Engramy Szatery | Ogród Petenery | Fandom\n(Ballada o sercu wiernym) • ze zbioru Demon ruchu • Stefan Grabiński\n(Ballada o sercu wiernym)\nPrzestrzeń była pusta. Jak daleko okiem sięgnąć, snuły się tylko wstęgi torów i wysterczały z nawierzchni słupy telegrafu. Gdy na chwilę ucichał wiatr, odzywało się na drutach stłumione mruczenie prądu, - gdy wracał znów zasilony świeżą rzeszą podmuchów, głuchła gawęda depesz a skarżył się żałośnie przestwór...\nZ przydrożnych drzew sfruwały od czasu do czasu pożółkłe liście i porwane w szpony wichrowych wirów przerzucały się przez nasyp, hen na drugą stronę lub wyciągnięte w zwiędły, szeleszczący orszak, toczyły się smutno wzdłuż toru. Na niebie jesienny zmierzch rozścielił płachty z chmur i odział świat w barwy szarej nudy, W chuście z mgieł, w szalu z dżdżów błąkała się po polach cicha melancholia...\nSzatera ogarnął się mocniej płaszczem, podniósł kołnierz i szedł dalej. Naczelnik stacji lubił te przechadzki w stronę Kniejowa o wieczornej porze, gdy wszystko mętnieje, kontury zacierają się i bierze świat we władanie królestwo zmroku, Lubiał tę przedziwną godzinę pod schyłek dnia, gdy cienie zasnuwają ziemię i rodzi się wielka tajemnica. Każde drzewo, każdy kiersz, każdy wiatrak lub kamień śródpolny przebrawszy się w przyodziewy zagadek, łudzi i mami i zwodzi. Z zaułków zmierzchu wychyla się nienazwane, prostuje pokurczone drzemką człony, podnosi głowę, uśmiecha się. Biedny, upośledzony stwór szarej godziny. Naczelnik stacji w Zakliczu rozumiał głęboki jej liryzm, bo czuł, że w melodiach zmroku płyną jego własne, najserdeczniejsze tony.\nLudwik Szatera był kochankiem wspomnień, bo nie mógł nigdy pogodzić się z wieczystym mijaniem ludzi, zdarzeń i rzeczy. Każda chwila zapadająca nieodwołalnie w przeszłość miała dlań wartość bezcenną, nieprzepłaconą i każdą żegnał z uczuciem niewysłowionego żalu. Cóżby dał za to, by móc ją zwrócić z tej drogi, zatrzymać znikająca tam na zakręcie! Lecz, że wiedział, iż ofiara byłaby daremną i tego, co minęło, nie ocali, przeto życie stało się w końcu różańcem pożegnań i rozstań, jedną wielką, nabrzmiałą bezkresnym liryzmem waletą śpiewaną w głębinach wiernego serca temu, co przeszło i rozwiało się w dali...\nOd dwóch lat o zmroku godzinie, gdy już przeszły wszystkie pociągi i był wolny od służby aż do trzeciej nad ranem, wybierał się Szatera na przechadzkę zawsze w jedną stronę: w kierunku nieistniejącego już dzisiaj przystanka w Kniejowie. Przed rokiem stał tu jeszcze budynek stacyjny z wieżyczką zwrotniczego przed wjazdem, z dwoma semaforami i parą stawideł. Kierownikiem stacyjki odległej zaledwie o 4 kilometry od Zaklicza był przyjaciel Szatery, asystent Droń, cicha, dobra dusza i gorliwy urzędnik. Przystanek w Kniejowie, przy którym zatrzymywały się tylko pociągi towarowe, miał właściwie znaczenie stacji przetokowej dla wozów ciężarowych, które przesunięte na boczny tor odpoczywały tu przez pewien czas, zanim puszczono je w dalszą drogę.\nPlacówkę tę, istniejącą od niepamiętnych lat, nagle ni stąd ni zowąd zwinięto. Czy okazała się już zbędną, czy też obciążała niepotrzebnie budżet kolejowy, nie wiadomo: dość, że władze stacyjkę zamknęły. Dronia przeniesiono gdzieś na kresy, a zwrotniczego Żaka przydzielono do służby na stacji w Pochmarzu. Z dawnego przystanka nie pozostało ni śladu: budynki rozebrano do szczętu, obiekty i sygnały pousuwano. Zniknął z powierzchni ziemi nawet ogródek otoczony sztachetami, w którym spędzili z przyjacielem tyle wieczornych godzin, poszczezały nawet szyny do przetaczania wozów. Tylko kamień milowy bielejący o parę kroków od słupa telegraficznego wskazywał miejsce, gdzie była niegdyś stacja.\nTen kamień, widomy ślad życia, które tu zamarło, ten kamień, biały świadek zdarzeń, co przebrzmiały bezpowrotnie, stał się celem wieczornych przechadzek Szatery. Zwyczajnie wychodził naczelnik z Zaklicza po wyekspediowaniu ostatniego pociągu koto piątej i po godzinnym marszu docierał do kamienia milowego w Kniejowie. Pod zorzę zachodzącego słońca latem i wiosną, a pod burą pomgłać w porze zimowej i w schyłki jesieni siadał na tym białym szczątku przeszłości i w głębokiej zadumie palił fajeczkę. Towarzyszyły mu zawsze wiernie smutek przestrzeni i wielka cisza pól... Gdy wracał do siebie, do Zaklicza, bywało już całkiem ciemno...\nTak minął rok od czasu zamknięcia przystanka. Wędrówki ku Kniejowu przeszły w coś nieodzownego, coś, bez czego żyć nie można - stały się "drugą naturą". Szatera czuł się chorym, ilekroć okoliczności ułożyły się tak fatalnie, ze nie mógł odbyć swej wieczornej przechadzki.\nAż zaszedł fakt, który zdawał się wynagradzać go za wierność serca, spełniając w sposób wyjątkowy tęsknotę wielu dni...\nByło tydzień temu, w pamiętny dzień 9 października.\nWieczorem jak zwykle, koło piątej przywdział Szatera nowy mundur, narzucił na ramiona świeżo sprawiony szynel z odznakami naczelnika i nacisnąwszy mocno czapkę służbową, ruszył ku Kniejowu. Wieczór był jak dzisiaj, ponury i smętny. Na niebie borykały się z wiatrami ołowiane chmury - dżdżył deszcz jakby przesiany przez przetak, a ponad rzężenie wichury wybijał się od chwili do chwili ochrypły skwir zmokłych wron i kawek.\nNaczelnik pomykał kroku smutny i bardziej przygnębiony niż zwykle. Wieczór ten rozkołysał w nim silniej niż kiedykolwiek falę wspomnień. Bo dnia tego przypadała rocznica zwinięcia stacji. Pamiętał, jak dziś, chwilę rozstania z przyjacielem. Nagle w czasie pogawędki Droń umilkł i szybko podszedł ku oknu. jakby wypatrując coś na przestrzeni.Po chwili odwrócił się i podając mu rękę na pożegnanie, rzekł krótko, zdławionym głosem:\n- Bywaj zdrów, mój stary. Jutro wyjeżdżam.\n- Na kresy - gdzieś do jakiejś stanicy hulajpoliskiej, gdzie djasek dobranoc mówi.\n- Gdzie tam. Rozkaz. Jutro zamykają budę. Zbędna. I uścisnąwszy go, niemal gwałtem wypchnął za próg. Stary dziwak bał się, by w obecności druha nie ryknąć płaczem i bronił się przed samym sobą.\nNazajutrz zaczęto rozbierać stacyjkę... Stało się rok temu, mniej więcej o tej samej wieczoru godzinie... Dziś chwila ta wracała na skrzydłach jesiennego wichru, w poszeptach zwiędłych liści, w melodiach dżdżu Rocznica...\nSzatera był już niedaleko miejsca, gdzie stała niegdyś stacja. W mętnej poświetli zmierzchu bielał już trzon kamienia.. Wtem podniósłszy wzrok, zadrżał. Nad torem po prawej stronie przestrzeni błyszczał z daleka w mrokach wieczora świetlny sygnał: dwoje dużych, żółtych oczu.\n- Co to? Czyżby semafor redivivus? --I przyspieszył kroku w stronę znaków, lecz gdy zbliżył się na linię kamienia, światła nagle pogasły. Ze ściśniętym sercem zaczął szukać słupa sygnałowego. Lecz szukał na próżno. Wszak usunięto go jeszcze przed rokiem.\n- Więc skąd te latarki tam w górze... Przywidzenie, czy co u licha?... A może to trochę za stacją, po tamtej stronie? - i minąwszy słupek milowy, zapuścił się dalej w kierunku Wygnanki. Lecz gdy po kwadransie drogi nie natknął na upragniony obiekt, zawrócił ku Kniejowu.\n- Widocznie przywidziało mi się - wywnioskował, zmierzając ku miejscu ulubionego postoju.\nLecz któż opisze jego zdumienie, gdy teraz ujrzał ponownie nad sobą na wysokości jakich 6 metrów parę krwawo jarzących się znaków; zmieniony sygnał ostrzegał czerwonym światłem, że przestrzeń zajęta.\nSzatera przetarł oczy raz i drugi, nie dowierzając sobie: zwid nie zniknął - wciąż płonęły tam nad nim ogniste latarki zawieszone na ramieniu niewidzialnego semaforu. Naczelnik usiadł na kamieniu i zapaliwszy fajkę, wpatrywał się jak zahipnotyzowany w sygnał ostrzegawczy.\nNie pomniał, jak długo trwała kontemplacja - może godzinę, może dwie, trzy. Gdy ocknął się, szarzało już na wschodnich zrębach i gruby szron okrywał szarym kożuchem trawy. Zniknęły czerwone światła, a w pustych dziedzinach przesworza rozpinały się tylko sztywne, czarne druty telegrafu,..\nWstrząsany dreszczem gorączki, zziębły, na pół skostniały lecz z uczuciem dziwnej błogości w sercu, wrócił się Szatera rześkim krokiem na stację w Zakliczu, by objąć poranną służbę.\nOd owego wieczora upłynął tydzień - 7 niezapomnianych dni w życiu naczelnika - 7 dni cudu - 7 dni obcowania twarzą w twarz z Nienazwanem. Teraz już codziennie zapalały się dlań w Kniejowie tajemnicze sygnały, codziennie funkcjonował niewidzialny semafor. Czyjaś ręka troskliwa zawieszała w przestrzeni otocza latarń, zmieniała barwy, regulowała światło. I zdawało się przez tych parę dni Szaterze, że wróciły dawne, dobre czasy, że stacja lada chwila ożyje i że znów posłyszy ówdzie na peronie donośny głos przyjaciela:\n- Puścić wozy na ostatni! Stawidło trzecie w ruch! Przetoczyć na ślepy tor!\nNa razie pełzały cicho tam wśród zwojów zmierzchu tylko te dwa światła, lecz wrychle, za dzień, za dwa... mogło wrócić wszystko!...\nI dziś, 17 października zbliżał się naczelnik Zaklicza z bijącym sercem do miejsca wspomnień. Z zapartym oddechem odczytywał na kamieniach przebyte kilometry i pędził przed siebie unoszony na skrzydłach tęsknoty. A gdy już minął trzeci znak przydrożny i docierał do celu, utopił rysie spojrzenie w przestwór nad sobą i nie spuszczał zeń oczu. Lecz dziś nie ujrzał sygnału: przestrzeń niema i głucha czerniła się kirami jesiennego mroku.\nWięc usiadł na kamieniu i czekał. Czekał godzinę, dwie, trzy, przetrwał północ i doczekał się brzasku: nie zapłonęły światła. Wtedy ze zwieszoną głową, chwiejnym, pijanym krokiem odszedł w stronę własnej stacji...\nNazajutrz zdarzył się w Zakliczu przykry wypadek. Przetokowy Jaksa wskutek własnej nieostrożności dostawszy się pod koła osobowego z Wygnanki, zginął poszarpany na strzępy. Z pogruchotanego nielitościwie ciała pozostała tylko ręka wyrzucona przez pociąg na tor pierwszy, tuż przed peronem. Ten krwawy szczątek człowieczy przyodziany w rękaw służbowej bluzy, z pięciu rozczapierzonemi palcami i z wysterczającą trupio-bladą drzazgą kości zarył się głęboko w pamięć Szatery. I chociaż służba stacyjna usunęła skwapliwie ślady wypadku i zasypała świeżym plaskiem miejsce, gdzie leżała ręka Jaksy, naczelnik Zaklicza miał ją wciąż przed oczyma krwawą i drapieżną...\nW parę tygodni potem, przechodząc przez tory przed stacją, zwrócił uwagę na szczególny kaprys wiatru. W kilku miejscach pomiędzy szynami poderwały się z gruntu tulejki piasku i pokręciwszy się przez jakiś czas na miejscu, zaczęły przeciągać się i wydłużać ku sobie. Utworzony w ten sposób lej większy przeniósł się o parę kroków dalej i zawirowawszy jeszcze parę razy, opadł z powrotem pomiędzy tory.\nSzatera podszedł ku temu miejscu i spostrzegł, ze piasek naniesiony przez zbiorowy wysiłek wicherków ułożył się jakby w kształt ludzkiego ramienia. Wpatrzywszy się dokładniej w tę rzeźbę wiatrowej chimery, doznał naczelnik uczucia jakby lęku: ta ręka z piasku z rozstawionymi szponami palców, wysuwająca się jakby z jakiegoś rękawa, wyglądała na odlew ręki Jaksy. Podobieństwo było uderzające, aż do najdrobniejszych szczegółów.\nGdy zdumiony nie odrywał oczu od niesamowitego zjawiska, odezwał się poza nim szmer kroków. Odwrócił się i spostrzegł zbliżającego się ku niemu asystenta Derwicza.\n- Co pan naczelnik tak pilnie obserwuje na torze? - zapytał młody człowiek, przykładając palce do czapki.\n- Szczególny fenomen, panie kolego - odparł Szatera, wskazując na piasek - co pan myśli o tej figurze?\n- Której? Gdzie.\n- O, tutaj, ta kupka piasku. Niech się jej kolega lepiej przypatrzy.\nW tej chwili nadpłynął z przestrzeni świeży podmuch wiatru i rozwiał rzeźbę - efemerydę.\n- Sacre bleu! - zaklął Szatera - spóźnił się kolega o parę sekund, A warto było zobaczyć.\nI wytłumaczył mu, o co chodziło. Derwicz wysłuchał z zajęciem lecz nie wyglądał na przekonanego.\n- Mogło się jednak to wszystko panu naczelnikowi przywidzieć - rzekł w końcu z odcieniem sceptycyzmu w głosie. - Być może myślał pan w tej chwili o niedawnym wypadku na stacji.\nSzatera wzruszył tylko niecierpliwie ramionami, lecz nic nie odpowiedział. Obojętne mu było, czy asystent wierzy w rzeczywistość tego, co on widział przed chwilą czy nie.\nPrzez parę następnych dni kaprys wichrowy na piasku powtarzał się na rozmaitych punktach toru lecz coraz niewyraźniej i niedokładniej: odlew ręki był fragmentaryczny i niewykończony: raz brakowało niektórych palców, to znów ramię wyglądało skrócone po łokcie. W ciągu następnych tygodni zjawisko występowało już tylko sporadycznie w przerwach najpierw dwudniowych, później co trzy, cztery dni, a wreszcie ustało zupełnie i już nie powróciło.\nRównocześnie podobny objaw zaobserwował na miejscu dawnej stacji w Kniejowie. Światła niewidzialnego semaforu pojawiły się jeszcze parę razy w kilkudniowych odstępach lecz za każdym razem były coraz słabsze: sygnały bladły widocznie i wyczerpywały się, aż zczezły i więcej nie powtórzyły się...\nWtedy coś i w Szaterze załamało się i zgasło. Przez czas pewien piastował w duszy złudne majaki, a gdy już był bliskim realizacji, zdradziecki miraż rozwiał mu się w oczach. I znów zapanowała wszechwładnie szarzyzna codzienności...\nLecz powoli poprzez mroki otoczenia zaczął przebłyskiwać brzask pociechy. Wśród bezładu zdarzeń i rzeczy zakiełkowała myśl. Zrazu nieśmiała i wątła rozrosła się z czasem do rozmiarów wybujałych i przygłuszyła sobą wszystko; sturamienne jej poroście rozwielmożniły się bezlikiem korzeni i odgałęzień upartych, wiśnych, nie do wypełcia.\nOdtąd Szatera żył tylko tą myślą i dla tej myśli. Przesłoniła mu sobą cały widnokrąg i zepchnęła wszystko inne w cień spraw podrzędnych. Zapatrzony w jej zbawczy drogowskaz, szedł już prosto w wytkniętym raz kierunku i nie zbaczał ni w prawo ni w lewo, nie oglądając się na nic i na nikogo. Naczelnik wstąpił na szlaki fatalne...\nPod wpływem dziwnych objawów, zaobserwowanych w Kniejowie i na stacji w Zakliczu, powstała "teoria engramów", ocalająca przeszłość.\nBo z czasem nabrał Szatera przekonania, że nic na świecie nie ginie, że żadne choćby najbłahsze zdarzenie nie przepada i nie rozwiewa się bez śladu. Przeciwnie - wszystko utrwala się i rejestruje. Gdzie - dokładnie nie umiał określić. Może gdzieś w metafizycznym planie, w hinduskiej akasa wszechświata, w jakimś astralnym eterze lub niewidzialnym, kosmicznym fluidzie?... Zdarzenia rzeczywiste rozegrawszy się na arenie świata widzialnego, prawdopodobnie wsiąkają w przestrzenie wymiaru czwartego, by tu utrwalić swój obraz na kliszy astralnej. Te wizerunki chwil i spraw ubiegłych zarejestrowane tam gdzieś w sferze zaśwatowej, niby jakieś metafizyczne fotografie i plansze nazwał Szatera "engramami" zdarzeń.\nOwe engramy, ślady faktów i zajść minionych, trwają w stanie utajonym na kliszach zaświatów jak podobizny świata fizycznego wywołane przez światło na szkle lub papierze powleczonym emulsją. Trwają - więc istnieją in potentia - czyhają na sposobność... by znów powrócić w sferę widzialności i powtórzyć się echem.\nBo zdarzenia mają swoje echa jak głos lub dźwięk: lubią powtarzać się i odbijać kilkakrotnie - czasem poprzez wieki. Ich engramy, korzystając ze szczęśliwej konstelacji spowodowanej częściowym powrotem tego splotu spraw, który niegdyś je wywołał, przechodzą ze stanu utajonego w stan czynny i empiryczny: aktywizują się.\nŻywotność engramu zależy od rozmiarów i jakości modyfikacyj wytworzonych w sferze zaświatowej przez zdarzenie pierwotne. Najsilniej utrwalają się zajścia tragiczne, bo te wstrząsają potężnie dziedzinami z tamtego brzegu. Engramy zdarzeń błahych i nikłych pozostają w utajeniu bez echa, o ile ich ktoś nie "wywabi"".\nBo pierwszorzędną rolę w aktywizacji engramu odgrywają ludzkie uczucia, myśli i wspomnienia. Człowiek może tęsknotą swoją ściągnąć przeszłość z "nieba" na ziemię; myśli jego krążąc uporczywie koło zdarzeń minionych, ułatwiają im powrót w sferę rzeczywistości: przywołują echo. Dlatego "pogłos" spraw upłynionych tym silniejszy, im głębsza tęsknota za niemi i im świeższy engram. Najłatwiej wywabić echa niedawnej przeszłości.\nIm dalej wstecz w perspektywę czasu, tym trudniejsza odnowa, Engramy rzeczy dawno przebrzmiałych nie łakną zda się reprodukcji. Wygląda na to, że w miarę oddalania się od nas w czasie, moc ich słabnie. Najsilniejsza jest tendencja do powrotu wkrótce po rozegraniu się zdarzenia; potem wątleje, rozwadnia się, wreszcie wygasa.\nSzatera doświadczył tego w dwóch dotyczących go blisko wypadkach: zaktywizowane przez jego upartą myśl engramy odtworzyły częściowo parę razy chwile minione lecz potem wyczerpawszy się zaczęły płowieć, mętnieć, aż zgłuchły.\nLecz Szatera pragnął mieć przeszłość przed oczyma ciągle żywą, ciągle pulsująca krwią chwili bieżącej, wiecznie aktualną, chciał mieć ją bez przerwy tuż przy sobie, codziennie, na zawołanie, niby kochankę posłuszną na każde skinienie. Tymczasem ona, znużona i wyczerpana, wymykała mu się z kochających ramion i kryła za kotarami zaświatów.\nPozostaly mu tylko rocznice, owe dziwne lata, dnie i godziny, w które dzięki tajemniczej umowie między światem tym i tamtym powracają "z nieba na ziemię" ludzie, zdarzenia i rzeczy umarłe. Co je do nas sprowadza - wzmożona tęsknota i myśli żyjących, czy prawo periodycznego nawrotu oparte na pitagorejskich stosunkach liczbowych, utajonych głęboko w budowie wszechświata - nie wiadomo. Lecz, że rocznice wskrzeszają przeszłość, aktywizując jej engramy - to pewne. Zbiorowa tęsknota pewnych zrzeszeń ludzkich posiada niewątpliwie większą moc "wywabiania", niż wysiłek myślowy choćby niezwykłej jednostki...\nDlatego naczelnik Zaklicza, który nazwał rocznicę Zaduszkami zdarzeń, postanowi wyglądać cierpliwie ich nadejścia. Siła jego myśli i tęsknot wystarczyła tylko na wywołanie kilkukrotnego echa, bo i jego moc duchowa, jak wszystko na świecie miała swe granice. Teraz musiał czekać na pomoc innych, na zbiorową współpracę towarzyszy ziemskiej wędrówki, którzy w rocznicę ważnych dlań zdarzeń przyczynić się mieli do ich wskrzeszenia swą myślą i wspomnieniami...\nTymczasem życie skróciło mękę wyczekiwania i zesłało mu w darze wypadek straszliwy, zdolny do wypalenia na kliszach zaświata obrazów trwałych i soczystych.\nBył nim pamiętny karambol na stacji w Zakliczu w dniu 8 lipca 1920 r. Wskutek karygodnej pomyłki funkcjonarjusza z wieży Nr. 2, który wystawił na semaforze niewłaściwy sygnał "wolnego wjazdu", nastąpiło zderzenie osobowego z Pochmarza i pośpiesznego z Wygnanki. Natarcie tego ostatniego na stojący już przed peronem pociąg osobowy było tak gwałtowne, że obie maszyny wtargnąwszy nawzajem w swe organizmy, zaryły się jedna w drugą i utworzyły chimeryczny stop nastroszony konwulsyjnie powykręcanemi kikutami żelaza. Osiem wagonów pociągu napadniętego, a dziesięć ze strony atakującego uległo zupełnemu zniszczeniu; pozostała z nich tylko zmieszana dziko z krwawymi szczątkami ciał ludzkich duśba żelaza i drzewa.\nStraty w ludziach były potworne: zginął niemal cały personel pospiesznego, 10 funkcjonarjuszy, którzy pełnili służbę przy osobowym i 100 pasażerów.\nDworzec w Zakliczu sprawiał przez parę następnych dni wrażenie szpitala lub pobojowiska. Zewsząd dochodziły jęki i skargi ofiar, w powietrzu unosiła się mdła woń jodoformu, na peronie i w poczekalniach bielały sposoczone krwią płaszcze felczerów i lekarzy. Szatera chodził z kąta w kąt jak struty, zatykając nerwowo uszy lub zamykał się u siebie w biurze stacyjnym. Nikt tak silnie nie odczuł katastrofy jak on. Wymizerniał, wychódł i jak szkielet chodził pomiędzy ludźmi.\nLecz gdyby komuś udało się było wtedy zajrzeć w głąb jego duszy, przekonałby się. ze straszliwy wypadek wytrawił w niej tylko pewne, ściśle określone szczegóły. Jednym z nich był obraz maszynisty, który prowadził pociąg pospieszny - obraz poprzedzający o parę sekund moment zdarzenia. Szatera widział twarz tego człowieka w krytycznej chwili - twarz szarą, niemal ziemistą z oczyma wyskakującemi z oczodołów, i śledził gest jego ręki zaciśniętej w beznadziejnym wysiłku na korbie hamulca. Potem, już w ostatniej sekundzie spostrzegł coś, czego nigdy nie umiał sobie wytłumaczyć. Maszynista nagle uśmiechnął się, odjął rękę od przyrządu i uczynił nią ruch lekceważenia. Równocześnie niemal wyrosła obok niego na platformie maszyny druga, trochę zatarta w konturach lecz zupełnie doń podobna postać ludzka i z tym samym lekceważącym wszystko uśmiechem odwróciwszy się od kotła, zaczęła schodzić po stopniach w dół... W tej chwili nastąpiła detonacja...\nWśród piekielnego łomotu i trzasku, wśród chaosu spiętrzonych wozów, wężowiska sprzętów, ludzi, rzeczy mignęła przed oczyma Szatery sylweta młodej pani w czerwonym szalu. Nieszczęśliwa usiłowała ratować się ucieczką, wyskakując przez okro jednego z przedziałów. Lecz skok był fatalny, uderzywszy głową o latarnię międzytorową, zginęła na miejscu... Wtedy przyszedł moment końcowy - najstraszliwszy w swym ponurym uroku.\nZ pod kół jednego z wagonów wyrzucona niby krąg żelazny z pasów transmisji wypadła i potoczyła się ku niemu cudna, dziewczęca główka w otoczu jasnych. zlotoblond włosów. Nagle ujrzał u stóp swoich parę przepięknych, fjołkowych oczu, które śmierć zawlokła już szkliwem martwoty i parę warg rozchylonych, podobnych płatkom róży. Szatera pochylił się ku tej umęczonej głowie, wziął ją ostrożnie w obie dłonie niby relikwię i przycisnął usta do jej ust zbielałych...\nWtedy uczuł na wargach ból i posmak krwi. Zaciśnięte jej zęby, drobne, o połyskach perłowych ząbki rozwarły w chwili pocałunku i skurczem agonji zamknęły z powrotem. Szatera wyszarpnął usta z miłosnej uwięzi i wstrząsany dreszczami grozy wypuścił z rąk głowę kochanki. W oczach po ciemniało mu, świat zawirował pod nogami i bez pamięci zwalił się na szyny. Gdy odzyskał przytomność, znoszono już zabitych i rannych...\nW miesiąc po katastrofie obudziły się na stacji w Zakliczu posępne jej echa.\nZaczęło się od podejrzanych cieni na ścianie magazynów przy torze pierwszym. Szatera spostrzegł je po raz pierwszy 10 sierpnia w chwili przejazdu towarowego ze Zwijachla. Cienie rzucone wtedy przez przesuwające się mimo budynków wagony nie odpowiadały im wcale pod względem wymiarów i kształtów; to, co ujrzał na ścianie magazynów, wyglądało raczej na projekcję spiętrzonej dziko barykady, niż na cień wozów w zwykłej normalnej pozycji; zwykle symetryczne, prostokątne kontury wagonów załamały się w swem cienistem odbiciu w zwichrzoną, niespokojną linię, pełną uskoków, wyrw i przepuklin.\nNajdziwaczniej wypadł cień parowozu z jaszczykiem: maszyna wyglądała w tej kapryśnej interpretacji jakby podwójnie: można w niej było rozróżnić całkiem dokładnie parę kominów. Projekcja pociągu sprawiała wrażenie złośliwej karykatury...\nJuż ten pierwszy objaw, który powtórzył się kilka razy w odstępie kilkudniowym, dawał dużo do myślenia. Wkrótce miały przyjść znaki inne, wymowniejsze...\nW któryś wieczór pod koniec sierpnia zaobserwował Szatera zagadkowy fenomen podczas wjazdu osobowego z Żuławy. Zajeżdżający na stację w zwolnionym tempie pociąg wydał mu się wyższy i smuklejszy niż zwykle. Zatrzymawszy uważne spojrzenie na płaszczyźnie szczytowej wozów, odkrył naczelnik wnet przyczynę. Pociąg posiadał subtelną, lecz dla jego oczu dostrzegalną otoczkę, która stanowiła jak gdyby jego przedłużenie w zwyż. Ta delikatna, z mglistej, nieważkiej materii utkana nadbudowa sprawiała, że wagony wyglądały wyższe niż kiedy indziej.\nSzatera nie omieszkał podzielić się swojemi spostrzeżeniami z Derwiczem.\nPanie kolego - zagadnął obok stojącego asystenta - czy nic pana nie uderza w tym "garniturze"?\nI wskazał ręką na pociąg, który tymczasem wystęknąwszy skrzelami maszyny białe kłęby pary, stanął na trzecim torze przed peronem.\nAsystent przeszedł spojrzeniem "skład" od początku do końca i potrząsnął przecząco głową.\n- Nie widzę w nim nic nadzwyczajnego. Obsada wozów regularna, obciążenie średnie. Wszystko w porządku.\n- Czy wozy nie wydają się koledze trochę smuklejsze niż zwykle? - poddał mu Szatera.\nOczy młodego człowieka przesunęły się raz jeszcze po pociągu, poczem trochę zdumione spoczęły na przełożonym.\n- To złudzenie panie naczelniku - odpowiedział spokojnie - rodzaj optycznej iluzji wywołanej być może chwilowym stanem atmosfery. Dziś było dość dużo mgły w powietrzu.\n- W takim razie i kolega powinieneś był jej ulec.\n- No niekoniecznie. Pewną rolę odgrywają przy tym i indywidualne własności naszych narządów wzrokowych.\n- He, he, he - zaśmiał się szydersko Szatera - innymi słowy chciał kolega powiedzieć, że każdy z nas inaczej widzi. Ha, trudno - nie będę pana przekonywał. Być może mam wzrok trochę inny niż drudzy. I dał ręką znak do odjazdu...\nZ początkiem września rozbrzmiały echa w sposób żywiołowy. W czasie od 3 - 10 września niemal dzień w dzień wybuchał wśród pasażerów pospiesznego z Wygnanki niczym nieuzasadniony popłoch. W chwili zajeżdżania pociągu na stację w Zakliczu przerażeni podróżni cisnęli się do okien Wagonów i tłoczyli na platformach, chcąc widocznie jak najspieszniej wysiąść. Kilku nawet silniej podenerwowanych wyskoczyło podczas ruchu spory kawałek przed stacją.\nDo kulminacyjnego punktu doszła panika 9-go Września, kiedy to w momencie wjazdu powstała miedzy podróżnymi jednego z przedziałów brutalna bójka. Kilku mężczyzn z podniesionymi do góry laskami zaczęło sobie torować drogę ku wyjściu, przy którem stłoczyła się gromadka wystraszonych kobiet i dzieci, Zanim pociąg zatrzymał się przed peronem, wybito trzy szyby i wyłamano parę drzwi. Z wnętrza wozów odezwały się spazmatyczne krzyki kobiet i płacz dzieci. Parę osób stoczyło się po stopniach wozu, ponosząc lżejsze i cięższe obrażenia, parę nie licząc się z następstwami, wyskoczyło przez okno. Gdy wreszcie pociąg stanął i zirytowany Derwicz zaczął dopytywać się podniesionym głosem o przyczynę paniki, biedacy nie umieli dać ściśle określonej odpowiedzi. Bezradni, osłupiali spoglądali jedni na drugich, zwalając winę na pozostałych w wagonach. Ktoś krzyknął - "karambol", ktoś inny: "zderzenie" i popłoch był gotowy. Asystent nie mógł dojść prawdy mimo najszczerszych chęci.\nTylko dla Szatery byto wszystko jasne i oczywiste. Dziwiłby się nawet, gdyby było inaczej. Lecz tym razem milczał i nie spieszył z wyjaśnieniami.\nCharakterystyczny był też szczegół, że popłoch wybuchał tylko w dwóch i to zawsze tych samych wozach. Były to wagony Nr. 232 i Nr. 135, oba niedobitki z pociągu zniszczonego przez karambol lipcowy, obecnie wcielone w nowy "skład". Szatera wiedziony dziwnym przeczuciem zapamiętał sobie numery ocalałych wozów i zaraz po katastrofie zapisał je w raptularzu stacyjnym. Pomyłka była tu wykluczona, bo identyczność stwierdzały jego własnoręczne notatki. Mimo to nie zwierzył się z tego nikomu, zachowując spostrzeżenie dla siebie.\nBo i poco. Derwicz, najbliższy mu z zawodu i wspólnych zainteresowań człowiek, był naturą trzeźwą i niezdolną do odczucia spraw tajemnych. Kilkakrotne próby wciągnięcia go w kręgi zaświatów zawiodły zupełnie. Wyśmiałby go niewątpliwie i teraz, zwalając "rzekome" objawy na "zwykły zbieg okoliczności", "przypadek" lub wykręcając się innym banalnym frazesem. Szatera rozumiał, że jest skazany na zupełną samotność i że wszystko musi pozostać do końca jego wyłączną tajemnicą,\nTym bardziej należało kryć się przed światem z innym, mniej jeszcze prawdopodobnym spostrzeżeniem. W czasie największej paniki wychylała się z okien jednego z wagonów pani w czerwonym szalu. Naczelnik poznał od razu tę kobietę. Była to ta sama twarz w okolu czarnych, bujnych włosów, którą ujrzał po raz pierwszy w czasie katastrofy przed dwoma miesiącami - te same obłąkane oczy, szukające na próżno ratunku, te same białe, nerwowe ręce chwytające się kurczowo ramy okna, poza którym czekała już na nią śmierć. Teraz kobieta ta powtarzała swą tragiczną rolę...\nByła tak łudząco podobna do tamtej, że Szatera za każdym jej pojawieniem się wchodził do wnętrza wozu i szukał jej, by "się przekonać naocznie". Lecz szukał zawsze daremnie. Nie było jej w żadnym z przedziałów, nie było w wagonach sąsiednich, nie było nigdzie w całym pociągu. Pani w czerwonym szalu ukazawszy się raz na krótką chwilę w oknie jednego z fatalnych wozów, znikała bez śladu...\nA jednak aktywizacja engramu nie była pełna. Powtórzenie nie zaspakajało tęsknoty Szatery - wielkiej, bezbrzeżnej tęsknoty za tamtą... jasnowłosą... Wspomnienie pocałunku wlokło się za nim refrenem bolesnej rozkoszy i upominało o echo...\nO usta słodkie, dziewicze' Krwi chciwe zaborcze usta!...\nZ dnia na dzień wyczekiwał zjawienia się ukochanej z dnia na dzień wyglądał cudnego widma. Roztęsknione jego oczy ślizgały się po szybach okien wagonowych, błąkały po twarzach podróżnych, zaglądały w głąb przedziałów, Na próżno, Nie wyśledziły ni cienia umiłowanej głowy, nie uchwyciły choćby najlżejszych jej konturów. Zazdrosne zaświaty pochłonąwszy ofiarę, nie chciały mu jej oddać z powrotem...\nTymczasem echa katastrofy widocznie wyczerpywały się. Z rozpaczą w sercu widział naczelnik Zaklicza, że z dniem każdym powtórzenia są coraz słabsze, zarysy mętnieją, zacierają się. Po 10 września stały się rzadsze, mniej zaakcentowane, aż w połowie miesiąca ustały zupełnie. Na stacji w Zakliczu zapanowały znów stosunki "zdrowe i normalne" ku zadowoleniu asystenta Derwicza i radości zdenerwowanej już służby.\nTylko naczelnik był smutny i ponury. Uczucie bezmiernej pustki i zupełnej izolacji napełniło duszę po brzegi i przygięło wyniosłą niegdyś i sprężystą postać nisko ku ziemi. Zerwała się na czas nieokreślony łączność z zaświatem. Pozostał tylko ból, wierny towarzysz samotnych godzin i pożerająca wiązania ducha tęsknota za ukochaną...\nWtedy to w otchłaniach schorzałej od cierpienia jaźni wylęgła się zaródź piekielnego pomysłu. Skołatany wewnętrzną męką mózg zaczął dochodzić przyczyny luk i niedomówień w echach ostatniego karambolu. Dlaczego powtórzyły się tylko pewne szczegóły? Dlaczego aktywizacja engramu pominęła inne? Dlaczego nie powrócił tragiczny obraz jej uwielbianej głowy?...\nMoże warunki reprodukcji były niedostateczne?... A jeśli tak, może należy je spotęgować?... Tu rozszalałe kolo myśli zatrzymało się na chwilę. Dreszcz grozy wstrząsnął całym ciałem, Szafera zawahał się przed wyciągnięciem ostatecznych wniosków... Lecz nie długo. Przemożny czar zaświatów przełamał bariery skrupułów i powlókł go za sobą na szlaki zatracenia Naczelnik stacji postanowił spowodować nowy karambol, który miał go obdarzyć choć na chwil parę wizją jasnowłosej dziewczyny.\nZbrodniczy pomysł dojrzał w ciągu jednej bezsennej nocy. wśród poświstów jesiennego wichru i szmeru telegraficznych aparatów. Był prosty i łatwy do wykonania. Wystarczyło zatrzymać jeden pociąg trochę dłużej w Zakliczu, a równocześnie nadać do Pochmarza depeszę pozwalającą na wymarsz drugiemu kursującemu po tym samym torze. Kwestia 10 minut. Zderzenie było nieuniknione.\nDo realizacji planu przystąpił Szatera śmiało i energicznie. Wybrał dzień pochmurny, październikowy, rozjęczony skargami wiatru i osowiałego ptactwa.\nKoło godziny piątej po południu, gdy już zmierzch zarzucił na ziemię czarne swe więcierze, objął Szatera służbę po asystencie. W 20 minut potem nadjechał osobowy z Rakszawy. Naczelnik wyszedł przed peron, zlustrował spokojnym spojrzeniem wozy. Przeczekał odbiór poczty, i nie dając znaku do odjazdu, wrócił do biura stacyjnego.\nStąd przez szybę mógł śledzić wygodnie sytuację.\nWkrótce objawiło się wśród funkcjonariuszy pewne zniecierpliwienie, Konduktorowie pozamykawszy drzwi wagonów, podnosili raz po raz w górę latarki na "odjazd", kierownik pociągu z trąbką przy ustach czyhał na powrót naczelnika i wyzwalający gest jego ręki...\nA czas był już najwyższy. Za 10 minut miał zajechać na ten sam tor pośpieszny z Pochmarza. Dziesięć minut! Właśnie tyle czasu, ile potrzeba było pospiesznemu do przebycia przestrzeni dzielącej obie stacje, a osobowemu, by dotrzeć do punktu najbliższego rozwidlenia torów i stąd zboczyć na bezpieczną już linię.\nLecz naczelnik stacji nie wychodził z biura. Żelazna jego wola rozdwoiła się i zaczęła operować na dwa fronty: tu trzymał na uwięzi zrywający się już do lotu pociąg, tam sięgał zbrodniczą ręką po taster aparatu, by wysłać zgubną depeszę do stacji w Pochmarzu...\nUjął w palce guzik przyrządu nadawczego i przycisnął...\nNagle ręka zdrętwiała. Sparaliżowane przez ciemną silę ranie znieruchomiało w pozycji nadanej mu przed chwilą. Szczególna senność omotała zmysły, dziwny bezwład skrępował członki. Czuł, jak coś w nim wyodrębnia się, wyłącza, wyzwala. Wpatrzył się szklanem spojrzeniem w szybę okna i ujrzał na peronie swoją własną posiać... Zmierzała szybko ku przodowi pociągu, w krąg świateł rzuconych przez stacyjne latarnie i nagle podniosła w górę rękę... Zabrzmiał nerwowy odzew trąbki i pociąg ruszył...\nPrzez szybę okna widział, jak wagony skwapliwie zanurzają się w ciemność, jak maszyna, chcąc nadrobić spóźnienie, pruje przestrzeń w przyspieszonym tempie, jak wypuszczony z uwięzi pociąg umyka, co pary w tłokach, z niebezpiecznego postoju... Ocalony!...\nSzatera ocknął się jakby z głębokiego uśpienia Wyzwolone z drętwoty palce chwyciły nerwowo główkę aparatu i podjęły przerwaną czynność... Zaczęły bić sygnały. Naczelnik odjął rękę od przyrządu i jak wicher wypadł na peron.\n- Dlaczego osobowy z Rakszawy już odszedł? - zapytał groźnie pierwszego z brzegu funkcjonariusza.\nNie rozumiem, panie naczelniku - brzmiała odpowiedź.\nJak to, "nie rozumiesz"?- wrzasnął niemal wyprowadzony z równowagi Szatera - pytam się, kto puścił osobowy ze stacji?\nPodurzędnik wpatrywał się w przełożonego zdumionymi oczyma.\n- Pan naczelnik był sam przy ekspediowaniu pociągu - wyjąkał wreszcie, nie rozumiejąc, o co właściwie chodzi.\n- Ja puściłem ten pociąg? Ja? Ja sam?...\n- Jeszcze parę minut temu sam widziałem na własne oczy. Stał pan naczelnik tam, pod tą latarnią i dał znak do odjazdu. Całe szczęście, że jeszcze w porę. Pociąg i tak przytrzymano na stacji o pięć minut za długo. Pospiesznego z Pochmarza tylko co nie widać. Biły już sygnały wyjazdowe.\nSzatera powiódł ręką po czole.\n- Nie do uwierzenia - szepnął, zatapiając oczy w przestrzeń - nie do uwierzenia.\nI powoli odszedł torami w kierunku, skąd miał nadejść pospieszny.\nA już go było słychać. Już dudniła głucho ziemia, szczękały szyny... Na zakręcie, tam, gdzie tor główny rozgałęział się w krzyżową sieć relsów, rozbłysły ślepia maszyny. - Ogromne, złote oczy rozprężały się kręgami świateł, pęczniały, rosły...\nNaczelnik przystanął między torami i oparty plecyma o zwrotnicę czekał, W uszach miał szum, na oczach mgłę...\nGdy maszyna zbliżyła się na odległość kilku metrów, ujrzał tam w dole, pod piersią dyszącą, potwora, między kinkietami latarń jej głowę. Oczy cudne, lazurowe patrzyły nań i uśmiechały się wdzięczne a usta, krwi chciwe, dziewczęce usta nęciły obietnicą rozkoszy...\nTen uśmiech i te usta zwabiły go. Z wyciągniętymi ramionami runął pod koła, tam między latarnie: poszedł połączyć się z ukochaną na wieki...


PISda: czerwca 2014\nElektroniczna pluskwa ukryta w teczce z dokumentami, skompromitowany adwokat w roli kuriera, rosyjski dtug. „Newsweek" ujawnia nowe tropy w aferze taśmowej.\nPoniedziałek 23 czerwca, późny wieczór. Dzwonimy do multimilionera Marka Falenty.\n- Czy możemy się spotkać?\n- Nie ma problemu. Umówmy się na dwunastą w środę. Czytałem wasz artykuł [chodzi o tekst z zeszłego tygodnia o aferze podsłuchowej, opisaliśmy w nim historię znajomości Falenty z kelnerem, który podsłuchiwał polityków. Gdy milioner zjawiał się w restauracji Sowa i Przyjaciele, chłopak zwracał się do niego „szefie”- przyp. red.].\n- Podobał się panu?\n- He, he, trochę sensacyjnie to opisaliście.\nPrawdziwy film sensacyjny zacznie się jednak kilkanaście godzin później w podwarszawskim Konstancinie. Falenta jak co rano wsiądzie do swojego audi A6 i ruszy do pracy. Po dwustu metrach w wąskiej osiedlowej uliczce drogę zajedzie mu AB W. Ręce na kierownicę, kajdanki i zjazd do izby zatrzymań. Podczas przeszukania posesji agenci rozkopią mu nawet ogród.\nW środę o dwunastej Falenta będzie jeszcze na dołku. Wyjdzie dopiero wieczorem, po wpłaceniu miliona złotych kaucji i z zarzutem udziału w aferze podsłuchowej. Według przecieków ze śledztwa to on płacił za nagrania polityków.\nBiznesmen twierdzi, że jest niewinny, a jego znajomi się głowią. Marek chciał obalić rząd? Niemożliwe, przecież zawsze umiał żyć z władzą. Jego biznes działał na styku z polityką, a on sam uchodził w towarzystwie za człowieka Platformy. Znał posłów, ministrów, hojnie sypał groszem na charytatywnych balach organizowanych przez partię rządzącą.\nDonald Tusk jeszcze nigdy nie byt tak słaby Wciąż ma jednak niezawodnego sojusznika w osobie całkowicie bezradnego Jarosława Kaczyńskiego.\nPolityk zbliżony do Kancelarii Premiera: - Zaczyna się gra na wymianę Tuska. W Platformie, w PSL i w otoczeniu prezydenta. Jeśli Donald tego szybko nie powstrzyma, to już po nim. Wyjścia są dwa. Pierwszym jest nowe otwarcie - szybka i głęboka rekonstrukcja rządu. A drugie to przyspieszone wybory. Kontrolowany upadek i kampania, którą zamienimy w plebiscyt: „Czy chcesz, żeby premierem był Jarosław Kaczyński?”.\nPorządny gość, normalny facet, świetny fachowiec - tak mówią o Marku Belce ci, którzy go znają. Pytanie, jak zapamiętają go ci, którzy znają go tylko z nagrań jego rozmowy z szefem MSW.\nGdyby usłyszał pan o sobie to, co sam mówił o Jacku Rostowskim czy Jerzym Hausnerze, poczułby się pan urażony?\n- Nie. Ja mam taki charakter, że, za przeproszeniem, opier... i już. Jak mi się coś nie podoba, to przychodzę, robię awanturę, może czasem nawet w knajackim języku, ale nie pozwalam, żeby wątroba gniła mi miesiącami - odpowiada Marek Belka.\nJego najbliżsi współpracownicy mają nad biurkiem wywieszone motto: „Lepiej być człowiekiem, który głośno przeklina, niż małym, cichym skurwysynem”. Z Markiem Belką spotykam się w NBP. Prezes banku centralnego nie ukrywa, że mocno przeżywa całą sytuację.\nJa mam bardzo długiego chuja, a on nie [mowa o wicepremierze Jacku Rostowskim] i musi sobie sztukować. Moim warunkiem jest dymisja ministra finansów. I wtedy robimy to, co trzeba - mówi prezes Narodowego Banku Polskiego do ministra spraw wewnętrznych w czasie rozmowy w restauracji Sowa i Przyjaciele.\nNie tylko język, jakim się posługuje profesor Marek Belka, jest zaskoczeniem dla słuchaczy, ale przede wszystkim jego rola w tej rozmowie. Belka jawi się w niej jako bezwzględny i niezwykle sprawny gracz polityczny, a nie ponadpartyjny i niezależny szef banku centralnego. W trakcie rozmowy obiecuje, że jako prezes NBP będzie politycznie wspierał rząd i Platformę Obywatelską, w zamian jednak domaga się głowy wicepremiera Rostowskiego, z którym od lat toczy ekonomiczne spory.\n10 lat temu Belka był jeszcze premierem rządu SLD, ale od co najmniej czterech lat najbliższym politycznym środowiskiem są dla niego ludzie Platformy Obywatelskiej. To Bronisław Komorowski, kiedy jeszcze był tylko pełniącym obowiązki prezydenta, zaproponował Belce stanowisko szefa banku centralnego. Była to jedna z pierwszych jego ważnych decyzji kadrowych po katastrofie smoleńskiej, w której zginął dotychczasowy prezes NBP Sławomir Skrzypek. Dlaczego p.o. prezydent postawił na jednego z niedawnych liderów SLD? Zbliżały się wybory prezydenckie, a PO, by wygrać, potrzebowała wsparcia elektoratu lewicy.\n- Był to czas, gdy Platforma zabierała nam ludzi lewicy i Marek Belka nie był jedynym takim przypadkiem - tłumaczy Marek Siwiec, były poseł SLD, ostatnio próbował dostać się do PE z list Europy Plus TR. - Wyjmowano takie osoby dość bezczelnie. A Belka był wtedy łakomym kąskiem ze swoim wysokim stanowiskiem w Międzynarodowym Funduszu Walutowym i dobrą reputacją w świecie biznesu.\n- Kandydatura najlepsza z możliwych, pozwala na pełne zapewnienie apolityczności bankowi centralnemu - tak zachwalał kandydata ówczesny minister finansów Jacek Rostowski. Zapewne nie wiedział, że cztery lata później ten najlepszy z możliwych kandydatów jako warunek współpracy z rządem zażąda właśnie głowy ministra finansów.\nZanim Komorowski powołał Belkę na szefa NBP, skonsultował się z Aleksandrem Kwaśniewskim, bo uchodził on za człowieka byłego prezydenta.\nJednym ze współautorów podsłuchowych materiałów tygodnika „Wprost" był Piotr Nisztor, ponad 30-letni wolny strzelec na rynku dziennikarskim. Zgłosił się do redakcji z nielegalnymi nagraniami z restauracji Sowa & Przyjaciele.\nPiotr Pytlakowski, Grzegorz Rzeczkowski\nRedaktorzy zadali Nisztorowi kilka pytań i dokonali w ten sposób, trzeba przyznać najprostszy z możliwych, weryfikacji źródła. „Chodziło o upewnienie się, że dziennikarz sam nie inspirował akcji podsłuchowej ani w niej nie uczestniczył. Zapewnił, że nie. Nie mamy najmniejszych podstaw, by mu nie wierzyć" - napisano w tygodniku. Wcześniej prawdopodobnie z tymi samymi nagraniami pojawił się w redakcji „Pulsu Biznesu”, z którym luźno współpracuje od 2012 r., gazeta jednak nie zdecydowała się na publikację. Przeważyła opinia prawników. -Ich ocena była jednoznaczna: jeśli zostaniemy pozwani przez osoby podsłuchane za naruszenie prawa do prywatności, sprawę na pewno przegramy - tłumaczy naczelny „PB” Tomasz Siemieniec.\nZanim jednak redakcja zrezygnowała z publikacji nagrań, pojawiły się naciski. - Byłem mobilizowany do podjęcia szybkiej decyzji informacją, że inna gazeta, konkretnie tygodnik „wSieci", też ma tę taśmę- mówi naczelny „Pulsu”. Na pytanie, czy naciskał Nisztor, Siemieniec odpowiada: -Nie potwierdzam, nie zaprzeczam. Znajomy Nisztora z Płocka, gdzie kiedyś mieszkał, mówi, że Piotrek zawsze chciał zostać dziennikarzem. I to nie byle jakim, ale śledczym. Tropić afery. Znany dziennikarz Dariusz Wilczak wspomina, że kiedy w 2005 r. napisał wraz z Grzegorzem Indulskim książkę o Aleksandrze Kwaśniewskim, zadzwonił z Płocka młody człowiek, chyba student, aby zaprosić ich na spotkanie autorskie, które chciał zorganizować w swoim mieście. Nazywał się Piotr Nisztor. - Sprawnie to urządził, było sporo ludzi - mówi Wilczak. Po spotkaniu Nisztor dopytywał swoich gości o kulisy pracy dziennikarskiej. Potem pojawił się w „Newsweeku”, gdzie Wilczak był szefem działu, i spróbował swoich sił w zawodzie dziennikarskim, ale do tygodnika się nie załapał. - Miał spore kłopoty ze sprawnym pisaniem - zapamiętał Dariusz Wilczak.\nPotem już szło mu lepiej. Pisywał w kilku redakcjach (m.in. „Dzienniku”, „Rzeczpospolitej”, „Gazecie Polskiej”, „Pulsie Biznesu”), ale nigdzie dłużej nie zagrzał miejsca. Zajmował się przemysłem obronnym, wojskowością, rynkiem paliwowym, chemicznym, a nawet farmaceutycznym. Koleżanka Nisztora z „Rzeczpospolitej” zapamiętała, że Piotrek miał zawsze świetne informacje z pierwszej ręki, ale jej wątpliwości budziły jego intencje. - Miałam wrażenie, że ktoś na jego tekstach odnosi korzyść prywatną- mówi. Dlatego nie chciała pisać materiałów razem z nim. Inny autor „Rzeczpospolitej” uczestniczył w grupowym pisaniu serii tekstów o więzieniach CIA w Polsce. - Nisztor przyniósł newsa, że to Jerzy Buzek podpisał z Amerykanami umowę, która umożliwiła stworzenie w Kiejkutach tajnego więzienia - opowiada. - Twierdził, że wiadomość jest pewna i potwierdzona. W tym czasie Buzek kandydował na szefa PE. Po publikacji zwołał konferencję prasową, gdzie oskarżył gazetę, że pisząc o nim kłamstwo, próbowała utrącić jego kandydaturę.\nW „Dzienniku” Nisztor napisał kiedyś tekst o leku pod nazwą Iwabradyna, zarzucając ówczesnemu wiceministrów zdrowia Bolesławowi Piesze, że ten na życzenie francuskiego koncernu w ostatniej chwili przepchnął ten specyfik na listę leków refundowanych. Wybuchła afera, Piecha stanął pod pręgierzem, a potem okazało się, że tego leku nie wprowadził poza kolejką, lecz przywrócił, bo ktoś inny bezprawnie usunął go z listy, na której był już wcześniej. Na wykreśleniu Iwabradyny ze spisu leków do refundacji korzyść odnosił polski producent innego specyfiku o podobnych właściwościach. Podejrzewano, że dziennikarz wykonał robotę na zlecenie, ale on sam rzecz jasna zaprzeczył.\nRestauracja Sowa & Przyjaciele. Wiosna 2014. Radosław Sikorski czeka na Jacka Rostowskiego, popijając szampana. Były wicepremier przychodzi spóźniony. Na początek również zamawia szampana. Jest zadowolony. Mówi, że przechodzi „dekompresję”.\n- Pełna przyjemność, w ciągu sześciu lat byłem w tym budynku [w restauracji Sowa] cztery razy. Dzisiaj jestem w ciągu dwóch dni trzeci - informuje, śmiejąc się. Sikorski przegląda kartę win. Rostowski pyta o specjały. Zamawianie potraw i dyskusja na ten temat trwają długo. Panowie nie mogą się zdecydować, czy lepsze są pierogi z farszem z królika, golonka glazurowana, pierożki cielęce, foie gras, czy tatar z tuńczyka. Ostatecznie minister spraw zagranicznych zamawia zupkę z dyni i krwistą polędwicę wołową. - Ach, zaszaleję - mówi zadowolony. Były wicepremier decyduje się na foie gras, czerwone wino i comber z królika.\n- Z dziesięć lat królika nie jadłem - cieszy się Rostowski. Do posiłku Sikorski proponuje bardzo drogie wino Pomerol z, jak mówi, kryzysowego 2008. Rozmowa przenosi się na tematy międzynarodowe. Politycy oma\nwiają kontrowersyjną imigracyjną politykę brytyjskiego premiera Davida Camerona.\nSTRATEGIA DAWANIA OCHŁAPÓW\nR: On myśli, że pójdzie, wynegocjuje i wróci, żaden polski rząd nie może się na to zgodzić. Tylko w zamian za górę złota. S: Albo bardzo zły nieprzemyślany ruch, albo to taka, nie po raz pierwszy, jego niekompetencja w sprawach europejskich. Pamiętasz? Spierdolił pakt fiskalny. Spierdolił. Po prostu. Bo się nie interesuje, bo się nie\nzna, bo wierzy w tę całą głupią propagandę, próbuje głupio manipulować systemem. R: Jego problem jest taki, jemu nie o to chodzi. Tylko o krótkotrwały efekt propagandowy.\nS: Wiesz co, cała jego strategia dawania im ochłapów, żeby ich usatysfakcjonować, de facto, tak jak przewidywałem, obróciła się przeciwko niemu, trzeba było powiedzieć: spierdalajcie, przekonać ludzi, tamtych odizolować. A tak dał im pole, na którym oni go upokarzają.\nR: Żeby polski rząd się zgodził, to ktoś musiałby nam dać jakąś górę złota. Brytyjczycy nam złota nie dadzą, a Niemcy, żeby trzymać Brytyjczyków, też nam gór złota prawdopodobnie nie dadzą. Wobec tego więc będzie: spierdalajcie.\nS: Nie, to nie. [...]\nR: Ja myślę, że paradoksalnie, wiesz, jaki będzie paradoksalny skutek dla nas tego? S: No?\nR: Nie dla nas specjalnie dobry, [...] ogólnie niedobre dla nas, bo my chcemy, żeby Wielka Brytania została. Ja myślę, że będzie tak, on przegra te wybory. Wielka Brytania wyjdzie. Oni wraz jak wyjdą, utrzymają\notwarte granice. Nie dla żebraków, ale otwarte w sensie...\nS: Tak jak Norwegia.\nR: Tak, w sensie takim, że nie będą wpuszczali cygańskich żebraków.\nS: Dosyć tego! Tak jak oni spieprzyli Europę Wschodnią i parę innych rzeczy, [parodiuje Brytyjczyka:] Jak Europa się nie zreformuje, to źle skończy! Niech oni się martwią swoją gospodarką. Jak się nie zreorganizują, to będzie miała tak złą gospodarkę jak Niemcy. Co to jest? Co to, co to za potwór?\nOdpowiedź na pytanie, co to za potwór leży na talerzu. Kelner właśnie przyniósł ośmiorniczkę marynowaną w rozmarynie z oliwą. Rostowski wraca do tematu. Martwi się o Europę, która jest słaba. Sikorski ucina dyskusję. Przechodzi do konkretów. Czyli do przyszłości Rostowskiego.\nAGNIESZKA BURZYŃSKA, MICHAŁ MAJEWSKI, CEZARY BIELAKOWSKI, PIOTR NISZTOR, SYLWESTER LATKOWSKI Współpraca: GRZEGORZ SADOWSKI, JOANNA APELSKA\nElegancka restauracja Sowa & Przyjaciele na Dolnym Mokotowie. Popularne miejsce spotkań polityków i biznesmenów. Jej przewaga nad innymi? Można podjechać od tyłu i wejść do specjalnego saloniku dla VIP-ów bez przechodzenia przez główną salę. Właśnie tu doszło do dwóch spotkań, z których nagrania weszły w nasze posiadanie.\nPierwsze z nich odbyło się w lipcu 2013 r. Uczestniczyły w nim trzy osoby: minister spraw wewnętrznych Bartłomiej Sienkiewicz, prezes Narodowego Banku Polskiego Marek Belka oraz jego najbliższy współpracownik i były minister Sławomir Cytrycki.\nDrugie spotkanie odbyło się w tym samym miejscu na początku lutego 2014 r. Brali w nim udział były minister transportu Sławomir Nowak, były wiceminister finansów Andrzej Parafianowicz oraz Dariusz Zawadka, były dowódca Jednostki Wojskowej GROM.\nNagrania są bulwersujące. Kto zarejestrował rozmowy? Komu zależało na skompromitowaniu uczestników tych spotkań? Wiadomo, że w nich właśnie uderzają one najbardziej. Między innymi w Bartłomieja Sienkiewicza, który jest skonfliktowany zarówno z częścią Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, jak i Biura Ochrony Rządu. Za nagraniami mogą więc stać służby specjalne, ludzie wywodzący się z Biura Ochrony Rządu, jakaś grupa biznesowa, a może polityczna konkurencja.\nByto ich trzech: menedżer, kelner i sommelier, wszyscy zatrudnieni w ekskluzywnych restauracjach. Prokuratura podejrzewa, że cała trójka mogła nagrywać na zlecenie tajemniczej grupy hakowej.\nCzwartek, 19 czerwca 2014 r. Restauracja w centrum Warszawy, rozmowa o aferze taśmowej. - Znam w tym mieście wielu, którzy dziś zmieniaj ą pieluchy z prędkością światła - mówi były menedżer olbrzymiej państwowej spółki, mianowany na stanowisko przez rząd PO.\n- Mają sraczkę ze strachu. U Sowy bywało pól miasta, rozmowy, które tam toczono, nie nadają się do publikacji.\n- Wie pan, kto nagrywał?\n- Biorąc pod uwagę precyzję operacji, mogli to robić Ruscy. Oni nawet do kibla nie chodzą bez planu. Albo duży biznes w porozumieniu z ludźmi służb. Wyobrażam sobie, że kilku facetów przyjęło walizki z pieniędzmi, wyjechało do Peru i stamtąd steruje akcją.\nTo spekulacje. Na razie zarzuty usłyszał tylko młody chłopak: Łukasz N., menedżer restauracji, w której nagrywano polityków. N. pochodzi z małego miasteczka na wschodzie Polski, do Warszawy przyjechał za pracą. Grożą mu dwa lata więzienia. Ciążą na nim dwa zarzuty: zakładanie urządzeń podsłuchowych i „uzyskanie dostępu do informacji dla niego nieprzeznaczonej”.\nCzy brał udział w zamachu stanu, czy ktoś go wrabia? A może nagrywał, sądząc, że pracuje dla państwa? I dlaczego wziął go w obronę mąż byłej szefowej PGNiG oraz współpracownik „tłustego misia” z nagrań ujawnionych przez „Wprost”?\nNie wiemy, komu zależało na podsłuchach, kto jest w „grupie hakowej”. Ustaliliśmy za to, gdzie jest początek tego kłębka.\nAutor: Belgum o 06:04 3 komentarze: Linki do tego posta\nPolecam jeszcze Były gangster dziś redaktor\nOdnaleźliśmy w Berlinie człowieka, z którym obecny redaktor naczelny „Wprost" robił nielegalne interesy w latach 90. Jego relacja rzuca nowe światło na działalność Sylwestra Latkowskiego, który do tej pory nigdy się nie wytłumaczył ze swojej prawdziwej przeszłości\nOstatni numer tygodnika „Wprost” wszystkich wrażliwych ludzi wprawił w osłupienie. Oto pismo kierowane przez byłego gangstera zainicjowało obrzydliwą i kłamliwą nagonkę na prof. Bogdana Chazana, wspaniałego człowieka i lekarza, który nie chciał „dokonywać aborcji”, czyli mordować niewinnych, bezbronnych istot.\nTymczasem Sylwester Latkowski, człowiek, który najlepiej spełniałby się w naszej ocenie w wywiadach o „kobietach mafii”, jest ostatnią osobą, która ma prawo do ustawiania sumień innych. Jego kariera w III RP bardzo dużo mówi o mediach naszego kraju, o panujących w nich standardach. Ale — jak widać - nikogo nie dziwi, że człowiek z taką przeszłością, takimi linkami, ma dostęp do wielu informacji policyjnych, gospodarczych, potencjalnie wrażliwych. Co więcej, pismo, którym kieruje, mimo drastycznego spadku sprzedaży, stale zasilane jest szerokim strumieniem rządowych pieniędzy. Czym kierują się szefowie spółek skarbu państwa, tak hojnie łożąc na „Wprost”? Miejmy nadzieję, że ta zagadka kiedyś zostanie wyjaśniona.\nPrzypominamy, co ujawniliśmy w poprzednich publikacjach o Sylwestrze Latkowskim. Obecny naczelny „Wprost” swoją życiową karierę rozpoczyna jako nauczyciel w małomiasteczkowej szkole pod Elblągiem. Jednak praca ta nie zaspokaja jego ambicji i otwiera on firmę Ladon, produkującą tani żel do włosów, oraz drugą - PPH Kajpol - zajmującą się sprzedażą konfekcji damsko-męskiej. Od roku 1990 zamiast zarabiać na sprzedaży, dopuszcza się serii wyłudzeń towarów, które następnie upłynnia przez swoją sieć dystrybucji. Zarobionych pieniędzy nie zwraca wierzycielom. Nie były to wielkie kwoty, ale do prokuratury zaczęły wpływać zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa od oszukanych firm. Działalność gospodarcza Latkowskiego skończyła się dziewięcioma egzekucjami komorniczymi, listem gończym, aż w końcu skazaniem na karę łączną l roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności przez Sąd Rejonowy w Kwidzynie oraz 1,5 roku w Elblągu. Oba ostatnie wyroki były w zawieszeniu. W międzyczasie Latkowski „rozkręca się” w nowej branży. Nawiązuje kontakty z gangsterami zza wschodniej granicy i rozpoczyna inny rodzaj działalności. W aktach jednej ze spraw, do których dotarliśmy, czytamy: „Sylwester Latkowski stał na czele struktury noszącej cechy zorganizowanej grupy przestępczej”.\nJarosław Gowin jest już jedną nogą w PiS. Rok temu Jarosław Kaczyński oferował mu stanowisko wiceprezesa partii, a dziś chce go wystawić w wyborach na prezydenta Krakowa.\nDo PiS chętnie wróciłby Zbigniew Ziobro, ale nikt tam na niego nie czeka. Współpracownik Kaczyńskiego: - Ziobry nie chcemy, bo był nielojalny. Najpierw doprowadził do rozłamu, a potem na nas pluł. Gowin co prawda też zdradził, ale nie PiS, tylko Platformę. Wobec nas nie nagrzeszył. Dlaczego mielibyśmy go nie wziąć, skoro już czeka pod naszymi drzwiami?\nPoniedziałek, dzień po wyborach do europarlamentu. Zbigniew Ziobro zaprosił Jarosława Gowina na spotkanie jeszcze przed ogłoszeniem oficjalnych wyników głosowania. Nie było to trudne, bo biura obu polityków mieszczą się w tej samej kamienicy przy ul. Pięknej, naprzeciwko amerykańskiej ambasady.\nRozmowa miała wiele mówiący przebieg. Ziobro na wstępie zaznaczył, że jego osobisty rezultat - ponad 60 tys. głosów w okręgu małopolsko-świętokrzyskim (dla porównania Andrzej Duda z PiS dostał 97 tys.) - jest sukcesem, ale po chwili był już gotów oddać wszystko, co miał. Zaproponował stworzenie wspólnego klubu parlamentarnego, na czele którego miałby stanąć Gowin. Zaoferował mu pomoc w zorganizowaniu kampanii na prezydenta Krakowa, a potem także i Polski. Chciał też oddać mu pierwsze miejsce na krakowskiej liście w przyszłorocznych wyborach do Sejmu. Kalkulacja Ziobry była oczywista: Gowin ma otwarte drzwi do PiS, więc warto się do niego przykleić i przystąpić wspólnie do rozmów z Kaczyńskim. Odpowiedź była wymijająca: - Propozycja jest do rozważenia, ale proszę się nie spodziewać szybkiej decyzji.\nGowin nie odrzucił oferty, żeby móc zachować porozumienie z Solidarną Polską jako rozwiązanie rezerwowe. Ale nie powiedział też „tak”, bo wiedział, że biorąc Ziobrę na doczepkę, utrudni sobie sojusz z PiS, A to A ono jest jego głównym celem. Pierwsze rozmowy o transferze Gowina do PiS odbyły się zaraz po wyborach. Z na- szych informacji wynika, że doszło do nich w Szczecinie, gdzie spotkali się Ar- - M tur Balazs reprezentujący szefa Polski Razem i Joachim Brudziński, jeden z najbliższych współpracowników Kaczyńskiego.\nMówi osoba znająca przebieg tych spotkań: - Balazs i Brudziński są zaprzyjaźnieni i rozmawiali ze sobą po wyborach już kilkakrotnie. Joachim zadeklarował, że współpraca PiS z Gowinem jest możliwa. Przekazał w imieniu prezesa, że jej warunki zostaną uzgodnione bez pośredników, w osobistej rozmowie Kaczyński - Gowin.\nTeraz sobie pożyję. Tak, pożyję. Bo przecież życie nie sprowadza się do nieustannego zapieprzania - mówi Kora. Wybór jej tekstów właśnie ukazuje się w formie książkowej.\nRozmawia PIOTR BRATKOWSKI\nRozmawiamy z Korą w niecodziennej scenerii: w ambulatoryjnej salce jednego z warszawskich szpitali. To ona wybrała to miejsce. Bywa tu raz na trzy tygodnie: po intensywnej chemioterapii, związanej z chorobą nowotworową, musi przyjmować przez kroplówkę lek oczyszczający organizm. - Wymarzona sceneria do rozmowy o sztuce, nie? - śmieje się, pokazując na pokój.\nNEWSWEEK: Powiedziałaś mi przez telefon, że wracasz do życia. Na czym to polega?\nKORA: Na zdrowiu. Tylko i wyłącznie. Zdrowie rzutuje na moje samopoczucie psychiczne. Po raz pierwszy od wielu lat nic mnie nie boli. Mój powrót do życia to też jest spokój wewnętrzny. Nie denerwuję się, nie myślę o chorobie, nie śni mi się, że stoi nade mną śmierć z kosą. Wprost przeciwnie: mam nieprawdopodobną energię, mogłabym pewnie wywołać trzecią wojnę. Ciało za tym nie nadąża, ale i tak jest coraz silniejsze. W końcu to się wyrówna i zacznę żyć. Ale na pewno nie na taki fuli gwizdek, jak do tej pory.\nBardziej po emerycku?\n- Nie. Teraz sobie pożyję. Tak, pożyję. Bo przecież życie nie sprowadza się do nieustannego zapieprzania między jedną przyjemnością a następną. Jest nieprawdopodobnie cudowna wiosna, nie pamiętam, żebym kiedykolwiek ją tak przeżywała! Jak cud objawiony w każdej sekundzie. Marek [Jackowski, zmarły w zeszłym roku lider Maanamu i były mąż Kory - przyp. red.] tego cudu nie doświadczy, bo Marka już nie ma. A ja wstaję nieprawdopodobnie wcześnie, o czwartej, piątej rano - bo jest już jasno i nie jestem w stanie dalej spać. Ogarniam dom. Żyję w inny sposób, niż żyłam, bo tak też trzeba żyć. I znaleźć na to czas. Owszem, mam obowiązki i je spełniam. Koniec. Nikt nie może mnie popędzać do niczego.\nA ktoś cię poganiał?\n- Sama się poganiałam! Nie zostałam wychowana, a wytresowana. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak ogromne ilości leków przeciwbólowych pochłaniałam. Brałam je przez przerost odpowiedzialności. Kiedy przychodziło moje pięć minut, czułam, że muszę zarabiać, bo to u artysty przebiega sinusoidalnie i mogę przegapić okazję.\nBył płatnym zabójcą, który pod koniec życia przyznawał się do uśmiercenia blisko 250 ofiar! Jednym z najbardziej odrażających seryjnych morderców XX wieku. Zabijał na różne sposoby, ale szczególnie upodobał sobie trucizny\nPrzez dziesięć dni Richard Kuklinski bezskutecznie próbował dotrzeć do Tony'ego Scavellego, "porucznika" w mafijnej rodzinie Bonnano. Scavelli dobrze wiedział, że konkurenci chcą go wykończyć, i nie ruszał się nigdzie bez dwóch ochroniarzy. Gangster miał jednak pewną słabość - co tydzień razem ze swoją piękną narzeczoną odwiedzał drogie nowojorskie kluby, a szczególnie upodobał sobie Regine's na Park Avenue i Xenon na Zachodniej 54. Ulicy na Manhattanie. Tam właśnie Kuklinski postanowił go dopaść.\nUżywał różnych narzędzi mordu. Trucizny cenił sobie dlatego, że po ich zastosowaniu na miejscu zbrodni nie było śladów krwi, moczu i kału, często też okazywały się bardzo trudne do wykrycia - jeśli policja nie miała powodu podejrzewać otrucia, nie przeprowadzała badań toksykologicznych.\nOd Paula Hoffmana, znajomego aptekarza, Kuklinski dostał buteleczkę z cyjankiem. Hoffman poinstruował go, jak zmieszać cyjanek ze specjalnym płynem i nalać do strzykawki. Kupił też najcieńszą, jaką mógł znaleźć, igłę, licząc, że śledczy nie znajdą śladu po ukłuciu.\nPo namyśle Kuklinski uznał, że klub Regine's jest zbyt spokojny i zbyt ekskluzywny, by zdołał się tam niepostrzeżenie zbliżyć do ofiary. Nieporównanie lepszym miejscem wydał mu się Xenon, dyskoteka wypełniona tłumami tańczących, gdzie z powodu migających świateł stroboskopowych trudno było zapamiętać twarze. Działo się to pod koniec lat 70. w erze muzyki disco, kiedy lokale takie jak Xenon przeżywały szczyt popularności.\nNastępnej soboty Scavelli, jego dziewczyna i dwaj goryle zjedli kolację w popularnej francuskiej restauracji o nazwie Un, Deux, Trois (Raz, Dwa, Trzy), a potem poszli do Xenona. Kuklinski tańczył obok swojego "celu" (tak zawsze nazywał ofiarę) i w pewnym momencie, kierując się w stronę wyjścia, dziabnął go igłą. Minutę później Scavelli osunął się martwy na podłogę. Podczas sekcji lekarze sądowi nie wykryli trucizny, a za przyczynę zgonu uznali atak serca.\nAutor: Belgum o 07:34 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nAfera po wyborach do Europarlamentu w Chmielowie. Ktoś kupił głosy za kawę i papierosy?\nAfera po głosowaniu do Parlamentu Europejskiego w zakładzie karnym w Chmielowie koło Tarnobrzega. Prokuratura sprawdza, czy nie doszło do przestępstwa. Według naszych ustaleń – doszło.\n- W zakładzie karnym w Chmielowie koło Tarnobrzega więźniowie dostali kawę i papierosy za to, że zagłosują na wskazanego kandydata do Parlamentu Europejskiego - twierdzi nasz informator. Dodaje, że większość uległa pokusie, głosując na byłego prokuratora, obecnie posła Prawa i Sprawiedliwości - Stanisława Piotrowicza z Krosna. Po naszej interwencji sprawę bada tarnobrzeska prokuratura.\nO kupczeniu głosami w miejscu, które od świata zewnętrznego oddzielone jest wysokim murem i kolczastym drutem, dowiedzieliśmy się kilka godzin po zakończeniu eurowyborów. Informacja brzmiała wręcz nieprawdopodobnie.\n- Więźniowie dostali po paczce kawy jacobs kronung w zielonym opakowaniu i po paczce "czerwonych” papierosów LM. To był prezent w zamian za głosowanie na wskazanego kandydata. Każdy dostał też ulotkę wyborczą ze zdjęciem, imieniem i nazwiskiem kandydata, żeby się nie pomylić przy głosowaniu - twierdził w rozmowie informator, zastrzegając całkowicie anonimowość. - Chodziło o kandydata Stanisława Piotrowicza. Nie wiem, kto tym wszystkim kręcił, ale prezenty roznosili między sobą osadzeni.\nCo niedawny „trzeci bliźniak” robił w Pałacu Prezydenckim? Czy w polskiej polityce szykuje się właśnie sposób na przełamanie podziału smoleńskiego?\nNa pierwszy rzut oka wydaje się, że stary opozycjonista i jeden z najciekawszych polityków prawicy rozważa polityczną emeryturę. Siedzimy w jego biurze poselskim.\n- Już dwa razy próbowałem skruszyć dwupartyjny beton - opowiada. - Najpierw w Polsce Plus, potem w Solidarnej Polsce. Porywanie się na następne próby to narażanie się na śmieszność. Każde pokolenie ma swoje bitwy.\n- Pan już swoje zakończył? - pytam.\n- Walne tak, ale może będę w partyzantce.\nPierwszy „partyzancki” projekt już ma. Projekt ambitny, bo jeśli się uda, w polityce zajdą spore zmiany. Musi tylko przekonać prezydenta Komorowskiego.\nCzy poluje na posadę? On twierdzi, że chodzi mu o zmiany, które są konieczne.\nAutor: Belgum o 06:20 2 komentarze: Linki do tego posta\nRedaktor naczelny „Gazety Wyborczej” i redaktor senior „TP” szukają równowagi między Palikotem a Rydzykiem. Mówią o prawdzie przyciągającej mocą samej prawdy i o tym, że trzeba bać się nihilizmu, a nie gender.\nANNA WACŁAWIK-ORPIK: Punktem odniesienia naszej dyskusji jest książka Adama Michnika z 1977 roku: „Kościół, lewica, dialog”. Niedawno nazwał Pan tę książkę anachroniczną - dlaczego?\nADAM MICHNIK: Z trzech powodów. Po pierwsze, została zrodzona przez pewną sytuację, w dużej mierze sprowokowaną książką Bohdana Cywińskiego „Rodowody niepokornych”, której autor również zarysował perspektywę spotkania między lewicą a Kościołem.\nPo drugie, od tamtej pory zdestruowano sens pojęcia „lewica”. Dzisiaj nie umiałbym powiedzieć, że jestem człowiekiem lewicy - wtedy robiłem to bez zahamowań. Słowem tym określa się formację postkomunistyczną, której nie odmawiam zalet, ale nie widzę w niej wiele wspólnego z tą lewicowością, o której myślałem podczas pisania. Do tego dochodzą zwolennicy formacji Janusza Palikota i moi młodzi koledzy z „Krytyki Politycznej”, wielbiciele Slavoja Źiżka. To również nie jest moja bajka.\nPo trzecie, dla mnie najbardziej bolesne - mamy zupełnie inny Kościół. Wtedy miałem wrażenie, że Kościół zapraszał mnie do rozmowy, i nie odczuwałem żadnej wrogości. Nieufność może tak, ale nie wrogość. Dzisiaj\nmam poczucie, że w wystąpieniach prominentnych przedstawicieli Kościoła (niedawno np. u ks. Dariusza Oko w telewizji) moje nazwisko funkcjonuje jak przezwisko.\nZaletą tej książki jest, myślę, próba innego spojrzenia na Kościół czy szerzej: na chrześcijaństwo. Innego, niż proponują dyżurni antyklerykałowie, którzy z ataków na Kościół urządzili sobie trampolinę do sukcesu wyborczego i zaistnienia w mediach. To jest moralnie niestosowne, historycznie fałszywe i intelektualnie głupie. Niedawna warszawska rekonstrukcja ścinania Kazimierza Łyszczyńskiego nie wydała mi się nawet zabawna.\nRzecz w tym, że to, co najistotniejsze i najbardziej wartościowe w Kościele, nie przestało istnieć. Dziś jest to formacja mniejszościowa, marginalizowana, kneblowana. Dla mnie to źródło goryczy, bo pokochałem chrześcijaństwo w stylu ks. prof. Tischnera, abp. Życińskiego czy Jana Pawła II. Wymieniam te trzy nazwiska, żeby nie mówić o obecnych na tej sali.\nW oczekiwaniu na znak od prezesa PiS Zbigniew Ziobro wciąż zamierza być prezydentem Polski, a Jacek Kurski - Gdańska.\nJeden z sejmowych pokoi PiS dzielą od drzwi klubu Solidarnej Polski zaledwie trzy metry. I ściana. O ten skrawek ziemi w ostatnich dniach toczyła się batalia. - Już ja się postaram, żeby im to odebrać! - zapowiadał posłom PiS szef klubu Mariusz Błaszczak. I nie chodzi tylko o metraż - sprawa jest honorowa. Bo kiedy w Sejmie powstawał klub Solidarnej Polski, to właśnie PiS musiał ustąpić pola i oddać nowej formacji jedno ze swoich pomieszczeń. Trzeba było nawet przesunąć ścianę. Od tego momentu narady posłów Solidarnej Polski toczyły się ściszonym głosem. Byli pewni, że ci z PiS przez ścianę ich podsłuchują.\nWtorkowy poranek, jeden z posłów partii Jarosława Kaczyńskiego idzie korytarzem. Po drodze mija otwarte drzwi klubu „SolPola” Wewnątrz były pracownik PiS energicznie wrzuca dokumenty do niszczarki. - Tak źle? - pyta poseł. - Likwidacja! - rozkłada ręce pracownik biura. - Nawet żal mi się go zrobiło - przyznaje poseł.\nAle to emocje w PiS odosobnione. Kiedy okazało się, że partia Zbigniewa Ziobry nie przekroczyła progu w wyborach do europarlamentu, współpracownicy prezesa Jarosława Kaczyńskiego nie kryli satysfakcji. Na sugestie o możliwych powrotach do partii matki reagowali najczęściej prychnięciem: - A po co nam zdrajcy? Niech się wykrwawiają.\nNajwięksi zdrajcy według PiS to oczywiście sam Ziobro i Jacek Kurski.\nAutor: Belgum o 06:04 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n- Jasienica była jedną z bardziej urobionych parafii. Dopóki nie przyszedł Lemański. Wydaje mi się, że on jest opętany. Gdyby wziąć kropidło, to będzie uciekał, aż nogi połamie - mówi ksiądz dziekan Władysław Trojanowski z Tłuszcza\nTen dom ma salon z oknami na dwie strony świata. Tam, gdzie stoi telewizor - widać bloki w Tłuszczu. Tam, gdzie błyszczy fikus - widać łąki w Jasienicy. Pośrodku, przy stole, siedzą oni, i z Tłuszcza i z Jasienicy.\nKarolina: - Niech arcybiskup Hoser zabierze stąd dziekana. Nie chcemy księdza, który nam mówi: "Zajmijcie się lepiej gównem niż sprawami Kościoła".\nKsiądz Władysław Trojanowski, zanim przyszedł do Tłuszcza, był proboszczem parafii Miłosierdzia Bożego w Ząbkach. Pamiętają tam, że za Trojanowskiego stała przed ołtarzem armia ministrantów w komżach i czerwonych pelerynach, i że furtki na plebanię pilnował rottweiler. Pokazywał kły, ale wystarczyło, że proboszcz krzyknął, i zmieniał się w kociaka.\nW Tłuszczu rottweilera nie ma. Jest Mycha - krzyżówka yorka z kundlem. Ksiądz Trojanowski został tutaj nie tylko proboszczem, ale także dziekanem dekanatu tłuszczańskiego. Dziekan jest łącznikiem na linii biskup - księża. Ma być doradcą i przykładem dla księży.\nSporo już zrobił w kościele: założył centralne ogrzewanie, osuszył mury, położył marmur, zmienił drzwi wejściowe na dębowe. W tygodniku "Stacja Tłuszcz" napisali o nim artykuł pt. "Ksiądz, który buduje". To wyliczanka remontów i budów, których podjął się na terenie diecezji.\nSą parafianie, którzy lubią jego kazania, bo nie przebiera w słowach. Kiedy krytykowano arcybiskupa Henryka Hosera za to, że księdzu z wyrokiem za pedofilię pozwolił być proboszczem - on oskarżał z ambony media o zaplanowaną akcję niszczenia Kościoła. Kiedy wytykano arcybiskupowi Józefowi Michalikowi, że powiedział, iż dzieci same proszą się, by je molestować - również oskarżał media o zaplanowaną akcję niszczenia Kościoła. Każe wiernym słuchać Radia Maryja, bo tylko tam usłyszą prawdę.\nNauczycielską misję wypełnia nie tylko z ambony. W tygodniku "Fakty" mówił o ojcowiźnie: "Ojcowizna (...) daje poczucie bezpieczeństwa rodzinie, gdyż jest źródłem pozyskiwania zasobów, jakie ziemia rodzi". Na pytanie dziennikarza o skutki zaniedbywania ojcowizny odpowiedział: "Brak własnych fruktów pociąga konieczność kupowania żywności od innych narodów".\nJest "Aniołem Stróżem Ziemi Wołomińskiej". Kapituła przyznała mu ten tytuł za krzewienie patriotyzmu. Jest "Aniołem", jak Antoni Macierewicz, Jan Pietrzak, arcybiskup Leszek Sławoj Głódź czy prezes SKOK Wołomin Mariusz Gazda.\nPiosenka „Takie tango” zmieniła moje życie. Miałem wtedy 47 lat, mieszkałem w bloku\njeździłem zdechlakiem. Po niej mogłem żyć trochę inaczej – mówi Krzysztof Cugowski\nwokalista Budki Suflera.\nKtoś jeszcze czasem mówi do pana „senatorze”?\nOdpowiem w krótkich, żołnierskich słowach: w roku 2005 imałem 55 lat, byłem spełniony jako artysta, dużo rzeczy w życiu miałem już odfajkowanych. Pomyślałem, że mogę coś zrobić dla innych.\nNie chciałem użyć tego określenia, bo dzisiaj słowo „Polska" odmienia się przez wszystkie przypadki, ale tak właśnie myślałem. Kiedy w 2005 r. zostawałem senatorem, szedłem do projektu, który się nazywał PO-PiS. Wierzyłem w ten projekt. Jak teraz o tym mówię, to niektórzy się śmieją albo pukają w głowę, ale ja jestem sierotą po tej niedoszłej koalicji. Do dziś uważam, że porozumienie Kaczyńskich z Tuskiem to była jedyna po 1989 r. szansa na prawdziwe zreformowanie państwa. Było poparcie społeczne, przewaga w Sejmie i Senacie, był prezydent. Można było zrobić wszystko.\nU pana w Lublinie PO wystawiła właśnie do europarlamentu Michała Kamińskiego, byłego polityka PiS. Jest to więc jakaś forma PO-PiS.\nKomiczna. Pokazuje, że większość polityków nie ma żadnych poglądów.\nZawiódł się pan na nich?\nZdobyłem wiedzę, jak funkcjonują.\nWidzi wroga w żydowskich socjalistach, szuka usprawiedliwienia dla pedofilii, a kiedyś ledwo uszedł z życiem po ciosie nożem. Janusz Korwin-Mikke to jedna z najbardziej mrocznych postaci III RP.\n- Żydokomuna, czyli kto?\n- Judeosoc, tak właściwie powinienem dziś powiedzieć. Żydowscy socjaliści, nasz najgroźniejszy wróg - unosi się Janusz Korwin-Mikke, który jeszcze kilka minut wcześniej przekonywał mnie, że nie ma nic wspólnego z antysemityzmem, a jego stosunek do Żydów jest taki sam jak do blondynów czy mańkutów. - Są zdolni i inteligentni, najbardziej niebezpieczna formacja socjalistów.\n- Kogo ma pan na myśli? Konkretnie.\n- Adama Michnika przykładowo. TVN, „Gazeta Wyborcza” to są te siedliska. Darzą mnie szczerą nienawiścią, zresztą z wzajemnością.\nRana kłuta nadbrzusza\nNie we wszystkich sprawach Korwin-Mikke jest równie rozmowny. Do dwóch tajemniczych historii z przeszłości, które ciągną się za nim do dziś, nie chce wracać w ogóle.\nPierwsza z nich wydarzyła się 13 lat temu. Pewnego zimowego popołudnia broczący krwią Korwin-Mikke trafił do szpitala na warszawskiej Pradze. Lekarze stwierdzili „ranę kłutą nadbrzusza”. Jego stan był na tyle poważny, że potrzebna była operacja, a biegły medycyny sądowej ocenił, że obrażenia „realnie zagrażały życiu poszkodowanego”.\nAutor: Belgum o 06:17 7 komentarzy: Linki do tego posta


Nagrody eTwinning 2021, kategoria Zmiany klimatyczne – Kuratorium Oświaty w Opolu\nJesteś tutaj: Strona główna » Erasmus+ » Przydatne informacje i komunikaty » Nagrody eTwinning 2021, kategoria Zmiany klimatyczne\nProjekt Od GLOBE do Erasmusa: uczniowskie projekty badawcze, realizowany przez uczniów i nauczycieli II Liceum Ogólnokształcącego w Zespole Szkół i Placówek Oświatowych w Nysie, dobiegł końca w sierpniu 2020 roku. Jednak jego koordynatorki, Jolanta Wawrzyniak Rószczka i Lucyna Bagrowska-Feige postanowiły zgłosić go do ogólnopolskiego konkursu dobrych praktyk Nasz Projekt eTwinning 2021. Okazało się, że w ten sposób projekt nie tylko znalazł się w gronie laureatów, którzy 1 czerwca 2021 spotkali się w Warszawie na uroczystej ceremonii, ale zwyciężył w kategorii Zmiany Klimatyczne.\nKonkurs organizowany był przez Biuro eTwinning Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji, a patronat nad nim objął Minister Edukacji, który również był obecny na ceremonii wręczania nagród.\nPrzypomnijmy, że projekt Od GLOBE do Erasmusa realizowany był wspólnie przez szkoły z Nysy, Rotterdamu (Holandia) i Buzet (Chorwacja), a jego ideą było wspólne badanie komponentów środowiska w miejscach zamieszkania uczniów, w oparciu o standardy wyznaczone przez międzynarodowy program GLOBE. Uczniowie pracowali w grupach międzynarodowych, prowadząc projekty badawcze w pełnym cyklu, a językiem komunikacji był język angielski. Portal eTwinning był wirtualnym miejscem, gdzie zamieszczano rezultaty prac, a także przeprowadzano część działań projektowych.\nNastępny artykuł „Rządowy program pomocy uczniom niepełnosprawnym w formie dofinansowania zakupu podręczników, materiałów edukacyjnych i materiałów ćwiczeniowych w latach 2020–2022”.\nPoprzedni artykuł Przerwa techniczna w działaniu formularza elektronicznego dotyczącego wprowadzania zapotrzebowania na turnusy dokształcania teoretycznego uczniów będących młodocianymi pracownikami branżowych szkół I stopnia\nCzytaj więcej o: Nagrody eTwinning 2021, kategoria Zmiany klimatyczne


Samochód wyścigowy – marzenie wielu facetów! – Motoryzacja i Opony\n05/11/202005/11/2020 Janusz66Janusz66 0 Comments\nDługoletnie związki mają to do siebie, że prędzej czy później wkracza do nich rutyna. Dla niektórych proza życia jest czymś normalnym, inni jednak wciąż szukają nowych wrażeń, tylko po to by wnieść do relacji jakiś powiew świeżości. Mitem jest, że tylko panowie powinni zabiegać o względy swoich ukochanych. Również kobiety mogą zaskakiwać swoich partnerów różnymi niespodziankami, co umacnia każdą relację.\nNiespodzianka urodzinowa dla ukochanego\nŚwietnym pomysłem na niespodziankę dla partnera jest zorganizowanie jakiejś nietypowej atrakcji. Dobrze, jeśli będzie ona pokrywała się z jego zainteresowaniami. Jeśli facet ma fioła na punkcie motoryzacji, dobrym pomysłem będzie chociażby przejażdżka samochodem wyścigowym. Wiadomo, nie każdy może pozwolić sobie na zakup takiego auta na własność. To dlatego doświadczenie przejażdżki samochodem wyścigowym na pewno na długo zostanie przez niego zapamiętane.\nGdzie kupić voucher na przejażdżkę torem wyścigowym?\nW każdym większym mieście lub na jego obrzeżach znajdują się tory wyścigowe, które umożliwiają skorzystanie z takiej usługi. Voucher na przejażdżkę samochodem wyścigowym można kupić na miejscu lub chociażby przez Internet. W wielu galeriach handlowych są punkty sprzedaży tego typu prezentów.\nPrzejażdżkę samochodem wyścigowym wykupisz na Autonator.pl


Zamiast rzeczy podaruj emocje! | Viva.pl\nTen prezent kupisz bez wychodzenia z domu i na pewno zdążysz przed Wigilią!\nArtykuł sponsorowany • 19 grudnia 2019 12:23\nCzasu do świąt zostało naprawdę niewiele. Dlatego tym, którzy jeszcze nie zdążyli znaleźć odpowiedniego podarunku dla bliskich spieszymy z pomocą! Oto prezentowe inspiracje dla spóźnialskich. Uwaga! Nie zmuszają do wychodzenia z domu! :)\nNie skarpety, ale coś użytecznego - oto, co Polacy chcą znaleźć pod choinką\nWiększość Polaków na zakup świątecznych prezentów planuje przeznaczyć maksymalnie 400 zł. Za idealny prezent uznajemy coś praktycznego i nie chcemy dostać... skarpetek - wynika z badania SW Research przeprowadzonego na zlecenie firmy Wyjątkowy Prezent*.\nPrezenty kupimy niemal wszyscy, tylko około 1,5% ankietowanych nie ma tego w planach. Nasz budżet świąteczny na prezenty w większości przypadków wyniesie od 200 do 400 zł. Co dziesiąta osoba przeznaczy na prezenty powyżej 600 zł.\nKiedy i gdzie kupujemy prezenty?\nJak wynika z badań, Polacy chcą uniknąć zakupów na ostatnią chwilę. Blisko połowa ankietowanych deklaruje zakupy aż miesiąc wcześniej (47,1%). Prawie tyle samo, bo 47,9%, potwierdza, że prezenty wybiorą w ciągu 2 tygodni poprzedzających Gwiazdkę. Tylko ok. 5% z nas zrobi zakupy w Wigilię lub dzień przed.\nGdzie kupujemy prezenty? Niezmienną popularnością cieszą się galerie handlowe - aż 54% Polaków wybierze się do nich. W grudniu dodatkowe niedziele handlowe sprzyjają wzmożonym zakupom w centrach handlowych. Widoczny jest trend zakupów on-line. Zdecyduje się na nie już 49% pytanych Polaków.\nJaki jest najpopularniejszy "niechciany prezent"?\nZa idealny prezent większość Polaków uznaje taki, który jest praktyczny. Nieco mniej z nas uważa, że podarunek ma przede wszystkim trafiać w gusta obdarowanego. Co piąta osoba twierdzi, że prezent ma pozwalać na przeżycie czegoś niesamowitego!\nZa uniwersalny prezent uznajemy wciąż gotówkę, tak sądzi 22% pytanych. Co dziesiąty Polak chce zostać obdarowany bonem lub voucherem podarunkowym.\nRokrocznie za najbardziej niechciany prezent uznajemy skarpetki. Niechęć do nich deklaruje 12% badanych. Co ciekawe, aż 39% pytanych nie potrafi wskazać najgorszego prezentu jaki otrzymali. Najwyraźniej pamiętamy tylko prezenty wyjątkowe.\nTrafiony prezent to wyjątkowy prezent!\nNasze oczekiwania względem prezentów ulegają zmianie. Coraz częściej Polacy pragną otrzymać przeżycie - coś, co wzbudzi emocje i zostanie zapamiętane. Co dziesiąty ankietowany rozważa skok ze spadochronem lub przejażdżkę luksusowym autem. Część z nas ucieszyłoby się z romantycznej kolacji lub masażu. Jest to widoczny trend, w którym prezenty niematerialne stają się istotną alternatywą przy wyborze podarunków.\nWszystko to oferuje wyjatkowyprezent.pl! To naprawdę niesamowite miejsce, w którym możesz spełnić najskrytsze marzenia bliskich.\nWyjątkowy Prezent jest pierwszą i największą firmą oferującą klientom indywidualnym, jak i biznesowym prezenty w formie przeżyć. W ofercie firmy znajdują się takie atrakcje, jak skok ze spadochronem, kolacja w ciemności czy przejażdżka Ferrari. Firma prowadzi sprzedaż prezentów online na stronie wyjatkowyprezent.pl oraz w sklepach stacjonarnych w 42 punktach w galeriach handlowych oraz w sieciach partnerskich. Wystarczy wybrać najbardziej interesujące nas oferty i prezent pod choinkę mamy gotowy!\nWięcej informacji na: wyjatkowyprezent.pl.\n*Badanie zrealizowano przez agencję SW Research w dniach 29-31 października 2019 r. Wyniki opracowano na podstawie odpowiedzi reprezentatywnej próby 1008 Polaków (pow. 18 lat). Oparto się na metodzie CAWI.\nArtykuł powstał z udziałem marki wyjatkowyprezent.pl.


Okna współczynnik RW. Solidne okna -współczynnik izolacyjności akustycznej okien. - Atelier wnętrza - home wnętrza\n21 kwietnia 2018 homeatelier.com.pl Budowa i remont 0\nDecydując się na wymianę okien w całym swoim domu, zdajemy sobie sprawę z tego jakie koszty będziemy musieć przy tym ponieść. Jednak nowe okna wiele w domu dają, przede wszystkim ocieplą go i sprawią, że będzie ładniejszy i efektowniejszy. Obecnie na rynku jest ogromny wybór okien, można wybierać spośród okien o różnej wielkości, materiale wykonania, dodatkowych zabezpieczeniach. Kupując nowe okna warto zwrócić uwagę na kilka istotnych szczegółów. Przede wszystkim ich współczynnik izolacyjności akustycznej okien jest bardzo ważny.\nChodzi o to, by okna przepuszczały jak najmniej hałasu z zewnątrz. Jest to istotne szczególnie w przypadkach gdy dom stoi przy ruchliwej ulicy, w pobliżu szkoły, przedszkola czy placu zabaw. Także domy stojące w samym centrum miasta, są narażone na duży hałas z zewnątrz. Okna współczynnik rw, jest więc ważną informacją przy zakupie. Warto z taką informacją się zapoznać, zanim podejmie się decyzję o zakupie konkretnych okien. Okna mają też być solidne i trwałe, powinny służyć przez bardzo długie lata, bo to porządny jednorazowy wydatek. Dlatego warto zainwestować w jakość.\nWspółczynnik uw okna. Dobrze zabezpieczony dom – współczynnik przenikania ciepła okna. W swoim domu każdy dobrze się czuje. Zwykle wiele poświęcamy, by taki dom dla siebie wybudować i spełnić marzenie o własnej przestrzeni...\nJak utylizować gruz? Podczas budowy domu metodą murowaną, bądź podczas przebudowy murowanego budynku, wielki problem stanowi gruz i konieczność jego utylizacji. Nie można bowiem wywieźć...\nbudowa domu pod klucz poznań\nnadzór bhp kraków\ntesty szczelności powietrznej budynku\nKoparki są bardzo dużymi urządzeniami budowlanymi, które wykorzystywane są niezwykle często. Od pewnego czasu na naszym rynku pojawiło się wiele …\nLofty to wciąż niezwykle popularne mieszkania, które niestety wiele osób nie wie, w jaki sposób można zagospodarować. A szkoda, bowiem …


Banery frontlight Studio nagrań lektorskich Drukarnia Jasło\nBanery frontlight to współczesna odmiana reklamy użytkowana we współczesnych czasach przez agencje reklamowe. Stwierdzeniem tym definiuje się podświetlane, umieszczane w czytelnych położeniach, banery reklamowe. Nierzadko są one urzeczywistniane w postaci tablic bądź ekranów LCD, na których jest wyświetlana skuteczna treść zawierająca informacje reklamowe. Niewątpliwą wartością takiego sposobu reklamy jest widoczność takich banerów przez calutką dobę, zarówno w dzień, jak i w nocy. Są one widome w każdych warunkach atmosferycznych, niezależnie od panującej temperatury zewnętrznej, nasłonecznienia albo opadów.\nBanery frontlight umieszczane są w najbardziej ruchliwych miejscach, wielokrotnie przy skrzyżowaniach bądź głównych arteriach miejskich. Można na nich przedstawiać wiele treści, które są wyświetlane w zmiennym cyklu – jest to rodzaj dynamicznej tablicy informacyjnej.\nIntensywny rozkwit reklamy, która przybiera tak futurystyczną oraz nowomodną formę, związany jest ze wzrostem gospodarczym i rozrostem rynku artykułów oraz usług.\nPrawidłowo uskuteczniona akcja reklamowa wiąże się co prawda z zaangażowaniem czasu a przy tym pieniędzy, ale poniesione opłaty szybko się zwracają, dlatego, że wiadomość dociera w krótkim czasie do szerokiej rzeszy klientów. Wśród tych klientów znajdują się prawdopodobni interesanci, a przecież jednym z najistotniejszych detali reklamy jest zapewnienie odbiorcy dojście do przydatnej informacji – szczególnie w czasach, w których jesteśmy na okrągło zalewani jej nadmiarem. Dlatego agencje reklamowe zatrudniają całą rzeszę specjalistów pracujących nad nowymi odmianami reklamy w celu podwyższenia jej skuteczności tak, aby zaangażowany czas a także koszty przełożyły się na zdobyte plony.


Cisowianka i PAH zachęcają do pomocy ludziom cierpiącym na niedostatek wody - Inne\nCisowianka i PAH zachęcają do pomocy ludziom cierpiącym na niedostatek wody\nData: 16-03-2012, 16:34\n22 marca na całym świecie obchodzony jest Światowy Dzień Wody. Z tej okazji PAH i Cisowianka zachęcają do pomocy ludziom cierpiącym na niedostatek wody.\n22 marca po raz kolejny obchodzić będziemy Światowy Dzień Wody, którego tegorocznym motywem przewodnim jest związek pomiędzy wodą, a produkcją żywności. Światowy Dzień Wody to doskonała okazja, aby przypomnieć o potrzebach ludzi pozbawionych dostępu do tego najcenniejszego dobra, którzy cierpią nie tylko z powodu pragnienia, ale często również głodu. Właśnie na ich rzecz Cisowianka razem z Polską Akcją Humanitarną już od kilku lat wspólnie prowadzą akcję Woda dla Afryki, która ma na celu budowę studni.\nDzięki wszystkim, którzy sięgnęli po małą, charakterystyczną butelkę Cisowianki 0,33 tysiące ludzi otrzymało już dostęp do czystej wody pitnej.\nJedna mała butelka Cisowianki, według szacunków Polskiej Akcji Humanitarnej, oznacza aż 5 litrów wody dla mieszkańców Afryki. To możliwe dzięki temu, że cały zysk z jej sprzedaży trafia właśnie na ten szczytny cel - budowę studni.


Sportowy sklep w sieci - rojax\nStart » Webstore » Sport » Sportowy sklep w sieci\nPotrzebny ci naprawdę niesamowity sklep sportowy, który zaproponuje na przykład kamizelki na wodę? Warto jest pamiętać o tym, żeby wybierać miejsca, które na pewno są w stanie zaoferować ci to, czego naprawdę chcesz. Wejdź więc koniecznie na naszą stronę internetową, na której będziesz w stanie znaleźć naprawdę wiele informacji na temat tego, jakie wyposażenie wybrać. Kamizelki na wodę są naprawdę bardzo ważne dlatego, że pomogą ci zachować się na powierzchni w przypadku na przykład spadku z deski, czy też jachtu. Zdecydowanie warto jest skorzystać z fantastycznych i niesamowitych rozwiązań, które obecnie są oferowane na polskim rynku. Nasz sklep działa naprawę od dawna i jest w stanie zaoferować ci naprawdę mnóstwo korzystnych i skutecznych możliwości, jeśli chodzi o takie kamizelki na wodę. Wejdź koniecznie na naszą stronę internetową, na której będziesz w stanie kupić wiele ciekawych możliwości, jeśli chodzi o takie kamizelki.


ForumWodne.pl • Zobacz wątek - Namiot Vango Nevis 200\nStrona główna forum ‹ Na brzegu ‹ Bytowanie ‹ Schronienie\nNamiot Vango Nevis 200\nPrzeczekać, wyspać się i obudzić.\nprzez marcel » 6 października 2018, o 17:56\nWreszcie przyjechał, i wreszcie udało mi się w nim przespać\nNamiot rzecz poważna, lepiej go na wyprawie mieć niż nie mieć. Jest wprawdzie spora grupa miłośników tarpów i trudno przecenić ich zalety, ale nie lubię bliskiego obcowania z robactwem. Zwłaszcza z komarami. Używałem różnych namiotów, ostatnio Colemana Darwina 3. Nie mogę na niego narzekać. Dwie osoby, plus bagaż mieszczą się bardzo dobrze. Nawet kajak może być w środku.\nNowy namiot nie był koniecznością, ale skoro była okazja by zyskać takowy całkiem za darmo ( i legalnie), to szkoda było nie wziąć.\nZ małych namiotów do wyboru był tylko Nevis 200.\nO samym namiocie. Produkowany w Anglii przez Vango. Jest to, jeden z większych tamtejszych producentów, na rynek 'cywilny'. Robi sprzęt na rodzinne wycieczki, trekkingi, ale ma w swojej ofercie trochę sprzętu w wyższe góry lub ultralekkie podróże.\nNamiot waży 2kg. Po odjęciu worka, zestawu naprawczego i dwóch śledzi - 1.8kg. Szczerze mówiąc nie widzę powodu żeby go odchudzać. Układ pomieszczeń wygląda tak:\nSypialnia ma 120 cm na środku, i około 70 cm na końcach. Wysokość na końcach to jakieś 50-60cm. Wodoodporność tropiku 3000mm, podłogi 5000mm. Wprawdzie producenci się ścigają, i produkują namioty które wytrzymują 10 czy 15 tysięcy mm słupa wody, ale prawdę mówiąc - po co? Na Mazurach spędziłem dwa dni ciężkiej ulewy, w namiocie z marketu z odpornością 2000 czy 2500mm. Pozostał suchy, choć kałuże na polu namiotowym miały już po kilka cm głębokości. Niski indeks wodoodporności ma tylko tę wadę, dla mnie, że co rok-dwa trzeba namiot impregnować.\nTutaj moja video recenzja, czy też raczej ogląd namiotu.\nOczywiście kręcąc film się pomyliłem, i podałem szerokość 145 a to jest szerokość wersji jednoosobowej.\nRozstawianie namiotu jest mega proste i zajmuje dwie trzy minuty, jeśli tylko zachowa się kolejność.\n- Najpierw centralny pałąk\n- Potem przyłapać jeden koniec namiotu po bokach,\n- Ustawić pałąk do pionu\n- Przyłapać drugi koniec i zamontować tam krótki maszt,\n- Wsadzić maszt z 'pierwszej' strony.\nSypialnia jest spięta z tropikiem, nie moknie przy rozkładaniu w razie deszczu. Z kolei przy składaniu w ulewie, można ją najpierw zdemontować i schować, potem spakować resztę bagaży, a na koniec zwinąć tropik i dać do siatkowanego worka żeby sechł przez cały dzień.\nW środku jest dość miejsca na jedną osobę i bagaż. Dwóch osób nie potrafię sobie tam wyobrazić. Chyba, że to ma być przetrwanie a nie nocny odpoczynek. Jeśli dobrze się zorganizować, to w środku zmieści się jedna osoba, i Solar, tyle że będzie trzeba go inaczej poskładać.\nMiejsca na głowę, i nad nią, jest dość. Nie ma klaustrofobicznego efektu, ani zaduchu. Jak widać człowiek w śpiworze, wypełnia miejsce dość ściśle. Białe kropeczki na zdjęciu to kropelki kondensacji. W wyższych temperaturach powinno być lepiej, ale to zdjęcie było robione przy +5 stopniach.\nTropik jest oddalony od sypialni od 8 (szczyt) do 15cm (boki), jest to dość dużo żeby zapewnić swobodny przepływ powietrza. Otwory wentylacyjne na obu końcach. Niestety nie ma górnych otworów pod okapami nad drzwiami - nie wiem czemu, bo to idealne miejsce.\nPo jednej ze stron namiotu jest przedsionek. Można tam zostawić buty, albo bardzo mały plecak. 30 może 40 litrów, nie większy. Główną zaletą przedsionka, jest to że w deszczu nie leje się do sypialni przy wychodzeniu.\nKondensacja - w tym typie namiotu nie do uniknięcia. Dużo wody się zbiera na ściankach. Większość z niej spływa na boki, trochę trafia na sypialnie. Sypialnia jest na szczęście hydrofobowa, i nie przemaka. Jednak, co bardzo istotne, pomimo kondensacji w namiocie nie jest duszno, wentylacja jest bardzo dobra.\nSchnięcie - słaba strona, taki urok nowoczesnych tkanin. Przy październikowej pogodzie, dosechł dopiero koło 10 rano. Dlatego lepiej pakować tropik osobno.\nMożna rozstawić sam tropik, bez sypialni. Wtedy do noszenia jest tylko kilogram, ale za to komary nawiązują bliższą znajomość. Przy wyprawach, można rozstawić tropik w przerwie obiadowej - osłoni od słońca, a przy otwartych po obu stronach drzwiach, będzie dobry przewiew.\nCena - w Polsce ok 500pln i naprawdę nie potrafię powiedzieć czy warto go brać. Po najbardziej gruntownych przemyśleniach:\n- Dla samotnego piechura - nie. Lepszy będzie model Vango 100 - jest ciaśniej, ale masa niższa o 0,4kg na plecach to dużo.\n- Dla dwóch piechurów - jeśli się kochają... a plecaki będą zostawiać w workach poza namiotem, to jakoś to będzie.\n- Na zimę - absolutnie nie. Nawet nie chodzi o brak fartuchów. Po prostu na dachu namiotu będzie się zbierał śnieg.\n- Dla samotnego rowerzysty - moim zdaniem ok. I rowerzysta i sakwy bez rozpakowywania, zmieszczą się bez problemu.\n- Kajakarze - myślę że tak. Czy ze sztywnym kajakiem, który zostaje na zewnątrz, czy z pneumatykiem chowanym do środka - będzie ok.\n- Dzieci - sztuk dwie - jak najbardziej ok. Jeśli się tylko nie pozabijają kto ma władać przedsionkiem\nRe: Namiot Vango Nevis 200\nprzez glynu » 6 października 2018, o 19:46\nNamiot namiotem, ale widzę chyba materacyk z decathlona. Dobrze myślę? jak długo użytkujesz, jak wrażenia itd?\nprzez marcel » 7 października 2018, o 11:08\nTak, materacyk z Deca, kupiony w lipcu tego roku. Użyty jakieś piętnaście razy. Jak dla mnie ma prawie same zalety.\n-Mały. Dwa materacyki zajmują mniej miejsca niż jedna samopompa\n-Łatwy do napompowania i zwinięcia. Samopompy trzeba był naugniatać żeby weszły do wora.\n-Te gumowe naklejki, faktycznie zabezpieczają przed zjeżdżaniem.\n- Bardzo wysoki komfort leżenia. Zostawia karimatę i sampopompę daleko w tyle.\n- Przez te małe naklejki, ciężej obrócić śpiwór, trzeba się unosić nad materac.\n- Komfort cieplny. Przy +6 i poniżej, jest już wyczuwalna różnica czy się leży na boku czy na plecach. Na boku jest cieplej, bo mniejsza część śpiwora jest zgnieciona, a sam materac izoluje dużo gorzej niż samopompa czy karimata.\nPompowanie. Mnie jest najwygodniej, jak jest lekko sflaczały. Pierwsze razy pompowałem go ile płuca pozwoliły i był za twardy. Ma mieć tyle powietrza, że jak się leży na boku, to biodro ma prawie dotykać ziemi. Albo jak się siądzie na środku, to tyłek ma ziemi dotknąć.\nRozmiar. Są w dwóch rozmiarach. L i XL. L ma wymiar 50x180 a XL 60x190. Ja używam L i przy leżeniu na wznak, muszę podkładać kciuki pod tyłek, bo inaczej mi ręce spadają z materacyka na boki - mimo niewielkiego wzrostu mam spore ramiona. Przy leżeniu na boku, a tak się leży najczęściej, miejsca jest więcej niż potrzeba.\nIdealnym uzupełnieniem jest dmuchana poduszka pod głowę. Taka za 9pln z alledrogo . Albo jeśli ktoś chce hi-tech, to można dać i 100pln za ultralekką poduszkę i zaoszczędzić 30 gram..\nNa koniec tego roku, planuję kupic jeszcze jeden materac - dla córki i zestaw naprawczy do łatania (są w deca po 20pln).\nprzez glynu » 8 października 2018, o 16:50\nPrzymierzaliśmy się do poprzednika - taki pomarańczowy, ale się zmieniła kolekcja\nA co ze zwężającym kształtem? da się na tym spać czy stopy spadają? pytam jako osoba która przez sen biega maratony, uprawia zapasy, gimnastykę artystyczną i generalnie się dużo wierci?\nTakie najtańsze dmuchane poduchy mamy, ale hitem jest: https://www.decathlon.pl/poduszka-turys ... 58644.html, mamy niebieską i czekamy aż się czerwone w okolicznym deca pojawią.\nprzez marcel » 8 października 2018, o 18:42\nProblemów z węższa częścią nie zauważyłem. Lekkie napompowanie, plus naklejki powodują że się w nim 'grzeznie' i zostaje mniej więcej w jednym miejscu.\nBardziej trzeba zwrócić uwagę na długość. Ja mam 178 i to już jest na styk. Czasem jak się za nisko uloze to pięty widzą w powietrzu. Jeżeli masz choćby centymetr więcej bierz xl .\nPrzy spaniu na boku miejsca jest aż nadto. Wtedy zawsze nogi są trochę podkulone.\nJeszcze jedno. Materiał jest zaskakująco wytrzymały. Jak pies się na nim moscil nawet rysy nie zrobił .\nprzez marcel » 3 marca 2019, o 20:56\nJeszcze a propo maty, przy okazji pakowania kajaka cyknąłem jaka jest różnica między matą a samopopą z deca.\nPowrót do Schronienie


Jak Otworzyć Plik LWTP? Rozszerzenie Pliku .LWTP - File Extension .LWTP\nPodstawowe informacje o pliku LWTP\nPlik LWTP jest jednym z plików kategorii Różne Pliki. Jego pełna nazwa to LimeWire Theme Pack. Format pliku LWTP został stworzony przez LimeWire. Jeżeli do nas trafiłeś, to prawodpodobnie szukasz programów, które pomogą pracować Ci z tym konkretnym rozszerzeniem pliku. W dalszej części strony znajdziesz listy programów obsługujących plik LWTP posortowane według systemów operacyjnych. Jeżeli w naszej bazie znajdują się informacje dotyczące konwersji pliku LWTP, to na pewno je tutaj znajdziesz.\nTagi: rozszerzenie LWTP, jak otworzyć plik LWTP, jak przekonwertować plik LWTP, otwieranie pliku LWTP\nProgramy obsługujące plik LWTP\nMamy nadzieję, że pomogliśmy Ci rozwiązać problem z plikiem LWTP. Jeżeli nie wiesz gdzie możesz pobrać aplikację z naszej listy, kliknij w link (który jest nazwą programu) - znajdziesz tam więcej informacji dotyczących miejsca, skąd pobrać bezpieczną wersję instalacyjną potrzebnej aplikacji.\nJak otworzyć plik z rozszerzeniem LWTP?\nJak mogę dokontać konwersji pliku LWTP na inny format?\nCo to jest rozszerzenie formatu pliku LWTP?\nJakie programy obsługują plik LWTP?\nJeżeli po przejrzeniu materiałów na tej stronie, nadal nie otrzymałeś satysfakcjonującej odpowiedzi na któreś z przedstawionych wyżej pytań, to znaczy że przedstawione tutaj informacje dotyczące pliku LWTP nie są pełne. Skontaktuj się z nami korzystając z formularza kontaktowego i napisz, jakich informacji nie znalazłeś.\nPowodów decydujących o tym, że nie możesz otworzyć pliku LWTP może być więcej (oprócz braku zainstalowanej odpowiedniej aplikacji).\nPo pierwsze - plik LWTP może być niepoprawnie powiązany (skojarzony) z zainstalowaną aplikacją do jego obsługi. W takim wypadku musisz samodzielnie zmienić to powiązanie. W tym celu kliknij prawym przyciskiem myszy na pliku, który chcesz edytować, kliknij opcję "Otwórz za pomocą" a następnie z listy wybierz program, który zainstalowałeś. Po tak wykonanym działaniu, problemy z otwieraniem pliku LWTP powinny zniknąć na dobre.\nJeżeli posiadasz dodatkowe informacje na temat rozszerzenia pliku LWTP będziemy wdzięczni, jeżeli podzielisz się nimi z użytkownikami naszego serwisu. Skorzystaj z formularza znajdującego się tutaj i prześlij nam swoje informacje dotyczące pliku LWTP.


Czech Krystian Jakub | Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą" - OPP\nStrona głównaBaza podopiecznych23374\nCzech Krystian Jakub\nniedosłuch w stopniu głębokim, zaburzenia rozwoju mowy\nFundacja Dzieciom “Zdążyć z Pomocą” zwraca się z prośbą o pomoc dla Krystiana Jakuba Czech.\nKrystian ma 6 lat. W czasie swojego krótkiego życia przeszedł wiele operacji i jest pod stałą opieką specjalistów. W wieku 1,5 roku stracił słuch w wyniku obustronnego, perlakowego zapalenia ucha. Perlak całkowicie zniszczył ucho wewnętrzne i doprowadził do głuchoty. Od tego czasu przeszedł kilka operacji usunięcia zmian perlakowych oraz rekonstrukcji błon bębenkowych. W wieku 3 lat Krystian został zaimplantowany.\nLeczeniu towarzyszy kosztowna, ciągła i regularna rehabilitacja słuchu i mowy Krystiana. Do tego w wieku 5 lat okazało się, że Krystian niedowidzi na jedno oczko. Niestety koszty leczenia i rehabilitacji przewyższają możliwości finansowe rodziców chłopca. Dlatego prosimy Państwa o pomoc, bo chcemy by Krystian w przyszłości był samodzielny. Pomóżmy Krystiankowi słyszeć i cieszyć się światem pełnym dźwięków.\n23374 Czech Krystian Jakub\n23374 Czech Krystian Jakub darowizna na pomoc i ochronę zdrowia\nPrzekaż na podopiecznego Czech Krystian Jakub darowiznę online, poprzez płatności w Systemie Przelewy24:\nPobierz darmowy program do rozliczeń PIT za rok 2019, z wypełnionymi danymi 1% dla podopiecznego Czech Krystian Jakub.


Region: Już 4 tys. osób skorzystało z Punktu Obsługi Klienta Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego - Legio24.pl - wiadomości z Legionowa i powiatu\nRegion: Już 4 tys. osób skorzystało z Punktu Obsługi Klienta Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego\nPunkt Obsługi Klienta w Urzędzie Wojewódzkim, Fot. Urząd Wojewódzki w Warszawie\nZ usług Punktu Obsługi Klienta Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego skorzystało już ponad 4 tys. osób – chwalą się mazowieccy urzędnicy. W Punkcie Obsługi Klienta zlokalizowanym od strony alei Solidarności klienci urzędu mogą załatwić sprawy w jednym miejscu. Mieszkańcy mają do dyspozycji punkt informacyjny i kancelarię. W POK-u można również potwierdzić Profil Zaufany.\nPunkt Obsługi Klienta jest zlokalizowany na parterze budynku Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie (przy wejściu F, od al. Solidarności). Obsługa interesantów odbywa się za pomocą systemu kolejkowego. Duże wyświetlacze ułatwiają identyfikację właściwego pomieszczenia, w celu załatwienia wybranej sprawy. W POK-u znajduje się kancelaria urzędu – do składania dokumentów (biuro podawcze, rejestracja korespondencji). Dodatkowy punkt informacyjny jest miejscem, gdzie pracownik urzędu odpowiada za telefoniczny kontakt z dzwoniącymi interesantami, a także umożliwia umówienie spotkania z pracownikiem merytorycznym MUW.\nDuży nacisk położono na sprawne udzielanie informacji – poprzez punkt informacyjny i obsługiwane infolinie. W biurze podawczym można potwierdzić Profil Zaufany (służy on m.in. do podpisywania Jednolitego Pliku Kontrolnego i samodzielnego korzystania z wielu usług e-administracji). Interesanci chcący uiścić opłaty administracyjne mogą to zrobić zarówno w formie gotówkowej jak i kartą płatniczą (przy użyciu terminala do płacenia) lub telefonem komórkowym.\nMazowiecki Urząd Wojewódzki udostępnia także miejsca z przeznaczeniem dla małych dzieci i ich opiekunów, gdzie możliwe jest swobodne przewijanie, czy karmienie oraz salę zabaw, w której dostępne są m.in. zabawki. Stałym priorytetem urzędu jest jego pełna dostępność dla osób z ograniczeniami ruchowymi. Cała przestrzeń w POK-u jest zorganizowana tak, aby każde pomieszczenie obsługowe było w pełni dostępne dla osób z niepełnosprawnością.\nInwestycja w POK była realizowana w drugiej połowie 2017 r., a jej koszt wyniósł prawie 2 mln zł.\nTAGI:Informacje Powiat LegionowskiPowiat LegionowskiUrząd Wojewódzki w Warszawiewiadomości Powiat LegionowskiWojewództwo Mazowieckie\nBądź pierwszą osobą, która skomentuje artykuł "Region: Już 4 tys. osób skorzystało z Punktu Obsługi Klienta Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego"


Kilka lat temu spędziłam 2 miesiące w Holandii. Zapamiętałam z tych czasów kilka potraw, a szczególnie jedną. Marisca – dziewczyna u której mieszkałam zrobiła mi to danie i opowiadała że…\nŚniadanie to dla mnie zawsze wyzwanie głównie dla tego że rzadko mam czas na jego przygotowanie. Na ogół jest to szybka kanapka lub drożdżówka zjedzona w domu lub już w pracy. Chyba dlatego w…\nNiezwykle pyszny i delikatny gulasz z dodatkiem czerwonego wina i kurek. Do tego dania na pewno wrócicie nie raz. Polecane przepisy: – tatar wołowy Przygotowanie: ok 2 h Składniki: –…