Światło przechodzące przez strukturalne klosze lamp jeszcze wzmacniają nastrojowość wnętrza.\nCharakteru kuchni dodaje srebrna mozaika, która pięknie wygląda zarówno w dziennym świetle, jak i oświetlona przez wiszące na jej tle lampy. Aneks kuchenny to dowód, że nawet dużo różnorodnych wzorów i materiałów może wyglądać spójnie, gdy zostanie odpowiednio dobrana i użyta.


Oświadczenie Targów Kielce - Magnum-x\nOświadczenie Targów Kielce\nKielce, 19.06.2020 r.\nInformujemy, że treść oświadczenia przekazana do Mediów przez Polską Grupę Zbrojeniową nie została uzgodniona z Zarządem Targów Kielce. Na spotkaniu 18 czerwca 2020 roku prezesa Targów Kielce Andrzeja Mochonia z prezesem Zarządu Polskiej Grupy Zbrojeniowej Andrzejem Kensbokiem ustalono jak poniżej:\nZarządy Targów Kielce i Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A. ustaliły, że decyzja związana z rezygnacją z udziału Partnera Strategicznego Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego w tegorocznej edycji MSPO zostaje zawieszona.\nW drugiej połowie lipca Partnerzy podejmą stosowne kroki w zależności od aktualnej sytuacji pandemicznej. W przypadku, o ile sytuacja na to pozwoli, MSPO odbędzie się w zaplanowanym terminie 8-11.09.2020. Jeśli sytuacja pandemiczna pogorszy się MSPO 2020 zostanie odwołane.\nW spotkaniu udział wziął poseł Ziemi Świętokrzyskiej, wiceminister Spraw Zagranicznych dr Piotr Wawrzyk.


Instalacje i systemy oświetlenia awaryjnego\nZasilanie awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego powinno być dostarczone niezwłocznie, automatycznie i na wystarczający czas, aby zapewnić oświetlenie w określonej strefie w przypadku zaniku zasilania oświetlenia podstawowego.\nInstalacja awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego powinna spełniać następujące funkcje:\noświetlać znaki drogi ewakuacyjnej,\nwytwarzać natężenie oświetlenia na drogach ewakuacyjnych, by ruch w kierunku wyjścia ewakuacyjnego z obiektu był bezpieczny,\nzapewniać łatwe zlokalizowanie i użycie przycisków alarmu pożarowego i sprzętu przeciwpożarowego rozmieszczonego wzdłuż dróg ewakuacyjnych,\numożliwiać działanie związane ze środkami bezpieczeństwa.\nAwaryjne oświetlenie ewakuacyjne należy uruchamiać nie tylko w przypadku całkowitego uszkodzenia zasilania oświetlenia podstawowego, ale również w przypadku lokalnego uszkodzenia takiego jak uszkodzenie obwodu końcowego. Na etapie projektowania instalacji oświetlenia awaryjnego należy uwzględnić wszystkie przypadki, aby mieć pewność, że oświetlenie awaryjne będzie działać w razie uszkodzenia zasilania podstawowego w danej strefie.\nInstalacja oświetlenia awaryjnego zawiera wszelkie urządzenia i komponenty w danym obiekcie, które są ze sobą powiązane po to, by realizować zadania stawiane przed oświetleniem awaryjnym. W szczególności dotyczy to czasu działania, zapewnienia odpowiedniego natężenia oświetlenia, wykorzystania oświetlenia podstawowego lub nocnego, raportowania zdarzeń oraz bezpieczeństwa obsługi i działań ekip ratowniczych również w przypadku pożaru.\nElementami instalacji oświetlenia awaryjnego są następujące urządzenia i komponenty:\nsystemy oświetlenia awaryjnego z centralnym lub indywidualnym źródłem zasilania (bateriami),\noprawy oświetlenia awaryjnego przeznaczone do centralnego lub indywidualnego źródła zasilania (bateriami) wraz z wyposażeniem ( układy zapłonowe, moduły przełączające i adresowe w przypadku systemów z centralnym źródłem zasilania lub inwertery, moduły adresowe i baterie w przypadku systemów z indywidualnym źródłem zasilania),\nprzewody i kable służące do połączenia systemu oświetlenia awaryjnego z oprawami,\nkorytka, przepusty, zawiesia i mechaniczne systemy mocowań przewodów używanych do połączeń w instalacjach oświetlenia awaryjnego,\nurządzenia zaprojektowane dodatkowo do systemów oświetlenia awaryjnego np. zdalne sterowanie, moduły służące do podłączenia do komputera centralnego, układy nadzoru obwodów zasilających,\noprawy, układy umożliwiające współpracę z urządzeniami przeciwpożarowymi i inne wykorzystywane w instalacjach oświetlenia awaryjnego.


Sport.pl 27.05.2012 10:12\nJak nieoficjalnie dowiedział się specjalny wysłannik Sport.pl Michał Pol, Franciszek Smuda skreślił z kadry na Euro 2012 Kamila Glika, Tomasza Jodłowca i Michała Kucharczyka. Oznacza, to że znamy już ostateczną 23-osobową kadrę na turniej rozpoczynający się 8 czerwca. Są w niej trzej piłkarze Lecha Poznań - Grzegorz Wojtkowiak, Marcin Kamiński i Rafał Murawski.\nOficjalnie skład kadry na Euro 2012 zostanie ogłoszony przez Franciszka Smudę na konferencji w Lienz. Rozpocznie się ona o godzinie 13:15.\nFabiański opuścił zgrupowanie - nie zagra na Euro 2012 »


Bezsensowne przepisy blokują przedsiębiorców | Super Nowości\nBezsensowne przepisy blokują przedsiębiorców\n06:00, 24.05.2012 /Redaktor\n- Na rynku obecne są podmioty produkujące i oferujące do sprzedaży wyroby winiarskie, w tym wino gronowe, które działają niezgodnie z wymaganiami przepisów prawnych - ostrzega Jerzy Wiśniewski, Podkarpacki Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Rzeszowie. Fot. Wit Hadło\nPODKARPACIE. – Nasz region ma potencjał, aby stać się “zagłębiem” turystyki winiarskiej – mówi Bogdan Kasperek, producent wina i członek Stowarzyszenia Winiarzy Podkarpacia\n- Gdyby nie zawiłe przepisy, to na Podkarpaciu mogłoby być nawet stu legalnie działających producentów wina, a tak to jest ich tylko pięciu. Reszta działa w tzw. szarej strefie – mówi Jerzy Wiśniewski, Podkarpacki Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Rzeszowie. – Ubiegły rok był bardzo dobry dla winiarzy. Do końca sierpnia mogli starać się o certyfikację wina, niestety ci, którzy nie zdążyli się zgłosić, nie mogą w tym roku sprzedawać wina z rocznika 2011 – dodaje.\nProducenci, którym nie udało się zarejestrować swojego wyrobu i tak będą go sprzedawać. A to z kolei prowadzi to rozwoju szarej strefy. Niestety jednak, sprzedawane przez nich wino nie będzie podlegało systematycznej kontroli, jak w przypadku legalnych producentów. – W końcu celem kontroli jest zapewnienie bezpieczeństwa i zdrowia konsumentów – wyjaśnia Wiśniewski.\nJednym z warunków dopuszczenia do legalnej sprzedaży wina, jest wytworzenie go z jednej z odmian winorośli, która znajduje się na liście. Państwowa Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa czuwa nad tym, aby nie doszło do żadnych nadużyć w tej kwestii. Dane producentów lub przedsiębiorców, którzy nie są producentami trafiają do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych do połowy sierpnia. Potem trafiają one do wojewódzkich inspektorów.\nKolejnym krokiem jest certyfikacja wina. Każdy potencjalny producent jest kontrolowany przez wojewódzkiego inspektora (m.in. w celu sprawdzenia czy rzeczywiście korzystał z wymaganego rodzaju winorośli). Potem, po uiszczeniu opłaty, otrzymuje numer identyfikacyjny każdej partii wina.\nA mogłoby być nieźle\n- Podkarpacie ma potencjał, aby stać się prawdziwym “zagłębiem” turystyki winiarskiej, przyciągającym co roku tysiące zamożnych i opiniotwórczych enoturystów. Dlatego dalsze projekty i działania mające na celu wsparcie rozwoju winiarstwa i enoturystyki mogą się przełożyć nie tylko na konkretne dochody, ale tez korzystnie wpłynąć na wizerunek całego regionu – mówi Bogdan Kasperek, producent wina i członek Stowarzyszenia Winiarzy Podkarpacia.\nPrzepisy powinny być tak skonstruowane, aby ułatwić przedsiębiorcom funkcjonowanie. Jak urzędnicy chcą przeciwdziałać nielegalnej działalności, skoro zniechęcają przedsiębiorców do starania się o wydanie różnego rodzaju certyfikatów i pozwoleń? Gdyby ułatwili im dostęp do rynku, państwo odnotowałoby spore zyski. A tak to w gruncie rzeczy po cichu zezwalają na rozwój “szarej strefy”.


Sauna i kabina na podczerwień | System Universal - Baseny Warszawa Sauna i kabina na podczerwień – System Universal – Baseny Warszawa\nSauna i kabina na podczerwień - Oferta\nSauna i kabina na podczerwień – naturalne źródła energii\nPromieniowanie słoneczne to promieniowanie podczerwone. To ono bezpośrednio ogrzewa ciało bez potrzeby podnoszenia temperatury powietrza w otoczeniu. Po napotkaniu na swojej drodze jakiegoś ciała powoduje drgania atomów i molekuł. Tak uwalnia się energia, którą odczuwamy jako ciepło.\nCiepło wewnętrzne działa na człowieka tam, gdzie jest ono najbardziej efektywne: w tkance, mięśniach i komórkach. Tam rozwija się i promieniuje na cały organizm. Jest to energia wybitnej jakości i działaniu. Ciało spowite jest w całości przez kojące ciepło, każda komórka pobudzona zostaje w sposób naturalny. Ciało odpręża się, samopoczucie poprawia się. Czujemy się silniejsi i wypoczęci i odprężeni.\nKabina na podczerwień – Sauna na podczerwień\nCzas przebywania do 20 – 30 minut 1 do 3 razy w tygodniu w temperaturze do 45 stopni. Kabina posiada zainstalowaną folię grzewczą o wysokiej jakości – nie ma ona pieca jak tradycyjna sauna. Do nabycia jest również kabina na podczerwnień przeznaczona do użytku jako sauna tradycyjna oraz sauna na podczerwień. Taka kabina posiadaja sterowanie kombinacyjne dla obu typów kąpieli oraz odpowiednie, o wysokim standardzie wyposażenie.


MASZYNKA RĘCZNA DO CHIPSÓW ZIEMNIAKÓW BB-1012 LIDERHOFF - HURTOWNIA Wyposażenie Kuchni i domu garnki patelnie sztućce\n» MASZYNKA RĘCZNA DO CHIPSÓW ZIEMNIAKÓW BB-1012\nMASZYNKA RĘCZNA DO CHIPSÓW ZIEMNIAKÓW BB-1012\nKod produktu: BB-1012\nMaszynka ręczna do krojenia ziemniaków na patyku. Dobrze sprawdzi się w przyrządzaniu ziemniaczanych przekąsek w kształcie spirali.\nStabilna podstawa w formie przyssawki mocowanej do podłoża\nMaszynka umożliwia w szybki i łatwy sposób pokroić ziemniaka w zakręconą spirale. Pokrojone, a następnie przyprawione warzywo można smażyć na rozgrzanym oleju. Przed obróbką ziemniaka należy nakłuć go na patyk.\nMaszynę charakteryzuje prostota w obsłudze. Dzięki standardowemu mechanizmowi korby krajalnica może być eksploatowana w każdej kuchni.\nZiemniak znajdujący się w statecznym mocowaniu, przesuwanym do przodu przez korbę, zostaje pokrojony ostrym nożem.


Norinaga Motoori – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNorinaga Motoori (jap. 本居宣長 Motoori Norinaga, ur. 21 czerwca 1730, zm. 5 listopada 1801) – japoński uczony i filozof okresu Edo.\nPrzedstawiciel narodowej szkoły kokugaku. Dowodził wielkiej wartości Kojiki, twierdząc iż tekst ten zawiera w sobie ukryte treści o głębokim sensie metafizycznym. Objawiona w Kojiki prawda nie jest poznawalna rozumowo, sam rozum jest bowiem narzędziem ograniczonym, nie będącym w stanie zgłębić sensu istnienia. Był przekonany o wyjątkowości shintō. Zdaniem Motooriego religia ta stanowi jedyny pełny wgląd w naturę wszechświata, co stawia Japończyków ponad innymi narodami, które pozbawione jej muszą szukać odpowiedzi w filozoficznych spekulacjach. Wszelkie takie transcendentne wywody, na których opierają się zagraniczne filozofie, uważał za zbędne, nawołując do prostoty rozumowania i skupienia się na doświadczeniach życia codziennego. Propagował również prostotę ekspresji i oszczędność w poezji, odrzucając w ten sposób dominujące wzorce chińskie, stawiające wierszom cele dydaktyczne i moralizatorskie.\nPozostawił po sobie 55 traktatów w 180 zwojach, w tym 44-tomowy komentarz do Kojiki, wydany w 1822 roku. Jego twórczość ma w większości charakter polemiczny, przepełniony poglądem o wyższości Japończyków, niechęcią do cudzoziemszczyzny i przekonaniem o świętości rodu cesarskiego.\n↑ Jolanta Tubielewicz: Historia Japonii. Wrocław: Ossolineum, 1984, s. 305. ISBN 83-04-01486-6.\nH. Gene Blocker, Christopher L. Starling: Filozofia japońska. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008. ISBN 978-83-233-2425-6.\nISNI: 0000 0000 8362 0395\nOpen Library: OL196872A\nTę stronę ostatnio edytowano 13 lip 2018, 16:25.