ruski_czoug - profil w Wykop.pl\nruski_czoug od 5 lat 3 mies. na Wykopie\nŁadne dziewczyny sprzedają nam piwo, a przy brzydkich je pijemy\n2 178 znaleziska\n8 012 mikroblog\nruski_czoug 3 mies. temu\nCzym różni się Napoleonka od Kremówki i Karpatki?\nKarpatka jest robiona z ciasta parzonego, a kremówka i napoleonka obie są z ciasta francuskiego.\nCo różni te dwa ostatnie ciasta to fakt, że kremówka jest robiona z masy budyniowej, a napoleonka z masy śmietanowej (czasem napoleonka jest z masy budyniowej, a kremówka z masy śmietanowej, co zależy od regionu)\nfantazm 3 mies. temu\n@ruski_czoug: A czym się różni kremówka papieska od zwykłej?\nFilmik z puentą na niedzielne popołudnie\n@ruski_czoug youtube.com #technologia #swiat #ekonomia #nauka #gotujzwykopem +3 inne\nCzego nie zrobimy jako populacja, bo boimy się takiej wizji? enjoy :)\n@ruski_czoug wyborkierowcow.pl #technologia #sport #motoryzacja #gruparatowaniapoziomu +2 inne\nBMW jest marką oferującą tyle silników, że nierzadko można się w nich pogubić. Znalezisko przedstawia 15 najpopularniejszych benzyniaków od BMW w sposób nie gorszy jakby to robił twórca poVAGowanych. Dodatkowo bonus w powiązanych.\nruski_czoug 4 mies. temu\n+: Pan_Orama, miroslav +11 innych\n@ruski_czoug: Do roboty a nie wypok. Z moich podatków nie będziesz marnował czasu pracy. Ale to już… a poza tym nie tłuką wam do głów na szkoleniach o zagrożeniach terrorystycznych, jakie konsekwencje niesie ze sobą robienie i upublicznianie fot z miejsca pracy?\n+: Nikita_Mazepin, Dynamiczny_Edek +3 innych\nRadzio bezbłędnie wyjaśnia kacapa\n#bojowkiradka pokaż całość\n+: szklo-na-warsztacie, Askaukalis +3 innych\nArabski karateka na kleju\narabski karateka na kleju vs bulgarska policja\nKamilek w święta poznał się z teściówką.\n+: Songo-KU, podbrodek +4 innych\n@ruski_czoug: Kamilku nie patrz na traktory, wygoogluj proszę cię trójkącik ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nlenamilena 4 mies. temu\n@ruski_czoug: to serio jej mama? Przece to jakaś insta fitnesska z własnym kodem do sfd\n+: jkrawczyk, Andradite +11 innych\nOjciec rzucał w nią butelkami po wódce, dusił, wymuszał seks\n@ruski_czoug noizz.pl #polska\n- Pochodzę z bardzo religijnej rodziny, więc w święta ojciec nawet urżnięty w trupa nie podnosił ręki. Matka na obrusie trzymała z siankiem książeczkę do nabożeństwa i ja długo wierzy...\nA teraz spójrzcie w lustro, Polacken ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nźródło: 776-leonardo-dicaprio-johnny-depp-i-brad-pitt-w-latach-90.jpg 18+\n@ruski_czoug: no co tam, hamburgiery? ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: m.......o, Reevder\nruski_czoug 5 mies. temu\n#aplgo Murki zna ktoś produkty aplgo?\n+: Elec, nunczako +6 innych\nOranie Krystyny Pawłowicz to trochę jak bicie gościa na wózku,\n@ruski_czoug wykop.pl #polityka #polska\nale to jest takie piękne :-) #polityka\nwiem, że oranie Krystyny Pawłowicz to trochę jak bicie gościa na wózku, ale to jest takie piękne :-) #polityka\n+: elf_pszeniczny, Kapisz +16 innych\nbaetky 5 mies. temu via iOS\n@ruski_czoug: Przekleikes wpis 1:1 innego mirka z 2018 roku XDDDDDDDD https://www.wykop.pl/wpis/35465861 @alfokloda0\n+: gosvami, LuckyStrike\n@baetky: pa tera:\n+: Trabzi, Delirka +1 inny\nTak się kończy szkalowanie Największego Polaka\n+: 9Grzesiek_, P..........i +3 innych\nW sobotę będę robić Budeń\n+: taukuZielonka, pacuja +132 innych\nBiurowySpinacz 5 mies. temu\nWygląda trochę jak Sergio Ramos\nDziadki się wypaliły jak raca na żylecie\n+: agaaa_, ArniHell +1 inny\nOperator nominacja do rocco-oscara\n+: karmaisabitch, zoowithoutanimals +2 innych\nNa mirko nie ma nic oprócz ogladania gali chlania\nOglaszam otwacie nocnej zmiany\n+: Quinnosaurus, shael\n@mamnatopapiery: łap ziomuś\nźródło: comment_1629001562CFrCQjL0CH4MybDX3g7PER.jpg 18+\nmamnatopapiery 5 mies. temu\n@ruski_czoug: uu godny gracz\n+: Tygrysia_Lilia, dracuch +7 innych\n+: arek-niziolek, umtali +352 innych\n@ruski_czoug: Z takim zezem, to do ochrony\n@ruski_czoug: ale larwa\n+: Krogan, cugowski +1 inny\nelpredatoro 5 mies. temu\n@ruski_czoug: wykop sprawił że nie jestem już w stanie odróżnić trola od debila ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n+: ruski_czoug, ZygoteNeverborn +14 innych\nwykop sprawił że nie jestem już w stanie odróżnić trola od debila ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n@elpredatoro: why not both?\n+: elpredatoro, jadalny_kasztan\n+: siemankosiemnko, ArniHell +71 innych\npipuls 5 mies. temu\n@Tino: NIe no, ja nie zamierzam nic robić, ale na wykopie różne osoby siedzą. Tak tylko ostrzegam bo była niedawno podobna sytuacja.\n@pipuls: spoko, tylko niech te różne osoby, które to czytają pomyślą o tych, którzy czasem niestety naprawdę mogą potrzebować pomocy\nKaruzela kutamg przez jedndego gnoja co zdradzil i drugiego oszusta matrymonialnego\nStasiek mial takie fajne dziewczyny no ale widać woli sie trzepać dalej xd\n+: Zoltar999999, pyczasty +3 innych\nMatko Bosko, masz rację. Co ja sobie myślałem.\nruski_czoug 6 mies. temu\n+: goferek, Ilawa +2 innych\nCo ten Messi..\n+: defoxe, theGuest\nLadnie by wyglądał,\nJako czapka i szalik\n+: rakujp, kgradobicie +2 innych\n@ruski_czoug: pewnie zaraz będzie leżał plackiem o wygrzewał się na słońcu ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: ruski_czoug, Karolaaa555\nGdzie się podziały pieniądze na cmentarz żydowski?\n@ruski_czoug piotrkowtrybunalski.naszemiasto.pl #polska\npyta Żydowska Komisja Śledcza\nZałożył fikcyjny profil poszukiwanego mężczyzny, bo chciał przestraszyć...\n@ruski_czoug epiotrkow.pl #polska\n16-latek z Radomska dla żartu założył na Facebook'u fałszywy profil Jacka Jaworka, który podejrzany jest o zastrzelenie brata, bratowej i bratanka w domu we wsi Borowce. 52-letni mężczyzna jest poszukiwany od 10 lipca.\n+: Isi_S, mrs_badger +1 inny\n@ruski_czoug: A kuchennych rewolucjach tez był?\n@ruski_czoug: co za bzdura\nCo tam plucjecie wykopki?\n+: smieszeklukasz, Zoltar999999 +12 innych\n+: Zielarz123, Haziux +6 innych\nredemptor 6 mies. temu\n@ruski_czoug: kontakt wzrokowy to lawa ;)\n+: caramilla, Czaisztypa +26 innych\n+: Floooki, piteross +9 innych\n+: eugeniusz_geniusz, romek898\n@ruski_czoug: usłyszałem ten kawał na Islandii. W roli głównej był Magic Crocodile.\nKatarzyna Żukiewicz - ciekawe spojrzenie na maseczki\n@ruski_czoug youtube.com #kultura\nTaraciorka to ślepa uliczka\n@ruski_czoug jest oglądane\n@ruski_czoug: śmieszność tego obrazka jest mocno obiektywna\n@rraaddeekk: Długo używałem zwyczajnej umywalki w toalecie. Od pasa w górę umyjesz się bez najmniejszego problemu. Wystarczy chcieć, a rozwiązań jest cała masa;)\nbobson92 7 mies. temu via Android\n@ruski_czoug Wajwolajn xD\nruskizydek 7 mies. temu via Android\n@ruski_czoug Elsa ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nMiałam dłuższe włosy\n+: dzieju41, Andradite +2 innych\n@ruski_czoug: nie interesuj się\n@caramilla: (✌ ﾟ ∀ ﾟ)☞\n+: DonSizar, grubY_0936 +1196 innych\nZayebiosaurus-Rex 7 mies. temu\nJakbyś napadał na bank, to już wiesz co brać na akcję. :)\n@biskup2k: Piękne, jak pod koniec filmu przerobił kombi w hatchbacka ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nNawet podobni , twarzy z tarociarką\n12 kg tematu, 58 kafli w gotówce, bunia za 45 patyków\n@ruski_czoug kryminalki.pl #narkotykizawszespoko\nA Karynna spuszcza to w kiblu gdy czarni przybijają w drzwi\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika ruski_czoug


Polska Agencja Kosmiczna zmarnowała 10 mln złotych! - Media Narodowe\nAktualności, GospodarkaPolska Agencja Kosmiczna zmarnowała 10 mln złotych!\nPolska Agencja Kosmiczna zmarnowała 10 mln złotych!\nJak informuje Radio Zet, Polska Agencja Kosmiczna w sposób niegospodarny wydała 10 milionów złotych. Takie wnioski sformułowała Najwyższa Izba Kontroli, która bardzo negatywnie oceniła kierownictwo zarządzające państwową instytucją.\nRadio ZET dotarło do wystąpienia pokontrolnego Najwyższej Izby Kontroli. Z dokumentu wynika, że zarząd agencji wydał prawie 10 milionów złotych z publicznych pieniędzy, za które prawie nic nie zostało zrobione. Ponadto pieniądze wydawano nie przeprowadzając przetargów i konkursów.\nJak czytamy na portalu Radia Zet, połowa budżetu PAK, czyli 5 milionów złotych, została przeznaczona na pensje. Reszta na koszty ubezpieczenia pracowników, wypłacenie nadgodzin i ekwiwalentów, a także na koszty podróży.\nAgencja na bilety lotnicze wydała ponad 200 tysięcy złotych. Zrobiła to wbrew ustawie o zamówieniach publicznych. Prawie 350 tysięcy złotych pochłonęły także honoraria dla ekspertów za doradztwo. To pieniądze także wydane bez przetargu i konkursu. Eksperci nie wykonali żadnych sprawozdań ze swojej działalności. Brali pieniądze także tylko za gotowość do doradzania. Mimo, że w ustawie zapisano 17 zadań dla agencji, ta rozliczyła się jedynie z jednego – informuje Radio Zet.\nPolska Agencja Kosmiczna została utworzona ustawą z 26 września 2014. Jest członkiem międzynarodowej organizacji krajów europejskich, Europejskiej Agencji Kosmicznej, której celem jest eksploracja i wykorzystanie przestrzeni kosmicznej. Dzięki niej polskim przedsiębiorstwom ma być łatwiej pozyskiwać środki z Europejskiej Agencji Kosmicznej. Do zadań polskiej Agencji należy promowanie współpracy nauki z biznesem w tej branży, usuwanie barier w rozwoju polskich technologii kosmicznych. Na czele POLSA stoi Prezes Agencji, który jest wspierany przez Wiceprezesa ds. Naukowych oraz Wiceprezesa ds. Obronnych. Struktura dzieli się na trzy piony. W pionie Prezesa znajdują się Departament Strategii i Współpracy Międzynarodowej, Departament Krajowego Programu Kosmicznego oraz Biuro Organizacyjne. W pionie Wiceprezesa do spraw Nauki znajdują się Departament Badań i Innowacji oraz Departament Edukacji. Z kolei w pionie Wiceprezesa ds. Obronnych znajdują się Departament Wojskowych Technologii Satelitarnych oraz Departament Projektów Obronnych.\nTagi:marnotrastwoNajwyższa Izba kontroliNIKPAKPolska Agencja Kosmiczna\nJak wynika z raportu Najwyższej Izby Kontroli, ropopochodne paliwa znajduj\nPrezes NIK Marian Banaś złożył wniosek o odwołanie dyrektora generalnego\nPrezes Najwyższej Izby Kontroli Marian Banaś złożył\nBosak złoży wniosek do NIK o pilną kontrolę zarządzania finansami w TVP\nKandydat Konfederacji na prezydenta RP, Krzysztof Bosak złoży wni


Opis zabiegu i metody leczenia\nZabieg jest krótkotrwały, wykonuje się go w znieczuleniu miejscowym przy użyciu 10% lignokainy w aerozolu. Sama aplikacja spray’u do nosa może być nieco drażniąca. Potem metalową sondę, czyli końcówkę aparatu do kriochirurgii w kształcie wąskiego i płaskiego prostokąta, przykłada się na około 2 minuty do małżowiny nosowej dolnej w obu jamach nosowych. Sonda jest zamrażana przez podtlenek azostu do -70stC. Zabieg przeważnie jest niebolesny, choć czasem po zabiegu pacjent może odczuwać krótkotrwały ból nosa lub głowy.\nCzas absencji w pracy\nCzas trwania zabiegu: 15 minut wraz ze znieczuleniem\nIlość zabiegów: Z reguły należy powtórzyć zabieg 2-4-krotnie, średnio co 2 tygodnie\nRodzaj znieczulenia: miejscowe powierzchowne lignokainą w aerozolu\nWymagane badania: badania laboratoryjne nie wymagane; konieczne wcześniejsze badanie laryngologiczne\nDodatkowe informacje zalecane zastosowanie 1-2 tabl. Paracetamolu lub Ibuprofenu na godzinę przed zabiegiem\nCzas pobytu w klinice: bez pobytu\nPrzeciwwskazania do zabiegu: ostre infekcje górnych dróg oddechowych, opryszczka, ciąża, duże skrzywienie przegrody, wiek poniżej 14 lat


Be Ceuticals Switzerland Collagen 2% - sklep.lemone.pl\nBe Ceuticals Switzerland Collagen 2%\nKolagen i ceramidy, Aksamitne Spojrzenie, 15 ml\nCOLLAGEN 2% AKSAMITNE SPOJRZENIE\nKolagen 2% AKSAMITNE SPOJRZENIE redukuje cienie pod oczami. Zobacz swoje najpiękniejsze oczy kiedykolwiek.\nSkóra pod oczami jest cienka, delikatna i podatna na podrażnienia. Collagen w 2% stężeniu, dzięki sprawdzonym w testach dermatologicznych substancjom, delikatnie i skutecznie redukuje cienie pod oczami, wzmacnia skórę oraz opóźnia pojawienie się oznak starzenia. Następuje zmniejszenie zmarszczek wokół oczu. Spojrzenie staje się promienne i świetliste.\n2% COLAGEN + PEPTYDY\nNałożyć 2 do 4 kropli kolagenu 2% AKSAMITNE OCZY na kontur oka delikatnie masując opuszkami palców. Zastosuj kolagen 2% AKSAMITNE OCZY rano na oczyszczony kontur oczu W celu uzyskania lepszych wyników należy łączyć z kolagenem 3% ZAWANSOWANY WZMACNIACZ.


Jak zostać pilotem marynarki wojennej\nZostać pilotem marynarki wojennej\nPrzygotowanie do zostania pilotem marynarki wymaga gwiezdnej historii akademików, umiejętności przywódczych, lekkiej atletyki i wszystkich wyjątkowych cech, aby zostać przyjętym do programu pilotażowego marynarki wojennej. Po zaakceptowaniu rozpoczyna się intensywne szkolenie, które może trwać 1-2 lata, w zależności od wybranego pojazdu, do którego przystępuje młody student pilotażowy.\nWszyscy piloci są oficerami. Aby zostać oficerem w marynarce wojennej, musisz mieć wykształcenie wyższe. Zazwyczaj piloci są kawalerami nauki w dowolnej dziedzinie STEM, jednak nie jest to pełne wymaganie. Będziesz potrzebował co najmniej licencjata, zdobytego w cywilnym college'u lub na uniwersytecie lub z amerykańskiej Akademii Marynarki Wojennej w Annapolis, Md.\nSzkoła pilotów marynarki wojennej.\nW marynarce wojennej najpierw otrzymasz stopień Chorążego. Jest na to kilka sposobów. Jedną z nich jest zapisanie się do programu szkolenia oficerów marynarki wojennej (ROTC) w college'u cywilnym, który pozwoli ci uczęszczać na zajęcia wojskowe i ćwiczenia oprócz regularnego programu nauczania w college'ach i wymaga, abyś w lecie zgłaszał się na rejsy dla kadetów.\nJeśli masz już tytuł licencjata, możesz udać się do Oficerskiej Szkoły Kandydatów, intensywnego, 12-tygodniowego kursu wojskowego na studiach wojskowych na lotnisku Marynarki Wojennej w Pensacola, Fla. Zapoznasz się z podstawowymi zasadami i przepisami Marynarka Wojenna USA, dużo pływają w ramach intensywnego programu kondycyjnego i poznają podstawy napędu morskiego.\nUS Naval Academy to trzecia - i najbardziej rygorystyczna - trasa. Tylko około 1300 niedoszłych oficerów (około 10 procent kandydatów) jest przyjmowanych każdego roku. Początkujący studenci zazwyczaj mają gwiezdne akademickie zapisy, historię przywództwa i często sportowe tło.\n03 Obywatelstwo i wiek\nMusisz być obywatelem Stanów Zjednoczonych. Jeśli nie jesteś jeszcze obywatelem, możesz ubiegać się o jego status, gdy tylko się do niego zgłosisz, bez względu na to, jak długo mieszkasz w USA.\nIstnieją przedziały wiekowe. Musisz mieć co najmniej 18 lat, gdy zaciągniesz się do marynarki i zostaniesz na stanowisku oficera przed ukończeniem 28 lat. Odstępy od wieku mogą być dostępne.\nNavy Air - Helikoptery.\nAby zostać lotnikiem marynarki wojennej, musisz zdać test testowy selekcji lotnictwa (ASTB), test, który nie zmienił się znacznie od czasu jego powstania podczas II wojny światowej. Składa się z pięciu podzbiorów czasowych: matematyki i słownictwa, rozumienia mechanicznego, lotnictwa i żeglarstwa, percepcji przestrzennej oraz badania oceniającego zainteresowanie lotnictwem. Około 10 000 kandydatów rocznie przystępuje do egzaminu.\n05 Kondycja fizyczna\nGranatowy pilot Dunk Test.\nBędziesz musiał wziąć baterię testów fizycznych, psychologicznych i podstawowych. Zrobisz lot fizyczny, aby udowodnić, że masz kwalifikacje medyczne do latania. Twoja wizja nie może być gorsza niż 20/40, możliwa do skorygowania do 20/20, aby zostać pilotem. Musisz również umieć pływać i wygodnie pod wodą, aby przejść podwodne testy. Nie można być kolorowym lub mieć problemów z percepcją głębi. Marynarka wojenna akceptuje jednak kandydatów, którzy mieli operację oka laserowego.\n06 Szkoła lotów\nJeśli nie posiadasz certyfikatu pilota rekreacyjnego lub prywatnego (lub wyższego) lub zakończyłeś samodzielny lot nawigacyjny w samolocie cywilnym, musisz przejść wstępne kontrole lotów. W ramach tego pokazu musisz odbyć 25 godzin szkolenia w certyfikowanej szkole lotniczej, wykonując co najmniej trzy samodzielne loty, w tym jeden na trasach międzynarodowych. Kiedy już to zrobisz, możesz zapisać się do programu Navy dla lotników, początkowo na Florydzie.\nWstępna indoktrynacja lotnicza: Przez sześć tygodni będziesz studiować aerodynamikę, fizjologię lotnictwa, silniki i nawigację w klasie w Naval Air Station w Pensacola. Przejdziesz do treningu, który obejmuje naukę używania specjalnych urządzeń do radzenia sobie i przetrwania, jeśli katastrofa samolotu wpędzi Cię do wody.\nSzkolenie podstawowe: w Whiting Field na Florydzie, rozpoczniesz praktyczne szkolenie z T-34C, turbośmigłowym pomalowanym pomarańczem i bielą, który jest głównym trenerem marynarki wojennej. Pod koniec spędziłeś ponad 100 godzin w powietrzu w T-34 lub w symulatorze lotu, ucząc się latania w powietrzu, latania w formacji, akrobacji i podstawowych umiejętności lotu.\nGranatowe Skrzydła Aviatora.\nPod koniec szkolenia w locie podstawowym specjalizujesz się w konkretnym samolocie. Jeśli zostaniesz wybrany do latania helikopterów, pozostaniesz w Whiting przez sześć miesięcy szkolenia w Bell TH-57 Sea Ranger. Jeśli zdecydujesz się latać taktycznym samolotem odrzutowym, udasz się na stację Marynarki Wojennej w Kingsville w Teksasie lub do Meridian, Miss. Trening rozpoczyna się od szkoły naziemnej, w tym meteorologii i aerodynamiki. Następnie przejdziesz do gry T-45 jastrząb, aby odbyć praktyczne szkolenie. Jeśli masz przylecieć na czterosilnikowy samolot patrolowy P-3C Orion, będziesz trenować na T-44A lub TC-12B w Naval Air Station w Corpus Christi w Teksasie. Albo pojedziesz na stację Marynarki Wojennej w Kingsville w Teksasie, aby nauczyć się latać jednym z dwóch samolotów turbośmigłowych, które operują z lotniskowców: E-2C Hawkeye lub C-2A Greyhound. Rzeczywisty czas lotu jest różny w zależności od samolotu, ale w każdym przypadku wynosi ponad 100 godzin.\nDowiedz się więcej o szczepieniach wojskowych i zapobieganiu chorobom\nProgramy przekazania korpusu piechoty morskiej w Stanach Zjednoczonych\nZaawansowana pozycja w rankingu\nSurviving Marine Corps Podstawowe szkolenie\nPrzygotowanie do podstawowego treningu sił powietrznych\nJak wybrać pierwszy singiel Twojego albumu\nCzy powinieneś zapłacić za promocję muzyki?\nPrzykłady ogłoszeń promocyjnych i wskazówki dotyczące pisania\nJak być dobrą osobowością radiową\nCo robią pracownicy pracujący w stosunkach pracy?\nKiedy używać technik zamknięcia\nZnaczenie opanowania umiejętności sprzedaży\nNajlepsze pomysły na prezenty dla policjantów\nNajważniejsze rzeczy do rozważenia przy przystępowaniu do korpusu piechoty morskiej\nOkreśl cele finansowe, które napędzają Twoją firmę\nDowiedz się, jak sprzedawać reklamy w czasopismach


Regulamin zakupów - Księgarnia techniczna ORGBUD-SERWIS Poznań\n2. Właścicielem Sklepu jest: ORGBUD-SERWIS Sp. z o.o.. z siedzibą w Poznań, Stablewskiego 43 , NIP: 7780045280, tel (+48) 61-864-25-91 do 95, adres email: sklep@orgbud.pl, REGON 004866423, Sąd Rejonowy w Poznaniu XXI Wydział Gospodarczy KRS 0000153986, kapitał zakładowy: 50 400,00 zł\n7. Użyte w Regulaminie określenie "Konsument" oznacza Klienta - osobę fizyczną dokonującą zakupu niezwiązanego bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową, zgodnie z art.22(1) k.c.\n2. Ceny przesyłek określone są w cenniku dostawy i dotyczą przesyłek krajowych. Przesyłki zagraniczne są możliwe po uprzednim kontakcie mailowym i potwierdzeniu kosztów wysyłki.\n2. W przypadku niezgodności towaru z umową Klient powinien na swój koszt odesłać do Sklepu reklamowany towar wraz z dokładnym opisem niezgodności. Sklep nie przyjmuje przesyłek wysłanych "za pobraniem".\n1. Na podstawie Ustawy o prawach konsumentów z dnia 30 maja 2014 r. Konsument ma prawo odstąpienia od umowy bez podania przyczyny.\n2. Prawo odstąpienia od umowy jest skuteczne jeżeli Konsument złoży Sklepowi, w terminie 14 dni od odbioru towaru, oświadczenie o odstąpieniu od umowy, przesłane pisemnie pocztą, faxem lub pocztą elektroniczną. Wzór takiego oświadczenia zamieszczony jest na końcu Regulaminu.\n3. Konsument zwraca towar do Sklepu w terminie 14 dni od złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Zwrócony towar powinien być w stanie nienaruszonym, w tym powinien być kompletny, w fabrycznym opakowaniu, nie może nosić śladów eksploatacji lub naruszonych plomb, jeśli takowe zostały użyte. Koszty przesyłki zwrotnej ponosi Konsument.\n5. W terminie 7 dni od sprawdzenia towaru Sklep zwraca Konsumentowi zapłaconą kwotę, pomniejszoną o ewentualne zmniejszenie wartości rzeczy będące wynikiem korzystania z niej w sposób wykraczający poza konieczny do stwierdzenia charakteru, cech i funkcjonowania rzeczy (art.34 ust.4 ustawy określonej w ust. 1 powyżej). Konsument powinien wskazać numer rachunku bankowego, na jaki ma zostać przelana zwracana kwota. W przypadku płatności kartą płatniczą zwrot środków zostanie wykonany na kartę.\n6. W przypadku naruszenia przez Konsumenta warunków określonych w ust 2 i 3 powyżej oświadczenie o odstąpieniu od umowy jest bezskuteczne, towar nie podlega zwrotowi, a Sklep nie zwraca Konsumentowi zapłaconej kwoty.\n7. Prawo odstąpienia nie przysługuje Konsumentowi w przypadkach określonych w art. 38 ustawy określonej w ust. 1 powyżej, w szczególności:\n(art.38 ust.9) "w której przedmiotem świadczenia są nagrania dźwiękowe lub wizualne albo programy komputerowe dostarczane w zapieczętowanym opakowaniu, jeżeli opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu";\n(art.38 ust.13) "o dostarczanie treści cyfrowych, które nie są zapisane na nośniku materialnym, jeżeli spełnianie świadczenia rozpoczęło się za wyraźną zgodą konsumenta przed upływem terminu do odstąpienia od umowy i po poinformowaniu go przez przedsiębiorcę o utracie prawa odstąpienia od umowy".\n4. Administratorem danych osobowych jest ORGBUD-SERWIS Sp. z o.o. w Poznaniu, ul. Stablewskiego 43, KRS 0000153986. Dane osobowe nie będą przekazywane osobom trzecim, ani wykorzystywane w inny sposób niż określony w pkt.1.\n(formularz ten należy wypełnić i odesłać tylko w przypadku chęci odstąpienia od umowy - dot. Konsumentów)\n– Adresat: ORGBUD-SERWIS Sp. z o.o., ul. Stablewskiego 43, 60-916 Poznań, tel. 61 8642591 do 95, e-mail: sklep@orgbud.pl


Gruzja. W pół drogi do nieba [Zofia Piłasiewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00278 003874 22405650 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Zofia Piłasiewicz Liczba stron: 160\nISBN: 9788364505676 Data wydania: 2020-01-07\nSpis treści WSTĘP POCZĄTEK KUTAISI SWANETIA I SWANOWIE USZBA DROGA DO USZGULI USZGULI, CZYLI SERCE BEZ TRWOGI TRZY KOBIETY GRUZJI STEPANCMINDA DOLINA JUTY MAŁY KAUKAZ DAWID GAREDŻA SARO SIGNAGHI LAGODECHI ŻEGNAJ, TIBILISI EPILOG DRZEWO BIBLIOGRAFIA Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki\nRedakcja Andrzej Kalinowski Redakcja i korekta Paweł Wielopolski Zdjęcie na I okładce: Zofia Piłasiewicz Zdjęcia w książce: Zofia Piłasiewicz, Maks Piłasiewicz Rysunki Andrzej Strumiłło Projekt okładki, redakcja techniczna: Apogea – Mariola Łotysz www.apogea.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych i przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu bez zgody posiadacza praw. © Copyright for the Polish edition by Fundacja Sąsiedzi, 2019 © Copyright by Zofia Piłasiewicz BIAŁYSTOK 2019 Wydanie II uzupełnione i poprawione Wydawca: Fundacja Sąsiedzi kontakt@fundacja–sasiedzi.org.pl www.fundacja–sasiedzi.org.pl http://sklep.fundacja-sasiedzi.org.pl ISBN 978-83-64505-72-0 Wersję elektroniczną przygotowano w systemie ZECER firmy Elibri Sp. z o.o.\nPod ścianą – kanapa, na kanapie – człowiek… Na ścianie mapa, na mapie – Gruzja… I człowiek słyszy, z jakim hukiem pędzi jego krew Po żyłach rzek i dróg leżących na mapie Gruzji. Micha Kwliwidze, Nostalgia Wszak istnieje coś takiego jak zarażenie podróżą i jest to rodzaj choroby w gruncie rzeczy nieuleczalnej. Ryszard Kapuściński, Podróże z Herodotem Moim synom – za inspiracje do odkrywania świata…\nWSTĘP Od czasu ukazania się pierwszego wydania tej książki minęło już kilka lat. W tym czasie kilkakrotnie miałam okazję odwiedzać ten kraj na południowych stokach Kaukazu i za każdym razie obdarowywał mnie wciąż nowymi wrażeniami. Miałam też okazję zaprzyjaźnić się z ludźmi tam mieszkającymi i teraz, kiedy jadę do Gruzji, tak naprawdę jadę najpierw do przyjaciół, co nie stoi na przeszkodzie temu, żeby za każdym razem odkrywać w tym kraju coś nowego. I nigdy nie można być pewnym, na co się natkniemy, kogo spotkamy i co zobaczymy. To ważne, żeby niczego nie oczekiwać! Ten różnobarwny kraj sam powoli i niespiesznie odsłania swoje oblicze. Wystarczy tylko być gotowym i otwartym na nowe wrażenia. Wiem, że kiedy pojadę tam dziesiąty, jedenasty raz – nadal będą spotykać mnie tam niespodzianki, bo w Gruzji… wszystko może się zdarzyć. Pierwotna wersja książki została poszerzona o zapisy wrażeń z Kachetii, która, wcześniej przeze mnie pominięta, odsłoniła swoje skomplikowane i fascynujące oblicze. Wiele znaczenia nabrał dla mnie slogan turystyczny, że kto nie był w Kachetii, to tak naprawdę nie poznał Gruzji. Zapraszam Państwa w podróż po tym pięknym kraju położonym na południowych stokach Kaukazu, w pół drogi do nieba. Zachwyćcie się wraz ze mną bogactwem natury, barw, ludzi, historii i tym niezrównanym smakiem słonecznego wina, którego dzban naleje wam każdy gruziński gospodarz. Wypijmy za naszą piękną Ziemię i smak jej różnorodności, póki jeszcze trwa! Zofia Piłasiewicz\nTak szybko mijamy miejsca, ludzi, tak szybko przez nas przepływają zdarzenia. Blakną, znikają w zakamarkach naszej pamięci. Kiedy piszę, to obrazy, dźwięki, zapachy zostają ze mną na dłużej. Moszczą się wygodnie gdzieś w mojej wewnętrznej przestrzeni. Uderzenia w klawiaturę komputera wybijają rytm kaukaskiej lezginki1, a pisanie pozwala mi dłużej obcować z tym dziwnym krajem, do którego nigdy nie zamierzałam pojechać… A kiedy już tam pojechałam, to wprawił mnie najpierw w konsternacje, irytację, przyprawił o zawrót głowy, kazał mi mierzyć się z moimi własnymi ograniczeniami, by następnie zachwycić, zauroczyć, opleść pajęczyną tajemnicy, nigdy do końca nie rozwianej. Otworzył dziwną archetypową przestrzeń, w której boleśnie doświadczyłam swoich własnych granic. Może to jest właśnie cel podróżowania – spotkanie z innością, która uświadamia nam naszą własną graniczność i prowokuje tym samym do jej przekraczania, poszerzania? Może to pozostaje największą wartością podróży? Jak pisał Jean-Claude Carrière: „Każda podróż jest złudzeniem, każda opowieść o podróży – kłamstwem”. Jeśli ktoś więc oczekuje obiektywnego opisu kraju, do którego odnosi się ta książka, to takiego tu nie znajdzie. Moje patrzenie na świat, podobnie jak tysiące innych relacji autorskich, nacechowane jest bowiem moim własnym życiem – subiektywnym postrzeganiem świata, myśleniem i moim niepowtarzalnym rytmem bicia serca, które na pewne sygnały reaguje żywiej i intensyfikuje barwy miejsc, zdarzeń czy ludzi, inne zaś pomija. Zresztą, czy coś takiego jak obiektywny opis istnieje? Teoretycznie byłaby nim suma wszystkich subiektywnych relacji razem wziętych, o ile to w ogóle możliwe. A zatem, póki co: witajcie w moich gruzińskich powidokach! Ciekawe, że to właśnie Gruzja dostarcza takiej różnorodności doznań, że każdy, nawet największy malkontent, wyłowi tam coś dla siebie. Ja jestem tego potwierdzeniem. Na początku byłam sceptycznie nastawiona. Kaukaz? Pełen dziwnych, zwaśnionych, mówiących niezrozumiałymi językami, dumnych, krewkich narodów o południowym temperamencie, ludzi gór, krzykliwych, choć gościnnych, z krewnymi rozsianymi po całym kraju? Ten wrzask, tłok, jazgot, wieczny dźwięk klaksonów… I chociaż przyroda surowa i piękna, no ale… Nieee… To nie dla mnie! Kaukaz? Na pewno nie!!! I co z tego, że kultura, że wyprawa Jazona, złote runo, Kolchida, Medea, Prometeusz, wczesne chrześcijaństwo, Noe, wino… No i co? Mity to ja mogę poczytać w domu, siedząc wygodnie w fotelu, z kieliszkiem dobrego, bo własnego wina, a na wyprawy wolę wybierać inne kierunki – te bardziej na północ, jechać w tajgę, nad wielkie syberyjskie rzeki, bo ta przyroda mnie pociąga, bo tam czuję się najlepiej… A jednak pojechałam na południe, do tego dziwnego kraju położonego na granicy Europy i Azji, i wiem już, że będę do niego wracać nieustannie, tak jak wraca do mnie rytm lezginki wybijany przez ulicznego bębniarza z Tbilisi… lezginka-tradycyjny ludowy taniec kaukaski o charakterystycznym, szybkim metrum 6/8. [wróć]\nPOCZĄTEK 24 grudnia, Wigilia. Piękny, pogodny dzień, ciepły jak na tę porę roku. Kolacja przygotowana, tylko podgrzać, prezenty zapakowane. Za parę godzin dom zatętni głosami całej rodziny, która coraz rzadziej spotyka się w pełnym gronie. Słońce odbijające się w asfalcie. I nagle urwany sen. Wielkie zwierzę, które wyskakuje przed moim samochodem, gwałtowny ruch kierownicą i świadomość, że zetknięcie z drzewem jest nieuniknione. Myśl jak błysk: „I to na tyle!”. Przy szpitalnym łóżku stoją wokół mnie chłopcy ze swoimi dziewczynami i Marek. Nie mogę się ruszyć, ale żyję. Nie pamiętam wszystkiego, tylko – jak przez mgłę – ogromne poroże jelenia. Takie już coraz rzadziej widuje się w naszej augustowskiej puszczy. Musiał wyleźć właśnie dzisiaj? Pamięć wraca powoli. Czy musiało się to stać właśnie w wigilijny dzień? A czy jakikolwiek dzień w roku byłby lepszy? Kolacja odbywa się beze mnie. Ja potrzebuję tylko ciszy, bezruchu i podawanej co jakiś czas kroplówki ze środkami przeciwbólowymi. Oddycham w kierunku złamanego barku, żebra, obolałej szyi i wyobrażam sobie, że oddech koi poszarpane tkanki, uspakaja i zmniejsza ból. I chociaż to tylko wyobraźnia (a może nie tylko?), ale intuicyjnie wypracowuję sobie sposób radzenia z bólem. Jestem bardzo świadoma swojego ciała. Jak nigdy. Precyzyjnie reguluję poziom oddechu, żeby nie sprawiać sobie dodatkowego bólu w okolicach żeber. W myślach rozmawiam z naruszonymi częściami, uspokajam rozedrgane, poszarpane tkanki. Potrzebują tylko czasu, bezruchu, spokoju i ciszy. Rano do szpitala przyjeżdża Marek. Ma zmęczone z niewyspania oczy, ale zniknęła już z jego twarzy ta wczorajsza, podszyta przerażeniem, bladość. Siedzi i trzyma mnie za rękę. Uśmiecham się niewyraźnie, na tyle, na ile mogę, by upewnić go, że wszystko będzie dobrze. Chłopcy opowiadają mi o wczorajszym wieczorze i prezentach. Jeden z nich jest szczególny: to pięć fotografii zrobionych przez Maksa, naszego najmłodszego syna. Przedstawiają jakieś dziwne pustkowia, na jednym z nich dostrzegam tablicę z „robaczkami” – przedziwnym pismem bez zróżnicowania na małe i wielkie litery, bez kropek. Na pozostałych fotografiach przestrzeń, góry, a na odwrocie jednej z nich napis: „Talon na bilety lotnicze w obie strony: Polska–Gruzja, Gruzja–Polska, do zrealizowania w następnym roku. W załączeniu 5 punktów obowiązkowych do odnalezienia. Oczekujemy udokumentowania – dokumentalnych zdjęć, na których oprócz widoków będą wasze uśmiechnięte buzie!”. Dostaliśmy talon na bilety lotnicze do Gruzji. Dzieciaki zrobiły nam prezent i same wybrały kierunek. Skoro nie dajemy się przekonać, trzeba było fortelu, żeby nas nieco w tym kierunku popchnąć. To brzmi jak abstrakcja. W moim obecnym stanie Gruzja, podobnie jak każdy inny kierunek, jest odległy ode mnie już nie o tysiące kilometrów, ale o całe lata świetlne. Prawa ręka przywiązana opatrunkiem Desaulta do tułowia nie wróży nic dobrego. I oddech delikatny, żeby nie sprawiać bólu żebrom. I głowa. Wstrząs mózgu pozostawił ślad w postaci zwolnionych myśli i strach przed poruszeniem głową. A jak wygląda kręgosłup szyjny? Leżę plackiem na szpitalnym łóżku i myśl o Gruzji, ta odległa abstrakcja, sprawia mi przyjemność. Jak wrócę do siebie, pojedziemy do Gruzji. Tam jest słońce i plaża, i wino, i góry. W końcu kiedyś będę mogła zarzucić plecak. Kości się przecież zrastają, chociaż to trwa. I ta słoneczna abstrakcja dodaje mi sił. Mijają dni, miesiące, wreszcie powrót do pracy i intensywna rehabilitacja. Pracuję nad sobą mocno i wytrwale, bo przede mną coraz wyraźniej rysuje się Gruzja. Aż w końcu nadchodzi ten dzień, w którym dam już radę zarzucić plecak, więc jedziemy! Do Marka i mnie dołącza Darek, nasz kompan z wypraw na Syberię. Zanim jednak na horyzoncie pojawia się możliwość wyjazdu do Gruzji, to dużo, dużo wcześniej, dzięki Krzysztofowi Czyżewskiemu i pracowni opowieści prowadzonego przezeń ośrodka „Pogranicze” w Sejnach, mam okazję bliżej przyjrzeć się mitowi o Medei i Argonautach, i poznać jego różne interpretacje oraz reinkarnacje we współczesnej kulturze. Oswajam Medeę, kolchidzką księżniczkę boginię, oswajam Kolchidę, starożytną krainę, będącą częścią obecnej Gruzji i jej historycznym rdzeniem. Zaskakuje mnie, jak odmiennie postrzegana jest Medea w naszej, europejskiej świadomości, a jak funkcjonuje w kulturze gruzińskiej. Tam widziana jest głównie jako bogini, wnuczka boga-Słońca – Heliosa, czarodziejka, znająca się na leczeniu i truciznach, „wiedząca”, synonim silnej kobiety. Tutaj, „u nas”, za sprawą dramatu Eurypidesa, zredukowana zostaje do nieszczęsnej dzieciobójczyni. Jej imię w literaturze psychoanalitycznej przyjmuje kompleks, polegający na podświadomej wrogości matki do swoich dzieci. Analizując w pracowni opowieści wzmianki w różnych mitach, w których pojawia się Medea, poznaję ją bliżej. Omamiona przez żądnego władzy Greka, nieszczęśliwa, opętana miłością, niepotrafiąca oprzeć się swojej dzikiej naturze, dopuszcza się strasznej zbrodni, żeby ukarać Jazona. Jest jak synonim nieokiełznanej natury. Ale to nie ona w efekcie zostanie ukarana przez bogów (bo czy można ukarać naturę?), lecz Jazon, któremu złote runo nie przynosi szczęścia i który w końcu ginie przygnieciony deską dziobową swojej ukochanej łodzi – Argo. Oszustwo i wykluczenie nie może przynieść szczęścia. A Medea? W micie o Medei jest olśniewające piękno i porażająca groza, ale od wieków obie te rzeczy były wpisane w ludzką naturę i wyobraźnię, tak jak pytania o dobro i zło, sens cierpienia i porządek świata… Zanim pojadę do Gruzji, mam okazję bliżej przyjrzeć się kolchidzkiej księżniczce. Kto jest jej ciekaw, niech zajrzy choćby do Wyprawy po złote runo Roberta Gravesa, zbeletryzowanej opowieści wielkiego znawcy mitów. W Batumi znajduje się pomnik Medei, w Tbilisi powstaje muzeum medycyny naturalnej imienia Medei (tworzy je Wato Tsereteli, założyciel pierwszego w Gruzji Centrum Sztuki Współczesnej), a Tyflis – dawna nazwa Tbilisi – to również imię sternika na Argo, dzielnego żeglarza, który musiał pokonać własną barierę strachu i nauczyć się żeglować po „niegościnnym morzu”, gdzie na horyzoncie nie widać żadnego lądu, żadnych wysp (inaczej niż na morzach starożytnej Hellady), gdzie nie wiadomo, co kryje się za horyzontem. Niemal widzę go, jak żegluje, i myślę o tym, że pięknie jest nie wiedzieć, co kryje się za horyzontem i odkrywać! A po powrocie uświadamiam sobie, że to pisanie jest o moim odkrywaniu Gruzji i o tym, co Gruzja zechciała odkryć przede mną. Przyjmijmy, że jest to relacja dwustronna…\nKUTAISI Z samolotu tanich linii wychodzi się prosto na płytę lotniska i idzie się piechotą do budynku odpraw. Kiedy stoję w drzwiach samolotu, uderza mnie fala rozgrzanego powietrza. Jest godzina 21.00, a temperatura sięga chyba 40 stopni Celsjusza i do tego koszmarna wilgotność. Natychmiast dżinsy i koszula oblepiają ciało, pot płynie po czole. Czuję się jak rozparzona grzanka w gorącym, ale nie do końca rozgrzanym oleju. Nasiąkam! To moje pierwsze wrażenie z Gruzji. Nasiąkanie i rozparzenie. Wraz z innymi pasażerami brniemy przez tę zupę do budynku. Tu jest przynajmniej klimatyzacja. Stajemy w kolejce do okienka odpraw. Po odprawie natychmiast rzucają się na nas taksówkarze i kierowcy busików. Wszyscy krzyczą: „Kutaisi 5 lari, Kutaisi 10 lari, Kutaisi 25 lari”. Czuję zawrót głowy, zwracam się do miłej dziewczyny mówiącej po polsku. Ta wręcza mi rozkład jazdy busów („tylko 5 lari od osoby, a kierowca powie, gdzie wysiąść”). Korzystając z tego, że mogę rozmawiać z nią po polsku i sprawia wrażenie osoby bardzo zorientowanej, pytam ją o dojazd do Mestii. Okazuje się, że bus odjeżdża jutro o 9.30 spod McDonalda, pytanie tylko, gdzie jest McDonald? Ponoć każdy mieszkaniec to wie i nam wskaże. Tymczasem Marek dogaduje się z rosłym taksówkarzem. Za 25 lari zawiezie naszą trójkę do zarezerwowanego mieszkania. Wychodzimy w parną noc w kierunku starego mercedesa naszego kierowcy. Ma na imię Ronaldo. Chrapliwym od setek wypalonych papierosów głosem zachwala nasz wybór właśnie jego taksówki. Zawiezie nas, gdzie chcemy, obwiezie po Kutaisi, zawiezie do sklepu, dookoła, żebyśmy mogli zobaczyć okolice – co chcemy – jaskinie Prometeusza czy ślady dinozaurów, a może klasztor Gelati, jaskinie Sataplie czy ruiny Wani – jak twierdzą Gruzini – dawnej stolicy Kolchidy. Gada cały czas, a w pewnym momencie, w trakcie jazdy, wyciąga skądś, gdzieś spod kierownicy… butelkę wina! Bo wino i Gruzja to jedno – gada dalej. To jego wino, z jego winnicy, sam je robi i zachwala, że jest bardzo dobre. Ale gdzie on, do cholery, je upchał pod kierownicą? Ma tam jakiś schowek czy co? Pot mi leci po czole i plecach. Okna w samochodzie otwarte i przeciąg, ale nadal gorąco. Wjeżdżamy do miasta. Już jest ciemno, lecz oświetlone Kutaisi, nawet w ciepłym świetle lamp, nie wygląda dobrze. Mijamy jakieś blokowiska, kamienice, oświetlony i przezroczysty, bo ze szkła, posterunek policji, w oddali widać nowoczesną bryłę parlamentu, a kierowca gada i gada… Przejeżdżamy przez rzekę. Zatrzymujemy się przy małym, jeszcze czynnym o tej porze sklepiku. Kierowca zostawia otwarty samochód, a kiedy zwracam na to uwagę, to wzrusza tylko ramionami. „Nic takiego. Spokojnie”. Z przerażeniem myślę o zostawionych w aucie bagażach, ale co mogę zrobić… W sklepiku pomidory po trzy lari, jakieś takie wielkie, pofałdowane, nierówne. Kupujemy chleb, ser, chałwę, kawałek kiełbasy, no i oczywiście wodę mineralną bordżomi. Jedziemy dalej. Taksówka zatrzymuje się przed neonem HOTEL. Przed nim stoi rosły Gruzin i kiedy wypakowujemy bagaże, podchodzi do mnie i pyta: – Zofia? Okazuje się, że to z nim rozmawiałam, gdy rezerwowałam kwaterę. Giorgi ma niewiele ponad 30 lat. Prowadzi nas do pensjonatu prowadzonego przez jego rodziców, ostro pod górę oświetloną uliczką. Mówi, że stąd blisko do starego miasta – piętnaście minut do centrum, nieco mniej do leżącej na szczycie wzgórza Ukimerioni, XI-wiecznej katedry Bagrati, wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO, wspaniałego zabytku średniowiecznej Gruzji. Pot leje się po plecach i czole. Noc wcale nie przynosi ulgi. Podchodzimy do bramy szczelnie oddzielającej podwórko od ulicy. Otwiera nam starsza pani, Giorgi coś do niej mówi po gruzińsku i prowadzi nas dalej. Mijamy garaż, potem niewielkie patio i wchodzimy do budynku. – Tu macie kuchnię, tu łazienka, tam prysznic. A pokój… Mijamy jedne drzwi, a potem skrzypiącymi schodami, po czerwonym chodniku rozpiętym na nich jak w starych domach wypoczynkowych Funduszu Wczasów Pracowniczych (czy ktoś to jeszcze pamięta?), wchodzimy na piętro. Drzwi na prawo są niezwykle wysokie, jak w jakimś pałacu, a to przecież tylko kamienica, sięgają prawie pod sam sufit. Są ciemnobrązowe, drewniane i lśniące. – Tu – kończy Giorgi. Wchodzimy do środka. Jest czysto, solidne małżeńskie łóżko, a w rogu pojedyncze piętrowe. Jest też balkon, na razie zamknięty kratą, którą Giorgi, zdejmując kłódkę, otwiera. W pokoju jest też tremo – wysokie lustro z półką, stolik i niewielki obracający się wiatrak mieszający powietrze. Złudne wrażenie, że to coś pomoże. Światło ulicznych lamp wpada do środka i daje chyba więcej światła niż wisząca pod sufitem lampa, zaopatrzona w długoramienny, teraz nieruchomy wiatrak. Podobnie wyobrażam sobie mieszkanie urządzone na przykład w Hawanie. Ten styl ma nawet swoją nazwę – imperialny, kolonialny? Nie mogę sobie przypomnieć… Na szafce przy łóżku leżą jakieś książki w języku gruzińskim i modlitewniki ze świeżymi obrazkami. Pokój wygląda na zamieszkały również wtedy, kiedy nie ma gości. Schodząc do łazienki, słyszę dziwny dialog między polską rodziną, która przyjechała tuż po nas, a Giorgim. Kiedy ten otwiera drzwi pokoju na dole, do którego wpuszcza gości, słyszę, jak ktoś z „nowych” mówi do gospodarza po angielsku: – O rany! Ale tu nie ma okna! – OK! Zaraz dostawię wam jeszcze jedno łóżko! – odpowiada z pobrzmiewającą w głosie pewnością siebie Giorgi. Łóżko zamiast okna. Nieźle! Swoją drogą, spać w tym klimacie w pomieszczeniu bez okna i klimatyzacji… Już im współczuję. Prysznic daje chwilową ulgę. Przyjemnie usiąść na zewnątrz, gdzie przy niewielkim stoliku Marek kroi pomidory i chleb na kolację. Na korytarzu ktoś kogoś nawołuje: – Chodź, prysznic wolny! – A po co? I tak jestem mokry! Czuję się jak w jakiejś komunałce albo w moim rodzinnym mieszkaniu w bloku, gdzie z siostrą i bratem ścigaliśmy się rano do łazienki – szczęśliwiec nic sobie zazwyczaj nie robił z kolejki na zewnątrz. W ogóle mam wrażenie, jakbym cofnęła się w czasie o jakieś dwadzieścia lat. W niewielkim ogródku cykają cykady i po prysznicu jakoś przyjemniej, chociaż nadal powietrze rozgrzane, a po chwili ciało znowu się lepi od potu. Wypijamy wino, które dostaliśmy od kierowcy taksówki. Jest zadziwiająco dobre. Ser i pomidory dopełniają smak. Lekko szumi drzewo, chyba grusza, porośnięta pięknym, kwitnącym pnączem. Długie, pomarańczowe, dzwonkowate kwiaty zwisają z drzewa. Zbliża się jesień, a one swoją bujnością przywodzą na myśl oszałamiający czas początku lata w naszych stronach. Jest taka piękna cisza. Zero ruchu, pośpiechu. A więc jesteśmy w Gruzji! Witaj Kolchido! W nocy nie mogę spać. Budzę się zlana potem. Jednostajny dźwięk wiatraka rozprasza ciszę, ale nie duchotę. Ściągam z łóżka materac, wynoszę go na balkon i – owinięta tylko prześcieradłem – zasypiam. Nad ranem czuję lekki wiaterek i słyszę szum zaczarowanego drzewa. Pomarańczowe kwiaty otulają je niemal całkowicie i gdyby nie trzy grube łodygi pnącza wspinające się na drzewo, można by pomyśleć, że to jakiś bardzo egzotyczny, wspaniały gatunek kwitnącego drzewa. Na drugim końcu balkonu śpi Darek. Też nie mógł dać sobie rady nocą. Tylko Marek wytrwał w pomieszczeniu. Ciekawe, jak sobie dali radę ci bez okna? Może spali w ogrodzie? Dzień zaczynamy prysznicem. To luksus w mieście, gdzie woda jest tylko rano i wieczorem. Nasi gospodarze mają trzystulitrowy zbiornik, do którego w tym czasie wpompowują wodę, a potem z tego zbiornika wpływa ona do kranu. Chcemy coś tu zwiedzać? Nie! Byle prędzej przemieścić się w góry, tam będzie chłodniej. Przecież im wyżej, tym chłodniej. Gospodyni tłumaczy nam, że musimy wziąć taksówkę, żeby dojechać do dworca marszrutek, bo to spory kawałek. Do Mestii busik odjeżdża raz dziennie o 9.30. Jest 7.30, jak się sprężymy, to zdążymy. Śniadanie jemy w ekspresowym tempie, pakujemy bagaże. Darek część rzeczy zostawia u gospodarzy. Jak będziemy wracać, odbierzemy. Może wtedy będzie więcej czasu, żeby przyjrzeć się miastu. Kutaisi musi jeszcze na nas poczekać. Giorgi załatwia nam taksówkę i po chwili lądujemy przy kasynie i McDonaldzie. Stoi tu kilka marszrutek. Kierowcy coś pokrzykują między sobą. Sporo miejscowych przewija się przez przystanek, kręci się też trochę ludzi z plecakami. Kilka marszrutek jedzie do Batumi, jest i nasza do Mestii. Ładujemy bagaże, zajmujemy miejsca z tyłu. Obok nas siada młoda Koreanka. Marszrutka wypełniona po brzegi. Trochę turystów, trochę miejscowych. Jest jeszcze chwila do odjazdu, więc idziemy zakupić chaczapuri i wodę na drogę. Chaczapuri to chyba najpopularniejsze danie w Gruzji, dobre na ciepło i na zimno. To po prostu chleb z serem (chaczo – ser, puri – chleb), a właściwie taki cienki placek chlebowy. Oczywiście chaczapuri może być z mięsem, warzywami, jajkiem i boczkiem, w zależności od regionu, z którego pochodzi. Ja zajadam chaczapuri imeruli, nadziane serem, a chłopaki jakieś inne, którego nazwy jeszcze nie znam, ale wypełnione czymś bardziej treściwym. Wszystkie są świeże, gorące i pyszne. Jeszcze chwilę rozmawiamy z innymi podróżnymi i ruszamy. Lekko nie jest. W marszrutce jest dość ciasno przy tej liczbie pasażerów, klimatyzacji nie ma, otwarte okna i przeciąg walący po uszach. Wyciągam czapkę i naciągam na uszy. Ważne, że jedziemy i to dość szybko. Kierowca wie, do czego służy pedał gazu i nie zdejmuje z niego nogi. Jednocześnie odbiera kolejne telefony („Już ósmy!” – liczy Darek) i odpala papierosa za papierosem. Jedziemy na północny zachód, przez Nizinę Kolchidzką, by po 108 kilometrach zatrzymać się na chwilę w Zugdidi. Region, gdzie leży Zugdidi, nazywa się Megrelia. Samo miasto liczy około 68 tysięcy mieszkańców. Dla wielu turystów to miejsce tranzytowe w podróży do Swanetii bądź nad Morze Czarne, oddalone zaledwie o 30 km stąd. Dla nas to też chwila na przystanek. Z okien marszrutki miasto nie wygląda najlepiej. Sprawia wrażenie prowincjonalnego, szarego i smutnego. Chodniki rozkopane, widać, że trwają prace, by poprawić wizerunek i wygodę mieszkańców i turystów, i za kilka lat będzie to zupełnie inne miejsce. Podobno ciekawy jest pałac dynastii Dadiani (mieszczący obecnie Muzeum Historyczno-Etnograficzne) wraz z cerkwią i 26-hektarowym parkiem, a właściwie ogrodem botanicznym, pełnym roślinności z terenów Eurazji. Pałac należał do arystokratycznego rodu Dadianich, z którego wywodziła się Salomea Dadiani, późniejsza żona Achillesa Murata – syna Joachima, marszałka i adiutanta Napoleona Bonapartego. Pamiątek po Napoleonie jest tu dużo, a prym pośród nich wiedzie jedna z trzech masek pośmiertnych Napoleona. Sam pałac wygląda jak budowla średniowieczna, ale jego początki to XVII wiek. Warto wspomnieć, że w XIX wieku Zugdidi, za sprawą pewnego Francuza, stało się na pół wieku ośrodkiem produkującym jedwab. Teraz to już przeszłość. W drodze powrotnej spróbujemy przypatrzeć się miastu bliżej, ale teraz jedziemy do Swanetii. Warto pamiętać, że w sierpniu 2008 roku, podczas wojny w Osetii Południowej, Zugdidi zajęli Rosjanie, a rosyjskie czołgi zatrzymały się w nieodległym Poti leżącym nad Morzem Czarnym. Inny incydent z Rosją miał miejsce na początku 2014 roku, kiedy Rosja przesunęła granice w głąb Gruzji o 11 km, tłumacząc, że to na czas igrzysk olimpijskich w Soczi, żeby zwiększyć bezpieczeństwo regionu. Zdumiewające, że w XXI wieku może dochodzić do takich incydentów ze strony, zdawałoby się, poważnego państwa. Ostra reakcja szefa NATO, Andersa Fogha Rasmussena, po konferencji z Iraklim Garibashvilim, gruzińskim premierem, powstrzymała, zdaje się, podstępne zakusy, chociaż nie jestem do końca tego pewna. Nic dziwnego, że Gruzja widzi swoje bezpieczeństwo w towarzystwie Unii Europejskiej, a unijną flagę można w Gruzji zobaczyć nawet w najbardziej odległych i dziwnych miejscach. Od wojny w 2008 roku Gruzja nie utrzymuje stosunków dyplomatycznych z Rosją, która praktycznie okupuje jedną piątą terytorium Gruzji. Oczekiwania i plany obu stron stoją ze sobą w otwartym konflikcie. Gruzja nie może zgodzić się na uznanie niepodległości regionów separatystycznych Abchazji i Osetii Południowej, zaś Rosja nie tylko nie zamierza rezygnować z udzielonego im wsparcia, ale będzie czynić starania, żeby je formalnie zaanektować i poprzez nie mieć wpływ na południowy Kaukaz. Podpisana umowa w listopadzie 2014 roku z Abchazją jest faktycznie próbą jej aneksji przez Rosję. To samo dzieje się z Osetią Południową, od marca 2015 roku formalnie wchłoniętą przez Rosję. Przez terytorium Gruzji przebiegają główne magistrale rurociągowe gazu ziemnego i ropy naftowej, łączące Morze Kaspijskie i Morze Śródziemne. Wypracowanie sytuacji, w której Rosja ma wpływ i kontroluje Gruzję jest korzystne dla rosyjskiego systemu przesyłowego surowców i łatwo sobie wyobrazić, że Rosja będzie robić wszystko, żeby zdestabilizować Gruzję i oddalić ją od Europy i Paktu Północnoatlantyckiego. Współczuję Gruzji. W świetle tego, co się stało z Abchazją, Osetią Południową, Krymem, Ukrainą, Gruzja może mieć wiele problemów. Nie lubię myśleć i mówić o polityce, ale tu się po prostu nie da tego pominąć. I w tym wszystkim tracę sympatię dla Rosji i chęć podróżniczej eksploracji należących do niej terenów. Tymczasem wracam myślami do busika, w którym – upchnięci jak sardynki w puszce – wjeżdżamy właśnie w góry. Jedziemy w górę rzeki Inguri, która bierze początek gdzieś pod lodowcami najwyższego szczytu Gruzji – Szchary (5193 m n.p.m.), by po 213 kilometrach wpaść w miejscowości Anaklia, niedaleko granicy administracyjnej z Abchazją, do Morza Czarnego. Płynąc z gór, Inguri początkowo na przestrzeni 60 km przepływa przez Górną Swanetię, a dalej, przedzierając się wąwozem między swaneckimi i kodorskimi grzbietami, wypływa na Nizinę Kolchidzką, przecinając wszystkie drogi prowadzące z abchaskiego Suchumi do Oczamcziry (też Abchazja) i gruzińskiego Zugdidi. Jakieś 30 km za Zugdidi nasza trasa prowadzi wzdłuż jeziora zalewowego na rzece Inguri. Kierowca zatrzymuje się na chwilę, żebyśmy mogli zrobić zdjęcie. Rzeczywiście, widok szmaragdowej wody, wysokich gór i błękitnego nieba robi wrażenie. Kierowca wydaje się nim również zachwycony, chociaż ogląda go co najmniej dwa razy dziennie. Na końcu zalewu przystanek. W samotnym domu po prawej stronie jest bar. Mamy godzinę, żeby coś zjeść, rozprostować nogi, nabrać wody ze ściekającego ze skał źródełka. Dom mieści się przy wodospadzie. Wystarczy wejść parę kroków za budynek, by dostrzec wąski, może półtorametrowy strumień, spadający z około dziesięciu metrów. Siedzimy przy stoliku wystawionym obok baru i rozmawiamy z towarzyszami podróży. Obok nas siedzi młoda Koreanka, która na wieść o tym, że jesteśmy z Polski zaczyna sypać jak z rękawa… kurwami, śmiejąc się przy tym rubasznie. Darek delikatnie tłumaczy jej, że to niezbyt piękne słowo, że rani nasze uszy, ale Koreanka nic sobie z tego nie robi. Mówi, że w Wiedniu, gdzie mieszkała przez jakiś czas w hostelu, miała kolegów Polaków, którzy często tego słowa używali. – It’s funny: kurwa! – rzuca po raz kolejny. Kończymy popas i wśród radosnych „kurew” Koreanki zbieramy się do dalszej drogi. Widoki robią się coraz ciekawsze, a brawura kierowcy coraz bardziej odczuwalna – rzuca nami na prawo i lewo. O kierowcach w Gruzji można by napisać książkę, bo to tak, jakby dżygici przesiedli się z koni na konie mechaniczne. Zapał i brawura ta sama, tylko pojazdy inne. Ciekawe, po co namalowali na drogach linie ciągłe, skoro nikt nie zwraca na nie uwagi? Nasz kierowca wjeżdża raz na prawą, raz na lewą stronę szosy, wyprzedza, co i jak się da: na drugiego, na trzeciego, czasem uciekając tuż sprzed maski rozpędzonego samochodu z naprzeciwka. Odbiera kolejne telefony, trąbi niemiłosiernie często, wjeżdża rozpędzony między grupy wałęsających się zwierząt, bo tu wszystko chodzi, jak chce – krowy, konie, osły, świnie… Wszystkie można zobaczyć na drodze. Zwierzęta wydają się nic nie robić sobie z samochodów na szosie, traktują je jako pełnoprawnych użytkowników ich drogi. Nasz kierowca zwalnia tylko, gdy wjeżdża do tunelu, bo tu często zwierzęta chronią się w cieniu. Faktycznie, lawiruje w tunelu między leżącymi krowami, a gdy na drodze pojawia się całe stado krów, które nie schodzą pomimo intensywnego trąbienia, wjeżdża delikatnie w sam środek, a zwierzęta same rozchodzą się na boki. A potem – gazu! Ile fabryka dała! Całe szczęście, że droga dość dobra, ale kiedy wjeżdżamy w góry i zaczynają się serpentyny, przepaście z prawej strony i napierające łupkowe skały z lewej, wyrwy w drodze czy osuwiska na prawym pasie, który właściwie nie ma znaczenia, bo i tak jedziemy środkiem, to zaczynam czuć się nieco mniej przyjemnie. Do tego dochodzi jakiś denerwujący pisk, który słychać od pewnego czasu w samochodzie. Co to? – To klocki hamulcowe. Właśnie ściera się okładzina, – Darek zna się na tym, w końcu jest konstruktorem samochodów. – A potem co? – pytam zaniepokojona. – Potem jeszcze żeliwne zaciski, a na końcu zostanie… ebonit – syczy, rzucony nagłym przechyłem na lewo. Ebonit! No nie! Wyciągam plastikową butelkę piwa i sączę w siebie złoty płyn. Lekki szmer w głowie i jakieś bardziej optymistyczne spojrzenie. W końcu jeszcze nadal jedziemy. Żywi! Mijają godziny tego obijania się to o szybę, to o sąsiada. Szaleństwo! Ale samochód mknie i wydaje się, że wszyscy kierowcy na drodze zachowują się podobnie. Wypadków nie widać, więc może to tylko specyfika tego kraju, a nie realne niebezpieczeństwo? Taką mam przynajmniej nadzieję. Na razie jednak zastanawiam się, czym siebie przekonam, żeby wsiąść do marszrutki w drodze powrotnej. Póki co, nie bardzo to widzę i raczej gotowa jestem iść pieszo. – Wiesz, że kierowcy w Gruzji rozróżniają dobre i złe drogi? – zagaduje Marek. – Dobre to takie, z których, jeśli zlecą, to znajdą ich ciała, a złe to takie, gdy w razie wypadku ślad po nich zaginie. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Gruzja__W_pol_drogi_do_nieba-ebookRO/p00628023i006" target="_blank" title="Gruzja. W pół drogi do nieba [Zofia Piłasiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Gruzja. W pół drogi do nieba [Zofia Piłasiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


MŚ: będą niższe opłaty dla producentów wód butelkowanych - WP Finanse\nNowe przepisy wprowadzą zasadę "rzeka, wały w jednych rękach". "Integrujemy służbę gospodarki wodnej. Obecnie kompetencje rozproszone są np. pomiędzy marszałków i administrację rządową" - wyjaśnił wiceminister. Gajda poinformował, że po przeprowadzeniu analiz, zdecydowano się obniżyć propozycję opłat dla producentów napojów, wód butelkowanych. Za pobór 1 m sześc. wody podziemnej zapłacą oni 3 zł, a nie jak pierwotnie przewidywano 8,2 zł. "Zaproponowaliśmy zmianę, by polski przemysł wód butelkowanych nie stracił na konkurencyjności. Na litrze wody jest to 0,3 gr" - podkreślił.\nJak dodał, niektóre miasta z własnej inicjatywy budują instalacje, które mają zwiększać retencję wody. Zwrócił jednak uwagę, że nie jest to zjawisko powszechne. "Niestety, dopiero kiedy spadnie deszcz to naocznie widać jakie są skutki niewłaściwie prowadzonej gospodarki przestrzennej, planowania przestrzennego" - podsumował. (PAP)


Szkoła Žiburys otrzyma należne pieniądze | Sejny.net - portal informacyjny miasta Sejny\nSzkoła Žiburys otrzyma należne pieniądze\nPodczas rozprawy w dniu 8 września 2017 r. doszło do ugody sądowej pomiędzy Miastem Sejny reprezentowanym przez Burmistrza Arkadiusza Nowalskiego a Fundacją "Dom Litewski" w Sejnach.\nSąd nie wydał jeszcze odpisu wyroku. Dziś już wiemy, że fundacja prowadząca szkołę i przedszkole otrzyma od miasta 2 mln 220 tys. zł w ratach rozłożonych na lata 2018 - 2022.\nZobowiązuje się jednak do przekazania darowizny na rzecz Miasta Sejny w kwocie 468 tys. zł. w terminie do 30 września 2017 r.\nDarowizna może być przeznaczona na sfinansowanie modernizacji infrastruktury: kulturalnej, rekreacyjno - sportowej oraz wykorzystywanej do wsparcia organizacji pozarządowych.\nMiasto przekazało już na rzecz fundacji kwotę 1 mln zł w maju 2017 r. co mogło być potwierdzeniem dobrej woli i mieć wpływ na podpisanie ugody.\nW kolejnych latach miasto ma wpłacać po 250 tys. zł w dwóch ratach po 125 tys. płatnych do 31 maja i do 31 października.\nW ostatnim roku tj. 2022 miasto ma do spłacenia pozostałą, niższą kwotę tj. 220 tys.\nNa kwotę 2 mln 220 tys składa się kwota kwota główna zaległości w wysokości 1 mln 443 tys. zł oraz odsetki w wysokości 777 tys. zł.\nObecny burmistrz Sejn uznał roszczenia Fundacji im. b-pa Antanasa Baranauskasa Dom Litewski w Sejnach, przyznając że poprzednicy przeznaczali na szkołę i przedszkole z litewskim językiem nauczania za mało pieniędzy.\nW minionych dziesięciu latach miasto przekazywało na rzecz szkoły mniejszą niż przewiduje prawo subwencję oświatową, otrzymywaną z budżetu państwa. Nie płaciło też ze swojego budżetu dotacji na dzieci w przedszkolu jak powinno robić w stosunku do wszystkich przedszkoli niepublicznych.\nRegionalna Izba Obrachunkowa stwierdziła w 2015 roku, że miasto powinno płacić za wszystkie dzieci uczęszczające do przedszkola z litewskim językiem nauczania, a następnie występować do właściwych gmin o zwrot przekazanych dla fundacji środków za dzieci mieszkające poza terenem miasta.\nMimo wyników kontroli przeprowadzonej przez Regionalną Izbę Obrachunkową (RIO) w Urzędzie Miasta oraz audytu określającego wysokość zobowiązania, przygotowanego przez zewnętrzną firmę, Rada Miasta Sejny nie chciała zgodzić się na zapłatę, licząc że większość się przedawni.\nKiedy kolejny raz rada miasta nie uchwaliła budżetu na 2017 rok to został on uchwalony przez RIO. Organ ten zapisał aż 1 mln zł do zapłaty na rzecz fundacji już w tym roku.\nDało to podstawę do przelania pieniędzy już w maju. Do dziś miasto otrzymało należne mu środki w ramach regresu od okolicznych gmin, które zapłaciły za uczęszczające do przedszkola w Sejnach dzieci. Gminy Krasnopol, Giby, Puńsk i Sejny wpłaciły łącznie 664.561,79 zł.\nBiorąc pod uwagę wpłaty od gmin i darowiznę ze strony fundacji to realny tegoroczny koszt spłaty zobowiązań na rzecz litewskiej oświaty będzie niski. Można więc uznać, że dzięki staraniom obu stron (burmistrza i zarządu fundacji) oraz wykazanej dobrej woli, ustalona została spłata zaległości w ratach, która nie powinna mieć wpływu na rozwój miasta i jakość życia mieszkańców.\nJednocześnie dzięki odblokowaniu możliwości przekazania pieniędzy od gmin sąsiednich już w tym roku skorzysta poszkodowana szkoła. Za odzyskane pieniądze ma zamiar zbudować między innymi boisko sportowe. Gminy nie mogły przekazać pieniędzy z pominięciem miasta. Oczekiwały wiec na zapłatę przez miasto, któremu następnie przekazały pieniądze.\nPrzypomnijmy, że bilans miasta mógł być jeszcze lepszy. Ponad rok temu fundacja prowadząca szkołę była skłonna do ugody całkowicie rezygnując z karnych odsetek w wysokości obecnie 777 tys zł. Zadowoliła by się jedynie wskaźnikiem inflacji a to kwota ok 90 tys. zł. Jednak negowanie przez radę miasta zasadności zapłaty zmusiło fundację do dochodzenia racji przed sądem.\nWarto też zwrócić uwagę na wysokość odsetek. Przez rok od czasu ustalenia ich podczas audytu wzrosły o 132 tys. zł z kwoty 645 tys zł do 777 tys. zł.\nJeśli w obecnej kadencji samorządu nie wypadnie kolejny "trup z szafy" to miastu nie grozi już zarząd komisaryczny.\nDług w stosunku do Fundacji Dom Litewski nie musi być wpisany w tegoroczny budżet. Wymagana jest jedynie zmiana Wieloletniej Prognozy Finansowej, której też rada miasta nie przyjęła.\nWięcej o tych wydarzeniach pisaliśmy:\n2017-05-04 zwrot części długu dla Fundacji Dom Litewski\n2017-03-30 Dom Litewski działał legalnie\n2017-03-03 budżet miasta na 2017 r.\n2017-02-15 odłożone rozmowy\n2016-04-22 należne miastu od gmin pieniądze\n2016-04-22 należności ustalone przez audytorów\nTak o tym porozumieniu piszą polskie media na Litwie:\nEdycja w dniu 13.09.2017 r.\nNa stronie UM w Sejnach pojawiła się treść ugody: Ugoda


Złoty odrobił część przedpołudniowych strat - WP Finanse\nWarszawa, 04.05.2016 (ISBnews/ Admiral Markets) - Pierwsza połowa środowego handlu na krajowym rynku walutowym upłynęła pod znakiem osłabienia złotego do głównych walut. Jeszcze w południe za euro trzeba było zapłacić 4,4030 zł, dolar kosztował 3,8350 zł, a szwajcarski frank 4,0090 zł. Oznaczało to odpowiednio wzrost w stosunku do poziomów zamknięcia z poniedziałku (wtorek był dniem wolnym w Polsce) o 2,3 gr, 5,5 gr i 3 gr.\nZłotemu nie pomagają z pewnością opublikowane w poniedziałek dane z rodzimego sektora produkcyjnego. W kwietniu indeks PMI dla polskiego przemysłu niespodziewanie spadł do 51 pkt. z poziomu 53,8 pkt. To nie tylko był wynik gorszy od oczekiwań (53,2 pkt), ale również największy miesięczny spadek od listopada 2008. Dodatkowo duży spadek zaliczył subindeks nowych zamówień, co stawia pod znakiem zapytania zakładane kwietniowe odbicie dynamiki produkcji przemysłowej.


Kolejne rekordy w USA - Puls Biznesu - pb.pl\nNie stygnie optymizm i zapadł do zakupów na amerykańskich giełdach. Czwartkowe notowania przyniosły kolejne rekordy indeksów. W utrzymaniu wzrostowego trendu pomogły najnowsze dane makro. Miło zaskoczył odczyt wskaźnika cen detalicznych w październiku. Spadły one o pół procenta. To drugi miesiąc z rzędu ich zniżki. Pozytywnie zaprezentowała się również inflacja bazowa, która ukształtowała się na poziomie 0,1 proc. spadając do najniższego od ośmiu miesięcy poziomu. Obie wartości okazały się lepsze od prognozowanych przez analityków. Rozczarował za to nieznacznie mniejszy nieco od oczekiwanego wzrost produkcji przemysłowej. Zwiększyła się ona o o 0,2 proc., po spadku we wrześniu o 0,6 proc.\nNadmierny hurraoptymizm studziła wypowiedź jednego z przedstawicieli Fed, który stwierdził, że obecny poziom inflacji może nadal niepokoić. Dodał przy tym, że dla gospodarki gorsza jest wysoka inflacja, niż wolniejsze tempo wzrostu.\nSilna przecena stała się udziałem Dell, czołowego procenta komputerów. Firma poinformowała o opóźnieniu w prezentacji raportu za trzeci kwartał, gdyż organ nadzorujący rynek ma zastrzeżenia do zastosowanych metod księgowych.\nW prestiżowej średniej Dow Jones bardzo dobry dzień miał Pfizer, producent leków. Ogłosił on, że badania kliniczne dowiodły iż jeden z jego leków (Lipitor), przyjmowany w dużych dawkach zmniejsza znacząco ryzyko ataku serca.\nInwestorzy bardo przychylnie przyjęli komunikat Cisco Systems, o podwyższeniu o 7 mld USD środków przewidzianych na program wykupu akcji z giełdy. Zaowocowało to ponad 2 proc. aprecjacją.\nPuławy z premią i nowym prezesem\nFinanse , Produkcja , Makroekonomia , Inflacja , Stopy\nGospodarka / Kolejne rekordy w USA


Marzena Rusiłowicz - Stypendia UM\n– udział w warsztatach i wystawach, m.in. "Regionalność w projektowaniu" (Centro w Meksyku i Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu, 2009), "Nowy Folk Design" podczas Światowych Dni Innowacji (Urząd Marszałkowski Woj. Wielkopolskiego i Pro Design 2009), "Młody Polski Design - wybrane obiekty" (Łódź Design Festiwal 2011);\n– udział w Arena Design (Poznań), m.in. wystawa projektów w ramach 8 PE-P (2009), wystawa dyplomów magisterskich Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu (2011);\n– publikacje w katalogach i magazynach designerskich, m.in.: Elle Decoration, Exklusiv.\nProjekt pn. "Luzak-miejski mebel" dotyczy realizacji innowacyjnych mebli miejskich, będących przykładem współczesnego wzornictwa w przestrzeni Białegostoku. Głównym celem projektu jest udostępnienie ciekawego wzornictwa szerszym odbiorcom - białostoczanom i turystom. Projekt ma na celu stworzenie dwóch prototypów foteli miejskich o nowej, oryginalnej estetyce, z wykorzystaniem nietypowej dla tego typu mebli technologii.\nProgram stypendium obejmuje: zaprojektowanie form i proporcji foteli (rozwiązania funkcjonalne i estetyczne); opracowanie i wykonanie składanego szkieletu (łatwość przechowywania w okresie zimowym); opracowanie wykroju pokrowca i jego uszycie; podjęcie współpracy z instytucją/ miejscem w celu zorganizowania wystawy zrealizowanych foteli miejskich; przygotowanie oprawy graficznej do celów promocyjnych (ulotka o projekcie ze spisem miejsc, w których pojawiać się będą fotele, sesja zdjęciowa).\nRezultaty: wykonanie dwóch prototypów foteli miejskich dla Białegostoku - obiekty do siedzenia zróżnicowane kolorem, proporcjami i wielkością wykonane w tej samej technologii tworzyć będą grupę. Udostępnienie foteli instytucjom i miejscom związanym z kulturą do celów użytkowych przy okazji organizowania różnych wydarzeń kulturalnych na terenie Białegostoku w 2012 r.\nUzasadnienie projektu: realizacja projektu da możliwość zaprezentowania białostoczanom innowacyjnego wzornictwa. Mieszkańcy i turyści będą mogli skorzystać z foteli, które zostaną wystawione w okresie wiosenno-letnim. Projekt podkreśli Białystok jako miasto świeżych pomysłów i ciekawych rozwiązań, które wpływają na atrakcyjność stylu życia w mieście. Modele zostaną również zaprezentowane podczas festiwali projektowania w Polsce i za granicą.


Big Moth - XXXL Size: Powrót do życia\nAutor: MICa o 16:21\ngosia 13 listopada 2011 17:37\nbardzo fajny pozytywny blog.\nOglądałam Twoje zmagania na 2 blogu,trzymam kciuki!\nbastamb 13 listopada 2011 18:12\nRenia 13 listopada 2011 18:29\nZestaw bardzo wygodny, kamizelka super, najważniejsze że wracasz do zdrowia. Pozdrawiam\nSivka 13 listopada 2011 20:07\nJuż myślałam, że Ci się znudziło blogowe ciuchowanie...czy ciuchowe blogowanie! :)\n..::ramonies 13 listopada 2011 20:49\nJak człowiek chory to też musi dobrze wyglądać, to poprawia nastrój:) Bardzo fajnie ci wyszło, kamizelka jest super! Cieplutko, wygodnie i ładnie! Wszystkie zdjęcia ładne, ale 3 podoba mi się najbardziej!\njoanna 14 listopada 2011 17:27\nna zdjęciach w ogóle nie widać że coś Ci dolega ,wyglądasz świetnie,życzę szybkiego powrotu do zdrowia,nie daj się:)))\nDorota 14 listopada 2011 20:01\nHaneczko bardzo mi się podoba ta kamizelka.\nMuszę przyznać, że jak zobaczyłam ją jak tylko kupiłaś to sceptycznie byłam do niej nastawiona.\nAle super na Tobie leży i tak "szczuplutko" w niej wyglądasz :).\nSzkoda, że już jej nie ma w C&A bo bym spapugowała... ale ja to zawsze żałuję po fakcie jak prawdziwy polak ;)\nJak dobrze mieć "kochanego męża"!\nJestem zakochana w Twojej kamizelce!\nMadelaine 16 listopada 2011 19:15\nHej.Pierwszy raz weszłam na Twojego bloga i będe wpadała częściej.Nie będę oryginalna jak stwierdze,że kamizelka w tym zestawie rządzi.Wydaje się taka ciepła i mięciutka:)\nKrólewna Kier 17 listopada 2011 03:19\nZgadzam się z joanną, zdjęcia nie są 'chorobliwe', wręcz przeciwnie - promienny uśmiech świetnie dopełnia przepiękne oświetlenie :)\nMICa 17 listopada 2011 07:56\nNie ma nic milszego jak usłyszeć, że coś praktycznego i cieplutkiego jest też niezgorsze w wyglądzie :)\nDzięki dziewczyny. Buźka :*


Zarządzenie Nr 102/2018 Burmistrza Gminy Goleniów z dnia 24 kwietnia 2018 roku w sprawie przeprowadzenia treningu uruchamiania syren alarmowych i ich pracy zainstalowanych na terenie miasta Goleniów - BIP Urząd Gminy i Miasta w Goleniowie\nZARZĄDZENIE Nr 102 / 2018\nw sprawie przeprowadzenia treningu uruchamiania syren alarmowych i ich pracy zainstalowanych na terenie miasta Goleniów\nNa podstawie § 10 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2013 roku w sprawie systemów wykrywania skażeń i powiadamiania o ich wystąpieniu oraz właściwości organów w tych sprawach (Dz.U. z 2013, poz. 96)\n§1 W dniu 25 kwietnia 2018 roku w godzinach 11.00 - 15.00 zostanie przeprowadzony trening uruchamiania syren alarmowych na terenie miasta Goleniów. Włączanie syren alarmowych będzie miało charakter ćwiczebny i nie jest związane z wystąpieniem zagrożenia.\n§2 Nadzór nad wykonaniem zarządzenia oraz podanie informacji o włączeniu syren do wiadomości publicznej powierzam Inspektorowi ds. Zarządzania Kryzysowego i Spraw Obronnych\n§3 Zarządzenie wchodzi w życiu z dniem podjęcia.\nDodanie dokumentu: Marta Kachniarz 24-04-2018 10:05\nOstatnia aktualizacja: - 24-04-2018 10:05


Raport z okazji Palestyńskiego Dnia Ziemi | Wolna Palestyna\nRaport z okazji Palestyńskiego Dnia Ziemi\nFiled under: Uncategorized — Wolna Palestyna @ 14:53\nPlakat upamiętniający 30-stą rocznicę Dnia Ziemi\n30 marca na całym świecie obchodzony jest Dzień Ziemi. ONZ ustanowiła go dla upamiętnienia śmierci 6 izraelskich Palestyńczyków podczas manifestacji w 1976 roku. W odpowiedzi na ogłoszenie przez izraelski rząd konfiskaty arabskich ziem w Galilei pomiędzy wioskami Sakhnin i Arrabe, 30 marca 1976 roku w arabskich miastach Izraela od Galilei na północy po Negev na południu zorganizowano generalne strajki i marsze. Strajki solidarnościowe odbyły się również niemal równolegle na Zachodnim Brzegu, w Strefie Gazy i w większości palestyńskich obozów dla uchodźców w Libanie. Izraelskie siły zbrojne zabiły wówczas 6 nieuzbrojonych izraelskich Palestyńczyków, ok. 100 raniły i setki aresztowały.\nWiększość palestyńskiej ziemi znajduje się pod kontrolą Izraela. Z okazji Światowego Dnia Ziemi Palestyńskiej władze Autonomii Palestyńskiej opublikowały na ten temat raport.\nBiuro statystyczne podało, że Izrael kontroluje 85% Zachodniego Brzegu. Od 1967 roku zburzył ponad 23 tysiące palestyńskich domów. Dodatkowych 4 tysiące zrównał z ziemią, a 17 tysięcy uszkodził podczas ostatniej inwazji na Strefę Gazy.\nWedług palestyńskich władz, Izrael dąży do zmiany sytuacji demograficznej w arabskiej części Jerozolimy. Dlatego większość z ponad pół miliona osadników żydowskich mieszka w nielegalnych osadach w okręgu jerozolimskim. W samym mieście w ciągu 10 lat Izrael zburzył ponad tysiąc palestyńskich domów. Twierdził, że Palestyńczycy budowali bez pozwoleń, ale jednocześnie nie chciał im ich wydawać.\nONZ podała, że 60 tysięcy Palestyńczyków mieszka w domach zagrożonych wyburzeniem. Z danych izraelskiej organizacji pozarządowej B’Tselem wynika, że 9 tysiącom Palestyńczyków odebrano karty rezydenta.\nDzień Ziemi jest dla Palestyńczyków okazją do protestów przeciwko konfiskowaniu ich ziemi przez Izrael. Organizują marsze i wiece.


Rankingi lokat bankowych - Zakładanie spółek\nCoraz więcej serwisów internetowych tworzy różnego rodzaju rankingi lokat terminowych. Jak się okazuje mimo niewielkiej możliwości zysku spora część z nas nadal oszczędza swoje pieniądze na lokatach. Wychodząc nam naprzeciw wiele serwisów tworzy takie rankingi porównując w nich oprocentowania poszczególnych banków oraz możliwy zysk uzyskany z danej sumy. Serwisy tworząc takie rankingi pomagają nam przy wyborze odpowiedniej lokaty. Możemy porównać w nich oferty różnych banków dopasowując ofertę indywidualnie do swoich potrzeb.\nJak się okazuje większość z nas przed wyborem banku w którym chcemy bezpiecznie ulokować gotówkę chętnie korzysta z tego rodzaju rankingów. Często na takich stronach mamy także możliwość obliczenia potencjalnego zysku w danym czasie na który chcemy założyć lokatę. Pomoże nam w tym specjalny kalkulator. Wystarczy wpisać w nim kwotę jaką chcemy przeznaczyć na oszczędzanie, czas na jaki chcemy założyć lokatę oraz oprocentowanie rachunku danego banku. To z całą pewnością ułatwi nam podjęcia dobrej decyzji.\n← Czym jest budżet domowy?


bhp forum :: Zobacz temat - Odzielenie przeciwpożarowe\nStrona Główna » Główna kategoria forum » Ochrona przeciwpożarowa » Odzielenie przeciwpożarowe Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: 2018-05-16, 13:09 Odzielenie przeciwpożarowe\nWitam podczas opracowywania IBP mam mały dylemat. Do budynku dostawiona jest stalowa wiata o klasie odporności pożarowej "E", natomiast obiekt magazynu ma klasę odporności "D".- przy obciążeniu ogniowym Q mniejszym 500MJ/m2. Chciałem przyjąć jedna strefę pożarowa, a mianowicie "E", ale ze względu iż obiekt magazynu jest piętrowy klasa odporności pożarowej jest "C". Pytanie brzmi czy dzieląc obiekt z wiatami na dwie strefy pożarowe PM, w ścianie mam stara bramę stalowa. Czy mogę nakazać wymianę na drzwi ppoż czy zostawić wszystko w takim stanie jak jest? Projektant nic w projekcie nie napisał o bramie tylko o konstrukcji ściany nośnej o odporni ci ogniowej 60min.\nWysłany: 2018-05-17, 21:08\n...ja bym bramę zostawił i jedynie wskazał, że nie spełnia wymagań + podstawa prawna jakie wymagania stawia się\nStrona Główna » Główna kategoria forum » Ochrona przeciwpożarowa » Odzielenie przeciwpożarowe


Jak rozsądnie korzystać z siłowni? | Reader's Digest Polska\nStrona główna » Zdrowie » Fitness » Jak rozsądnie korzystać z siłowni?\nJak rozsądnie korzystać z siłowni?\nPełna profesjonalnego sprzętu treningowego siłownia jest miejscem, w którym chętnie gromadzą się miłośnicy ćwiczeń fizycznych. Korzystanie z siłowni z pewnością może przynieść wiele korzyści, jednak aby osiągnąć zadowalające rezultaty, trzeba pamiętać o odpowiednim programie treningowym. Jak zatem korzystać ze sprzętu? Jak ćwiczyć, by treningi przyniosły możliwie jak najwięcej pozytywnych rezultatów?\nJak korzystać z poszczególnych urządzeń?\nKażde urządzenie znajdujące się na siłowni pozwala wzmacniać określoną grupę mięśni. Każda osoba korzystająca z takiego sprzętu powinna wiedzieć, jak z niego korzystać. Prawidłowy sposób wykonywania ćwiczeń na siłowni to podstawa. Jak opanować tę umiejętność? Pomocna może okazać fachowa literatura, znacznie lepszym rozwiązaniem jest jednak skorzystanie z pomocy trenera w trakcie pierwszych wizyt na siłowni. Dzięki temu można ustalić program ćwiczeń oraz opanować podstawy ich prawidłowego wykonywania. Czy warto? Takie podejście ogranicza ryzyko kontuzji, których przykrym efektem bywa uciążliwy ból stawów.\nNa jakich urządzeniach ćwiczyć?\nZ jakich sprzętów warto skorzystać na siłowni? Wiele pożytku mogą przynieść ćwiczenia na bieżni oraz na rowerku treningowym. Ten sprzęt to podstawowe wyposażenie każdej siłowni, a ćwiczenia na nim świetnie kształtują mięśnie nóg, brzucha i pośladków. Mięśnie ramion i pleców pozwala wzmocnić równie popularny „wioślarz”, natomiast orbitrek pozwala na wzmocnienie niemal wszystkich grup mięśni. To ostatnie urządzenie jest zalecane w szczególności tym, którym dokucza ból stawów i którzy nie mogą zbyt mocno ich obciążać. Warto też skorzystać z różnorodnych wyciągów, dbając jednak o dostosowanie ciężaru do swych możliwości i zachowanie prawidłowej pozycji ciała w trakcie takich ćwiczeń.\nSiłownia a zdrowie\nSystematyczne treningi z pewnością mogą przynieść wiele korzyści, warto jednak pamiętać o dodatkowym wzmocnieniu swego organizmu. Osoby regularnie ćwiczące z pewnością odczują liczne korzyści związane z wprowadzeniem do diety większej ilości warzyw i owoców. Witaminy i składniki mineralne dla sportowców są bardzo ważne, pobodnie jak produkty dostarczające białka najwyższej jakości. Warto też w porę zadbać o stawy, sięgając po odpowiedni suplement diety. Rewelacyjnym dodatkiem do diety każdego sportowca może stać się taki preparat, w którym znajduje się kolagen na stawy wpływa on doskonale, zapewniając im jednocześnie skuteczną ochronę w trakcie treningów. Ta cenna forma białka jest głównym składnikiem jednego z najbardziej popularnych suplementów dla aktywnych, jakim jest 4flex.\nSiłownia może stać się doskonałym miejscem dla tych, którzy chcą prowadzić zdrowy styl życia i dbać o swą formę przez cały rok. Odwiedzając ją 2-3 razy w tygodniu można skutecznie wzmocnić swą kondycję i zadbać o zgrabną sylwetkę. Dzięki profesjonalnej literaturze oraz pomocy doświadczonych instruktorów każdy, niezależnie od płci, wieku i stanu zdrowia, może opracować najlepszy dla siebie program treningowy. Rozsądne podejście do ćwiczeń może sprawić, że wkrótce przyniosą one wspaniałe rezultaty.