[30-31 Jul 2013]\nPiękna Helena o sylwetce charta, pilna uczennica mentalnego uniwersytetu profesor Środy, ta sama, która udowodniła, że można dzielić życie zawodowe z wychowaniem dzieci, dzieląc wychowywanie między męża a guwernantki, wystąpiła w prasie ze złotoustym przekonaniem ‘I have great confidence that Britain and the British people could thrive outside the EU.’\n- Cóż – powiedziałam do Norweskiego odkładając gazetę – teraz jeszcze winni napisać coś o zgubnym wpływie emigrantów na potęgę imperium i lato należy uznać za zaliczone.\nKlient nasz pan. Mówisz, masz.\nOcierając sumiasty, słowiański wąs, gdzieś między wódką, a zakąską (na zakąskę – wiadomo, jak to u emigrantów - łabędź z królewskiego stawu), dzień później przeczytałam o błyskotliwej inicjatywie dotyczącej ochrony nieprzepuszczalnych granic państwowych Wyspy.\nSześć samochodów, każdy ciągnąc za sobą plakat na przyczepce, krąży po Londynie, a wkrótce rozjedzie się po całym kraju.\nNa plakacie śmiertelne ostrzeżenie dla tych, co wkręcili się tu bez wizy: ‘Go home or face arrest’.\n‘We are making it more difficult for people to live and work in the UK illegally.’ – podsumowuje Mr. Harper, minister od spraw wędrówek ludów.\nDociekliwy zacząłby pewnie analizować, czy tacy nielegalni emigranci umieją czytać lub kto ubezpiecza te jeżdżące po Hounslow przyczepki, czy trąci to dyskryminacją rasową, co w takim razie robi straż graniczna, tudzież, tradycyjnie, z czyich to wszystko podatków?\nMr. Harper, nie słuchaj pan malkontentów!\nPomysł jakże genialny w swej prostocie.\nRacjonalizacja, niebywała oszczędność, pokojowe rozwiązywanie konfliktów, potencjalna franczyza w Afganistanie i strefie Gazy.\nKilka tygodni temu na lotnisku w roli naszego komitetu powitalnego wystąpiła trójka osobników ubranych w kamizelki kuloodporne, karabiny maszynowe, amunicję, gwizdki, wyrzutnie rakietowe, Panzerfausty, kajdanki, urządzenia do teleportacji, elektryczne pastuchy i odznaki szeryfa ‘UK Border Agency’. Stali tak sobie wklejeni w roztopiony żarem asfalt, no, bo ruszyć się nie mogli pod ciężarem zbroi i upału. Stali w dodatku udrapowani na logo Aniołków Charliego.\nJak mniemam, optycznie mieli przepłaszać element niecny i niepożądany.\nDo tego mieli psa.\nWesołego beagle’a, który merdał ogonem i przyprawił Dynię o traumę, bo najpierw ją polizał, a następnie ku zaambarasowaniu drużyny GI Joe próbował podstawić brzuch do podrapania.\nWydało mi się naonczas, że przez tego beagle’a, choć również poniekąd przez te Aniołki, trudno brać ich na serio.\nCo innego, gdyby wystąpili z owczarkiem niemieckim, niedźwiedziem, smokiem lub psem Baskervillów.\nLub gdyby stanęli tam ubrani, zwyczajem ulicznych proroków, w plakat. W tym wypadku zamiast 'Jesus is coming' - ‘Go home or face arrest’?\n(A na plecach płatna reklama promu Dover-Calais?)\nByś pan na benzynie, przyczepkach, Panzerfaustach i psiej karmie zaoszczędził, panie Harper.\nJak oni tę wojnę... no jak?\nDynię zajmuje ostatnio zabawa w kanibala.\n- Eat me! – powiada – Du bist Gruffalo! (gdyż w lipcu zagadnienia filozofii egzystencjalnej Dynia załatwia niemiecką koniugacją) – a następnie wystawia na pożarcie dolne i górne kończyny.\nTaką kończynę należy obłożyć urojonym ogórkiem, dorzucić fikcyjnej sałaty, podlać kepuczem ‘Fatamorgana’, przykryć iluzorycznym chlebem i konsumować z zaangażowanym mlaskaniem.\nGdy już Gruffalo otrze usta serwetką z futrzanego kotka lub pieska, wydłubie z zębów resztki wykałaczką z ołówka, beknie sobie z trzewi, piramida pokarmowa się przewraca i jedzeni stają się jedzącymi.\nWidok Dyni pożerającej mą stopę w niewidzialnym sandwiczu nieopatrznie skłonił mnie do pytania:\n- Kto jest największym żercą na świecie, Dyniu?\n- Majn! BIG EATER!\nI tu winnam zaprzestać, a głupio zapragnęłam do zabawy włączyć element edukacyjno-poznawczy.\n- A jak powiedziałby o żercy tata? – rzuciłam pytanie w kosmos licząc, że kosmos lub siedzący obok Norweski rozjaśnią mą ignorancję - Der, die, das größte Esse...? Essen...? Esses…?\nDynia ubiegła kosmos. Ubiegła też Norweskiego.\n- ... ESES...MAN!\n[Kurtyna Teatrzyku ‘Grüne Ente’ krzycząc ‘Hände hoch!’ spada Leonowi Kruczkowskiemu na głowę.]\nGdybym wiedziała, że Dynie są takie fajne, trzy lata temu zamówiłabym tuzin.\n[27-28 Jul 2013]\nPrzy sobocie dość spontanicznie pojechaliśmy na ryby.\nZ melancholią zawiedzionych nadziei i niespełnionych przyrodniczych ambicji, zauważam, że Dynia nie gustuje w bliskich kontaktach z przyrodą ożywioną.\nRyba, od biedy, w wersji fish & chips, a nie wtedy, gdy szarżuje obijając sobie pysk o zbrojone szkło akwarium i nie sposób przewidzieć jakie ma intencje.\nSłowem, tuńczyk najlepszym przyjacielem, gdy wystaje z kanapki.\nMalkontent przyczepiłby się również do stopnia wykształcenia brystolskich zwierząt akwaryjnych. Płaszczki miały chlapać na komendę, ale im się nie chciało.\nOśmiornica Priscilla zamiast odkręcać słoik z mrożonym krabem, próbowała wciągnąć do akwarium słoik wraz z personelem. Słoik wciąż pewnie leży na dnie, krab się rozmraża, personel na szczęście na czas wyswobodził się z mięsistego uścisku.\n(Ciekawe, czy do usunięcia słoika z dna używa się innej tresowanej ośmiornicy, czy makreli, która potrafi aportować i przyświeca sobie meduzą?)\nPriscilla może i ma rozum rozmiaru małego dziecka, ale czy to aby na pewno komplement?\nOdstąpiliśmy zatem od szczegółowego zwiedzania otchłani i topieli i wyszliśmy na światło dzienne szukać Gromita.\n(Dynia utrzymuje, że największą atrakcją akwarium była maszyna do wyciskania memorabiliów na jednopensowych monetach, ale Norweskiemu bardzo się podobało.\nWniosek? Można prowadzać tam dzieci.)\nNie przewidzieliśmy, że na zewnątrz trwa próba generalna zniszczenia Sodomy i Gomory – Dni Morza 2013.\nPiwo, buła, fryta, smażelina i uryna.\nCzęść Gromitów ewakuowano, część zdewastowano, części nie sposób było dostrzeć wśród ludzkich nóg, nagich torsów i głów.\nAcz, co znaleźliśmy to nasze.\nPrzy dziewiątym (z osiemdziesięciu) przepłoszyła nas ulewa.\nSpora pokusa, by wrócić i szukać dalej.\n[26 Jul 2013]\nŚladem najlepszych szafiarskich tradycji:\nWózek – 'Oma kupi'\nTorebka – 'mama not need bag, my carrying, okay?'\nEdward – podrzutek z sierocińca Armii Zbawienia\nDamski żakiet Edwarda – Asda (promocja: ‘kup kotlet, dostaniesz żakiet’)\nPiernat, spinka i spódnica (och! oraz ach!) – Robótka ręczna\n[24-25 Jul 2013]\n- Kcemto! – powiedziała wskazując na moją obrączkę.\n- Musisz najpierw zorganizować sobie męża. – spławiłam.\nZaawansowany proces myślowy.\n- Rubenito kupi. Tomorrow.\nI oto urodziła chuda księżna potomka i dziedzica korony.\nI wydawało się, że cały naród miał skurcze, parł zbiorowo, a Nick z Davidem trzęsącymi się rękami przecinali pępowinę, lecz, gdy przyszło co do czego wszędzie wokół sami malkontenci.\nA to, że jakiś taki za gruby ten dziedzic, że tam zaraz wielkie ajwaj, urodzić, że ile można na wszystkich kanałach BBC wejście do szpitala live oglądać, że to z naszych podatków ten szlachetnym kamieniem inkrustowany apartament z klimatyzacją, że standardowa matka zwykle rodzi w autobusie, bo ją zbywają z izby przyjęć , że księciu już na ojcowskim, a w przypadku zwykłych ziemian ojcowski się nie należy pre partum, że ojejuniu, ile to wszystko będzie kosztować, że imię na pewno dostanie głupie oraz że na pewno będzie rudy i łysy (!).\nSzwedzi na wieść o szwedzkim królewskim potomku z radości zaczęliby zapewne śpiewać folklorystyczne pieśni i tańczyć wokół ukwieconego słupa zażywszy akwawitu.\nTu, ani śladu dekoracji, żadnych zdjęć królewskich wylepionych w brudnych oknach, żadnego balonika z inskypcją ‘long live royal boy’. Nikt tu ku komemoracji nie rozdaje na ulicach ciasteczek glazurowanych niebieskich lukrem, a w stołówce, ni śladu Union Jacka wbitego w fasolkę, ani też żadnego menu inspirowanego królewską placentą.\nJakby się nie zdarzyło.\nŻadnych ku czci spontanicznych gestów bezinteresownych i bezzwrotnych. Żadnej życzliwej uciechy.\n(Kwitną natomiast oferty z cyklu: talerzyk Royal Dulton z królewską babunią - kup dwa zapłać za jeden, albo ‘steal Kate’s maternity style’ - dwadzieścia procent rabatu.)\nCzyja jest więc ta monarchia, pytam, czyj królewicz i jego z ludu wzięta królewna, czyja królowa Elżutka z pankreatycznym mężem w windsorskim skansenie, czyj ten cyrk ze złotą karocą i gdzie się podziali wszyscy wierni rojaliści?\nStoją pod pałacem w tłumie japońskich turystów?\nZłożyliśmy reklamację w kwestii piernata.\nW najgorętszym dniu lata załoga pralni zmuszona była rozwiązać i zajrzeć do siedmiu tysięcy trzystu trzydziestu pięciu worków z piernatami, by ostatecznie zlokalizować nasz.\nPodobno był w ostatnim.\nOdnoszę wrażenie, że nie jesteśmy tam popularni.\n[20 Jul 2013]\nNiech ktoś wetknie atmosferze w zadek czopek paracetamolu wielkości zepellina, by nieco zbić tę gorączkę.\nDwadzieścia osiem stopni na słupku rtęci.\nDrogi się roztapiają, szyny się roztapiają, dworce się roztapiają, roztopiła się klimatyzacja w pociągu ku stolicy.\nRoztopiony głos z dworcowego głośnika zapowiada opóźnienia: due to adverse weather conditions...\nWyjdę na malkontenta, ale słońce? Latem? Adverse weather conditions?\nJasne. Zrzućmy na siły wyższe.\nA tu Dynia mimochodem i bez uprzedzenia opanowała czas przeszły.\nKażda wypowiedź odnosząca się do przeszłości zaczyna się w te słowa: Last time papa asked me...\nWłaściwie każda wypowiedź niezależnie od lokalizacji w czasoprzestrzeni, zaczyna się aktualnie od: last time papa asked me..., co znacząco wydłuża dotarcie do jądra problemu.\n- Last time papa asked me...\n- Last time papa asked me want more ice-cream.\n- Last time papa.\n- Tata chce lody?\n- Majn chce lody!\nNorweski poproszony, by dostarczył dowody rzeczowe, że skutkiem letnich temperatur naprawdę ma powody do narzekania na warunki pracy, okazał zdjęcie.\n- Dyniu, jak myślisz, czym zajmuje się twój ojciec?\n- WOW! – powiedziała Dynia podziwiając foto z wypiekiem na licu – Papa ROCKET! Papa ASTRONAUT!\nEch, w kosmicznej próżni byłoby mu chłodniej.\nPółka na Lepieje już wisi w zakładkach.\nUprasza się nie kneblować swych osobistych muz od liryki, pedagogiki i demagogiki.\nLepiej kaczkę zelżyć wierszem,\nNiż w nią ciskać słowem szerszem.\nLepiej w kaczkę poematem,\nNiż ją obić krowim gnatem.\nLepiej cisnąć w kaczkę odą,\nNiż problemy mieć z wątrobą.\nLepiej kaczce rymem wknocić,\nNiż ją kopać i się spocić.\nZ cyklu: zabawy towarzyskie.\nMiędzy drugą a trzecią w nocy diagnozować wyspkę.\nSzkarlatyna? Różyczka? Rumień zakaźny? Proszek do prania, zapalenie opon mózgowych ('Mamy na tę diagnostyczną okoliczność szklankę bez wzorka? Jasne, że nie mamy!'), a może ordynarne potówki?\nPacjentowi było wszystko jedno, bo spał, choć przez sen się iskał nerwowo.\nRano wstał w drugorzędnym humorze, acz bez wysypki.\nZa to z pewnie z wzorkiem od kieliszka (!) na plecach.\nW lakierowanym magazynie kolorowym , który hrabstwo nam okolicznościowo wciska gratis w skrzynkę na listy, znalazłam artykuł na temat szkół z internatem ‘czemu niektórym pasuje?’ i odfrunęłam przy pierwszym akapicie.\nSpodziewałam się najrozmaitszych motywacji, że rodzice mogą pracować w cyrku objazdowym, parać się szpiegostwem, zaciągnąć do Legii Cudzoziemskiej, przeprowadzić w obszary malaryczne lub mieszkać tam, gdzie przez podwórko dwa razy dziennie przechodzą fronty wojenne. Za przyczyną pensjonarskich lektur (‘Mała księżniczka’ lub ‘Tajemnica Abigeil’) wizualizowałam sobie biedne sierotki bez matki, odseparowane od ojców, co to albo oddają życie za ojczyznę lub są na krawędzi bankructwa. Ostatecznie, myślałam, może chodzi obcokrajowcom o wyrównane szanse edukacyjne, o przydanie językowi akcentu Królowej?\nOtóż, jak się okazuje, niekoniecznie.\n‘When our 11-year-old was asked why she liked boarding, she replied, „Because I can get away from my brothers”. I like to think of our family as close and fairly harmonious, however, when you live in a house surrounded by three young brothers firing at you with Nerf guns and talking about sport all day, I can sympathise with her. She revels in school dormitories surrounded by friends, brightly coloured duvets, teddies, Keep Calm posters and hot chocolate.’\nMatka bez cienia zmarszczki refleksji odsyła córkę do internatu, bo współczuje jej życia wśród trzech młodszych braci? Bo w internacie ją napoją przed snem gorącą czekoladą i dadzą szansę porozmawiać o kucykach i wróżkach?\nParanoidalna, kosmicka, niewyobrażalna głupota tego argumentu wtrąciła mnie w stupor.\nA potem – o ironio! – zbiegła się z opowieścią znajomej nam dziesięciolatki. Opowieścią o młodszej siostrze swej najlepszej przyjaciółki.\nNajlepsza przyjaciółka, też dziesięciolatka, każdy weekend spędza w domu innej swej koleżanki, by jak najmniej przebywać we własnym.\nMłodsza siostra, przy wydatnym wsparciu i zaangażowaniu rodziców, wypracowała sobie bowiem pozycję ‘muszę mieć wszystko to, co starsza, nawet jeśli tego nie lubię’.\n( W ryk, bo chce te same lody. W ryk, bo to lody truskawkowe. W ryk, bo nie lubi truskawek. W ryk, bo musi jeść truskawkowe. W ryk, bo ciepnęła je do kosza na śmieci. W ryk, bo nie ma żadnych lodów.)\nTakoż młodsza ma wszystko, co i starsza, te same zabawki, tę samą szkołę, te same bluzki i majtki, choć niestety mniejsze o dwa rozmiary. Młodsza zawsze jest obok, by monitorować potencjalne nadużycia, by się owijać jak bluszcz wokół starszej i jej znajomych. Koleżanki przestały starszą odwiedzać, nie mogąc znieść natrętnej obecności młodszej. A gdy, czasem bywa, młodsza jednak nie może czegoś mieć, to albo ogranicza się to starszej (zakaz wyjazdu na obóz) , albo każe starszej kłamać (‘miałam dodatkowe zajęcia w szkole, nie byłam w żadnym kinie’).\nGdy starsza z grupą koleżanek wybierała się do zoo, matka zaleciła starszej, by po powrocie wysiadła z samochodu trzy ulice dalej, usunęła wszelkie ślady pobytu w zoo i następnego dnia w szkole zakazała swym koleżankom rozmawiania o zoo przy młodszej, gdyż ‘tej byłoby przykro’.\nStarsza może liczyć wyłącznie na rozrywki, których logistykę zapewniają rodzice jej koleżanek. W domu o wyborze rozrywek decyduje młodsza.\nTo podobno w imię, ... uwaga... by starsza nie wyrosła na egoistkę.\nOprócz tego, że to przeraźliwie smutna historia, zastanawiam się, u licha! a co jeśli ja sama popełniam równie karygodne, idiotyczne, katastrofalne błędy wychowawcze i tego nie widzę? Czy mogę mieć nadzieję, że ktoś je zobaczy? Że mną potrząśnie? Że mi o nich powie? I nawet jeśli powie, to czy mu uwierzę?\nPierwsze miejsce na liście moich macierzyńskich lęków.\nMatka. Spółka z odpowiedzialnością.\nZbyt dużą odpowiedzialnością.\n ‘Country Child’ 13/2013 ‘Open all hours; Why boarding school suits some’ Sophie Pender-Cudlip\nZ rozczulającym epilogiem: ‘As for the children, perhaps some just flap their wings a little earlier than others or just want a welcome break from their brothers.’\nBiorąc pod uwagę, że miejscowe szkoły z internatem zaczynają nabór już od trzylatków, imaginuję sobie bandę trzylatków, która ‘just flap their wings a little earlier than others’.\nNie posiadam stosownej wiedzy w dziedzinie dogmatów i kanonów, nie parałam się teologią żadnej małej, ani dużej religii, stąd moje zadowolenie z kapłaństwa kobiet w kościele anglikańskim wynikało jak dotąd, wyłącznie z faktu satysfakcjonującej równości płci.\nDo momentu, gdy tydzień temu zderzyłam się w sklepie z damą, która do szarej, kwiecistej sukienki z krótkim rękawem i obfitymi falbanami (styl Marks & Spencer), miała doszytą stójkę z koloratką.\nDo tego na szyi sznur różowych korali i srebrny krucyfiks.\nGdybym nie wiedziała, że to pasterka lokalnej parafii, skłoniłabym się raczej ku azylowi dla osłabionych na umyśle.\nDe gustibus... wiadomo, szczególnie tu na Wyspie, więc przemilczę estetykę tej kuriozalnej kombinacji.\nAle pomyślałam, że oto, sakreble!, znowu się zawiodłam.\nZnowu mi się wciska równość w wydaniu ‘przebierzmy się za mężczyzn’.\nNadmiar słońca mnie radykalizuje.\nWstałam o siódmej rano.\nZa oknem parkował nieboszczyk.\nW luksusowym karawanie.\nTrumna z wieńcem, wysoki połysk, kierowca w białych rękawiczkach i odprasowanej czapce.\nSen? Zwidy? Halucynacje? Fatamorgana? Padło mi na głowę od nadmiaru UV?\nZza pleców Dynia, nie mniej skonfundowana, ‘mama, this is?...’\n‘Yyyyyy... karawan, córko!’\n‘Okay!’ – Dynia postanowiła pozostać na tym poziomie eschatologicznej świadomości i oddaliła się szukać spyży.\nJa w pidżamie, boso, przed dom.\n‘Pan odbiera? Się zgubił? O ile wiem, jeszcze przed chwilą wszyscy byliśmy żywi.’\n‘Ach, nie! Zgodnie z ostatnim życzeniem nieboszczyka objeżdżamy całą wieś, by po raz ostatni rzucił okiem.’\nOna miała imię wymarzone dla bohaterki południowoamerykańskiej mydlanej opery.\n(Esmeralda? Esperanza? Leoncia? Isaura?)\nDo tego długie, bardzo długie, krucze włosy, krągłe kształty i dom rodzinny z widokiem na lamy i na Cotopaxi.\nOn miał na imię Jimmy, mógł być stolarzem lub mechanikiem samochodowym – nie pamiętam. Pamiętam, że poznali się w internecie i że on codziennie słał jej przez ocean róże, a jej koleżanki z biura, przy którejś z głównych Avenidas miasta Quito mdlały od tych róż z zachwytu.\nSpotkałam ich raz na jakiejś kuchennej imprezie.\nSiedzieli pod oknem, trzymali się za ręce, słońce wybłyszczało jej długie włosy i wygładzało jego przeraźliwie ospowatą cerę.\nJego nieładność podkreślała jej urodę.\nOpowiadali o sobie.\n(Myłam sałatę? Odcedzałam makaron? Tarłam ziemniaki na placki? Gotowałam filmjölk, by zdobyć twaróg na pierogi?)\nŻe, gdy już wysłał tych róż kilka tysięcy, wsiadł w samolot i poleciał ku Cotopaxi z pierścionkiem.\nSkąd się wzięli, kto ich przyprowadził? Ona nie była studentką, dopiero przecież przyjechała, färsk południowoamerykańska narzeczona. On nie studiował, może ktoś go w tej przechodniej kuchni z widokiem na Hagę uczył hiszpańskiego, by wiedział jak dygnąć przed teściem?\nPamiętam, że gdzieś między zlewem, a lodówką powiedziałam, że to w sumie ładna historia.\nI mi wtedy sarknął taki jeden ze zjednoczonej, cynicznej Europy ‘przejrzyj na oczy, kaczko, to czysta handlowa wymiana, seks dla ospowatego w zamian za personnummer, wizja hodowania lam do końca życia kontra dom z klozetem’. I jeszcze dodał, że wedle niego to małżeństwo przetrwa góra pół roku.\nMoże dlatego zapamiętałam?\nNie lubię, gdy mi ktoś grzebie w happy-endach.\nDrugi raz spotkałam ją kilka tygodni, a może miesięcy później.\nNa kursie języka dla invandrare.\nByła duszą towarzystwa.\nPoznałam ją po kruczoczarnych, długich włosach splecionych w warkoczu, ona mnie nie poznała. Nic dziwnego. Tamtej letniej nocy patrzyła tylko na niego.\nTrzeci raz spotkałam ich siedem lat później.\nZderzyliśmy się w tranzycie.\nOn miał na sobie koszulkę z któregoś z parków narodowych Ekwadoru, ona krótko ścięte kruczoczarne włosy. Trochę posiwiała i była przebrana za Szwedkę. Jej gesty i emocje też jakby zmieniły narodowość.\nJego cera pozostała bez zmian, a blond włosy pewnie lepiej kryją siwiznę.\nStali przed nami w kolejce do prześwietlania bagaży.\nOn patrzył na nią z czułością, ona patrzyła przed siebie.\nPotem usiedli kilka rzędów przed nami, w tym samym samolocie, może nawet uśmiechnęli się, gdy zniecierpliwiona bezruchem maszyny Dynia krzyknęła czcionką w rozmiarze siedemdziesiąt dwa: ‘BIST DU FERTIG, DUFUS PLANE?’.\nNasze drogi znów się rozeszły.\nMoże się kochają, może nie.\nW sumie ładna historia.\nDnia do północy, rozmawiania, krewetek wydłubywanych z pancerzyków jak orzeszki oraz lipcowego, skandynawskiego spokoju.\nWielkiej słonecznej plamy, w której można jadać wszystkie posiłki.\nCelebrowania kolejnych filiżanek kawy w cieniu niebiesko-żółtej flagi na maszcie sąsiadów.\nDynia zdmuchnęła świeczki na kolejnym torcie swego powodzenia i zinwentaryzowała wszelkie dostępne atrakcje w miejscowym parku rozrywki, a w ramach procesu integracji z miejscową ludnością zamówiła lody ‘saffron och honung’, gdyż były, jak wyznała mi na ucho, w bardzo atrakcyjnym kolorze lelloł. Następnie zjadła dwadzieścia cztery naleśniki z dżemem i śmietaną.\n(O ironio losu! Wspominając udrękę produkcji twarogu, słodkie śledzie w nadmiarze, kötbullar z mrożonki, bezpańskie kilogramowe bloki sera zalegające tygodniami w lodówkach w akademikach, albo okrągłe, trzeszczące w zębach płaty chrupkiego chleba, czy przyszłoby nam naonczas do głowy, że będziemy wracać do Bullerbyn, by cieszyć się zdrowym jedzeniem? Że irańska pizza z knajpy ‘Akropolis’ zdobiona surówką z surowej kapusty będzie nam aż tak smakować?!)\nByło leniwie, niespiesznie, nieco psychodelicznie od nadmiaru zielonych królików.\nNajbardziej Dynia zapamiętała króliki.\nMy najbardziej plac zabaw, na którym Dynia rwała nieletnich wikingów na łzy niewieście.\nAż jeden się dał nabrać, otoczył czułą troską, monologował łagodnie, łzy próbował ocierać i ostatecznie wciskał koordynaty na wypożyczalnię identycznych rowerków, o który to rowerek Dyni się rozeszło. (Nie, nie. Własnego nie oddał. Nie przeceniajmy wikingów.)\nI nie zniechęciło go do monologowania nawet to, żeśmy mu dyskretnie próbowali wyjaśnić, że lilla Dynia nie mówi w jego narzeczu. Inga problem tak się upierał, a tymczasem samowyciskalne łzy Dyni kapały na jej północno-europejski blond fenotyp i rowerek.\nPotem doszliśmy do wniosku, że może my też już nie.\nA w końcu przyglądając się międzynarodowym nogom zwisającym ze zjeżdżalni i obserwując alianse i mezalianse wyszło na to, że wystarczy się uprzeć i wszystko da się opowiedzieć mową ciała.\nZ nierównowagi płci widocznej w użytkowanych placówkach wychowawczych, słabo się nam Dynia identyfikuje z własną płcią.\n- Nieźle ci to wyszło, Dyniu. – sypię pochwałą, a Dynia się dopomina o więcej frazą ‘Dynia good boy?’.\nI jak się ta Dynia nagle rozgadała!\nWciąż sypie się z niej jakaś trójjęzyczna, gramatycznie pokrętna, mocno niekonwencjonalna gadka.\nOd rana do zmroku.\nPuryści –lingwiści potrzebowaliby soli trzeźwiących.\n‘Das ist my CIASTKO!’ – powiada Dynia prychając okruszkami.\nAlbo ‘BIST DU FERTIG, wujka?’ popędzając wycieczkę.\nTudzież ‘my going take PAFON, sunny days!’ oddalając się w kierunku prysznica.\nA co za tym, nieuniknione, ‘NOT MY WŁOSY! NOT MY WŁOSY, PANI! PANI MAMA!’.\nNa pytania ‘this is...?’ odpowiadamy cierpliwie – ‘pani matka mówi na to tak, Herr ojciec – tak, a ochronka – jeszcze inaczej.’\nCzasem Dynia to łyka bez refleksji, czasem rozkłada bezradnie ręce ‘my saying...?’, czyli, ‘a jak do cholery, mam mówić ja, hę?’\n(Na co my, wciąż jeszcze cierpliwie – ‘do pani matki tak, do Herr ojca – tak, a w ochronce – jeszcze inaczej...’)\nCzasem zatem odmawia porady i mruczy pod nosem: ‘my saying (tu wybrana desygnata ze stosownego narzecza)’.\nI jeszcze patrzy wzrokiem ‘możecie mi nagwizdać’.\nKorzystając z wizyty w Bullerbyn przysiadłam na kozetce u terapeutki.\nTerapeutka prostuje moje depresyjne, jesienne myśli, ja jej w rewanżu wyjaśniam zawiłe obyczaje i tradycje plemienia Polan.\nJednak czasem nie potrafię.\nBo obstaje terapeutka, że jesteśmy jedyną nacją w jej karierze, która masowo wyjeżdża z kraju ojców zostawiając za sobą własne dzieci.\nŻe niesiemy w sobie ponoć dość rzadkie wśród innych ludów przekonanie, iż bez szkody możemy zawiesić rodzinę na kołku, na rok, na dwa, na pięć, scedować dziateczki pokoleniu pradziadków, a w trakcie rekompensować progeniturze niewykończonym domem z podmurówką, telewizorem rozmiarów największej ściany w stołowym, rodzicielstwem via skype i obietnicą spotkania w lepszych czasach.\nI że to wcale nie tak, powiada terapeutka, że zawsze zostawiamy za sobą zupę z trawy i kartofle bez omasty. I że nie raz i nie drugi się okazuje, wynikiem rozmowy ze specjalistą, że dom mógłby być krótszy, a telewizor węższy.\nI że owszem sporadycznie Rumuni, Litwini, czasem Rosjanie, ale Polanie masowo.\nRach ciach. Dziateczki protoplastom i w długą.\n- Czasem – terapeutka bardzo waży słowa, za to ją szczególnie lubię, każde zawsze obejrzy pod światło i nad każdym przystaje– tak, jakby dzieci wcale nie były ważne.\n- Nie wiem. – odpowiadam i coś tam mamroczę, że spójrz jacy jesteśmy patriotycznie przywiązani do ziemi i ściany w stołowym, jak szanujemy starszych, jak cenimy ich wkład w wychowanie młodzieży...\nArgument o tym, że zapewniamy potomstwu stabilizację i bezpieczeństwo się nie obronił.\nZ terapeutycznego doświadczenia wychodzi, że jesteśmy również tą nacją, która nie uznaje za niezdrowe wyrwać niespodzianie dziecko z polskiej szkoły, przerzucić przez morze, umieścić w skandynawskiej placówce edukacyjnej, a po trzech miesiącach zmienić zdanie i odesłać do ojczyzny pod skrzydła babuni i dziadunia.\nTak nas widzą.\nCzy to marny zbieg okoliczności, czy socjologiczny trend?\nNie drążyłyśmy tematu.\nA ja, tendencyjna anegdotka na marginesie, poznałam rodziców trzylatka, rodaków z dyplomami porządnych szkół wyższych i wysokich, którzy zostawili półtoraroczne swe dziecko pod opieką dziadka i babki na pół roku, by urządzać się na Wyspie. Gdy się już urządzili, sprowadzili potomka i z marszu próbowali umieścić go w przedszkolu. Ku ich zaskoczeniu dziecko nie chciało się integrować. Na życzenie rodziców, z pobudek najszlachetniejszych z możliwych, przeniesiono tedy chłopinę do grupy, w której były polskie dzieci ‘by rozumiał co się do niego mówi’. I to również nie wyszło, albowiem dziecko płacząc od ósmej do piątej było uparcie głuche na wszelkie dostępne narzecza. Rodzice uznali przeto, że ‘był za mały na przedszkole’, zatrudnili do opieki panią z Polski i planują kolejny eksperyment z lokalną edukacją jesienią.\nNie stać mnie na morał.\n[1-2 Jul 2013]\nKomentarz do komentarzy spod poprzedniej notki wymknął się spod kontroli.\nMotto: Lepsze addendum niźli duodenum.\nTo w sumie temat na esej lub na materiał dla ‘Sprawy dla reportera’.\nAż kusi, żeby wrobić w to Fidrygaukę, bo ona jak chart ściga lokalne stereotypy, ale temat taki już w sumie, nolens volens, przejedzony.\nKto jada lepiej? Oni ze swoją zimną pizzą, ale, oddajmy sprawiedliwość, i z niedzielnym graniturem najrozmaitszych warzyw do Sunday Roast (w tym pasternak i brukselka), czy my z gorącym bigosem na świni, ale podlanym krupnikiem?\nWycinek rzeczywistości, który reprezentuje matka Emetyka, a który opisałam poniżej to grupa matek (głównie, zrządzeniem losu, nauczycielek), z którymi połączył nas ‘Ars Partus’ płatny kurs rodzenia. Kurs dobrowolny, nienajtańszy - my puściliśmy nań całe becikowe od Davida - nie jest to więc grupa, która korzysta z zasiłków lub bonów żywnościowych do realizacji w sieci sklepów 'Iceland' (gdzie tylko przetworzone mrożonki oraz prawdopodobnie zielony soylent) lub ‘Wszystko Za Jeden Funt’.\nMówimy tu o klasie średniej, a przy tym mężach zarabiających bardzo powyżej średniej krajowej, mówimy o domach i hipotekach, o wakacjach na kontynencie. Jak również o czasie wolnym, bo, kolejnym zrządzeniem losu, wszystkie, nieomal bez wyjątku, matki mają kolejne, wyjątkowo niekłopotliwe i spolegliwe, młodsze dzieci.\nRównież, żadne z dzieci starszych, rówieśników Dyni, nie wykazywało nigdy ku jedzeniu niechęci, nie epatowało alergiami pokarmowymi, nie puchło anafilaktycznie na widok talerza.\nŻarły te dziatki marchewki, kartofle, pietruszki, ryż, kleik. Jak leci. Próbowanie naprawdę sprawiało im przyjemność.\nA mateczki im przecierały marchewki, kartofle i pietruszki według pierwszych przepisów kuchennej bogini, niejakiej Annabeli Karmel.\nI przyznaję, był czas gdy sen z powiek spędzała mi myśl: dlaczego zatem? Skąd ta nagła zmiana? Skąd dryft ku pizzy i rybnym paluszkom? Przecież gotowały!\nŻe z wygody?\nZ kulinarnej ksenofobii?\nPrzez tę Anabellę z jej przepisami ‘szybka i zdrowa pizza z bułki dla dwulatka’?\nAż wreszcie odpuściłam, bo temat chyba mnie przerósł.\nAnegdotek mamy bez liku.\nJak to Emetykowie wrócili ze słonecznej Italii wdzięczni losowi, że zabrali ze sobą makaron z Tesco i własne talerze, bo 'przecież dzieci nie zjadłyby innego niż w domu. Ani na niczym innym.'\nJak to na sraczkę i pawia, któraś mamunia karmiła dziecko truskawkowym jogurtem naprzemiennie z czekoladowym mlekiem, aż do momentu gdy dziecina zwymiotowała podszewkę żołądka i należało hospitalizować.\nJak to przynieśliśmy na imprezę dla dziatek karton polskiego soku jabłkowego w wersji antonówka, a mateczki zbladły, wyjęły czosnek i wezwały egzorcystę, bo ‘ten sok zawiera cukier!’. Po czym wyciągnęły z toreb porzeczkową ‘Ribenę light’, rozbełtały z wodą z kranu i rozlały niemowlętom oraz starszym do butelek i szklanek.\nNorweski z naukową ciekawością krążył wtedy po sali zbierając dane na temat szkodliwości cukru. Pod koniec imprezy mieliśmy pełen przegląd, od: 'cukier niczemu w organiźmie nie służy', 'nie jest do niczego potrzebny', przez: 'cukier powoduje cukrzycę', do: 'od cukru wyłącznie się tyje i psują się zęby'.\nI to jest poziom wiedzy tego wycinka klasy średniej, kształconej w tutejszym systemie, a szczególnego pieprzu sprawie dodaje, że panie się realizują we wszystkich szczeblach szkolnictwa, wykładając również przedmiot znany jako... proszę usiąść... science.\nPrzyjęliśmy zatem do wiadomości, że tubylcy są z innej gliny, a energię czerpią z kosmosu lub zimnej fuzji.\nZimnej szczególnie sprzyjałby klimat (!).\nNo dobrze, myślę, może się czepiam?\nMoże to statystycznie nieistotne obserwacje? Może przestaję wyłącznie wśród światłych Matek Polek, prymusek z profilu biol-chem, a mściwy los tak wyselekcjonował tubylcze, by nie odróżniały bakterii od witaminy?\n... od cukru wyłącznie się tyje.\nTymczasem producenci aspartamu, jestem pewna, zacierają ręce i na zebraniach rad nadzorczych swych osładzanych korporacji obściskują się na niedźwiedzia lub klepią po plecach.\nPropaganda zrobiła swoje.\nCukier to cukrzyca.\nNa kolejnej imprezie, jedynym napojem nie zawierającym słodzików było wino.\nWoda mineralna (!) była z aspartamem, piwo z aspartamem, cola w wersji light, sok bez added sugar.\nZ nadzieją rzuciłam się na butelkę Fanty i przypłaciłam to haftem.\nAlbowiem producenci nie uważają już za stosowne informować o składzie na okładce. Fanta nagle przestała zawierać cukier, a zamiast niego ma uderzeniowe dawki nienaturalnych cząsteczek (tu pewnie obruszą się chemiczni puryści, tak jak zawsze obrusza się Norweski, wszak aspartam teoretycznie nie jest nadnaturalny). I ta Fanta tak zupełnie bez uprzedzenia, że jest zero lub light. A ja dramatycznie reaguję na nienaturalne cząsteczki.\n(To coraz kłopotliwsze dla mego dobrostanu na Wyspie, nieomal tak kłopotliwe jak alergia na orzechy, bo słodziki są wszędzie.)\nTośmy sobie z Dynią wypiły wino rozcieńczone z wodą, którą miałyśmy w bukłaku, a Norweski pojechał na stację benzynową po napoje ratunkowe.\nOdtąd i zawsze wozimy swoje.\nTu dygresja do dygresji: omijam teorie spiskowe, nie interesują mnie statystyki zachorowań na nowotwory, które jak to statystyki, można dowolnie wyginać. Bardziej zastanawia mnie/niepokoi bezrefleksyjne dostarczanie organizmowi fenyloalaniny w aspartamie i jej udziały w neuroprzekaźnikach.]\nArgumentem za hot-dogiem może być, niewyluczam, wygoda.\nWystarczy zajrzeć na stronę Annabelli-Karmelli i przeczytać komentarze typu: ‘it seemed a bit of a process to marinade and then all the varying coatings… ‘ I nie są to komentarze do galantyny z ośmiornicy i słowiczych języków, ale do najpospolitszych chicken nuggets zamarynowanych przed usmażeniem.\nRozejrzyjcie się u Annabelli. Czy tylko ja mam wrażenie, że przechwyciła ona jeden ze wschodnioeuropejskich zeszytów do ZPT i kręci biznes na krokodylkach z ogórka oraz na tym jak ugotować makaron?\nNie lubię jej, denerwuje mnie, jestem do niej uprzedzona. Fakt, zastępuje śmieciowe jedzenie z supermarketu wersją domową, być może o mniejszej szkodliwości, ale nie czyni nic, by poprawiać kulturę jedzenia, promować slow food i oprócz poczucia misji, nie ma żadnych kwalifikacji.\nDiety Emetyków nie ogranicza z pewnością sklepowy asortyment.\nJest tu na półkach nieomalże wszystko, a jeśli nie ma na półkach to jest on-line w sieci.\nChcesz dodać do curry świeże liście papedy, klik klik na jutro z dostawą do domu.\nPotrzebny ci Bratwurst lub Schweinshaxe – germandeli dot com.\nDo tego nieustannie programy telewizyjne, gdzie amatorzy i restauratorzy gotują, pieką i jedzą wykwintne potrawy na porcelanie Royal Dulton lub Jamie Olivier smaży pizzę na patelni opcjonalnie ciapie łychą śmietany w wydłubane mango, bo realizuje się w konwencji ‘zdrowo sobie ugotuj w piętnaście minut’.\nGdzie jest środek? Najlepiej złoty? Choć nie wzgardzę innym metalem szlachetnym?\nDynia z obiadowymi trojakami – Eintopf do podgrzania, zielone, deser (jogurt lub galaretka), stanowi w ochronce ewenement.\nMłodzież przynosi tam kupne kanapki z supermarketu lub kiełbasiane rolki, ale tu i przesadnie nie wymagajmy, ochronka jest proletariacka i skupia przede wszystkim dziatki wiejskich dorywczych pracowników fizycznych. Progenitura intelektualistów z fabryki molekuł jest w mniejszości. Ale widzę, i morale mi upada, że nawet matka Rubenita i Eduarda, strażniczka złotych ziaren paelli, odpuściła i w dwojakach posyła młodzieży kanapki z białego chleba, choć nadal – ku chwale Juana Carlosa Pierwszego, czy Drugiego - z chorizo.\n[I tu mogłaby nastąpić kolejna dygresja, że kanapki z chorizo jako podstawa diety Rubenita, który przez cały swój krótki żywot żarł dotychczas z takim samym zaangażowaniem jak i Dynia, to skutek jednej z przebiegłych manipulacji ‘nie będę jadł niczego innego, bo lubię tylko kanapki z chorizo’ patrz: efekt uboczny narodzin młodszego brata. Gdyby Dyni przyszło coś takiego do głowy, myślę, że doskonale zdaje sobie już sprawę, że zabilibyśmy ją śmiechem, bo nikt w tym domostwie nie ma czasu na spersonalizowane gotowanie lub składanie kanapek pod klienta. Jeśli w menu występuje kaszanka – wszyscy jedzą kaszankę, nie jedzą – chodzą głodni. I choć widać na kilometr, że Rubenito owinął sobie menu i rodzinę dookoła palca to też ostatecznie i nie moja rola, by potrząsać. Potrząsanie w dziedzinie tak grząskiej jak macierzyństwo rzadko przynosi oczekiwane rezultaty typu dozgonna wdzięczność i kwiaty pod pomnikiem. Acz, niesamowite, nieprawdopodobne, nieomal jak z Archiwum X jest to, jak bardzo matki ślepną, milkną i nie słyszą, gdy rozbija się o własne dzieci. To niesłychanie przynagla, by nad własną głową zainstalować CCTV.]\nWracając do trojaków, może i w ochronce Dyni trojaki to ewenement, ale względem polskich standardów opieki nad dzieckiem, bliżej nam chyba patologii niż piedestału.\nAlbowiem, jak zauważyłam, ojczyźniane standardy są mocno zawyżone, a nawet rzekłabym zaciskają się pętlą, zupą, drugim, a nawet sałatką wokół szyi.\nRozmawiając z Matkami Polkami podczas wizyty w ojczyźnie raz, czy drugi podzieliłam się w gronie spraną historyjką, że pod presją grupy rówieśniczej dziecko mi - cha cha! - odmawia spożywania grzybów.\nZa każdym razem, ku mojemu zaskoczeniu, reakcja była podobna: już wprowadziłaś grzyby?\nZa pierwszym razem – zignorowałam, za drugim – uniosłam brew w zdziwieniu, za trzecim – poszłam sprawdzić w lustrze, czy nie jestem wielbłądem.\nIch zaskoczenie kontra moje zaskoczenie.\nIch, że ignoruję algorytmy.\nMoje, że i s t n i e j ą szczegółowe (!) algorytmy wprowadzania podzespołów diety!\nGdy tymczasem ja parłam jak traktor bez przykładania wagi do czasu, sezonu, wykresu, czy konstelacji gwiazd.\nWarzywa, sztuki mięs, nabiały, potem, co ukradnie z talerza, do tego zimne mleko z lodówki.\nOliwki, grzyby, rolki sushi, orzechy, byle miód dopiero po roku i z dala trzymać od wędzonego, próżniowo pakowanego, za to przypraw nie szczędzić, ale soli nie nadużywać.\nTego się trzymałam, a cokolwiek bym nie uczyniła, pielęgniarka środowiskowa piała z zachwytu nad mą ekstraordynaryjną wydolnością wychowawczą.\n[Służę dygresją. Szkołom na Wyspie – nie wiem, czy wszystkim, czy tylko w tym konkretnym hrabstwie – przekazano wytyczne, zakazujące komentowania stanu higieny osobistej uczniów, poruszania tematu w rozmowie z rzeczonymi lub ich rodzicami, w uzasadnieniu: 'aby uniknąć dyskryminacji'. Być może z tego samego powodu, z obawy, że ją posądzę o niecne, pielęgniarka środowiskowa piałaby z zachwytu, również wtedy gdybym karmiła dziecko styropianem? Nigdy się nie dowiemy.]\nZatem na ojczyźnianą miarę, co wyraźnie podkreśla geograficzno-mentalny relatywizm sprawy, należy mi się dekoronizacja i zrzut z pomnika.\n(Do listy przewinień dodajmy, że Dynia opowiada światu ‘my like Donalds’ i być może zdążę się wytłumaczyć, że głównie chodzi o nieograniczony dostęp do dozownika kepuczu, który to kepucz można wylizywać z papierowej miseczki, lub też o słomkę i balonik, nim uderzy we mnie pierwszy kamień owinięty w kartkę ‘już wprowadziłaś kepucz?!’)\nPonoć istnieją sekretne społeczności Matek Polek, które sprzeciwiają się jarzmu ekologicznego pasztetu z marchewki i dewolaja z cukinii i patatów. Ponoć istnieją fora internetowe ‘a ja karmię parówkami’. Nie wiem, nie byłam, słyszałam, ktoś opowiadał.\nJeśli tak, jeśli to na poważnie, to powiedzmy, że to protest na miarę ‘na złość babce odmrożę sobie zadek’.\nOstatecznie chodzi tu o zadek i przyległe organy przyszłości narodu.\nWłasne można sobie odmrażać, cudzych – jakoś nie przystoi.\nCzy to nie na blogu zimno wywiązała się kiedyś dyskusja piętnująca kompensowanie sobie braku czasu dla dzieci produkcją eko-przetworów z eko-marchewki?\nZatem na podstawie dotychczasowych obserwacji zauważam, że dorośli często wcale nie chcą spędzać czasu ze swymi dziećmi, dzieci chcą spuścić ze smyczy i marzą by te zajęły się sobą. Patrz: najostatniejsze garden party – krzesła pod ścianami jak na szkolnej dyskotece format: wczesna podstawówka lub wieczorek taneczny u Dulskich, a dziateczki samopas na stoku lub oturlałe po krzakach (bo ogródek na górce), wysłuchujące karnych komend: nie rusz, nie dotykaj szyb rękami (?!), książek na dwór nie wynoś (?!), zejdź, przestań, zachowuj się, odsuń!!!\nCzyż zatem nie byłoby pięknie, aby choć w tej marchewce chcieli się zrealizować?\nI jednocześnie nie mam wątpliwości, jeśli za rok wyślemy Dynię do tutejszej szkoły to trafi w szpony szkolnej stołówki. A najlepsza szkoła w okolicy szczyci się menu niczym nie ustępującym tablicy z lodówki Emetyka za zasługę poczytując sobie minimalną podaż warzyw (‘bo nie było popytu, w ten sposób ograniczyliśmy wydatki’). Chwilami nawet stołówka w najlepszej szkole to Emetykowe menu przebija oferując smażoną rybę z frytą, smażone mięso z fasolą, a do tego czekoladowy placek z lukru i kremu. Szkoła chwali się również polityką zerowej tolerancji dla czipsów i czekoladowych batonów. Ktoś im musi tam jednak robić koło pióra, bo wyrzucając osmarkaną ze wzruszenia chusteczkę dostrzegłam w koszu na śmieci papierki po produktach koncernu Mars i Walkers. Indagowana na ten temat Dyrekcja (nie mogłam się powstrzymać, choć Norweski kopał mnie po kostkach), zmieniła kolor i odrzekła, że to na bank odpady po odwiedzających. Niech tam. Udajmy, że wierzę. Udajmy, że wierzę, że tego dnia odwiedziło ich czterdzieści osób lub jedna, tuż po napadzie na sklep ze słodyczami.\nPowiedzmy tu sobie szczerze, jedzenie mogę jeszcze w pewnym stopniu kontrolować.\nZ innymi rzeczami – dużo gorzej.\nLucynie zaczął odpadać palec u stopy.\nLekarz przypisał fungicyd, matka Lucyny podobno zastosowała, jednak skoro po trzech dniach (!) nie było poprawy, zaniechała. Lucyna biegała boso, bez skarpet, chętnie wymieniała się pantoflami z wesołą gromadką innych bosych (‘Dyniu, pod żadnym pozorem nie zdejmuj tam skarpet!’).\nPo pewnym czasie na dolne kończyny Lucyny wstąpiła wysypka.\nRzuciłam kątem oka, gdyż spełniam się jako dermatolog-amator, rzekłam do Norweskiego: ‘Grzyb! Izoluj nasze dziecko!’\nLekarz rodzinny obejrzał ponoć ponownie i odpadający palec, i nogi i orzekł – palec-grzyb, nogi - egzema.\nNawet okiem nie mrugnął, że wysypka szła prostą drogą, wektorem rajstop od palca przez stopy.\nMoże patrzył przez odwróconą lornetkę?\nPrzypisał inny grzybiotyk, a nogi nakazał smarować maścią ze sterydami i zmienić proszek non-bio na inny non-bio.\nOd intensywnego smarowania grzyba kortyzolem, grzyb raźno przeskoczył na dłonie matki Lucyny, gdzie wykwitł w zdiagnozowaną przez rodzinnego... a jakże ... egzemę. Jak człowiek się uprze to zawsze jest szansa, że symptom dopasuje się do diagnozy. Ileż to razy Doktor House identyfikował toczeń.\nSytuacja w chwili obecnej przedstawia się następująco. Po dwóch miesiącach cała rodzina Lucyny ma już ‘egzemę’. Emetyk, który lubi się tulić, ma adekwatną wysypkę. Lucynie trzeba chirurgicznie usunąć paznokieć, by powstrzymać grzyb.\nJa prasuję skarpety.\nA świerzb? Wszy?\nPoczekajcie. To się dopiero będzie działo.


Koszulka 355222 w Tchibo\nIdealna do noszenia pod białą odzieżą wierzchnią\nNumer zamówienia 89687\nIdealna pod jasne ubrania\nTa koszulka z okrągłym wycięciem pod szyją jest doskonałą bazą pod białe ubrania. Wyjątkowo miękkie, lekki włókno microtouch sprawia, że koszulka miękko się układa, a elastan zapewnia jednocześnie odporność na deformacje i doskonałe dopasowanie przy wysokim komforcie noszenia. Regulowane ramiączka umożliwiają indywidualne dopasowanie koszulki.\nDługość z tyłu: ok. 41 cm\nBardzo przyjemny, chłodzący materiał.Sugerując się zawyżoną rozmiarówką tchibo wzięłam rozmiar mniejszą i jest bardzodopasowana.Myślę, że w moim rozmiarze też byłaby ok.Niewidoczna pod prześwitującymi ubraniami.\nKoszulka w sam raz pod przezroczyste rzeczy i w takim celu była kupiona. Spełnia swoje zadanie.\nprzez Renata G. od 2018-05-26\nkoszulka świetna, dobrze chłonie pot. Polecam!!\nprzez Anonimowo od 2019-03-30\nZnakomita jako koszulka pod jasną bluzkę. Rozmiar bardzo obcisły. Ja wzięłam rozmiar większy niż noszę i leży znakomicie, nie obciska.\nCielisty kolor sprawia, że nie widać jej w ogóle pod białą odzieżą!Produkt godny polecenia!!!


Bratki, fiołek Vitrokka, altówka, fiołek trójkolorowy - Słodycze\nSvetlana Lavrova: Królestwo Flory.\nKwiaty i drzewa w legendach i mitach\nLyskovsky: Flower Lace - Plant Legends\nKwiaty w legendach i legendach (ilustracje - pole)\nLegendy i mity o roślinach. Legendy starożytnego Wschodu, pogańskie mity, starożytne legendy\nMagiczne właściwości roślin. Irina Starostina\nMagia gospodarstwa domowego\nBratki - (tricolor fioletowy, Viol Wittrock). Łacińska nazwa to Viola tricolor. Ojczyzna - Japonia, środkowe Chiny. Bratki - symbolizują medytację, medytację: być może z powodu podobieństwa angielskiego słowa do tej bratki rośliny i starej francuskiej panty, „myśl”.\nW kulturze chrześcijańskiej bratki są czasami związane z Trójcą Świętą. Jednak historia znała i przeciwników takiego porównania. Na przykład, gdy w zielarzu XVI wieku. Bratki nazywano „trawą Świętej Trójcy”, co spowodowało ostrą krytykę ze strony przedstawicieli kościoła. Klerycy byli przeciwni porównaniu wielkości Boga z „kwiatem podstawowym”. Mówi grecka legenda o pochodzeniu kwiatu. W jednym z gorących letnich dni piękna bogini Afrodyta postanowiła popływać w najodleglejszej grocie, aby nikt nie mógł szpiegować. Kąpała się przez długi czas i nagle usłyszała hałas. Odwracając się, bogini zobaczyła kilku śmiertelników, którzy na nią patrzyli. Afrodyta stała się bardzo oburzona i postanowiła ukarać zbyt ciekawskich śmiertelników. Zaapelowała do Zeusa o ukaranie odpowiedzialnych. On oczywiście odpowiedział na prośbę pięknej bogini i postanowił ich ukarać, ale potem ustąpił i zamienił je w bratki wyrażające ciekawość i zaskoczenie.\nW mitologii rzymskiej wierzono, że bogowie zamieniali ludzi w bratki, którzy potajemnie szpiegowali kąpiącą się boginię miłości Wenus. Od czasów starożytnych bratki symbolizowały lojalność w miłości. Starożytna legenda mówi, że piękno, które Annie kiedyś żyła na świecie. Z całego serca kochała swą zimnokrwistą uwodzicielkę. Młody człowiek złamał serce ufającej dziewczyny i umarła z żalu i tęsknoty. Na grobie biednych fiołków różana Anyuta, pomalowanych w trzech kolorach. Każdy z nich uosabiał trzy uczucia: nadzieję na wzajemność, zaskoczenie z powodu niesprawiedliwej urazy i smutek z powodu nieodwzajemnionej miłości.\nDla starożytnych Greków trzy kolory bratek były symbolami trójkąta miłosnego. Według legendy Zeusa pociągała córka króla Argos Io. Jednak żona Zeusa, Hera, zamieniła dziewczynę w krowę. Dopiero po długich wędrówkach Io odzyskał swoją ludzką postać. Aby zadowolić ukochaną, thunderbird podniósł dla niej trójkolorowe fiołki. Wiele narodów ma zwyczaje związane z tymi kwiatami. Na przykład polskie dziewczyny oddawały braci ukochanym, jeśli wyjechał na długi czas. Symbolizowało to zachowanie lojalności i miłości. Nie przypadkiem we Francji trójkolorowe fiołki nazywano „kwiatami pamięci”. W Anglii były one „serdecznym zachwytem”, zostały one przedstawione sobie przez ukochanego 14 lutego - Walentynki.\nKwiaty bratek - opis ze zdjęciem; właściwości rosnące i lecznicze\nOpieka nad rośliną polega na regularnym podlewaniu i karmieniu. Podczas podlewania ważne jest, aby nie zalewać rośliny, w przeciwnym razie po prostu gnije, lepiej podlewać kwiaty tylko podczas suszy. Bratki paszowe mogą być nawozami mineralnymi o zawartości azotu, potasu. fosfor. Okres fiołków przypada na kwiecień - maj, w zależności od lądowania. Roślina może kwitnąć do późnej jesieni. W celu przedłużenia kwitnienia zaleca się usuwanie kwiatów, które zakwitły, ponieważ w przeciwnym razie roślina przestanie kwitnąć i rozpocznie się etap dojrzewania nasion.\nW gotowaniu bratki znalazły zastosowanie w przygotowaniu deserów kwiatowych. Bratki to jadalne kwiaty, które pozwalają kucharzom świata gotować z nich różnorodne potrawy. W zachodnich restauracjach, gdzie serwują te kwiaty, takie dania są bardzo drogie. Bratki są dodawane do sałatek. kwiaty nadają im apetyczny wygląd i przyjemny smak. Kwiaty ciemnych odcieni często dodaje się do octu, aby nadać mu interesujący, miękki kolor liliowy.\nNazwa łacińska: Viola.\nRodzina: fioletowa (Violaceae).\nViola jest powszechna na obszarach o klimacie umiarkowanym, a także w tropikach i subtropikach Ameryki, Afryki, Nowej Zelandii i Australii. Ojczyzną pachnącej altówki jest strefa leśna Europy Zachodniej, zachodnie regiony Rosji, półwyspy krymskie i bałkańskie, północne regiony Afryki, a także Azja Mniejsza i Azja Południowa.\nForma: roślina zielna.\nFioletowy (viola) to rodzaj roślin zielnych i krzaków. W kulturze uprawia się ją jako jednoroczną, dwuletnią i wieloletnią roślinę i stosuje się ją do tworzenia klombów kwiatowych, granic i jako element składowy mini ogrodów. Rodzaje fiołków są liczne. W różnych rodzajach fioletowego kwitnienia czas jest bardzo zróżnicowany. Wiosenne fiołki to Ałtaj, Labrador i klobuchkovaya. Pełen wdzięku fiolet kwitnie od połowy lata do jesieni. Ale fiołki trójkolorowe i rogate kwitną przez cały sezon. Interesujące jest to, że fiołek św. Sebastiana (Saintpaulia), uprawiany w kulturze pokojowej, ma niewiele wspólnego z samym fioletem, a nawet należy do innej rodziny, Gesneriaceae. Nocny fiolet to jedna z nazw Lyubki z rodziny Orchid, a fiołek alpejski nazywa się cyklamenem perskim.\nViola tricolor lub bratki (V. trícolor) - zioło roczne lub dwuletnie. Pozostawia petiolate, alternate, krupnogorchatchatye. Przeważnie dzika altówka. Kwiaty ułożone są na długich szypułkach. Fioletowe kwiaty trójkolorowe w średnich kwiatach, których kolor jest zazwyczaj zdominowany przez niebieski kolor. Kwiat ma pięć płatków, górne płatki są większe niż średnia. Kwitnie od maja do września. Najbardziej dekoracyjne w drugim roku kwitnienia. W trzecim roku łodygi są silnie wyciągnięte, znaczna część roślin umiera.\nViola Wittrock lub bratki ogrodowe (V. wittrockiana) to wieloletnia altówka, najczęściej uprawiana jako letnik. Jest to hybryda altówki, uzyskana przez hodowlę i hybrydyzację z udziałem violi tricolor. Bratki, Viola Vittrok - to rozgałęziona roślina o wysokości do 20-40 centymetrów. Liście fioletowego ogrodu petiolate, z krawędzią karbowaną, jajowate lub owalne, są ułożone naprzemiennie. Jest to altówka grandiflora, pojedyncze kwiaty o średnicy do 7 centymetrów przymocowane do łodygi w kątach liści i malowane w kolorach białym, żółtym, niebieskim, niebieskim, pomarańczowym, fioletowym. Kolorystyka może być zarówno monofoniczna, jak i wypryskowana. Altówka ogrodowa jest tradycyjnie podzielona na kilka grup według wspólnych cech dla wielu odmian. Zatem grupa „Pirnaer” obejmuje odmiany roślin, które zaczynają kwitnąć wcześnie. A grupa „Quedlinburger Rizen” składa się z skrzypiec o dużych (do 6-7 cm średnicy) kwiatach. A altówka „szwajcarskie olbrzymy” ma średnicę kwiatu, która może osiągnąć 8 centymetrów.\nViola Williams (V. williamsii) to roślina dwuletnia pochodzenia hybrydowego. Łodyga fiołków tego gatunku osiąga wysokość około 30 centymetrów. Fioletowy kwiat Williamsa o średnicy 3-4 centymetrów. Pochodne formy ampelowe.\nPachnąca Viola lub Pachnący Fiolet (V. odorata) to wieloletnie ziele z ogonkami o zaokrąglonym lub jajowatym kształcie, z postrzępioną krawędzią. Liście zbiera się w gęstych pęczkach. W drugiej połowie lata liczne pachnące pędy rosną w pachnących fiołkach. Zapewnia to tworzenie gęstej pokrywy. Kwiaty tego gatunku altówki znajdują się na cienkich, ale trwałych szypułkach i osiągają średnią średnicę 2 centymetry. Są pomalowane na kolor granatowy. Kwitnienie trwa do 30 dni. Aromatyczny kwiat Violi ma delikatny zapach. Jako roślina uprawna uprawiana jest od 1542 roku.\nViola rogata (V. cornuta) to roślina wieloletnia. Korzeń fiołka jest rogaty, pełzający, silnie rozszerzający się, tworzy gęstą skorupę o wysokości około 25 centymetrów. Liście mają wydłużony, owalny kształt. Średnia długość fioletowych lub fioletowych kwiatów z żółtą plamką wynosi 5 centymetrów. Viola Cornuta kwitnie od maja do września. W kulturze fiołka rogatego znanej od 1776 roku.\nViola Sororia (V. sororia) wyróżnia się wczesnym kwitnieniem: w maju równocześnie z kwitnieniem liści. Obfite kwitnienie. Liście mają kształt serca, podstawowy układ, tworzą krzewy o wysokości do 20 cm. Daje obfity samosiew. Rozmnaża się szybko, tworząc gęste zasłony.\nFioletowa roślina woli otwarte słoneczne miejsca, ale może rosnąć w półcieniu. Gleby są bogate, dobrze osuszone i wilgotne. Ogólnie rzecz biorąc, bratki - kwiaty są dość bezpretensjonalne, a uprawa altówki nie przysparza ogrodnikowi większych kłopotów.\nRóżne odmiany fiołków są używane w nasadzeniach grupowych, mixborders, kwietnikach, do sadzenia w wazonach i pojemnikach, a także do zjeżdżalni alpejskich. Viola Ampelnaya świetnie wygląda w wiszących doniczkach. Fiołki Ampela w ogrodzie są zawsze bardzo skuteczne. Na balkonie możesz hodować kwiat bratek w pudełkach. W kamiennych kompozycjach miniaturowe fiołki wyglądają harmonijnie.\nPachnący fiolet służy do ozdabiania pni drzew. Na tle pachnącego fioletowego dywanu, Volzhanka, geranium i rogersja świetnie wyglądają.\nAltówka Agrotechnica to obfite podlewanie. Viola - roślina wymagająca okresowego nawożenia nawozami mineralnymi. Świeże użycie organiczne jest niepożądane.\nFiolet rozmnażany przez nasiona. W przypadku fiołków kwitnących latem nasiona wysiewa się wczesną wiosną w skrzynkach sadzonek. Sadzonki Violi nurkują na etapie dwóch prawdziwych liści. Temperatura sadzonek fiołków nie powinna być niższa niż 10 stopni. Uprawa altówki z nasion podczas siewu wiosennego pozwala na kwitnienie w tym samym roku. Na wczesne wiosenne kwitnienie nasiona altówki są wysiewane przed zimą na otwartym terenie. Dowiedz się więcej o tym, jak uprawiać fiołki, możesz uczyć się z literatury.\nChoroby fiołków - czarna noga, szara zgnilizna, plamienie. Plamy na liściach fiołków - sygnał porażki choroby zakaźnej. Konieczne jest niszczenie chorych roślin i kopanie gleby głęboko. Mączna rosa na fiołkach wygląda jak biały lub szarawy kwiat na liściach i pąkach. Fiołki fiołków - miarka koniczyny, fioletowa perła.\nRosyjska nazwa - Bratki (trójkolorowy fiolet, Viol Vittroka). Łacińska nazwa to Viola tricolor. Rodzina - Viola (Violaceae). Ojczyzna - Japonia, środkowe Chiny.\nW kulturze chrześcijańskiej bratki są czasami związane z Trójcą Świętą. Jednak historia znała i przeciwników takiego porównania. Na przykład, gdy w zielarzu XVI wieku. Bratki nazywano „trawą Świętej Trójcy”, co spowodowało ostrą krytykę ze strony przedstawicieli kościoła. Klerycy byli przeciwni porównaniu wielkości Boga z „kwiatem podstawowym”.\nPierwszy w uprawie tricolor fiołka rozpoczął angielskich hodowców kwiatów w XVI wieku. Następnie z Anglii fiołki przybyły do Francji, Niemiec, a następnie do Rosji.\nStarożytna legenda mówi, że piękno, które Annie kiedyś żyła na świecie. Z całego serca kochała swą zimnokrwistą uwodzicielkę. Młody człowiek złamał serce ufającej dziewczyny i umarła z żalu i tęsknoty. Na grobie biednych fiołków różana Anyuta, pomalowanych w trzech kolorach. Każdy z nich uosabiał trzy uczucia: nadzieję na wzajemność, zaskoczenie z powodu niesprawiedliwej urazy i smutek z powodu nieodwzajemnionej miłości.\nRzymianie wierzyli, że bogowie zamieniali ludzi w bratki, którzy potajemnie obserwowali kąpiącą się boginię miłości. Od czasów starożytnych bratki symbolizowały lojalność w miłości. Wiele narodów ma zwyczaje związane z tymi kwiatami. Na przykład polskie dziewczyny oddawały braci ukochanym, jeśli wyjechał na długi czas. Symbolizowało to zachowanie lojalności i miłości. Nie przypadkiem we Francji trójkolorowe fiołki nazywano „kwiatami pamięci”. W Anglii byli „serdecznymi zachwytami”, które 14 lutego zostały im przedstawione ukochani - Walentynki.\nRodzaj obejmuje około 450 gatunków i podgatunków roślin wieloletnich. Bratki - zielna niewymiarowa roślina z owalnymi, zębatymi liśćmi. Wysokość rozgałęziających się pni nie przekracza 20 cm, kwitnienie rozpoczyna się wiosną i trwa przez całe lato. W naturze kwiaty bratek są bezwonne, ale uprawiane odmiany o wspaniałym aromacie. Nasiona dojrzewają w skrzynkach na owoce.\nBratki to bezpretensjonalne rośliny. Są odporne na niskie temperatury, mało wymagające dla gleby i nie tracą swojej atrakcyjności dzięki umiarkowanemu oświetleniu. Roślina jest rozmnażana przez nasiona, które są sadzone w mini szklarniach na początku lata. Rosnące sadzonki jesienią przesadzane są do ziemi i kwitną dopiero wiosną. W warunkach sztucznych fioletowy trójkolorowy uprawiany jako roślina jednoroczna.\nBogactwo kolorów, oryginalna forma kwiatów, wczesne kwitnienie - wszystko to sprawia, że bratki są niezbędną rośliną do ogrodów i balkonów. Są również uprawiane w pokojach.\nDwa gatunki fiołków nazywane są bratki: fiołek trójkolorowy i fiołek Vittrok. Kwiat bratek obejmuje ponad 500 gatunków. Zazwyczaj są one klasyfikowane według wielkości pąka.\nDwukolorowe bratki są odmianami, których górne i dolne płatki mają różne kolory. Wśród tych gatunków są następujące: „Caribbean F1”, „Lord Beaconsfield”, „Beacon blue F1”.\n„Czarny kryształ” to dwuletnia altówka. Jest to roślina silnie rozgałęziona i zimotrwała. Rośnie do 30 cm, nie więcej. Kwitnie wcześnie i obficie, zarówno w otwartym terenie, jak iw pudełkach na balkonach. Ma unikalne płatki koloru. Są bogate, czarne, aksamitny kolor, możliwy niebieski lub fioletowy refluks.\n„Cassis F1” daje duże kwiaty fioletowe z białym obramowaniem wokół krawędzi. Podczas uwalniania kwiatów roślina ta nie przyciąga uwagi. Różni się w długim kwitnieniu, bezpretensjonalności i jest uprawiana zarówno na balkonach, jak i na łóżkach.\nFlamenco Red - bratki o dużych kwiatach. Krzewy są małe z podwójnymi i półpełnymi kwiatami o średnicy do 7 cm Płatki są wiśniowe z brązowymi żyłkami.\n„Moulin Rouge F1” to różne bujne pąki i różne odcienie. Łodygi są mocne i długie, co pozwala tworzyć kompozycje kwiatowe. Jest odmianą kochającą wilgoć i odporną na zimno. Kwiaty jasnych i ciemnych odcieni fioletu.\nAltówka „Biała z wizjerem” rośnie w przedziale 20–25 cm, kwitnie od maja do września. Kwiaty o średnicy do 6 cm, białe z fioletowo-czarnym „okiem” bliżej rdzenia. Dorasta w skrzynkach balkonowych, łóżkach, donicach ogrodowych.\nAby uzyskać dobre kiełki w krótkim czasie, konieczne jest utrzymanie temperatury na +20 stopni. Ale po pojawieniu się kiełków temperatura stopniowo się zmniejsza, a jednocześnie usuwa się folię. Młode sadzonki są karmione azotem i fosforem, aby przyspieszyć wzrost. Karmienie odbywa się co 3 tygodnie.\nW okresie kwitnienia konieczne jest usunięcie niepotrzebnych, wysuszonych pąków, ponieważ nie tylko psują one „obraz”, ale także pobierają składniki odżywcze z rośliny.\nViolet horned (Viola cornuta) - wieloletnia roślina zielna rosnąca. Ojczyzna - Europa.\nWysokość łodyg wynosi 20-25 cm, liście są proste, ciemnozielone, owalne, skierowane ku górze. Kwiaty o średnicy 4-5 cm, białym, niebieskim, ciemnoniebieskim, żółtym, fioletowym i innych kolorach mają bodziec. Kwitnie w maju i kwitnie przez całe lato, owoc jest pudełkiem z nasionami.\nRogaty fiołek jest rozmnażany przez podzielenie buszu i nasion, które są wysiewane w maju-czerwcu. Pędy nurkują. Jesienią rośliny są sadzone w stałym miejscu w odległości 10-20 cm.\nW jednym miejscu może rosnąć bez podziału i przeszczepu 4-5 lat. Dobrze rośnie i kwitnie na słonecznych terenach z gliniastą glebą.\nPachnący fiolet (Viola odorata). Wysokość rośliny 15-20 cm, kwiaty o średnicy 1,5-2,5 cm; pachnący, biały, różowo-czerwony, ciemnofioletowy. Kwitnie w maju, rzadko spada.\nPropagowane przez podzielenie krzewów, mniej nasion. Sadzi się je w odległości 10-15 cm, w jednym miejscu bez podziału i przeszczepu rośnie i kwitnie przez 3-5 lat.\nPachnące fiolet dobrze rośnie i kwitnie w słonecznych obszarach, sprawia, że półcienia. Gleba jest mało wymagająca. Hardy\nSłuży do sadzenia w mixborders, krawężnikach, zjeżdżalniach alpejskich, do cięcia wiosennego i forsowania.\nBratki lub fiołek Vitrokka, viola tricolor (Viola wittrockiana) to wieloletnia pionowa lub rozprzestrzeniająca się roślina o hybrydowym pochodzeniu (wysokość 15-30 cm) uprawiana jako dwuletnia.\nLiście są jajowate lub owalne, marginalnie ząbkowane wzdłuż krawędzi.\nKwiaty pojedynczo na długich (6-10 cm) szypułkach, umieszczone w kątach liści, czasem o przyjemnym zapachu, aksamitne, pojedyncze lub wielobarwne, z paskami, oczami, nakrapiane lub graniczące. Kwiaty są białe, żółte, niebieskie, fioletowe i brązowo-czerwone Kwiat jest bogaty i długotrwały, jest uprawiany jako dwuletni, odmiany o białych, żółtych, kremowych kwiatach są bardziej jednolite w kolorze, reszta jest różna.\nOwoc - pudełko z trzema okiennicami.\nNasiona jasne lub ciemnobrązowe, błyszczące, kiełkują zachowują się 2 lata.\nRoślina jest zimotrwała, kochająca światło, ale dobrze rośnie i kwitnie w pomieszczeniach. Preferuje żyzne gleby gliniaste, osuszone, wilgotne, o neutralnej reakcji, dobrze przyprawione fosforem i potasem.\nBratki rozmnażają się przez zielone sadzonki, dzieląc krzew i nasiona. Zazwyczaj nasiona są wysiewane w czerwcu - lipcu, ale mogą być wysiewane zimą lub wiosną w ziemi, w marcu - w pomieszczeniu do letniego kwitnienia. Szczególnie cenne odmiany mogą być rozmnażane przez zielone sadzonki.\nWiosną przyszłego roku wyhodowane sadzonki są ładnie przeszczepiane do pudełka balkonowego 15–20 cm od siebie z grudą ziemi, a pod koniec sierpnia sadzonki są sadzone w stałym miejscu, zapewniając obszar karmienia 15x20 cm.\nPrzy uprawie fiołków nie powinno brakować wody, ale stagnacja powoduje gnicie. Aby utworzyć nowe pąki kwiatowe, konieczne jest ciągłe usuwanie torebek nasiennych.\nW czerwcu - lipcu robi się gorąco, a rośliny zatrzymują wzrost i kwitnienie. Fioletowy Vitrokka toleruje przesadzanie w warunkach kwitnienia, ale jeśli łodygi są cięte na wysokości 10-12 cm, podlewane i obficie karmione, rośliny kwitną ponownie w drugiej połowie lata.\nBratki - szeroko rozpowszechnione rośliny balkonowe wczesnego kwitnienia, można sadzić w czystej postaci lub w mieszaninie (różne kolory); może być stosowany do dekoracji wiosennych z późniejszą wymianą przez rośliny letnie lub z ich sadzeniem.\nZalecany do lokalizacji słonecznych i penumbralnych.\nNajbardziej znane są następujące typy.\nAbendglut. Roślina na wysokości 20-25. Krzew jest gęsty. Liście są szaro-zielone. Kwiaty są wiśniowe, pachnące, o średnicy 6 cm, na trzech niższych płatkach wyróżniają się jasne czerwono-brązowe aksamitne plamy. Długość szypułki wynosi 11–12 cm, kwitnie jednocześnie 15–16 kwiatów. Kwitnie w kwietniu - maju, ponownie - jesienią. Zimotrwała.\nAdonis. Roślina o wysokości 20-25 cm Liście są jasnozielone. Kwiaty są żółte, o średnicy 5 cm, szypułka ma długość 16–18 cm, jednocześnie otwiera się 13–15 kwiatów. Kwitnie w maju.\nGoldenkrone. Roślina o wysokości 18 - 20 cm Krzew jest zwarty. Liście są zielone. Kwiaty są złocisto-cytrynowe, o średnicy 4,5-5 cm, dolne płatki mają ciemnobrązowe plamy, brzegi są lekko faliste. Kwitnie w kwietniu - czerwcu, ponownie - w sierpniu. Zimotrwała.\nJaint Oregon Mieszane kolory. Roślina o wysokości 20-23 cm, krzew zwarty. Liście są ciemnozielone. Kwiaty są bordowo-żółte, o średnicy 8-10 cm. Płatki są faliste, górne są bordowe, dolne są żółte z fioletowym wzorem, a bordowa granica przechodzi wzdłuż krawędzi dolnych płatków. Pedicle 15-16 cm długości, jednocześnie 8-10 kwiatów jest otwartych. Kwitnie od kwietnia do sierpnia, ponownie - we wrześniu.\nKandydat Roślina o wysokości 20 - 23 cm Krzew jest zwarty, liście są ciemnozielone. Kwiaty są śnieżnobiałe, pachnące, mają średnicę 6 cm, szypułka ma 10–12 cm długości, 25-30 kwiatów jest otwartych w tym samym czasie. Kwitnie pod koniec kwietnia - maja.\nLord Beaconsfield. Roślina o wysokości 20 - 25 cm. Liście są niebieskawo-zielone. Kwiaty mają 4,5–5 cm średnicy, górne płatki są niebieskie, dolne są ciemnofioletowe z fioletową obwódką wokół krawędzi. Pedicle 12 - 13 cm długości, 25 kwiatów ujawnionych jednocześnie. Kwitnie w kwietniu - maju, ponownie - jesienią. Zimotrwała.\nMars Wysokość rośliny wynosi 14 - 15 cm, krzew jest gęsty, liście ciemnozielone. Kwiaty są jasnoniebieskie, pachnące, o średnicy 4 - 4,5 cm, na trzech dolnych płatkach widoczne są ciemnofioletowe, prawie czarne plamy, faliste krawędzie. Szypułka o długości 6–7 cm, eksponowane 24 kwiaty. Kwitnie wczesną wiosną, znowu - jesienią. Zimotrwała.\nRua de Negri. Roślina o wysokości 20-25 cm Liście są niebieskawo-zielone. Kwiaty o średnicy 4,5 - 5 cm, prawie czarne, aksamitne, o delikatnym zapachu, jasnożółtej plamce pośrodku, faliste brzegi płatków. Pedicle 6 - 8 cm długości, jednocześnie 10-13 kwiatów jest otwartych w tym samym czasie. Kwitnie od kwietnia do lipca. Zimotrwała.\nSolvbrud. Roślina o wysokości 10-15 cm Krzew jest zwarty. Kwiaty są białe i kremowe o średnicy 5,5-6 cm, dolne płatki z ciemnopurpurowymi plamkami. Pedicle o długości 6 cm, faliste krawędzie płatków. Kwiaty ostatecznie stają się liliowe. Liście są zielone. Kwitnie w kwietniu i ponownie - jesienią. Zimotrwała.\nArt. Knud Roślina o wysokości 18-20 cm. Krzew jest gęsty. Liście są zielone. Kwiaty są jajowato zaokrąglone, żółto-pomarańczowe, o średnicy 4,5-5 cm, górne płatki są żółte, dolne są pomarańczowe. Baza jest czerwonawa. Nerek 8-10 cm długości, w tym samym czasie kwitną kwiaty 16-19. Kwitnie w kwietniu i maju.\nTidlin Widunder ed. Nuancer. Roślina o wysokości 23-25 cm Liście są ciemnozielone. Kwiaty są owalne, ciemna wiśnia, pachnące, o średnicy 5,5-6 cm, długość nasady jest 8-10 cm, w tym samym czasie kwitnie 12-15 kwiatów. Roślina jest mało odporna, wymaga schronienia na zimę.\nKról ognia. Roślina o wysokości 20-23 cm, krzew zwarty. Liście są niebieskawe. Kwiaty są średniej wielkości, o średnicy 4-4,5 cm. Krawędzie płatków są faliste. Górne płatki są fioletowe i aksamitne, dolne są jasnożółte z ciemnymi bordowymi plamami. Zapach jest słaby. Pedicle 10 - 12 cm długości, jednocześnie kwitnie 10-12 kwiatów. Kwitnie od wiosny do jesieni. Zimotrwała.\nSchweizer Riesen. Roślina o wysokości - 20 - 23 cm Bush Compact. Liście są zielone. Kwiaty są intensywnie niebieskie o średnicy 5,5-6 cm, u podstawy dolnych płatków widać duże wiśniowe plamki. Pedicle 9-12 cm, w tym samym czasie kwitnie 10-11 kwiatów. Kwitnie w kwietniu - czerwcu, ponownie - w sierpniu - wrześniu. Zimotrwała.\nAirlie Spring. Roślina na wysokości 14-16 cm Liście są łagodnie zielone. Kwiaty są fioletowe, o średnicy 3-4 cm, jednocześnie otwiera się do 10 kwiatów. Kwitnie od kwietnia do sierpnia. Roślina jest zimotrwała.\nJungfrau. Wysokość rośliny 22-25 cm. Liście są jasnozielone. Kwiaty są czysto białe. Niższe płatki z jasnożółtymi plamami i brązowymi kreskami. Pedicle 10-12 cm. Ponad 20 kwiatów jednocześnie kwitną. Kwitnie w kwietniu, ponownie - we wrześniu.\nJowisz Roślina na wysokości 15-16 cm, krzew jest zwarty. Liście są ciemnozielone. Kwiaty są duże, o średnicy 4,5-5 cm, górne płatki są białe, dolne są fioletowo-fioletowe, aksamitne. Pedicle 8-9 cm długości, jednocześnie 16-18 kwiatów są otwarte w tym samym czasie. Kwitnie w kwietniu - maju. Zimotrwała.\n1. Balkony ogrodnicze: przewodnik. Aleksandrova M.S., Krestnikova A.D., M, 1991\n2. Ogrodnik książki edukacyjnej. A. A. Chuvikova, S. P. Potapov, A. A. Koval, T. G. Chernykh. M.: Kolos, 1980\n3. Wczesne kwiaty. G. K.. Tavlinova, Lenizdat, 1990\nWędzony sum: kalorie, właściwości i metody przygotowania\nJaki rodzaj ryb nazywa się czerwony: główne rodziny i popularne gatunki\nJakie piwo jest bardziej przydatne ciemne lub jasne\nPrzywrócenie funkcji rozrodczej kobiety: cykl menstruacyjny, brak równowagi hormonalnej, zaburzenia czynności jajników\nDuszona kapusta na zimowy stół: tajemnice i przepisy kulinarne\nCo to jest kawior w sterletach\nCzy można mieć feijoa z cukrzycą?\nBiałka są złożonymi cząsteczkami o różnych kształtach i rozmiarach, które są niezbędne dla wszystkich form życia.\n6 ławic, które nie powinny być dozwolone w okresie kwitnienia


Spółki zależne Graala zapowiadają akwizycje - Inne\nSpółki zależne Graala zapowiadają akwizycje\nOd kilku lat Graal regularnie poszerzał ofertę. Teraz przejęcia zapowiadają spółki z jego grupy w ramach poszczególnych segmentów rynku. Będą płacić swoimi akcjami, tak, by Graal nie stracił nad nimi kontroli - czytamy w Parkiecie.\nData: 12-03-2010, 08:17\nRybny Graal działa w czterech segmentach: konserw, ryb wędzonych, mrożonych i marynat i chce umocnić pozycję w dwóch ostatnich i szuka dobrych okazji. Od debiutu na warszawskiej giełdzie w 2005 r. Graal przejął siedem firm.\nJak czytamy w Parkiecie Graal przymierza się do zakupu niemieckiego konkurenta, na razie trwają rozmowy.\nW 2009 roku rybna grupa wypracowała 445,8 mln zł przychodów i ponad 3 mln zł zysku netto. Obecnie trwają prace nad upublicznieniem Korala spółki z grupy Graala. Do debiutu dojdzie w drugiej połowie tego roku albo na początku przyszłego.\nKoral chce wyemitować akcje o wartości kilkunastu milionów złotych. Pieniądze są mu potrzebne na rozbudowę zakładu oraz przejęcie pakietu kontrolnego w firmie produkcyjno-dystrybucyjnej z branży ryb wędzonych. - Po przeprowadzeniu oferty Graal utrzyma pakiet kontrolny w Koralu - podkreśla Kowalski.\nKoral będzie czwartą firmą z branży rybnej notowaną na naszej giełdzie. Oprócz Graala na warszawskim parkiecie są jeszcze Wilbo oraz Seko. Debiut zapowiada też producent marynat - firma Contimax z Bochni.\nGraal RSS ALERT / Koral RSS ALERT / konsolidacja RSS ALERT / przejęcia RSS ALERT


Veeam rozszerza partnerstwo z Microsoftem - CRN.pl\nAutor: Wojciech Urbanek | Dodano: 2017-05-19 12:59\nVeeam i Microsoft rozszerzają sojusz w obszarze pamięci masowej,\nVeeam rozszerza partnerstwo z Microsoftem\nVeeam poinformował podczas konferencji VeeamON 2017 o rozszerzeniu partnerstwa z firmą Microsoft.\nVeeam i Microsoft zacieśniają współpracę\nRozszerzenie sojuszu między firmami Veeam oraz Microsoft ma zapewnić użytkownikom chmury Azure nieprzerwaną ciągłość działania za sprawą chmurowego backupu oraz usuwania skutków awarii. Veeam zapowiedział też obsługę Scale-Out Backup Repository (SOBR) dla chmurowej pamięci obiektowej jako rozszerzenia warstwy archiwizacji. Funkcja pozwala klientom zapisywać kopie zapasowe Veeam w pamięci masowej Azure Blob.\nPonadto Veeam zaktualizował rozwiązanie SaaS, Veeam Backup dla Office 365. Architektura obsługująca wielu dzierżawców umożliwia ochronę większych wdrożeń Office 365 przy użyciu pojedynczej instalacji, jednocześnie pozwalając partnerom Veeam Cloud and Service Provider (VCSP) na świadczenie usług backupu danych Office 365.\n- Coraz więcej przedsiębiorstw zaczyna używać Microsoft Azure w ramach migracji do chmury hybrydowej. Dlatego Veeam i Microsoft oferują klientom nowe rozwiązania do backupu i usuwania skutków awarii z wykorzystaniem Azure. Dzięki Veeam przedsiębiorstwa mogą bez obaw przejść na Azure i chmurę hybrydową, wiedząc, że ich dane i aplikacje będą zawsze dostępne, cokolwiek by się działo” – powiedział Peter McKay, prezes i dyrektor współzarządzający Veeam.\nAndy’ego Vandevelda, wiceprezesa ds. globalnych sojuszy w Veeamie\nCRN Veeam konsekwentnie rozbudowuje ekosystem partnerów. Współpracujecie z Cisco, HPE, Microsoftem, NetAppem. W jaki sposób te alianse wpływają na pracę resellerów?\nAndy Vandeveld Większość z nich zawarliśmy w reakcji na postulaty zgłaszane przez naszych partnerów. Resellerzy często otrzymują zapytania od klientów, którzy chcą zintegrować oprogramowanie Veeam z pamięciami masowymi czy systemami konwergentnymi różnych producentów. Dla nas tego typu uwagi są priorytetowe, bowiem jesteśmy firmą realizującą swoją sprzedaż w stu procentach za pośrednictwem kanału partnerskiego. Często zdarza się, że nasi resellerzy mają w ofercie również produkty Cisco czy NetApp, a więc integracja otwiera przed nimi dodatkowe możliwości w zakresie dostarczania kompleksowych rozwiązań. Jak wielokrotnie wspominaliśmy podczas konferencji, chcemy, aby nasza sprzedaż rosła w szybkim tempie. Możemy osiągnąć ten cel tylko wtedy, kiedy nasze rozwiązania będą dostosowane do wymagań klientów.\nCRN Peter McKay wymienił firmę Dell EMC wśród waszych największych konkurentów. Ale ten producent znajduje się także na liście partnerów Veeam. Czy można być jednocześnie partnerem i konkurentem?\nAndy Vandeveld Veeam istnieje zaledwie od dziesięciu lat. Wychodzimy z założenia, że lepiej współpracować z liderami rynku, nawet jeśli mają w swojej ofercie konkurencyjne rozwiązania. Zwłaszcza że w biznesie najważniejszy jest klient, a niejednokrotnie zdarza się, że firma korzysta z pamięci masowej Dell EMC i naszego oprogramowania do ochrony danych. Dlatego producenci nie mają zbyt wielkiego wyboru i muszą ze sobą współpracować. Wiemy, że Dell EMC oferuje Avamara i inne produkty do ochrony danych, jednak nie wszyscy przedsiębiorcy chcą korzystać z tych narzędzi. Warto podkreślić, że Dell EMC to jeden z wystawców na VeeamON. Przedstawiciele tej firmy zgłosili się do nas z własnej inicjatywy.\nCRN Gdzie poszukujecie nowych przedsiębiorstw, które mogłyby dołączyć do ekosystemu Veeam? Czy myślicie przy tym o bliższej współpracy z Dockerem?\nAndy Vandeveld Cały czas monitorujemy rynek i poszukujemy partnerów, którzy mogą rozszerzyć nasz ekosystem. To jeden ze stymulatorów wzrostu Veeam. Dzięki aliansom pojawiamy się w nowych segmentach rynku. W ostatnim czasie ze szczególnie dużą uwagą przyglądamy się firmom z branży bezpieczeństwa IT. Myślę, że dużo nowych możliwości w zakresie współpracy i dostarczania kompleksowych rozwiązań pojawi się wraz z wprowadzeniem GDPR. Kontenery to jeden z ciekawszych trendów w branży nowych technologii i nie przechodzimy obok niego obojętnie. Sądzę, że w ciągu najbliższych 2–3 lat bliska współpraca z Dockerem jest bardzo realna.\nveeam microsoft azure\nAutor: Krzysztof Pasławski | Dodano: 2018-01-17 21:57\nVeeam poprawił wyniki w Polsce\nTo był najlepszy rok w historii – twierdzi korporacja.\nAutor: Krzysztof Pasławski | Dodano: 2017-10-26 15:37\nVeeam: duży wzrost w Polsce\nVeeam Software informuje, że zwiększył sprzedaż swoich rozwiązań w Polsce o ponad 80 proc.\nAutor: Wojciech Urbanek | Dodano: 2017-08-25 20:30\nRozwiązania Veeam Availability w ofercie Cisco\nCisco oraz Veeam zacieśniają współpracę. Od października Cisco rozpocznie sprzedaż produktów Veeam.\ncisco veeam Veeam Availability Cisco HyperFlex HX


Erica recenzja gry\nNazwa gry: Erica\nMało kto współcześnie pamięta jak wielkim przełomem dla procesu tworzenia gier było upowszechnienie nośników laserowych, pozwalających gromadzić monstrualną – wobec wcześniejszych standardów – objętość danych. Początkowo obrodziło to różnorakimi tworami gropodobnymi opierającymi się w znacznej mierze na filmach aktorskich, gdy rola użytkownika sprowadzała się w istocie do wskazania ścieżki, którą miał podążyć główny bohater, co wiązało się z obejrzeniem kolejnej scenki. Jakość tychże produkcji z reguły była miałka i gatunek szybko wymarł, po dzień dzisiejszy przypominając o sobie tylko w odstępach właściwie liczonych w latach. Nie oznacza to jednak, iż został on w ogóle zapomniany przez wydawców, czego przykładem jest chociażby Erica.\nJuż na wstępie należy zauważyć, że jest to tytuł jak najbardziej profesjonalny, może nie raczący gracza mainstreamowymi aktorami z bogatym portfolio, żadnego z nich jednak nie sposób uznać za amatora-naturszczyka (no, może poza dziecięcą główną bohaterką, która z natury rzeczy nie mogła się cechować dużym doświadczeniem ani solidnie wypracowanym warsztatem). Dotyczy to zresztą każdego technicznego elementu sztuki filmowej, a więc również zdjęć, montażu czy scenografii bądź charakteryzacji.\nGłodna? Na co czekasz?!\nHistoria opowiadana przez twórców jest dość mroczna, jakkolwiek towarzyszą jej ujęcia pogodne, może nie rozrywkowe, lecz pozwalające wytchnąć. Gracz jednak ani przez moment nie ma jednak wątpliwości, iż ma do czynienia nie tyle nawet z kryminałem, co thrillerem z pogranicza horroru – trup bowiem ścieli się gęsto…\nUporanie się z linią fabularną wymaga około półtoragodzinnego zaangażowania, przy czym poznanie wszystkich zakończeń, jak też wątków pobocznych wymaga kilku podejść. Niestety tak naprawdę fabuła jest mocno liniowa i zdecydowana większość wydarzeń zaistnieje tak czy owak, a rola gracza tak naprawdę sprowadza się do tego, czy będzie miał on krew na rękach (i w jakiej ilości), czy też zachowa swego rodzaju niewinność do samego końca. Autorom nie udało się ustrzec użytkownika przed wrażeniem „boskiej machiny”, tak iż każde kolejne podejście jest coraz większym rozczarowaniem…\nCzasami jednak groziłaby nam niestrawność\nAutorom zabrakło również wyrozumiałości wobec bardziej zdeterminowanego gracza, nie zaimplementowali oni bowiem mechanizmów będących pewnym standardem gatunku, jak chociażby możliwości wyboru inicjowanego rozdziału czy powrotu do fabularnego „rozgałęzienia”. Skutkuje to sztucznym „spulchnieniem” czasu rozgrywki, co w istocie jednak budzi irytację i pozwala dostrzec wielość konstrukcyjnych próżni niźli służy immersji.\nAtutem gry jest niewątpliwie muzyka, zwłaszcza ze specyficznym motywem przewodnim, sprawiającym wrażenie zasięgniętego z muzyki popularnej, stanowiącym jednak oryginalny wkład Austina Wintory’ego, znanego chociażby z Journey czy trylogii The Banner Saga. Samo udźwiękowienie również reprezentuje sobą stan powyżej średniej właściwej dla tej dziedziny sztuki.\nErica to ciekawy przedstawiciel gatunku, niezdolny jednak przełamać stereotypowych opinii na jego temat. Pozycja ta jest ze wszech miar profesjonalna, wolna od częstych przywar właściwych dla tak zwanego FMV, acz trudno ją uznać za prawdziwie interaktywne doświadczenie. Jest to raczej punkt wyjścia dla dalszego rozwoju gatunku niźli nowy właściwy dlań kanon.\ndość niewielkie replayability (pomimo kilku odmiennych zakończeń)


Śniły mi się po nocach tłuste kotlety i soczyste hamburgery błagające mnie, zupełnie jak w filmach Disney’a, bym je zjadł.\nPewnego razu pojechałem do Montany, by spotkać się z rodziną. Nie był to najlepszy pomysł. W tej chwili nie ma to znaczenia, ale wówczas nie mówiłem im o swoim stanie, po prostu nie potrafiłem. Kiedy moja matka, która pracuje w szpitalu, zobaczyła jaki jestem chudy, zaczęła mnie błagać, bym zgłosił się do lekarza. Cóż miałem robić – zostawiłem ją z siostrą, obie łkające na podwórku i pojechałem do Nowego Jorku...\nMniej więcej po roku zacząłem czuć się trochę lepiej. Przybrałem na wadze – ważyłem 148 funtów. Gdy robiłem film „Wojna Galaktyk” też byłem na tej diecie. Czułem, że wracam do siebie. Minęło trochę czasu i pewnego razu po intensywnych badaniach krwi, dr Block zawiadomił mnie, że nie mam guza.\nStosując makrobiotykę wiesz dokładnie, co w danej chwili chcesz zjeść. Rano – zupa miso z tofu, glonami i młodą cebulką oraz krem z płatków owsianych. Do pracy zabieram swój lunch, który składa się z gotowanych warzyw. Spożywam także sporo makaronu z pełnej mąki i uwielbiam dynię. Właściwie to nie ma takiej jarzyny, której bym nie lubił. Oczywiście, około 60% mojej diety stanowią ziarna i kasze, 25% fasolki i 15% takie dodatki jak orzechy, nasiona, gotowane owoce.\nDieta makrobiotyczna daje siłę i wytrzymałość. Paru moich kumpli – ciężarowców pomagało mi niedawno nosić meble. Po dwóch godzinach pracy byli wypompowani, podczas gdy ja wciąż jeszcze byłem w formie.\nZmieniły się moje relacje z kobietami. Zacząłem doceniać zupełnie inne kobiety. Uważam, że „Playboy” i tym podobne rzeczy są produktem mentalności mięsożernych. Chodzi im o zaspokojenie fizyczne. Nie ma mowy o zaangażowaniu emocjonalnym, intelektualnym czy duchowym. A może być przecież inaczej. Jestem teraz żonaty z kobietą, która jest silną i wyemancypowaną indywidualnością. Moją dominację jako mężczyzny uważa raczej za interesującą niż przytłaczającą.\nMakrobiotyka nie jest wcale taka łatwa. Jeżeli chcesz zacząć, poczytaj najpierw trochę na ten temat. Jeżeli odnajdziesz w tym jakiś sens – zacznij praktykować. Spróbuj na przykład na początek dwa razy w tygodniu jeść ryż niełuszczony zamiast mięsa.\nAby kierować swoim życiem, musisz najpierw zacząć je kontrolować. Na tym polega cała ta sprawa: gdy zaakceptujesz całkowitą odpowiedzialność za swoje życie, będzie ono należało do ciebie.\nTłum. Andrzej Turczynowicz\nna podstawie „Macronews”, listopad-grudzień 1990\nKontakt z ruchem makrobiotycznym w Polsce:\n0-609 856 929


Kozyra znów krytykuje Górniak – Vipnews.pl – informacje z życia gwiazd\nKozyra znów krytykuje Górniak\n– Bardzo słabe kompozycje, banalne teksty zaśpiewane albo patetycznie, albo na infantylnym przydechu – tak Robert Kozyra ocenia najnowszą płytę swej byłej miłości, Edyty Górniak. W rozmowie z Faktem Kozyra nie ma litości dla Górniak. No, może z jednym wyjątkiem. Chwali mianowicie utwór „Nie zapomnij”, ale nie bezwarunkowo: uważa, że Edyta zabija go, niepotrzebnie krzycząc.\n– Produkcyjnie całość brzmi jak domowej roboty demo. Wydając nową płytę po 5 latach Edyta tylko potwierdziła, że mimo talenty nie jest w stanie nagrać dobrego krążka. Poprzedni „EKG” był też zaskakująco słaby. O wiele ciekawsza muzycznie jest dziś Sylwia Grzeszczak – mówi Faktowi.\nPorównanie do Sylwii Grzeszczak musiało zaboleć Górniak najbardziej.\n#Edyta Górniak #nowy album #Robert Kozyra\nBrawo Robert! Idealnie to nazwałeś\nciekawe czy Edytka prezentuje na płycie wycie kojota podobnie jak na promocji w empiku?\nKozyra powiedział prawdę. Słuchałam tej płyty. Okropna. Kozyra trafił w 10 i bardzo trafnie nazwał rzeczy po imieniu\nNie słyszałam więc nie wiem ale mówi się że nie ocenia się książki po okładce, chyba jednak trochę tak, nie wiem do kogo jest adresowana ta ‚wiedźma’ na zdjęciu. Czyżby nie było w Polsce dobrych grafików itp? Żeby to źle nie zabrzmiało ale nawet Marina ma większe ambicje.\nprzecież powiedział tylko prawdę.cała Edzia juz dawno przeobraziła sie w tandetną oszołomke a zaczela od kupy Alana\n← Kolorowe szpilki na salonach!\nKulej po zawale wrócił na salony →


Morawiecki pozbawiony szans na schedę po Kaczyńskim? Potężny cios w premiera rządu - CrowdMedia\nW PiS trwa zakulisowa walka o schedę po Jarosławie Kaczyńskim. Choć w oficjalnym przekazie mówi się, że prezes pozostanie u steru przez najbliższe 10 lat, co miało udowodnić zdecydowane wystąpienie na konwencji samorządowej partii, to jednak politycy PiS nie próżnują starając się wykroić jak największy kawałek tortu dla siebie. Jednym z naturalnych kandydatów do objęcia przywództwa jest Mateusz Morawiecki, czemu sprzyja funkcja szefa rządu oraz wyraźnie pod niego ustawiona konwencja PiS, gdzie jego miejsce nr 2 w partii miało wyglądać na niekwestionowane. Okazuje się jednak, że szef rządu będzie musiał się w walce zmierzyć z czymś więcej niż tylko wrogością potężnych partyjnych frakcji. Przeciwnicy Morawieckiego otrzymali bowiem w ręce bardzo cenne narzędzie, które pozwoli nieustająco podważać prawo premia do schedy po Jarosławie Kaczyńskim.\nTą bronią okazują się badania opinii publicznej. Mateusz Morawiecki liczył zapewne, że stałą obecność w mediach i poparcie społeczne staną się tarczą, która zagwarantuje mu uciszenie przeciwników. Tymczasem w sondażu dla Rzeczpospolitej zapytano Polaków, czy widzą w premierze następcę Jarosława Kaczyńskiego. Ku zdziwieniu Mateusza Morawieckiego, pozytywnie o takiej wizji wyraził się zaledwie co czwarty badany. Przeciwnego zdania była ponad jedna trzecia badanych (stosunek 25,3% do 34,5%). Jednak nie dość, że polityk zebrał więcej negatywnych not niż pozytywnych, to na dodatek 40% obywateli nie ma jakiekolwiek zdania co do przyszłości politycznej szefa rządu.\nOpisane badania są wymarzoną bronią w ręku oponentów Morawieckiego, takich jak choćby Beata Szydło, Zbigniew Ziobro, a także zaufani współpracownicy prezesa z tzw. “zakonu Porozumienia Centrum”. Słabość premiera w jego odbiorze społecznym pozwala bowiem rozsiewać plotki, że przywództwo Mateusza Morawieckiego nie przynosi korzyści Prawu i Sprawiedliwości, a partia potrzebuje innego rodzaju lidera.\nPrzy słabych korzeniach premiera w PiS i jego wyraźnie outsiderskim życiorysie, stanowi to poważne zagrożenie. Premier nie może bowiem liczyć na wieloletnie przyjaźnie i partyjne długi, a jego argumentem są atuty, jakie zapewnia formacji i wpływy wynikające z funkcji szefa rządu. Wszyscy politycy PiS chcą bowiem tylko jednej rzeczy, utrzymania swoich stanowisk. Jeśli przywództwo Morawieckiego tego ostatniego nie zapewni, to premier może bardzo szybko straci szanse na objęcie schedy po Jarosławie Kaczyńskim.\nfot. flickr Piotr Drabik/KPRM


Peeling kawitacyjny - oczyszczenie i pielęgnacja w jednym\nPeeling kawitacyjny, to zabieg oczyszczania skóry za pomocą wibracji ultradźwiękowej, bez użycia prądu, wzbogacony o mikromasaż, który poprawia mikrokrążenie i dotlenienie komórkowe oraz zwiększa penetrację substancji aktywnych w głąb skóry.\nPozwala to na dokładne usunięcie nadmiaru sebum z porów oraz mieszków włosowych, pozbycie się zaskórników, wągrów i bakterii. W efekcie wygładza skórę, doskonale nawilża i zmiękcza naskórek. Usuwanie zanieczyszczeń oraz martwych komórek przebiega tu bezpiecznie i bezboleśnie.\nPodczas zabiegu odczuwamy jedynie delikatne wibracje.\nPrzeznaczony jest również dla osób, które mają „naczynkową” lub wrażliwą skórę i nie mogą korzystać z oczyszczania manualnego. Peeling kawitacyjny ogranicza działanie bakterii odpowiedzialnych za powstawanie stanów zapalnych i przyspiesza gojenie się blizn potrądzikowych.\nPeeling kawitacyjny jest idealnym wstępem do dalszych zabiegów, takich jak eksfoliacja kwasami. Dlatego oczyszczenie jako element przygotowawczy pozwala na dokładną penetrację skóry przy zastosowaniu kwasu. Ponieważ eksfoliację możemy łączyć z peelingiem kawitacyjnym podczas jednej wizyty, warto rozważyć możliwość ich wykonania dla pełniejszego efektu pielęgnacyjnego. Co więcej, po peelingu kawitacyjnym pozostają otwarte pory. Natomiast zastosowanie kwasu spowoduje obkurczanie się porów, zmniejszy ich widoczność oraz sprawi, że nie będą one zanieczyszczały się tak szybko.\nSonoforeza działa kojąco i regenerująco na skórę. Substancje aktywne (witaminy, peptydy) wtłaczane są za pomocą ultradźwięków, przekraczają barierę jaką jest płaszcz hydrolipidowy oraz błony komórkowe i wnikają do żywych warstw naskórka. W zależności od dobranego preparatu otrzymujemy efekt liftingu, odżywienia, nawodnienia, poprawy kolorytu skóry, natlenienia. Spada poziom melaniny, a odbarwienia i skazy znikają.\nZabiegi polecane szczególnie osobom walczącym z trądzikiem pospolitym oraz różowatym, zaskórnikami i wągrami. Skórze przesuszonej i zmęczonej dodaje blasku, a także zredukuje drobne zmarszczki. Regularnie stosowany będzie ratunkiem dla przebarwień. Takie zabiegi stosuje się na: twarz, plecy, ramiona, dekolt i szyję. Stosowany często jako zabieg bankietowy.\nMożna go łączyć z innymi oczyszczającymi i/lub pielęgnacyjnymi zabiegami oferowanymi Salon Kosmetyczny Anami Beauty, takimi jak: czyszczenie manualne, peelingi kwasami, darsonwalizacja, peelingi kwasami, epiderma med., mezoterapia igłowa, mezoterapia mikroigłowa, i inne.\nZazwyczaj zalecana jest nie częściej niż 2 raz w miesiącu w serii od 5 do 10 zabiegów.\nNie są wymagane specjalne zabiegi przygotowujące skórę do peelingu kawitacyjnego jednak na 2 dni przed wykonaniem zabiegu należy unikać: chemicznych kremów do depilacji, elektrolizy, metody woskowania, preparatów peelingujących, na 7 dni przed zabiegiem należy zrezygnować z intensywnej ekspozycji na słońce, solarium. Przed wykonaniem zabiegu warto zaopatrzyć się w antybakteryjny krem silnie nawilżający, który nie będzie zapychał porów skóry po zabiegu.\nPrzed przystąpieniem do zabiegu peelingu kawitacyjnego konieczne jest oczyszczenie i odtłuszczenie obszaru poddawanego zabiegowi. Głowica ultradźwiękowa (szpatuła stalowa) przesuwana jest blisko powierzchni skóry. Dlatego podczas zabiegu nawilża się skórę tonikiem lub oczyszczoną wodą.\nZabieg wykorzystuje działanie ultradźwięków, które oddziałując z cieczą, przekształcają ją następnie w mikropęcherzyki. Te z kolei pękają i niszczą komórki martwego naskórka, a także wypłukują nagromadzone zanieczyszczenia i sebum. Zabiegowi, w zależności od intensywności, towarzyszyć może uczucie wibracji.\nZabieg sonoforezy polega na wtłaczaniu w rozpulchnione peelingiem kawitacyjnym pory serum lub koktajli wieloskładnikowych (odżywczych, wybielających, rewitalizujących, napinających, witaminowych, etc.) i pozwala na zamknięcie porów. Ampułka z preparatem odżywczym wtłaczana za pomocą ultradźwięków (sonoforezę) zawsze dobierana jest indywidualnie pod potrzeby klienta.\nBezpośrednio po zabiegu skóra może być lekko zaczerwieniona, ale nie ma efektu łuszczenia się, jaki często występuje po peelingu chemicznym. Do 24 godzin należy unikać korzystania z sauny, basenu, solarium, kąpieli słonecznych, stosowania samoopalaczy. Delikatny makijaż po 24 godzinach – nie używać silnie natłuszczających kosmetyków. Prze 7 dni zaleca się stosowanie ochrony skóry przed UV SPF 30+.


Stal o jakich znakach stosuje się do zastosowań używanych w znacznych temperaturach? • EuroCaravan\nStal o jakich znakach stosuje się do zastosowań używanych w znacznych temperaturach?\nPraktycznie w każdej gałęzi przemysłu istnieje podział na wszelakie gromady. Przykładowo weźmy hutnictwo. Tak w motoryzacji pojawiają się wszelakie typy gumy używanej do produkowania opon, tak pojawiają się wszelakie typy stali z przeznaczeniem do różnorodnych zastosowań.\nPonadto jedna z teorii związanych z jedną z prawdopodobnych przyczyn tragedii Titanica opowiada o zastosowaniu stali o niewystarczającej jakości.\nDo wyrobu kotłów stosuje się spawalną stal konstrukcyjną 16mo3. Z uwagi na swe końcowe wykorzystanie akurat jest to oczywiście stal (odkryj więcej) żarowytrzymała. Używa się jej do produkcji wspomnianych kotłów oraz np. osprzętu w konstrukcji turbin parowych, odpowiedzialnych części maszyn, nakrętek, śrub, wałów wirnikowych oraz także wykorzystywana jest do konstrukcji urządzeń ciśnieniowych. Stal 16mo3 wykorzystywana do produkcji rur do instalacji c.o. Warto zaznaczyć także, że 16mo3 przy normalnych grubościach ścian spawa się bez bardziej rozbudowanego kłopotu. Przy zwykłych warunkach pracy nie żąda ponadplanowego podgrzewania.\nOdmiennym rodzajem stali do pracy w podwyższonych ciepłotach jest stal – zweryfikuj te opinie – o symbolu 13hmf. Jest to stal chromowo-wanadowo-molibdenowa. Stal 13hmf stosowana jest do produkcji rur kotłowych, przewodowych do pary, elementów turbin parowych i działających w temperaturach ścianki 500oC do 560oC kotłów parowych. Gatunek 13hmf można spawać elektrodami osłonionymi, w osłonie gazu ochronnego albo lukiem krytym. Stal w gatunku 13hmf (albo jej odpowiednik 14MoV63) moglibyśmy przekazać jako na przykład rury bezszwowe grubościenne.\nObserwujemy, iż wszelki rodzaj stali ma swoje wykorzystanie w przemyśle. I kto wie. Może gdyby przy budowie Titanica była użyta inna stal, być może nie doszłoby do katastrofy.\nTags: budowa ciepło części


Ruszyły zapisy na bezpłatne wycieczki po regionie - Polskie Radio PiK\n2019-02-21, 09:39 Kamila Zroślak/Redakcja\nTo już piąta odsłona naszej akcji, którą Urząd Marszałkowski organizuje wspólnie z regionalnym środowiskiem przewodników turystycznych. Fot. Tymon Markowski\nMieszkańcy regionu w marcu będą mogli na nowo odkryć Kujawy i Pomorze. To w ramach akcji pod hasłem "Poznaj swój region z przewodnikiem" - zorganizowanej w ramach Międzynarodowego Dnia Przewodnika Turystycznego.\nOdbędzie się ona w weekend 2 i 3 marca, ale już można się zapisywać na stronie www.rejestracja.kujawsko-pomorskie.pl. Decyduje kolejność zgłoszeń.\nNa uczestników czeka ponad 150 propozycji aktywnego spędzania czasu w różnych miejscach regionu, m.in. w Chełmnie, Inowrocławiu i Biskupinie. W programie są warsztaty, pokazy, wystawy i rajdy. W Bydgoszczy będzie można wziąć udział w rajdzie pieszym linią umocnień z II wojny światowej, w Grudziądzu zobaczyć tramwaj w zabytkowej zajezdni, a we Włocławku barwny korowód zapustny, który przejdzie ulicami miasta.\nUdział w akcji jest bezpłatny. Jej organizatorem jest Urząd Marszałkowski w Toruniu.\nTagi: turystyka, wycieczki, dzień przewodnika


Aktualności · Rozczytana Aglomeracja\nKwestionariusz Osobowy: Magdalena Knedler\nSpecjalnie dla „Rozczytanej” Magdalena Knedler wyjawiła parę ciekawostek o swojej osobie! Czy bycie pisarką było jej marzeniem „od zawsze”? Czy kawa jest najlepszym lekiem na niemoc twórczą? Którą książkę autorki powinni sfilmować Brytyjczycy? Przeczytajcie sami!\nKwestionariusz Osobowy: Hanna Cygler\nSpecjalnie dla „Rozczytanej” Hanna Cygler wyjawiła parę ciekawostek o swojej osobie! Jak otoczenie zagregowało na wieść, że chce pisać książki? Który bohater literacki jest jej alter ego? Jak autorka radzi sobie z niemocą twórczą? Przeczytajcie sami.\nHanna Cygler z Rozczytaną Aglomeracją!\nDo grona Autorów podróżujących po Aglomeracji Wrocławskiej w ramach projektu „Rozczytana Aglomeracja” dołączyła Hanna Cygler!\nGraham Masterton ponownie odwiedzi Aglomerację Wrocławską!\nGraham Masterton, Mistrz Horroru i jeden z najpopularniejszych pisarzy zagranicznych w Polsce, na zaproszenie Rozczytanej Aglomeracji ponownie odwiedzi Aglomerację Wrocławską!\nJonathan Carroll z Rozczytaną Aglomeracją!\nKolejny, wspaniały gość odwiedzi na zaproszenie Rozczytanej Aglomeracji czytelników z Aglomeracji Wrocławskiej.\nWiosna z Rozczytaną Aglomeracją\nWraz z nadejściem wiosny, Rozczytana Aglomeracja rusza w trasę po Aglomeracji Wrocławskiej.\nKonkursy Rozczytanej Aglomeracji\nCzy można mieć za dużo książek? Nie można!


Zasłona gotowa na przelotkach D404-160-01 Rozsypane Kwiaty\nZasłona na przelotkach Rozsypane Kwiaty to piękny roślinny deseń, który został przedstawiony w postaci twórczego niełady. Paleta barw tej zasłony stanowi idealną kompozycję, która przywołuje na myśl wiosenno-letnie klimaty, a dodatkowo jest niezwykle ożywcza. Chcąc wprowadzić do swojego wnętrza nieszablonowe rozwiązanie aranżacyjne zachęcamy do zakupu naszych zasłon Rozsypane Kwiaty. Wykonane one zostały z niezwykle wytrzymałej tkaniny, która bardzo dobrze znosi zabiegi pielęgnacyjne. Dzięki takim właściwościom widoczny na zdjęciu wzór zachowuje głębię i wyrazistość swoich barw, przez długi czas użytkowania. Dodatkowo w celu ułatwienia wieszania i układania, zasłony Rozsypane Kwiaty wyposażone zostały w praktyczne koła przelotowe.\nChcąc wprowadzić do swojego wnętrza nieszablonowe rozwiązanie aranżacyjne zachęcamy do zakupu naszych zasłon Rozsypane Kwiaty.\nPoszewka dekoracyjna drukowana D404-160-01 rozsypane kwiaty\nKolorowe poszewki dekoracyjne w kolorowe...\nZasłona gotowa na przelotkach HEAVEN 404-20 wrzosowa na kółkach srebrnych\nZasłona gotowa na przelotkach HEAVEN w kolorze wrzosowym, to pierwszorzędna dekoracja...