Iwonicz – Oficjalna strona Gminy Iwonicz-Zdrój\nWyraźna wzmianka z nazwą „dwór we wsi Iwonicz (Iwancziepole)” występuje w 1442 roku w aktach sanockiego sądu ziemskiego. Nie ulega wątpliwości, iż położenie tego dworu wiąże się z obecną lokalizacją dworską. W 1464 roku, naprzeciw tego miejsca, został wzniesiony modrzewiowy kościół pod wezwaniem Wszystkich Świętych. W 1492 roku, trzy prawnuczki Benesza Morawianina, dzieliły Iwonicz między siebie; być może, oprócz rodowego dworu, urządzane były dodatkowe domostwa dworskie, na co skazywałyby poźniejsze zabudowania folwarczne na Przybyłowce i w okolicy Cerflagu, na granicy z Miejscem. W czasie wspomnianego podziału, Iwonicz liczył 60 gospodarstwa Kmiece.\nDwór był obronny, nazwano go nawet twierdzą (fortalitium). Potwierdzają to późniejsze badania historyczne i archeologiczne, które mają swoje odbicie w opisie parku dworskiego: Park krajobrazowy, założony prawdopodobnie w drugiej połowie XVIII wieku, wraz z rzędami po jego prawej stronie ogrodami warzywnymi, miał powierzchnię około 6 ha. Powstał on na terenie dawnego fortalitium i obejmował cztery stawy, w tym rybne i jeden dekoracyjny z zadrzewioną wyspą. Stare wały wykorzystano jako groble dzielące stawy i obiegającego dookoła. Około 1825 roku, kiedy właścicielem Iwonicza został hrabia Karol Załuski, odkupując majątek od swojego ojca Teofila, dwór był budowlą o dwóch skrzydłach, dwudziestu pokojach i sześciu sieniach. Posiadał murowany półkrągły podjazd, gustownie urządzony. Całość dworską uzupełniały oficyny, magazyny, oranżeria, stajnie i wozownie. Wszystko było wkomponowane w pięknie założony park.\nW 1837 roku Karol i Amelia Załuscy, wraz z dziećmi, osiedlili się na stałe w Iwoniczu. Według nich, nowa siedziba miała wielką zaletę – przyjemne położenie na podgórskiej równinie, obok zarybionych stawów i wśród drzew różnego gatunku. Mankamentem była jej starość i zaniedbanie. Ze względu na plany wobec miejscowych zdrojów, zrezygnowano z budowania czegoś nowego, ale przystąpiono do poważnego remontu. Wymieniono stolarkę, podłogi, gonty na dachu, oszalowano zewnętrzne ściany dworu. W kolejnych latach, parterowy dom otrzymał piętrową nadbudowę nad jego środkową częścią. Amelia Załuska zadbała o otoczenie dworu, ubogacając park dworski, łącząc z drzewami owocowymi.\nDo dzisiaj istnieje oranżeria, wzniesiona na planie rotundy o konstrukcji drewnianej. Znawcy zaliczają ten pawilon do jednych z cenniejszych i oryginalnych tego typu budowli XIX wieku. Kiedy, po prawie pół wieku, ich syn Michał wprowadzał się do nowego dworu (pałacu zimowego), starego dworu nie zburzył, ale odnowił go i przebudował z użyciem sztuki murarskiej. Na froncie domostwa widniał wpis: Sibi et Suis – Dla siebie i przyjaciół. Służyło ono, jako dodatkowe pomieszczenie mieszkalne, dla przyjaciół, gości i służby. Z biegiem czasu, stary iwonicki dwór uległ stopniowemu zniszczeniu. Najgorzej było w czasach wojennej zawieruchy, tragicznie zaś po II wojnie światowej, kiedy „władza ludowa” świadomie niszczyła pozostałości po „wrogach klasowych”. Do dzisiaj, po starym dworze, pozostała cząstkowa, mizerna i zaniedbana budowla, zwana ificyną dworską. Nie ulega wątpliwości, że stoi ona na pradawnych, wiekowych fundamentach iwonickiego dworzyska.\nZamiast budowy nowej siedziby rodowej w Iwoniczu, zrodził się u syna Karola i Amelii Załuskich Michała oraz jego żony Heleny z Brzostowskich w 1875 roku. Z jednej strony wymagał tego fatalny stan starego dworu, z drugiej strony zaś pozwalały na to materialne możliwości gospodarzy, którzy iwonickie uzdrowisko i cały majątek doprowadzili do „złotego okresu”. Przygotowania do budowy trwały dłuższy czas. Załuscy chcieli połączyć elegancką sylwetkę budowli z wygodnym wnętrzem, bezpiecznym przed zimnem i wilgocią, czego doświadczyli w starym dworze.\nDom, od położenia kamienia węgielnego, budowano dwa lata. Powstała budowla murowana, dwupiętrowa, z drewnianymi stropami i z drewnianymi ścianami na piętrze, posiadająca kamienne detale. Nie zachowały się żadne plany budynku, nieznany jest jego projektant. Istnieje tylko przypuszczenie, że plany nowego dworu mógł zaprojektować architekt Filip Pokutyński związany zawodowo z Krakowem i Lwowem. Nowy drów frontem został ustawiony do starego. Tę ścianę ozdabia obszerny portyk z podjazdem obustronnym, wsparty na czterech kolumnach. Nad nimi jest przestronny taras. Szczyt frontu ozdabiają herby Załuskich (Junosza) i Brzostkowskich (Strzemię). Skrzydła ściany frontowej, na wysokości piętra, ubogacają symetryczne wykusze. Ścianę tylnią, również symetrycznie zaznaczają tzw. ryzality (wysunięte części budynku), tworząc galerię ze szklanym dachem. Boczne ściany posiadają mniejsze czterokolumnowe portyki i tarasy. Główne wejście z podjazdu prowadziło do hollu i na półkolistą klatkę schodową. Po prawej stronie był salon przegrodzony arkadami na kolumnach. W środku jadalnia. Z niej wychodziło się na zadaszony szkłem taras. Na piętrze mieściły się sypialnie, pokoje gościnne i drugi salon.\nNowy dwór został poświęcony w 1883 roku przes ks. Proboszcza Antoniego Podgórskiego. Przy tej okazji wmurowano w ścianę budynku metalową puszkę z dokumentem pergaminowym, potwierdzającym to wydarzenie. Dodano również monety krajowe, japońskie, perskie a także numer krakowskiego pisma „Czas”. Warto przy tej okazji zwrócić uwagę, że przy całej szumnej nazwie pałacowej, budynek ten był bardzo ubogi, gdy idzie o sprawy technicznego wyposażenia (ogrzewanie, światło, woda, warunki kuchenne czy higieniczne). Mieszkańcy dworu od samego początku narzekali, że pięć pieców w pokojach grzeje bardzo słabo, zaś w dwóch kominkach (jadalnia i salon) ogień pali się niewłaściwie, zwłaszcza, gdy wieją wiatry od Przełęczy Dukielskiej. Źródłami światła były lampy naftowe oraz tradycyjne świece. Załuscy zalektryfikowali swoje uzdrowisko już w 1892 roku. Zabłysła tutaj pierwsza żarówka elektryczna na ziemi krośnieńskiej, jednak nowoczesność nie dotarła wtedy do siedziby rodowej ze względu na odległość. Stosunkowo obszerny dom był słabo zaopatrzony w wodę. W pałacowej studni była zainstalowana ręczna pompa, która tłoczyła wodę do metalowego zbiornika, umieszczonego na strychu. Skąd spływa na niższe kondygnacje, do kuchni i do bardzo prymitywnego WC, a łazienek w naszym rozumieniu wtedy nie było. Mieszkańcy dworu okresowe kąpiele odbywali na terenie zdrojowym lub specjalnej łaźni usytuowanej w starym dworze. Wystawnie utrzymana była kuchnia dworska, a to łączyło się z przechowywaniem produktów żywnościowych. W rachubę wchodziły tu ówczesne chłodnie, poprzedniczki naszych lodówek. Zimą wycinano gruby lód w stawach i przechowywano go w odpowiednio urządzonych w ziemi lodówkach. Jego stan utrzymywał się bardzo długo w ciągu następnych miesięcy. Kruszono następne kawałki wypełniał podwójne ściany odpowiednich komór podręcznych szafek, podobnych do naszych lodówek. Szczelina pomiędzy ścianami musiała być na bieżąco uzupełniana lodem i utrzymywać odpowiednio niską temperaturę.\nFunkcjonowanie dworu wiązało się z pracą służebną kilkunastu osób. Byli to: kucharz z kuchnikiem, lokaj, pokojówki, służące, stangreci, ogrodnicy, stróże; pomijając tych, którzy pracowali na folwarkach, Iwonicki nowy dwór, zwany pałacem, duży, przestronny, wygodny, stojący nad stawami, otoczony starymi drzewami polubili sami właściciele; zyskał też uznanie małopolskiego ziemiaństwa. Ważna w nim była muzyka klasyczna, wykonywana ze względu na tradycję rodową (Amelia Załuska była córką muzyka i kompozytora Michała Ogińskiego, sama też komponowała). W związku z tym u Załuskich bywali słynni przedstawiciele muzyki i śpiewu; Adam Didur wspaniały bas, a także legendarny tenor Jan Kiepura. Budynek przetrwał w swej zewnętrznej bryle do naszych czasów. Pierwsze zniszczenia dotknęły go w czasie I wojny światowej. W 1914 roku w pałacu zamieszkał rosyjski generał ze swoim sztabem, korzystając ze wszystkich jego ugodnień i obsługi. „Światli” oficerowie rosyjscy tak bardzo „wypożyczali” książki z pałacowej biblioteki, ze wnet ich zupełnie zabrakło. Miara niszczenia dworu przelała się w czasie II wojny światowej. Pałac został rozgrabiony i ogołocony jesienią 1944roku. Po usunięciu Załuskich „władza ludowa” nie zadbała o należyte wykorzystanie obiektu. Czasowo umieszczono w nim klasy szkolne. Później gospodarzył tu PGR. Lepsze czasy nastał dla dworu, gdy mieściła się w nim administracja Ośrodka Doractwa Rolniczego. Jest nadzieja, że obecny gospodarz iwonickiego pałacu, Uniwersytet Rzeszowski, przywróci mu dawne znaczenie materialne i kulturowe.\nW południowo-zachodnim krańcu parku dworskiego stoi oryginalna architektonicznie budowla, w formie tzw. Obronnego murowańca; grube mury, z małymi oknami, w górnej części ścian, czterospadowy dach pokryty gontami, żelazne mocne drzwi; a na frontowej ścianie w technice sgraffito wykonany zegar słoneczny, który w swoim otoku zawiera łaciński fragment ody do słońca (Yisurus nos iterum Phoebe ąuales nos relinąuis anni nascentis dum remeabis iter. – „Czy zobaczysz nas powtórnie Febusie takimi jak nas zostawisz, gdy znów podejmiesz swoją podroż?”). Na stylizowanej wstędze wewnątrz koła zegarowego umieszczony jest napis: Scio cui credidi. – Wiem, komu zawierzyłem. Rekonstrukcja zegara w 1961 roku dokonał potomek ariańskiego rodu z Jędrzejowa, dr Tadeusz Przypkowski.\nStarsi mieszkańcy Iwonicza nazywają ten budynek spichlerzem dworskim, bo faktycznie pełnił taką rolę jeszcze w czasach ostatnich właścicieli – Załuskich. W rzeczywistości jednak, od samego początku swego istnienia był to prywatny zbór (dom modlitwy) armiański, wybudowany około 1560 roku przez dziedzica Zbigniewa Sieneńskiego, jako materialny efekt duchowej walki o wiarę miejscowej ludności. Kiedy dziedzic usiłował miejscowy kościół parafialny zmienić na zbór, oparli się temu poddani włościanie, złoży okup, który posłużył Sienieńskiemu do wybudowania tegoż obiektu. Prawdopodobnie religijne jego znaczenie zakończyło się wraz z marnym końcem życiowym iwonickiego arianina, który zmarł z powodu ran odniesionych w zawadiackim pojedynku. W ostatnich latach zbór remontowano. Czasowo służył jako pomieszczenie biblioteczne, aby znów wrócić do roli współczesnego spichlerza, czyli do hurtowni.\nKarczma zajezdna i kapliczka św. Floriana\nIwonicz w 1799 roku, kiedy to przejmowali go Załuscy, był dużą wsią. Obejmował 260 zagród, drewniany kościół, murowany dwór z parkiem i pięć domów szynkowych – karczmy. Jedna z nich przetrwała do naszych czasów, jednak w 2012 roku została wyburzona.\nKarczma zajezdna z ok. 1783 roku, bo o niej mowa, została ufundowana przez ówczesnego właściciela Iwonicza – Józefa Salezego Ossolińskiego. Karczmę wybudowano przy skrzyżowaniu nowej drogi cesarskiej, powstałej z inicjatywy austriackiego zaborcy, z lokalną drogą biegnącą do centrum Iwonicza. Miała ona obsługiwać przede wszystkim podróżnych poruszających się nową arterią w kierunku Lwowa lub Krakowa, ale także służyć mieszkańcom wsi. Karczmę wybudowano zgodnie z panującymi w XVIII – wiecznej Rzeczypospolitej rozwiązaniami budowlanymi i technicznymi. Budynek główny powstał więc na planie prostokąta. Jego kamienne mury osiągały grubość około 1m.\nW centralnej części obiektu znajdowała się obszerna sień wewnętrzna, dzieląca wnętrze karczmy na dwie części. Po stronie wschodniej znajdowała się izba szynkowa, w której goście mogli posilić się przed dalszą drogą oraz alkierz (sypialnia karczmarza). W sali szynkowej znajdował się tzw. szynkwas, który dzisiaj określilibyśmy mianem baru. Po drugiej stronie sieni (w części zachodniej) znajdowały się trzy stancje, czyli pokoje dla gości zatrzymujących się na noc. Były one w odpowiedni sposób wyposażone, tak by podróżni mogli wygodnie wypocząć. Warto wspomnieć, że iwonicka tawerna posiadała sprawny i nowoczesny, jak na owe czasy, system grzewczy. Każde z pomieszczeń wyposażone było w murowany piec, z którego spaliny i nadmiar ciepłego powietrza zbierane były przez tzw. babę kominową (swoista sieć wentylacyjno – grzewcza). Uniknięto w ten sposób budowania kominów w każdym pomieszczeniu. Obecny w wewnętrznej sieni łuk, tworzący piękne sklepienie, miał na celu podtrzymywanie opisanej baby kominowej. Prócz tego karczma wyposażona była w komory, gdzie przechowywano naczynia szynkarskie. Trudno uwierzyć, by nie posiadała piwnic, które były miejscem przechowywania wina i okowity.\nKarczma posiadała dodatkowo zewnętrzną sień zajezdną o znacznych rozmiarach, zdolną pomieścić nawet 16 zaprzęgów konnych. Owa sień (również murowana) miała swój początek przy kapliczce św. Floriana, przechodziła przez północno-zachodni róg karczmy, aby zakończyć się przy drodze Krosno – Sanok. W sieni zajezdnej znajdowały się żłoby i drabiny na siano.\nBrak jest dokładnych informacji na temat infrastruktury wspomagającej funkcjonowanie karczmy. Możemy się jednak domyślać, że w jej pobliżu musiała znajdować się kuźnia, w której w razie potrzeby naprawiano uszkodzone w podróży wozy i bryki oraz kuto konie. W obejściu karczmy znajdowały się także trzy studnie, jedna główna i dwie zapasowe. Wspomniana kapliczka św. Floriana, znajdowała się przy wjeździe do sieni zajezdnej, zatem na początku swego istnienia należała do obejścia tawerny. Nie mamy pewności, czy wybudował ją karczmarz, biorący karczmę w dzierżawę, czy sam Ossoliński.\nW XIX stuleciu karczmę od dworu wydzierżawiali Żydzi. Stojąca, początkowo na obrzeżach miejscowości karczma, w krótkim czasie stała się swoistym centrum życia społecznego, gdyż jej funkcja nie ograniczała się jedynie do roli zajazdu. Była ona miejscem, w którym miejscowa ludność urządzała chrzciny, wesela i zabawy. Nie każdy bowiem posiadał w swoim domostwie odpowiednią ilość naczyń i zastawy, by godnie przyjąć zaproszonych gości. W karczmie, do codziennej obsługi podróżnych i mieszkańców, używano takich naczyń jak kufy gorzałczane, konwie, garnce miedziane, kwaterki i półkwaterki oraz pumie dębowe. To również tutaj Iwoniczanie dyskutowali o bieżących sprawach Ojczyzny. Nie wykluczone, że podczas takich spotkań zapadały decyzje o zbrojnym zaangażowaniu się w narodowe powstania lub o innych formach walki z zaborcą.\nNa początku XX wieku hr. Józef Załuski sprzedał dworską karczmę zasłużonemu dla dworu małżeństwu – Piotrowi i Marii Wojnowskim. Piotr był głównym kowalem dworskim, znającym także tajniki kowalstwa artystycznego. Maria natomiast pełniła urząd głównej klucznicy dworskiej, a więc nadzorowała prace w całym majątku rolnym Załuskich. Nowi właściciele przystąpili do przystosowania tawerny na dom mieszkalny. Rozebrali sień zajezdną, a izbę szynkową podzielili na mniejsze pokoje. Karczma wpisana została do krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz do Rejestru Zabytków Województwa Podkarpackiego.\nPrzy północno-wschodnim krańcu parku dworskiego znajduje się kamienny most nad płynącą pod nim Iwonką, przez który prowadzi droga do Rogów i na teren dworski. Most został ufundowany przez ówczesnego właściciela Iwonicza – Józefa Salezego Ossolińskiego w 1782 roku. Na jego południowej fasadzie mieści się marmurowa tablica inskrypcyjna fundatora oraz artystycznie wyeksponowana data budowy. W północnej części znajduje się natomiast rodowy herb znamienitego rodu Ossolińskich – „Topór”.\nTen jednoprzęsłowy most o konstrukcji łukowej jest unikatowym zabytkiem sztuki inżynieryjnej i architektury mostowej. Zbudowany został z bloków kamiennych, których układ świadczy o wykorzystaniu sił rozporowych, co umożliwiło powstanie geometrycznie regularnego, półkolistego przęsła. Górna, użytkowa część mostu została zabezpieczona i ozdobiona kamiennymi barierami, których końce rozchodzą się na zewnątrz nadając wyjątkową estetykę i artystyczny wyraz całości budowli. Iwonicki most Ossolińskiego stanowi jeden z najstarszych tego rodzaju zabytków na Podkarpaciu i dlatego wpisany jest do Rejestru Zabytków Województwa Podkarpackiego.\nZ mostem wiąże się tragiczna i wzruszająca zarazem historia rymanowskiego Żyda – dłużnika Ossolińskiego, który w obronie swego pana stracił na nim życie. Ciekawa jest również teoria dotycząca samej techniki budowy murowanego mostu, która w wiarygodny sposób tłumaczy jego wyjątkową trwałość. Te i inne ciekawostki można znaleźć w książkach ks. dr Zbigniewa Głowackiego, do których czytania zachęcamy nie tylko mieszkańców Iwonicza.\nIwonicki kościół pod wezwaniem Wszystkich Świętych związany jest z początkiem miejscowej parafii rzymsko – katolickiej i do czasów nam współczesnych był świątynią parafialną dla całego Iwonicza (wraz z obecnym Iwoniczem Zdrojem). Ma wygląd drewnianego kościoła górskiego o imponujących wymiarach: długość 40 m, szerokość prezbiterium 8 m, nawy 11 m, wysokość nawy głównej 8,5 m, wysokość wieży 30 m. Nawa kościelna przedłużona jest przedsionkiem z bocznymi wejściami o wymiarach 11 x 7 m i poszerzona dwoma bocznymi kaplicami o wymiarach 7 x 6 m. Do prezbiterium przylega murowana, piętrowa zakrystia (6×6 m), po przeciwnej stronie trzecia boczna kaplica (9 x 5 m). Bez wliczania dwóch chórów organowych oraz pięter kościelnych, powierzchnia użytkowa kościoła liczy około 550 m kwadratowych. Nic zatem dziwnego, iż kościół iwonicki należy do największych tego typu obiektów w Polsce. Dach kościoła jest dwuspadowy, kryty blachą. Nad prezbiterium znajduje się wieżyczka z sygnaturką, wieża kościelna natomiast zakończona jest renesansową kopułą z krzyżem na szczycie. Cały kościół na zewnątrz oszalowany jest jodłowymi deskami, pomalowanymi na jasny orzech. Pod szalunkiem mieści się kamienna podmurówka. Wbrew zewnętrznym pozorom bryła iwonickiego kościoła nie jest jednolita architektonicznie. Składa się ona bowiem z trzech odległych o siebie czasowo części.\nPierwsza z nich, to dzisiejsze prezbiterium kościoła z częścią nawy, po boczne kaplice, zbudowana z drzewa modrzewiowego; stanowiła pierwotny kościół iwonicki, poświęcony w 1464 roku przez biskupa przemyskiego Mikołaja Błażejowskiego herbu Odrowąż.\nDrugą stanowi murowana zakrystia wraz ze skarbcem na pięterku z 1634 roku.\nNawa główna z chórem, wieża z przedsionkiem, kaplica Matki Bożej Bolesnej, kaplica św. Józefa (dolna), kaplica Św. Krzyża (górna), to dzieło ks. Antoniego Podgórskiego z lat 1884-1895.\nKsiądz Podgórski wszystkie te części spiął z całość nadając ostateczny kształt iwonickiej świątyni. Po tej rozbudowie zatroszczył się o jej urządzenie i upiększenie. Nie sięgał po talenty z dalekich stron, ale zaprosił do współpracy artystów tej ziemi. Zaplanowane rzeźby i złocenia wykonywał Józef Aszklar, pochodzący z Lubatówki, a zamieszkały w Haczowie. Polichromię i liczne obrazy wykonali malarze z Jaślisk, Paweł i Jan (ojciec i syn) Bogdańscy.\nKolejni duszpasterze Iwonicza, wraz z całą parafią dokładali starań (szczególnie działo się to w ostatnich latach), by ta piękna kościelna spuścizna nie traciła blasku, ale służyła Bogu na chwałę i ludziom ku wygodzie. Wchodząc do niej przekonamy się o tym.\nPrezbiterium posiada dwa okna witrażowe, wykonane w Krakowie w 1927 roku. Z lewej strony św. Izydor, z prawej św. Kazimierz Królewicz. Główny ołtarz wykonał aszklar w 1895 roku z drzewa lipowego, barokowy, cały złocony. W centrum ołtarza jest płaskorzeźba Matki Boskiej Anielskiej oraz trzy obrazy do zasuwania: Wszystkich Świętych z XVII wieku, Matki Boskiej Częstochowskiej w starej koronie oraz Pan Jezus i św. Maria Małgorzata. W ostatnich latach została tu umieszczona iwonicka pieta, przeniesiona z kaplicy Matki Bożej Bolesnej. Pod sufitem na ołtarzu znajduje się obraz św. Benedykta z XVII wieku, po bokach złocone figury św. Piotra i św. Pawła. Antepedium ołtarza przedstawia ostatnią wieczerzę w płaskorzeźbie złoconej, po bokach ofiara Abrahama i Melchizedeka. Na tabernakulum złocona rzeźba pelikana karmiącego swe pisklęta – symbol eucharystii. Dolna część ołtarza jest tryptykiem szafkowym do zamykania. Jest tu piękna płaskorzeźba Pana Jezusa w więzieniu. W górnej części ołtarza jest postać Boga Ojca i Ducha Świętego, są też figurki czterech ewangelistów i licznych aniołków.\nŚciany prezbiterium malowane na czerwony marmur, na suficie obraz Przemienienia Pańskiego. Nad wejściem do zakrystii obraz Pana Jezusa błogosławiącego dzieci, obok – pokłon mędrców. Po stronie przeciwnej jest namalowany pokłon pasterzy.\nStalle prezbiterium mają piękne obrazy. Po lewej stronie widnieją: św. Józef, św. Michał, św. Karol Boromeusz i św. Jan Kanty, po prawej zaś św. Helena, św. Emma, bł. Izabela, św. Amelia. Są to patronowie hrabiów Załuskich, kolatorów iwonickiego kościoła. Widoczne są tu także ich herby: Junosza i Strzemię.\nNa ścianie od zakrystii znajdują się pośmiertne tablice pamiątkowe, po przeciwnej stronie mieści się oryginalna loża hrabiowska, z przepiękną balustradą, oświetlona dwoma ogromnymi, niezwykle cennymi pająkami.\nPrzy samym końcu prezbiterium, po lewej stronie wisi dość wysoko ambona, wykonana przez Aszklara, w bieli i złocie z malowidłami Chrystusa i czterech ewangelistów i z odpowiednim daszkiem. Prezbiterium oddziela od nawy głównej potężna poprzeczna belka, zwana tęczą. Na niej obok Jezusa ukrzyżowanego, Matka Boża Bolesna i św. Jan ewangelista. Figury pochodzą z czasów rozbudowy kościoła, ale belka jest stara i nosi na sobie gotycki, łaciński napis mówiący o budowie i poświęceniu kościoła iwonickiego w 1464 roku przez biskupa przemyskiego Mikołaja Błażejowskiego.\nNawę główna przykrywa drewniany sufit, który opiera się na ścianach i 12 drewnianych kolumnach ze złoconymi kapitelami. Sześć skromnych okien dopuszcza naturalne światło. W przodzie dwa boczne ołtarze (wszystkich bocznych ołtarzy jest 5, pochodzą one jeszcze ze starego kościoła tzn. sprzed rozbudowy. Są z drzewa modrzewiowego, zostały przez Aszklara odnowione i uzupełnione w swoim wystroju).\nW sąsiedztwie ambony stoi ołtarz św. Anny. Była w nim figurka dzieciątka Jezus i obrazy św. Anny Samotrzeciej i św. Michała, u góry zaś św. Augustyna. Obecnie w centralnej części ołtarza umieszczony jest obraz Jezusa Miłosiernego, a na mensie ołtarzowej znajduje się obraz bł. Jana Pawła II w bogato zdobionych i złoconych ramach.\nPo przeciwnej stronie stoi ołtarz Matki Bożej Różańcowej. W centralnej części mieści się piękna płaskorzeźba ze scenami tajemnic różańcowych. Na zasuwie ołtarza jest obraz św. Antoniego z XVII wieku, u góry Maria Magdalena pod Krzyżem.\nŚciany nawy malowane są w popielaty marmur. Na suficie znajduje się olbrzymi obraz Wszystkich Świętych malowany na naklejonym płótnie. Dookoła występują elementy malarstwa iluzjonistycznego. Ściany nawy zdobią pięknie wkomponowane (w ostatnim czasie) w całość stacje drogi krzyżowej. Nawę oświetlają dwa duże, artystycznie wykonane w metalu, świeczniki – pająki.\nPodłoga nawy, jak i pozostałych części kościoła pokryta jest wzorzystą kamionkową posadzką, kremowej tonacji. Stoją na niej ładne i wygodne ławy z dębu i sosny. Nawa kończy się chórem organowym wspartym na kolumnach, w ostatnim czasie wyremontowanym. Barokowe ozdoby chóru i organów pochodzą ze starego organu i kościoła. Organy 24 – głosowe mają mechaniczną trakturę gry i rejestrów.\nZakrystia usytuowana jest po lewej stronie prezbiterium. Prowadzą do niej drzwi żelazne, osadzone w kamiennym obrysie. Na nim wyryta data: 1634 rok, jest to data budowy tego obiektu. W zakrystii kamiennymi schodami wchodzi się do skarbca i na ambonę. W ostatnim czasie cała zakrystia poddana została gruntownemu remontowi. Otrzymała piękny wystrój meblowy. Warto w niej zobaczyć stary, barokowy krzyż, a także stare ornaty i monstrancje.\nOstatnio nazywana jest kaplicą św. Krzyża. Jest symetrycznie ustawiona w stosunku do zakrystii, choć od niej znacznie większa (9 x 5 x 7,5 m). Oświetlają ją trzy okna. Ks. Podgórski umieścił w niej stary, modrzewiowy główny ołtarz. Odnowił go i ozdobił rzexbami wspomniany artysta Aszklar. W centrum ołtarzowym znajduje się znacznych rozmiarów Krzyż. U góry jest obraz zdjęcia Pana Jezusa z Krzyża. Po bokach są figury św. Stanisława biskupa i św. Wojciecha, dłuta Aszklara a także, nieco z tyłu znajdują się figury tych samych świętych (barok – rokoko), pochodzące prawdopodobnie ze starego kościoła. Po lewej stronie kaplica posiada ambonkę z wejściem do loży hrabiowskiej i na chór organowy kaplicy. Umieszczony jest tam 7 – głosowy organ, pochodzący z 1549 roku. Ściany kaplicy pomalowane są w zielony marmur . Zdobią je stare stacje drogi krzyżowej, przeniesione z nawy głównej, a także duży obraz św. Rozalii. Na suficie jest obraz Pana Jezusa Ukrzyżowanego, z sufitu zwisa również drewniany pająk, jeszcze ze starego kościoła. Pod lożą hrabiowska znajduje się schowek z pięknymi figurami Aszklara: figura grobowa Pana Jezusa oraz Pan Jezus w kajdanach uwięziony w ciemnicy. W prawym górnym narożniku kaplicy wprawiony jest rosyjski pocisk armatni, który 8 maja 1915 roku przebił w tym miejscu ścianę kaplicy oraz ścianę oddzielającą kaplicę od prezbiterium i upadł na posadzkę kościoła nie eksplodując. Z kaplicy wychodzi się na zewnątrz przez mały przedsionek. Jest w nim umieszczony obraz Oblicza Pana Jezusa – dzieło Jana Bogdańskiego.\nNazywana jest także kaplicą św. Franciszka lub Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Pomalowana jest w czerwone kotary. Stary modrzewiowy ołtarz św. Krzyża pochodzi z okresu sprzed rozbudowy kościoła. Odnowiony został przez Aszklara. Po bokach znajdują się figury Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty. W centrum znajduje się obecnie polichromowana płaskorzeźba św. Franciszka otrzymującego stygmaty. U góry w medalionie widnieje św. Jan Kanty. Na ścianach obok ołtarza św. Weronika z chustą, a z prawej strony Salome niosąca mirrę do namaszczenia Ciała Pana Jezusa. Na suficie jest obraz przedstawiający Pana Jezusa w Ogrójcu. Na ołtarzu stoi piękny obraz w formie feretronu Matki Bożej Nieustającej Pomocy, przenoszony uroczyście do głównego ołtarza w każdą środę w procesji Nieustającej Nowenny. Jest to dzieło współczesne. Są tu też inne feretrony (obrazy na procesje), rzeźby i płaskorzeźby złocone i polichromowane oraz obrazy na płótnie, desce lub blasze. W tej kaplicy znajduje się też piękny, renesansowy konfesjonał z XVIII wieku. Na jego szczycie jest figura św. Jana Nepomucena – patrona tajemnicy spowiedzi. Oprócz tego konfesjonału są jeszcze w kościele cztery nowe, dostosowane do ogólnego wystroju, zwłaszcza tworzące niemal komplet z nowymi krzesłami (tronami) dla kapłanów koncelebrujących mszę świętą.\nNiepowtarzalną ozdobą kaplicy św. Krzyża jest wspaniałe dzieło Aszklara, a mianowicie niespotykana nigdzie indziej chrzcielnica barokowa, wykonana z lipie, cała złocona, z polichromowanymi figurami. Sam kielich chrzcielnicy malowany jest w czarny marmur. Na jego pokrywie jest rzeźba przedstawiająca chrzest Pana Jezusa. Nad chrzcielnicą rozciąga się złocony baldachim, podtrzymywany czterema kolumnami. Na szczycie kopuły dwaj aniołowie trzymają koronę – symbol synostwa Bożego i zbawienia jaki daje Chrzest Święty. Na ścianie mieści się, tworzący tło dla chrzcielnicy, okazały obraz Pawła Bogdańskiego, w złotych ramach, przedstawiający Trójcę Przenajświętszą. Iwonicka chrzcielnica to rzadki zabytek kościołów, wyjątkowy z skali światowej.\nKaplica oświetlana jest dwoma oknami i zwisającym z sufitu artystycznym pająkiem. Tradycyjnie na Wielki Czwartek przygotowuje się w niej piękną liturgiczną ciemnicę.\nMalowana jest w niebieskie kotary. Stojący w niej stary modrzewiowy ołtarz św. Józefa (patrona parafii) został odnowiony przy rozbudowie kościoła. W jego centrum mieści się polichromowana rzeźba św. Józefa, trzymającego Dzieciątko Jezus. Następnie Bóg Ojciec, Duch Święty i aniołowie. Po lewej stronie stoi figura św. Anny uczącej Maryję, a z prawej figura św. Joachima z gołąbkami. Są to rodzice Najświętszej Maryi Panny. W ołtarzu mieści się zasuwa ołtarzowa św. Walentego. U góry w medalionie jest obraz św. Jadwigi. Na suficie namalowany został obraz śmierci św. Józefa, a na mensie ołtarzowej widnieje obraz św. Judy Tadeusza. Piękne jest antepedium ołtarzowe ze złoconymi kwiatami róży, tulipana i słonecznika. Kaplica posiada dwa okna i oświetlający ją pająk. Zwyczajowo to w niej urządza się Grób Pański w tradycyjnej formie od czasów przedwojennych (1938 rok) – wykonany w tym właśnie roku przez siostrę felicjankę Kazimierę Tkacz, autorkę wiszącego również w tej kaplicy obrazu św. Teresy od Dzieciątka Jezus. W ostatnim czasie w kaplicy św. Józefa urządzana jest piękna szopka bożonarodzeniowa.\nTę część kościołów nazywano kiedyś kruchtą (ponieważ to tutaj kruszeli najwięksi grzesznicy, czekając na wpuszczenie do środka), a także babińcem (ponieważ tutaj czekały kobiety po urodzeniu dziecka na specjalne błogosławieństwo – wywód).\nIwonicki przedsionek kościoła malowany jest w zielony marmur. Na suficie widnieje obraz Ofiarowania Pana Jezusa. Z jednej strony stoi figura Matki Bożej, z drugiej Chrystus Ukrzyżowany. Umieszczone są tu pamiątkowe tablice poświęcone ks. Antoniemu Podgórskiemu, pomordowanym w czasie II wojny światowej iwoniczanom oraz ks. Erazmowi Skórnickiemu w 105 rocznicę urodzin i 40 rocznicę śmierci. Z sufitu zwisa natomiast piękny oświetleniowy pająk. Nad przedsionkiem góruje 30 metrowa wieżyca kościelna, kiedyś służąca za dzwonnicę. W ostatnim czasie dzwony (cztery) zostały umieszczone na osobnej dzwonnicy.\nZ przedsionka prowadza drzwi do nawy głównej, dwoje zaś symetrycznie ustawionych wiodą na wieżę, chór i do schowków kościelnych, a także na zewnątrz. Na przedłużeniu nawy głównej jest portal kościelny z pięknie ozdobionymi drzwiami. Nad nim, już na zewnątrz kościoła w niszy, jest złocony obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, pochodzący z dawnego kościoła. Przy wejściu mieszczą się dwie duże kropielnice z piaskowca.\nMamy nadzieję, że opis ten będzie nie tylko doskonałym przewodnikiem po iwonickiej świątyni, ale zmotywuje również do bardziej wnikliwego spojrzenia na nią.\nKs. dr Zbigniew Głowacki\nIII – IV w. po Chr. – na terenie dzisiejszego Iwonicza prawdopodobne ślady osadnictwa, związanego z rzymskim szlakiem handlowym. W 1957 r. na terenie parku dworskiego znaleziono miedzianą monetę rzymskiego cesarza Marka Aureliusza, panującego w latach 161-180. Po koniec XX wieku w Iwoniczu został znaleziony złoty pierścień rzymski.\nXI – XIV w. – nasilenie osadnictwa ludnością pochodzenia niemieckiego terenów iwonickich, począwszy od króla Bolesława Chrobrego, do Kazimierza Wielkiego. Wymowa miejscowych nazwisk. Istnieją domniemania historyczne, że w okolicy dzisiejszej Przybyłówki, na północnym stoku Ispaku, istniała trzynastowieczna osada\nII połowa XIV w. – prawdopodobny początek zorganizowanej osady iwonickiej.\n1413 – pierwsza wzmianka o istniejącej osadzie, należącej do Morawy de Iwancza.\n1427 – właściciele Iwancza Boczko i Benesz zawierają kontrakt z niejakim Grzymałą o łąkę zwaną Cornslagiem.\n1442 – we wsi Iwancziepole istniał dwór (akta sanockiego sądu ziemskiego).\n1464 – budowa i konsekracja kościoła pod wezwaniem Wszystkich Świętych, utworzenie samodzielnej parafii.\n1492 – córki dziedzica Marcisza Iwanickiego (Katarzyna, Urszula, Anna) dzielą się iwonickimi dobrami.\n1511 – Michał z Iwonicza w gronie studentów Uniwersytetu Krakowskiego.\n1520 – Iwonicz w posiadaniu rodu Sieneńskich\n1549 – Kościół parafialny posiada skromne organy, o 9 głosach.\n1559 – Arianin Zbigniew Sienieński rozpoczyna swoją wojnę o dusze swoich iwonickich włościan.\n1573 – Po ocaleniu swojej wiary wobec awanturnika Sieneńskiego, parafianie fundują dzwon „Karol”.\n1578 – Lekarz Wojciech Oczko wydaje dzieło „Cieplice”, w którym omawia walory wód iwonickich, znanych już od dłuższego czasu.\n1599 – Ks. Szymon Wiśniewski – pierwszy notowany proboszcz iwonicki.\n1619 – Wojciech Bobola prezentuje ks. Walentego Trzeciakowicza na proboszcza. Ród Bobolów (z tej rodziny pochodził św. Andrzej Bobola) przejmuje Iwonicz po Sienieńskich.\n1624 – Napad Tatarów. Wieś spalona, ograbiony kościół ocalał.\n1629 – Wieś w posiadaniu rodziny Witowskich. Iwoniczanie w Arcybractwie Kapłańskim.\n1631 – Biskup przemyski Henryk Firlej leczy się kąpielami mineralnymi w Iwoniczu.\n1634 – Proboszcz Walenty Trzeciakowicz buduje murowaną zakrystię.\n1639 – Wizytacja parafii iwonickiej przez ks. Fryderyka Alembeka. W aktach dokładne opisy wsi, kościoła, szkoły i miejscowych zdrojów.\n1655 – Potop szwedzki w Iwoniczu.\n1657 – Iwonicz liczący 600 dusz został złupiony, a kościół obrabowany przez wojska Jerzego II Rakoczego.\n1677 – Laskowscy dziedzicami Iwonicza.\n1696 – Powódź, woda sięgała po trzecie drzewo w kościele.\n1722 – Stadniccy przejmują iwonickie dobra.\n1755 – Józef de Tęczyn Ossoliński , wojewoda wołyński właścicielem wsi.\n1769 – Konfederaci barscy z Kazimierzem Pułaskim, po bitwie z Moskalami, w iwonickim dworze.\n1773 – Iwonicz włączony przez austriackiego zaborcę do cyrkułu dukielskiego.\n1782 – Budowa tzw. murowanego mostu przez Ossolińskiego.\n1783 – Budowa murowanej dworskiej karczmy zajezdnej przez Ossolińskiego\n1793 – Michał Ostaszewski kupuje Iwonicz od Ossolińskiego. Rząd austriacki\nzobowiązuje go do odnowienia iwonickich zdrojów, znanych już wcześniej.\n1799 – Hr. Teofil Załuski kupuje Iwonicz od Ostaszewskiego.\n1825 – Hr. Karol Załuski, syn Teofila, właścicielem Iwonicza.\n1831 – Choroba cholery. Umiera 115 mieszkańców i miejscowy proboszcz ks. Feliks Dekarski, usługujący parafianom w czasie zarazy.\n1837 – Staraniem Karola Załuskiego i jego żony Amelii z Ogińskich, przy wsparciu starszego brata Józefa Załuskiego, generała polskiego, wznowiono działalność zakładu zdrojowego.\n1842 – Powstaje pierwsza kaplica zdrojowa św. Iwona.\n1845 – Umiera hr. Karol Załuski.\n1846 – Rabacja chłopska na sposób iwonicki. Uwięziony proboszcz ks. Maksymilian Stanisławski, kawaler krzyża Virtuti Militari.\n1847 – Istnieje szkoła parafialna ufundowana przez Załuskich. Uczą proboszcz i organista. Tyfus zabiera 83 osoby z proboszczem ks. Feliksem Lorensem.\n1852 – Budowa bitej drogi od krzyżówek do zdroju.\n1873 – Kolejny atak cholery – zmarło 84 mieszkańców.\n1874 – Bezpowrotnie zaginęły bezcenne dokumenty parafialne, wysłane na wystawę\n1876 – Na terenie zdroju funkcjonuje 19 willi (600 pokoi), 5 restauracji.\n1878 – Probostwo iwonickie obejmuje ks. Antoni Podgórski, ur. w 1848 r. w Sanoku.\n1879 – Karol Filipowicz, nauczyciel szkoły rozpoczyna swoją działalność i historię szkoły ludowej. Dwadzieścia lat później buduje nową szkołę (dzisiejsze przedszkole.\n1880 – Rozbudowa iwonickiego kościoła Wszystkich Świętych, dzięki ofiarności parafian. Początek twórczości ludowego poety; „Wiersze Jana Tomkiewicza włościanina z Iwonicza”.\n1883 – Ks. Podgórski funduje dom zakonny i sprowadza siostry felicjanki, które przejmują szkołę parafialną; do 1926 r. tylko żeńską.\n1884 – Początek upiększania kościoła parafialnego.\n1886 – U sióstr felicjanek powstał sierociniec dla dziewczynek.\n1888 – Pierwsze odwierty za ropą na terenie „Starej Kopalni”.\n1892 – Na terenie Zdroju zaświeciła pierwsza żarówka elektryczna.\n1894 – Budowa murowanego budynku dla s. felicjanek, z przeznaczeniem dla sierocińca i szkoły.\n1895 – Załuscy oddają do użytku nową kaplicę zdrojową św. Iwona.\n1900 – Budowa dużej kaplicy dla felicjanek pod wezwaniem Boskiej Opatrzności. Powstanie Ochotniczej Straży Pożarnej, z którą w późniejszym czasie związana została orkiestra dęta.\n1902 – Powstanie zakładu dla nieuleczalnie chorych mężczyzn.\n1912 – Utworzenie, nieistniejącego dziś, zakładu dla nieuleczalnie chorych kobiet. 6 września umiera świątobliwy proboszcz ks. Antoni Podgórski.\n1913 – Proboszczem ks. Józef Rafa, dotychczasowy wikariusz i katecheta, który materialnie i finansowo uzupełnia dzieło ks. Podgórskiego.\n1914 – Komendant Józef Piłsudski w Iwoniczu Zdroju, z okazji ćwiczeń strzeleckich pod Krosnem. Pod koniec roku Moskale w Iwoniczu, kozacka dzicz na terenie Zdroju.\n1923 – Sprowadzenie braci bonifratrów, którzy obejmują zakład dla nieuleczalnie chorych mężczyzn; budowa nowej plebani, założenie Akcji Katolickiej, ojcowska postawa kapłańska ks. Rafy w czasie I i II wojny światowej.\n1925 – Na terenie Zdroju powstaje klub narciarski – „Górnik”\n1927 – Remont kościoła parafialnego i jego dalsze upiększanie. Powołanie Akcji Katolickiej oraz katolickiego stowarzyszenia młodzieży.\n1930 – Iwoniczanie na ziemi amerykańskiej zakładają polonijny Klub Iwonicz.\n1931 – Iwonicz podzielony na dzielnice – pierwotne ulice. Zdrój otrzymuje nowoczesne sanatorium „Excelsior”.\n1937 – Budowa nowej plebani.\n1938 – Kościół parafialny zyskuje Boży Grób s. Kazimiery Tkacz.\n1939 – Początek gehenny wynikający z najazdu hitlerowskich Niemiec na Polskę.\n1942 – Śmierć ks. Rafy, zarażonego tyfusem od rosyjskiego żołnierza, którego ratował. Ks. Erazm Skórnicki proboszczem Iwonicza. Miejscowy wikariusz od 1933 r. Przez 9 lat wierny współpracownik swojego poprzednika w rozwijaniu oddziałów Akcji Katolickiej, Krucjaty Eucharystycznej. Organizator tajnego nauczania w czasie okupacji niemieckiej. Wychowawca powołań kapłańskich.\n1944 – Rozstrzelanie w Lesie Grabińskim 72 mężczyzn za udział w walce podziemnej, przez niemieckich i ukraińskich zbrodniarzy. „Rzeczpospolita Iwonicka”.\n1945 – Dwie szkoły podstawowe; „na Ispaku” i „na dole”. Na terenie Zdroju, w „Belwederze” powstaje Liceum Ogólnokształcące.\n1946 – Początek działalności ogniska sportowego, które w dwa lata później zostało przekształcone w Ludowy Zespół Sportowy; zalążek dzisiejszej „Iwonki”.\n1949 – Poczwórne prymicje iwonickich rodaków: ks. Karola Telesza, ks. Antoniego Kotyrby, ks. Franciszka Penara i ks. Zbigniewa Kotyrby.\n1950 – Ks. Jan Rąb – wikariuszem ekspozytem w Iwoniczu Zdroju.\n1952 – Prawdopodobnie ks. Karol Wojtyła z grupą studentów przechodził przez Iwonicz Zdrój.\n1956 – Iwonicz podzielony; Iwonicz Wieś – Osiedle Iwonicz Zdrój.\n1957 – Erekcja parafii św. Iwona w Iwoniczu Zdroju. Ks. Jan Rąb pierwszym proboszczem. Elektryfikacja wsi.\n1960 – Otwarcie nowej szkoły przy ul. Zagrodniki 21.\n1961 – W „Belwederze” powstaje Technikum Gospodarcze (Gastronomik).\n1964 – Jubileusz 500-lecia kościoła i parafii iwonickiej.\n1971 – Śmierć ks, proboszcza Erazma Skórnickiego, który przez 17 lat przed śmiercią poruszał się o kulach inwalidzkich.\n1973 – Iwonicz Zdrój uzyskuje prawa miejskie. Powstanie Gminy Iwonicz Zdrój (Lubatowa, Lubatówka, Iwonicz, Iwonicz Zdrój).\n1974 – Ks. Kazimierz Piotrowski, obejmuje probostwo. W ciągu 36 lat podejmuje: reformę i odnowienie śpiewu kościelnego, zakłada chór „Cantate”, rozwija duszpasterstwo młodzieżowe, stąd liczne powołania kapłańskie i zakonne. Podejmuje kilkakrotne remonty kościoła oraz konserwacje jego wnętrza, buduje dom dla młodzieży, dom rekolekcyjny, nowe koncertowe organy, remontuje dawną organistówkę.\n1986 – Ks. Jan Rąb, ze względów zdrowotnych, rezygnuje z probostwa zdrojowego. Na jego miejsce przychodzi ks. Jan Rydzik.\n1989 – Śmierć ks. Jana Rąba, zasłużonego dla Iwonicza Zdroju pierwszego proboszcza.\n1996 – W obrębie dawnych terenów dworskich powstaje Zespół Szkół w Iwoniczu. Połączenie rolnictwa i mechanizacji. Patronuje jej bohater narodowy rotmistrz Witold Pilecki.\n1998 – Zarejestrowanie Stowarzyszenia Przyjaciół Iwonicza Zdroju. Pierwszy tom „Rocznika Iwonicza Zdroju.”\n2000 – Poświęcenie nowego kościoła w parafii zdrojowej pod wezwaniem św. Iwona i Matki Bożej Uzdrowienia Chorych.\n2003 – Ks. Jan Rydzik opuszcza Iwonicz Zdrój, jego następcą zostaje ks. Janusz Mierzwa.\n2004 – Ks. Andrzej Chmura kolejnym proboszczem zdrojowym, który pomyślnie podejmuje trud budowy domu parafialnego.\n2006 – Inauguracja Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej „Ars Musica” w kościele parafialnym Wszystkich Świętych.\n2008 – Inauguracja Międzynarodowego Festiwalu im. Księcia Michała Kleofasa Ogińskiego w Iwoniczu Zdroju.\n2009 – Jubileusz 150-lecia Szkoły Podstawowej w Iwoniczu. Nadanie jej imienia ks. Antoniego Podgórskiego.\n2010 – Ks. Kazimierz Piotrowski przechodzi na emeryturę. Proboszczem Iwonicza zostaje mianowany ks. Kazimierz Giera.\n2011 – Figura bł. Papieża-Polaka Jana Pawła II w obrębie kościoła Wszystkich Świętych. Wmurowanie pamiątkowej tablicy w 105 rocznicę urodzin i 40 rocznicę śmierci\nks. Erazma Skórnickiego. Przeprowadzenie kompleksowej renowacji i zabezpieczenia mostu Ossolińskiego – przywrócenie mu pierwotnego wyglądu.\n2012 – Po stopniowym doprowadzaniu jej w stan ruiny, zostaje ostatecznie i doszczętnie wyburzona murowana, dworska karczma zajezdna w Iwoniczu wzniesioną przez Józefa Salezego Ossolińskiego w 1783 roku.\nSołtys Waldemar Niemczyk\nPowierzchnia 16,3 km2


Zbiorniki ciśnieniowe – Walther Pilot\nWalther Pilot > Materiały klejące i uszczelniające > Zbiorniki ciśnieniowe > Zbiorniki ciśnieniowe\nObszerna paleta wykonań\nProgram dostawczy obejmuje szeroką paletę standaryzowanych zbiorników ciśnieniowych, aż po zbiorniki o pojemności 250 litrów. Na życzenie rozmiary specjalne do 5000 litrów pojemności. Specjalne serie zbiorników (MDG 22 i MDG 45) są przeznaczone do przyjęcia oryginalnych beczek, co redukuje koszty czyszczenia i utylizacji.\nObok wersji cynkowanych ogniowo stosowana jest stal szlachetna o klasie jakości 1.4301, 1.4541, 1.4571 etc. W razie potrzeby wykonywane są procesy uszlachetniające powierzchnię (strumieniowanie, szlifowanie, polerowanie, lakierowanie). Możliwe jest też wykończenie wnętrza z zastosowaniem tworzywa sztucznego lub emaliowania. Nasze zbiorniki ciśnieniowe posiadają oczywiście certyfikaty bezpieczeństwa zgodnie z wytyczną dotyczącą urządzeń ciśnieniowych.\nZawór kulowy poboru materiału\nArmatura wlotowa sprężonego powietrza kompletna z zaworem bezpieczeństwa\nPrzykłady różnych wariantów\nMDG 22 i MDG 45\nnadają się do zastosowania beczek jednorazowych\nz sondą poziomu\nTechnika mierzenia poziomu\nZbiorniki ciśnieniowe WALTHER PILOT spełniają najwyższe wymagania odnośnie jakości i bezpieczeństwa. Stosowane przez nas procedury oceny zgodności zgodnie z wytyczną 97/23/EG (wytyczna dotycząca urządzeń ciśnieniowych) zapewniają, że z dużą elastycznością można reagować na życzenia klienta. Poza tym jesteśmy certyfkowani do produkcji i odbioru zbiorników według amerykańskiego kodu ASME, jak również przepisów chińskich. Spełniane są również najsurowsze wymagania normy jakości EN 9001 w zakresie budowy zbiorników.\nInliner dla LDG Małe materiałowe zbiorniki ciśnieniowe Zbiorniki ciśnieniowe Zbiorniki ciśnieniowe do beczek oryginalnych


Przepis na domowy makaron z sosem z kaparów, rukwi i orzeszków piniowych - Kuchnia+\nDomowy makaron z sosem z kaparów, rukwi i orzeszków piniowych\nDomowy makaron zobacz Domowy makaron 2018-06-19 12:27:05\n13 ocen Średnia ocena: 3.50\nJakubiak rodzinnie 2 (odc. 5)\nZ mąki i jaj przygotuj makaron. Dodaj sól i lubczyk do smaku. Makaron oprósz mąką i gotuj ok. 5 minut.\nNa patelnię wlej oliwę, dodaj kapary, orzechy i smaż.\nGdy makaron się ugotuje, przełóż go na patelnię do sosu. Dodaj pomidorki, pieprz i rukiew. Danie przełóż na talerz i posyp skórką z cytryny.\nZapiekanka z makaronu, szynki i warzyw


Wiedźmin Netflix: role Lamberta i Coëna obsadzone | Gaming Society\nStrona głównaWiadomościRozrywkaWiedźmin Netflix: role Lamberta i Coëna obsadzone\nWedług najnowszych doniesień twórcy serialu Wiedźmin znaleźli aktorów do ról Lamberta i Coëna, czyli przyjaciół Geralta z Kaer Morhen. Na razie są to jednak informacje nieoficjalne.\nO zaangażowaniu aktorów do ról Lamberta i Coëna nieoficjalnie poinformował serwis Redanian Intelligence. Według nich w roli wiedźmina Lamberta wystąpi Paul Bullion znany z telewizyjnych produkcji Peaky Blinders oraz Posłaniec Gniewu. Aktora wkrótce zobaczymy również w nowej wersji Diuny.\nZ kolei Coëna, wiedźmina z Poviss, który nie należy do Szkoły Wilka, zagra Yasen Atour. Mogliśmy go zobaczyć w serialu Kontra. Aktor wystąpi także w innej produkcji Netflix – Poznajcie młodego Kurta Wallandera.\nObaj wiedźmini mają się pojawić w co najmniej trzech odcinkach drugiego sezonu Wiedźmina Netflix. Prawdopodobnie będą to sceny osadzone w Kaer Morhen, miejscu gdzie tworzono i szkolono wiedźminów.\nW drugim sezonie nie powinno również zabraknąć pozostałych dwóch przyjaciół Geralta, czyli Vesemira i Eskela. Na razie nie wiadomo jednak kto wcieli się w te postacie, według plotek Vesemira miałby zagrać Luk… znaczy Mark Hamill.\nZobacz: Jakie modele telewizorów Sony na 2020 w pełni obsłużą next-geny?\nDo informacji warto jednak podchodzić z ostrożnością, jak na razie Netflix nie potwierdził ich oficjalnie. Jednak Redanian Intelligence jest jednym z najlepiej poinformowanych serwisów o Wiedźminie i często dysponuje ciekawostkami wcześniej niż inni.\nPremiera drugiego sezonu Wiedźmina zaplanowana jest na 2021 rok.\nPoprzedni artykułDICE Awards 2020 – grą roku zostaje Untitled Goose Game\nNastępny artykułRustler – polskie średniowieczne GTA zebrało pieniądze na Kickstarterze.


Dlaczego adaptacja projektu jest konieczna? | Budowa wymarzonego domu\nDlaczego adaptacja projektu jest konieczna?\nGotowe projekty domów cieszą się niesłabnącą popularnością. Jest to spowodowane przede wszystkim ich przystępnymi cenami oraz różnorodnością dostępnych rozwiązań. Jeśli decydujemy się na gotowy projekt, powinniśmy pamiętać o konieczności dostosowania go do konkretnej działki, czyli o adaptacji.\nAdaptacja projektu jest konieczna, ponieważ każda dziełka jest inna i stawia odmienne wymagania. Bardzo ważną rolę odgrywa na przykład rodzaj podłoża - od niego zależy to jak zostaną wykonane fundamenty. Ma to ogromne znaczenie ze względów technicznych, ale także finansowych, ponieważ mniejsze fundamenty wiążą się ze zmniejszeniem kosztów budowy. Kolejny czynnik, który powoduje, że nie można uniknąć adaptacji gotowego projektu, to fakt obowiązywania różnego rodzaju regulacji dotyczących zabudowy na danym terenie, na przykład planu zagospodarowania przestrzennego, którego warunki musi spełnić każdy budynek.\nPrzystosowania projektu budynku dokonuje architekt przy udziale konstruktora budowlanego. Po dokonaniu odpowiednich pomiarów na gotowy projekt nanoszone są zmiany. Dopiero po ich wprowadzeniu można ubiegać się o pozwolenie na budowę, adaptacja jest więc absolutnie konieczna, żeby rozpocząć realizowanie inwestycji. Zmianie mogą ulec oprócz fundamentów także na przykład kąty nachylenia dachu.\nW ramach adaptacji projektu typowego możemy również zazwyczaj liczyć na pomoc w skompletowaniu oraz wypełnieniu wszystkich dokumentów niezbędnych do ubiegania się o otrzymanie pozwolenia na budowę. Jest to niezwykle pomocne, zwłaszcza dla osób, które nie mają odpowiedniej wiedzy w zakresie budownictwa i prawa budowlanego. W gotowym projekcie możemy także wprowadzić zmiany, które nie są konieczne, ale pozwolą dopasować projekt do naszych wymagań. One również zazwyczaj wymagają otrzymania odpowiednich pozwoleń, czego nie można pod żadnym pozorem lekceważyć,


: Skąd się bierze wiatr? – #SuperKoderzy Wałdowo\nI. Lekcje 1 i 2 były poświęcone problemowi skąd się bierze wiatr. Uczniowie wykonywali szereg doświadczeń. wykazywali różnicę ciśnienia atmosferycznego a przy tym wiejący wiatr np. ,,wyścigi balonów, “balon na ciepłe powietrze”, “ruch powietrza przy oknie” lub „papierowy wąż”. Uczniowie pracowali w dwuosobowych grupach i podczas nauki świetnie się bawili\nII.Lekcja 3 nosiła temat ,, Jak wykorzystać wiatr?”. Uczniowie poznali się do czego służy wiatr i jak można wykorzystać energię wiatru. Uczniowie korzystali z modelu demonstrującego działanie energii odnawialnych, w tym i wiatru i. zbudowali model farmy wiatrowej. Na podstawie doświadczenia i przy pomocy modelu uczniowie starali się ustalić, jakie warunki są najlepsze dla elektrowni wiatrowych i czy wszędzie opłaca się wybudować farmę wiatrową.\nIII.Lekcja 5 i 6: Czy Słońce zawsze świeci tak samo?\nUczniowie pracowali z gnomonem i badali przy użyciu latarki jego cień. Chodziło o zmieniającą się długość cienia podczas pór roku w zależności od wysokości słońca na niebie. Wytyczali przy tym kierunki świata główne i pośrednie\nIV.Lekcja 7: Jak wykorzystać energię Słońca?\nUczniowie wykonywali doświadczenie,, Który kolor pochłania więcej ciepła?”, odpowiadali na pytania “która powierzchnia będzie się nagrzewać” , ,,który kolor pochłania najwięcej ciepła” oraz jak są zbudowane i do czego są wykorzystywane kolektory słoneczne.\nV. Lekcja 8 i lekcja 9: Temperatura na Ziemi zmienia się!\nUczniowie prowadzili przez cztery tygodnie pomiary temperatur min i max na zewnątrz budynku.\nDane zamieszczali w tabeli, obliczali średnią dobową i miesięczną, porównywali z danymi statycznymi średniej rocznej dla naszego kraju. Zapoznali się także z pojęciem globalnego ocieplenia oraz jego przyczynami, poznali symbole pogody na mapie.


Maryla Rodowicz - o2 - Serce Internetu\n"Po co tyle przeróbki?" Twarz Rodowicz poddana mocnej krytyce\nNa Facebooku Maryli Rodowicz pojawiło się zdjęcie z produkcji "The Voice Senior", które wywołało wśród fanów gwiazdy niemałą konsternację. Artystka wygląda na nim... zbyt młodo. "Te przeróbki krzywdzą" - zgodnie twierdzą Internauci.\nMaryla Rodowiczthe voice senior\nmaryla rodowicz rozwód\nthe voice of seniorvoice of poland\nWiadomo, co dalej z małżeństwem Rodowicz. Zapadł wyrok sądu\nPo kilku latach zakończyło się zamieszanie wokół rozwodu Maryli Rodowicz z Andrzejem Dużyńskim. Sąd Okręgowy w Warszawie ogłosił wreszcie wyrok w tej sprawie.\nŻona Krzysztofa Krawczyka cała we łzach. Piękny gest Maryli Rodowicz\nJuż niemal dwa miesiące minęły od śmierci legendarnego muzyka Krzysztofa Krawczyka. W niedzielę wieczorem 30 maja w Opolu odbył się wielki koncert ku pamięci artysty. Wśród muzyków wystąpiła m.in. Maryla Rodowicz, która jednym gestem doprowadziła Ewę Krawczyk do łez.\nMaryla Rodowiczkrzysztof krawczyk\nSamotna Rodowicz mówi o randkowaniu przez internet\nMaryla Rodowicz jest w trakcie rozwodu. Artystka nie ukrywa, że nie czuje potrzeby szukania miłości. Jednocześnie wyznaje, że nawet gdyby chciała, to miałaby problem z nawiązaniem głębszej relacji.\nMaryla Rodowicz zaskoczona. Mówi, co się stało, zaraz po przyjęciu szczepionki\nMaryla Rodowicz została niedawno zaszczepiona przeciwko Covid-19. Zastrzyk, po który pojechała aż do Wałbrzycha, uwieczniła na zdjęciu, a w wywiadzie zdradziła, co spotkało ją tuż potem.\nMaryla Rodowiczszczepienia przeciwko covid-19\nSzczepionka przeciw COVID-19. Maryla Rodowicz wbija szpilę Jandzie\nKrystyna Janda od pewnego czasu przeżywa kryzys wizerunkowy. Maryla Rodowicz nie odmówiła sobie skorzystania z okazji, by przypomnieć koleżance o popełnionych niedawno błędach.\nMaryla Rodowiczkrystyna janda\nMaryla Rodowicz odmówiła szczepienia przeciw COVID-19. Znamy powód\nMaryla Rodowicz w październiku 2020 chorowała na COVID-19. W lutym tego roku deklarowała, że chce się zaszczepić. Kiedy jednak dostała zaproszenie na szczepienie, odmówiła. Co się stało?\nOstatnie dni Agnieszki Osieckiej. Rodowicz ujawnia smutną historię\n- Agnieszka to jest jedyna osoba, której mi brakuje - wspomina Maryla Rodowicz. O Agnieszce Osieckiej wypowiada się bardzo ciepło. Zdradza również, jak wyglądały ostatnie dni jej życia.\nagnieszka osieckaMaryla Rodowicz\nEmerytura Maryli Rodowicz. Znamy szczegóły\nMaryla Rodowicz już od marca skorzysta z waloryzacji świadczeń. Ile zyska popularna wokalistka? Nie jest to duża kwota, ale z pewnością się przyda.\nGwiazda sceny chce zawrotną sumę! Chodzi o alimenty\nKilkadziesiąt przebojów znanych wielu pokoleniom, willa warta 10 milionów i najwyższe stawki koncertowe od lat. Maryla Rodowicz idzie po więcej. Żąda od męża ogromnych alimentów!\n"Spróchniała matrona". Ksiądz obraził Marylę Rodowicz. Odpowiedziała\nMaryla Rodowicz padła atakiem byłego salezjanina, który obraził ją, a także Beatę Kozidrak. Co na to diwa polskiej sceny muzycznej? Odpowiedziała mu w swoim wyrazistym stylu.\nMaryla RodowiczBeata Kozidrak\nBeata KozidrakMaryla Rodowicz\nSylwester uratowany! Rodowicz jednak zaśpiewa. Gdzie będzie można ją zobaczyć?\nMamy dobrą wiadomość dla fanów Maryli Rodowicz. Okazuje się, że królowa polskiej sceny muzycznej jednak wystąpi w Sylwestra. Gdzie będzie można ją oglądać?\nRodowicz nie wystąpi w TV na sylwestra. Aż ciężko uwierzyć w powód!\nMaryla Rodowicz poinformowała na Instagramie, że nie zobaczymy ją w sylwestra w TV. Reakcja fanów? Nie potrafią się z tym pogodzić. "Sylwester bez Ciebie, to nie sylwester".\nNiewiarygodna wiadomość. Chodzi o brata Maryli Rodowicz\nStarszy brat Maryli Rodowicz zaskakuje. Niewątpliwie jego historia może dać również artystce nadzieję na lepsze jutro.\nMaryla Rodowiczsanatorium miłośći\nDuda wprost się rozpływa! Napisał do Maryli Rodowicz\nMaryla Rodowicz obchodzi dziś 75. urodziny! Z tej okazji fani, a także wielu artystów za pośrednictwem mediów społecznościowych złożyło gwieździe serdeczne życzenia. Zrobił to również sam prezydent Andrzej Duda!\nMaryla RodowiczAndrzej Duda


Dzieci do szkół, nowy koronawirus do Polski. Co to przyniesie? - TURYSTYKA Trendy - rp.pl\nAktualizacja: 24.01.2021, 11:02\nWiadomość, że do Polski dotarł szybciej zarażający koronawirus z Wielkiej Brytanii zbiegła się w czasie z powrotem dzieci z klas od pierwszej do trzeciej do szkół. To nie wróży dobrze – uważa ekspert.\nW czwartek rano laboratorium genXone poinformowało, że najprawdopodobniej nowy brytyjski wariant koronawirusa zidentyfikowano również w Polsce u pacjenta pochodzącego z województwa małopolskiego – informuje na wstępie cotygodniowego raportu o sytuacji epidemicznej prezes Instytutu Badań Rynku Turystycznego Traveldata Andrzej Betlej.\nI dodaje, że na razie nie ma zweryfikowanych informacji, że nowe odmiany patogenu powodują cięższy przebieg choroby, ale przyjmuje się, że jest on od 50 do 70 procent bardziej zaraźliwy przez co stanowi większe zagrożenie dla szybszego rozprzestrzeniania się zakażeń.\nSytuacja epidemiczna Polsce nadal jest stosunkowo korzystna, zwłaszcza na tle unijnych krajów bezpośrednio lub pośrednio (poprzez morze jak np. Dania) graniczących z Polską.\nIlustruje to wykres przygotowany przez Traveldatę (dane z ostatniego tygodnia). Masywniejsze niebieskie słupki oznaczają średni wskaźnik liczby zachorowań (lewa skala), a węższe słupki czerwone średni wskaźnik liczby zgonów, który w celu lepszej wizualizacji przedstawiony jest w zmienionej skali prawej.\nJak podkreśla autor, niemieckie wskaźniki są bardzo zbliżone do polskich, ale tamtejsze restrykcje ostrzejsze i prawdopodobnie będą trwały dłużej.\nW Niemczech przez pewien czas ograniczenia i regulacje były łagodniejsze niż w Polsce, co jednakże prowadziło do sukcesywnego pogarszania się sytuacji epidemicznej. Jednak to nie dawało zadowalających efektów. Dlatego władze Niemiec wprowadziły pełny lockdown, który był już kilkakrotnie przedłużany, a obecny termin jego obowiązywania to 14 lutego.\nNiemieckie władze całkowicie zamknęły szkoły i przedszkola, restauracje, puby, teatry oraz handel detaliczny za wyjątkiem sklepów spożywczych i aptek. Restrykcje są więc nawet nieco radykalniejsze niż w Polsce, gdzie funkcjonują przedszkola i trzy najmłodsze klasy w szkołach.\nZdaniem Betleja uruchamianie nauki w klasach od pierwszej do trzeciej wiąże się z ryzykiem, ponieważ trudno nakłonić dzieci do przestrzegania zasad higieny i utrzymywania bezpiecznej odległości, co może sprzyjać szybszemu rozprzestrzenianiu się choroby, zwłaszcza w obliczu nowej odmiany koronawirusa. Tym bardziej, że bardzo podobną decyzję podjęto swego czasu w Izraelu i była to „zapewne jedna z głównych przyczyn szybkiego odrodzenia się mocno już ograniczonej epidemii w tym kraju”.\nPortugalia na czele zakażonych\nAutor zwraca uwagę, że w minionym tygodniu na czoło listy europejskich krajów najbardziej zakażonych trafiła Portugalia (czwarte miejsce pod względem zgonów).\nWładze podjęły w czwartek, 21 stycznia, decyzję o natychmiastowym zamknięciu szkół i uczelni i rozważają dalsze ograniczenia,c w tym w pracy lokali gastronomicznych.\nPrezes Traveldaty przypomina, że „zaawansowane modele cyfrowe wyraźnie wskazują na szczególnie wielkie niebezpieczeństwo, jakie w czasie pandemii niesie ze sobą funkcjonowanie pubów, restauracji i różnorodnych lokali rozrywkowych. Zamiast postępować zgodnie z podpowiedziami sztucznej inteligencji władzom wielu krajów wygodniej jest brać pod uwagę zalecenia rozumujących analogowo zespołów różnorakich ekspertów”. Co sprowadza się do gdybania.\nJak co tydzień sporo miejsca w materiale poświęca autor przypomnieniu historii walki z epidemią w Izraelu i Szwecji, a więc w dwóch krajach stosujących odmienną strategię w tym względzie. W tym drugim kraju, traktującym pandemię niezwykle liberalnie, pochłonęła ona tysiące ofiar ponad średnią dla państw skandynawskich, którą prawdopodobnie udałoby się utrzymać, gdyby zastosowano restrykcje.\nDlatego zdaniem eksperta trzeba raczej korzystać z doświadczeń Izraela. Też nie idealnych, ale przynoszących lepsze efekty, a polegających na utrzymywaniu (z okresami luzowania) dużych obostrzeń, a nawet całkowitych lockdownów.\nTrzeci lockdown wszedł tu w życie 27 grudnia i miał się zakończyć po dwóch tygodniach lub później, jeśli dzienna liczba zakażeń utrzyma się na poziomie powyżej 1000. Ponieważ ostatnio liczba jest bliska 10 tysiącom, szybkie wyjście z ograniczeń wydaje się mało prawdopodobne.\nIzrael jest też krajem, który przoduje w szczepieniu obywateli. Na kilka sposobów zapewnił sobie odpowiednią liczbę szczepionek firmy Pfizer – niedawno poinformowano, że Pfizer zgodził się udostępnić Izraelowi kilka milionów dodatkowych dawek antycovidowej szczepionki w zamian za uzgodniony program przekazywania danych statystycznych, dotyczących m.in. jej skuteczności. W ocenę przydatności Izraela dla celów tego programu była też zaangażowana Światowa Organizacja Zdrowia (WHO).\nDzięki temu Izrael staje się źródłem jedynych w swoim rodzaju doświadczeń dla innych państw w walce z koronawirusem i szybkiego szczepienia w warunkach ostrego rozwoju pandemii i „oceny jego rezultatów w postaci ograniczenia jej rozwoju i sprowadzenia do rozmiarów niezagrażających istotnie funkcjom społeczno-gospodarczym państwa oraz zdrowiu i życiu znaczącej liczby osób”.\nW drugiej części materiału autor tradycyjnie przedstawia zaktualizowane mapy i tabelę z danymi obrazującymi sytuację pandemii w poszczególnych krajach. Przy czym dzieli je na kraje będące rynkami źródłowymi i docelowymi masowej turystyki.\nW prezentowanych ilustracjach kolor czarny zastosowano do oznaczenia obszarów, w których tygodniowy wskaźnik zakażeń wyniósł > 2000 na milion mieszkańców, a wskaźnik zgonów > 40 na milion mieszkańców.\nW porównaniu z Polską zmiana za korzyść wśród krajów o wysokich poziomach wskaźników nastąpiła w krajach nadbałtyckich (spadek z 129 do 64,2), na Słowacji (z 109 do 101), a pogorszenie w Czechach (wzrost z 103 do 114), na Węgrzech (z 78,8 do 126) oraz w najwcześniej zaatakowanej nową odmianą koronawirusa Wielkiej Brytanii (z 94,2 do 115) – relacjonuje Betlej.\nTym razem Betlej prezentuje dodatkowo wykresy zbiorczych wskaźników zakażeń i zgonów dla tych regionów i dla Wielkiej Brytanii, która jest w tej chwili głównym obszarem zakażania nową odmianą koronawirusa.\nNa obu wykresach wyraźnie widać zdecydowaną kontynuację odbicia wskaźników dla Wielkiej Brytanii na tle wskaźników regionalnych – wyjaśnia ekspert. Dla wskaźnika nowych zachorowań wyraźny wzrost następuje począwszy od tygodnia 14-20 grudnia 2020, przy czym warto przypomnieć, że 14 grudnia jest najczęściej wymienianą datą, w której stwierdzono pojawienie się tam nowej mutacji koronawirusa.\nDla tygodniowego wskaźnika zgonów w Wielkiej Brytanii znaczący wzrost widoczny jest od tygodnia 28 grudnia – 3 stycznia, a zwłaszcza 4 -10 stycznia, czyli z dwu- lub trzytygodniowym opóźnieniem w relacji z przebiegiem wskaźnika zakażeń. Na razie można przyjąć, że uwzględniając opóźnienie w czasie, oba te wskaźniki rosną mniej więcej proporcjonalnie, co może świadczyć, że nowa mutacja koronawirusa jest wprawdzie znacznie bardziej zaraźliwa, ale sam przebieg choroby jest podobny, czyli nie powoduje więcej zgonów – wskazuje Betlej.\nJak konkluduje, dane z najbliższych dni i tygodni pokażą, czy nowa odmiana skuteczniej (w relacji z dotychczasową) rozprzestrzenia się wśród ludzi w średnim wieku i dzieci i młodzieży. Gdyby tak było, można byłoby przyjąć, że te grupy zaniżają proporcje zgonów i zachorowań, co oznaczałoby, że w grupie osób starszych relacja ta jest jednak większa niż dotychczas, a zatem nowa mutacja koronawirusa powoduje relatywnie większą liczbę zejść śmiertelnych.\nNajwyższe współczynniki zakażeń w krajach źródłowych zachodniej Europy, mimo widocznego spadku, nadal utrzymują się krajach, do których najwcześniej dotarła nowa odmiana koronawirusa, czyli w Irlandii (spadek z 9332 do 5125) i w Wielkiej Brytanii (spadek z 6127 do 4752). Wysoki wskaźnik ma jeszcze Słowenia, w której również spadł on z 6760 do 4690.\nNajniższe wskaźniki mają Belgia (1166), Dania (1311), Niemcy (1441) i Austria (1451). We Francji, w której wskaźnik zakażeń był przeważnie wyraźnie niższy od średniej obecnie jest już na poziomie zbliżonym do średniej (1956).\nSpadek zbiorczego ważonego wskaźnika nowych zachorowań, choć w mniejszej skali niż w zachodniej części kontynentu, odnotowano również w Europie Środkowo-Wschodniej. Obniżył się on z 1851 do 1615 na milion mieszkańców, czyli o 12,7 procent. Tym razem na niekorzyść zbiorczego wskaźnika działała sytuacja w Rosji, na Białorusi i Ukrainie, gdzie w tym czasie wskaźniki rosły, w pozostałych zaś krajach spadały, przy czym w największym stopniu na Węgrzech (z 1468 do 989) i w Czechach (z 8489 do 6335).\nW Polsce w ostatnim tygodniu wskaźnik spadł do 1324 zakażeń na milion mieszkańców.\nW Szwecji w ostatnim tygodniu niespodziewanie znacząco obniżył się do 3402. Zdecydowanie korzystniejsza była sytuacja w Finlandii (spadek z 331 do 318) i Norwegii (spadek z 822 do 685). Te trzy wymienione spadki wygenerowały obniżkę ogólnego wskaźnika dla całej Skandynawii, który w tej sytuacji wyniósł 1861 wobec 2765 przed tygodniem – opisuje Betlej.\nBardzo wysoki wzrost tygodniowego wskaźnika nowych zachorowań odnotowano w ostatnich trzech tygodniach w Portugalii z 2005 do aż 6481 (o 232 procent), przy czym warto zauważyć, że w tym kraju nie zamknięto, a jedynie ograniczono działalność restauracji, barów i kawiarń.\nWskaźnik nowych zachorowań w ostatnich trzech tygodniach rósł systematycznie również w Tunezji, a skumulowany wzrost wyniósł 88 procent – z 924 do 1735 przypadków na milion.\nW innych krajach po wzrostach w dwóch poprzedzających tygodniach w ostatnim odnotowano spadki wskaźników. We wspomnianych już Włoszech wskaźnik spadł z 2004 do 1735, na Cyprze z 3880 do 1860, a w Grecji – z 426 do 351.\nBardzo już niski tygodniowy wskaźnik infekcji w Maroku spadł jeszcze bardziej (z 254 do 193). Kolejny raz z rzędu zdecydowanie najniższy wskaźnik nowych infekcji miał Egipt – jedynie 64,3 na milion mieszkańców (przed tygodniem 74,1). Bardzo niski był w tym kraju również wskaźnik liczby zgonów 3,76 (spadł z 3,82). Oba te wskaźniki epidemiczne nadal pozostają zdecydowanie najniższe wśród wszystkich monitorowanych krajów docelowych.\nSytuacja w USA uległa w ostatnim tygodniu pod względem nowych zakażeń pewnej poprawie. Wskaźnik obniżył się z 5443 do 4721 przypadków na milion mieszkańców, czyli o 13,3 procent, ale jednocześnie nieznacznie o 3,1 procent z 70,0 do 72,2 podniósł się wskaźnik zgonów.\nW Japonii w tygodniu minionym wskaźnik podniósł się stosunkowo niewiele, czyli do 328, a w Korei Południowej do 72.\nObecnie władze są zdania, że ten drugi kraj przechodzi trzecią falę epidemii i apelują o przestrzeganie reguł higieny i dystansowania społecznego. Możliwe, że duże zdyscyplinowanie społeczeństwa koreańskiego pozwoli nadal utrzymywać epidemię w ryzach.\nTygodniowy wskaźnik liczby nowych zakażeń w Chinach po licznych wcześniejszych różnokierunkowych zmianach wykazał w ostatnich trzech tygodniach bardzo znaczący wzrost z 2,26 do 13,3. Pewną niespodzianką jest odnotowany 17 stycznia pierwszy od trzeciego tygodnia maja 2020 roku przypadek śmiertelny, spowodowany zakażeniem koronawirusem.\nWarto też podkreślić, że pomimo niejednokrotnie znaczącego względnego wzrostu wskaźniki epidemiczne w wymienionych krajach azjatyckich nadal pozostają na bardzo niskich poziomach, zwłaszcza w odniesieniu do silnie obecnie zainfekowanych krajów europejskich – kończy omawianie sytuacji autor.


Dotacje rozwojowe dla samorządów i fundusze z Unii w budżecie | Audyt.Net - Praktyczny Audytor Wewnętrzny\nStrona główna Artykuły Artykuły prasowe o fin. publ. Dotacje rozwojowe dla samorządów i fundusze z Unii w budżecie\nDotacje rozwojowe dla samorządów i fundusze z Unii w budżecie\n27 grudnia, 2006\nZnowelizowana ustawa o finansach publicznych ma wpłynąć na lepsze wykorzystanie środków, jakie Polska otrzyma z Unii Europejskiej na lata 2007–2013, m.in. przez samorządy terytorialne. Środki unijne włączone zostały do budżetu państwa jako jego dochody. Zmieniono koncepcję audytu wewnętrznego w jednostkach sektora finansów publicznych. Dla samorządów szczególne znaczenie ma również wprowadzenie nowego rodzaju dotacji rozwojowej. Samorządy będą mogły zaciągać nowe, większe kredyty na realizowane projekty unijne, co spowoduje, że inwestycje będą miały zapewnione stałe finansowanie. Planowanie wieloletnie pozwoli na ustalenie planów inwestycyjnych w gminie czy powiecie na dłuższy okres….\nPoprzedni artykułKierownik odpowie za inwentaryzację\nNastępny artykułAudyt powinien również informować


Biokominki ogrodowe - KOMINKI GOLD-KOM\n» Biokominki ogrodowe\nBiokominki ogrodowe (0)\nWolnostojące biokominki o prostym, eleganckim kształcie. Przy sprzyjających warunkach atmosferycznych mogą być ozdobą tarasu lub ogrodu. W towarzystwie biokominka ogrodowego z przyjaciółmi czas mija zdecydowanie przyjemniej.\nMarzy ci się widok tańczących płomieni, ale martwisz się zanieczyszczeniami powodowanymi rozpalaniem ognia? Chciałbyś móc korzystać z paleniska zarówno w domu, jak i w ogrodzie? Postaw na nasze biokominki i ciesz się ekologicznymi płomieniami, gdziekolwiek zapragniesz. Co to jest biokominek? Ekologia i potrzeba dbania o środowisko to zagadnienia, które coraz częściej pojawiają się nie tylko w mediach, ale również w szkołach, w biurach oraz podczas rodzinnych dyskusji. Wszyscy wiemy, że poziom zanieczyszczenia powietrza ma ogromne znaczenie w ważkich kwestiach naszego zdrowia oraz ogólnego samopoczucia. Chcąc wpłynąć na proces oczyszczania atmosfery, wielu z nas decyduje się na przyłączenie się do zielonej rewolucji. Jedną z najczęściej dokonywanych w tym kierunki zmian jest inwestycja w biokominek. Na czym polega jego wyjątkowość? Biokominek to nic innego jak ekologiczna wersja kominka tradycyjnego. Tego rodzaju urządzania zazwyczaj wykonuje się ze stali nierdzewnej oraz szkła odpornego na działanie wysokiej temperatury. Do rozpalania biokominka, zamiast drewna, używa się specjalnego paliwa na bazie alkoholu etylowego, co okazuje się świetnym rozwiązaniem dla wielbicieli ekologii. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że podczas spalania taki opał nie emituje zanieczyszczeń ani dymu oraz dodatkowo nie generuje popiołu. Dzięki temu korzystanie z biokominka jest bezpieczne nie tylko dla nas, ale również dla naszego środowiska naturalnego. Zalety biokominków Biokominki to jedne z najpopularniejszych produktów oferowanych przez naszą firmę. Jakie są ich zalety? • Ekologiczność: biokominki są opalane biopaliwem, które podczas spalania nie emituje żadnych substancji mających negatywny wpływ na jakość wdychanego przez nas powietrza oraz ogólną kondycję środowiska naturalnego; • Funkcjonalność: ogromnym atutem biokominków jest niezwykle prosta instalacja, która nie wymaga podłączenia do przewodów kominowych. Oprócz tego montaż tego rodzaju urządzenia jest na tyle nieskomplikowany, że może być wykonywany samodzielnie bez pomocy specjalistów; • Atmosfera: widok płomieni tańczących w biokominku sprawia, że atmosfera staje się przytulna i urokliwa; • Styl: proponowane przez naszą firmę biokominki charakteryzują się oryginalnym designem, dzięki któremu stają się wyjątkową ozdobą naszego ogrodu, tarasu lub wnętrza. Jak wykorzystać biokominek w ogrodzie? Długie wieczory w ogrodzie to wspaniały sposób na prawdziwy relaks, który okaże się jeszcze bardziej satysfakcjonujący, jeśli zainwestujemy w dobrej jakości biokominek. Jakie jego funkcje najlepiej sprawdzą się na świeżym powietrzu? • Funkcja grzewcza: biokominki ogrodowe świetnie sprawdzają się jako źródło ciepła podczas chłodnych wieczorów. Inwestując w tego rodzaju urządzenia, zapewniamy sobie ekologiczne ogrzewanie tarasu, tym samym przedłużając ulubiony sezon ogrodowy nawet o kilka miesięcy; • Funkcja dekoracyjna: nasza firma oferuje najwyższej jakości biokominki ogrodowe w kilku stylowych odsłonach oraz w różnych wersjach rozmiarowych. Duży wachlarz produktów sprawia, że nasi klienci mają możliwość wyboru urządzenia, które będzie doskonale pasować do ich potrzeb oraz wizji estetycznej. Biokominki ogrodowe. Gdzie jeszcze można je wykorzystać? Choć biokominki ogrodowe zazwyczaj kojarzą nam się z dekoracją tarasu lub trawnika, to tak naprawdę możemy wykorzystać je również w dowolnym miejscu naszego domu lub mieszkania. Tego rodzaju paleniska są niezwykle poręczne i łatwo dają się przenieść do salonu, sypialni, a nawet łazienki, a dzięki nim nasze wnętrza szybko zyskają na stylu i urokliwości.


Koraliki TOHO - japońskie koraliki bezpośrednio. | qnszt.pl\n» bugle (80)\n» cube (75)\n» demi round (46)\n» hex (82)\n» magatama (60)\n» mix (60)\n» round (1036)\n» takumi lh round (18)\n» treasure (140)\n» triangle (58)\nTylko dostępne (1460)\nKoraliki Toho to drobne koraliki szklane z Japonii. Cieszą się one ogromną renomę na całym świecie. Mnogość kształtów, kolorów i rozmiarów sprawiła, że te koraliki japońskie świetnie sprawdzają się przy tworzeniu biżuterii handmade. Choć ich użycie wymaga precyzji i wyczucia, to przy odrobinie wyobraźni pozwalają na stworzenie ręcznie robionych, fantazyjnych i niebanalnych bransoletek czy kolczyków.\nBeading to ogólne określenie na przygotowywanie ozdób z drobnych koralików, do których doskonale nadadzą się właśnie koraliki Toho. Chcąc zająć się na poważnie tym hobby, warto znaleźć dobry sklep z koralikami Toho. U nas kupisz koraliki Toho najtaniej. Oferujemy najpopularniejsze koraliki Toho 11/0, ale również koraliki szklane w innych rozmiarach.\nBranża beading zna koraliki drobne Toho już od wielu lat, ale coraz częściej używane są także do ozdób robionych techniką sutasz. Sutasz to ekskluzywne ozdoby z jedwabnych pasków zdobionych dodatkowo kamieniami, lub właśnie koralikami szklanymi. Gotowa biżuteria tego typu osiąga często zawrotne ceny, ale jeśli nauczysz się tworzyć je sama, możesz być modna za grosze lub zyskać dobrze płatne hobby :)\n12243 Toho bugle bronze 3 mm TB-01-221\n12243W Toho bugle bronze 3 mm TB-01-221\n11574 Toho bugle ceylon snowflake 3 mm TB-01-1..\n11574W Toho bugle ceylon snowflake 3 mm TB-01-1..\n12252 Toho bugle gold-lined rainbow aqua 3 mm..\n12252W Toho bugle gold-lined rainbow aqua 3 mm..\n12253 Toho bugle gold-lined rainbow black..\n12253W Toho bugle gold-lined rainbow black..\n11576 Toho bugle gold-lined rainbow crystal 3..\n11576W Toho bugle gold-lined rainbow crystal 3..\n12248 Toho bugle higher-metallic grape 3 mm..\n12248W Toho bugle higher-metallic grape 3 mm..\nKoraliki Toho powstają od 1957 roku i nieprzerwanie cieszą się popularnością. Choć powstają w Japonii, to podbiły również rynki europejskie. Wielbicielki ręcznie robione biżuterii czy haftów uwielbiają je za ich doskonały kształt i piękne barwy. Koraliki toho to koraliki szklane, a tym, co je wyróżnia od innych koralików, jest dużo większa średnica. Dlatego wykorzystuje się je zarówno do tworzenia biżuterii diy, ale również do zdobienia serwetek, obrusów czy haftowanych aplikacji. Najpopularniejsze są koraliki okrągłe o średnicy od 2,2 mm, dostępne zazwyczaj w paczkach. Dzięki procesowi galwanizacji, są wyjątkowo odporne na ścieranie i mechaniczne uszkodzenia. Jednak Toho tworzy z równym powodzeniem koraliki o różnych kształtach - trójkątne z trójkątnymi otworami, sześcienne z otworem kwadratowym, koraliki o kształcie łezki czy koraliki podłużne. Oprócz kształtu koraliki mogą się różnić także wykończeniem, a ich środki mogą być srebrne, opalizujące, złocone, perłowe lub jednolite. To właśnie dzięki bogactwu kolorów i kształtów chętnie są one wybierane przez wielbicielki oryginalnej, ręcznie robionej biżuterii.\nRóżne kształty, zróżnicowana wielkość oraz sposób wykończenia szklanych koralików Toho sprawia, że można je znaleźć na modnych bluzkach, gdzie wykańcza się nimi kolorowe aplikacje albo wykorzystuje do ozdobienia jednokolorowego haftu. Najchętniej stosuje się je do wytwarzania biżuterii. Najmniejsze koraliki, o średnicy około 2 mm, sprawdzą się przy tworzeniu bransoletek i naszyjników w stylu etnicznym, gdzie najważniejsza jest ilość koralików oraz bogactwo ich kolorów. Z kolei większe koraliki Toho dają się ładnie wyeksponować na kolczykach czy bransoletkach. Wówczas do ich wykonania stosuje się łańcuszki, wytrzymałe rzemienie lub sznurki, zaś same koraliki podkreślone są przez dodanie do wzoru specjalnych przekładek.


4 981 m2\nWYJĄTKOWA OFERTA SPRZEDAŻY WOLNOSTOJĄCEGO DOMU JEDNORODZINNEGO, JAK RÓWNIEŻ 3 MNIEJSZYCH DOMÓW WOLNOSTOJĄCYCH, A W KAŻDYM Z NICH 4 MIESZKANIA! WSZYSTKO NA DZIAŁCE MAJĄCEJ PRAWIE 5000 M2 I TO ZALEDWIE 500 M OD MORZA!\nProszę sobie wyobrazić miejsce chętnie odwiedzane przez turystów latem, ale gwarantujące jednocześnie ciszę i spokój. Proszę też sobie wyobrazić mnóstwo zieleni, wysokie, szumiące drzewa i zapach kwiatów. Dołóżmy do tego 10-minutowy spacer, który u swego kresu wynagrodzi nam podjęty wysiłek przepięknym widokiem piaszczystej plaży nad brzegiem błękitnego morza. A teraz proszę sobie wyobrazić, że to wszystko jest na wyciągnięcie ręki oraz w zasięgu wzroku dzięki jednej z lepszych decyzji, jaką podejmiecie Państwo w życiu. A będzie nią... kupno domu tutaj prezentowanego, znajdującego się w miejscu oferującym wszystkie przywołane powyżej krajobrazy i który już nie może doczekać się nowych mieszkańców, którymi będzie mógł się "zaopiekować" najlepiej, jak tylko będzie potrafił.\nOfertę stanowi kompleks 5 budynków (wolnostojący dom jednorodzinny, 3 wolnostojące domy, każdy podzielony na 4 mieszkania, co daje nam w sumie 12 mieszkań oraz budynek gospodarczy pełniący funkcję kotłowni).\nDOM (ZEWNĄTRZ): prezentowany dom wolnostojący posadowiony jest na działce o powierzchni 4981 m2. Jest to solidna konstrukcja wykonana z ytongu w 2009 roku. Na dachu ułożono dachówkę ceramiczną, a elewację pokryto ciepłymi odcieniami żółci i pomarańczu. Okna domu są plastikowe (wystawa na wszystkie cztery strony świata). Nieruchomość posiada ogrzewanie własne w postaci pieca na ekogroszek (roczny koszt ogrzewania i ciepłej wody przy pomocy ekogroszku to kwota ok. 6500 złotych). Istnieje możliwość przyłączenia się do sieci gazowej i instalacji ogrzewania gazowego.\nPrzestrzeń wokół domu jest bardzo zadbana - równo przystrzyżona trawa, posadzone większe i mniejsze drzewa, skupiska kwiatów pogrupowane w klomby, krzewy, plac zabaw, miejsce na grilla/ognisko. Wszystko zrobione z zamysłem, bez miejsca na przypadek. Po prostu feeria kolorów i mnogość kształtów cieszących oko!\nNa podwórze prowadzi stalowa brama, a całość terenu jest ogrodzona (ogrodzenie kute, z elementami murowanymi i siatką). Posesja jest chroniona, a dojazd do niej odbywa się drogą asfaltową.\nNa podwórzu znajdziemy też jego pewną cześć wyłożoną kostka brukową, na której to zorganizowano parking dla gości odwiedzających nieruchomość.\nDOM (WEWNĄTRZ): wnętrze domu to aż 260,00 m2 powierzchni użytkowej!\n- przestronny, jasny, słoneczny salon z kominkiem oraz wyjściem na taras\n- otwarta kuchnia z meblami w zabudowie i wyposażeniem w sprzęt AGD\n- gabinet/pokój z niezależnym wejściem z podwórza i wyjściem na taras\n- łazienka z WC, kabiną prysznicową, umywalką, lustrem i grzejnikiem drabinkowym\n- garaż mogący pomieścić dwa samochody\n- 4 pokoje (z dwóch z nich wyjście na balkony)\n- łazienka z WC, wanną, prysznicem, umywalką, grzejnikiem drabinkowym, oknem\nPODDASZE - w tym momencie jest to strefa sportowo-rozrywkowa, którą z powodzeniem możemy przekształcić w kolejny pokój.\nDODATKOWO! - na posesji znajdziemy 3 wolnostojące domy. Każdy z nich ma powierzchnię ok. 130,00 m2 i jest podzielony na 4 mieszkania. W sumie daje nam to 12 mieszkań do wynajęcia gościom w okresie letnim lub każdym innym.\nW domach wyodrębniono:\n- 2 mieszkania 2-pokojowe dla 2-4 osób\n- 1 mieszkanie 3-pokojowe, 2-poziomowe dla 4-6 osób\n- 1 mieszkanie 1-pokojowe dla 1-2 osób\nKażde z mieszkań ma niezależne wejście z innej strony domu, dzięki czemu wczasowicze nie wchodzą sobie w drogę. W każdym z nich meble, aneks kuchenny wyposażony w sprzęt AGD (kuchenki są elektryczne i indukcyjne) i łazienka z WC oraz prysznicem.\nNa terenie posesji również zbiornik na deszczówkę wykorzystywaną m. in. do nawadniania ogrodu.\nOKOLICA: pytanie - gdzie ten dom w ogóle się znajduje? Otóż położony jest on w Gdańsku, w bardzo zielonej, spokojnej i klimatycznej dzielnicy, jaką jest Sobieszewo.\nNajbliższe sąsiedztwo nieruchomości to zabudowa jednorodzinna. Czysto, spokojnie, naturalnie, a do morza zaledwie 500 metrów.\nKOMUNIKACJA: wybierając prezentowany dom jako miejsce swojego zamieszkania, jesteśmy zlokalizowani 25 minut jazdy samochodem od Starego Miasta w Gdańsku, zatem zgiełk wielkiego miasta tutaj niestraszny. Ponadto nieruchomość skomunikowana jest z resztą miasta dzięki kursującym tu liniom autobusowym.\nKoło takiego domu nie można przejść obojętnie!\nKwiatowa 300 m Orlinki 900 m Boguckiego 1.9 km\nTawerna pod Łososiem 2.7 km Restauracja Sosnowa 9.1 km Restauracja Bursztynowa - Catering 9.5 km\nGLOBI 10.1 km Makro Cash & Carry 24.7 km Biedronka 27.5 km\nSalsa Fit 28.8 km Barrakuda 28.8 km Pływalnia Stogi 28.8 km\nSzkoła Podstawowa nr 88 2.8 km Szkoła Podstawowa nr 87 9.9 km Szkoła Podstawowa nr 28 11.2 km\n2 pokoje, 55 m2, Gdańsk Karczemki.\nSerce starego miasta ul. Ołowianka 92m2\nPiękne 3-pokoje Osowa-gotowe do wprowadzenia !\nMieszkanie 2-pok ładnym widokiem, 750m od PKM\nWażne jeszcze 356 dni (do 01.07.2021)\nNumer ogłoszenia: 60515526\nData wprowadzenia: 1 lipca 2017\nWyświetleń: 2 606\nWyświetleń na liście: 558 586\nNa stronach Portalu trojmiasto.pl znajduje się interesujące ogłoszenie: https://ogloszenia.trojmiasto.pl/nieruchomosci-rynek-wtorny/duza-inwestycja-w-sobieszewie-ogl60515526.html


Nowy Eko kosz na śmieci Smart Bin Eco 20l\nEkologiczny kosz na śmieci 20l wraz z pakietem 15 szt. biodegradowalnych worków Smart Pack.\nPrzedstawiamy nasz Eko kosz w nowej odsłonie! Nowy design, miejsce na naklejki do segregacji oraz bardziej ekologiczne opakowanie.\nPlanujesz ognisko, grilla, camping, wyjazd pod namiot, a może chcesz użyć go w domu lub biurze? Z naszym Smart Binem jesteś zawsze mobilny i ekologiczny!\n"Bag-in-bag System" (system worek w worku) to proste udogodnienie, które eliminuje potrzebę zakładania nowego worka za każdym razem kiedy wyrzuci się śmieci. To bardzo proste i wygodne rozwiązanie, które oszczędza nasz cenny czas. Ponadto nasze worki są ekologiczne i biodegradowalne dzięki specjalnemu dodatkowi d2w. Worki Smart Pack w połączeniu z solidnym kartonowym, 3-warstwowym pojemnikiem tworzą uniwersalny, schludny i przyjazny środowisku eko śmietnik. Wygoda i ekologia? To musi być Smart Bin Eco!\nWymiary złożonego kosza (wys. x szer. x głęb.) 40 cm x 25 cm x 20 cm\nWymiary (w opakowaniu) 51 cm x 45 cm x 2 cm\nTyp worków standardowe, biodegradowalne\nTworzywo LDPE + d2w (worki), karton (pojemnik)\nKolor worków niebieski\nKolor pojemnika brązowy\n1. Wyciągnij pojemnik i pakiet z opakowania.\n2. Rozłóż pojemnik zaczynając od spodu.\n3. Zagnij górne klapy pojemnika do wewnątrz.\n4. Umieść pakiet w pojemniku i wywiń jego brzegi.\nEko kosz na śmieci Smart Bin Eco 20l\nNowy Eko kosz na śmieci Smart Bin Eco 30l\nEko zestaw do segregacji śmieci Smart Bin Select 20l


TATRY - CZERWONE WIERCHY JESIENIĄ\nTATRY – CZERWONE WIERCHY JESIENIĄ\non 10 stycznia 2015 12 komentarzy\nW Tatrach zagościła dupówa totalna. Październikowy wyjazd zaczął się jak trzeba, pięknym słońcem na Szpiglasie, ale z każdym dniem przybywało coraz więcej chmur, które raz po raz skrywały, tudzież odkrywały tatrzańskie kolosy. Nie było najgorzej, pogoda trzymała się na przyzwoitym poziomie, ale Tatry nie byłyby Tatrami, gdyby w końcu nie skiepściło się dokumentnie. Deszczowy dzień wymusił stacjonarne piwko w Zakopanem, nie żebym narzekała – smaczne było, ale jakoś tak miałam nieodparte poczucie, iż powinnam znajdować się kilkaset metrów wyżej. No nic, trzeba było zapić, tfu, zagłuszyć niedorzeczne ciągoty.\nKolejny poranek przyniósł gęste chmurzyska, które zawiesiły się na skalistych turniach i według prognoz miały nie odpuścić do końca dnia. W głowie od razu zrodziły się wątpliwości: jest sens iść w góry? Teoretycznie większego sensu to nie miało, no chyba że ktoś lubi pokonywać znaczne przewyższenia dla sportu i nie ma nic przeciwko zmoknięciu. Eh, no nie lubię moknąć (kto lubi?) i też sportowiec ze mnie mizerny, ale w praktyce jakaś siła wyższa ciągnęła gdzieś tam wyżej. No i w sercu kiełkowała nadzieja na rozpogodzenia, przejaśnienia, rozchmurzenie, okna widokowe i że w ogóle na grani nie będzie aż tak źle.\nTego dnia zachciało mi się bowiem iść na Czerwone Wierchy. A co tam – myślę – najwyżej zmoknę i wrócę z Ciemniaka z podkulonym ogonem. No to hop! Przetransportowałam się do Doliny Kościeliskiej, by po chwili wbić się na czerwoną ścieżkę prowadzącą zboczami Adamicy na pierwszy z Wierchów.\nI się zaczęło. Łatwe, acz zdecydowane podejście w górę, które trwało ok. 3 godziny nie należało do najprzyjemniejszych. Pierwszy kryzys dopadł mnie po ok. 15 minutach podążania czerwonym szlakiem. Kolejne powracały cyklicznie co kilka minut. Kiepska pogoda jest marnym aktywatorem mojego motorka w dupie. Na domiar złego aura również nie sprzyjała fotografowaniu, dopiero na Polanie Upłaz dało radę co nieco uwiecznić. Tak, zdaję sobie sprawę, że pięknie widać tam zerwy Giewontu i Kominiarski Wierch, ale ja widziałam tylko to…\nWidok z Polany Upłaz w kierunku Doliny Kościeliskiej. Mało imponujący, ale co zrobić…\nA nie, sorry. Jako tako było widać Halę Stoły (to ten placek na zboczu) 😉\nChwilę później zaczęło delikatnie siąpić. Why? Whyyyyyy???? Noż kurde, co za pieski dzień! Ślizgając się po zabłoconych kamlotach jakoś doczłapałam się do Pieca (skalnej formacji w grani Ciemniaka, oddzielającej Dolinę Kościeliską od Miętusiej) i schroniłam się pod jakimś wyleniałym iglakiem, by nie zjeść kanapki z deszczem.\nSiąpanie wkrótce ustało, ale żeby nie było zbyt sympatycznie wylazłam w końcu na otwarty teren, gdzie zrazu przywitał mnie hulający sobie w najlepsze wiatr. A mówiłam już, że pizgało niemiłosiernie. Zarzuciłam na siebie wszystko co miałam, a i tak łapki mi skostniały (w porządniejsze rękawice na jesień zaopatrzył mnie tegoroczny Mikołaj).\nZdjęcie z serii „jak się nie ma co się lubi… to się jest wkurzonym, że się nie ma i już”! 😉 A tak liczyłam na zerwy Krzesanicy w kadrze…\nWkrótce dotarłam na Chudą Przełączkę, gdzie po zrobieniu zdjęcia dokumentującego, iż gó*no było widać, skryłam się w skałkach Chudej Turni. Tam przynajmniej można było utrzymać pion. „You stupid women” – jakby powiedział René z ‘Allo ‘Allo – i po co pchasz się wyżej i wyżej? Pooglądać chmury w asyście wiatru? A bo ja wiem? Chyba zwyczajnie w świecie miałam parcie na zdobycie szczytu, możliwe że sierpniowa seria wycofów wciąż mi ością w gardle stała.\nChuda Przełączka i rozstaj szlaków: do góry na Ciemniak, w prawo do Doliny Tomanowej i schroniska na Hali Ornak.\nZebrałam się do kupy i ruszyłam Twardym Grzbietem w górę. Co ja się tam umęczyłam przez ten cholerny wiatr (trzeba nazwać po imieniu), to moje! I gdybym w nagrodę mogła chociaż napawać się fantastyczną panorama na Tatry Zachodnie. Taaaa, nie tym razem. Pozostało poddać się głupawce i przemożnej chęci, by ruszyć dalej. 😀 Skoro wytrzymałam zawieruchę do tej pory, do Kopy Kondrackiej również się dobiorę, zwłaszcza że szlak odcinkami trawersuje zbocza, co oznacza jako taką ochronę przed wiatrem.\nCzy ktoś to posklejał Super Glue?\nTo też na Ciemniaku, słupek poświadczy 😀\nMoje kije też tam były 😀\nCiemniak (2096 m) oraz Krzesanicę (2122 m, najwyższy szczyt w masywie Czerwonych Wierchów) dzieli Mułowa Przełęcz (2067 m). Jak widać różnice wysokości są znikome, odległości niewielkie (tego akurat nie było widać), toteż po kilku chwilach szczytowałam po raz drugi. A się nie zapowiadało! Jako że widoki nadal przedstawiały sobą obraz nędzy i rozpaczy skupiłam się na pilnym fotografowaniu krzesanicowych kopczyków, bo cóż innego pozostało? Gdy wtem stało się coś tak niespodziewanego, wręcz niewiarygodnego – rozstąpiły się chmury… ukazując kolejną warstwę chmur! Taką beznadzieją wykazywał się ten dzień, że tak niewiele wystarczyło, by powalić mnie na kolana i przyprawić o banana na mordce.\nW drodze na Krzesanicę…\nMała rzecz, a cieszy! 😀\nNawet wyłonił się jakiś grzbiecik, zdaje się, że Twardy\nKopczyk nie zamienił się w księcia, ale warto było spróbować 😉\nZ Krzesanicy zlazłam na Litworową Przełęcz (2037 m), by po chwili nadrabiać utraconą wysokość, aż dotuptałam na Małołączniak (2096 m). Szczyt ten słynie z najszerszej panoramy spośród całego pasma Czerwonych Wierchów. Tere fere kuku! Tego dnia widoki nie odbiegały od tych prezentowanych na Ciemniaku i Krzesanicy. Mimo wszystko humorek dopisywał.\nW drodze na Małołaczniak\nMój tron na Małołączniaku\nNa kopca też wlazłam, a co! 😀\nSchodząc z Małołączniaka wypatrzyłam dwie koziczki skubiące trawska po słowackiej stronie grzbietu. Pamiętając bliskie spotkanie III stopnia z kierdelem na Liliowym i tym razem spróbowałam zbliżyć się do kamzików. Znowuż wykorzystałam patent z odrzuceniem kijów i poczęłam skradać się na kuckach w pobliże futrzaków. Te trzymały pewną odległość i gdy tylko uznały, że podeszłam za blisko, to zwiewały parę metrów dalej. W końcu zaprzestałam zabawy i dałam kozicom spokój. Nie bały się mnie, raczej zerkały z ciekawością, a że stanowiły tylko 2 sztuki, trzymały bezpieczny dystans.\nCo się gapisz? 😉\nPrzepełniona radochą po tym niezwykłym spotkaniu niemal w podskokach zeszłam do Małołąckiej Przełęczy (1924 m), najniżej położonego punktu w grani Czerwonych Wierchów. I wiecie co? Zaczęło się przewiewać!\nW drodze na Kopę Kondracką…\nWielka Turnia po lewej, Mały Giewont oraz Giewont po prawej\nNo i napotkałam jeszcze jeden kopczyk, ale jakiś taki inny. Podejrzewał, że było ich znacznie więcej, ale zapewne zostały pożarte.\nWalka chmur z górami\nKilka minut marznięcia i jakże klarowniejszy widok 🙂 Tutaj na Kopę Kondracką.\nNa pierwszym planie Wielka Kopa Koprowa, w chmurach Grań Hrubego, Krótka i Krywań (po prawej).\nI tu się wyklarowało 🙂 Na samym dole kadru Suchy Wierch Kondracki, powyżej Goryczkowa Czuba (ten ciemny trójkącik), dalej Kasprowy Wierch, Beskid, Skrajna Turnia. Nad Beskiden widać Kościelce. Nie pogubiliście się jeszcze? 😉 W ostatnim rządku od lewej: Wierch pod Fajki, Granaty, Czarne Ściany, a Świnica (w prawym rogu) cała w chmurach. Uff!\nPstrykałam do czasu, aż przemarznięte ciałko zaczęło wyraźnie protestować. Z takim przeciwnikiem nie warto się spierać, toteż pozbierałam się do kupy i wydałam rozkaz zajęcia Kopy Kondrackiej (2005 m)! Po dwóch (no może trzech) przystankach spowodowanych czynnościami dokumentacyjnymi (nie żebym musiała łapać oddech), stanęłam na ostatnim z Czerwonych Wierchów. Samozadowolenie się ze mnie ulewało. Dobrze znałam ten szlak, łatwy zresztą, nie samo przejście powodowało dziką radochę, ale fakt, iż nie zrezygnowałam gdzieś na Ciemniaku i mimo warunków, które mocno podcinały skrzydła kontynuowałam wędrówkę. Oto nagroda za wytrwałość:\nZbliżenie na szlak\nNa środeczku Bystra, najwyższy szczyt Tatr Zachodnich\nKościelce, w tle grań Orlej Perci\nPod chmurką : Koprowy WIerch, Hliński Szczyt, Szatan i Szczyrbski Szczyt\nSpojrzenie w Dolinę Małej Łąki. Wielka Turnia po lewej, Giewont po prawej\nGiewont z Kopy Kondrackiej\nStamtąd przylazłam. To Małołączniak, jakby co 😉\nWciąż nienasycona, chciwa kolejnych widoków pozwoliłam, by do chłonnego (a może chorego?) umysłu wdarł się szczwany plan. „ Tak szczwany, że można mu doczepić ogon i powiedzieć, że to lis”!\nA tam pójdę 😛\nCzarodziejską końcówkę wycieczki, okraszoną niemałym rumieńcem, opiszę (i pokażę!) w następnej relacji. Koniecznie zajrzyjcie na zjawiskowy:\nZACHÓD SŁOŃCA NA GIEWONCIE\nTu też jest fajnie:\nCIemniak Czerwone Wierchy Giewont Kopa Kondracka Krzesanica Małołączniak polskie góry szlaki górski Tatry Tatry Wysokie Tatry Zachodnie\nPrevious: „MORSKIE OKO – PRZYRODA I CZŁOWIEK”\nNext: TATRY – GIEWONT, ZJAWISKOWY ZACHÓD SŁOŃCA\n10 stycznia 2015 at 13:25\nŁadnie, ładnie się rozpogodziło 🙂 Warto, było przeczekać 😀 Przypomniała mi się moja wędrówka na Brestową, sytuacja dokładnie taka sama i pamiętam jaki miałem wtedy zaciesz i satysfakcję, gdy po długiej wędrówce w deszczu i mgle, nagle się co nieco ukazało 😉 Pozdrawiam 🙂\n10 stycznia 2015 at 13:53\nPoczekaj, aż się rozpogodzi do końca, bo to jeszcze nie koniec! 😀\n10 stycznia 2015 at 14:17\nJak zwykle rewelacja. Czytałam i oglądałam z prawdziwą przyjemnością. A ta mgła, która na końcu się rozstąpiła, to taki klasyk literacki czyli prawdziwy happy end. No i kiedy będzie cdn? Mam nadzieję, że niedługo.\n10 stycznia 2015 at 14:21\nPracuję nad c.d., więc niedługo się pojawi 🙂\n10 stycznia 2015 at 17:06\nMiodziunio! A Ty, kobieto, zmieniaj nazwę bloga na … zaklinaczka chmur. 😉\n11 stycznia 2015 at 14:54\nWieczna Zaklinaczka może? 🙂\n11 stycznia 2015 at 01:48\nPisz, pisz, pisz 🙂 Każda kolejna wycieczka coraz lepiej opisana. Z takich spisanych wspomnień niektórzy na starość wydają książki 🙂\n11 stycznia 2015 at 14:57\nDo książki to jeszcze hen, hen brakuje 😀 Ale po kolejnych 17.439 wpisach to kto wie 😉\n11 stycznia 2015 at 23:49\nNo, warto było połazić w tych chmurach, bo jak czytam, to ma być jeszcze lepiej na Giewoncie 🙂\n12 stycznia 2015 at 00:41\nOj warto! 😀\n25 stycznia 2015 at 18:41\nWitam, przypadkiem tutaj trafiłam ale z ogromną przyjemnością przeczytałam relację. Mimo chmur zdjęcia są super, takie tajemnicze. Jestem osobą początkującą na szlakach i mam pytanie ile czasu zajęło Pani przejście Czerwonych Wierchów, gdyż sama się wybieram… A póki co poczytam inne relacje\n26 stycznia 2015 at 16:06\nWitam 🙂 Na początek powiem, że żadna „Pani”, Magda jestem 😀 Na Ciemniak wchodziłam jakieś 3 godziny (ale wchodziłam niemal jednym ciągiem, jeśli jesteś osobą początkującą, to przeznacz na to spokojnie ze 4 godziny, wejście jest męczące, a przy lepszej pogodzie też zdarzą się okazje do fotografowania). Natomiast Czerwone Wierchy (od Ciemniaka do Kopy Kondrackiej) przeszłam w 2 i pół godziny, z tym że tym razem robiłam sporo dłuższych przerw na zdjęcia 🙂 Zejście do Kuźnic przez Dolinę Kondratową zajmuje ok. 2-3 godziny. W razie dodatkowych pytań proszę się nie wahać 🙂


A kto powiedział, że Schetyna przytuli Biedronia? System dwupartyjny idzie!\nndz., 2019-06-30 11:49\nZaraz po wyborach europejskich popełniłem profetyczny tekst, w którym zawarłem tezę o rodzącym się systemie dwupartyjnym. Wiele oryginalności i wysiłku intelektualnego w taką diagnozę wkładać nie trzeba, to się praktycznie rodzi na naszych oczach i gołymi oczami da się proces zauważyć. Wiadomo jednak, że największe oczywistości w zdarzeniu z polityką nabierają groteskowych komplikacji. Jeszcze... więcej\nsob., 2019-06-29 11:23\nPolska to jest fenomenalne miejsce na Ziemi i to pod wieloma względami. Istnieją fenomeny pozytywne, negatywne i mieszane. Do mieszanych zaliczyłbym nowotestamentowe nastawianie drugiego policzka. Upieram się, że jest to Polska specjalność zarówno w stosunkach międzynarodowych, jak i wewnętrznych. Aby być precyzyjnym, zamiast udawać mądralę, podam dwa przykłady. Pierwszy wszyscy znają, to nie... więcej\npt., 2019-06-28 10:47\nPoziom paranoi w sprawach ideologicznych zawsze sięga zenitu i dla rozładowania atmosfery opowiem prymitywny, ale trafiający w punkt dowcip. Do celi wchodzi oddziałowy i pyta, co więźniowie jedzą na kolację? Pada odpowiedź, że śledzie. Wtedy oddziałowy zanosząc się śmiechem odpowiada: „Cwele w morzu się kąpią, a wy śledzie jecie?” Osoby, które nie znają realiów i obyczajów więziennych mogą mieć... więcej\nczw., 2019-06-27 13:20\nDopiero zszedłem z placu budowy, a tyram drugi tydzień, upał, nie upał. Polecam to zajęcie wszystkim, szczególnie tym, którzy z nudów i braku fizycznych zajęć popadli w katastrofizm z powodu publicystycznej opinii rzecznika generalnego Trybunału UE, nijakiego Jewgienija Tanczewa. Przeczytałem i za chwilę przytoczę fragmenty tej opinii, ale wcześniej przypomnę inne postanowienie. Kto pamięta, że... więcej\nśr., 2019-06-26 11:36\nNa plaży gorąco i w zasadzie nudnawo, co nie znaczy, że nic się nie dzieje, przeciwnie, w powietrzu wisi bardzo ważny projekt nowelizacji kodeksu karnego. Prócz projektu wisi też pytanie, czy prezydent Andrzej Duda ustawę zawetuje, podpisze, czy ponownie skieruje do Trybunału Konstytucyjnego. Skóra cierpnie na samą i wspomnienie podpisywania i nie podpisywania ustaw związanych z sądownictwem... więcej\nwt., 2019-06-25 11:02\nTakich pięknych czasów dożyliśmy, że po trzech latach machania konstytucją jak cepem, „wzięło i się znudziło”. Kłamać nie wolno to dla porządku odnotowuję, że kuriozalny wyrok TSUE w sprawie wieku emerytalnego sędziów Sadu Najwyższego pojawił się w paru mediach, w GW to nawet trafił na pięć minut do czerwonej ramki „PILNE!”. Tyle tylko, że zabawy starczyło na wspomniane pięć minut, może... więcej\npon., 2019-06-24 11:32\nJestem w posiadaniu zabójczej broni, łączącej wiedzę teoretyczną, choć to tylko paranauka zwana socjologią, z wiedzą praktyczną, a wręcz empiryczną. Wyposażony w taki oręż mogę sobie pozwolić na bezczelne stwierdzenie, że o polskiej prowincjonalnej biedzie i potędze wiem wszystko i o tym opowiem. Był przełom lat 80 i 90-tych ubiegłego wieku. Trzypokoleniowa rodzina wegetująca w mieszkaniu... więcej\nndz., 2019-06-23 11:27\nWakacje można uznać za otwarte! Nie tylko dlatego, że faktycznie zakończył się rok szkolny, ale widać to w mediach, w polityce i w życiu społecznym. Żelazny pakiet tematów płynie w telewizjach i na portalach. Mamy statystki topielców, z uwzględnieniem tych po spożyciu napojów wyskokowych i tych skaczących na główkę do nieznanej wody. Z drugiej strony jest cała seria ostrzeżeń, żeby dużo pić, bo z... więcej\nsob., 2019-06-22 11:00\nMechanizm polskiej przekory jest owiany legendą, jak wiele rzeczy, które niekoniecznie istnieją naprawdę, ale akurat tę legendę zbudowały wyłącznie fakty. Zjawisko ze wszech miar uniwersalne i korzystają albo tracą na nim wszyscy. Od dwóch lat Owsiak bije rekordy, bo nieustannie pokazuje, że PiS chce zniszczyć WOŚP i tym samym pozabijać dzieci leczone „sprzętem” WOŚP. Biznes Owsiaka kręci się na... więcej\npt., 2019-06-21 09:38\nPamiętam jak dziś, był rok… no roku akurat nie pamiętam, ale była to czwarta klasa liceum. Nasz nowy polonista, obecnie „kaowiec” w lokalnym MDK, wprowadzał nowoczesne metody nauczania i puszczał nam różne filmy na kasetach VHS. Młodsi muszą sobie sprawdzić w Google, cóż to była za techniczna rewolucja, starsi na pewno znają kultowy wynalazek, dzięki któremu pierwszy raz w życiu widzieli „Rambo”... więcej\nczw., 2019-06-20 11:36\nW liceum moja polonistka miała takiego konika i przy prawie każdej lekturze domagała się analizy porównawczej w zestawieniu: prywata, a dobro Ojczyzny. Swoją drogą ciekawa to była kobieta, legenda dolnośląskiej polonistyki, która zwykła mawiać, że kto u niej ma cztery, to u Miodka będzie miał pięć i tak rzeczywiście się działo. Wiele zawdzięczam profesor, nomen omen, Madejowej i w hołdzie dla... więcej\nśr., 2019-06-19 09:23\nBył czas, że dałem się ponieść bełkotowi jaki z siebie wydają przeciwnicy szczepionek i tego typu internetowi medycy. Dziś mi wstyd z tego powodu, nie dlatego, że problemu z koncernami farmaceutycznymi nie ma, są i to poważne. Nie dlatego, że lekarze tonami zapisują antybiotyki za wycieczkę do Hurghady, bo to po prostu fakty. Również nie dlatego, że brutalny medyczny biznes często i gęsto szkodzi... więcej\nwt., 2019-06-18 11:48\nDziś Jarosław Kaczyński kończy 70 lat, nie będzie z tej okazji państwowych obchodów i w ogóle żadnej fety, ale felieton musi być. Jedno z ulubionych szyderstw kierowanych przez wrogów, pod adresem Jarosława Kaczyńskiego, to „genialny strateg”. Do tego szyderstwa dodawane są rozmaite „ozdobniki”, na przykład „strateg z Żoliborza”, „strateg na kocie”, „strateg bez konta” i tak dalej. W owym... więcej


» Marzenia się spełniają! Zespół Szkół Zaradni Odważni Oryginalni\nHome » > Kategoria główna » Marzenia się spełniają!\nDzieci z przedszkola odwiedziły piękny ogród oraz małe kocięta w gospodarstwie rolnym. Dzięki uprzejmości gospodarza przedszkolaki miały okazje pooglądać z bliska, jak kocia mama karmi swoje maleństwo. Ogromną atrakcją dla dzieci były zwierzęta w ogrodzie tj. sarny, bociany i przepiękny wiatrak. Spacer zakończyliśmy słodkimi lodami oraz rozmową na temat „spinnera”, zabawki zręcznościowej, która podbija serca dzieci. „Każde dziecko marzy o własnym spinnerze”- takie słowa usłyszeliśmy od jednego z naszym przedszkolaków. „Szkoda, że nie mamy złotej rybki”. Udało nam się spełnić marzenia naszych przedszkolaków. Nie mamy spinnerów metalowych takich jak w sklepie, ale papierowe i wykonane według własnego pomysłu. Nikt takich nie ma jak my, wystarczyła wyobraźnia i kreatywność naszych maluchów. Marzenia się spełniają!\nBy user L in > Kategoria główna, Nasz dzień, Przedszkole on 28 lipca 2017 .\n← Relacja z obozu\tWakacje na Dzikim Zachodzie →


'Obiecywali wszystkim wyższą kwotę wolną. A na razie nie widzę tych, którzy korzystają - tylko tych, którzy tracą'\nAs 28.11.2016 09:44\n- To kolejna obietnica, w której PiS oszukał wszystkich Polaków - tak pomysł podwyższenia kwoty wolnej do podatku komentuje Izabela Leszczyna z PO. Wg byłej wiceminister finansów, projekt polega na przełożeniu "pieniędzy z kieszeni jednego podatnika do drugiego". - Ale nie powiedziałam, że PO będzie przeciw projektowi - mówi w TOK FM.\nPodwyższenie kwoty wolnej do podatku ma zostać wprowadzone senacką poprawką. Choć jeszcze w połowie miesiąca o zmianach nie było słychać.\nZgodnie zapowiedziami wicepremiera Mateusza Morawieckiego, kwota wolna ma wynieść 6600 zł. Najwięcej mają skorzystać osoby najmniej zarabiające. Znaczna część podatników nie odczuje zmian, bo przy dochodach rocznych od 11000 do 85500 zł kwota wolna byłaby taka sama jak obecnie.\nAle będą też tacy, którzy stracą.\nI to zdaniem posłanki PO Izabeli Leszczyny największa słabość pomysłu PiS.\n- To kolejna obietnica PiS, w której oszukali wszystkich Polaków. Idąc do wyborów powiedzieli, że podniosą kwotę wolną do podatku wszystkim podatnikom. Tu już nie było mowy o drugim czy trzecim dziecku, jak w przypadku 500 plus. I co zrobili? Tym którzy są najbardziej przedsiębiorczy zabiera się pieniądze. Przekłada z kieszeni jednego podatnika do kieszeni drugiego. To dołożenie najuboższym będzie w gruncie rzeczy fikcyjne. bo ponad cztery miliony podatników nie płaci PIT - mówiła wiceminister finansów w "Poranku Radia TOK FM".\nAle jak zaznaczyła, negatywna ocena nie oznacza, że PO odrzuci propozycję.\n- Musimy się temu projektowi przyjrzeć i wyliczyć. Bo prawda jest taka, że PiS co chwilę mówi co innego. Tak było z podatkiem jednolity z 500 plus, tak jest teraz z kwotą wolną - odpowiedziała Dominice Wielowieyskiej.\nŻeby zmiany dotyczące kwoty wolnej od podatku weszły w życie w styczniu 2017 roku, prace trzeba skończyć do końca listopada.