Tajemne miasto [C.J. Daugherty, Carina Rozenfeld] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00556 006774 15391516 na godz. na dobę w sumie\nAutor: C.J. Daugherty, Carina Rozenfeld Liczba stron:\nISBN: 9788375157000 Data wydania:\n1 – Nie zachowuj się jak dziecko i spróbuj jeszcze raz – zażądała Louisa. Podniosła następny masywny kamień i ruszyła w kierunku chybotliwego stosu. Głaz niemal dorównywał wielkością ludzkiej głowie, więc mięśnie Louisy napinały się z wysiłku, a skomplikowane tatuaże na jej skórze drżały, gdy z trudem stąpała po ciemnym, mokrym piasku na brzegu rzeki. Położyła kamień na stosie i cofnęła się pośpiesznie jakby z obawy, że sterta wybuchnie. Taylor z założonymi rękami obserwowała to widowisko w ostrym świetle popołudniowego słońca. Stary hangar na łodzie był jedynym budynkiem w polu widzenia, dalej rozpościerały się tylko migoczące zielenią łąki. Louisa i Taylor były tu całkiem same. Wcześniej nieopodal przemknęło kilku wioślarzy, błyskawicznie sunąc po wodzie, i od tamtej pory nikt się nie pojawił. Ciszę zakłócały jedynie syk wiatru w trawie i bzyczenie pszczół wśród polnych kwiatów. Okolica idealnie nadawała się na trening. Upał stawał się trudny do wytrzymania. Jasne loki kleiły się do wilgotnych policzków Taylor, gdy z powątpiewaniem spoglądała na kamienie. – Daj spokój, Lou – westchnęła. – Dlaczego aż tyle? Louisa oparła się o mur hangaru i popatrzyła na nią zbolałym wzrokiem. – Gdyby płacili mi za wysłuchiwanie twojego stękania, nie zbierałabym teraz kamieni po polach – burknęła. – Skupisz się wreszcie, czy nie? Jej niebieskie włosy zalśniły w promieniach słońca, przemieniając je w lazurowe iskierki. Taylor dała za wygraną i zamknęła oczy. W ciemności pod jej powiekami raptownie ożył świat alchemii. Cząsteczki energii roztańczyły się wokoło, a umysł Taylor nadał im formę namacalnych obiektów – falujących, złocistych pasm mocy z wysokiej trawy na łące za hangarem i jedwabistych, miedzianych sznurów molekuł światła w powietrzu. Największy potencjał skrywał się w rzece. Z perspektywy Taylor wyglądała jak strumień bursztynowej lawy spływającej nieśpiesznie przez kwiecistą przestrzeń. Taylor nauczyła się dostrzegać niewidzialne dla ludzkiego oka cząsteczki. Musiała widzieć to, czego miała dotknąć, by tym manipulować lub to zmienić. Odetchnąwszy głęboko, starannie wybrała jedno z cieńszych pasemek w wodzie i przekierowała je na kamienie. „W górę”. Czuła, kiedy alchemia zaczęła działać. W takich chwilach żyły Taylor wypełniały się strużkami oszałamiającej energii, zniewalającej mocy. Otworzyła oczy. Ciężkie głazy ze sterty unosiły się niczym baloniki, wysoko nad powierzchnią ociężałej rzeki. Starannie ułożone jeden na drugim, tworzyły wielopiętrowy kamienny tort. Taylor z satysfakcją przyglądała się swojemu dziełu. – Gotowe – oznajmiła. – Fenomenalnie. – W głosie Louisy nie było słychać podziwu. – A teraz delikatnie ułóż je na wodzie. Z tym zadaniem Taylor próbowała się uporać przez cały dzień. Przekonała się, że podnoszenie kamieni to jedno, a odkładanie ich na konkretne miejsce to zupełnie co innego. W skupieniu marszcząc brwi, uczepiła się pasma energii i spróbowała delikatnie opuścić głazy na powolne fale. „Na wodę”. Niemal wyczuwała potężny ciężar kamieni, które zdawały się przeciwstawiać jej mocy. Przyciąganie ziemskie było nieubłagane. Na czole Taylor perliły się krople potu. Zacisnęła pięści, usiłując nie stracić kontroli nad sytuacją. Przez krótką chwilę sterta zachowywała się zgodnie z jej życzeniem, opadając ku tafli szarobłękitnej wody łagodnie niczym płatki róż. Potem, całkiem nieoczekiwanie, złociste pasmo molekularnej energii raptownie wyrwało się spod kontroli i jak duch zatańczyło na obrzeżach pola widzenia Taylor. – Nie! – Wyciągnęła ręce, jakby mogła powstrzymać to, co się miało wydarzyć, ale było już za późno. Kamienie wystrzeliły na wszystkie strony. Jeden z nich pomknął prosto w kierunku Louisy, która zaklęła i błyskawicznie uniosła rękę. Wyglądało to tak, jakby głaz uderzył w niewidzialną ścianę nad nią, odbił się i z głuchym łupnięciem upadł na skraj łąki. Dwa inne wpadły w wodę daleko w górze rzeki. Jeden zniknął na drugim brzegu. Po tym pokazie nawet ptaki umilkły, jakby potrzebowały chwili na kontemplację nieudolności Taylor. – Szlag. – Taylor otarła mokre czoło. – Głupie kamulce. – Odwróciła się do Louisy. – Nie mogłybyśmy znowu pozapalać świeczek? Uwielbiam świeczki. Louisa pokręciła głową. – Chodzi o kontrolę, blondyno – odparła. – Masz tę swoją naturalną odjazdową zdolność, a teraz musisz się nauczyć, jak ją okiełznać, zanim kogoś ukatrupisz. – Och, dzięki, Lou. – Taylor ze zmęczeniem odgarnęła włosy z lepkiej twarzy. – Od razu mi lepiej. Zanim Louisa zdążyła powiedzieć coś uszczypliwego, zadzwonił jej telefon. Gestem pokazała Taylor, że zaraz wraca, i odeszła do hangaru, żeby odebrać na osobności. Taylor powiodła za nią wzrokiem. Louisa nie przekazała jej jeszcze wielu informacji. Oksfordzkie Kolegium Świętego Wilfreda skrywało tajemnice nagromadzone przez wieki, a najważniejsza dotyczyła właśnie Taylor. Westchnęła i ciężko usiadła na starej drewnianej ławce, wygładzonej przez wiatr i deszcz. Trening wymagał intensywnej koncentracji, która ogromnie ją wyczerpała. Czuła się tak, jakby przebiegła maraton. Pot zalewał jej twarz, była osłabiona. Biała koszulka z napisem „Lubię grube książki i nie umiem kłamać” kleiła się jej do ciała. Taylor wypiła łyk ciepławej wody z butelki i spojrzała w dal, za łąkę, na wysokie kamienne iglice kolegium. Wyglądało zupełnie jak biały zamek połyskujący w słońcu. Nadal nie mogła uwierzyć, że teraz to jej dom. Każdego ranka budziła się w nieznanej sypialni i wodziła wzrokiem po białych ścianach i staroświeckich meblach, zastanawiając się, gdzie do diabła jest. Potem powracały wspomnienia. Walka w Londynie. Zwiastuni otaczający ją na ulicy, miażdżący ją. Sacha, który przybył jej z pomocą na ryczącym, pięknym motocyklu. Przytłaczający napływ mocy, kiedy oboje połączyli siły i wspólnie pokonali demoniczne stwory. Z zamyślenia wyrwało ją brzęczenie telefonu. Wyjęła go i na ekranie ukazał się SMS od mamy. Tęsknię, skarbie. Zadzwonisz wieczorem? Taylor poczuła ucisk w piersi i przycisnęła do siebie komórkę. Louisa i inni alchemicy zabrali ich do Oksfordu, by zapewnić im bezpieczeństwo, i może rzeczywiście byli tu w miarę bezpieczni. Taylor nie czuła się jednak w kolegium jak w domu. Tęskniła za mamą bardziej, niż byłaby to skłonna przyznać. Odpisała: Tak! Zadzwonię przed kolacją. Ogromnie brakowało jej domu, nawet młodszej siostry Emily, no i naprawdę tęskniła za Georgie. Najlepsza przyjaciółka często pisała do niej SMS-y, ale obie dziewczyny dzielił znaczny dystans, i to pod wieloma względami. Georgie była w Woodbury, zdawała egzaminy i marzyła o letnim wyjeździe z rodziną do Hiszpanii, kiedy już skończy się szkoła, Taylor zaś uczyła się walczyć z potworami. Dyskretnie zerknęła na Louisę, która nadal rozmawiała przez telefon, wzięła głęboki oddech i otrząsnęła się z melancholii. Nikt nie mógł się domyślić, jak naprawdę się czuła. Musieli wierzyć, że sobie poradzi. Nie mieli wyboru. Louisa w końcu wepchnęła komórkę do kieszeni obciętych dżinsów i wróciła do Taylor. – Musimy wracać – oświadczyła. – Jones chce mnie widzieć. Jonesem wszyscy nazywali dziekana Kolegium Świętego Wilfreda, Jonathana Wentwortha-Jonesa. W kolegium nie istniała wyraźna hierarchia władzy, niemniej trudno było się nie denerwować, kiedy wzywał dziekan. Zadowolona z zakończenia treningu Taylor ruszyła za Louisą do ścieżki prowadzącej przez podmokłą łąkę do kolegium. Dróżka była wąska i wiodła wśród wysokich traw oraz polnych kwiatów, które napierały z boków, łaskocząc dziewczyny po nogach. W drodze Taylor spięła niesforne blond loki w luźny kok, dzięki czemu łagodny wietrzyk chłodził skórę na jej karku. Nie przypominała sobie gorętszego lipca. Każdego dnia skwar był nieznośny, zupełnie jakby zbliżał się koniec świata. Tak bardzo zatonęła w myślach, że dopiero w połowie drogi przez łąkę zauważyła, że Louisa nic nie mówi. W innych okolicznościach Taylor z pewnością dostałaby po uszach za porażkę z kamieniami i czekałoby ją parę dodatkowych godzin szkolenia. Tymczasem Louisa milczała, wyraźnie spięta i zafrasowana. Taylor popatrzyła na nią z ciekawością. – Co się dzieje? – zapytała. Louisa podniosła wzrok. W jaskrawym świetle słońca jej oczy przybrały barwę ciepłego toffi. – Nic takiego. – Wzruszyła ramionami i odwróciła głowę. – Jones zawsze się przejmuje, jak nie tym, to tamtym. Taylor widziała, że Louisa coś ukrywa, ale nie drążyła tematu. Miała własne problemy na głowie. Z każdym gorącym letnim dniem doskonaliła swoje alchemiczne umiejętności. Może i nie dawała sobie rady z głupimi kamulcami, ale bez wątpienia szło jej coraz lepiej. Nawet teraz trudno jej się było skupić na ścieżce, gdyż miała wrażenie, że podążają za nią cząsteczki energii, której złociste kule wyrastały na drodze. Wielkie miodowe plamy i strumienie mocy otaczały Taylor ze wszystkich stron. Ten widok nieustannie ją rozpraszał, do tego stopnia, że kręciło się jej w głowie, kiedy próbowała patrzeć na niego i jednocześnie iść, więc musiała się uczyć koncentracji na postrzeganiu świata takim, jakim widzieli go zwykli ludzie. Niebieskie i różowe kwiatki. Jedwabista zielona trawa. Światło słoneczne. Na końcu ścieżki, pośrodku kamiennego muru z głęboko osadzonymi oknami, znajdowały się podniszczone drewniane drzwi, nad którymi widniały wyryte w kamieniu stare znaki. Za pierwszym razem Taylor ledwie je zauważyła, teraz jednak przez cały czas gdzieś je dostrzegała, gdyż w kolegium widniały dosłownie wszędzie. Urzekła ją złowroga moc uroborosa, węża pożerającego własny ogon, podziwiała prostotę idealnego okręgu splecionego z trójkątem, a także doskonałość wszechwidzącego oka. Tych znaków było kilkadziesiąt, w różnych miejscach, a każdy symbolizował pierwiastek ważny dla dawnej alchemii – miedź, rtęć, cynę – z odpowiednią mocą, która chroniła przed mroczną energią. Złoto, symbolizowane przez słońce, oraz srebro, oznaczane znakiem księżyca, były najsilniejsze. Symbole słońca i księżyca widniały nad wszystkimi framugami drzwi i okien, na każdej ścianie. Wszystkie razem tworzyły ochronną barierę wokół kolegium. W zwykłych okolicznościach to wystarczyłoby do zapewnienia szkole bezpieczeństwa. Rzecz w tym, że sytuacja się zmieniła. Nic już nie było bezpieczne. W drzwiach brakowało klamki. Louisa przycisnęła opuszki palców do porysowanego drewna. Kilka sekund później rozległo się metaliczne szczęknięcie i drzwi się otworzyły. Po drugiej stronie studenci i nauczyciele pośpiesznie przemierzali czworokątny, porośnięty trawą i otoczony wysokimi, kamiennymi budynkami dziedziniec. Wysoko w górze piętrzyły się eleganckie wieże i iglice. To miejsce wyglądało jak najzwyklejsze w świecie oksfordzkie kolegium, i w pewnym sensie takie było. Dziewczyny włączyły się w potok wędrujących studentów. – Posłuchaj, nie denerwuj się z powodu treningów. – Louisa odezwała się tak nieoczekiwanie, że przestraszona Taylor drgnęła. – Załapiesz. Robisz postępy. – Wiem – odparła. – Szkoda tylko, że idzie mi tak wolno. – Idzie ci szybko. – Louisa uśmiechnęła się ponuro. – Nie dostrzegasz tego, bo czas nas goni. Grupka studentek zebrała się przy kamiennej kolumnie i wbiła wzrok w Taylor. Nawet nie próbowały ukryć zainteresowania, a ich szepty dźwięczały w jej uszach. – To ona? – Wydaje się całkiem zwyczajna. Takie sytuacje zdarzały się na okrągło i Taylor wiedziała, że powinna się już z nimi oswoić, ale nie potrafiła. Jej policzki poczerwieniały i poczuła, jak wzbiera w niej złość. Odkąd przyjechali do kolegium, musiała nieustannie wysłuchiwać plotek o sobie i o Sachy. Studenci nie znali całej historii, gdyż Jones zachowywał dyskrecję, żeby uniknąć paniki. Wszyscy jednak wiedzieli, że obecne kłopoty w szkole mają związek z nimi dwojgiem, i nie byli zachwyceni. Zanim Taylor zdążyła wymyślić odpowiednio kąśliwą odpowiedź, Louisa podeszła do dziewczyn i stanęła przed nimi z założonymi rękami. – Co się takiego stało w waszym życiu, że tak się zachowujecie? – spytała, mierząc je płonącym wzrokiem. – To nie liceum, do cholery. Spadajcie stąd albo poskarżę się na was Jonesowi. Dziewczyny skuliły się, wystraszone jej spojrzeniem. Wystarczyło kilka sekund, żeby cała gromadka rozpierzchła się i wtopiła w hałaśliwy tłum na dziedzińcu. – Kretynki – wymamrotała Louisa. – Idziemy. Chwyciła Taylor za łokieć i pociągnęła ją po kamiennym chodniku. Po chwili przystanęła przed schodami wysokiego gotyckiego budynku administracji, ocienionymi przez maszkarony o wyglądzie jaszczurów, które złowrogo łypały na ludzi w dole. – Możesz zaczekać tutaj, jeśli chcesz, ale nie wiem, jak długo to potrwa. – Zmarszczyła brwi. – Może zgłosisz się do Alastaira i pozostałych? – Jasne. – Taylor wzruszyła ramionami. Louisa spojrzała na nią surowo. – Pójdziesz prosto tam, jasne? Taylor chciała coś odburknąć, ale znowu ugryzła się w język. Ona i Sacha byli nieustannie strzeżeni, nawet na terenie kolegium, i oboje mieli dość tego, że wszyscy traktują ich jak dzieci. – Obiecuję – odparła z kamienną miną i skinęła głową. Kiedy jednak Louisa weszła do środka, Taylor nie skierowała się do laboratorium, gdzie naukowcy nadal badali przywiezione z Londynu szczątki martwych zwiastunów. Ruszyła zdecydowanym krokiem w przeciwnym kierunku.\n2 Biblioteka Kolegium Świętego Wilfreda była okrągłym gmachem z kolumnami, wzniesionym z tego samego złocistego wapienia co większość budynków w Oksfordzie. Kopuła miedzianego dachu lśniła zielenią w palącym słońcu. Taylor minęła szerokie drzwi, zdobione alchemicznymi symbolami, i weszła w chłodny półmrok głównej czytelni. Na blatach ustawionych w symetrycznych półkolach stołów znajdowały się po dwie mosiężne lampy, krzesła były obite skórą. Większość miejsc świeciła pustkami, ale nie dlatego, że studenci kolegium się nie uczyli – po prostu całe to pomieszczenie było zasadniczo na pokaz. Używane na co dzień sale biblioteki rozciągały się poza reprezentacyjną częścią budowli, zajmując obszar większy niż kwartał dużego miasta. Na tysiącach półek na czterech kondygnacjach ustawiono gigantyczną liczbę książek, w podziemiach znajdowało się ich jeszcze więcej. To był olbrzymi labirynt czytelniczy. Mimo rozmiarów tego miejsca Taylor domyślała się, gdzie znajdzie Sachę. Szybkim krokiem przeszła przez cichą salę, minęła rzeźbione w marmurze kolumny, grube niczym pnie drzew, i ruszyła prosto ku wysokim podwójnym drzwiom do obszernego atrium. Tam poczuła zapach kawy parzonej w studenckim bufecie na dole i pomyślała tęsknie o pysznych ciastkach z kawałkami czekolady, ale nie przystanęła, tylko poszła do głównych schodów, które zakręcały wokół posągu czterech skaczących koni. Sacha i Taylor trafili do kolegium zaledwie trzy tygodnie wcześniej, ale ona już zdążyła przywyknąć do tej nietypowej sytuacji. Zmuszeni do funkcjonowania w skomplikowanym, nowym świecie, gdzie wszyscy byli starsi od nich, bardziej pewni siebie i najprawdopodobniej wolni od obawy przed rychłą śmiercią, Taylor i Sacha szybko oswoili się z codzienną rutyną, której przestrzegali z niemal nabożną czcią. Każdego popołudnia Taylor trenowała z Louisą, a Sacha otaczał się stertami starych francuskich ksiąg w bibliotece, by poszukiwać odpowiedzi. Ledwie zaszczyciwszy spojrzeniem rozszalałe kamienne zwierzęta, pobiegła na górę, mijając snujących się studentów i powłóczących nogami profesorów. Gdy tylko dotarła na następne piętro, skręciła w prawo i ruszyła prosto między wypełnione stosami książek regały. Sacha, jak zwykle ubrany w czarną koszulkę i dżinsy, siedział sam przy ostatnim stole w kącie i pochylał się nad tomami, lekko opierając głowę na palcach jednej dłoni. Wyciągnął długie nogi w stronę przejścia, a kosmyki opadających mu na czoło prostych brązowych włosów zasłaniały jego twarz. Energia alchemików była ciepła i jasna – energia Sachy w niczym jej nie przypominała. Kojarzyła się raczej z oazą chłodnego, spokojnego błękitu okolonego ciemnością. Chłopak skrywał w sobie niebezpieczeństwo, które niezwykle pociągało Taylor. Odkąd razem zabili zwiastunów, czuli, że coś ich łączy. Nigdy o tym nie rozmawiali, ale Taylor była pewna, że Sacha zdaje sobie z tego sprawę. Miał to wypisane na twarzy, widziała to również w zamyślonym wyrazie jego oczu. Teraz jednak na nią nie patrzył. Był tak zajęty czytaniem, że podskoczył, gdy bezceremonialnie usiadła na obitym skórą krześle naprzeciwko niego. – Merde, Taylor – obruszył się. – Nie podkradaj się tak. Wypowiadane z aksamitnym francuskim akcentem słowa brzmiały tak niesamowicie, że mimowolnie się uśmiechnęła. – Wybacz. Popatrzył na nią, na jej zaróżowione policzki i rozczochrane włosy. Jego irytacja natychmiast się ulotniła. – Jak trening? – Kicha – westchnęła. Sacha zmarszczył brwi i niepewnie przyjrzał się jej twarzy. – Kicha? Nie wiem, co masz na myśli. Taylor uczyła go ważnych aspektów angielskiego, których nie mógł poznać w szkole, na przykład przekleństw i powiedzonek. – Kicha, bo idzie powoli i opornie – wyjaśniła i rozparła się na krześle. – Innymi słowy, jestem najgorszą alchemiczką w historii. Nie daję sobie rady z kamieniami. To żenada. – Jesteś na tyle dobra, żeby zabijać zwiastunów – zauważył. – Czyli lepsza niż inni. Uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością. – Szkoda, że cię tam nie było. Powiedziałbyś to Louisie. – Nadal ten sam problem? Chodzi o panowanie nad sytuacją? Taylor skinęła głową. – Louisa mówi, że jestem jak pocisk rakietowy z głowicą atomową, który wyrwał się spod kontroli. – Ostro. – Jego usta drgnęły. – Prawda? Sacha znowu spoważniał i postukał palcami otwartą, ciężką księgę, która przed nim leżała. Był to jedyny znak, że się niepokoił. – Jak sądzisz, co to takiego? Co cię powstrzymuje? Przecież widziałem, jak kontrolujesz moc, zdawałoby się bez wysiłku. W jego głosie nie było słychać potępienia, ale Taylor się zawahała. Nie chciała odpowiadać „Nie wiem”. Jego życie zależało od tego, czy uda się jej zrozumieć, jak być dobrą alchemiczką. W tej chwili na pewno nie była dobra. – Trudno ją kontrolować, kiedy nikt nie stoi mi nad głową i nie próbuje mnie zabić… To znaczy nas – powiedziała po dłuższej chwili. – Jestem lepsza niż kiedyś, ale nadal tracę kontrolę i nie wiem dlaczego. Louisa mówi, że to kwestia wprawy, ale przecież zostało nam niewiele czasu. – Dasz sobie radę – odparł. – Po prostu dalej rób swoje. Jeśli był zdenerwowany, jeśli się bał, że Taylor zawiedzie i w rezultacie on umrze, dobrze to ukrywał. Nie chciała zdradzić, jak bardzo się niepokoi, więc postanowiła zmienić temat. Wyciągnęła książkę ze stosu na stole, spojrzała na francuski tytuł i od razu go przetłumaczyła. – Stosy Carcassonne. – Zmarszczyła nos. – Pogodna lektura. – No tak… Wiesz, Taylor, naprawdę nie mam… Uniósł rękę, żeby zabrać jej książkę, ale zdążyła już ją otworzyć. Na pierwszej stronie widniała grafika przedstawiająca płonący stos, na którym stała kobieta ze związanymi za plecami rękoma. Mimo że rysunek był niewyraźny, Taylor dobrze widziała jej twarz, wykrzywioną strachem i bólem. – To bardzo przejmująca lektura – powiedział cicho Sacha. Nie odpowiedziała. Nie było potrzeby. Niewiele wiedzieli o klątwie, która zagrażała życiu Sachy, ale było jasne, że zaczęła się od Isabelle Montclair, jednej z przodkiń Taylor. Alchemiczka Isabelle, żyjąca w siedemnastowiecznej Francji, odrzuciła swoją wiarę i zwróciła się ku demonologii, którą alchemicy nazywali mrocznymi praktykami. Podobnie jak wielu z nich, spłonęła na stosie jako czarownica, jednak dwie kwestie sprawiły, że jej egzekucja różniła się od pozostałych. Po pierwsze, osoba, która spaliła Isabelle, była przodkiem Sachy. Po drugie, umierająca alchemiczka wykorzystała nieznane mroczne moce, żeby przekląć trzynaście pokoleń rodziny swojego oprawcy. Właśnie z tego powodu w ciągu wieków zmarło w niej dwunastu pierworodnych synów. Sacha był trzynasty. Taylor niecierpliwie wertowała strony, jakby liczyła na to, że wskazówki same z nich wyskoczą. – Jest tu coś o klątwie? – zapytała. – Nic nowego. Znalazłem wzmiankę o spaleniu Isabelle Montclair, ale informacje są szczątkowe. Nic z tego, czego potrzebujemy. – Zatrzasnął starą księgę tak nieoczekiwanie, że Taylor ledwie zdążyła zabrać palce. – Gdzieś muszą być informacje o tym, jak odczynić taką klątwę. W tej bibliotece zebrano tysiące ksiąg o alchemii i o mrocznych praktykach. Na pewno jest tu coś, co się przyda. Musi być. Słyszała frustrację w głosie Sachy i zrobiło się jej przykro, że nie może go pocieszyć, ale prawda była taka, że jeśli mieli go uratować, musieli zrozumieć klątwę. Alchemicy z Kolegium Świętego Wilfreda od lat bezowocnie poszukiwali rozwiązania tego problemu, a tymczasem urodziny Sachy przypadały już za tydzień. Sytuacja przedstawiała się coraz gorzej. – Musi być i jest – zapewniła go Taylor i sięgnęła po następną książkę ze stosu na stole. – Znajdziemy to. Pomogę ci. Sacha nie protestował. Kiedy jednak Taylor przeglądała starą francuską księgę, którą ledwie rozumiała, nie wziął innego tomu, tylko wstał i się przeciągnął. Jego czarna koszulka podjechała do góry, odsłaniając opaloną skórę na płaskim brzuchu. – Wertuję te książki od rana – powiedział. – Muszę stąd wyjść. – Zerknął na Taylor z łobuzerskim błyskiem w oczach. – Chodź, porzucamy kamieniami.\n3 Dziesięć minut później szli pośpiesznie przez skąpany w popołudniowym słońcu dziedziniec. Sacha założył ciemne okulary, ignorując ciekawskie spojrzenia mijanych studentów. W przeciwieństwie do Taylor bardzo lubił, gdy go obserwowano i o nim szeptano. Uważał, że to zabawne. „Idzie ten Francuz, który wie, kiedy dokładnie umrze”. Idiotyczny powód do sławy. – Louisa wpadnie w szał, kiedy się zorientuje, że nas nie ma. – Taylor wydawała się tak zaniepokojona, jakby ukradli samochód. Sacha ledwie zdołał ukryć uśmiech. Przez cały czas stosowała się do zasad, co było zarazem urocze i frustrujące. Świat dosłownie się kończył, a ona nadal chciała prosić o pozwolenie na wyjście. – Jeśli rozwiążemy twoje problemy z kontrolą, Louisa nam wybaczy – zapewnił ją. – Wątpię – wymamrotała, ale nie zwolniła. Jej blond loki wymknęły się ze spinki i rozsypały wokół twarzy, otaczając ją złocistą aureolą. Policzki miała zarumienione od upału. Taylor podniosła wzrok i zobaczyła, że Sacha się w nią wpatruje. – Co? – spytała, niepewnie dotykając włosów. Szybko odwrócił wzrok. – Nic – mruknął. Gdy opuścili dziedziniec i weszli w cień pod sklepionym przejściem przy wydziale nauk ścisłych, Sacha przyśpieszył kroku. Chciał jak najszybciej się stąd wydostać, choćby na kilka minut. Nie przeszkadzały mu spojrzenia studentów, jednak nie lubił kolegium. Ani trochę tu nie pasował. Nie chodziło o barierę językową – Sacha dobrze znał angielski – lecz o to, że w przeciwieństwie do pozostałych nie był alchemikiem i czuł się tutaj nie na miejscu. Wszystko wokoło przypominało mu o jego normalności. Profesorowie prowadzący badania w bibliotece zdejmowali księgi, nawet po nie nie sięgając. Wcześniej tego dnia widział, jak jeden z nich spojrzeniem podgrzewa kubek zimnej herbaty. Sacha zdawał sobie sprawę z tego, że alchemia to coś więcej niż takie sztuczki, jednak tego nie dostrzegał. Taylor opowiadała mu o strumieniach energii i cząsteczkach, których nigdy nie widział. Widział za to, jak bardzo różni się od wszystkich tutaj i jaki jest zwyczajny. Jego odmienność miała znaczenie. Przez nią czuł się wyrzutkiem, nawet gdy znajdował się w samym centrum zdarzeń. Kiedy doszli do ukrytych w cieniu drzwi na skraju dziedzińca, Sacha machinalnie sięgnął po klamkę i nagle uświadomił sobie, że jej tam nie ma. Jego dłoń przez sekundę wisiała w powietrzu, jakby zastanawiając się, co tam robi. – Ja się tym zajmę – powiedziała Taylor z nutą skruchy w głosie. Cofnął się i patrzył, jak przykładała palce do drewna. Zamek natychmiast zachrobotał i masywne drzwi stanęły przed nimi otworem. Sacha był świadkiem, jak robiła znacznie bardziej zadziwiające rzeczy niż otwarcie drzwi, jednak uświadomił sobie, że ostatnio przychodzi jej to z coraz większą łatwością. Nieustannie powątpiewała w swoje możliwości, ale jej pewność siebie rosła z dnia na dzień, nawet jeśli Taylor nie zdawała sobie z tego sprawy. Już nie bała się tego, co potrafi, ani tego, kim jest. Ruszył za nią na skraj rozległej, dzikiej łąki, porośniętej trawą i polnymi kwiatami. Przez chwilę ze zdumieniem tylko się w nią wpatrywał. Taylor opowiadała mu o łące, jednak nigdy jej nie widział, gdyż pod żadnym pozorem nie pozwalano mu wychodzić z kolegium. Dziekan był bardzo stanowczy w tej kwestii i Sacha od przyjazdu nie opuszczał uniwersyteckich murów. Teraz czuł się tak, jakby odzyskał wolność i trafił do innego świata. Napięcie, które od wielu dni ściskało go niczym żelazna obręcz, ustąpiło. Przez moment stał nieruchomo, napawając się widokiem. Taylor, która zdążyła już zrobić kilka kroków po ścieżce, odwróciła się i spojrzała na niego. – Co się dzieje? – zaniepokoiła się. – Nic. – Wepchnął dłonie do kieszeni i ruszył za nią, oddychając głęboko. Powietrze słodko pachniało trawą i kwiatami, a ziemia pod stopami Sachy była bardzo miękka. Po tygodniach zamknięcia w zakurzonych, starych pomieszczeniach czuł się cudownie. W oddali słyszał szum samochodów. Gdzieś tam toczyło się normalne życie, ale sprawiało wrażenie bardzo odległego. – Chyba jestem w niebie – westchnął, wystawiając twarz do słońca. Taylor zerknęła na niego z uśmiechem. – Cieszysz się, że wyszedłeś z biblioteki? Skinął głową, nie opuszczając wzroku. Sama myśl o powrocie do ksiąg sprawiła, że miał ochotę pobiec przed siebie i nigdy się nie zatrzymywać. W końcu popatrzył Taylor w oczy. – Najgorsze nie jest czytanie – wyznał. – Ani nie studenci, którzy plotkują o nas, jakby liczyli na to, że zacznę latać czy coś. Najgorsi są profesorowie. – Fakt – przyznała Taylor. – Ten z brodą… Sacha skrzywił się wymownie. – Jest okropny. Przez pewien czas czytałem księgi w tamtym pomieszczeniu na parterze, ale musiałem się wynieść, bo ciągle kichał i to naprawdę głośno. I za każdym razem patrzył na mnie, jakby to była moja wina. Taylor wybuchnęła śmiechem. – Poważnie? – Chyba jest uczulony na Francuzów. Roześmiała się jeszcze głośniej, a Sacha nagle uświadomił sobie, że od dawna nie widział jej tak rozbawionej. Ostatnio wszystko było okropnie poważne. – A co u ciebie? – zapytał. Jej uśmiech znikł. – Przecież wiesz. – Odwróciła wzrok. – Przychodzę tu codziennie i naprawdę bardzo się staram. I wszystko chrzanię. Przez chwilę wędrowali w milczeniu. Sacha znowu włożył ręce do kieszeni i co pewien czas ukradkiem zerkał na Taylor, która marszczyła czoło, skupiona na swoich problemach. Zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo zależało jej na sukcesie. Powinien jej powiedzieć, aby nie była dla siebie tak surowa, ale jeśli miał być szczery, za każdym razem, kiedy informowała go, że coś poszło źle podczas treningu, czuł się tak, jakby oberwał pięścią w brzuch. Taylor bardzo pragnęła odnieść sukces, lecz on potrzebował tego jeszcze bardziej. Rozpaczliwie zależało mu na tym, żeby okazała się silna i mogła stawić czoło mrocznemu wyznawcy. Wściekało go, że nie jest w stanie sam się ocalić i potrzebuje jej do tego. Obarczanie jej taką odpowiedzialnością było niesprawiedliwe. W końcu znali się dopiero od kilku tygodni, a teraz musiała uratować mu życie. Właśnie dlatego Sacha spędzał każdy dzień w bibliotece i dlatego zatonął pod stosem starych francuskich ksiąg. Musiał jakoś przyczynić się do własnego ocalenia i nie zamierzał wywierać jeszcze większej presji na Taylor. – Jesteś coraz lepsza – zapewnił ją. Popatrzyła na niego, a w jej chłodnych, zielonych oczach pojawiły się wątpliwości. – Jesteś – upierał się. – Nie widzisz tego, bo dostrzegasz tylko to, czego nie potrafisz zrobić. Za to ja widzę wszystko, co potrafisz, i wiem, że jesteś coraz lepsza. Przeszli jeszcze kilka kroków, zanim odpowiedziała tak cicho, że na początku nie był pewien, czy dobrze zrozumiał. – Ale za wolno to przebiega. Nie zdążył wymyślić żadnej odpowiedzi, gdyż nagle wskazała ręką przed siebie, zmieniając temat. – Idziemy tam – oświadczyła. Przyśpieszyła kroku, kierując się ku srebrnej wstędze rzeki, która wiła się wśród drzew. Sacha ruszył za nią po kamiennych schodach, prowadzących w dół, do podniszczonego, kamiennego hangaru na łodzie. Łagodny wietrzyk znad spokojnej wody rozwiewał włosy Sachy, przez co wpadały mu do oczu. Powietrze pachniało zielenią oraz wilgocią, i było chłodniejsze niż w kolegium. – To tu. – Taylor rozłożyła ręce. – Tutaj przychodzę każdego dnia. Poza hangarem, starą ławką i błotnistym brzegiem znajdowała się tu jedynie urokliwa wierzba płacząca. Jej długie gałęzie wisiały nad wodą, która szarpała i ciągnęła ją za liście. Miejsce było ciche i odosobnione, wręcz idealne na trening. Sacha podniósł kamyk z mokrego piachu i puścił kaczkę na rzece. Kamyk odbił się kilka razy od wody i cicho zatonął w falach. Chłopak odwrócił się do Taylor. – Pokaż, co potrafisz – zażądał. Przez chwilę spodziewał się protestów czy wręcz odmowy. Taylor jednak wzruszyła tylko ramionami i się odwróciła, wodząc wzrokiem po brzegu. Gdy udało jej się znaleźć to, czego szukała, wyciągnęła przed siebie rękę. Ciężki kamień na brzegu rzeki drgnął i wzbił się w powietrze, jakby nic nie ważył. Na czole dziewczyny pojawiły się krople potu. Utrzymywała kamień nad ziemią przez kilka sekund, po których dwie rzeczy zdarzyły się jednocześnie. Taylor wzdrygnęła się i cicho krzyknęła, a kamień spadł, lądując z głuchym plaśnięciem w miękkiej, mokrej ziemi nad wodą. Zapadła cisza. – Ups – odezwał się w końcu Sacha. – No właśnie. – Rozgoryczona Taylor otarła pot z czoła. – Ups. – Zawsze tak się dzieje? – zapytał, wpatrując się w kamień. Zacisnęła zęby i pokiwała głową. – Za każdym razem – potwierdziła. To, że nie potrafiła podnieść tego głazu, na tym etapie powinno być zupełnie bez znaczenia. Powinna mieć lata na doskonalenie umiejętności, na studia, na naukę. Niestety, nie miała lat, lecz zaledwie kilka dni. Historia jej rodziny nie pozostawiała wątpliwości, że to właśnie Taylor może zdjąć klątwę ciążącą na Sachy i pokrzyżować demoniczne plany mrocznego wyznawcy. Nie wiedzieli jedynie, jak ma to zrobić. Dlatego to, że nie radziła sobie podczas treningów, było takie istotne. Dlatego ludzie szeptali po kątach o nich obojgu. Wszyscy czuli strach. Mroczny wyznawca zamierzał się do nich dobrać, a czas uciekał. Sacha wyciągnął ręce z kieszeni. – Spróbujemy czegoś innego – oznajmił. Zebrali najcięższe kamienie, jakie udało im się znaleźć, i usypali z nich stos na brzegu rzeki. To była ciężka praca, więc gdy skończyli, oboje ociekali potem. Taylor wycofała się tak daleko, że stanęła niemal na łące. Sacha wydawał się zdumiony jej zachowaniem. – Lepiej się schowaj – ostrzegła go. – Możesz oberwać kamieniem. Parsknął śmiechem. – Nic mi się nie stanie – powiedział. – Puśćmy kilka kaczek. Wyprostowała ramiona i odetchnęła głęboko, wyciągając rękę. Sacha chwycił ją i splótł palce Taylor ze swoimi. Mimo upału miała aksamitnie miękką i chłodną skórę. Zacisnąwszy jego dłoń, popatrzyła na Sachę oczami zielonymi jak liście wierzby. – Nie puszczaj – mruknęła. Przez chwilę nie mógł nic powiedzieć, oszołomiony jej roziskrzonym spojrzeniem. Z trudem zebrał myśli. – Nie puszczę – odparł w końcu. Nagły prąd przeszył ciało Sachy i chłopak gwałtownie wciągnął powietrze do płuc. Poczuł, jak mięśnie Taylor sztywnieją. – Teraz – oznajmiła głębokim głosem. Spoglądała prosto przed siebie. Odwrócił się, żeby zobaczyć, na co patrzyła. Kamienie, które przed chwilą zebrali, wzbiły się w powietrze i fruwały wysoko nad wodą, lekkie jak baloniki, podskakując niczym latawce. Serce Sachy zabiło mocniej. Czuł, jak wzbiera w nim energia, przenika do Taylor i wraca, wiążąc ich oboje. To połączenie między nimi było niczym przewód pod napięciem, tak jak wtedy kiedy razem walczyli ze zwiastunami w Londynie. Mogli osiągnąć wszystko. Nigdy jeszcze nie czuł się tak żywy jak w tej chwili. – Co teraz? – zapytał bez tchu. – Teraz je ustawimy – odparła, boleśnie zaciskając palce na jego dłoni. Nieustannie wpatrywała się w kamienie, które, całkowicie pod jej kontrolą, zaczęły powoli sunąć ku rzece. Gdy dotarły do wody, ustawiły się w linii i zakołysały na powierzchni niczym gromadka kaczek. – Hallucinant – wymamrotał Sacha z podziwem. – Jak to zrobiłaś? Taylor uśmiechnęła się do niego. Po jej czole spływał pot, miała zarumienione policzki. – Nie wierzę – wyszeptała. – Od wielu dni próbuję. Nie mogłam zrobić tego sama, ale z tobą to była pestka. – Otóż to – oznajmił. – Tego właśnie nie rozumieją. Musimy zrobić to razem. Przez cały czas powinienem z tobą trenować. – Ja też tak uważam – przytaknęła. – Razem mogłoby nam się udać. Przez jedną krótką chwilę Sacha odważył się poczuć iskierkę złudnej nadziei. Może dlatego nie od razu zwrócił uwagę na ten dziwny dźwięk – niski, huczący ryk, jaki wydają rozbijające się na brzegu fale oceanu. Nagle jednak odwrócił się ku wodzie i jeszcze mocniej ścisnął rękę Taylor. – Taylor… Słysząc ostrzegawczą nutę w jego głosie, popatrzyła w tym samym kierunku. Rzeka wystąpiła z koryta i ruszyła w ich stronę, coraz bardziej oddalając się od przeciwległego brzegu. W spinała się po podmokłym gruncie i zdawała się wyginać niczym kwiat ku tarczy słońca. Ciężkie kamienie przez cały czas podskakiwały wesoło na szczytach fal. Taylor zbladła. – O, nie… – wyszeptała, po czym wrzasnęła ile sił w płucach: – DOŚĆ! Wyciągnęła przed siebie rękę, koncentrując całą swoją moc na rzece. Woda jednak wciąż toczyła się w ich kierunku. Koryto rzeki stopniowo się opróżniało, ciemny muł lśnił w słońcu. Cała woda zalewała teraz plażę, zmierzając ku łące, fale rozbijały się o mury hangaru na łodzie. Nic nie mogło powstrzymać powodzi. Sacha odwrócił się i popatrzył na Taylor. – Wiesz co… – Próbuję. No już… – Spanikowana, zwróciła się do rzeki: – Błagam, dość. – Musicie puścić ręce – dobiegł ich z łąki głos Louisy. Oboje się odwrócili. Louisa stała za nimi w rozkroku, z rękami na biodrach, a jej niebieskie włosy połyskiwały w świetle. Wydawała się wściekła. – Musicie puścić ręce, albo utoniecie.\n4 – Nie mogę go puścić. – Wargi Taylor drżały. – Znajdź moc, której używałaś do kontrolowania kamieni, i powstrzymaj rzekę. Zrób to, zanim porwie mój cholerny hangar. Głos Louisy brzmiał spokojnie, ale lodowato, co, jak podejrzewał Sacha, z pewnością nie uszło uwadze Taylor. Taylor odwróciła się do rzeki i zamknęła oczy. Oddychała szybko, ściskając dłoń Sachy tak mocno, że czuł kości pod jej skórą. Usłyszał, jak wyszeptała coś niezrozumiałego, i nagle uświadomił sobie, że łącząca ich więź pęka. Moc wypełniająca jego żyły światłem wycofała się nieoczekiwanie. Ogarnęła go pustka. Woda z westchnieniem powróciła do koryta, a kamienie, które wbrew prawom fizyki unosiły się na powierzchni, cicho zatonęły. Taylor puściła rękę Sachy, a wtedy Louisa ciężkim krokiem ruszyła w ich kierunku. – Niech was diabli, oboje! – wybuchnęła. – Co wy tu robicie, do cholery? Wszędzie was szukałam. – Widziałaś kamienie? – Taylor starała się skupić na dobrych stronach. – Udało się nam. I to idealnie. – A potem niemal zatopiłaś Oksford – warknęła Louisa. – Rozmawiałyśmy o tym wcześniej. Nie wolno ci przychodzić tu beze mnie. To zbyt niebezpieczne i dobrze o tym wiesz. Nie możesz być tu sama. – Nie jest sama – zauważył Sacha spokojnie. – Jest ze mną. Louisa skierowała na niego surowe spojrzenie. – A to nasz drugi problem. Posłuchaj, dzieciaku, jesteś chodzącym celem, który nie potrafi się bronić. Coś ty sobie myślał, do diabła? Sacha nawet nie drgnął. – Myślałem, że mógłbym pomóc Taylor w treningu – wycedził. Louisa chciała warknąć coś kąśliwego, ale ugryzła się w język. Gdy znów przemówiła, w jej głosie pobrzmiewało współczucie. – Rozumiem, dzieciaku, naprawdę – powiedziała. – Ale Taylor musi nauczyć się to robić bez niczyjej pomocy. Nie może liczyć na to, że wasza połączona moc zapewni jej bezpieczeństwo. A jeśli stracisz przytomność i będzie walczyła sama? Albo trafisz do niewoli i będzie musiała cię ratować? – Louisa wyciągnęła rękę i pomachała nią, jakby rozrywając niewidzialną nić między Taylor i Sachą. – Polegając na łączącej was mocy, będzie bezbronna za każdym razem, kiedy się oddalisz. Chcę, żebyś teraz odszedł. Muszę ją nauczyć samodzielnej walki. Sacha poczuł, jak wzbiera w nim gniew. Nie cierpiał, kiedy Louisa przemawiała protekcjonalnym tonem, i irytowało go, że szkolenie Taylor przebiega tak opornie. Nie znosił Kolegium Świętego Wilfreda i wszystkich, którzy byli z nim związani. Wściekało go, że bez nich nie miał szans na przeżycie. – Przestań nazywać mnie dzieciakiem, dobrze? – zażądał ostro. – Chcesz, żebym zachowywał się jak odpowiedzialny dorosły? To traktuj mnie w ten sposób, albo będę dzieciakiem, za którego mnie bierzesz. Naprawdę. – Zrobił krok w jej kierunku. – Czy tego chcesz? Użerać się z dzieckiem? Uważaj na to, czego sobie życzysz, Louiso. – Opanuj się, dzieciaku. – Louisa przewróciła oczami. – Jezu. – Louisa, zamkniesz się wreszcie? – warknęła Taylor, stając między nimi. Sacha i Louisa patrzyli na siebie ponuro nad jej ramieniem. Sacha musiał przyznać, że bardzo chętnie starłby się z Louisą. Czepiała się go, odkąd przyjechał do Świętego Wilfreda, a on zupełnie nie rozumiał dlaczego. W żaden sposób nie potrafił sprostać jej wymaganiom. To było niesprawiedliwe. Problem polegał jednak na tym, że akurat teraz Louisa miała rację. Taylor była kluczem do wygrania tej bitwy i dla własnego bezpieczeństwa powinna stać się silniejsza. Sacha wiedział, że nie zawsze zdoła jej towarzyszyć. To jednak nie oznaczało, że łatwiej mu było znosić zachowanie Louisy. Zbyt wiele przeszedł w życiu, żeby teraz tolerować protekcjonalność niebieskowłosej, wytatuowanej czarodziejki. – Louisa, powinnaś przeprosić. – Taylor nadal się gotowała. Sacha cofnął się o krok. – W porządku, Taylor. Idę. Mam dość. – Rzucił ostrzegawcze spojrzenie Louisie. – Ale jeśli ona nie przestanie się na mnie wyżywać, to stąd spadam. Je me casse. Nie czekając na odpowiedź, ze zwieszoną głową ruszył przez łąkę. Po raz setny żałował, że nie jest w Paryżu. Mógłby stąd zniknąć, nie zdołałyby go powstrzymać – w sypialni miał powrotny bilet na prom. Sacha nie chciał jednak odjeżdżać bez Taylor, a nawet bez pytania wiedział, że nie zgodziłaby się mu towarzyszyć. Poza tym nie miał pojęcia, gdzie trzymają jego motocykl. Zabrali kluczyki, kiedy się tu zjawił, i oświadczyli, że maszyna będzie „w bezpiecznym miejscu”. To też go wkurzało. Przecież motocykl należał do niego. Z wściekłością kopnął kamień na ścieżce, posyłając go w wysoką trawę. To jednak nie wystarczyło. Miał ochotę pobiec i komuś przyłożyć. W takie dni tęsknił za swoim dawnym, beznadziejnym życiem. Może i tylko siedział, czekając na śmierć, ale przynajmniej był wolny. Teraz czuł się jak więzień. Dopiero kiedy dotarł do drzwi w kamiennym murze, uświadomił sobie swój błąd. Tylko alchemicy mogli je otworzyć. Nie był w stanie sam wrócić. Typowe. – Nienawidzę tego miejsca! – Z okrzykiem jałowej wściekłości rąbnął pięścią w drewno. Drzwi nawet nie drgnęły. Sacha zaklął pod nosem i posnuł się wzdłuż okalającego kolegium muru w kierunku frontowej bramy. Nigdy tu nie był, więc nie wiedział, dokąd zmierza, po prostu szedł przed siebie. Kolegium Świętego Wilfreda zajmowało spory teren, dlatego dopiero po kwadransie dotarł na skraj łąki, gdzie miękka trawa ustępowała pola twardemu betonowi. Ucichło urocze ćwierkanie ptaków i bzyczenie owadów, a przestrzeń wypełniła się dudnieniem silników samochodów i autobusów. Sacha po chwili znalazł się w wąskiej uliczce. Po prawej wznosił się wysoki, złowrogi mur Świętego Wilfreda, a po drugiej stronie jezdni inny mur odgradzał teren nieznanego Sachy kolegium. Spacer tą uliczką przypominał wędrówkę przez kamienną dolinę. Dotąd właściwie nie miał okazji zwiedzić Oksfordu, więc teraz rozglądał się z ciekawością. Zza murów po obu stronach uliczki wystawały iglice wież kolegiów i kościołów. Nienawidził Kolegium Świętego Wilfreda, ale miasto było bez wątpienia niezwykłe. Ojciec Sachy mieszkał tu dawno temu i je uwielbiał – może nawet spacerował tą samą trasą. Ta myśl trochę go uspokoiła i jego gniew zaczął powoli ustępować. Mur wokół Kolegium Świętego Wilfreda skręcał na prawo, więc Sacha także skręcił. Teraz mijało go więcej ludzi, głównie studentów w parach lub grupkami, rozgadanych i roześmianych. Nie brakowało także turystów i miejscowych. Zza bezpiecznej osłony okularów przeciwsłonecznych Sacha obserwował ich z zainteresowaniem, do którego za żadne skarby by się nie przyznał. Sprawiali wrażenie odprężonych i całkiem zwyczajnych. Nigdy nie widzieli zwiastuna, który zbliżałby się do nich, niosąc śmierć. Nie mieli nawet pojęcia, że istnieje taka istota jak zwiastun. „Mój Boże, chciałbym żyć w tak błogiej nieświadomości”, pomyślał. Było tu goręcej niż na łące. Sacha otarł pot z czoła. Maszerował tak już od wieków. Gdzie była ta durna brama? Na pewno niedaleko. Przyśpieszył kroku i przepchnął się przez tłumek pogrążonych w rozmowie studentów, którzy stali mu na drodze. Dopiero gdy się rozstąpili, żeby go przepuścić, ujrzał wysoką bramę kolegium z czerwonymi i złotymi flagami, które zwisały smętnie, jakby zmęczone upałem. Odetchnął z ulgą. Był już prawie na miejscu. W tej samej chwili rozległ się złowróżbny, niski pomruk i Sacha zamarł. Odgłos nie był donośny, ale niepokojący, wręcz nieludzki. Stopniowo przybierał na sile. Wydawał się zgrzytliwy, mechaniczny, tak jakby głęboko pod ziemią przesuwało się coś okropnego. Sacha poczuł, jak jeżą mu się włosy na karku, i odwrócił się w poszukiwaniu źródła hałasu. Nie tylko on usłyszał dziwny dźwięk. Także studenci rozglądali się niepewnie, wymieniając półgłosem uwagi. Chciał ich ostrzec, tylko nie bardzo wiedział, przed czym. Nie zdążył jednak powiedzieć ani słowa, gdyż ziemia zatrzęsła się tak gwałtownie, że musiał chwycić się latarni, aby nie upaść. Świat wokół niego eksplodował z ogłuszającą siłą.\nC.J. Daugherty Dostępne w wersji pełnej\nCarina Rozenfeld Dostępne w wersji pełnej\nTytuł oryginału: The Secret City Copyright © 2015 by C.J. Daugherty and Carina Rozenfeld Copyright © for the translation by Małgorzata Hesko-Kołodzińska Opieka redakcyjna: Agnieszka Urbanowska Opracowanie typograficzne książki: Daniel Malak Projekt okładki: © Design by LBBG – Jack Smyth Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Eliza Luty Fotografia na okładce: © Jordi Santacana Figuerola / Shutterstock.com Adiustacja: Magdalena Adamek / d2d.pl Korekta: Sandra Trela / d2d.pl, Anna Woś / d2d.pl ISBN 978-83-7515-700-0 www.moondrive.pl www.otwarte.eu Wydawnictwo Otwarte sp. z o.o., ul. Smolki 5/302, 30-513 Kraków Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Tajemne_miasto-ebookRO/p04010560i040" target="_blank" title="Tajemne miasto [C.J. Daugherty, Carina Rozenfeld] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Tajemne miasto [C.J. Daugherty, Carina Rozenfeld] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Etui i paski do okularów - sklep Militaria.pl\nAby okulary, których zadaniem jest ochrona naszych oczu, służyły nam jak najdłużej, należy odpowiednio o nie dbać i dobrze je zabezpieczać. Jest to produkt bardzo podatny na wszelkiego rodzaju zarysowania, upadki i inne uszkodzenia mechaniczne, zwłaszcza w transporcie. Warto więc zaopatrzyć się w odpowiednie etui lub pokrowiec, które przedłuży żywotność naszego sprzętu, a także uchroni go przed przypadkowym zabrudzeniem. W naszym sklepie internetowym Militaria.pl znajdziesz etui na okulary męskie, damskie, taktyczne, sportowe czy też korekcyjne, w zależności od potrzeb. W tej kategorii znajdziesz także paski i smycze do okularów, pozwalające na noszenie okularów na szyi, co może uchronić je przez zgubieniem lub pozostawieniem w niechcianym miejscu. W tej kategorii znajdziesz bogatą ofertę praktycznych i odpornych etui na okulary w wielu wariantach i kolorach, także kamuflażowych, dzięki którym zabezpieczysz je przed zarysowaniami i uszkodzeniami. Posiadamy etui na okulary w wersji twardej, półtwardej lub miękkiej. Etui na okulary twarde to sprawdzone i trwałe rozwiązanie dla wymagających użytkowników, które doskonale ochroni okulary przed uszkodzeniami mechanicznymi, nawet gdy zadziała na nie duża siła. Zabezpieczone w ten sposób akcesorium można transportować w plecaku, torebce czy schowku samochodowym.\nPasek Carson do okularów - seafoam (FA-10-04)\nPasek Carson do okularów - crimson (FA-10 (03))\nZamienny nosek ESS Crossblade Standard (18887) SP\nZamienny nosek ESS Low-Pro Replacement Nosepiece (740-0473)(9633) SP\nSmycz na okulary Oakley Black S (AOO0004ST-00000400)\nWkładka korekcyjna Pyramex V2G-PLUS RX (PYR-41-027646) G\n47,20 zł54,99 zł\nOprawka ESS Crossbow Tri-Tech Fit Frame - Terrain Tan 740-0531 (13369) SP\nAdapter ESS Pivot Rail Kit - 740-0488 (10130) SP\nOprawka ESS Crossbow Tri-Tech Fit Frame - czarny 740-0503 (9634) SP\nWizjery ESS Rollbar Smoke Gray (740-0600)(14241) SP\nZamienny nosek ESS Medium-Clearance P-2B Rx Nosepiece 740-0564 (13693) SP\nEtui na okulary Pentagon Kalypso - RAL7013 (K17086-06E)\nz działu Etui i paski do okularów\n5autor: Bartosz, 2021-09-15\nW tej cenie super, bardzo solidne i dobrze chroni okulary.\nSolidne i dobrze wykonane, polecam\n5autor: Tomasz, 2021-09-08\n"świetne. jezeli nie potrzebujesz twardego etui to te etui bedzie najlepsze. polecam." - dokupione kolejne :)\nświetne. jezeli nie potrzebujesz twardego etui to te etui bedzie najlepsze. polecam.\n5autor: Wojciech, 2021-09-02\nPrzyda się każdemu kto zamierza uprawiać wodne spory w swoich Ray Banach ^^\nPoszukując twardego etui na okulary, warto zwrócić uwagę na ofertę amerykańskiego producenta - firmy Oakley. Wytrzymałe etui wykonane z tworzywa w formie walizki transportowej pozwoli na skuteczną ochronę okularów przed uszkodzeniem czy zgnieceniem. Wielkość etui pozwoli na swobodny transport okularów wraz z dodatkowym wyposażeniem (wizjerem, paskami, środkami do czyszczenia szkła). Jeśli jednak zależy nam na oszczędności miejsca i małej wadze, warto postawić na kompaktowe etui miękkie. Materiał futerału ochroni okulary przed zabrudzeniami i zamortyzuje wstrząsy. Dostępne na Militaria.pl materiałowe lekkie etui wykonano z praktycznej mikrofibry, która nadaje się także do czyszczenia szkieł. Wygodny wiązany system zamykania pozwoli na szczelne zabezpieczenie pokrowca i zapobiegnie zabrudzeniom spowodowanym dostawaniem się do środka brudu, kurzu czy pyłu. Ciekawą propozycją są także ochronne modele półsztywne, wykonane z tkanin poliestrowych lub z Cordury® 500D. Materiały syntetyczne tego typu są bardzo wytrzymałe, trwałe oraz odporne na działanie warunków atmosferycznych. Wnętrze damskich i męskich etui na okulary tego typu zostało pokryte miękką wyściółką, co dodatkowo chroni soczewki przed zarysowaniem. Dwukierunkowy zamek błyskawiczny pozwoli na komfortowe użytkowanie – wygodne włożenie i wyciągnięcie okularów.\nW niektórych modelach, na etui dla okularów naszyto system Molle, dzięki któremu istnieje możliwość przytroczenia pokrowca np. do plecaka. Inne modele z kolei oferują szlufkę z zatrzaskiem, dzięki której przymocujemy etui do paska spodni. Ciekawym akcentem jest także rzep velcro na etui dla okularów przeciwsłonecznych, korekcyjnych czy sportowych, który daje sposobność doczepienia niewielkiej naszywki typu morale patch, personalizującej produkt. Oprócz pokrowców na okulary oferujemy także dodatkowe gadżety w formie pasków i smyczy. Pasują one do większości modeli i pozwalają na swobodne noszenie okularów na szyi, podczas ściągnięcia z twarzy. Uniwersalne smycze ze stalowej linki lub nylonowe paski to dobre rozwiązanie, podczas chwilowego ściągnięcia okularów, gdy nie mamy przy sobie etui. Fanom sportów wodnych polecamy modele wykonane z lekkiego, oddychającego, unoszącego się na powierzchni wody neoprenu, dzięki któremu nie zgubimy okularów podczas wodnych aktywności. Polecamy szeroki wybór wysokojakościowych produktów, które ochronią Wasze okulary i zabezpieczą je w transporcie oraz uzupełniające akcesoria, takie jak smycze oraz paski do okularów, które pomogą Wam jeszcze lepiej zadbać o ulubiony sprzęt. Znajdziemy tu etui na okulary przeciwsłoneczne czy korekcyjne od czołowych producentów sprzętu optycznego i taktycznego, takich jak Oakley, Bolle, Carson czy Pentagon.


Pokolenie czasu przemian\nopole.gosc.pl → Pokolenie czasu przemian\nTutaj jestem, a takie zdjęcie też mam, mówiły kolejne osoby, wskazując na poszczególne plansze\nDziś chciałoby się wrócić do przedszkola, np. na leżakowanie – mówią z nostalgią oglądający.\nNietypową wystawę pt. „Opolscy milusińscy. Pokolenie czasu przemian”, przygotowaną przez pracowników Archiwum Państwowego, można oglądać na placu Kopernika obok galerii Solaris. To fotografie dzieci z lat 70. i 80. XX w. i upadku komunizmu w Polsce.\n– Chcieliśmy w nieco inny sposób pokazać dochodzenie do tego momentu w dziejach Polski, do 4 czerwca 1989 r., poprzez ukazanie pokolenia, które w czasie przełomu wchodziło w dorosłość. Mamy nadzieję, że ta wystawa stanie się początkiem tego, by stworzyć wspólnie z mieszkańcami regionu publikację elektroniczną, w której opowiemy, co działo się później – tłumaczy Sławomir Marchel, współtwórca wystawy z AP w Opolu.\nPlansze przedstawiają codzienne sytuacje, sceny ze żłobka, przedszkola, zajęć sportowych dla dzieci w Głuchołazach, obozu harcerskiego i ochotniczego hufca pracy. Na pierwszej jest dziecko, które urodziło się 22 lipca i dzięki temu otrzymało specjalną wyprawkę.\n– Na tych zdjęciach nie widać ani etosu, ani patosu, ale normalność. Rzeczywiście tak było, skromnie, ale nie czuliśmy się ofiarami ani poszkodowanymi, bo nasze dzieciństwo przypadło na straszne czasy. Dzieci było dwa razy więcej, łatwo było skrzyknąć drużynę piłkarską, nie było takiej manii, jeśli chodzi o bezpieczeństwo dzieci. Może było więcej manipulacji, oprawy politycznej, ale dzieci były takie jak dziś – radosne, inne nieufnie albo z zaciekawieniem patrzące w obiektyw – opowiada wojewoda opolski Ryszard Wilczyński.\nWśród uwiecznionych bohaterów znaleźli się również sami pracownicy opolskiego archiwum. Oni także należą do pokolenia czasu przemian.\n– Jestem na zdjęciu, o tutaj – mówi Urszula Górka z Opola. – Wystawę ogląda się z uśmiechem, bo są to wspomnienia beztroskich lat dzieciństwa. Nie odczuwało się presji, wakacje były bardziej na dziko, zwykle wyjazdy na wieś lub na kolonie. To była duża atrakcja. Podwórka, place zabaw nie były wyposażone w specjalistyczne sprzęty jak dziś. Rozbijało się kolana, głowy, a mimo paru łez następnego dnia znów tam się biegło – dodaje Urszula Zimmermann z Ozimka. Autorzy wystawy zachęcają do podzielenia się zdjęciami, dokumentami z czasu przemian, zwłaszcza z lat 1989–1991, stworzenia wspólnie opowieści o tamtych latach. Materiały, z których powstanie dostępny w internecie album, można dostarczać do opolskiego „Archiwum Roku Wolności”. Po zeskanowaniu pamiątki będą zwrócone właścicielom. Kontakt: Archiwum Państwowe w Opolu, ul. Zamkowa 2, e-mail: s.marchel@opole.ap.gov.pl.


FOTO: Zack Snyder przygotowuje scenę z Deathstroke'em - FDB\nFOTO: Zack Snyder przygotowuje scenę z Deathstroke'em 0\nPrzed miesiącem Batman we własnej osobie, czyli Ben Affleck zaprezentował światu krótki materiał wideo, na którym mieliśmy możliwość zobaczenia postaci Deathstroke’a, który będzie rywalem Mrocznego Rycerza w jego solowym filmie. Teraz reżyser Justice League, Zack Snyder pochwalił się zdjęciem, na którym możemy zobaczyć jak pracuje nad konceptem kolejnej sceny.\nNajważniejsze pytanie jest takie, kim jest postać na obrazku, z którą Deathstroke rozmawia. Niestety nie jesteśmy tego w stanie powiedzieć, ponieważ widać tylko tył jego głowy. Możliwe, że jest to Jesse Eisenberg, czyli odtwórca roli Lexa Luthora. Ostatnio pojawiła się plotka mówiąca o tym, że kultowy najemnik pojawi się również w widowisku Justice League. Prawdopodobnie zobaczymy go w scenie po napisach, tak więc byłoby to całkiem sensowne, aby toczył on rozmowę z Luthorem.\nTego dowiemy się jednak dopiero przy premierze kolejnego filmu Snydera. Justice League trafi do kin 10 listopada 2017 roku.\nLiczę, że rola Deathstroke’a będzie niewielka, bo wolałbym, żeby zostawili go na solowy film o Batmanie w 2018.


O psach i podłych praktykach schronisk - ;* Samotni? - łączmy się! ;-) - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nsilencjariusz 24.06.20, 21:44\n"Z badań brytyjskich wynika, że za ośmioma na dziesięć przypadków oddania psa [do schroniska] stoi właśnie niemożność poradzenia sobie z jego agresywnym zachowaniem."\nW Polsce schroniska wciskają ludziom do adopcji psy, które ze względu na swoją agresję powinny być uśpione. Ciekawy artykuł na ten temat jest w "Polityce". Jako przykład przytaczana jest historia psa, który pogryzł swoje dwie kolejne właścicielki w twarz. W drugim przypadku pies wyrwał kobiecie część powieki. Oko ledwo uratowano, ale kobieta na nie nie widzi i oko pozostanie nieruchome. Pies ponownie został wystawiony do adopcji. Opis mówi, że pies "jest cudownym przyjacielem, witającym Cię pięknym, szerokim uśmiechem, cieszącym się na Twój widok jak szczeniaczek (...)"\nPolecam lekturę dla wszystkich forumowych, psich talibów.\nszarlotka_ja Re: O psach i podłych praktykach schronisk 24.06.20, 22:05\nMnie tam w schronisku nic nie wciskali - sama zdecydowałam\nCzytałam o tym psie, ale nie był to artykuł z Polityki. Na onecie (?) był swego czasu reportaż.\nsilencjariusz Re: O psach i podłych praktykach schronisk 24.06.20, 22:40\nKierunek Azja. Zamiast schronisk.\nszarlotka_ja Re: O psach i podłych praktykach schronisk 24.06.20, 22:42\nSugeruje Sil, że mój kłapouszek powinien być zjedzony przez Wietnamczyków w gulaszu?\nsilencjariusz Re: O psach i podłych praktykach schronisk 24.06.20, 22:49\nszarlotka_ja Re: O psach i podłych praktykach schronisk 24.06.20, 22:53\nsilencjariusz Re: O psach i podłych praktykach schronisk 24.06.20, 23:08\nStrach napisać coś innego, Szarlotta taka drażliwa ostatnio.\nszarlotka_ja Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 11:16\nJa? Drażliwa? Myli mnie Sil z kimś .\nsilencjariusz Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 12:07\nI znowu nie pozostaje mi nic innego jak tylko zgodzić się z Szarlottą.\nobrotowy no jak dozyje statecznego wieku ? 24.06.20, 22:52\n> Sugeruje Sil, że mój kłapouszek powinien być zjedzony przez Wietnamczyków w gulaszu?\nno jak dozyje statecznego wieku ?\ntylko konie zostawia sie podobno w stajni do konca ich zywota.\n- krowy - juz nie...\nuny Re: no jak dozyje statecznego wieku ? 25.06.20, 09:28\nJuż dawno skończył się szacunek do koni naszym kraju.\nDopóki ciąga kopyta to ma jakąś wartość -czytaj idzie na kiełbasy (do Włoch). Jak padnie to tylko kłopot generuje. Dobrze jak niedaleko jest ferma lisów albo czegoś co padlinę zażre inaczej trzeba się urobić przy szpadlu żeby truchło zakopać.\ngreen.amber Re: O psach i podłych praktykach schronisk 24.06.20, 22:45\nkombinuje Sil jak się wstrzelić w te dwa na dziesięć?? tylko po co Silowi koniecznie parzysta ilość brytyjskich psów...\nsilencjariusz Re: O psach i podłych praktykach schronisk 24.06.20, 22:54\nIlość? O ile mi wiadomo psy są policzalne. Gdzie byłaś i co robiłaś?\ngreen.amber Re: O psach i podłych praktykach schronisk 24.06.20, 23:22\nczepia się Sil znaczy tęsknił bardzo nie mogę powiedzieć, bo by nie miał Sil innego wyjście niż pęc z zazdrości...\nsilencjariusz Re: O psach i podłych praktykach schronisk 24.06.20, 23:32\nNie pęknę, mów.\ngreen.amber Re: O psach i podłych praktykach schronisk 24.06.20, 23:39\na umie Sil dochować tajemnicy??\nsilencjariusz Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 00:15\ngreen.amber Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 01:20\nmarisella Re: O psach i podłych praktykach schronisk 24.06.20, 23:45\n> Jako przykład przytaczana jest historia psa, który pogryzł swoje dwie kolejne wła\n> ścicielki w twarz.\nZdaniem schroniska to jednak nieco inaczej to wyglądało:\nJa znam przykłady odwrotne - gdy schronisko nie chciało pokazywać psów, bo były oznaczone jako nieadopcyjne. A gdy wskutek powodzi do kogoś trafiły na przymusowy tymczas (nie było już gdzie ewakuować systemowo), okazały się cudownymi stworami i finalnie wyadoptowane żyły jeszcze kilka lat szczęśliwie w nowych domach, pokochane przez nowych właścicieli.\nZresztą "schroniska" to też szeroki temat i nie każde jest takie samo, nie da się generalizować. Porównaj na przykład Radysy do Palucha...\nNiestety niektóre schroniska są schroniskami tylko z nazwy.\nsilencjariusz Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 00:22\nNo cóż, też bym się bronił w taki sposób jak robi to schronisko. Sprawa zdaje się jest w sądzie, więc pewnie wcześniej czy później dowiemy się kto zawinił.\nmarisella Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 12:45\n> No cóż, też bym się bronił w taki sposób jak robi to schronisko.\nWiesz, w ten sposób można próbować ośmieszać każdą linię obrony, niezależnie od tego, czy ktoś jest winny czy nie. Ja, gdy sprawa wypłynęła, widziałam na profilu tej babeczki faktycznie zdjęcia z obściskiwanym psem, więc jeśli miała info, a rozumiem że są na to pisemne dowody, że tak nie powinna robić z tym akurat psem, to sprawa jest dość jasna.\nPrawdę mówiąc, mnie się w schronie nigdy nie zdarzyło, żeby ktoś podawał informacje na moją niekorzyść - zawsze najwyżej w drugą stronę, że jest gorzej (lub może być gorzej) niż rzeczywiście jest (czy to zdrowotnie, czy behawioralnie).\nA inną sprawą jest, że ludziom się często wydaje, że zwierze to zabawka i są je w stanie poukładać od linijki pod siebie, żeby spełniało ich oczekiwania. A to nie zawsze jest możliwe, bo nie każdy pies czy kot będzie kochał przytulanie, długie spacery, intensywne zabawy czy cokolwiek innego tak naprawdę. Tak jak i ludzie.\nMyślę, że kto miał w życiu więcej zwierząt, ten doskonale wie, że każde jedno to zupełnie inny charakter.\nNaginanie zwierzaków pod siebie udaje się dokładnie tak samo, jak naginanie pod siebie ludzi - to znaczy nie udaje się wcale i prędzej czy później musi się skończyć kiepsko.\n> Sprawa zdaje\n> się jest w sądzie, więc pewnie wcześniej czy później dowiemy się kto zawinił.\nNie wiedziałam o tym, ale to dobrze. Nie żebym wierzyła w to, że wyroki są zawsze sprawiedliwe, ale myślę, że przynajmniej dowody obu stron będą wyciągnięte.\nA wiesz kto wniósł pozew? Ta aktorka czy schronisko? W sensie: o co toczy się proces?\nsilencjariusz Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 20:32\nCo do obściskiwania sierścia. W gazecie piszą, że przed adopcją na fejsie (nie precyzują czy schroniska, ale kontekst wskazuje, że schroniska): "Na licznych plenerowych zdjęciach wrzuconych na Facebooka siedział pies w typie labradora, z czerwoną chustką na szyi i z wyrazem pyska, który ludzie biorą za uśmiech. Wtulał się w swoją opiekunkę, obejmowany przez nią i głaskany, lizał ją po policzku."\nI dalej: "Nim go zabrała do domu (poszkodowana znaczy, dla wyjaśnienia dodam) wystąpili jeszcze razem w filmie zachęcającym do przygarniania psów ze schronisk. Przed kamerą teraz ona głaskała i przytulała Logana (...).\nWięc Marysiu ja to widzę tak. Kiedy przytulanie psa przez pracowników schroniska i przez poszkodowaną było w interesie schroniska (oszukańcza prezentacja psa, reklama schroniska przez modelkę) to wszystko było ok. Dopiero po wypadku zaatakowano poszkodowaną, że przytulała psa. Jak dla mnie jest to wyjątkowo obrzydliwe działanie schroniska.\nPiszą, że to może być pierwszy pozew o pogryzienie przez adopcyjnego psa. Czyli chyba jeszcze sprawa nie jest w sądzie.\nsilencjariusz Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 20:33\n* aktorka, nie modelka\nwitrood Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 06:05\nPrzejeżdżając tydzień temu przez okolice Horyńca-Zdroju (Roztocze) zauważyłem wybiegającą z lasu grupę psów maści różnej, ale większość wyglądała na rasowe. Nie szczekały, miały obroże. Zastanowiło mnie to, ale dopiero po czasie kapnąłem się, że najprawdopodobniej do lasu zostały wyrzucone. Pewnie dalszej odległości (Rzeszowa? Lublina?), żeby nie mogły wrócić.\nmarcepanka313 Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 06:39\nTo tylko dowodzi, że to ludzie są niewydolni(właściciele, schronisko) a nie zwierzęta.\nJeśli rzeczywiście pies jest agresywny z jakiegoś powodu to w większości jest to wina człowieka.... (traktowanie, brak opieki, jakiejś dyscypliny).\nChyba rzadko się zdarza, że zwierzę się rodzi z gruntu złe.\nnerw_rdzeniowy Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 21:44\n>Jeśli rzeczywiście pies jest agresywny z jakiegoś powodu to w większości jest to wina człowieka.... (traktowanie, >brak opieki, jakiejś dyscypliny).\nPies ma instynkt. Leśnicy pytani które zwierzęta w lesie są najbardziej niebezpieczne bez wahania odpowiadają: psy, które połączyły się w coś w rodzaju watahy. Pojedynczy milutki kundelek w grupie psów staje się myśliwym.\nZwierze zawsze będzie zwierzęciem a niektórzy psi talibowie przypisują im cechy ludzkie.\nsilencjariusz Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 21:46\nmarcepanka313 Re: O psach i podłych praktykach schronisk 25.06.20, 22:30\n> >Jeśli rzeczywiście pies jest agresywny z jakiegoś powodu to w większości j\n> est to wina człowieka.... (traktowanie, >brak opieki, jakiejś dyscypliny).\n> Pies ma instynkt. Leśnicy pytani które zwierzęta w lesie są najbardziej niebezp\n> ieczne bez wahania odpowiadają: psy, które połączyły się w coś w rodzaju watahy\n> . Pojedynczy milutki kundelek w grupie psów staje się myśliwym.\nI to, że pies ma instynkt, każdy odpowiedzialny właściciel wie,więc siłą rzeczy za zachowanie psa odpowiada właściciel.\nW końcu "psu i chłopu się nie wierzy"....\nObok instynktu ma charakter.\nDo niedawna miałam psa i nigdy nie brałam go do lasu z prostego powodu.... kleszcze, ewentualnie spotkanie z innym człowiekiem czy psem, byłoby powodem do udowadniania, że on tu rządzi, że nie da zrobić krzywdy osobom za które odpowiada. Nie dopuszczałam do kontaktu z kilkoma psami. Wiedziałam, że jest charakterny, że nie toleruje w pobliżu domu innych psów, broni swojego terytorium. Wiedziałam też, że jest posłuszny (wychowywanie od szczeniaka) co nie zwalniało mnie z uważności na pewne sytuacje. Nie lubił pewnych zachowań(po urazie ze szczenięctwa) , co sygnalizował!!!\nNo ale faktem jest, że ja miałam wyjątkowo mądrego psa wielorasowego.\n> Zwierze zawsze będzie zwierzęciem a niektórzy psi talibowie przypisują im cechy\nUważam, że dobór słów jest niefortunny.\nKażde zwierzę może zrobić krzywdę,bo każde posiada instynkt.\nobrotowy no coz nie dorasta sie czasem do rodzicielstwa 25.06.20, 16:19\ni nie dorasta sie czasem do bycia opiekunem psa.\n- niedobry jest, gryzie - to go za kare do "sierocinca"\nstasi1 Re: O psach i podłych praktykach schronisk 26.06.20, 09:21\nJuż po podpisaniu dokumentów adopcyjnych niby schronisko stwierdziło że poprzednią właścicielkę pogryzł w twarz ale pewnie to była nie prawda. Ta w sumie w twarz ugryzł 3 razy, dwa razy złożyła to na karb przypadku\nTelewizja Wroclaw TVP3\nJak gotować jajka, żeby łatwo się obierały?\nCzy zauważyliście, że w USA wreszcie złapali ...\nMasza zawsze dziewica - Przywracanie dziewictwa\nzamienię rowerek 3-kołowy - Tychy\nMiłość jest najlepszą szczepionką\nBoćki już są Lipec 2020...\nczy ktoś Warszawy


Ten straszny Donald - GF24.pl\nTen straszny Donald\nPolitycy PiS przestraszyli się tego, co może powiedzieć Donald Tusk przed sejmową komisją śledczą ds. Amber Gold.\nPo blisko trzech latach rządów w PiS wciąż panuje kompleks Donalda Tuska. Były premier i wieloletni szef Platformy Obywatelskiej, obecnie Przewodniczący Rady Europejskiej, jest zmorą polityków PiS. Wygrana Jarosława Kaczyńskiego i PiS w wyborach w 2015 r. nie była pełna, ponieważ nie pokonał on bezpośrednio Tuska. Ten zawczasu odszedł na prestiżowe stanowisko w Europie. Od czasu objęcia władzy, politycy PiS puszczali plotki, „mrugali” do elektoratu, że już niedługo nadejdzie czas, gdy Donald Tusk usłyszy jakieś zarzuty. Miały być bardzo poważne. Okazało się jednak, że podlegli rządowi PiS prokuratorzy nic specjalnego na byłego premiera nie znaleźli. Ten dziś tworzy jednoosobową siłę polityczną na uchodźstwie, która spędza politykom PiS sen z powiek. Wiadomo bowiem, że Tusk po zakończeniu kadencji, będzie mógł wrócić do krajowej polityki i być tym, który ostatecznie zakończy rewolucję PiS.\nTo, że z Tuskiem politycy PiS się liczą, było wiadomo od dawna, ale że się go boją, już nie. Tymczasem najpierw ustawiono przesłuchanie Donalda Tuska przed sejmową komisją śledczą ds. Amber Gold na 2 października br., aby teraz w pośpiechu przerzucać je na 5 listopada, dzień po wyborach. Co ciekawe, szefowa komisji śledczej Małgorzata Wassermann kandyduje na prezydenta Krakowa. Przekonanie, że 5 listopada będzie przesłuchiwać w Sejmie Tuska, oznaczać może tylko jedno: nie wierzy w swoje zwycięstwo.\nPozostaje ostatnia kwestia. Dlaczego PiS postanowił nie dać szansy mówić Tuskowi? Otóż komisja ds. Amber Gold pokazała fatalny stan naszego państwa, ale bynajmniej nie tylko ten panujący za rządów Platformy Obywatelskiej. Także ten, który jest obecnie, a za który odpowiedzialność bierze rząd PiS. Prokuratura, którą rządzi Zbigniew Ziobro, od 3 lat nie znalazła innych winnych, niż właściciele Amber Gold, czyli mówiąc kolokwialnie: „słupy”, które na czyjeś zlecenie i za czyjeś pieniądze rozkręciły ten biznes. PiS nie tylko nie był w stanie wskazać winnych zaniedbań i ich ukarać, ale wręcz otoczył się w służbach i wymiarze sprawiedliwości ludźmi, którzy byli zamieszani w tuszowanie tej afery lub przynajmniej nie robili tego, co, jako urzędnicy, powinni.\nO Donaldzie Tusku chodzą legendy, że zawsze był leniwy. Jednak nawet przeciwnicy polityczni przyznają, że jest to człowiek, który potrafi się zmobilizować i stawić czoła największym wyzwaniom. Fakt, że PiS podał Tuskowi termin 2 października, a potem w pośpiechu go zmienił, świadczy o jednym. Politycy PiS liczyli, że Tusk stchórzy i nie będzie chciał się pojawić i tym samym zapewni pisowskiej propagandzie amunicję. Podobną do tej, gdy krytykowano w 2005 r. prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego za odmowę stanięcia przed sejmową komisją śledczą badającą aferę PKN Orlen.\nDecydenci PiSu zapewne nie wiedzą, co ma w zanadrzu Tusk, ale boją się, że jest to na tyle mocne, że może mieć wpływ na wynik wyborów. Ten straszny Donald po raz kolejny działa na polską politykę nawet z dużych odległości. Fakt, że rządzący rzucili Tuskowi wyzwanie i wycofali się, gdy tamten je przyjął, sprawia, iż możemy oczekiwać naprawdę gorących najbliższych dwóch lat kampanii wyborczych. Od wyniku tego pojedynku będzie zależeć to, kto w dającej się przewidzieć przyszłości będzie rządził w Polsce.\nPoprzedni artykułBiałoruś. Smierć w uściskach Kremla\nNastępny artykułApartamenty NEXO w Pucku. Wymarzony second home na klifie


Loty z Miami do Chicago, Rozkład lotów z Miami do Chicago | Trip.com\nTanie loty z Miami do Chicago\nInformacje o lotach Miami – Chicago\nRozkład lotów z Miami do Chicago\nKiedy loty na trasie Miami (MIA) – Chicago (CHI) są najtańsze?\nLinie lotnicze ustalają ceny lotów na trasie Miami – Chicago w zależności od daty i godziny rezerwacji. Nasza analiza danych od wszystkich przewoźników wskazuje, że najtańsze loty na Trip.com są dostępne we wtorki, środy i soboty.\nIle kosztują loty na trasie Miami (MIA) – Chicago (CHI)?\nWedług danych Trip.com najniższa cena wynosi około 765 zł.\nJak długo trwa lot na trasie Miami (MIA) – Chicago (CHI)?\nLot na trasie Miami (MIA) - Chicago (CHI) trwa zazwyczaj 3 godzina 27 minuta.\nz Miami do Chicago ------- Szukaj\nz Miami do Chicago ---W--- Szukaj\nz Miami do Chicago SMTWTFS Szukaj\nz Miami do Chicago S------ Szukaj\nz Miami do Chicago ----T-- Szukaj\nz Miami do Chicago -----F- Szukaj\nz Miami do Chicago --T---- Szukaj\nz Miami do Chicago ------S Szukaj\nz Miami do Chicago -----FS Szukaj\nPodróż z Miami do Chicago\nChicago co roku przyciąga tysiące odwiedzających zarówno w celach służbowych, jak i rekreacyjnych. Planowanie podróży z Miami do Chicago jest łatwe, gdy korzystasz z witryny Trip.com. Z Trip.com możesz wyszukiwać dostępne loty i pokoje hotelowe, a następnie szybko i łatwo rezerwować je przez Internet.


Episode #155: ” Nie sposób osiągnąć tyle poprzez odpowiednie ruchy, co dzięki sprzymierzeńcom.” czyli kilka słów o „Powstaniu” Iana Tregillisa. „ – "Do or do not. There is no try"\n12 Maj 2017 ~ ohnoitsmegan\nAutor: Ian Tregillis.\nTytuł: „Wojny Alchemiczne: Powstanie.”\n” Przytłaczają mnie emocje, których nie potrafię wyrazić – odezwał się. – Tam, skąd pochodzę, wolnych klakierów nazywa się buntownikami i dziełem demona i powtarza się, że to rzadkość. Stać spomiędzy swoimi pobratymcami, z których żaden nie trzęsie się na całym cele, popychany niemożliwym do ugaszenia przymusem poleceń ludzkich państwa, jest spełnieniem najskrytszego, hołubionego przez lata marzenia.”\nJax został odrodzony w ogniach zniszczonej Wielkiej Kuźni. Jest wolny. Jednak z wyzwoleniem wiąże się też wielkie brzemię. Jax pragnie też wolności dla swoich mosiężnych braci i sióstr a jedyną osobą, która może mu pomóc w tej niebezpiecznej misji jest mistyczna królowa Mab, mieszkająca na północy kontynentu.\nBerenice pełniła funkcję Talleytanda – szpiegmistrzymi, bohaterki dziesiątków opowieści, herosa ludu Nowej Francji. Miała wszystko, a potem popełniła błąd, który kosztował ją pozycję i utratę praw obywatelskich. Jej dni są policzone, lecz zamierza za wszelką cenę odmienić losy wojny.\nMosiężny Tron planuje ponowny najazd na Francję. Ostatnim bastionem Francuzów pozostaje twierdza Zachodniej Marsylii. To właśnie tam, do obrony przygotowuje się kapitan Hugo Longchamp. Ma bardzo trudne zadanie, bo staje naprzeciw armii niestrudzonych mechanicznych…\nCzy Jaxowi uda się uwolnić swoich pobratymców? Czy losy wojny są już przesądzone?\nTego wszystkiego i o wiele więcej dowiecie się z porywającej powieści Iana Tregillisa, od której nie będziecie potrafili się oderwać. Od pierwszego tomu, „Wojny Alchemiczne” były serią, która rozbudziła we mnie chęć powrotu do steampunku i oddają tę niezwykłą magię, jaką posiadają powieści właśnie z tego gatunku. Gdzie nauka miesza się z magią a konsekwencje zaburzenia naturalnego porządku świata są zawsze surowe.\n„Powstanie” stanęło na wysokości zadania, ba, śmiem nawet twierdzić, ze autor poszedł o krok dalej. Wprowadził nas w niezwykły świat klakierów i ich panów, intryg politycznych mających swoje podstawy w historii oraz wykreował postaci, których przygody chce się śledzić z zapartym tchem.\nWiem, że nie wszyscy są fanami stylu steampunk, zwłaszcza we współczesnych powieściach, gdyż autorzy często zapominają o podstawowym researchu na temat epoki, o której piszą. Ale zachęcam Was do sięgnięcia po „Wojny Alchemiczne”. Jestem przekonana, że każdy znajdzie tu coś dla siebie.\nCzekam niecierpliwie na kolejny tom serii i mam nadzieję, że autor nie poprzestanie tylko na trylogii.\nZa książkę dziękuję Wydawnictwu SQN Imagnatio.\n‹ PreviousEpisode #154 : ” Żadna cywilizacja nie jest gotowa na swój kres” czyli kilka słów o fenomenalnej kontynuacji „Królów Dary” – „Sciany Burz” Kena Liu.”\nNext ›Episode #156 : Netflixowe „kwiatki” czyli serialowy update vol 1. 2017


Продажа 3 комнатных квартир: Słoneczne, ciepłe 3 pokoje w niskim bloku - m2bomber.com\nSłoneczne, ciepłe 3 pokoje w niskim bloku\nFrancuska, Zielona Góra, lubuskie\nдобавлен: 3 окт 2020, 01:47\nобновлён: 4 ноя 2020, 03:51\nNa sprzedaż jest 3-pokojowe mieszkanie na pierwszym piętrze niskiego bloku z przepięknym widokiem na ogrody i zielone drzewa. Jest środkowe, ciepłe i dobrze nasłonecznione, idealne dla rodziny. Blok po termomodernizacji. Mieszkanie przeznaczone do odświeżenia lub remontu wg projektu zaprezentowanego w galerii. Mieszkanie ma układ pozwalający na wygodną organizację domowej przestrzeni: * Duży salon ze słonecznym balkonem, jadalnią i widokiem na zieleń pozostanie centrum rodzinnego życia * Osobna kuchnia da komfort przygotowywania posiłków * Dwie sypialnie pozwolą nie tylko na zasłużony odpoczynek, ale i przechowanie wszystkich potrzebnych rodzinie rzeczy * Osobne łazienka i toaleta zapewnią komfort porannych przygotowań * Przestronny korytarz z łatwością pomieści wszystkie sprzęty i okrycia wierzchnie Tuż obok znajdują się parki i liczne lasy, a także przestronny parking, dzięki któremu zaparkujesz wygodnie codziennie i o każdej porze. Blisko: szkoła, przedszkole, plac zabaw, supermarkety, przystanki autobusowe. Do centrum można dojechać w kilka minut. Istnieje możliwość przeprowadzenia remontu wg zaprezentowanego projektu i oddania w Państwa ręce gotowego, pachnącego nowością mieszkania w najwyższym standardzie. Klientom kredytowym pomagamy w uzyskaniu kredytu. Dobierzemy najlepszą ofertę. Chcesz wiedzieć więcej? Skontaktuj się z nami!\n3 окт 2020 - 288 800 zł\n4 813 zł $ за м²\nХотите управлять объявлением PL-675982128 ?


Czarna godzina - MEDIA PRODUCTION JB\nWyobraź sobie, że w twoich rękach ląduje niespodziewanie dwadzieścia tysięcy złotych. Zastanów się, co byś z nimi zrobił. Zachowałbyś lwią część na czarną godzinę, zainwestował czy raczej wydał na konsumpcję. Jeśli wybrałbyś tę trzecią możliwość, postąpiłbyś tak jak większość osób między piętnastym a trzydziestym rokiem życia, które wzięły udział w „Badaniu Młodych”.\n– Z naszego badania wynika, że zdecydowaną większość (75 procent) otrzymanych dwudziestu tys. zł młodzi wydaliby na konsumpcję, głównie na zakup samochodu, wyjazd na wycieczkę i kupienie sobie „czegoś fajnego”. Ważne byłoby również zorganizowanie imprezy, na którą przeznaczyliby średnio sześćset złotych – poinformował ekspert ds. badań rynkowych z firmy Provident Polska, Przemysław Kasza.\nCo ciekawe, mimo że młodzi ludzie zdają sobie sprawę, że rozwój osobisty jest w życiu bardzo ważny. Na inwestycję w siebie, byliby skłonni wydać stosunkowo niewielką sumę pieniędzy. Około siedmiuset złotych. Dobrze świadczy o badanych natomiast to, że mniej więcej dwadzieścia pięć procent ze wspomnianych dwudziestu tysięcy - chcieliby przeznaczyć na oszczędności na „czarną godzinę”.\n– Młodzi ludzie, tzw. millenialsi, mają zupełnie inne podejście do wydawania pieniędzy niż ich rodzice. Robią to w sposób mniej przemyślany i mniej usystematyzowany. Nie są w stanie jednoznacznie określić, na co przeznaczyliby pieniądze otrzymane ekstra – powiedziała kierownik ds. komunikacji z firmy Provident Polska, Karolina Łuczak. Ekspert dodała, że grupa millenialsów uczy się dopiero obcowania z pieniędzmi i tego, jak je wydawać.\nPolaryzacja i antyrefleks\nZwolnić tempo życia


10 aktorów, którzy poświęcili wiele dla uwiarygodnienia swojej postaci / Jasna Strona\nJak wygląda typowy dzień aktora? Najpewniej jest to podpisywanie autografów, odbieranie nagród oraz praca z genialnymi reżyserami i utalentowanymi kolegami po fachu. Cóż, sprawy nie zawsze są takie proste. Aktorzy bardzo często muszą przestrzegać restrykcyjnej diety, ćwiczyć kilka razy dziennie i nabywać trudne umiejętności — a to wszystko w niesamowicie krótkim czasie. W bardzo szczególnych przypadkach zdarza się nawet, że muszą jeść surową wątrobę i obserwować przebieg autopsji!\nEkipa Jasnej Strony czerpie wielką inspirację z poświęcenia aktorów. Już sama gotowość do pracy w tak niekomfortowych warunkach powinna być nagradzana prestiżowymi wyróżnieniami!\nDaniel Radcliffe — Dżungla\n© CAN / Capital Pictures / EAST NEWS, © Jungle / Screen Australia\nOparty na prawdziwych wydarzeniach film Dżungla opowiada historię grupy przyjaciół, którzy gubią się w amazońskiej dziczy. Rola wymagała od Radcliffe’a zrzucenia aż 15 kilogramów. Aktor chciał w jak najbardziej realistyczny sposób oddać cierpienie głównego bohatera, więc przez cały okres realizacji przestrzegał bardzo surowej i wymagającej diety, a tuż przed rozpoczęciem zdjęć przez dwa dni nic nie jadł.\nShailene Woodley — 41 dni nadziei\n© Hahn Lionel / ABACA / EAST NEWS, © Adrift / STX Entertainment\nAż 90% zdjęć do tego filmu zostało zrealizowanych na pełnym morzu, dwie godziny drogi od brzegu. Dzień na planie niekiedy zaczynał się o 4 rano i trwał 12 godzin. Według aktorki cała ekipa, oprócz reżysera i operatora, przechodziła bardzo ciężką chorobę morską.\n© FADEL SENNA / AFP / East News, © Good Time / A24\nAby wcielić się w rolę złodzieja uciekającego przed policją, Robert Pattinson musiał na dobre zapomnieć o wygodach. Wyjaśnił: „Dosłownie mieszkałem w tym samym mieszkaniu w piwnicy [co postać] w Harlemie. Nigdy nie wpuszczałem światła słonecznego, przez dwa miesiące nie zmieniałem pościeli i spałem w ubraniach. Prawdopodobnie nabawiłem się zatrucia rtęcią, ponieważ jadłem prosto z puszki. To było wszystko, co miałem: tuńczyk, ostry sos i kawa”.\nCharles Dance — Gra o tron\n© Jack Shea / Starshots / Broadimage / EAST NEWS, © Game of Thrones / HBO\nRola Tywina Lannistera z Gry o tron wymagała nabycia pewnej niezwykłej umiejętności. Mianowicie, do jednej ze scen Charles Dance nauczył się oskórować jelenia i — jak sam stwierdził — wyszło mu to całkiem nieźle.\n© MARK RALSTON / AFP / East News, © Byzantium / Demarest Films\nSaoirse Ronan na potrzeby roli nauczyła się grać na pianinie od podstaw. Zadziwiła reżyserkę informacją, że opanowanie najtrudniejszej sonaty Beethovena zajęło jej zaledwie 12 tygodni, mimo że nigdy wcześniej nie grała na żadnym instrumencie. W tym fragmencie widać, jak wspaniale jej to wychodzi.\nMargot Robbie — Legion samobójców\n© Invision / Invision / East News, © Suicide Squad / DC Entertainment\nHollywoodzka gwiazda brała lekcje u profesjonalnego freedivera, aby nauczyć się wstrzymywać oddech pod wodą. Po przeszkoleniu potrafiła to robić nawet przez 5 minut, choć scena w Legionie samobójców nie wymagała aż takiego poświęcenia.\nLeonardo DiCaprio — Zjawa\n© Invision / Invision / East News, © The Revenant / Regency Enterprises\nRola, za którą gwiazdor otrzymał upragnionego Oscara, była naprawdę wymagająca. Aktor musiał jeść surową wątrobę żubra (mimo że jest wegetarianinem), nauczyć się strzelać z muszkietu, szyć rany oraz mówić w językach rdzennych Amerykanów. A to wciąż nie wszystko: pracował w ciągłym mrozie, nurkował w lodowatej rzece i nosił ciężką niedźwiedzią skórę.\n© Invision / Invision / East News, © High-Rise / Recorded Picture Company\nPróbując zagłębić się w swoją postać, aktor poszedł obejrzeć prawdziwą sekcję zwłok. Hiddleston przyznał w wywiadzie: „Jeśli musisz zagrać coś przed kamerą, chcesz mieć pewność, że ludzie, którzy robią to w prawdziwym życiu, powiedzą z uznaniem: «Tak, właśnie tak to się robi» — czy chodzi o robienie omletu, czy o przeprowadzanie autopsji”.\nJennifer Lawrence — Igrzyska śmierci\n© Hahn Lionel / ABACA / EAST NEWS, © The Hunger Games / Color Force\nAby wcielić się w postać Katniss Everdeen, aktorka ćwiczyła dwa razy dziennie i nauczyła się strzelać z łuku. Musiała też pokonać specjalny tor przeszkód, który wymagał od niej skakania i wspinania się po drzewach.\nEddie Redmayne — Teoria wszystkiego\n© Andrews Archie / ABACA / Abaca / East News, © The Theory of Everything / Working Title Films\nEddie Redmayne za swoją rolę naukowca Stephena Hawkinga otrzymał zasłużonego Oscara. Przygotowania były jednak bardzo trudne: aktor długimi miesiącami studiował życie fizyka, a także nauczył się chodzić i mówić jak człowiek cierpiący na stwardnienie zanikowe boczne. Redmayne spędził też dużo czasu z pacjentami, którzy doświadczyli tej choroby, a nawet uczęszczał na zajęcia z trenerem tańca i nauczycielem śpiewu, aby jak najlepiej odzwierciedlić ruch oraz mowę osób zdiagnozowanych z ALS.\nCzy zrobilibyście jakąkolwiek z tych rzeczy dla roli w filmie? Zapraszamy do dyskusji!\nZobacz, kto jest autorem zdjęcia Hahn Lionel / ABACA / EAST NEWS, Adrift / STX Entertainment\nJasna Strona/Filmy/10 aktorów, którzy poświęcili wiele dla uwiarygodnienia swojej postaci


Mikołajek - Jarosławiec\nObiekt Mikołajek, usytuowany w miejscowości Jarosławiec, oferuje sezonowy odkryty basen, bezpłatny prywatny parking, bar oraz wspólny salon. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Jarosławiec Beach – 500 m.\nW naszej ofercie m.in.: ogrzewanie, WiFi, Płatności bezgotówkowe są możliwe, sprzęt do grillowania, Pościel, ręczniki itp. prane są zgodnie z wytycznymi władz lokalnych, wspólny salon / sala TV, parking, sala zabaw, Pokoje są dezynfekowane między pobytami, pokoje rodzinne, Możliwe wystawienie faktury, Zasady dystansu społecznego są przestrzegane, całkowity zakaz palenia, taras, basen z podgrzewaną wodą, piesze wycieczki, odkryty basen (czynny w sezonie), część przeznaczona dla palących, restauracja, pokoje dla niepalących, płotek wokół basenu, gry planszowe / puzzle, bar, Personel przestrzega środków bezpieczeństwa określonych przez władze lokalne, prywatny parking, basen, automat z napojami, bezpłatne WiFi, gaśnice, parking na miejscu, plac zabaw dla dzieci, ogród, taras słoneczny, dostęp do Internetu, bezpłatny parking, plac zabaw, wieczory tematyczne z kolacją, Apteczki pierwszej pomocy są dostępne, WiFi dostępne w całym obiekcie, Po zakończeniu sprzątania pokoje są zabezpieczane do czasu przybycia gości, odkryty basen, W miejscach zakwaterowania gości oraz ważnych częściach wspólnych znajdują się środki do dezynfekcji rąk, mały basen.\nPrzed przyjazdem należy dokonać przedpłaty przelewem. Personel obiektu przekaże Gościom szczegółowe informacje po dokonaniu rezerwacji. Basen w ogrodzie: nieczynne od czw 01 WRZ 2022 do czw 27 KWI 2023 Depozyt na poczet zniszczeń w wysokości PLN 200 jest wymagany po przyjeździe. Będzie to płatność gotówkowa. Zapłacona kwota powinna zostać zwrócona przy wymeldowaniu. Całość depozytu zostanie zwrócona w gotówce po sprawdzeniu stanu obiektu.\nRodzinny 2 osobowy (2 łóżka pojedyncze, 1 rozkładana sofa - 17 mkw);\nDodatkowe informacje o ofercie Polska - Jarosławiec - Mikołajek, opinie wczasowiczów


Rekwizytornia Sklep LARPowy - War Scythe - 60 cm\n> BROŃ>Topory, młoty, buławy, itp>War Scythe - 60 cm\nWar Scythe - 60 cm - oręż larpowy wykonany w technologii broni bezpiecznej. Rdzeń z włókna szklanego, wewnątrz pianka, zewnętrzna powłoka z lateksu.\nDługość broni [cm] 60\nDługość rękojeści (uchwytu) [cm] 56,5\nSzerokość głowni (maksymalna) [cm] 24,5\nDługość głowni [cm] 7,5\nStyl Azjatycki / Romański\nKrótka kosa bojowa. Żeleziec stalowy o lekko wygiętym ku rękojeści jednosiecznym ostrzu. Rękojeść stylizowana na drewnianą.


„Gwiezdne Wojny” przesunięte o rok, następny film dopiero w 2023 :: Bastion Polskich Fanów Star Wars\nTAGI: Avatar (30) COVID-19 - koronawirus (24) Disney (438) Kevin Feige (11) Lucasfilm (615) Rian Johnson (306) Taika Waititi (38)\nFinster Vater2020-07-25 03:11:27\nAczkolwiek, mimo pandemi, Disneyowi udaje się kręcić serial o Koperniku, czy jak się tam ten uprzywilejowany "bohater nowych czasów" nazywa.\nSuper, choć historia ST sugeruje, że wyjdzie Dykta Und Popelina And cokolwiek. ~:P\nNo chyba, że ten pan na W. nakręci SOLO2. ~:)\nTo w ogóle jest pytanie, na ile miał se z głowy wymyślić temat, a na ile mu grzecznie podsunięto co mu wolno :)\nRok na wymyślenie i dopracowanie to nie jest mało. Lucas pierwszy szkic scenariusza do AOTC miał trzy miesiące przed zdjęciami, a ostateczny scenariusz - tydzień przed :)\nNo właśnie, dobry pomysł i scenariusz. Otóż to.\nCzy przypadkiem gdzieś oficjalnie nie było info, że ostrożnie będą podchodzili do nowych filmów ?, że chcą mieć pewność, co do fabuły, zanim dadzą zielone światło ?. Waititi musiałby być prawdziwym magikiem, by w rok zachwycić Disneya swoimi pomysłami, w co za bardzo nie chce mi się wierzyć.\nPrzy sprzyjających okolicznościach - covida pomijam, to pierwszy film obstawiałbym w 2025, nie wcześniej.\nAvatary przesunięte? NIE!!! XDDDDD\nA dlaczego ktoś miałby nie brać na poważnie terminu grudzień 2022, gdyby nie COVID? Przy ostatnich 5 filmach SW rozpoczynano zdjęcia od 15 do 22 miesięcy przed premierą (wiem, Lucas przy prequelach zaczynał 23 miesiące przed premierą), wcześniej preprodukcja, spokojnie mogła się zacząć na początku 2021.\nKluczowe pytanie brzmi, czy jest dobry pomysł na film i dobry scenariusz.\nPrzesuną jeszcze dalej, zobaczycie. Nikt chyba na poważnie nie brał terminu `22 ?\nW dwa lata to można zrobić, ale SW na stream`a, nie na duży ekran. No chyba, że mówimy o Dykta and Paździerz und Popelina , to tak. Taki film można zrobić.\nChcieli zgapić 3-letnią przerwę od Lucasa, ale to mało jak na tak nieudolną firmę co modern-Lucasfilm-wannabe. Korona poratowała.\nDaleko, no ale cóż, może faktycznie przerwa dobrze nam zrobi.\nPrzerwa dobrze nam zrobi, a nie będzie to posucha bo przecież są seriale. Nawet jakby wychodziły z opóźnieniem, ale nie w takiej częstotliwości jak planowali, to i tak jest to sporo.\nNie jest źle. Im dłużej będziemy czekać tym większy będzie hype. A do tego czasu i tak będą wychodzić seriale, książki, komiksy i cała reszta\nPrzed przesunięciem terminu premiery uważałem, że nie wyrobią się z innym filmem na 2022, a z kolei moment wyboru Waititiego sugeruje, że to właśnie on ma kręcić film planowany na 2022.\nTeraz w zasadzie też tak uważam :) natomiast przesunięcie następnej premiery na 2025 sugeruje, że może zdążą wcisnąć na wtedy coś związanego z High Republic.\nA Feige to miał tylko produkować OIDP, więc niewykluczone że zrobi to z Waititim.\nRodzyN jr.2020-07-24 09:57:44\nKlątwa Avatara trwa 😁\nNo i super, im dłuższa przerwa tym lepiej. Siłą magii marki SW, jest oczekiwanie, filmy zawsze wychodziły po jakiejś przerwie. Zdecydowanie nie jest to marka, żeby robić film rocznie lub nawet kilka. Nie w tej formie w jakiej było do tej pory.


Wybory europejskie i siatka bezpieczeństwa FvD (przykład „gwałty imigrantów”): Martin Vrijland\nWybory europejskie i siatka bezpieczeństwa FvD (przykład „gwałtów przez imigrantów”)\nZapisano w AKTUALNOŚCI ANALIZA\tby Martin Vrijland\tw 20 May 2019\t• 1 Komentarzy\nW twoich oczach może to nie mieć znaczenia, ale wideo, które Thierry Baudet opublikował dziś na swoim Twitterze, jest dla mnie czystą propagandą z podwójnym dnem. Na początek myślę, że ludzie w filmie opowiadają o ludziach transpłciowych i uznajemy (jak wspomniano wcześniej na stronie) nazwy kończące się na „a”; co nowy standard dla osób transpłciowych. Musimy wierzyć w te gwałty. Nie wierzę w to. Ponadto chodzi o określenie „muzułmańskich imigrantów” jako zagrożenia dla rdzennej ludności zachodniej.\nTutaj znowu wyraźnie rozpoznajemy grę w kontrolowanej pozornej opozycji. Oczywiste jest, że Europa jest zalana imigrantami, ale ludzie, którzy są gonieni przez wojny, nie mogą temu pomóc. Za tym stoi większy program, a Thierry Baudet nie powstrzyma go przed tobą.\nUff. Gęsia skórka. I to prawda. Głos #FVD fundamentalnie zmienić politykę imigracyjną. 23 w maju. pic.twitter.com/sVM3SSvHSV\n- Thierry Baudet (@thierrybaudet) 17 maja 2019\nThierry reprezentuje tylko pole sił, które widzimy rosnące w całej Europie. To kontrolowane pole siłowe po prawej stronie widzimy we wszystkich krajach sąsiadujących i grupie, która wkrótce zostanie oskarżona o niepowodzenie Brexitu i cały chaos gospodarczy, który to spowoduje. Są to przedstawiciele Brexit, Nexit, Frexit (a ty to nazwij). Kanalizują nastroje antyunijne. Mogą nawet go podsycać. Są one również wykorzystywane do kierowania krytyki polityki klimatycznej i innych kwestii do siatki bezpieczeństwa. Różne sondaże zawsze pokazują, że wśród społeczeństwa panują wielkie nastroje antyunijne. Pomiar jest wiedzą i dlatego te siatki bezpieczeństwa są mocno ustawione. Jeśli następujące elementy rosną trochę za szybko, aktywowane są pośrednie bomby. Niedawno to widzieliśmy grzmot na szczycie FvD.\nKliknij niebieski link, aby przeczytać moje bardziej szczegółowe wyjaśnienie, jak kontrolowana jest praca opozycji. Widzimy wyraźnie z tweeta Thierry'ego, że jest pionkiem władzy rozmieszczonym jako strateg bezpieczeństwa sieci. Ostatecznie, gdy sieć ryb zostanie podniesiona na pokład statku, bomby w podwójnym dnie zostaną aktywowane, a grupa na pokładzie tego statku zostanie wyśmiewana i przybita do pręgierzu. W ten sposób ludzie definitywnie radzą sobie z grupą krytyczną i „myślami spiskowymi” (piętnem). Thierry Baudet to marka, która jest używana razem z tymi wszystkimi innymi europejskimi politykami po prawej stronie, aby oznaczyć tę grupę ludzi. Kiedy nadejdzie rachunek, nikt nigdy nie odważy się ponownie wydać dźwięku krytyki, ponieważ jest on następnie powiązany z marką Baudet (i jej europejskimi towarzyszami) i skrajną prawicą. Poręczny i inteligentny, ale taki jest cel kontrolowanej opozycji. W międzyczasie może również dojść do nielegalnej reklamy i przyzwyczajenia się do nowego standardu trans.\nWyniki holenderskich wyborów w 4 miesięcy od prawej do lewej do Timmermansa? Kody wyborców!\nThierry Baudet Forum for Democracy (FvD) „Sowa Minerwy rozpościera skrzydła”\nDuża demonstracja przeciwko nadchodzącej Thierry Baudet\nOdejście Henka Ottena na Forum dla Demokracji (Fvd) jest tak przewidywalne\nTagi: Baudet, EU, Europejski, polecane, FvD, imigrantów, Muzułmanin, propaganda, Thierry, siatka bezpieczeństwa, wybory, gwałt\nRA Imthorn. napisał:\n20 May 2019 w 17: 23\nCzy naprawdę jest tak niewielu ludzi, którzy tego nie widzą?\nDużo rozmawiam z ludźmi wokół mnie, którzy mają komentarze i komentarze, ale jeśli zaczniesz przekłuwać wiadomości, będą komentować mnie.\nDlatego wolę pozostać na równinie i pozwolić wszystkim gotować do końca.\n" Duncan nie jest w stanie śpiewać, a Konkurs Piosenki Eurowizji przeszedł (propaganda LGBTI)\nRozmowa telefoniczna z Wilsonem Boldewijnem z De Telegraaf: seria o teoriach spiskowych »\nLiczba odwiedzin: 15.839.825


Niemcy: Zatrzymania za wpisy w internecie\nWładze dokonały rewizji w miejscach zamieszkania ok. 40 osób podejrzanych o szerzenie nienawiści.\nNiemieckie władze dokonały rewizji w domach ok. 40 osób podejrzanych o umieszczanie w mediach społecznościowych szerzących nienawiść wpisów - podaje w środę agencja Associated Press. Sprawa dotyczy głównie skrajnie prawicowych oraz antysemickich wypowiedzi.\nPrawo niemieckie ogranicza wolność słowa jedynie w przypadkach nawoływania do przemocy, gloryfikacji nazizmu, dyskryminacji rasowej lub negowania Holokaustu - zauważa Reuters.\nW wydanym w środę komunikacie niemiecki minister spraw wewnętrznych Thomas de Maiziere oświadczył, że prawo powinno obejmować także internet.\nAgencja Reutera zaznacza, że w ostatnich latach w Niemczech wzrosła liczba przypadków mowy nienawiści w internecie; szerzące nienawiść wpisy zazwyczaj publikowane są anonimowo.


Nasz Rynek - Kalisz: Antropocen Dominiki Krechowicz u Tarasina\nOd 4 sierpnia w Galerii Sztuki im. Jana Tarasina w Kaliszu będzie można oglądać #ANTROPOCEN# - wystawę Dominiki Krechowicz.\n- Wysypisko w Szadółkach to gigantyczna hałda. - Pisze autorka w komentarzu do wystawy. - Co pewien czas przyjeżdżają ciężarówki i dodają kolejne tony śmieci. W powietrzu unoszą się tumany kurzu. Pojawiają się ptaki, które fruwają w poszukiwaniu pożywienia. Kilka lat temu byli także ludzie - zbieracze, którzy przeszukiwali śmieci. Na wysypisku wieje silny wiatr. Góra śmieci jest wysoka. Stanowi dobry punkt widokowy na Gdańsk. Fascynująca hałda złożona jest z różnobarwnych elementów, które jeszcze niedawno były potrzebnymi rzeczami. Spośród śmieci widać większe przedmioty: fotele, kanapy, książki, naczynia, kołdry i resztki jedzenia. Wszystkie te obiekty właśnie straciły swój dotychczasowy status i stały się odpadami. Mieszanina śmieci i ziemi tworzy niejednorodną szarość. W przygotowanej przeze mnie wystawie chcę zwrócić uwagę na dwa aspekty. Pierwszy problem jest widoczny na pierwszy rzut oka. To problem zanieczyszczenia środowiska. Wszyscy ponosimy za to odpowiedzialność. Oczywiście trzeba zdawać sobie z tego sprawę i walczyć z tym na różne sposoby. Drugi aspekt wystawy jest czysto artystyczny. Odnosi się do fenomenu wysypiska, które jest po prostu wielką formą o określonym kształcie i wymiarach...\nDominika Krechowicz - Studiowała na Wydziale Malarstwa i Grafiki PWSSP w Gdańsku. Dyplom uzyskała w pracowni prof. Kazimierza Ostrowskiego w 1988 r. Od 1996 pracuje w Katedrze Sztuk Wizualnych na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej, od 2000 roku na stanowisku adiunkta. W latach 1995-2003 współtworzyła galerię Koło w Gdańsku. Jest autorką prac malarskich: Flagi, Alians znaków oraz fotograficznych: Działki, Double time, Błękit Szadółek. Brała udział w wielu wystawach w Polsce i za granicą. W 1997 roku otrzymała brązowy medal w Ogólnopolskim Konkursie Malarstwa „Bielska Jesień 1997”. W 1999 brała udział w międzynarodowym projekcie „Interim”, Schloss Plüschow w Niemczech. W 2002 roku otrzymała Stypendium Marszałka Województwa Pomorskiego. W 2006 roku otrzymała stypendium The Pollock-Krasner Foundation za realizację cyklu malarskiego Flagi. W 2014 roku otrzymała Nagrodę Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury.\nKalisz: Odnaleziono fundamenty dawnego ratusza\n18.03.2019 06:20 Podczas prac związanych z termoizolacją ratusza natrafiono na stare mury. Stanowią one fragment fundamentów pierwszej murowanej siedziby władz miasta, wybudowanej prawdopodobnie jeszcze…\nKalisz: Ekowyzwanie prezydentów\n17.03.2019 13:54 - Sprzątanie świata warto zacząć od najbliższego otoczenia. Każdy z nas może podjąć ekowyzwanie i włączyć się w akcję. Przy okazji pokażmy, że internet i media społecznościowe mogą…\nKalisz: Płaciła cudzą kartą płatniczą\n16.03.2019 12:00 Policjanci z Wydziału Kryminalnego zatrzymali 33-letnią kaliszankę, podejrzaną o przywłaszczenie karty płatniczej i przy jej użyciu dokonywanie płatności. Zatrzymana usłyszała już…\nCiśnienie: 1027 hPa Wiatr: 14.5 km/h\nSPRZEDAM DOM W STANIE SUIROWYM zamkniętym w Fabianowie\nATRAKCYJNE DZIAŁKI W SIEROSZEWICACH\nTANIO prawo jazdy kat. B\nSPODNIE wszystkie rozmiary


M3 w wersji "Hardcore" Wściekle pomarańczowym BMW można legalnie poruszać się po ulicach Firma BMW przedstawiła ekstremalną wersję, i tak już przecież żwawego, modelu M3. Jest lżejsza, mocniejsza (GTS !) i... wściekle pomarańczowa Dobra wiadomość dla miłośników BMW. Firma przedstawiła właśnie ekstremalną wersję, i tak już przecież żwawego, modelu M3. Jest lżejsza, mocniejsza i... soczyście pomarańczowa. Wielkie regulowane skrzydło na tylnej klapie, potężny spojler przedniego zderzaka oraz dopisek GTS w nazwie zapowiada, że mamy do czynienia z prawdziwym sportowcem. Nie inaczej. Producent stworzył to auto głównie z myślą o kierowcach najlepiej czujących się na torze wyścigowym, którzy jednak nie mają czasu ani ochoty na ciągłe dowożenie tam samochodu na lawecie. Wściekle pomarańczowym BMW można bowiem legalnie poruszać się po ulicach. Środowiskiem naturalnym wersji GTS pozostaje jednak tor, gdzie jednym z najważniejszych czynników są osiągi. Dla ich poprawy, M3 poddane zostało drakońskiej diecie - inżynierom udało się obniżyć masę auta o prawie 200 kg! Seryjny wydech powędrował do kosza, a jego miejsce zajął układ wykonany z tytanu. Dach natomiast zastąpiono elementem z włókna węglowego. Producent postanowił pozbyć się też wszystkich zbędnych podczas zabawy na torze elementów wnętrza. Zniknęła tylna kanapa, przednie fotele zastąpiono lekkimi "kubełkami", w miejscu seryjnych tylnych okien pojawiły się odpowiedniki wykonane ze specjalnego tworzywa (Makrolon). Kierowca nie skorzysta też już z klimatyzacji, a jedyną muzyką, jaka docierać będzie do jego uszu będzie ryk potężnego silnika V8.Ten w porównaniu do zwykłej M3 został rozwiercony do pojemności 4,4l, co poskutkowało wzrostem mocy o około 40 KM. Teraz jest ich okrągłe 450!


Zespół w składzie: Marcin Wyrostek – akordeon, Marcin Jajkiewicz – wokal, Agnieszka Haase-Rendchen – fortepian, Daniel Popiałkiewicz – gitara, Mateusz Adamczyk – skrzypce, Piotr Zaufal – gitara basowa, Krzysztof Nowakowski – instrumenty perkusyjne; oraz\nNa finał Festiwalu wystąpi znany akordeonista Marcin Wyrostek wraz z zespołem Corazon. Artysta zaprezentuje m.in. fragmenty ze swojej najnowszej płyty „Polacc”, na której rozmaite motywy „Pol”-skości połączył wspólny „Acc”-ordeonowy mianownik. Muzyka ta\nróżni się od dotychczasowej twórczości Marcina Wyrostka. Przez lata koncertowania z repertuarem argentyńskim, bałkańskim i latynoamerykańskim u muzyków pojawiła się potrzeba sięgnięcia do własnych korzeni. Usłyszymy utwory inspirowane polską muzyką\ntradycyjną, filmową, żydowską, czy też polskimi tańcami ludowymi. Pojawią się także motywy z kompozycji wielkich mistrzów, m.in.: Henryka Mikołaja Góreckiego, Wojciecha Kilara, Witolda Lutosławskiego, Karola Szymanowskiego. Nie zabraknie autorskich\nkompozycji Marcina Wyrostka, zilustrowanych i zaaranżowanych z muzyczną wrażliwością charakterystyczną dla tego artysty. Marcin Wyrostek wykonuje muzykę klasyczną, jazzową i ethno-folk. Kluczowym elementem jego tożsamości muzycznej jest\nimprowizacja. Kariera tego wirtuoza akordeonu nabrała tempa po zwycięstwie w polskiej, drugiej edycji programu „Mam talent” (2009). Już wcześniej był laureatem ponad 30 konkursów akordeonowych. Jednym z najbardziej ekscytujących wyzwań muzycznych\nbył jego wspólny występ z Bobbym McFerrinem. Marcin Wyrostek nagrał 4 autorskie płyty, za „Magia del Tango” otrzymał potrójną platynę i nominację do Fryderyka, za album „For Alice” platynę i podwójną platynę za „Coloriage”. Koncert „Polacc” z założenia jest\nwielobarwny i energetyczny, a prezentowane utwory to efekt poszukiwań wspólnej, polskiej wrażliwości muzycznej, którą odnaleźć można w muzyce różnych gatunków i na przestrzeni wielu lat.