Konstantynów Łódzki - 125 firm oferujących dekoracje ślubne i weselne - Gdzie Wesele\nKonstantynów Łódzki ✕\nDekoracje Konstantynów Łódzki\nOczaruj bliskich i przyjaciół pięknym prezentem - Grawer GiftKonstantynów Łódzki, Dekoracje\nFlower PlaceKonstantynów Łódzki, Dekoracje\nFlower PlaceWykonujemy dekoracje dla biur, hoteli,...\nLokale weselne Konstantynów Łódzki\nDomy weselne Konstantynów Łódzki\nNietypowe miejsca Konstantynów Łódzki\nFotoVideo Konstantynów Łódzki\nKamerzysta Konstantynów Łódzki\nFotograf Konstantynów Łódzki\nOprawa Konstantynów Łódzki\nZespół na wesele Konstantynów Łódzki\nAuto do ślubu Konstantynów Łódzki\nCukiernie Konstantynów Łódzki\nAtrakcje weselne Konstantynów Łódzki\nZaproszenia Konstantynów Łódzki\nOna i On Konstantynów Łódzki\nModa męska Konstantynów Łódzki\nSuknie ślubne Konstantynów Łódzki\nFryzura i makeup Konstantynów Łódzki\nBiżuteria Konstantynów Łódzki\nSzkoły tańca Konstantynów Łódzki\nPotrzebujesz pięknych dekoracji weselnych w mieście Konstantynów Łódzki?\nJeżeli potrzebujesz pięknych dekoracji weselnych w mieście Konstantynów Łódzki odwiedź Gdziewesele.pl - znajdziesz tam listę polecanych firm zajmujących się przygotowaniem dekoracji ślubnych! Porównaj opinie i wybierz dekoracje które upiększą Twoje wesele!\nJeżeli potrzebujesz pomocy przy dekoracji swojego wesela w mieście Konstantynów Łódzki zajrzyj na Gdziewesele.pl - znajduje się tam ogromna listafirm zajmujących się tworzeniem dekoracji weselnych! Porównaj opinie i wybierz dekoracje które zagwarantują piękność twojemu weselu!\nJak wybrać perfekcyjne dekoracje weselne w mieście Konstantynów Łódzki?


Clean System jest rzetelną i nowoczesną firmą działającą w branży utrzymania czystości. Specjalizujemy się w profesjonalnym czyszczeniu dywanów, wykładzin, tapicerki meblowej i samochodowej oraz czyszczeniu ciśnieniowym kostki brukowej, elewacji i dachów budynków.\nDoświadczenie zdobyte na przestrzeni lat oraz stale poszerzana wiedza teoretyczna w połączeniu z nowoczesnym sprzętem i profesjonalnymi środkami czystości, pozwalają nam świadczyć usługi na najwyższym poziomie.\nNasza firma jest sprawdzonym i solidnym partnerem, dla wszystkich, którym zależy na profesjonalnym podejściu w kwestii utrzymania czystości. Dysponujemy wykwalifikowaną kadrą, a elastyczność i indywidualne podejście do każdego klienta pozwala nam zrealizować każde zadanie.\nZlecając nam usługę, mogą być Państwo pewni, że wykonamy ją z pełnym zaangażowaniem i dbałością o szczegóły. Wszelkie nasze działania prowadzimy z myślą o zadowoleniu klienta oraz tworzeniu z nim długotrwałych relacji, wierząc, że dobrze i sprawnie wykonana praca zaowocuje powierzeniem nam kolejnych zadań w przyszłości.\n- indywidualne podejście do klienta i zadania,\n- profesjonalny sprzęt i środki czystości\n© 2015 Clean System. Wszelkie prawa zastrzeżone\tprojekt i realizacja: artiworks.pl


EbookZadziwiający KościółMike Aquilina\nEbookUwielbienie i dziękczynienieJeff Cavins\nEbookBóg lubi tych, którzy walcząFranciszek Kucharczak\nSeria:„Rozmowy o Wierze”\nRedaktor „Gościa Niedzielnego”, autor kultowych felietonów opowiada o swojej wierze, powołaniu oraz doświadczeniach Bożego prowadzenia i objawiania się Jego mocy w swoim życiu. Pokazuje, co w świetle ...\nEbookNiech żyje słabośćMarcin Jakimowicz\nEbookStworzona przez BogaTammy Evevard\nCo to znaczy być kobietą? Czym jest kobiecość w Bożym zamyśle? Jak realizować ów Boży zamysł w dzisiejszym świecie? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziecie w pełnej humoru i praktycznych por...\nEbookTrudne wybory miłościBeata Agopsowicz\nWzruszająca, ciepła i mądra opowieść o tym, że kiedy stoimy na krawędzi rozpaczy, Bóg nie przestaje o nas walczyć. I że czasami wszystko musi się zawalić, żeby na gruzach dawnego życia zbudować nowe.\nEbookDotknąć niebaJudy Landrieu Klein\nUmarł i spotkał Jezusa, a potem wrócił na Ziemię, by o tym opowiedzieć. „Dotknąć nieba” pokazuje, że mimo iż życie naprawdę czasem daje nam w kość, cuda są możliwe. To mocne, poruszające i autentyczne...\nEbookCztery pory miłościBeata Agopsowicz\nOpowieść o najpiękniejszej relacji, jaką może przeżyć kobieta i mężczyzna: nierozerwalnej, na dobre i na złe, na zawsze. I o wsparciu, które przychodzi w najtrudniejszych chwilach życia.


Renowacja kominów Zielona Góra, Nowa Sól, Kożuchów, Szprotawa | Usługi kominiarskie - Kominiarz - Zielona Góra Nowa Sól Kożuchów Szprotawa\nRenowacja kominów Zielona Góra, Nowa Sól, Kożuchów, Szprotawa\nWysłane przez admin w sob., 08/27/2011 - 15:14\nKiedy i w jakim celu się stosuje renowację kominów?\nRenowacja kominów powoduje przywrócenie szczelności przewodów kominowych i wentylacyjnych.\nDo renowacji używane są materiały\nRenowacja oparta jest na bazie masy uszczelniającej tzw. SKD (silikatowa masa ognioodporna SKD głównie produkcji firmy Schiedel Jest to silikatowa masa odporna na działanie wysokich temperatur i wytrzymała na ścieranie).\nJakiej techniki używamy do renowacji kominów?\nJak już pisałem główną i najtańszą metodą uszczelniania kominów jest - metoda uszczelniania masą SKD, która jest jedną z najtańszych i najbardziej skutecznych. Dzięki niej przywrócimy całkowitą sprawność komina. Przed nałożeniem masy uszczelniającej należy wykonać pracę przygotowawcze, które polegają na usunięciu w z przewodu kominowego grubych zanieczyszczeń: kawałki cegieł i gruz, a następnie należy usunąć sadzę.\nPo takim przygotowaniu przewodu kominowego - jego udrożnieniu i wyczyszczeniu nakłada się masę uszczelniającą. Masa powlekająca ściany przewodu kominowego powinna być nałożona przynajmniej w dwóch etapach. Przy każdym z nich nakładana jest jedna warstwa masy.\nWłaściwości masy SKD\nKominy z podlączonymi kotłami olejowymi TAK\nZalety masy SKD:\n• jest odporna na wysokie temperatury\nAprobata techniczna: ITB w Warszawie nr AT–15–3144/98 z późniejszym Aneksem nr 1 wydanym w grudniu 2003. Atest higieniczny wydany przez Państwowy Zakład Higieny w Warszawie\nrenowacja kominów Kożuchów Zielona Góra Żary Żagań


Nawet język - to jest ... Co jest nawet język?\nHomeWielki słownik encyklopedycznyNawet język - to jest ... Co jest nawet język?\nJęzyk EVEN (Lamut) jest językiem parzystym. Odnosi się do języków Tungus-Mandżu. Pisemny język oparty na alfabecie rosyjskim.


Igor Tomašić – Wikipedia, wolna encyklopedia\ndo 1995 Moslavina Kutina ? (?)\n1995–1997 Croatia Zagrzeb 26 (0)\n1997–1999 Roda JC Kerkrade 18 (1)\n2000–2002 Roda JC Kerkrade 24 (0)\n2004–2005 Hapoel Beer Szewa 14 (1)\n2005–2008 Lewski Sofia 130 (6)\n2008–2010 Maccabi Tel Awiw 45 (0)\n2010–2011 AO Kavala 23 (1)\n2011–2012 Anorthosis Famagusta 6 (0)\n2006–2009 Bułgaria 18 (0)\nIgor Tomašić (ur. 14 grudnia 1976 roku w Kutinie) - chorwacki piłkarz z bułgarskim paszportem, grający na pozycji środkowego obrońcy.\nJest wychowankiem Moslaviny Kutina. Po nieudanym epizodzie (0 meczów) w Croatii Zagrzeb w wieku dwudziestu jeden lat wyjechał z Chorwacji. Przez pięć lat występował w Holandii, najdłużej w Rodzie Kerkrade (cztery sezony). Przez rok był zawodnikiem MVV Maastricht, z którym spadł do drugiej ligi. Łącznie w Eredivisie rozegrał 81 meczów. W latach 2002-2004 grał, bez sukcesów, w Belgii i Izraelu. Pod koniec 2004 roku został sprowadzony do Lewskiego Sofia przez trenera Stanimira Stoiłowa, który następnie doprowadził zespół do ćwierćfinału Pucharu UEFA i pierwszego w historii startu w Lidze Mistrzów. W 2008 roku odszedł z Lewskiego do izraelskiego Maccabi Tel Awiw. W 2010 roku przeszedł do Kavali, a w 2011 roku podpisał kontrakt z Anorthosisem Famagusta.\nDobre występy w lidze bułgarskiej i mocna pozycja w jedenastce Lewskiego sprawiły, że selekcjoner reprezentacji Bułgarii Christo Stoiczkow zaproponował mu grę w kadrze. Tomašić zadebiutował w niej 15 sierpnia 2006 roku w towarzyskim meczu z Walią, jednak przez wiele miesięcy był tylko zmiennikiem Elina Topuzakowa. Miejsce w pierwszym składzie wywalczył na początku 2007 roku.\nmistrzostwo Bułgarii 2006 i 2007, Puchar Bułgarii 2005 i 2007, ćwierćfinał Pucharu UEFA 2005-2006 oraz start w Lidze Mistrzów 2006-2007 z Lewskim Sofia\nIgor Tomašić w bazie National Football Teams (ang.)


Rosja i Unia o systemie energetycznym - TVN24 Biznes\n24 października 2007, 14:12 Aktualizacja: 24 października 2007, 14:17\nTVN24Rosja i UE uzgodniły system ostrzegania energetycznego\nDobre stosunki UE-Rosja - Relacje UE-Rosja rozwijają się dobrze, są o wiele lepsze, niż mówi o nich międzynarodowa prasa - zapewnił ze swej strony portugalski minister spraw europejskich Manuel Lobos Antunes podczas debaty w Parlamencie Europejskim. Wskazał, między innymi, na coraz bliższy konsensus w sprawie systemu wczesnego ostrzegania. Miałby on być uruchamiany w przypadku przerw w dostawach rosyjskiego gazu i ropy przesyłanego przez Ukrainę i Białoruś.\nSzczyt z Rosją "nowym bodźcem" dla jej wejścia do WTO Tymczasem przedstawiciele Unii zapowiedzieli, że piątkowy szczyt UE-Rosja w Mafrze w Portugalii będzie bodźcem dla wejścia Rosji do Światowej Organizacji Handlu. - Będziemy wspierać wysiłki Rosji na rzecz wejścia do WTO. Bardzo ważne jest, by zapanowały uczciwe warunki współpracy. Dlatego Rosja powinna wreszcie wejść do WTO - zadeklarowała komisarz ds. stosunków zewnętrznych Benita Ferrero-Waldner. Podkreśliła, że Rosja jest kluczowym podmiotem gospodarczym i strategicznym partnerem UE, wskazując na rozwijający się szybko handel i wzajemną współzależność obu stron.\nDrażliwe tematy Podczas debaty wielu eurodeputowanych apelowało do przywódców UE o podniesienie na szczycie kwestii łamania praw człowieka, braku wolności mediów czy niezależności sądów w Rosji. Antunes zapewnił, że na szczycie UE powie Rosji o zaniepokojeniu sytuacją praw człowieka "prosto w oczy". Ferrero-Waldenr dodała, że zaapeluje też do Moskwy o zaproszenie obserwatorów OBWE na rosyjskie wybory parlamentarne i prezydenckie. - Będą one sprawdzianem demokracji w Rosji - powiedziała.


UKE ukarze TP, jeśli nie zmieni cen połączeń do 1 kwietnia - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\nJak powiedziała w piątek PAP prezes UKE Anna Streżyńska, ceny połączeń muszą spaść co najmniej o ok. 12 groszy za minutę. O tyle bowiem spadły w styczniu stawki hurtowe (tzw.MTR-y).\n"Telekomunikacja Polska S.A. powinna jak najszybciej obniżyć ceny połączeń do sieci komórkowych dla klientów biznesowych. W przypadku, gdy termin wdrożenia przez TP wyżej wymienionych zmian będzie bardziej odległy niż dzień 1 kwietnia 2009 r., zostanie wszczęte postępowanie o nałożenie kary za stosowanie zawyżonych cen za połączenia F2M (ang. Fixed to Mobile - z telefonów stacjonarnych na komórkowe) w ofertach dla klientów biznesowych" - poinformował w piątek Urząd.\nRzecznik Grupy TP Wojciech Jabczyński powiedział w piątek PAP, że planowana jest obniżka cen połączeń z telefonów stacjonarnych do sieci komórkowych dla klientów biznesowych. "Nie będzie to jednak 1 kwietnia 2009 r. Prezes UKE była wcześniej poinformowana o naszych zamierzeniach" - zaznaczył.\nNowy cennik TP to efekt obniżenia stawek hurtowych, tzw. MTR (ang. Mobile Termination Rates)


Mieszkanie na wynajem Katowice os. Dębowe Tarasy\nProponujemy Państwu do wynajęcia atrakcyjne mieszkanie usytuowane w czteropiętrowym apartamentowcu, na strzeżonym osiedlu Dębowe Tarasy w Katowicach.\nNa powierzchnię 63m² składa się salon z kuchnią, sypialnia z garderobą i łazienką, łazienka, przedpokój.\nMieszkanie dysponuje balkonem o pow. 14m², miejscem postojowym w hali garażowej oraz miejscem postojowym na parkingu naziemnym.\nPrzestronne mieszkanie zapewniające doskonałe warunki pobytu. Urządzone i wyposażone zgodnie z nowoczesnym standardem. Kuchnia z wysokiej klasy sprzętem AGD m.in. lodówko-zamrażarka, zmywarka, piekarnik, płyta indukcyjna. W salonie oraz sypialni odbiornik TV. Łazienka z kabiną prysznicową, pralką i WC. W drugiej łazience umywalka, misa ustępowa podwieszana i bidet. W garderobie oraz przedpokoju pojemne szafy. Mieszkanie jasne - wystawa zachodnia.\nMieszkanie dostępne od 01 czerwca br.\n* Czynsz najmu: 2390 zł (uwzględniający opłaty administracyjne)\n* Kaucja : 3900 zł\n* Media : zaliczka w kwocie 350zł ( rozliczana wg. wskazań liczników co 6 m-cy)\n* Miejsce postojowe w hali garażowej: 1 zł\n* Prowizja biura\nŚwietna lokalizacja. Osiedle w sąsiedztwie centrum handlowego Silesia City Center, nieopodal ścisłego Centrum Katowic oraz Parku Śląskiego umożliwiającego aktywne spędzanie wolnego czasu. Blisko przystanki komunikacji miejskiej. W najbliższej okolicy sklepy, restauracje, klub fitness, kompleksy biurowe Silesia Business Park. Szybki dojazd do DTŚ i autostrady A4.\nSzukasz mieszkania. Zapraszam do kontaktu.\nDodatkowe informacje w biurze pod numerem telefonu: 728 834 818 lub mailowo: b.szlachetka@fskdevelopment.pl\nkrzesła, lodówko/zamrażarka, meble kuchenne na wymiar, okap kuchenny, piekarnik elektryczny, płyta indukcyjna, stół, zlewozmywak z baterią, zmywarka\nbidet, kabina prysznicowa, lustro, pralka, umywalka, WC\nMieszkanie 2 pokojowe, 54m2, garaż. Katowice, Dębowe Tarasy.\nFKK-MW-14725 Mieszkanie - Wynajem\nProponujemy Państwu do wynajęcia mieszkanie na osiedlu Dębowe Tarasy w Katowicach. Lokal położony jest na II piętrze w pięciopiętrowym budynku z windą. Osiedle zamknięte, z kontrolą dostępu. Na powierzchnię 54m² składa się pokój ...\nPrzestronne mieszanie w cichej i spokojnej okolicy. Ogródek i 2 miejsca postojowe w cenie.\nFKK-MW-14726 Mieszkanie - Wynajem\nDzień dobry, poniżej zamieszczam treść ostatniego ogłoszenia. Proszę sprawdzić czy wszystko się zgadza. Proponujemy Państwu do wynajęcia przestronne mieszkanie położone wśród niskiej, willowej zabudowy katowickiego Brynowa. Lokal ...


Brazylio bój się! Polscy szczypiorniści jak... "Pudzian" - Polsat Sport\nBrazylio bój się! Polscy szczypiorniści jak... "Pudzian"\n14.01.2017, 09:17 Piłka ręczna\nJak widać polscy piłkarze ręczni znajdują się w świetnych formach. Nie dość, ze z bardzo dobrej strony zaprezentowali się podczas meczu z Norwegią, to na dodatek pokazują swoją siłę przy okazji innych wyzwań. Tym razem kadra Tałanta Dujszebajewa wraz z trenerem zajęła się… przestawianiem samochodów.\nPrzebywająca na turnieju we Francji reprezentacja Polski rozegrała na razie jeden mecz. Mimo wielu braków w kadrze Polacy bardzo dobrze zaprezentowali się w starciu z faworyzowaną Norwegią. Porażka w pierwszym starciu nie popsuła dobrej atmosfery panującej w zespole, a ona jak widać na załączonym wideo udziela się nie tylko w wymiarze sportowym.\nPolacy poruszają się po Francji autokarem. Podczas pobytu na jednym z parkingów naszych szczypiornistów oraz ich kierowcę napotkał pewien problem. Pojazd, którym jechali podopieczni trenera Dujszebajewa nie mógł się zmieścić pomiędzy innymi samochodami. Z pomocą przyszli sami szczypiorniści. Biało-czerwoni zaczęli własnoręcznie przestawiać samochody i dzięki temu ich autokar mógł swobodnie przejechać. Nie od dziś wiadomo, że piłkarze ręcznie to bardzo silni faceci i nie dziwi fakt, że dali sobie radę z zaparkowanymi autami. Dobrze, iż nie są zawodowymi złodziejami, bo kradzież samochodzu nie była by dla nich problemem. Przed sobotnim starciem to wyraźny sygnał dla naszych kolejnych rywali: Brazylio bój się!\nMISTRZOSTWA EUROPY W PIŁCE RĘCZNEJPIŁKA RĘCZNAREPREZENTACJA MĘŻCZYZNREPREZENTACJA PIŁKARZY RĘCZNYCHTAŁANT DUJSZEBAJEW


Jesienna (?) PARKA moro - Dominika Paluszkiewicz\nDziÅ› bez ogrÃ³dek – szyliÅ›cie kiedyÅ› ubraniaÂ z Burdy oznaczone okreÅ›leniem MODEL TRUDNY? JeÅ¼eli tak (i do tego Wasze umiejÄ™tnoÅ›ci oscylujÄ… wokÃ³Å‚ poziomu moich) to wiecie jaka to mÄ™ka. JeÅ¼eli z kolei jeszcze nie nabraliÅ›cie odwagi, Å¼eby siÄ™ za takie wziÄ…Ä‡ – spokojnie, da siÄ™ zrobiÄ‡.Â Mi zajÄ™Å‚o to… miesiÄ…c. ðŸ™‚ Â Co mnie tak pochÅ‚onÄ™Å‚o?Â Dzisiejsza bohaterka – wymarzona, wymyÅ›lona i szumnieÂ zapowiadana parka moro. ðŸ™‚\nParka – jako fason – spodobaÅ‚a mi siÄ™ juÅ¼ dwa sezony temu. Wtedy jednak byÅ‚am w ciÄ…Å¼y, a o szyciu nawet jeszcze nie marzyÅ‚am. Rok pÃ³Åºniej z kolei – mimo juÅ¼ caÅ‚kowicie normalnych gabarytÃ³w mojego ciaÅ‚a – nie ufaÅ‚am na tyle swoim krawieckim zdolnoÅ›ciom. NadszedÅ‚ jednak czas na zmierzenie siÄ™ z tym, co potrafiÄ™ oraz ogromem niewiadomych dotyczÄ…cych poziomu moich umiejÄ™tnoÅ›ci w szyciu. Decyzja zapadÅ‚a – szyjÄ™ parkÄ™. ðŸ™‚\nPARKA – wykrÃ³j\nDecyzjÄ™ podjÄ™Å‚am juÅ¼ dawno, dawno – kiedy termometry wskazywaÅ‚y stale dwucyfrowe wartoÅ›ci. Najpierw zaczÄ™Å‚am poszukiwania wykroju. Z dostÄ™pnych w moich zasobach Burd, odkopaÅ‚am dwie, w ktÃ³rych znalazÅ‚am interesujÄ…ce mnie modele: 8/2015 i model 102Â oraz 1/2016 z modelem 124. SpodobaÅ‚ mi siÄ™ teÅ¼ model 129 z Burdy 9/2012, ale Å¼e nie miaÅ‚am jej u siebie, skÅ‚aniaÅ‚am siÄ™ raczej ku wyÅ¼ej wymienionym. WybÃ³r padÅ‚ na wykrÃ³j nrÂ 124 z Burdy 1/2016, ktÃ³ry spodobaÅ‚ mi siÄ™ od „pierwszego wejrzenia”, a od ktÃ³rego odstraszaÅ‚oÂ mnie skutecznie okreÅ›lenie MODEL TRUDNY. StwierdziÅ‚am jednak, Å¼e raz kozie Å›mierÄ‡ – najwyÅ¼ej polegnÄ™. Motywacja byÅ‚a jednak wielka, bo wizja parki zadomowiÅ‚aÂ mi siÄ™ w gÅ‚owie juÅ¼ na dobre. ðŸ™‚\nMORO – tkanina\nPoczÄ…tkowo, myÅ›lÄ…c o tym, czy i z czego szyÄ‡ parkÄ™, nie planowaÅ‚am poÅ‚Ä…czyÄ‡ tego dosyÄ‡ militarnego fasonu z takim teÅ¼ wzorem. MyÅ›laÅ‚am raczej o czarno-biaÅ‚ej geometrii lub – wrÄ™cz przeciwnie – wielokolorowym nadruku. Trendy lansowane w tym sezonie zrobiÅ‚y jednak swoje – zachciaÅ‚o mi siÄ™ moro i juÅ¼! ðŸ™‚ PrzekopaÅ‚am internet i satysfakcjonujÄ…cy mnie wzÃ³r i materiaÅ‚ (mundurowy, paintballowy) znalazÅ‚am w sklepie Kameleon. ZamÃ³wiÅ‚am, zdekatyzowaÅ‚am i wziÄ™Å‚am siÄ™ za szycie. ðŸ™‚\nPeÅ‚en przeglÄ…d tkanin kamuflaÅ¼owych ze sklepu Kameleon znajdziecie TUTAJ. Â\nOprÃ³cz tkaniny moro zamÃ³wiÅ‚am na allegroÂ zamek metalowy. Stacjonarnie dokupiÅ‚am z kolei stopery, oczka i napy (do nabijania mÅ‚otkiem) potrzebne do wykoÅ„czenia kurtki.\nParka moro – szycie\nZa parkÄ™ wziÄ™Å‚am siÄ™ pod koniec wrzeÅ›nia, a skoÅ„czyÅ‚am jÄ… pod koniec paÅºdziernika. Szycie zajÄ™Å‚o mi miesiÄ…c, ale spokojnie – nie siedziaÅ‚am przy maszynie non stop! W zasadzie nie siedziaÅ‚am nawet codziennie, bo paÅºdziernik obfitowaÅ‚ u nas w masÄ™ chorÃ³bsk przyniesionych przez HaniÄ™ ze Å¼Å‚obka. Maszyna w zasadzie bardziej siÄ™ kurzyÅ‚a niÅ¼ szyÅ‚a. ðŸ™‚ W kaÅ¼dym razie – model jest rzeczywiÅ›cie trudny, ale moÅ¼liwy do zrealizowania. W zasadzie najtrudniejsze byÅ‚y kieszenie z patkÄ… (chwaliÅ‚am siÄ™ Wam nimi na Instagramie) – przede wszystkim pierwsza, druga – poprzedzona juÅ¼ minimalnym doÅ›wiadczeniem – poszÅ‚a migiem. ChcÄ…c okreÅ›liÄ‡, co tak naprawdÄ™ jest trudne w MODELU TRUDNYM stwierdzam, Å¼e tak szczerzeÂ najwiÄ™cej kÅ‚Ã³d pod nogi rzucajÄ… baaardzo skÄ…pe opisy szycia poszczegÃ³lnych elementÃ³w. WspomagaÅ‚am siÄ™ na kaÅ¼dym etapie czteroczÄ™Å›ciowÄ… ksiÄ…Å¼kÄ… Burdy Szycie jest Å‚atwe oraz poradnikiem Å�ucznika. Bez nich uszyÅ‚abym tÄ™ kurtkÄ™ moÅ¼e na wiosnÄ™. ðŸ™‚\nOprÃ³cz skÄ…pych opisÃ³w szycia i trudnoÅ›ci z ich rozszyfrowaniem, sporo czasu zajÄ™Å‚y mi teÅ¼ rzeczy niekoniecznie stricte szycioweÂ – na przykÅ‚ad czas oczekiwania na zamek czy Â wybÃ³r materiaÅ‚u na podszewkÄ™. Podszewki w oryginale nie przewidziano – Burda proponuje uszycie podpinki z krÃ³tkiego futra. Ta wizja jakoÅ› mnie nie przekonaÅ‚a, ale – jako, Å¼e materiaÅ‚ kamuflaÅ¼owy, z ktÃ³rego szyÅ‚am byÅ‚ za cienki na okres jesienno/zimowy – czymÅ› gotowÄ… kurtkÄ™ musiaÅ‚am ociepliÄ‡. MyÅ›laÅ‚am nad kilkoma opcjami – zaczynajÄ…c od tradycyjnych, pikowanych podszewek wewnÄ™trznych, przez owatÄ™ i cienkÄ… podszewkÄ™, aÅ¼ po dresÃ³wki i polary. Ostatecznie zdecydowaÅ‚am siÄ™ na grubÄ… dresÃ³wkÄ™ drapanÄ… w kolorze bordowym ze sklepu dresÃ³wka.pl.\nW modelu wprowadziÅ‚am kilka modyfikacji (uÅ‚atwieÅ„) wzglÄ™dem oryginaÅ‚u:\nZwyciÄ™stwo w militarnymÂ stylu! ðŸ™‚\nMimo wielu trudnoÅ›ci i ogromnej liczbie zagadkowych etapÃ³w szycia, wymarzona parka moro zyskaÅ‚a formÄ™ ostatecznÄ…. Prezentuje siÄ™ ona tak:\nTen zaprasowany Å›rodek zauwaÅ¼yÅ‚am dopiero obrabiajÄ…c zdjÄ™cia – obiecujÄ™, Å¼e go rozprasujÄ™! ðŸ™‚\nKurtka jest dosyÄ‡ dÅ‚uga – mam 174 cm, a siÄ™ga mi z przodu do kolan, a z tyÅ‚u do poÅ‚owy Å‚ydki. Warto wziÄ…Ä‡ to pod uwagÄ™ biorÄ…c siÄ™ za szycie. ðŸ™‚\nJako, Å¼e dziÅ› pokazujÄ™ Wam rzecz, w ktÃ³rÄ… wÅ‚oÅ¼yÅ‚am chyba najwiÄ™cej pracy i wysiÅ‚ku jestem baaaardzo ciekawa Waszego zdania na temat efektu koÅ„cowego – szczerze, bez sztucznej uprzejmoÅ›ci. Wiem, Å¼e kurtka nie jest idealna, wiele moÅ¼na by w niej poprawiÄ‡, ale moja radoÅ›Ä‡ z przekroczenia kolejnej granicy swoich umiejÄ™tnoÅ›ci jest bezcenna. ðŸ™‚\nA jak jest u Was? Wychodzicie poza strefÄ™ swojego „szyciowego” komfortu chÄ™tnie czy raczej unikacie krokÃ³w milowych w kolejnych projektach? Macie za sobÄ… takie bitwy, jak ja z moim moro? Wygrane czy przegrane – zawsze nas przecieÅ¼ czegoÅ› uczÄ…! ðŸ™‚ Dajcie znaÄ‡ w komentarzach! ðŸ™‚\nJeÅ›li z kolei tekst/zdjÄ™cia/kurtka Wam siÄ™ podobaÅ‚y, poÅ›lijcie je dalej w Å›wiat lub pomÃ³Å¼cie je zobaczyÄ‡ innym zainteresowanym na Facebooku lajkujÄ…c, serduszkujÄ…c i co tam jeszcze macie w zestawie… ðŸ™‚\nDo zobaczenia w nastÄ™pnych postach!\nBurda kurtka model trudny moro parka parka moro szycie\nGdzie kupowaÄ‡ DZIANINY? – cz. II


"Katowice miło nas zaskoczyły" – rozmowa z Pawłem Milewskim i Rafałem Bawirszem, muzykami tworzącymi duet Twilite | alemuzyka.pl - Krakowski Informator Muzyczny\n„Katowice miło nas zaskoczyły” – rozmowa z Pawłem Milewskim i Rafałem Bawirszem, muzykami tworzącymi duet Twilite\n26 maja 2010 11:26\tTweet\nGrupa Twilite zabłysnęła w ubiegłym roku swoim debiutanckim albumem „Bits & Pieces”. Muzyka duetu, odsyłająca do takich artystów jak Bon Iver, Damien Rice czy Kings Of Convinience, to z pewnością jedna z ciekawszych pozycji na naszym rynku muzycznym. Niedawno grupa wystąpiła w centrum Katowic, jako support Jose Gonzaleza. W naszym wywiadzie muzycy opowiadają o trasie z zespołem Raz Dwa Trzy, nadchodzących planach wydawniczych oraz swoich ostatnich odkryciach muzycznych.\nMarcin Bieniek: Macie za sobą kilka koncertów, w ramach których występowaliście przed zespołem Raz Dwa Trzy. Jak wspominacie te występy? Przed jak wielką publiką przyszło wam grać? Jakie było przyjęcie?\nTwilite: Wspominamy te koncerty jak najlepiej, mieliśmy na początku obawy, czy ich publiczność będzie na tyle otwarta żeby przyjąć nas bez grymaszenia ,ale bardzo pozytywnie się zaskoczyliśmy, odzew był bardzo pozytywny. Frekwencja na koncertach wahała się zazwyczaj w ilości 500-1000 osób. Myślę, że zyskaliśmy dzięki temu sporo nowej, niedostępnej wcześniej dla nas publiczności.\nMarcin Bieniek: Właśnie ukazuje się wasza EP, skąd pomysł na jej wydanie? Znajdą się na niej zupełnie nowe utwory, czy może pozostałości z sesji nagraniowej „Bits & Pieces”?\nTwilite: Pomysł na EPkę wziął się stąd, że chcieliśmy przypomnieć się słuchaczom w trakcie oczekiwania na drugi album. Od debiutu minęło już sporo czasu ,ale nie chcemy się śpieszyć z wypuszczeniem płyty, by mieć pełne zadowolenie z materiału ,który znajdzie się na kolejnym „długograju”. Mieliśmy parę piosenek ,które ogrywaliśmy już jakiś czas na koncertach i uznaliśmy, że dobrze by było je wydać w jakiś niezobowiązujący sposób, a na płytę zachować zupełnie premierowy materiał. Ostatecznie na EPkę wszedł jeden numer starszy, znany z koncertów, jeden grany sporadycznie i jeden zupełnie nowy.\nMarcin Bieniek: Czy planujecie w najbliższym czasie wydać nowy długogrający album? Od premiery debiutu minęło półtora roku, czy wasza muzyka, w tym czasie ewoluowała? Czego możemy się spodziewać po nowej płycie?\nTwilite: O nowej płycie myślimy coraz intensywniej, ale tak jak już wspominaliśmy nie chcemy się spieszyć. Wstępne plany są takie, że ewentualne nagrania mogłyby się odbyć tej jesieni, a płyta mogłaby wyjść najwcześniej wiosną przyszłego roku. Będziemy się starać by dotrzymać tych terminów. Mamy w planie zaszyć się na jakiś czas na jakimś odludziu by móc wspólnie popracować nad nowymi piosenkami, teraz jest to utrudnione z powodu odległości jaka nas dzieli.\nW tym momencie jest gotowych kilka piosenek które prawdopodobnie trafią na płytę ale ciężko jeszcze powiedzieć jaki będą miały ostateczny kształt. Na pewno będziemy je odrobinę rozbudowywać aranżacyjnie w studio, podpowiedzią w jakim kierunku idziemy na pewno będzie nasza EPka.\nMarcin Bieniek: Wasz Irlandzki epizod dobiegł końca, jak wspominacie z perspektywy czasu pobyt na Zielonej Wyspie? Nie kusiło was, by tam zostać i spróbować sił na irlandzkim-tudzież brytyjskim rynku?\nTwilite: Trochę tęsknimy za tamtejszym łatwym dostępem do licznych koncertów cenionych przez nas zespołów oraz dużo łatwiejszą możliwością ogólnego funkcjonowania. Było nam tam względnie dobrze, ale po kilku latach „banicji” doszliśmy do wniosku, że czas już wracać do domu, wraz ze świadomością, że o wiele łatwiej będzie nam zaistnieć muzycznie w rodzinnym kraju. Pokusy mieliśmy i nawet próbowaliśmy, ale bez zaplecza promocyjnego i dobrych znajomości było niemal niemożliwe żeby zaistnieć z naszą muzyką na tamtejszym rynku.\nMarcin Bieniek: Czego najbardziej brakuje wam na naszej krajowej scenie muzycznej?\nTwilite: Wciąż brakuje dobrych miejsc koncertowych i równych szans na zaistnienie na rynku. Jak na razie wszystko zaczyna się i kończy na posiadanym budżecie zespołu, wytwórni i znajomościach, gdy w mediach wciąż króluje wszechobecny komercyjny chłam i playlisty z odgrzewanymi przebojami sprzed kilkunastu lat.\nNa szczęście pomału się to trochę zmienia, zmierza w dobrym kierunku i robi się lepiej. Jest też coraz więcej dobrych, młodych zespołów, bez kompleksów względem zachodu.\nMarcin Bieniek: Co was inspiruje ostatnimi czasy najmocniej? Możecie podzielić się z naszymi czytelnikami jakimiś nowymi odkryciami muzycznymi?\nPaweł: – To jest oczywiście temat rzeka, słuchamy bardzo dużo różnych rzeczy i jesteśmy raczej z tych, którzy śledzą nowości na bieżąco. Ja osobiście ostatnio jaram się najbardziej mniej gitarowymi rzeczami typu: Baths, Millionyoung , nowe Caribou, Erykah Badu, czy Coyote Clean Up, ale oczywiście wciąż ruszają mnie takie rzeczy jak Beach House, piękna nowa płyta Tallest Man On Earth, Memoryhouse na których pełną płytę nie mogę się doczekać, śliczne Mountain Man, no można by wymieniać do bólu. Dzieje się sporo fajnego i nie narzekam na brak muzyki w odtwarzaczu.\nRafał: – Ja ostatnio zasłuchuję się w Mimicking Birds, nowe Here We Go Magic, Jamie Lidell, Dirty Projectors, Atlas Sound, DM Stith, Little Dragon, White Hinterland…\nMarcin Bieniek: Wystąpiliście niedawno u boku Jose Gonzaleza, na koncercie zorganizowanym w ramach inauguracji biegu Katowic po tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Jak wspominacie ten występ? Byliście zaskoczeni przyjęciem?\nTwilite: Występ z naszej strony oczywiście zawsze mógłby być lepszy, było trochę zimno i mieliśmy problemy ze strojeniem, ale samo wydarzenie oceniamy jak najbardziej pozytywnie. Masa ludzi którzy przyszli naprawdę posłuchać muzyki, z otwartymi głowami, chętnych do poznawania nowych dźwięków, na taką publiczność zawsze liczymy i tutaj Katowice miło nas zaskoczyły, gdyż jak do tej pory nie udało nam się zagrać ani jednego koncertu w tym mieście. To dla nas bardzo ważne żeby mieć świadomość podczas występu, że wśród publiczności przynajmniej część słuchaczy wie po co przyszła na koncert i jest chętna do poznawania nowej muzyki, co niestety nie zawsze jest normą.\nMarcin Bieniek: Czy spora ilość młodych ludzi na tym koncercie, którzy zamiast juwenaliowych występów Lao Che i Tymona Tymańskiego, wybrali was i Josego, świadczy według was o tym, że polski słuchacz wreszcie dorósł i sam potrafi wybrać to, co warte zobaczenia?\nTwilite: Myślimy, że jest z tym coraz lepiej, ma na to wpływ pewnie coraz większa świadomość polskich słuchaczy, to, że nie są skazani tylko na radio czy telewizję jeśli chodzi o kształtowanie ich gustów muzycznych, stąd coraz więcej ludzi pojawia się na koncertach niszowych wykonawców, coraz więcej tych koncertów odbywa się w Polsce i wszystko idzie chyba w zdrowym kierunku, choć wciąż nie jest pod tym względem idealnie.\nMarcin Bieniek: Jakie macie plany na najbliższą przyszłość?\nTwilite: Plany najbliższe to przede wszystkim EPka, będzie dostępna za darmo w internecie w związku z tym chcielibyśmy żeby trafiła do jak największej ilości miejsc, i nad tym będziemy pracować. W międzyczasie pewnie zagramy parę koncertów, no i będziemy pomału skupiać się na nowej, długogrającej płycie.\nNasze strony na których będą dostępne linki do pobrania EP oraz daty najbliższych koncertów i najnowsze wieści:\nMarcin Bieniek, maj 2010r\nJazz pospolity czy niepospolity post-rock? – rozmowa z muzykami kwartetu Jazzpospolita\nJazzpospolita jawi się recenzentom niczym absolut-na rewelacja. Co rusz słowa...\nO polskich drogach, kościołach i korzeniach amerykańskiego folku – rozmowa z Micah P. Hinsonem\nTen niezwykły muzyk, pochodzący z dalekiego Abilene w Texasie, przyjechał pod koniec...\nRozmowa z zespołem Gentleman! z Trójmiasta\nW rozmowie z Górnośląskim Informatorem Muzycznym, Piotr Malach oraz Michał Toś,...\nPoprzedni wpis: Furia Futrzaków – „Furia Futrzaków”\nNastępny wpis: Music Maj Festival – Lech Janerka


Transgraniczne zapobieganie i zwalczanie powodzi - podsumowanie projektu | Starostwo Powiatowe w Zgorzelcu\nStarostwo Powiatowe w Zgorzelcu > Aktualności > Aktualności > Transgraniczne zapobieganie i zwalczanie powodzi – podsumowanie projektu\nW środę 9 października w Miejskim Domu Kultury w Zgorzelcu odbyła się konferencja podsumowująca realizację projektu „Transgraniczne zapobieganie i zwalczanie powodzi i klęsk żywiołowych”\nGłównym założeniem polsko-niemieckiego projektu była integracja transgraniczna informacji, systemów i procesów w celu zapobiegania i zarządzania w sytuacjach kryzysowych. Projekt ma również przyczynić się do poprawy ochrony ludności w przypadku powodzi lub innych zagrożeń, a także udoskonalenia komunikacji transgranicznej.\nW ramach projektu Powiat Zgorzelecki dokonał zakupu samochodu terenowego Isuzu, będącego swoistym mobilnym centrum dowodzenia. W samochodzie zamontowany jest radiotelefon przewoźny, który umożliwia łączność radiową na terenie całego powiatu i nie tylko. Samochód może również posłużyć jako środek transportu do stacji wodowskazowych oraz do przewozu materiałów przeciwpowodziowych.\nPonadto każda z gmin otrzymała w użyczenie radiotelefon bazowy z pełnym oprzyrządowaniem celem łączności z innymi gminami oraz powiatem. Sprawdzenie łączności w sieci zarządzania Starosty Zgorzeleckiego odbywa się codziennie.\nRealizacja założonych celów projektowych była możliwa także dzięki zakupowi:\n47 sztuk zapór przeciwpowodziowych o długości 10 m;\nsprzętu komputerowego do obsługi programu „TWIoZ” (serwer oraz tablet);\nprogramu do transgranicznej wymiany informacji o zagrożeniach.\nW ramach projektu przeprowadzone zostały wspólnie z partnerem niemieckim ćwiczenia pk. „Pandemia-2019”. Po otrzymaniu informacji o potwierdzonych przypadkach odry na platformie do transgranicznej wymiany informacji, zapadła decyzja o zwołaniu PZZK. Omówiono obecną sytuację dotyczącą zachorowań na odrę na terenie powiatu zgorzeleckiego, a także postanowiono spotkać się z młodzieżą celem omówienia problemu choroby oraz szczepień.


Agencja interaktywna Warszawa Adnet Polska – profesjonalne strony www :: Dormex\nDormex to przedsiębiorstwo handlowo-usługowe specjalizujące się w sprzedaży i dzierżawie wysokiej jakości sprzętu biurowego. Celem jaki przed nami postawiono, było wykonanie strony jasno komunikującej odbiorcy charakter oraz ofertę produktową firmy.\nCele Klienta były jasne, natomiast naszym zadaniem było zrealizowanie wytycznych zgodnie z planem. Po bliższym zapoznaniu się z firmą, przeprowadzeniu analizy i wyciągnięciu wniosków, zaproponowaliśmy koncepcję, którą została przyjęta z aprobatą.\nFirma Dormex otrzymała funkcjonalny serwis internetowy, który dzięki zastosowaniu rozwiązania katalogu produktów pełni rolę sprzedażową, ale jednocześnie strona informacyjna serwisu doskonale spełnia swoją funkcję.


Mieszkanie sprzedam – Legnica | Gumtree\n"mieszkanie sprzedam" w Legnica\nFiltry powiadomienia:Wszystkie kategorie w Legnica (Hasło: "mieszkanie sprzedam")\nPolecamy do sprzedaży dom wolno-stojący zlokalizowany na osiedlu Sienkiewicza w Legnicy. Nieruchomość bardzo komfortowy z funkcjonalnym rozkładem pomieszczeń w doskonałej lokalizacji o powierzchni 140 m2 położonym na działce o powierzchni 572 m2. Na powierzchnię użytkową 140 m2 składają się: Parter: salon z kominkiem, otwartą kuchnią i jadalnią oraz wc i wyjściem na taras z sterowaną elektryczn ......\nLOKALIZACJA: Polecamy do sprzedaży atrakcyjne 3 pokojowe mieszkanie zlokalizowane przy ul. Złotoryjskiej - w samym centrum Legnicy. OPIS NIERUCHOMOŚCI: Nieruchomość o powierzchni 82,80m2 usytuowana jest na IV piętrze czteropiętrowego budynku mieszkalnego. Przed budynkiem parking dla mieszkańców zabezpieczony szlabanem i zaporą na pilota. Mieszkanie składa się z: pokoju dziennego połączonego ane ......\nZapraszamy do zapoznania się z ofertą sprzedaży domu wraz z lokalem użytkowym. Nieruchomość zlokalizowana jest w Legnicy na osiedlu Piekary A. Budynek o powierzchni 350 metrów kwadratowych położony jest na działce 250mkw (pełna własność). 4 kondygnacje dzielą się na: Część gospodarcza: - piwnicę, garaż dwustanowiskowy, razem 90 metrów kwadratowych; - poziom 0 stanowi hol i powierzchnia handlow ......\nZapraszamy Państwa do zapoznania się z ofertą sprzedaży lub wynajmu, komfortowego domu w zabudowie bliźniaczej. Dom wybudowany w 2016r. Z najlepszych materiałów, wykończony elementami z najwyższej półki o wysokim standardzie, bardzo ekonomiczny w utrzymaniu. Budynek o powierzchni 142 metrów kwadratowych składa się z dwóch kondygnacji. Na parterze znajduje się duży salon z wyjściem na taras, kuchni ......\nNa sprzedaż atrakcyjne mieszkanie na I piętrze - dwustronne, jasne, słoneczne - 3 pokoje 71 m2. Dodatkowo komórka na półpiętrze z półkami oraz piwnica. Mieszkanie jest środkowe i bardzo cieple. Całkowity kapitalny remont mieszkania przeprowadzono w 2015 2016 roku. Ściany pomalowano dobrej jakości farbami firmy BECKERS i DULUX (akrylowe, satynowe, zmywalne). Częściowo ściany w kuchni i łazien ......\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: Wszystkie kategorie w Legnica (Hasło: "mieszkanie sprzedam")


Aleksandrowe myśli: sierpnia 2013\nWydawnictwa dwoją się i troją w wyścigu o zainteresowanie i uwagę czytelników. Dla moli książkowych to idealna okazja by rozeznać się w ofercie i wybrać najciekawsze z tytułów. W lipcu wydawnictwo Czarna Owca wypuściła na rynek pierwszą książkę z cyklu Szmaragdowa Seria, która moim zdaniem śmiało może konkurować z dobrze znaną i lubianą Czarną Serią :) Oba cykle różnią się diametralnie zwłaszcza tematyką. Pierwsza z nich dopiero raczkuje ale wierzę, że wkrótce zyska rzeszę wiernych czytelników.\nSzmaragdowa Seria to dzieje rodzin w trudnych czasach. Perypetie miłosne i dramaty historii splatają się, tworząc fascynujące wielowątkowe opowieści. Opisane są one z epickim rozmachem, wabią bogactwem dramatycznych wydarzeń i wielkich uczuć. "Niewidzialny most" idealnie wpisuje się w tę zapowiedź i otwiera serię niczym wybuch fajerwerków w Sylwestra...\nAndras Levi jest węgierskim Żydem. Z powodu ograniczeń nałożonych na szkolnictwo nie może studiować w swoim kraju. Jest zdolnym i bardzo utalentowanym młodym człowiekiem i szuka drogi by móc spełniać swoje marzenia. Łut szczęścia, splot przypadków umożliwia mu wyjazd do Paryża i studia na prestiżowej uczelni. Na miejscu realizuje nie tylko marzenia, ale zyskuje wiernych przyjaciół i odnajduje prawdziwą miłość. Związek z Klarą jest bardzo kontrowersyjny i przez wielu nierozumiany. Młodym przyjdzie walczyć o uczucie ale zmierzą się także z niebezpieczną tajemnicą sprzed lat. To jeszcze nie wszystko. U bram Europy stoi zawzięty wróg. Wybucha wojna a z nią zmienia się życie naszych bohaterów. Jak się odnajdą w tych trudnych czasach? Czy ich miłość przetrwa wojenną zawieruchę?\nKsiążka szalenie mi się podobała. Ogromną zasługę w tym odegrało ciepłe i urocze przedstawienie związków rodzinnych i uczuciowych głównego bohatera. Jest bardzo zżyty ze swoimi rodzicami i dwojgiem braci. Jest między nimi miłość, przyjaźń, zaufanie, lojalność, wsparcie, poczucie bezpieczeństwa, chęć służenia radą i pomocą. Rodzina Levi wie, ze może na siebie liczyć w każdej sytuacji. I choć nie zawsze pochwalają swoje wybory czy zachowania, to ich więzi nikt i nic nie może przerwać. Dlatego nie zdziwiło mnie, że gdy życie Andrasa wisiało na włosku a on zastanawiał się i zamartwiał losem swojej rodziny. Czy mają co jeść, czy są bezpieczni, czy dane im będzie spotkać się po wojnie...\nO II wojnie światowej czytam wszystko co wpadnie mi w ręce. Do tej pory skupiałam się jedynie na wojennych zapiskach dotyczących Polski, Żydów w gettach i obozach śmierci. Mało wiem jak przeżywali wojnę inni mieszkańcy Europy. Może dlatego, że mało takich publikacji "obiło mi się o oczy i uszy" (zapoznałam się jedynie z "Dziennikiem Anny Frank" i Helgi Weissowej) "Niewidzialny most" zaprowadził mnie na Węgry i dzięki jego mieszkańcom odkryłam kolejne oblicze wojny. Przez jej większą część węgierscy Żydzi mogli czuć się w miarę bezpieczni. Nie było gett ani masowych wywózek do obozów koncentracyjnych, ale to nie znaczy że nie było przerażenia, okrucieństwa, głodu, poniewierki i wywłaszczeń. Ich codzienne życie zostało podporządkowane agresorowi. Zostali wysłani do batalionów pracy, gdzie umierali z wycieńczenia, wyziębienia czy przypadkowych bomb i ostrzałów. Czy w takich upadlających warunkach można myśleć o miłości?\nMożna. To tylko dzięki wspomnieniom, przemożnej chęci ujrzenia swojej ukochanej i króciutkim przepustkom Andras może wytrwać w piekle, które zgotowali mu rodacy.\nRodzina Levi oddaje się miłości bez reszty i nie zaprząta sobie głowy konsekwencjami. Nie ważne są podziały, różnice wiekowo- społeczne, przeszłość. Liczy się jedynie uczucie, dla którego warto sprzeciwić się konwenansom, zasadom, schematom. I takim zachowaniem wygrywają szczęście i spełnienie, choćby miało trwać tylko chwilę.\nGorąco zachęcam do zapoznania się z rodziną Andrasa Levi, do towarzyszenia mu w podróży ku dojrzałości, miłości, do walki z własnymi słabościami i przetrwania w okrutnych czasach II wojny światowej.\nZasmakuj Szmaragdowej Serii...\n- doskonałe charakterystyki bohaterów, żywi, kolorowi, trójwymiarowi, wychodzący z fikcyjnego świata wprost w nasze serca i rzeczywistość\n- autorka cudownie wprowadza w klimat powieści, życia społecznego na przełomie lat trzydziestych i czterdziestych, architektury, tańca\n- kontrowersyjny związek\n- tajemnica z przeszłości rujnująca przyszłość\n- wojna ukazana z całą swoją potwornością niosącą spustoszenie w każdej dziedzinie życia\n- dbałość o szczegóły i prawdę historyczną\n- opisanie cierpień, ofiar wojny bez patosu i afektacji ale ze zrozumieniem i współczuciem\nPrzepiękna książka o miłości w czasach wojennej zawieruchy.\nJulie Orringer "Niewidzialny most", tł. Agnieszka Mitraszewska i Nina Dzierżawska, Czarna Owca, Warszawa 2013\nPrzyjemność płynącą z lektury książki zawdzięczam Panu Moisesowi reprezentującemu wydawnictwo Czarna Owca :))) Dziękuję za zaufanie :)\nMoje pierwsze spotkanie z twórczością Katarzyny Michalak odbyło się wraz z premierą powieści "W imię miłości" (recenzja). Wspominam je bardzo ciepło i przyjemnie, a sama książka była ogromnie wzruszająca i zmuszająca do refleksji.\nPostanowiłam wtedy poznać inne dzieła autorki. Tak w moje ręce trafiła "Bezdomna". Zachłysnęłam się tą historią, zaczytałam i zatrzymałam pomiędzy światami, tym rzeczywistym na granicy brudu, brzydoty i skrzącego się piękna, a tym fantastycznym zrodzonym z wyobraźni, a któremu blisko do twardej i brutalnej realności.\nKinga z dnia na dzień traci wszystko: córeczkę, męża, dom, poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości. Trafia na ulicę. Życie na granicy upodlenia, pogardy, niesprawiedliwości i niezrozumienia dało jej w kość na tyle, że postanawia się z nim rozstać ostatecznie. Jednak los ma wobec niej zupełnie inne plany. Kingę w ostatniej chwili, tuż przed śmiercią ratuje Aśka. Okazuje się, że te dwie kobiety łączy tajemnica i wspólna przeszłość. Jak na ich relacje wpłynie wyznanie prawdy? Czy Aśce uda się ocalić Bezdomną? Dlaczego Kinga trafiła na ulicę? Czemu chciała popełnić samobójstwo?\nSylwetki Kingi i Aśki są znakomicie wykreowane. Są niezwykle złożone. Składają się z wielu cech, dobrych, złych, nijakich, czarnych białych, kolorowych. Obie panie wiele łączy ale i wiele dzieli. Są wykształcone, inteligentne i próbują wyciągnąć z życia to co najlepsze, choć dochodzą do tego celu całkiem innymi drogami. Różnią je relacje rodzinne, stosunek do pieniędzy, do miłości. Kinga świetnie realizuje się na polu rodzinnym do czasu kiedy odkrywa zdradę męża i kiedy znać o sobie daje jej choroba. Ambicją Aśki jest sława i władza, po którą sięga bez skrupułów i za każdą cenę, nawet wtedy gdy na ołtarzu trzeba złożyć swoje ciało i duszę. Nie baczy na krzywdę jaką swoim zachowaniem wyrządza innym osobom i to ją niszczy. Los się od niej odwraca i pozostawia ją z jedyną ocalałą przyjaciółką- butelką alkoholu.\nPrzychodzi jednak chwila gdy linie życia obu kobiet się łączą, kiedy przychodzi czas podjęcia odpowiednich, kluczowych decyzji, odkupienia win.\nRola jak przypadła mężczyźnie z góry jest skazana na klęskę. Żadna kobieta nie wytłumaczy i nie zrozumie jego zachowania. Tchórzostwo, ucieczka, brak odpowiedzialności, zrozumienia, wyrozumiałości, współczucia z miejsca go dyskwalifikują.\nTemat na jaki pokusiła się Katarzyna Michalak jest godny propagowania. Odczytałam w "Bezdomnej" swoisty apel, manifest by baczniej obserwować swoich bliskich, by reagować na ich niepokoje, obawy, wspomóc ich radą i otoczyć opieką.\nWiele kobiet tuż po porodzie odczuwa obniżenie nastroju wywołane hormonami tzw. baby blues. Nie ma w tym nic niewłaściwego, nagannego a wręcz to zachowanie naturalne o ile jest kontrolowane a w razie pogorszenia samopoczucia- leczone. Niestety w dalszym ciągu baby blues a także depresja poporodowa jest traktowana przez społeczeństwo jako fanaberie młodej mamy czy odczytywane jako strach przed macierzyństwem, dzieckiem, odpowiedzialnością. W takich przypadkach łatwo przeoczyć poważne zaburzenia, które mogą prowadzić do tragedii.\nPani Michalak poruszyła również drugą ciemniejszą stronę macierzyństwa. Zdarzają się przypadki wykorzystania depresji poporodowej jako odroczenie kary za dzieciobójstwo. Bardzo trudno jest rozstrzygnąć i oceniać takie zachowania, a dla mnie osobiście trudno jest czytać o wszelkim bestialstwie wobec dzieci. Jednak czy chcę czy nie takie rzeczy się zdarzają i będą zdarzać dopóki będziemy trywializować obawy młodych mam.\nDuże wrażenie zrobiła na mnie także krwiożerczość, bezwzględność, bezkompromisowość współczesnych mediów- tabloidów. Naginanie faktów, manipulacje słowne, photoshopowanie obrazów według własnego widzimisię...Przerażające...Z każdego można zrobić potwora...Byle zwiększyć nakład, zdobyć więcej pieniędzy...Pamiętajmy o tym...\nMyślę, że przy poruszonym tak ważnym społecznie tematem niewłaściwe jest omawianie konstrukcji, ocenianie narracji czy wartkości akcji...\n- ważny społecznie temat (alkohol jako remedium na wszelkie bolączki i depresja poporodowa)\n- swoisty manifest, apel o baczną obserwację swoich bliskich\n- doskonali, różnorodni bohaterowie\n- historia widziana z niemal każdej perspektywy\n- dynamiczna akcja pełna zwrotów\n- osypujące się litery tytułowe (po dwukrotnym czytaniu brak połowy tytułu)- to drobny przytyk, ale bardzo mnie irytujący\nTo już druga powieść Katarzyny Michalak, która zrobiła na mnie duże wrażenie.\nKatarzyna Michalak "Bezdomna", Znak, Kraków 2013\nEricy Spindler nie trzeba mi rekomendować. Miałam już przyjemność poznać jej książki: "Zabić Jane" (recenzja), "Z ukrycia" (recenzja). Powieści autorki przemawiają do mnie, robią także wrażenie na każdej osobie z mojego otoczenia. Dlatego z czystym sumieniem muszę uznać jej doskonałe wyczucie zainteresowań, świetną kreację bohaterów, brutalne zbrodnie i manewry śledcze.\nMałym miasteczkiem Rockford w stanie Illinois wstrząsają makabryczne zbrodnie. Ofiarami są małe, dziesięcioletnie dziewczynki, uduszone i ułożone z planem znanym jedynie mordercy. Detektyw Riggio uczestnicząca w oględzinach zwłok szybko kojarzy, że do podobnych zbrodni doszło pięć lat temu a ich sprawca do tej pory nie został schwytany. Co więcej przez sprawę Mordercy Śpiących Aniołków o mały włos nie załamała się kariera zawodowa Kitt Lundgren, dla której od tej pory śledztwo to stało się priorytetowe a nawet obsesyjne. Czy detektywom Lundgren i Riggio uda się połączyć siły i uchwycić mordercę? Czy są w stanie ze sobą współpracować? Czy uda im się okiełznać własne ambicje?\nDla Kitt Lundgren równolegle ze sprawą Mordercy Śpiących Aniołków, dotyka osobista, rodzinna tragedia. Kobieta przeżywa śmierć córki. Od tej pory te wydarzenia zlewają się w jedno a śledztwo oprócz obesji staje się osobistą rozgrywką. Kitt Lundgren chce uchronić inne matki przed cierpieniami, jakie są jej udziałem. W pierwszej rundzie ponosi sromotna klęskę. Przez własną głupotę, niedyspozycję wywołaną alkoholem traci jedyną możliwość ujęcia sprawcy. To ją kompletnie łamie. Morderstwa w drugiej rundzie mobilizują ją do ponownego działania, otrząśnięcia się z kryzysu i przystąpienia do decydującej rozgrywki, do podjęcia rękawicy i walki na śmierć i życie.\nŻałowałam, współczułam Kitt i jednocześnie potępiałam jej zachowanie. Rozumiem jej cierpienie po starcie dziecka ale nie pochwalam jej zarozumiałości, która doprowadziła i umożliwiła ucieczkę mordercy. Z kolei jej walka ze słabościami wzbudza szacunek i dobrze rokuje na przyszłość.\nPostać M.C. podbiła moje serce. Młoda, ambitna, zdyscyplinowana, zadziorna policjantka, która na codzień boryka się z wścibską mamą :P Poza tym jest jedyną dziewczyną w rodzinie i od najmłodszych lat musiała znaleźć swoje miejsce w domu, w środowisku, na ziemi. To dodaje jej pewności siebie.\nMorderca również był przedstawiony w bardzo intrygujący sposób. Z jego rozmów z Kitt wyłania się człowiek bardzo inteligentny ale również zdolny do wszystkiego, którego nie można jednoznacznie zinterpretować.\nErica Spindler idealnie wodzi czytelnika za nos. Ujawnia wiele faktów, które nijak dają się połączyć. Wielka radość z odkrycia jakiegoś istotnego elementu kryminalnej układanki łączy się z rozczarowaniem kiedy nie możesz go przypasować do większej całości. Podczas lektury "Naśladowcy" bardzo szybko doszła do głosu jedna z moich największych wad: niecierpliwość. Nie odłożyłam książki dopóki nie poznałam prawdy.\nTo chyba wystarczająca rekomendacja :P\n- dwie bohaterki, które z jednej srony są swoim przeciwieństwem a z drugiej strony doskonale ze sobą współgrają\n-intrygujący i inteligentny czarny charakter\n- maniakalny zbrodniarz z problemami i pokręconym życiorysem\n- doskonałe prowadzenie fabuły\n- napięcie, zwrotna akcja\n- wdzięczne zwodzenie czytelnika\n- poręczna, duża i wygodna czcionka\n- otwarte zakończenie pewnego, bardzo mnie interesującego wątku :P\nEricę Spindler czytam bez wybrzydzania.\nErica Spindler "Naśladowca", tł.Krzysztof Puławski, Harlequin/Mira, Warszawa 2013\nKsiążkę przeczytałam dzięki uprzejmości Pani Moniki reprezentującej wydawnictwo Harlequin/ Mira :))) Dziękuję za zaufanie :)\n"Kochanek z piekła rodem" to kolejna, druga część cyklu Diablęta z Hallstead Hall.\nHester Plumtree choć usatysfakcjonowana ożenkiem Olivera, poznanego w "Narzeczonych mimo woli" (recenzja), nie spoczywa na laurach. Już szykuje kolejną intrygę. Tym razem w jej ręce wpada Lord Jarret Sharpe- hazardzista i kobieciarz. Pod pozorem utraty sił i w konsekwencji groźnej choroby oddaje wnukowi prowadzenie browaru. Jeżeli uda mu się wygenerować zysk ze sprzedaży piwa, zostanie zwolniony z ultimatum- przymusowego małżeństwa. Radość z tego faktu przyćmi pewna panna, która przebojem wdziera się w dekadenckie życie Jarreta. Czy miłość i przyszłość można wygrać w karty?\nPanna Lake cechami charakteru bardzo przypomina Hester Plumtree. Sama prowadzi mały, lokalny browar i stawia czoło całemu światu. To nie jest łatwe zadanie. Dodatkowo panna Lake skrywa tajemnicę, która może zniszczyć przyszłość jej rodziny. Podobał mi się upór z jakim walczy o swoje prawa, uwagę, zawód i umiejętności. Nie waha się postawić wszystkiego na jedną kartę.\nJarret to wierne wręcz lustrzane odbicie Olivera z pierwszej części cyklu. Podobnie się zachowuje, mówi, robi i nawet tak samo i bez polotu obdarza pieszczotami swoją kochankę. W scenach erotycznych nie ma pasji, sensualności, dreszczu pożądania i drażliwego pragnienia. Autorka nie tylko popełniła ten sam błąd co w poprzedniej książce ale i wiernie je z niej przekopiowała. No może z wyjątkiem anturażu...\nPlusem jest ujawnienie kolejnych losów rodzeństwa Jarreta. Wiemy jak radzi sobie w małżeństwie Olivier, co porabiają inne Diablęta i jak wychodzi im szukanie swojej połówki jabłka. Zostają także po części wyjaśnione tajemnice rodu sprzed lat...\nZawiodłam się ogromnie na "Kochanku z piekła rodem". Sugeruje werwę i pieprzne wątki erotyczne a otrzymujemy odgrzewane kotlety, którym umknął smak i zapach świeżości. Może czytanie kolejnych części cyklu trzeba rozłożyć w czasie by dostrzec w nich coś wyjątkowego...\n- silne i odważne postacie kobiece\n- podstępna starsza pani, która próbuje układać życie swoim wnukom\n- wartka akcja choć bardzo zbliżona do poprzedniego tomu cyklu\n- pariarchat i konwenanse potraktowne z humorem i dowcipem\n- sceny miłosno- erotyczne bez polotu, prawie identyczne z tymi z poprzedniej części cyklu Diabląt\nCykl Diablęta z Hallstead Hall należy czytać z długimi odstępami.\nSabrina Jeffries "Kochanek z piekła rodem", tł. Dorota Jankowska- Lamcha, BIS, Warszawa 2013\nKsiążkę przeczytałam dzięki uprzejmości Pani Lidii reprezentującej wydawnictwo Bis :))) Dziękuję za zaufanie :)\nJak na oddaną miłośniczkę romansu historycznego, nie mogłam oprzeć się intrygującej serii Diablęta z Hallstead Hall autorstwa Sabriny Jeffries, a wydanej przez wydawnictwo BIS.\nWspomniane Diablęta to osierocone rodzeństwo, które samotnie wychowuje bezkompromisowa, podstępna babka Hester Plumtree, właścicielka i zarządczyni dobrze prosperującego browaru. Kobieta rozpieszcza wnuki i na wiele im pozwala...Oliver "jest pochłonięty piciem lub łajdaczeniem się", Jarret ma w głowie jedynie hazard, Minerva pisze gotyckie powieści, Gabriela interesują wyłącznie wyścigi, a Cecylia "nie przepuści żadnej okazji, by chwycić za pistolet i strzelać do celu." Hester czuje się coraz starsza i coraz bardziej rozczarowana postępowaniem swoich podopiecznych. Chciałaby już bawić prawnuki, ale na to nie zanosi się w najbliższej przyszłości. A jakby tak użyć podstępu??? Hester stawia ultimatum: majątek i wpływy za małżeństwo.\nW "Narzeczonych mimo woli" pierwszym tomie serii to markiz Oliver Sharpe będzie się starał odwieść babkę od tego niewykonalnego zadania. Nie ma zamiaru żenić się, ale nie chce też skazać swojego rodzeństwa na życie biedzie, bez rodzinnego majątku i koneksji...Jak to pogodzić? Trzeba przechytrzyć Hester Plumtree...Sprowadza do domu fałszywą narzeczoną. Amerykankę, katoliczkę, plebejuszkę- na taką żonę babcia z pewnością nie wyrazi zgody...Czy na pewno?\nHester Plumtree nie jest łatwo wywieść w pole. Po śmierci męża sama musiała poprowadzić browar. Dla kobiety na początku XIX wieku było to niełatwe zadanie. Musiała wykazać się ogromnym hartem ducha, odwagą i przedsiębiorczością żeby stawić czoła mężczyznom i pokazać im, że jest godnym przeciwnikiem i kontrahentem. Gierki niedoświadczonej przez życie młodzieży nie są zatem w stanie pokrzyżować jej planów. Każda próba obejścia ultimatum przynosi jej tylko dobrą zabawę i uśmiech. Do tego potrafi wykorzystać nadarzające się sytuacje i kiedy uważa, że plany Olivera mogą przynieść jej korzyści, bez skrupułów wykorzystuje je przeciwko wnukowi.\nPostać fałszywej narzeczonej- Marii Butterfield, choć sztampowa to miła i ciekawa w odbiorze. To młoda Amerykanka, która przybywa do Anglii ratować narzeczonego, a wpada w pułapkę największego hulaki Olivera Sharpa. Ich pierwsze spotkanie jest oryginalne i wymyka się spod sztywnych regół i konwenansów. Jednak taka jest też sama Maria.\nJedynie Oliver niczym mnie nie zaskoczył. Był przewidywalny i irytujący.\n"Narzeczonych mimo woli" czytało się lekko i przyjemnie. Była szczypta pieprzu, dowcipnych dialogów ale i infantylno- nieśmiałych zachowań. Zabrakło mi także sensualnych doświadczeń erotycznych. Sceny miłosne zostały potraktowane po macoszemu i brakuje im polotu, a tego nie znoszę. Skoro już autorka zdecydowała się napisać o życiu intymnym bohaterów, to niech będzie o czym czytać :P\n- wartka, nienużąca akcja\n- pariarchat i konwenanse potraktowane z humorem i dowcipem\n- sceny miłosno- erotyczne bez polotu\nMiłośniczki gatunku chętnie poznają historię opisaną przez Sabrinę Jeffries.\nSabrina Jeffries "Narzeczeni mimo woli", tł. Karolina Zaremba, BIS, Warszawa 2012\n"Tajemnicę grobowca" poleciła mi kuzynka. Mamy podobny gust literacki więc skwapliwie skorzystałam z rekomendacji. I choć można się przyczepić, odnaleźć w niej kilka wad, to okazują się one mało istotne a sama historia ciekawa i godna uwagi.\nAriana Franklin to pseudonim literacki, pod którym zadebiutowała w literaturze sensacyjnej znana brytyjska autorka powieści historycznych i biografii. Jej pierwsza powieść "Mistrzyni sztuki śmierci" została znakomicie odebrana zarówno przez krytyków jak i czytelników. Nic więc dziwnego, że została uhonorowana zaszczytnym tytułem i nagrodą The CWA Ellis Peters Historical Award 2007. "Labirynt śmierci" i "Tajemnica grobowca" to kolejne powieści Ariany Franklin.\nJak już pewnie zauważyliście moja przygoda z autorką rozpoczęła się od końca. Nie odczułam żadnych istotnych niedogodności wynikających z nieznajomości poprzednich powieści. Są one połączone osobą Adelii- kobiety medyka, patolog i detektywa. Jednak każda książka to odrębna i zakończona historia.\n"Tajemnica grobowca" dotyczy tajemniczych szkieletów kobiety i mężczyzny znalezionych w spalonym opactwie Glastonbury. Henryk II żywi nadzieję, że są to szczątki legendarnego króla Artura i Ginewry. Żeby się o tym przekonać, wzywa na pomoc Adelię- inteligentną, wykształconą medyczkę biegłą w sztuce anatomii, ale i bystrą obserwatorkę z zamiłowaniem detektywistycznym :) Czyje szczątki spoczywają w opactwie i co odkryje Adelia?\n"Vesuvia Adelia Rachel Ortese Aguilar to medyczka kształcona w Szkole Medycyny w Salerno- jedynej uczelni w krajach chrześcijańskich, gdzie tolerowano i kształcono kobiety." Nie może ona niestety leczyć osobiście, w swoim imieniu. Od razu zostałaby uznana za heretyczkę i skazana na śmierć. Dlatego stosuje sprytny wybieg. Oficjalnie to Mansur, jej arabski asystent, podaje się za medyka a ona jest jedynie jego pomocnicą i tłumaczką. Dzięki temu spiskowi bez przeszkód i przy zachowaniu należytej ostrożności może oddawać się swojej pasji i przeznaczeniu. To zamiłowanie wykorzystuje Henryk II, który jako jeden z nielicznych został dopuszczony do tajemnicy. Pasja to niejedyne nietypowe zachowanie Adelii. Charakteryzuje ją swobodny styl życia, na tamte czasy frywolny i wręcz skandaliczny. Również jej życie uczuciowe jest kontrowersyjne i szokujące.\nZ resztą cała opowieść Ariany Franklin oparta jest na kontrowersji i zachowaniach piętnowanych w średniowieczu, a także nierozumiane nawet w XXI wieku.\nTragedia rodzinna, relacje międzyludzkie, nietolerancja, wygórowane oczekiwania, obsesyjna miłość, bezgraniczna lojalność, zbrodnia w afekcie to główne składniki "Tajemnicy grobowca". Jeżeli dodamy do tego Legendy Arturiańskie otrzymamy zgrabną, ciekawą i intrygującą historię, która zawładnie naszym sercem na długie godziny.\nZ książki możemy wyciągnąć wiedzę nie tylko z zakresu metod leczenia, stawiania diagnozy oraz stosowania ziołowych mieszanek ale także ze zwyczajów rycerskich, dochodzenie sprawiedliwości, średniowieczne sądownictwo, przebieg rozprawy sądowej, sekrety podziałów spadkowych, sposoby wymierzania kar, pracy patologa i epizody z życia mnichów, metody zarządzania opactwem.\nDuży nacisk został nałożony także na działalność przestępczą, rozboje, napaści na bogatych podróżnych. Miejscami opisy są bardzo brutalne i krwawe, a innym razem wyważone i stonowane. Ta mieszanina słów robi wrażenie.\nAriana Franklin sprawnie buduje napięcie pozwala bez przeszkód domniemywać pochodzenie znalezionych szczątków, wymusza także tworzenie teorii spiskowych i poszukiwanie źródłowych wydarzeń w historii średniowiecznej Brytanii. Autorka sama przyznała, że opierała się na rzeczywistych odkryciach ale dopasowywała je pod własną wyobraźnię, przesuwała w czasie i miejscu. Przyznała się także, że nie lubi w książkach stylizacji historycznej i choć często jest za to krytykowana, to pozostaje wierna swojemu gustowi. Muszę przyznać, że i ja za tym nie przepadam. Zbyt dużo jest wtedy przypisów wyjaśniających poszczególne zwroty, przez co gubię się w fabule. W "Tajemnicy grobowca" tego nie było. Przypisy są konkretne i jest ich niewiele.\nJestem zadowolona z lektury "Tajemnicy grobowca" na tyle, że mam ochotę poznać wcześniejsze przygody sympatycznej bohaterki :)\n- sugestywna okładka\n- ciekawa tematyka\n- akcja umiejscowiona w średniowiecznej Brytanii\n- sympatyczna bohaterka- medyk, patolog, detektyw\n- zbrodnia, tajemnicze szczątki\n- obsesyjna miłość i oddanie\n- wplecenie w fabułę legend dotyczących króla Artura\n- konkretne i zwięzłe przypisy\n- wykorzystanie faktów historycznych (dostosowane do wymogów i konstrukcji powieści)\n- zastosowanie współczesnego języka\n- można było bardziej porozwijać niektóre wątki\n- potencjał nie wykorzystany w 100 %\nStarożytna medyczka biegła w sztuce anatomii- to musi się podobać :)\nAriana Franklin "Tajemnica grobowca", tł. Katarzyna Przybyś- Preiskorn, Amber, Warszawa 2009\nWojna obala skrupuły i przyczynia się do zezwierzęcenia obyczajów. "Przystań na krańcu świata" ukazuje mroczne oblicze II wojny światowej.\nStevie Steiber jest młodziutką amerykańską dziennikarką i nową mieszkanką Hongkongu. Nie interesuje jej wojna, która toczy się w Europie. Jest zajęta wyłącznie sobą, własnymi słabostkami i potrzebami. Do tej pory pisywała lekkie, infantylne i plotkarskie artykuły, a materiały do nich zbierała na balach i rautach kolonijnej śmietanki towarzyskiej. To jej nie wystarczy, marzy by zostać uznaną, docenioną, poważną pisarką. W tym przedsięwzięciu pomaga jej chiński przyjaciel Jishang i słynne siostry Song. Niespodziewanie jej życie zmienia się wraz z nową znajomością. Brytyjski Major Harry Field całkowicie zawładnął jej światem. Nie straszne są im konwenanse, plotki i wojna, która z dnia na dzień zatacza coraz szersze kręgi. Czy ich związek przetrwa wojenną zawieruchę? Jakie wtedy będą ich priorytety?\nFrancesca Brill oparła książkę "Przystań na krańcu świata" na losach dziennikarki Emily Hahn. Mając świadomość, że ta historia wydarzyła się naprawdę, jeszcze mocniej ją przeżyłam. Postać Stevie jest bardzo złożona, choć nie wiem na ile jest autentyczna, a na ile ubarwiona na potrzeby tej powieści. Mimo wszystko warto było ją poznać i obserwować jej zmagania, kreowanie swojej tożsamości oraz dojrzewanie i rozwój w obliczu wojny. Nie zawsze rozumiałam i podzielałam jej zachowanie i opinie, ale ta dziewczyna ma w sobie tyle ikry i życia, charyzmy, że wszystko można jej wybaczyć. Postępowanie Stevie nie było dobrze rozumiane ani w Ameryce ani tym bardziej wśród kolonijnego, cnotliwego i przyzwoitego towarzystwa. Tym bardziej doceniłam jej samodzielność i otwarty umysł.\nWątek romansowy, choć jest głównym składnikiem powieści, nie przytłacza jej. Jego zadaniem jest uwypuklenie trudności w pielęgnowaniu miłości. Kiedy uczucie jest piętnowane przez wszystkich, gdy nie ma dla niego zrozumienia a na horyzoncie majaczy widmo wojny i śmierci, pozostaje jedynie nadzieja, że w podróży przez piekło towarzyszy nam ukochana osoba.\nDoceniam i podziwiam Francescę Brill także za wrażliwość, poszukiwanie i wiedzę w kreowaniu rzeczywistości wojennej. Bestialstwo japońskich żołnierzy jest wiernie odtworzone na kartach „Przystań na krańcu świata". Autorka nie oszczędza czytelnika przed barbarzyństwem i brutalnością, daje wiele do myślenia i do porównania z metodami stosowanymi przez nazistów. Opisy znęcania się nad ludnością cywilną, przemoc, gwałt, sposoby wymuszania zeznań budzi ogromny sprzeciw i wzbudza współczucie. Łzy bezsilności same napływają do oczu i trudno je powstrzymać.\nFrancesca Brill śmiało wybrała trudny i kontrowersyjny temat na swoją debiutancką powieść. Ta brawura zakończyła się ogromnym sukcesem.\n- przedstawienie drugiego oblicza II wojny światowej\n- wiarygodne przedstawienie okupowanego Hongkongu\n- opowieść oparta na prawdziwych wydarzeniach i życiu Emily Hahn\n- idealnie sportretowane sylwetki bohaterów\n- fikcja zmieszana z rzeczywistością\n- wierne odtworzenie uczuć i emocji bohaterów\n- zachowanie egzotyki Chin i Japonii\n- nie epatuje nadmiernie bestialstwem\n- omijanie nieistotnych fragmentów z życia bohaterki (między jednym wydarzeniem a drugim czasem mija pół roku)\nNowe spojrzenie na okropieństwa, brutalność II wojny światowej.\nFrancesca Brill "Przystań na krańcu świata", Prószyński i s- ka, Warszawa 2013\nMiranda jest córką burmistrza. Mierzi ją ograniczenie swobody związane z tak wysokim stanowiskiem, tym bardziej że dotyka ją to osobiście. Ojciec bardzo dba o bezpieczeństwo swojej jedynaczki. Zatrudnia wykwalifikowanych ochroniarzy. Jednak Miranda nie tak łatwo chce poddać się woli ojca. Każdemu po kolei tak zachodzi za skórę, że dobrowolnie rezygnują z pracy. Kolejnym bodyguardem jest Tyler. Doskonale wyszkolony i niesamowicie przystojny. Miranda po raz kolejny próbuje swoich sztuczek. Czy tak samo łatwo pordzi sobie z osiłkiem na usługach ojca? A może jego szorstka i tajemnicza natura zaintryguje ją na dłużej?\nGdy tylko zaczęłam lekturę książki od razu skojarzyła mi się pewna amerykańska produkcja, w której córka prezydenta próbuje obejść zakazy i umyka przed swoimi ochroniarzami :) Ten motyw był wykorzystywany niejednokrotnie ale zawsze pozwalał na udaną rozrywkę. Z tą książką było podobnie.\nMiranda jest bardzo pomysłowa i umie postawić na swoim. Nie lubi ograniczeń, a osobista ochrona utrudnia jej codzienną egzystencję. Mylnie sądzi, że rodzice próbują ją kontrolować i nie mają do niej zaufania. Jednak prawdziwe powody tej nadzwyczajnej ochrony mają swoje uzasadnienie. Tyler z kolei jest bardzo kompetentny i nie daje się wywieść w pole. Za każdym razem szybko namierza swoją zgubę, czym doprowadza Mirandę do szału.\nJak się pewnie domyślacie tych dwoje połaczy gorące uczucie :)\n"Kto się śmieje ostatni" jest przewidywalna i łatwa do rozszyfrowania. Spodziewałam się tego więc nie czułam się rozczarowana. Książka Trish Wylie przeniosła mnie w czasie kiedy to jako nastolatka, zaczytywałam się w Harlequinach. Jest lekko, ekscytująco, zabawnie i sentymentalnie...\n- obraz życia ludzi będących na świeczniku\n- zabawna główna bohaterka i czarujący bohater\n- krótka forma\n- łatwa w odbiorze\n- dowcipna i lekka\n- wyrazista okładka\n- format idealnie mieszczący się w damskiej torebce\n- powielanie schematów\n- zbyt powierzchowna\nRozrywka i nuta ekscytacji podana w bardzo lekkostrawnej formie.\nTrish Wylie "Kto się śmieje ostatni", tł. Małgorzata Zipper, Harlequin/Mira, Warszawa 2013\nKsiążkę przeczytałam dzięki uprzejmości Pani Moniki reprezentującej wydawnictwo Harlequin/Mira :))) Dziękuję za zaufanie :)\n"Żadna kobieta nie jest tylko kelnerką, tak samo jak żadna nie jest tylko nauczycielką albo matką".\nTajna organizacja ukrywająca się pod enigmatyczną nazwą S.E.K.R.E.T. wyłuskuje z tłumu kobiety przytłoczone życiem, zgnębione, zakompleksione. Za pomocą dziewięciu kroków spełniających najskrytsze fantazje seksualne odbudowują w kobietach poczucie własnej wartości, pewności siebie, stanowczości i odwagi. Pomoc ta jest nieodpłatna, wystarczy jedynie zachować tajemnicę i przestrzegać motta organizacji: "Bez osądzania. Bez granic. Bez wstydu".\nNajnowszą podopieczna S.E.K.R.E.T.- u jest Cassie Robichaud, kelnerka z Nowego Orleanu. Jak zmieni się jej życie? Czy stanie się bardziej ekscytujące?\nGłówna bohaterka książki to sterana życiem trzydziestopięciolatka. Czternaście lat była żoną brutalnego alkoholika. Jego śmierć i związana z nią wolność nie cieszy jej. Czuje, że jej życie się skończyło. Nie czuje się trakcyjna, brak jej pewności siebie i nie wierzy w swoje możliwości. Nie wierzy także w miłość, nie wierzy w mężczyzn. Boi się, że kolejny związek przyniesie jej tyle samo cierpienia, co poprzedni.\nDopiero S.E.K.R.E.T. i Matilda, jej mentorka przywracają jej poczucie własnej wartości, wydobywają na wierzch kobietę świadomą własnych potrzeb i umiejącą je spełniać.\nKsiążka L. Marie Adeline to powieść erotyczna więc jak sami rozumiecie, nie mogło zabraknąć w niej scen miłosnych. I tu jest mój największy zarzut do autorki. Sceny te są bez wyrazu, podobne do siebie, mało odkrywcze, pikantne i zaskakujące. Gdyby je trochę podrasować, otrzymalibyśmy gorące i pobudzające czytadło. A tak jest książką jakich wiele. Podobno L. Marie Adeline inspirowała się najgorętszą książką sezonu, "Pięćdziesiąt twarzy Grey'a". Niestety jeszcze nie znam tej książki (choć od kilkunastu tygodni gości na półce w mojej biblioteczce), więc trudno mi odnieść się do tej informacji.\nArgumentami w obronie "S.E.K.R.E.T.- u" są ciekawe kreacje Cassie bohaterów. Jest różnorodność, jest zabawa. Wachlarz postaci rozpościera się od zimnych, bezwzględnych drani poprzez uroczych chłopców z sąsiedztwa, po milutkie ale wścibskie starsze panie :) Cassie na tym tle pięknie się wyróżnia. Podoba mi się jej droga od zahukanej szarej myszki po świadomą swej wartości kobietę wampa.\nDoskonały jest także pomysł na bezinteresowną organizację, która pozwala poznać swoje prawdziwe ja i spełnia dziewięć różnorodnych fantazji seksualnych. Ile jest kobiet, tyle możliwych scenariuszy na upojny seks. Najfajniejsze jest to, że każde marzenie jest spełniane z taką drobiazgowością i dbałością o szczegóły. Sama chciałabym stać się podopieczną S.E.K.R.E.T.-u :P Ciekawa także była struktura, organizacja i zaplecze tego zrzeszenia. Wygląda jak jakaś seksualna sekta :)\nPodobało mi się także zakończenie, niejednoznaczne, otwarte i prowokujące do uruchomienia własnej wyobraźni.\nMyślę, że książka może spodobać się wielbicielom gatunku :P\n- rozwój osobisty głównej bohaterki\n- zaskakująca i tajemnicza podwójna okładka\n- bezinteresowne spełnianie fantazji erotycznych\n- drobiazgowość i dbanie o szczegóły w odtwarzaniu seksualnego scenariusza\n- struktura i organizacja erotycznej sekty :P\n- sceny erotyczne bez wyrazu\nKsiążkę warto poznać, chociażby po to by mieć o niej własne zdanie :)\nL. Marie Adeline "S.E.K.R.E.T.", tł. Piotr Grzegorzewski, W.A.B., Warszawa 2013\n"Cienie na wrzosowisku" przedstawia dalsze losy bohaterów poznanych w "Pensjonacie na wrzosowisku" (recenzja) i "Miłości na wrzosowisku" (recenzja). Powrót do tych miejsc i ludzi była jak wizyta u dawno nie widzianych znajomych. Zżerała mnie ciekawość co nowego u Basi, Marka, dzieci. Jak żyje im się na Wyspach, czy nie chcą wracać do Polski, jak prosperuje kawiarenka...\nWydaje się, że życie Basi i jej rodziny płynie sielsko, nienaruszone, stabilne. To tylko pozory. Śmierć Jamesa bardzo poruszyła Basię i do tej pory nie może się otrząsnąć z tej tragedii. Nie może jednak swojej żałoby po kochanku przeżywać oficjalnie. Ma męża, który niczego się nie domyśla i dzieci, którym nie chce rujnować życia. Kawiarenka i mała Emilka pochłaniają całą uwagę Basi i kiedy wydaje się, że pogodziła się ze swoją stratą, nadciąga niespodziewany kryzys...\nBasia nie spodziewała się po sobie tego, że będzie umiała i mogła tak oszukiwać własną rodzinę. Dla kilku chwil miłości zaryzykowała nie tylko swoją reputację, ale i dobre stosunki z dziećmi. Nie chcę oceniać jej zachowania, być może miała swoje powody by zdecydować się na zdradę i prowadzenie podwójnego życia. Żal mi jedynie męża i dzieci, którzy nieświadomi niczego budowali swoje oczekiwania i uczucia. Każdy mam prawo znać swoje prawdziwe położenie by czuć się bezpiecznym.\nPrzeżywanie przez Basię żałoby, jej rozpacz była tak autentyczna, że krzyczała z kart książki bólem i cierpieniem. Strata bliskiej osoby jest bardzo traumatycznym wydarzeniem, po którym trudno się podnieść i żyć normalnie. Staje się tym trudniejsze kiedy swoją rozpacz trzeba maskować, ukrywać w sercu i cierpieć w samotności.\nTak jak do tej pory kibicowałam poczynaniom Basi tak w tej części zawiodła mnie. Zawsze zdecydowana tym razem nie wie czego chce. Snuje się z kąta w kąt. Raz chce być blisko męża, raz go odpycha. A kiedy jej życie i małżeństwo wisi na włosku nie robi nic, ufając że los podejmie decyzję za nią.\n"Cienie na wrzosowisku" były schematyczne i bardzo przewidywalne. Co prawda były w niej ciekawsze momenty skupiające uwagę, to jednak przez większość czasu lektura była nużąca. Tak jakby autorka straciła cały zapał i nie skupiła się dostarczenie nad historią, którą miała do przekazania. Może lepszym rozwiązaniem byłoby połączenie trzech powieści w jedną całość? Odrobinę urozmaicenia dodał książce pamiętnik Emilki. Można było spojrzeć na Basię z boku, z dystansem, pod innym kątem. Kolejnym plusem jest przedstawienie realiów życia na obczyźnie, malownicze opisy miejsc i relacje międzyludzkie.\n- malownicze opisy angielskich krajobrazów\n- spójna z pozostałymi częściami\n- możliwość uczestniczenia w rozwoju bohaterki i podglądanie jej życia\n- obserwacja życia na obczyźnie\n- życiowa (problemy, zachowania zaczerpnięte z rzeczywistości)\n- prosty przekaz\n- zbyt przewidywalna, schematyczna\n- za wiele powtórzeń\n- historia zbyt skąpa na oddzielne trzy książki\nJeżeli znasz poprzednie powieści Anny Łajkowskiej, to i po "Cienie na wrzosowisku" z chęcią sięgniesz.\nAnna Łajkowska "Cienie na wrzosowisku", Damidos 2013\nKsiążkę otrzymałam od wydawnictwa Damidos :))) Dziękuję za zaufanie :)\nWśród pięknych, dopracowanych, artystycznych okładek jakich pełno na polskim rynku wydawniczym, książka Bożydara Grzebyka staje się niewidzialna, mało zachęcająca i obiecująca. "A komu czasem nie odbija?" wizualnie może wręcz odstręczyć potencjalnego czytelnika. Przyznam szczerze, że na księgarskiej półce sama ominęłabym powieść szerokim łukiem. Byłaby to ogromna strata gdyż wnętrze książki skrywa tajemniczą, zaskakującą i przepełnioną ironią, sarkazmem, satyrą, dowcipem treść.\nJurek to inteligentny i wykształcony mężczyzna. Jednocześnie bardzo nieśmiały ale zawsze występujący w obronie niewinnych i cierpiących. Stoi na straży prawa i uczciwości. Sam o sobie mówi: "jestem genetycznie obciążony, bo brzydzę się przemocą. I uczciwy, cholera, jestem. Nikogo bym nie skrzywdził i nie okradł." Jurek jest zatrudniony w przedsiębiorstwie produkującym dewocjonalia. Nie potrafi się jednak dogadać a ni z dyrektorem ani hurtownikami. Zostaje zwolniony. Z powodu bezrobocia i związanych z nim trudności nie może znaleźć nowej pracy. Dopiero przypadkowe zlecenie i mowa pogrzebowa wygłoszona nad nieznanym nieboszczykiem zmienia jego życie. Czy na lepsze? Czy odnajdzie się w nowej roli?\nBożydar Grzebyk stworzył nietuzinkową satyrę na obecne czasy. Niejako napiętnował układy panujące w większości przedsiębiorstw, małych zakładów czy firm. Mobbing, znajomości, rywalizacja to chleb powszedni dla rozpoczynających karierę zawodową. Trudno jest wkraść się w łaski zgranej grupy pracowników tym bardziej gdy jest się nieśmiałym lub gdy ma się własne zdanie w każdej sprawie. Trzeba mieć uszy i oczy szeroko otwarte by nie stać się tak zwanym kozłem ofiarnym i nie zostać złożonym na ołtarzu wygórowanych oczekiwań i niedostatecznych kwalifikacji.\nJurek również nie uchronił się przed ostracyzmem swoich nowych współpracowników. Jednak nie przejął się tym za bardzo. To typ samotnika, któremu do szczęścia potrzebne jest tylko i wyłącznie zajęcie i możliwość działania. Nie spodziewał się tylko, że knowania za jego plecami doprowadzą do zagadkowego finału.\nBardzo spodobali mi się bohaterowie stworzeni przez Bożydara Grzebyka. Jurek to mój ulubieniec ale inni deptali mu po piętach :) Bibuła i Graf to para podrzędnych łotrzyków. Ich cały świat skupia się na drobnych rozbojach, alkoholowych libacjach i tworzeniu sztucznego tłumu na zapomnianych przez przyjaciół i sąsiadów pogrzebach. Obaj prości, niewykształceni ale z nutą przedsiębiorczości. Nie dadzą sobie zrobić krzywdy. Moją dużą sympatię zyskał także stolarz Jaś, który zaborczo pilnował swojego terytorium. Człowiek bardzo oszczędny i tradycyjny, nie pozwalał sobie także na żadną innowacyjność i żadną fanaberię. Pan Miecio właściciel zakładu pogrzebowego "Święta pamięć" to też niezłe indywiduum :) Filozof, hochsztapler, wyzyskiwacz. Mareczek, Hania, Krystynka- podstępne biurowe trio. Całości tej egzotycznej galerii dopełnia jeszcze tajemniczy seryjny morderca, Maniek Brzytewka i oszust w rabiniej skórze.\nLektura książki "A komu czasem nie odbija?" bardzo mnie usatysfakcjonowała. Było z czego się pośmiać ale i zadumać. Nawet filozoficzne rozważania idealnie wpasowały się w treść i formułę powieści. Broń Boże nie nużyły ale dodały takiego świeżego powiewu i przystanku w rozemocjonowanej historii. W książce znalazło się miejsce także na wątek romansowy. Został on tylko lekko zarysowany, ale zawsze :)\nBez dwóch zdań polecam "A komu czasem nie odbija?". Bożydar Grzebyk spisał się na medal :)\n- satyra na obecne czasy\n- polski rynek pracy przedstawiony z dowcipem i ironią\n- ciekawe, z jajem spojrzenie na zbrodnię i malwersacje poślednich, prowincjonalnych polityków i przedsiębiorców\n- doskonale wykreowana postać inteligentnego i wykształconego mężczyzny borykającego się z trudnościami na rynku pracy\n- równie doskonałe i bardzo różnorodne postacie drugoplanowe\n- sensowna, spójna, porywająca\n- wartka, zmienna akcja\n- filozoficzne rozprawy podane w lekkostrawnej i przyjemnej formie\nNiech nie odstręcza Was okropna okładka, wnętrze książki skrywa zaskakującą i dowcipną historię ):\nBożydar Grzebyk "A komu czasem nie odbija?", Wydawnictwo Grodkowskie 2010\nKsiążkę przeczytałam dzięki uprzejmości Pani Agaty reprezentującej wydawnictwo Grodkowskie :) Dziękuję za zaufanie :)\nCo w dzisiejszym świecie może jeszcze zaskoczyć człowieka? Załamanie rynku finansowego, kryzys gospodarczy, katastrofy, siła żywiołów, wojna? Tego wszystkiego my, jako rodzaj ludzki, doświadczamy od wielu lat, stuleci, epok. Radzimy sobie z nimi raz lepiej, innym razem gorzej. Jednak co najważniejsze, z każdą kolejną katastrofą poznajemy je bardziej, co pozwala lepiej nad nimi panować. Więc co może nas jeszcze zaskoczyć? Kosmiczna inwazja! Chyba tylko wobec niej jesteśmy tak naprawdę bezradni. To co nieznane, nieodkryte, nie zbadane może wprowadzić nas w osłupienie i sparaliżować strachem. W dalszym ciągu nie udaje się udowodnić życia poza ziemskiego. A jeżeli takie istnieje, to jak się zachowa w obliczu spotkania z ziemską cywilizacją. Będzie zielonym ludzikiem, oślizgłym robalem czy istotą, esencją istnienia? Będzie łagodnym gościem czy zmiecie życie z powierzchni ziemi nowymi technologiami lub zdolnościami niepojętymi dla Ziemianina?\n"Piąta fala" przedstawia jeden ze scenariuszy takiego międzyplanetarnego spotkania. Jak i czym się ono zakończy dla człowieka?\nPierwsza fala- Ciemność. Uderzenie impulsem elektromagnetycznym pozbawia ludzkość elektryczności, łączności, transportu. Ginie pół miliona ludzi...\nDruga fala- Powódź. Podczas globalnego tsunami giną kolejne miliony ludzkich istnień...\nTrzecia fala- Zaraza. Ptaki na całej kuli ziemskiej roznoszą chorobę, która w trzy miesiące zabija dziewięćdziesiąt siedem procent "tych, którzy mieli pecha i nie zginęli podczas dwóch pierwszych fal"...\nCzwarta fala- Uciszacze. Kosmiczne jednostki próbujące wymordować tych co jeszcze pozostali...\n"Pierwsza fala cofnęła nas do osiemnastego wieku. Następne dwie cisnęły nas z powrotem do neolitu. Znów byliśmy łowcami i zbieraczami. Koczownikami. (...) Ale wciąż nie straciliśmy nadziei. Jeszcze nie. Wciąż było nas wystarczająco wielu, żeby walczyć."\nNa całej okupowanej planecie pozostała garstka ludzi, którzy nie poddają się, próbują przetrwać, żyć jak najdłużej. Nie rozumieją postępowania obcych. Pragną zagłady ludzkości ale dbają o środowisko naturalne planety...Dlaczego? Jakie mają zamiary? Niektórzy mobilizują się, a inni na własną rękę przeciwstawiają się kosmicznemu terrorowi. Nie wiedzą, że nadchodzi Piąta fala...\nHistorię kosmicznej inwazji poznajemy za pomocą głosów kilku bohaterów: Cassie, Bena- Zombie, Sammy'ego- Nugget, Evana- Uciszacza. Narratorem wiodącym jest Cassie, a pozostali uzupełniają opowieść swoimi przeżyciami i doświadczeniami. Taki sposób narracji sprawdził się znakomicie. Otrzymujemy pełny obraz zaistniałych wydarzeń, z każdego miejsca i z różnych pozycji. Jesteśmy i w obozie uchodźców, w tajnej bazie wojskowej szkolących nowych rekrutów, a także słyszymy głos z obozu wroga. I choć Rick Yancey pozwala nam wszędzie zaglądnąć, wszystko poznać to nie zdradza najważniejszego. Nie pozwala odgadnąć zamiarów obcej cywilizacji. Każde rozwiązanie jest tylko przypuszczeniem, możliwym scenariuszem.\nTylko dzięki Cassie poznajemy trudy przetrwania podczas każdej z czterech fal. Drobiazgowo opisuje co działo się z nią i jej rodziną. Dzięki niej poznajemy także skutki inwazji na całym świecie, choć to już tylko pobieżnie. Dowiadujemy się jak ci co przeżyli znajdują pożywienie, jak wygląda codzienność, rzeczywistość, czego brakuje, co jest ważne, czy możliwe są cieplejsze ludzkie relacje, jakie są są ich plany na przyszłość i czy w ogóle w nią wierzą.\nKażdy z narratorów- bohaterów musi radzić sobie z własnym strachem i obawami przed przyszłością. To młodzi ludzie, dzieci, które w jednej chwili musieli ukształtować się, rozwinąć, dojrzeć. Zagubieni, pozbawieni opieki, pozostawieni sami sobie i zdani tylko i wyłącznie na własne siły rozpoczynają śmiertelny pojedynek. Śmierć budzi przerażenie, a dla nich staje się codziennością a po pewnym czasie nawet jej nie zauważają i nie przywiązują do niej większej uwagi. Teraz to życie budzi strach...\nPrzerażająca jest wizja dzieci udających się na wojnę, szkolonych do bezwzględności, do zabijania. Im młodszy rekrut tym cenniejszy sojusznik...Metody szkoleniowe burzą krew i jeżą włos na głowie...Duże wrażenie robią także próby manipulacji i pranie mózgu...\nAutor znakomicie stopniuje napięcie, szarpie nerwy niedomówieniami ale pozwala także czytelnikowi na własne rozważania i snucie spiskowych teorii. Akcja jest wartka, dynamiczna i pełna zwrotów. Nie wiadomo jak zakończy się dana scena, jakie przyniesie skutki i konsekwencje. Jest nieodgadniona i tajemnicza.\n"Piata fala" to powieść science fiction, dotyka tamatyki kosmosu, obcej cywilizacji, nowych technologii, zagłady ludzkości i porusza również wątki szkolenia wojskowego. Zaskoczyło mnie to, że autor użył języka prostego, zrozumiałego i przystępnego nawet dla takiego laika jak ja. Czytając książkę czułam się doskonale, nie musiałam się zastanawiać nad trudną i techniczną terminologią gdyż nic takiego nie znalazło się na jej kartach.\nKtóryś z blogerów przyrównał "Piątą falę" do kultowych już powieści: "Intruz" Stephenie Meyer i "Igrzyska śmierci" Suzanne Collins, gdzie prym wiedzie wojownicza nastolatka zdecydowana na wszystko. Absolutnie się z tym zgadzam, z tym że ja dołączyłabym do tego zestawu także "Angelfal" Susan Ee. Podobieństwo kształtuje się w uprowadzeniu dziecka, dziewczynie, która wyrusza w paszczę lwa by uratować swoje rodzeństwo oraz niebezpieczeństwu, zagrożeniu, które przyszło z nieba. Nie twierdzę, że jest to bezsensowne powielanie znanych schematów ale umiejętne połączenie ich w nowej, przerażającej wizji postapokaliptycznego świata.\nW "Piątej fali" znalazło się również miejsce na wątek romansowy. Jest delikatny, opisany ze smakiem. To pierwsze doświadczenia miłosne pomiędzy młodymi ludźmi, którzy nie zasmakowali do tej pory w poważnych związkach. Pierwsze przytulenie, nieśmiałe pocałunki...Nie jest pozbawiony rozterek, problemów, niezrozumienia, wahania, strachu i kontrowersji. Jednak czy kosmiczna inwazja to czas na miłość?\n"Piąta fala" to pierwszy tom sagi o kosmicznej inwazji. Wkrótce także będzie można oglądnąć ekranizację książki. Czekam z niecierpliwością i na film i na kontynuację powieści.\n- wybitna w gatunku książek science fiction, dystopii i antyutopii\n- mieszana narracja i wielu narratorów\n- różnorodni młodzi bohaterowie, których kosmiczna katastrofa kształtuje, rozwija i zmusza do dojrzałości\n- wartka akcja pełna zwrotów\n- krótkie, dynamiczne rozdziały dostosowane do narratora\n- przerażająca relacja z inwazji z kosmosu\n- postapokaliptyczna wizja świata\n- tajemnicza, przerażająca, zmuszająca do refleksji\n- dokładna, spójna, doskonale przemyślana\n- trwa ekranizacja książki\nWspaniała, doskonała i rewelacyjna książka!!!\nRick Yancey "Piąta fala", tł .Marcin Wróbel, Otwarte, Kraków 2013\nKsiążkę przeczytałam dzięki uprzejmości Pani Moniki reprezentującej wydawnictwo Otwarte :)))) Dziękuję za zaufanie :)\nPo książce "Może dziś nikogo nie zabiję" spodziewałam się mocnego przekazu, podkreślenia, że muzułmanie to nie tylko terroryści zabijający niewinne ofiary, a zwykli ludzie zmagający się z takimi samymi problemami jak Europejczycy. Spodziewałam się jednoznacznych odpowiedzi na uprzedzenia i nauki tolerancji. Czy to dostałam? I tak i nie. Główna bohaterka nie jest fundamentalistką, nie chodzi w chuście, nie jest bezgranicznie podporządkowana mężczyznom. Nie jest też zwykłą dziewczyną, taką jak my, gdyż jej zachowanie i postępowanie ogranicza religia. Kim więc jest? Młodą dwudziestoletnią kobietą o wybuchowym charakterku, który wpędza ją w kłopoty.\nJasmina ma dwadzieścia lat i mieszka w Mediolanie. Jej najlepsza przyjaciółka wychodzi za mąż i zbyt łatwo podporządkowuje się woli swojego ukochanego. Tak widzi to Jasmina i boi się, że straci najbliższą sobie osobę. Postanawia za wszelką cenę otworzyć przyjaciółce oczy. Ale jak to zrobić gdy mama podstępem aranżuje randki z sympatycznym ale mało atrakcyjnym kuzynem, koleżanki zarzucają ją własnymi problemami? Dodatkowo na horyzoncie pojawia się chłopak- wyśniony, wymarzony, idealny...\nJasmina to złożona postać. Raz jest milutka, uczynna i kochana a raz irracjonalne zachowania wpędzają ją w kłopoty. Wydaje się, że trudno ją polubić, ale ja od pierwszej strony obdarzyłam ją sympatią. Wydaje się taka zagubiona w świecie pełnym sprzeczności, szczególnie w jej sytuacji. Nie zachowuje się jak typowa muzułmanka, jest zbyt nowoczesna. Nie jest także Europejką gdyż jej zachowanie ogranicza religia. Rodzice Jasminy zobowiązali się dać dziewczynie wolność w wyborze małżonka, mimo to matka nie ustaje w próbach aranżowania randek z chłopakiem, którego uważa za odpowiedniego. To tylko jeszcze bardziej rozdrażnia Jasminę, tym bardziej, że ona już dokonała swojego wyboru. Te zagmatwane rodzinne relacje są napisane w sposób zabawny i poczuciem humoru co daje czytelnikowi porcję dobrej rozrywki. Również wybuchy złości Jasminy budują wesołą atmosferę. Bohaterka jest dzięki nim bardzo bliska czytelnikowi. Zdaje on sobie sprawę jak niewiele ich dzieli. Ma możliwość przypomnieć sobie swoją własną młodość i własne przeprawy z rodzicami i usłużnymi przyjaciółmi.\nWięcej w tej książce nie odkryłam. Dla mnie to tylko lekka, zabawna i optymistyczna opowiastka o życiu młodej dziewczyny, która próbuje odnaleźć swoje miejsce na ziemi, a którą dopadła proza życia. Nie odnalazłam w niej muzułmańskich wartości, indywidualnych barw arabskiej kultury. Tych wątków było mało i opisane bardzo pobieżnie, żeby nie powiedzieć, że zostały potraktowane po macoszemu.\nŚwietnie się sprawdzi jako humorystyczny przerywnik pomiędzy literaturą cięższego kalibru. Doskonała dla nastolatek ale dorosły czytelnik może się rozczarować.\n- ciekawie przedstawiona główna bohaterka\n- opisuje świat z perspektywy młodej muzułmanki mieszkającej w Europie\n- codzienne zmaganie z własnymi ograniczeniami, szukanie kompromisów\n- konsekwencje wybuchowego charakteru\n- możliwość porównania własnych problemów i bolączek z książkową bohaterką\n- lekka, wesoła, optymistyczna\n- zbyt pobieżna, infantylna\n- mało treściwa\n- przekaz książki jednostronny i zbyt płytki\n- książka nastawiona wyłącznie na rozrywkę\n- brak napięcia, akcji, zwrotów\nKsiążka może zadowolić młodego czytelnika, dojrzalszy może czuć niedosyt i rozczarowanie.\nRanda Ghazy "Może dziś nikogo nie zabiję", tł. Agnieszka Poczyńska- Arnoldi, Kefas, Warszawa 2009\nBardzo lubię czytać książki z gatunku literatury faktu. Szalenie interesują mnie ludzkie życiorysy, przeżycia, doświadczenia, podróże oraz możliwość poznawania różnorodności świata, kultur, religii, współzależności, interakcji.\n"Mali książęta" zaintrygowali mnie już na długo przed polską premierą. Rodziny, które utraciły poczucie bezpieczeństwa i wolności, wojna domowa, osierocone dzieci pod opieką wolontariuszy z całego świata a to wszystko w bardzo egzotycznym ale surowym regionie świata, Nepalu- miejscu wymarzonym na turystyczną eksplorację ale także na sprawdzenie własnych możliwości, swojej dojrzałości, ludzkiego oblicza.\nConor Grennan znudzony swoim życiem, pracą postanawia zrobić coś szalonego. Planuje podróż dookoła świata. Jego przyjaciołom pomysł wydaje się zbyt ekstrawagancki i nie rozumieją argumentów swojego kolegi. Conor aby nadać swoim planom ważności i pozbyć się krytycznych uwag rozważa wolontariat w sierocińcu w jednym z krajów trzeciego świata. Jego wybór to Nepal. "Moje zadanie miało brzmieć jak prawdziwe wyzwanie i wywrzeć odpowiednie wrażenie na rodzinie i przyjaciołach". I tak się dzieje. Wszyscy gratulują Conorowi empatii, wrażliwości na ludzką krzywdę, altruizmu. Jak wyglądało zderzenie wyobrażeń z rzeczywistością? Jak Conor poradził sobie z pracą w sierocińcu, relacjach z dziećmi?\nZ początku Conor wydawał mi się egoistycznym,egocentrycznym i aroganckim dupkiem. Wykorzystywać biedne sieroty by wywołać poklask dla swoich planów, podziw i szacunek!!! Okropne. Bawiło mnie jego przerażenie gdy skonfrontował się z nepalską rzeczywistością, centrum konfliktu, brutalnością rebeliantów, okropieństwem terroru, pokłosiem wojny domowej, strachem zniewolonej ludności i doświadczeniami dzieci, którymi miał się opiekować. Myślałam: a dobrze ci tak, następnym razem pomyśl potem zrób, nie przeceniaj własnych możliwości.\nZ lekkim lekceważeniem obserwowałam jego podejście do sierot i zupełny brak kwalifikacji w opiece nad dzieciakami. Nie znał się na opiece nad nimi, nie wiedział jak i w co się bawić.\nZ kolei dzieciaki z Domu Małego Księcia są fantastyczne. Pełne życia, uroku, optymizmu i nadziei, skore do zabawy i żartów. I choć ich krótkie życie naznaczone zostało bólem, cierpieniem i rozpaczą, nie poddają się. To dzięki nim Conor zaczął się zmieniać, dojrzewać i zyskiwać w moich oczach. Dzieci stają dla mężczyzny "podporą, przyjaciółmi, tłumaczami, nauczycielami i często jedynym źródłem radości". W momencie kiedy Conor zaczyna interesować się losem dzieci, ich przeszłością i przyszłością, staje się dla mnie prawdziwym mężczyzną.\nOczami Conora oprócz dzieci, ich życiorysów, bolesnych przeżyć poznajemy surowy klimat Nepalu, jego kulturę, mentalność Nepalczyków, podziały klasowe, politykę i opiekę zdrowotną. Obserwacje te wzbudzają w czytelniku protest ale i solidarność. Przepaść między Nepalem a kulturą zachodu jest ogromna, i nie wszystkie przedstawione aspekty zyskują we mnie zrozumienie. Dzięki książce można zdać sobie sprawę jak wiele ten kraj potrzebuje uwagi, troski i pomocy z zewnątrz, co i jak można zrobić by polepszyć byt i życie nepalskiej ludności.\n"Mali książęta" zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Polecam ją przede wszystkim każdemu miłośnikowi literatury faktu. Sądzę jednak, że czytelnik w każdym wieku, pozycji, statusie, doświadczeniu, zamiłowaniu znajdzie w niej coś dla siebie.\n- opowiada prawdziwą historię\n- czyta się ją niczym najlepszą powieść\n- uwrażliwia na krzywdę dzieci, dorosłych, narodów\n- po raz kolejny możemy się przekonać ile złego przynoszą konflikty czy wojny\n- odrobine bliżej możemy poznać kulturę, historię, krajobraz Nepalu\n- autor nie boi się przyznać do swoich wad i pierwszych pobudek, decyzji wyjazdu do Nepalu\n- szczera relacja z wyjazdu i pobytu w Nepalu\n- dojrzewanie autora podczas pobytu w sierocińcu i opoiece nad dziećmi\n- z początku odrobinę chaotyczna\nLiteratura faktu, którą czyta się niczym najlepszą powieść beletrystyczną.\nConor Grennan "Mali książęta", tł. Marta Kędra, Papierowy Księżyc, Słupsk 2013\nKsiążkę przeczytałam dzięki uprzejmości Pana Artura reprezentującego wydawnictwo Papierowy Księżyc :)) Dziękuję za zaufanie :)\nPremiera 14 sierpień\nKatarzyna Michalak jest chyba jedną z najpłodniejszych i najbardziej wszechstronnych polskich autorek. Pisze nie tylko wzruszające opowieści obyczajowe , lecz również doskonale odnajduje się w literaturze erotycznej oraz fantastyce. W planach autorki jest także powieść historyczna. Każda jej książka osiąga wysokie notowania na listach bestsellerów i zdobywa coraz to liczniejsze grono wiernych fanów.\n"W imię miłości" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Pani Katarzyny. Wcześniej autorka była mi znana jedynie z opinii czytelników. Całkiem skrajnych, bo raz euforystycznych a raz druzgocąco krytycznych. Lubię mieć własne zdanie na każdy temat więc jedyną słuszną decyzją była lektura jednej z książek Katarzyny Michalak. Autorka zaskoczyła mnie swoją wrażliwością i wnikliwym zmysłem obserwacji, a poruszone trudne problemy społeczne nie pozostawiły mnie obojętną.\nAnia Kraska to mała, rezolutna i nad wiek dojrzała dziesięciolatka. Nie pamięta już co to radość i beztroska. Doskonale za to zna smak słonych łez, smutek, bezradność i codzienną beznadzieję rzeczywistości. Dziewczynka opiekuje się swoją śmiertelnie chorą mamą. Każdego dnia, wciąż od nowa tworzy iluzję tzw. normalności, w której jest zadbanym, najedzonym i szczęśliwym dzieckiem. A jak jest naprawdę? Żywi siebie i mamę chińskimi zupkami, nie ma pieniędzy na podstawowe potrzeby a najbardziej doskwiera jej samotność w swoich zmaganiach. Ania nie zna swojego ojca, a jedyny dziadek odmówił pomocy już dawno temu. Jednak z każdym dniem mama dziewczynki czuje się coraz gorzej. Gdy trafia do hospicjum, Ania z obawy przed sierocińcem wyrusza w długa drogę, do Jabłoniowego Wzgórza, do dziadka z nadzieją na odmianę losu.\nNie spodziewałam się, że "W imię miłości" tak mnie poruszy i wywoła tak wiele emocji. Tym bardziej cieszę się, że zdecydowałam się na lekturę tej książki a przygoda z Katarzyną Michalak zaczęła się tak obiecująco.\nAnia to dziewczynka, która od pierwszej chwili wzbudza sympatię. Jej trudny los i sposób w jaki sobie z nim radzi jest godny podziwu. Na barki tego dziecka został zrzucony przytłaczający ciężar, z którym nawet dorosły nie zawsze potrafi się rozprawić. Siłą Ani jest bezgraniczna miłość do i od matki. To dla niej godzi się na beznadziejne warunki bytowe, brak treściowego pożywienia, samotność. Co więcej jej ogromna wiara w ratunek, uzdrowienie, pokonanie nowotworu przynosi taki ładunek nadziei, że zmiany na lepsze są tylko kwestią czasu.\nInne postacie też są ciekawe ale nie tak fantastyczne jak mała Ania. Wzbudzają oni w czytelniku szereg odczuć, czasem sprzecznych. Jedni są nieprzyjemni ale zyskują przy bliższym poznaniu, innych nie sposób polubić a reszta jest barwnym tłem mającym wyeksponować pewne zachowania i sytuacje.\nKatarzyna Michalak powołała do życia kilku bohaterów, którzy potarfią zmienić życie i postrzeganie świata, a przede wszystkim mają zmusić do refleksji i głębszej analizy przy podejmowaniu decyzji, gdyż mają one wpływ nie tylko na nasze życie ale na wszystkich w naszym otoczeniu.\nJeżeli liczycie na wzruszającą i wyciskającą łzy historię to " W imię miłości" taka właśnie jest. Znajdziecie tu życiorysy ludzi skrzywdzonych przez los, chorobę, miłość i człowieka, który miał odmienić życie. Mimo tego bólu i trudnych doświadczeń bohaterowie książki wyciskają życie niczym cytrynę i biorą z niego to co najbardziej wartościowe. Choć szybko muszą nauczyć się pokory i opuścić tarczę z dumy, to w przyszłości zostaje im to wynagrodzone.\nW książce nie zabrakło także wątków przynoszących radość i nadzieję. Warto zaufać drugiemu człowiekowi. Jest w nas więcej dobrego niż złego, a pomocna dłoń zostaje wyciągnięta zawsze wtedy, kiedy najmniej się jej spodziewamy.\nJedyne do czego mogę się przyczepić to zbyt niewiarygodne rozwiązania, wszystko zawsze jest na czas i w odpowiednim miejscu. W życiu realnym jest to bardzo trudne do osiągnięcia jednak na potrzeby książki sprawdziły się one rewelacyjnie. Czy w takim razie jest to jakiś znaczący minus? Książka jest fikcją literacką, a jako taka ma swoje prawa.\n"W imię miłości" jest kłębkiem emocji złożonym z różnobarwnych uczuć. Odkryj je wszystkie, zanurz się w nich ale przede wszystkim poznaj Anię Kraskę.\n- przyjemny styl\n- prosty ale nie prostacki język\n- chwytająca za serce postać Ani\n- tematy zaczerpnięte prosto z codziennego życia\n- porusza trudne problemy społeczne\n- wzruszająca historia\n- porusza i emocjonuje\n- wciąga i nie pozostawia obojętnym na poruszone zagadnienia\n- książka niosąca nadzieję, że w każdym człowieku można znaleźć dobro\n- aspekt miłości przedstawiony w każdej możliwej postaci i odsłonie\n- w książce można wyczuć zaangażowanie i umiłowanie autorki wobec zwierząt\n- jedyne do czego mogę się przyczepić to zbyt niewiarygodne rozwiązania, wszystko zawsze jest na czas i w odpowiednim miejscu. W życiu realnym jest to bardzo trudne do osiągnięcia jednak na potrzeby książki sprawdziły się one rewelacyjnie. W tym przypadku sama już nie wiem czy to wada czy zaleta powieści...\nPiękna opowieść o miłości, rodzinie i ważnych życiowych wyborach.\nKatarzyna Michalak "W imię miłości", Wydawnictwo Literackie, Kraków 2013\nKsiążkę przeczytałam dzięki uprzejmości Pani Annie reprezentującej Wydawnictwo Literackie :)) Dziękuję za zaufanie :)


Wynajem autokarów Warszawa - Sibeo.pl - wartościowe strony\nOferta organizacji przewozowej z miasta Warszawa, czyli Top Travel skierowana została w stronę instytucji, które postanawiają urządzić jakąś weekendową eskapadę albo wypad. Top Travel oferuje wynajem autokarów, luksusowo wyposażonych. Interesanci mają do użytkowania klimatyzację, toaletę, nawigację GPS, jak również dvd. Pozwala to na gwarancję bezpiecznej oraz komfortowej wyprawy. Top Travel występuje dodatkowo z ideą wsparcia pilota, który pokaże kontrahentom ciekawe punkty w jakimkolwiek mieście, np.: w Warszawie. W firmi Top Travel angaż znajdują tylko znakomicie przeszkoleni kierowcy.\nGdańsk, przepisy kulinarne, adwokat, hotel, fotograf ślubny, sklep internetowy, instalacje, pozycjonowanie stron www, gry online, zdjęcia ślubne, Gdynia, Sklep, Wrocław, noclegi, dzieci, wynajem, fotografia, monitoring, kraków


Na start warto dodać co stanowi serwisowanie kas fiskalnych: fiskalizację kasy, konieczne przeglądy techniczne, wszystkie poprawki prowadzone w czasie gwarancji a po upływie gwarancji, a ponadto niezbędne czynności konserwacyjne. Dodatkowo serwisant kasy fiskalnej płaci za wpisy do lektury serwisowej i zgłasza fiskalizację kasy do US.\nKasy fiskalne tarnów proponuje swoim użytkownikom dodatkowe usługi: szkolenia z obszaru obsługi kas fiskalnych, a jeszcze uwagę w wygodnym zaprogramowaniu nazw towarowych oraz stawek PTU.\nW okresie obowiązkowych przeglądów technicznych serwisant przeprowadza następujące czynności: – ocenia stan plomb kasy oraz ich synchronizacja z napisami w pozycji serwisowej i dokumentacji serwisu, – sprawdza program kasy, jego możliwość, zgodę z wpisami w pozycji kasy i dokumentacją serwisu, – sprawdza poprawność działania kasy, szczególnie w rozmiarze emisji dokumentów fiskalnych, – ocenia stan obudowy kasy, pamięci fiskalnej, płyty głównej i modułu fiskalnego co do zgody z listami konstrukcyjnymi, – sprawdza poprawność pracy wyświetlacza konsumenta, – wynik przeglądu razem z zaleceniami zapisuje w książce serwisowej.\nCiekawostki: 1. Konieczny przegląd techniczny musi być wypełniony i to, kiedy użytkownik kasy zawiesił naszą rolę czyli z jednej przyczyny zaprzestał rejestrowanie ruchów na kwocie fiskalnej, przecież nie wyrejestrował kasy. 2. W toku przeglądu technicznego badane są przede ludziom te fakty konstrukcyjne kasy, jakie są odpowiedzialne za rejestrowanie obrotów i jakich nieprawidłowe życie mogłoby wpłynąć na krótkie wyliczanie podatków. Tak zatem w okresie przeglądu serwisant nie wyszukuje usterek, które powodują na funkcjonowanie kasy, ani te nie sprawdza, lub kolejne czynniki urządzenia, np. mechanizm odpowiedzialny za drukowanie, zasilanie – działają dobrze. Oczywiście, użytkownik może poprosić serwisanta o sprawdzenie stanu kasy i komunikację uszkodzonych elementów, lecz będą toż rzeczy wykonywane poza przeglądem technicznym.\nWarzywa kapustne wymien


gStrings Free – bardzo dokładny stroik do instrumentów muzycznych na Androida | Dailymobile.pl – smartfony Nokia, aplikacje Windows Phone, mobile\ngStrings to nic innego, jak chromatyczny stroik, dzięki któremu w przyjemny sposób można nastroić swój instrument muzyczny. Nie ważne, czy grasz na gitarze, skrzypcach czy pianinie – program radzi sobie doskonale z każdym z nich.\nAplikacja do działania wykorzystuje mikrofony znajdujące się w smartfonie/tablecie, za pomocą których wychwytuje ton. Po odegraniu dźwięku na swoim instrumencie, na ekranie smartfona wyświetli się wskazówka, która na prawidłowo nastrojonej (dajmy na to) gitarze powinna znajdować się w pozycji pionowej.\nStrojenie z gStrings przebiega nad wyraz szybko i – przede wszystkim – nadspodziewanie dokładnie – jej wskazania nie różnią się prawie wcale od stroika w moim multiefekcie gitarowym. Osobiście nigdy bym się nie spodziewał, że mikrofon mojego smartfona pozwala na tak dokładne odczytywanie tonów z otoczenia.\nAplikacja posiada szereg ustawień, dzięki którym możemy zoptymalizować ją pod wybrany instrument czy zmienić czułość mikrofonu. Na szczęście, gStrings na predefiniowanych ustawieniach nie sprawił mi żadnego kłopotu i nie musiałem w jego opcjach zmieniać absolutnie nic.\ngStrings dostępne jest w Google Play. Znajduje się tam w dwóch odmianach – darmowej i płatnej. Ja osobiście korzystam z tej pierwszej i nie widzę potrzeby, aby wydawać pieniądze na pełną wersję. Do szczęścia nie potrzebuję nic więcej niż w podstawce, a większa ilość opcji nie jest mi potrzebna. Wszystkim muzykom, którzy nie chcą bądź nie potrafią stroić instrumentów ze słuchu polecam bardzo ten program.\ngStrings Free – link do Google Play