Wojna domowa [Jadwiga Papi] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00609 018657 17036116 na godz. na dobę w sumie\nWojna domowa - ebook/epub\nAutor: Jadwiga Papi Liczba stron: 194\nISBN: 978-83-272-0894-1 Data wydania: 2010-08-05\nWOJNA DOMOWA powieść historyczna dla młodzieży Papi Jadwiga\nI. Od dni kilku Łęczyca wre życiem, zjechała bowiem ze swoim dworem do miasta królowa Salomea, wdowa po Bolesławie Krzywoustym, pani wielce pobożna i miłosierna. W mieście opowiadano sobie, iż przyjechała na długo, że cały grudzień i styczeń może zabawi, więc mieszkańcy Łęczycy radzi są z tego, bo pewni są, że niejedną łzę ludzką otrze, niejedną nędzę uciszy. Opowiadano i to jeszcze, iż królowa rozesłała z Łęczycy posłów w różne strony państwa: do Wielkopolski, na Mazowsze i do ziemi Sandomirskiej, iż zaprosiła do siebie synów na zbliżającą się wigilię. Wieść ta młodych ucieszyła najbardziej: nie wątpią, że z przybyciem książąt ożywi się bardziej jeszcze Łęczyca, że rogi myśliwskie zagrają po lasach, a któremuż z młodych dusza się nie rwie do łowów. Młodziuchny Henryk już przybył z orszakiem rycerzy i z wojewodą swoim Wszeborem; wojewoda, oddawszy swego pana pod opiekę matki, sam pojechał do Krakowa po najmłodszego z synów Salomei: Kazimierza, królewicz chował się bowiem na dworze najstarszego brata, Władysława, dziedzica Szląska i władcy Małopolski. Salomea była macochą Władysława; najstarszy syn Krzywoustego był synem Zbisławy, księżniczki ruskiej, pierwszej żony Bolesława, mimo to, królowa powierzyła księciu Krakowa najmłodszego synaczka, gdyż szanuje wolę męża, który umierając, mianował Władysława opiekunem młodszej braci. Uczona niewiasta, Salomea napisała własnoręczny list do pasierba, prosząc, by raczył przybyć także na święta do Łęczycy; otrzymała wszakże odpowiedź niepewną: że jeśli sprawy państwa pozwolą księciu Krakowa, wówczas przybędzie. Kazimierzowi pozwolił jechać z Wszeborem. Dwu przeto synów stęskniona matka już powitała. Bolesława Kędzierzawego i Mieczysława, zwanego Starym, wyczekuje jeszcze. Książęta mają przybyć z żonami, więc królowa kazała przygotować po kilka komnat, aby mieli gdzie pomieścić i panów i dwór niewieści. Ludno będzie w zamku, tem lepiej dla miasta, biedni na tem skorzystają. Sama też królowa z orszakiem przyjechała, a w tym orszaku i obcych przywiozła: dwóch mnichów z Niemiec, dawnych swoich nauczycieli. Jeden to Otto, uczony starzec, mnich z klasztoru niemieckiego; drugi zwie się Ortlieb, ten młodszy jest nieco, lecz równie światły, jak tamten. Królowa obrała sobie najcichszą z komnat zamku, najbardziej oddaloną, bo ona nie lubi gwaru, który płoszy z jej ust modlitwę. Od czasu śmierci męża przywdziała szaty zakonne i niemal klasztorne życie wiedzie; tylko tęsknota za synami skłoniła ją tutaj przybyć, wyrwać się z samotności. Było to właśnie południe, do oddalonej komnaty królowej ściągnęli panowie na rozmowę i dwaj cudzoziemcy; ona pierwsza miejsce wśród nich zajęła. Ubrana w szary habit, wychudła od postów, z czołem pooranem od trosk, czyni surowe wrażenie na otaczających; nikt uśmiechnąć się nie waży, nikt z żartem odezwać. Jednakże lęku nie budzi ona w nikim, bo gdy spojrzą w jej ciemne, głębokie oczy, każdy wyczyta dobroć na dnie ich źrenic, więc pewien jest, że zaciśnięte wązkie usta królowej przykrych wyrazów nie potrafią wymawiać. Lęku nie budzi Salomea w nikim, lecz głęboką cześć jako świątobliwa niewiasta. Z ramion królowej spływa płaszcz czarny, powłóczysty, biały sznur ujmują ją w pasie, na nogach bosych ma drewniane trepki, piękne czarne jej włosy biała chustka okrywa, na piersiach jej wisi zloty łańcuch, na łańcuchu krzyż hebanowy z Chrystusem wyrzeźbionym z kości słoniowej, w rękach trzyma różaniec z kosztownych paciorek, to jedyna jej ozdoba. Tuż obok królowej zajęli miejsce zakonnicy niemieccy, za nimi po prawej stronie niewiasty, po lewej panowie. Wśród tych zwraca na siebie uwagę wojewoda Wszebor, tak rozumne jest jego spojrzenie, tak wyniosłą postawa, tak bogaty strój go zdobi: jedwabna szata szkarłatna, pas błyszczący i buty czerwone. Jedną rękę oparł na rękojeści szabli ozdobionej klejnotami; zda się mówić tym ruchem, że gotów jest bronić w każdej chwili królowę, drugą dłoń na sercu położył. Poważną rozmowę prowadzą panowie z królową: O wielkiej wojnie, która wstrząsa całą Europą, w której biorą udział książęta francuzcy, niemieccy i angielscy, o wojnie o grób Chrystusa. Salomea wzdycha, że synowie jej jeszcze nie umieją dostatecznie władać orężem, gdyż zarazby jednego na wyprawę krzyżową pobłogosławiła, lecz najstarszy z jej synów jeszcze lat szesnastu nie liczy; jeden pasierb pełnoletni, ale ten o wojnie krzyżowej nie myśli. Ortlieb właśnie począł opowiadać, jak św. Bernard, przybywszy do Niemiec w celu namawiania do nowej krucyaty, obudził zapal wśród wszystkich, jak sam cesarz Konrad rozpłakał się, słuchając go i postanowi! wziąć udział w wyprawie. Salomea znowu w duszy westchnęła, że synowie jej walczyć jeszcze nie umieją i smutek głęboki wystąpił na jej twarz. W tem do otwartych okien komnaty doleciał z dołu śmiech wesoły i odbił się na licach królowej jak promień słoneczny w tafli wodnej. Na jej ustach zjawił się również uśmiech, a oczy jej tkliwiej spojrzały. – Dziatwa bawi się w sadzie – rzekła. Wojewoda Wszebor postąpił ku oknu, surowa twarz rycerza rozjaśniła się. – Raczcie spojrzeć w ogród miłościwa pani – odezwał się po chwili. Salomea, a za nią wszyscy postąpili ku oknu. Obraz godny pędzla mistrza, przedstawił się ich oczom: sad, który zamek od strony północnej otaczał, ubielony był śniegiem; złote promienie słońca zasiały brylantami wielki trawnik, rozciągający się naprzeciw okna, na tym trawniku ujrzeli smukłego jelenia z koroną rogów nad czołem. Młodziuchny, lat 7 zaledwie liczący królewicz Kazimierz, siedział na nim i w drobniuchnych dłoniach złote wodze trzymał, z ramion dziecka spływał długi, purpurowy płaszcz książęcy, gronostajami podbity, złote włosy w bogatych kędziorach spływały mu na ramiona. Jeleń wolnym krokiem postępował, dumnie trzymając ukoronowaną głowę. Obok szedł z jednej strony Henryk, książę Sandomierza, pilnie bacząc, aby brat jego nie spadł z wierzchowca niezwykłego; z drugiej przyjaciel jego Goworek; tego oczy goniły z zachwytem biegnącą przed jeleniem sześcioletnią dziewczynkę; była to najmłodsza córka Salomei, księżniczka Agnieszka. Cała odziana w biały kożuszek barani, niby jagniątko bieluchna i kędzierzawa, trzymała w dłoni gałązkę srebrnym puchem odzianą i wznosząc ją w górę, wołała z powagą wielką: – Król jedzie! ustępujcie z drogi! Dzieci dworzan, które podążyły do sadu za królewiczami ustępowały jej, a tuż obok niej biegi baranek prawdziwy, nie tak wszakże bieluchny, jak ona, bo z czerwoną wstążeczką na szyi. "Me! me!" – wtórował on drżącym głosem swej pani. – Król! król jedzie! – powtarzała dźwięcznym głosikiem Agnieszka. – Jagnię moje miłe – szepnęła królowa z miłością, patrząc na córkę Jezusowi cię oddam, Jemu służyć będziesz. – Nie czyńcie tego królowo, nam sprzymierzeńców dziś potrzeba – odezwał się Wszebor – zaręczynowy pierścień ofiarowany Agnieszce, braciom jej w razie potrzeby pomoc powinien zapewnić, z klasztoru ta pomoc nie przybędzie, a bodajbym złym był wróżbistą, lecz przeczuwam niebezpieczeństwo im grożące. Zachodzące słońce odziało się właśnie w purpurę, biały kobierzec, po którym jeleń stąpał, przybrał barwę szkarłatną, a śniegiem ustrojona gałązka, którą Agnieszka w dłoniach trzymała stała się rubinową. Wszebor zachwycony wdzięcznym obrazem, pchnął okno i słowa księżniczki: "król jedzie!" dobiegły Salomeę. Czoło jej sfałdowalo się, usta bolesny wyraz wykrzywił. – Uczyńcie uwagę dziecku wojewodo – rzekła smutnym głosem – toć słowa Agnieszki urągają wydziedziczonemu. – Przez usta dziecka Bóg nieraz przemawia, nie psujcie miłościwa pani uciechy niewinnym – odparł Wszebor. Lecz Agnieszka poczuła widocznie stroskany wzrok matki, gdyż podniosła naraz spojrzenie ku oknu; uśmiech radości ozdobił jej twarzyczkę, poczęła biedz ku sieni zamkowej i w niespełna dwie minuty stanęła przed matką. – To berło Kazimierza – rzekła, podając Salomei gałązkę szronem ustrojoną. Lecz ciepło izby stopiło śnieżne płateczki mrozem ściśnięte i Salomea odebrała z rąk córki czarną gałązkę, z której spadło kilka kropli wody na jej suknię. – Precz z berłem, które ma przynieść mi w darze łzy – rzekła, rzucając gałązkę do płonącego w pobliżu niej ognia na kominku. Na chwilę cisza zapanowała w komnacie, strwożona Agnieszka ukryła twarzyczkę na kolanach matki. – Zła wróżba – pomyśleli wszyscy. W tem głośny gwar doleciał z głębi pustych, sąsiednich komnat. Wszebor pośpieszył przekonać się, co było przyczyną hałasu. Niebawem powrócił. – Królewicz Bolesław Kędzierzawy z małżonką swoją Anastazyą i królewicz Mieszko z małżonką swoją Gertrudą, pragną złożyć wam swoją czołobitność królowo – rzekł, schyliwszy głowę przed Salomeą. – Niech wnijdą – odparła królowa. Agnieszka podniosła główkę: zasmucone słowami matki oczy dziecka, ożywiły się na nowo; z ciekawością wpatrywała się w otwarte podwoje komnaty, wiodącej w głąb zamku. Zabrzęczały szable, gwar się zbliżył, niebawem na progu komnaty ukazał się królewicz Bolko. Płaszcz purpurowy spływał z ramion księcia, z pod płaszcza wyzierała jedwabna, błękitna suknia, srebrem bramowana, w ręku trzymał czapkę książęcą, szmaragdowem piórem ustrojoną. Twarz jego wyrażała wielką słodycz, w całej postawie jego było coś miękkiego; pełna złotych kędziorów głowa, jasno błękitne oczy czyniły go daleko więcej do niewiasty podobnym, niż do męża. Obok Bolesława postępowała Anastazya, córka księcia kaliskiego Wszechwłdzimierza. Jasnowłosa, jak on, o wejrzeniu gołębiem i uśmiechu anioła, w białej szacie, w czółku złocistem na głowie, perłami usianem, przypominającem korony świętych, świętej wrażenie czyniła. Pokorna i nieśmiała pochyliła się prawie do stóp matki mężowskiej, nie ważąc się rąk jej ucałować. Salomea oboje z wielką miłością do piersi przycisnęła. – Bądźcie pozdrowieni – rzekła wzruszonym głosem rozjaśniły się źrenice moje waszym widokiem, spocznijcie obok mnie. Poczem, gdy Bolko z żoną zajęli wskazane im krzesła, zwróciła się do drugiej pary; tymczasem Agnieszka, Henryk i Kazimierz, którzy powiadomieni o przybyciu braci, do komnat królowej pośpieszyli, witali Bolka i bratowę. Kazimierz rzucił płaszcz pożyczony, giermka strój miał na sobie. Mieszko w niczem nie był podobny do Bolesława, włos kruczy osłaniał jego głowę, czarne oczy ogniem błyszczały, głowę trzymał hardo podniesioną, na ustach jego duma siedziała. Podobną do niego postawą i wyrazem twarzy, była Gertruda, córka Beli, króla węgierskiego; purpurowa jej szata jaskrawo odbijała od białej sukni Anastazyi, czarne, pełne ognia źrenice zdradzały charakter energiczny. Pokory i nieśmiałości nie było w niej, gdy pochylała głowę przed królową matką; ze swobodą pieszczonego dziecka złożyła na jej dłoni pocałunek i rzekła wesoło: – Witajcie królowo, tuszymy, iż w zdrowiu was zastajemy. Poczem wyprostowała się dumnie i lekkiem skinieniem głowy powitała zebranych w komnacie. – Ja i Anastazya mamy do was królowo wielką prośbę – zwróciła się znowu z uśmiechem do matki męża – wszakże nie zasmucicie nas odmową. Salomea popatrzała na to dwoje z troską i niepokojem, z ust jej wyrwało się ciche westchnienie. – Jakąż to prośbę macie do mnie tak zaraz na wstępie? – zapytała dopiero po chwili niejakiej. Gertruda rozśmiała się wesoło. – Nietrudną do spełnienia – odparła. – Za naszym orszakiem przywlókł się tutaj stary gęślarz; grał nam przez całą drogę i dźwiękami swej gęśli odpędzał od nas nudę. Mówi, że baje opowiadać umie; wolę bajki nad wszystkie uciechy światowe, pozwólcie zatem królowo wejść starcowi do tej komnaty, rozgrzać skostniałe członki przy ciepłym płomieniu waszego ogniska i głód zaspokoić, a gdy ochrypły od wiatru głos jego dźwięku nabierze, wówczas opowie nam wszystkim jaką baśń ciekawą, może o strachach, może o duchach, lub dawnych bohaterach. – Jeśli wiedźm, czarownic i szatanów nie wywoła swą powieścią przed oczyma naszymi i ja posłucham rada, odparła królowa. – Powiedźcie ślepcowi, wojewodo, że grzesznych baśni nikomu nie pozwolę opowiadać w moim domu – dodała zwróciwszy się do Wszebora – niech wnijdzie tutaj, ale z czystą myślą i Bogiem w sercu. Wojewoda pośpieszył po gęślarza i powrócił niebawem ze starcem, którego wiodło młode chłopię bose, w nędzny kożuch odziane. Chłopię powiodło ślepca do komina; zginając się po drodze, by nikomu nie uchybić, gęślarz siadłszy opodal ognia, rzucił z ramion świtę. – Ogień grzeje, dusza i ciało rade – rzekł, bielmem zasłonięte źrenice podnosząc do góry. – Bądź błogosławioną królowo, żeś pozwoliła spocząć nędzarzowi pod swoim dachem, niech Pan Wszechmogący pobłogosławi ci na dzieciach: doczekaj chluby z synów, pociechy z córek, niech twój synaczek najmłodszy radością napełnia twoje serce. – Najbiedniejszy on z rodzeństwa – szepnęła królowa, kładąc dłoń na jasnej głowie stojącego tuż u jej kolan Kazimierza. – Moc Boga jest wielką i sprawiedliwość Jego również wielka – odparł gęślarz. W tej chwili służba zamkowa wniosła do izby miód i kielichy, aby goście zanim zasiądą do wieczerzy rozgrzali się. Podczaszy począł wszystkich częstować, nie zapomniał i o gęślarzu.Żółta, pomarszczona twarz starca zajaśniała uśmiechem zadowolenia, gdy sine jego wargi słodkiego napoju dotknęły. – Popłynie piękna powieść z ust moich, bo miód serce rozgrzeje i młode lata mi przypomni – odezwał się wesoło. – Pamiętaj, że chcę długiej i strasznej powieści – rzekła Gertruda – takiej, żeby mi krew krzepła w żyłach od słuchania, a dusza zamierała z bojaźni.Ślepiec zwrócił na nią bielmem zasłonięte źrenice, zdawało się, że ją widzi, że przenika jej serce. Gertruda cofnęła się za Anastazyą. – Czego on chce odemnie? – szepnęła. – Powieść rozpocznij – tonem rozkazu odezwał się Mieszko. Starzec westchnął, potrząsnął głową, po chwili tak począł mówić: "Na najwyższym szczycie gór karpackich orzeł uwił sobie gniazdo. Przyszła burza z piorunami, z błyskawicami i ubiła mu orlicę. W smutnem gnieździe zostało sieroce pisklę, nie miał je kto strzedz. Orzeł wzbijał się do słońca, pisklę za matką tęskniło. Orzeł wzbijał się do słońca, pisklę za matką tęskniło. Pewnej nocy przyleciała wiedźma czarna i pisklę zamieniła. Stary orzeł o tem nie wiedział, wziął do gniazda drugą orlicę. Biała orlica strzegła mu pilnie gniazdo i sierociego pisklęcia. Obok cudzego czworo własnych złożyła i otoczyła razem skrzydłami. Obok cudzego czworo własnych złożyła i otoczyła razem skrzydłami. Pod czujną opieką orlicy, wyrosły pisklęta i poczęły wzbijać się do lotu. Potem orlęta własne gniazda uwiły, prócz najmłodszego, co sił jeszcze nie miało. Stary orzeł umarł, jastrząb pozostał w jego gnieździe, niby w ojcowskiem. Niedość było jastrzębowi jednego, począł na braci przyrodnich napadać. Niedość było jastrzębowi jednego, począł na braci przyrodnich napadać. Zakrakała żałośnie biała orlica, posłyszały to krakanie inne ptaki. Zleciały się sowy, puszczyki, gawrony, oraz inne do niej na naradę. Biała orlica poskarżyła się na chciwego jastrzębia. Nie damy uczynić krzywdy orlętom! zawołały puszczyki, kruki i gawrony. Nie damy uczynić krzywdy orlętom! zawołały puszczyki, kruki i gawrony. Wysunęły szpony, nastawiły dzióby przeciw jastrzębowi. I wyparły okrutnego z gniazda ojcowskiego i oddały najstarszemu z orląt." – A czy najstarsze, najdzielniejszem było z orląt? – pytaniem przerwał królewicz Mieszko opowiadanie gęślarza. – Tego bajka nie mówi – odparł ślepiec – zwyczajem miejscowym postąpiły ptaki; zwyczaj kazał im oddać dziedzictwo najstarszemu z kolei. – Bywa zwyczaj zły, wtedy poprawić go należy – odezwała się śmiało Gertruda. – Czy skończona twoja powieść ślepcze? Dziad w odpowiedzi targnął struny swej gęśli i popłynęły łzy żałosne: płacz i skargę posłyszeli zebrani w komnacie królowej; ślepiec targnął struny po raz wtóry, słuchacze zadrżeli teraz; spojrzeli ku oknom, zdało się im, iż burza się zrywa. Jedno z orląt zapatrzyło się na jastrzębia, namówiło sowy i puszczyki do bratniej wojny – począł opowiadać ślepiec. I wyparło rodzonego z gniazda ojcowskiego i krwią braci się splamiło. I wyparło rodzonego z gniazda ojcowskiego i krwią braci się splamiło. "Dziubią się ptaki, kraczą złowrogo, lecą im pióra ze skrzydeł. Rozbrzmiały góry ich posępnem krakaniem, rozbrzmiały lasy i błonia. Wtem nad zwaśnionymi zawisł orzeł stary ból życie mu wrócił. Precz z gniazda mego niezgodni! zawołał, i najmłodsze pisklę w niem osadził. I najmłodsze pisklę w niem osadził. Zakrakała żałośnie nad najmłodszem pisklęciem biała orlica. Czemu płaczesz miła matko? pyta młode orlę. Szczęście budzi w sercach ludzi zawiść i do zbrodni ich pcha. A wy ptacy do ludzi zaczynacie być podobni, odpowiada orlica. A wy ptacy do ludzi zaczynacie być podobni, odpowiada orlica." Gertruda zmarszczyła czoło i zwrok podniosła na gęślarza, chciała widocznie zapytać go o coś, lecz w przyległej komnacie rozległy się szybkie kroki. Wszystkich spojrzenia zwróciły się ku drzwiom, ujrzeli bowiem wchodzącego pośpiesznie jednego z dworzan królowej. – Książę Krakowa przysłał odpowiedź na wasze zaproszenie do Łęczycy, miłościwa pani – rzekł, ukłon składając. – Niech wnijdzie poseł – odparła Salomea, zgadując, że odpowiedź będzie odmowna, lecz nie biorąc tego do serca. Właśni jej synowie przybyli, pasierb mniej był potrzebnym jej sercu. Nie zajdą me oczy łzami, gdy przy uczcie wigilijnej nie uścisnę go – pomyślała. – Niech wnijdzie poseł – powtórzyła rozkaz spokojnie. – Już odjechał – odparł dworzanin – ustną tylko przywiózł odpowiedź: Książę Krakowa rzec kazał wam, miłościwa pani, iż sprawy państwa nie pozwalają mu opuścić stolicy swojej. Posłowi zabronił zatrzymywać się u nas – rzekł dworzanin. Szmer niezadowolenia rozszedł się po izbie, trzech wojewodów stanęło przed królową. – Postępek księcia potwierdza głuche wieści, jakie od pewnego czasu krążą po siołach i grodach naszych – odezwał się Wszebor. – Zjechali twoi synowie, miłościwa pani, na ucztę miłosną, do uczty onej jeszcze nie pora nam zasiąść, zasiądźmy do rady – dodał palatyn Wielkopolski. – Nieszczęście zawczasu przewidziane niniejszem się nam wydaje, gdy uderza w nas – odezwał się wojewoda księcia Mazowsza – wilk wypatrzony zdala, mniej niebezpiecznym się staje, a piorun, gdyby mógł być przewidzianym, nie tak dotkliwe szkodyby przynosił. – Dobrze mówi, dobrze mówi – odezwały się tu i tam glosy. – Nikt mu tego nie zaprzeczy – przemówił Mieszko wyniośle – wszakże ja dodam: Nie straszny dla nas ani ów wilk, ani ów piorun, pod którym rozumiemy wszyscy księcia Krakowa; nie lękam się go: Moim teściem jest potężny król Węgier Bela, ten nie dozwoli mi krzywdy uczynić. Gertruda spojrzała z zadowoleniem na męża i równie wyniośle podniosła czoło. – Za mną książęta raczej ująć się powinni – mniej śmiałym głosem odezwał się Bolesław. – I ujmie się pewno mój ojciec w razie potrzeby – szepnęła Anastazya z miłością, patrząc na męża. – O braciach młodszych, którzy teściów jeszcze nie… mają, nie pomyśleliście – z wymówką odezwała się Salomea. – Nie damy krzywdy im robić! – zahuczało w izbie. Młodziuchny Kazimierz uśmiechnął się do panów. – Naszym obrońcą będzie Bóg, nie troszcz się o synów matko – rzekł Henryk, marzące oczy – podnosząc w górę. – Bóg nas wesprze i będzie kierował naszym orężem – dodał Wszebor. – Od jutra pocznę rozsyłać zapraszające wici na zjazd do Łęczycy. Zjazd będzie liczny; gdy książę Krakowa posłyszy, ilu nas stoi po stronie jego braci, zblednie i stawi opór podszeptom chciwej cudzego mienia Niemkini. – Na jaki dzień rozkazujecie miłościwa pani zjazd naznaczyć? – zapytał wojewoda Mazowsza Salomeę. – Po uczcie wigilijnej – odparła królowa – nie godzi się nam teraz zajmować spra – Królowa ani domyśliła się przybycia nowych gości. "Bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi" – szeptały jej usta, a wzrok wpatrywał się błagalnie w ukrzyżowanego i mówił: – Lecz niechże ta wola twoja, Panie, nie druzgoce serca matki. Naraz przerwała pacierze, na jej twarzy odmalowało się zdziwienie, a potem niepokój. – Czy stało się co, Urszulko? – zapytała. Do sypialni weszła niewolana jedna z panien dworskich, najmłodsza z grona, ulubienica Salomei, więc najśmielsza ze wszystkich. Giermek królowej, wysiany przez wojewodę Wszebora dał im znać, że nowe poselstwo przybyło z Krakowa, iż żąda natychmiastowego posłuchania. Żadna nie śmiała iść do pani niewołana, Urszulka się odważyła. – Wybaczcie miłościwa pani, że płoszę z ust waszych modlitwę – rzekła, ukłon pokorny złożywszy – ważna sprawa wytłomaczy moją prośbę: Księżna Krakowa przysłała do was, miłościwa pani, poselstwo z listem, panowie proszą by mogli stanąć bezwłocznie przed obliczem twojem, miłościwa pani. – Płaszcz podaj – odparła królowa, blednąc – zanieś światło do izby gościnnej. Lecz zanim Urszula zdążyła zrozumieć słowa pani, już usłużny giermek, który stał za oponą kryjącą drzwi, wzniósł siedmioramienny świecznik do izby, poczem pobiegł dać znać Wszeborowi, że królowa czeka na posłów. Urszula zarzuciła płaszcz na ramiona pani i biały sznur jej podała. Majestatycznym krokiem udała się Salomea naprzeciw spóźnionych gości. – Niech dworzanie dadzą znać starszym królewiczom, że czekam na nich – rzuciła rozkaz, odchodząc. Wnet zaludniać się poczęło w izbie gościnnej: przybyli dworzanie królowej i królewicze ze swoimi wojewodami. Na wszystkich czołach troska siedziała, poselstwo Agnieszki zaniepokoiło ich. Wszystkie spojrzenia były zasępione, każdy pytał siebie w duszy: Czego chcą przybysze? Wprowadził wreszcie do izby przyjęć wojewoda sandomirski obcych gości. Bogato, ale po cudzoziemsku odziani byli wszyscy trzej. Suknie jedwabne mieli na sobie srebrem bramowane, zapięte na kosztowne guzy, które wspaniale blaski rzucały. Najwspanialej ubrany był ten, który szedł przodem; z hardą, niemal bezczelną twarzą stanął przed Salomeą. Był to zaufany Agnieszki Dobek, urząd sekretarza sprawował na dworze księżnej. Złożywszy ukłon pełen uszanowania, czy szczerego trudno to było zgadnąć, podał Salomei list pieczęcią opatrzony. Królowa oddała pismo najstarszemu synowi. – Przeczytaj – rzekła. Rozłamawszy pieczęć, Bolesław począł czytać głosem nieśmiałym i cichym. – Daj mnie list, mam głos silniejszy od ciebie – odezwał się Mieszko wyniośle. Bolesław usłuchał natychmiast wezwania. – Zbyt pokorny – szepnął wojewoda Mazowiecki do rycerzy swego królewicza. – W istocie – odparli tamci. Tymczasem Mieszko począł czytać. "Zbyt późno powiadomiona o wysłanem poselstwie przez księcia Krakowa, ślę w ślady jego drugie. Sprawy państwowe nie pozwalają miłościwemu księciu, małżonkowi mojemu, opuścić stolicy, czem mocno zasmuceni jesteśmy, lecz gdy nam niemożebnem jest przybyć do Łęczycy, królowej Salomei i synaczkom jej, nie przyciśnionym tak ciężkimi obowiązkami, jako ciężkie są te, które księcia Krakowa uciskają, łacno będzie zapewne do naszej stolicy podążyć, by wedle waszego, miłościwa przybrana matko, życzenia rozłamać się chlebem przy uczcie wigilijnej, dawnych chrześcijan obyczaj szanując… "Gdy to uczynią synaczkowie twoi, królowo, niechże nie zapomną przywieść ze sobą należnej daniny księciu Krakowa, aby pan mój miłościwy strasznym gniewem nie uniósł się na nich "Jedność tworzy siłę, wie o tem książę Krakowa, i przestrzegać tej jedności będzie póki życia; a lubo ojciec jego pozwolił każdemu z synów na osobnej zasiąść dzielnicy, jednak w duchu rozumiał, że będzie to jeno pozorne władanie, bo gdyby inaczej rozumiał, czemużby własnego brata Zbigniewa nie dopuszczał do podziału. Nie krzywdy swoich braci, ino dobra kraju całego życzy sobie miłościwy książę Krakowa; nie obalenia testamentu błogosławionej pamięci swego ojca, ino wypełnienia jego niezrozumiałej przez panów myśli. Danina, przez królewiczów złożona, nie uszczupli ich dóbr, ale oddali od ich grodów zawieruchy i burze. Nakłońcie miłościwa królowo synaczków waszych do posłuszeństwa względem brata starszego, a poddani twoi będą cię błogosławić". Głos Mieczysława stawał się coraz bardziej stłumiony, oczy młodzieniaszka sypały skry gniewu, dusza jego kipiała z oburzenia. Wreszcie oddal list matce, dłużej mówić nie będąc w stanie. – Do zniewagi uczynionej wam matko przez księcia Krakowa jego ustnem poselstwem, księżna Agnieszka dorzuciła stokroć boleśniejsze – odezwał się dopiero po chwili drżącym głosem – toć porównała nas ze Zbigniewem, synem chłopianki, zbiegłym mnichem, zbójem i zdrajcą. poddanych z nas chce uczynić, może i ziemie nam wydrzeć, darowane przez ojca. – Uspokójcie się królewiczu – przemówił poważnie Wszebor. – Wyzuwać was z dzielnic, nadanych wam przez wielkiego waszego ojca, byłoby podeptaniem prawa przy rodzonego wszystkich praw boskich i ludzkich. Na to nie zezwolimy; bo gdybyśmy zezwolili za przykładem tak gorszącym, nie byłoby nic świętego, nic słusznego i sprawiedliwego między ludźmi. – Tak! tak! – odezwało się kilka głosów. Dobek błysnął oczyma i brwi ściągnął. – Jako żyw tutaj stoję, tak przysięgam, że w liście księżnej Krakowa nie stało nic takiego, coby wam pozwoliło posądzać księcia wojewodo i wam królewiczu, iż żywi on chytre i chciwe zamiary względem braci swoich – odezwał się hardo. – Toć nie drzemałem, gdy królewicz Mieszko czytał słowa skreślone ręką miłościwej mej pani. Zaprasza ona braci i matkę miłościwego księcia na ucztę wigilijną, a spotyka ją za to taka wdzięczność, iż posądzonym zostaje miły sercu jej małżonek o chytre zamiary. Gdzieżeś przebywał myślą wojewodo, gdy królewicz czytał list miłościwej księżnej Krakowa? azali nie u tych zdrajców, którzy w krwawych potokach wojny domowej chcą ryb dla siebie nałowić. Strzeż się ich podszeptów – dodał, uśmiechnąwszy się złośliwie – pewien jestem, iż one zdrajcy chcą twój miecz naostrzyć przeciw prawemu panu, który jeno ściślejszym węzłem pragnie połączyć się z braćmi swoimi, aby, gdy obcy nas najedzie, najazd ten rozbił się o oną jedność bratnią… Królowo, racz mi dać odpowiedź – dodał, zwróciwszy się do Salomei. – Odpowiedź w tak ważnej sprawie musi być dana z namysłem – rzekła łagodnie Salomea. – Słowa twoje pośle wydają się mi mądre i szlachetne, a przedtem tak samo brzmiały moim uszom słowa wojewody Sandomierza. Ja słaba niewiasta zanim zdanie wyrzeknę, namyślić się muszę pierwej, zostaw mi czas mości Dobku; zabaw dni kilka razem z towarzyszami twoimi w Łęczycy, a z uczciwą odpowiedzią powrócisz. Dziś to tylko powiem, że rada byłabym módz jechać na wigilię do Krakowa. – Zabawić nam tutaj nie wolno i godziny, bo księżna Agnieszka, która pragnie koniecznie mieć was miłościwa pani z synaczkami swoimi u siebie na uczcie wigilijnej, niecierpliwie czeka naszego powrotu – odparł Dobek, składając nizki ukłon. – Mimo nocy opuścim dziś jeszcze ten zamek; księżnej Krakowa powiem, iż gotujecie dla niej odpowiedź i że tuszyć może, iż ona odpowiedź będzie pomyślną, – Nie potwierdzam i nie zbijam mniemania waszego – rzekła Salomea – to tylko dodam, iż odmowną posłałabym z przykrością i koniecznością naglona. Powiem wszakże i to jeszcze, iż posłowie krakowscy uciekają z pod mego dachu jak gdyby lękali się, że na nich zdrada tutaj czyha; nieufność ta ubliża nam. Dobek spuścił powieki. – Świętą niewiastę, jako wy nią jesteście miłościwa pani, któżby o zdradę podejrzywał – odparł. Lecz Wszebor pochwycił jego porozumiewające spojrzenie, które rzucił towarzyszom; w szlachetnej duszy wojewody zakipiał gniew straszny; dłoń jego spoczęła na rękojeści szabli, czoło fałdami się pokryło. – Co mamy w sercu, to w drugich widzimy – rzekł. Dobek zdawał się wszakże nie słyszeć tych słów, przybrał twarz w uśmiech i cofnął się z nizkimi ukłonami do drzwi. – Królowo! wy zaprosili księcia nie przyjmiecie, miłościwa pani – odezwał się Wszebor, gdy posłowie znikli za drzwiami. – Pomnijcie, że bywają uczty, po których goście, gdy usną, nie budzą się więcej. Blada twarz Salomei zbladła bardziej jeszcze. – Co uczynię, tego jeszcze nie wiem – odparła wyniośle – ale to wiem, że wam wojewodo nie przystoi rzucać tak grzesznych podejrzeń na księcia Krakowa… Wszakże nie macie dowodów o złych intencyach Władysława względem braci przybranych. Kto dowodów nie podaje, a oskarża bliźniego, tego zowią oszczercą; pomnijcie wy na to Wszeborze. – Nie księcia ja podejrzywam, ino niewiastę jego – odparł wojewoda, chyląc z szacunkiem głowę przed królową. – Niemkini rodem, jak żona Popiela, Agnieszka wrogą jest wszystkiemu co nasze. – I jam z tego plemienia – z wymówką szepnęła Salomea. – Wyście królowo, zostawszy żoną naszego pana, ukochali lud, który matką swoją was nazwał; ukochaliście nasze łany, bory i skaty; Agnieszce to tylko miłem jest, co przypomina • jej cesarską kolebkę. – Dopokąd nie mamy dowodu winy bliźniego, dopotąd nie wolno nam mówić, że to wróg nasz – z naciskiem wymówiła to zdanie Salomea. Poczem powstawszy z krzesła, zwróciła się wyniosła do swej komnaty. Za przykładem królowej wszyscy rozeszli się na spoczynek. Lecz Salomea, choć oddaliła się pierwsza, nie położyła się więcej: modląc się gorliwie, na klęczkach, spędziła resztę nocy, a gdy świt zajrzał przez błoniastą szybę do jej komnaty, podniosła się i w dłonie klasnęła. Na ten znak weszła ulubienica jej Urszulka. Przynieś mi płaszcz bobrowy – rzekła wami ziemskiem!, gdy tak uroczyste święta się zbliżają. Jako prawi chrześcijanie winni teraz iesteśmy myśleć o oczyszczeniu sumienia, aby z niepokalanem sercem każdy z nas zasiadł do uczty miłości. Dzisiejszy dzień gościom moim poświęcę, jutro Jezusowi maleńkiemu. To powiedziawszy, powiodła wszystkich do gali biesiadnej. Wcześnie tego wieczora cisza zamek Łęczycki zaległa i światła pogasły w jego oknach: strudzeni podróżą goście łaknęli spoczynku. Tylko w komnacie królowej światło paliło się do północy. Salomea okazałą.. spokojną twarz otaczającym ją panom i synom, '"serce jej wszakże spokojnem nie było. Rzucona przez ślepca, a potem przez Wszebora wróżba wojny domowej, zatrwożyła ją mocno. Mając w serce wszczepione bogobojne zasady przez pobożnego Ottona, w każdej smutnej okoliczności uciekała się najprzód o pomoc i radę do Pana Wszechrzeczy. Znalazłszy się sama w sypialni, łączącej się z izbą, w której przed chwilą przyjmowała gości, padła krzyżem na kamienną posadzkę, przed krucyfiksem zawieszonym nad jej łożem, i tak blizko godzinę pozostała w tej kornej postawie, chcąc upokorzeniem swojem wybłagać miłosierdzie Boże dla swoich synów. Następnie w klęczącej postawie drugą godzinę prosiła o święte natchnienie dla siebie, o łaskę i rozum. Nareszcie podniosła się zmęczona i rozbierać poczęła. W przyległej izbie spały dziewczęta dworskie, nie przywołała wszakże żadnej. – Śpią pewno niebożęta, napracowały się przez długi dzionek, nie będę ich budziła – rzekła sama do siebie. I zdjęła z ramion czarny płaszcz, zawiesiła go na poręczy krzesła i rozwiązywać poczęła sznur, ujmujący ją w pasie, jednocześnie szeptała pacierze: "Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoję" – mówiła, myśląc o swojem królestwie, prosząc, aby miłość i zgoda w niem gościły. Gdyby była mniej zatopioną w modlitwie, może byłby ją doleciał hałas, lecący z dziedzińca; bo chociaż komnata ta była oddalona, choć okna na sad wychodziły, jednakże cisza nocy mogła ułatwić dostęp głosom, jakie rozległy się naraz na dziedzińcu. Spuszczony most zwodzony, łączący zamek z polami go otaczającemi, zahuczał głośno, skrzypnęła ciężka brama dziedzińca i przed sienią zamkową zatrzymało się kilku panów w bogatych szatach szkarłatnych, sobolami podbitych do niej – sama przy wdziej kożuszek, pójdziemy do fary na roraty. I wysunęły się tak cicho z zamku, że nikt tego nie spostrzegł. Już minęły most zwodzony i w ulicę miasta się zwróciły, gdy zaszedł im drogę pieśniarz wczorajszy; to samo pacholę wiodło go za rękę; musiało szepnąć starcowi kto idzie, bo ślepiec przystanął. – Bądź błogosławioną miłościwa pani za hojny datek, jaki przysłałaś mi wczoraj przez swego giermka – odezwał się drżącym głosem. – Bądź błogosławioną za noc cichą, jaką spędziłem w zamku, za wygodne posłanie, na jakiem kości moje spoczęły. – Gdzież powiódł cię mój giermek na noc? – spytała Salomea. – Do stajni – odparł z uśmiechem błogim ślepiec – na wonnem sianku noc przespałem, ciepłe i miękkie miałem posłanie; anieli lepiej nie sypiają, jakom ja spał; śniłem też o aniołach, ale szatany mnie obudziły. Salomea przeżegnała się pobożnie. – Nie wspominaj ich wobec mnie – rzekła surowo. – Niebo zesłało was, miłościwa pani, na Moją drogę – ciągnął dalej ślepiec – grozi wam niebezpieczeństwo, strzeżcie się. – Jakie? od kogo? spytała Salomea. – Wy sami lepiej zrozumiecie, ja powtórzę ino, co powtórzyć powinienem. To rzekłszy, ślepiec obejrzał się na wszystkie strony, jak gdyby bielmem zasłoniętemi oczyma mogł dojrzeć czy ma więcej słuchaczy i tak mówie począł. – Spałem smacznie w stajence królewskiej, gdy tętent kopyt spłoszył sen z moich powiek. Siadłem, słucham, ktoś przybył do mojej wspaniałomyślnej dobrodziejki. Wtem wrota stajni się rozwarły, wpadł najprzód snop księżyca, potem dwóch giermków w błyszczących taśmami sukniach, prowadzili za sobą rumaki ubrane w bogate czapraki. Pachołcy wasi, miłościwa królowo, natychmiast zrobili im miejsce przy żłobie, przywiązali konie, nałożyli im siana, poczem pytać przybyszy poczęli: skąd przybyli i po co? Jeden smukły o czarnych kruczych włosach i czarnych błyszczących oczach rzekł: "Waszą królowę na ucztę wigilijną przybyliśmy zaprosić do Krakowa. Stolica gotuje się na wasze przyjęcie: okoliczni bartnicy sycą miody na wyścigi, będą słodkie, oj, będą i skuteczne niezawodnie". – To mówiąc, rozśmiał się na cale gardło, a śmiech jego niewiedzieć czemu przypomniał mi mieszkańców piekła… Pachołcy wasi, miłościwa pani, nic mu wszakże nie odpowiedzieli zrazu, tylko pono gęby porozdziawiali i słuchali go w milczeniu, wreszcie jeden ważył się zapytać: "W czemże skuteczne one miody będą?" Czarny począł chichotać na nowo. "Ano, gdy miodu mocnego nadto wychylisz, śpisz potem bratku dobę całą – rzekł – królewski miód uśpi gości na dlugo." Choćby na tydzień – odparli tutejsi ludzie sen słodki po słodkim miodzie". Czarny raz jeszcze się rozśmiał. Wtem wpadło do stajni trzech panów. "Koni!" – krzyknęli. I natychmiast podane dosiadać poczęli. Jam zwlókł się z pościeli i kazałem chłopięciu prowadzić się za nimi i pilnie baczyć na wszystko, co czynią. On oczyma moimi zawsze mi wszystko, co widział, opowie. On widział jak wskoczyli na konie, jak nogi w strzemiona włożyli, jak ujęli za wodze; ja słyszałem co mówili do siebie.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Wojna_domowa-ebookRO/p02010924i020" target="_blank" title="Wojna domowa [Jadwiga Papi] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wojna domowa [Jadwiga Papi] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


czwartek, 07 stycznia 2010 15:46\n1. Organizatorem konkursu FOTOALBUM jest foto.\n3. Konkurs obejmuje dziesięć edycji miesięcznych.\n6. Konkursowa praca powinna mieć wymiary minimalne 2100 x 1500 pikseli, maksymalne 4000 x 3000 pikseli i zostać zapisana w formacie jpg z kompresją niepogarszajcą w widoczny sposób jakości obrazu. Plik nie powinien przekraczać 2 MB i nie może być dodatkowo kompresowany.\n7. Prace niespełniające wymogów regulaminu nie będą brane pod uwagę.\n9. W nazwie pliku należy podać imię i nazwisko autora (bez polskich liter), w treści e-maila musi być podany adres z kodem pocztowym, telefon i/lub e-mail. W temacie e-maila należy napisać „FOTOALBUM” i numer edycji.\n10. W jednym e-mailu można nadsyłać prace wyłącznie na jedną edycję. Innymi słowy wyklucza się przysyłanie prac jednocześnie na bieżącą oraz kolejne – przyszłe edycje.\n11. Termin nadsyłania prac na kolejne edycje upływa z końcem kolejnego miesiąca odpowiadającego numerowi edycji. Termin nadsyłania prac na X edycję upływa z końcem października. Pod uwagę brana jest data dotarcia pracy do Redakcji foto, a nie jej wysłania. Prace, które zostaną nadesłane po terminie nie będą brały udziału w konkursie.\n12. Organizator konkursu zastrzega sobie prawo przyznawania dodatkowych nagród. Werdykt jury jest ostateczny.\n13. Nadesłanie pracy na konkurs jest równoznaczne z oświadczeniem autora posiadania do tej pracy praw autorskich, uznaniem niniejszego regulaminu oraz wyrażeniem zgody przez autora na opublikowanie jego imienia i nazwiska, a także umieszczenie jego danych osobowych w bazie danych redakcji oraz ich przetwarzanie do celów związanych z konkursem (z zachowaniem prawa autora do wglądu do własnych danych i ich poprawiania).\n14. Nadesłanie pracy na konkurs jest także równoznaczne z wyrażeniem zgody przez autora na publikację zdjęć w formie drukowanej lub elektronicznej oraz ocenianie ich przez czytelników i internautów.\n15. Organizator zastrzega sobie prawo do bezpłatnego wykorzystania nadesłanych prac na łamach miesięcznika foto i w serwisie Internetowa Gazeta Fotograficzna oraz innych publikacjach wydawnictwa Kengraf w celu promocji konkursu, prezentacji prac, publikacji wyników.\n16. Prace nadesłane na konkurs nie będą zwracane autorom.


Wyprawka dla niemowlaka – co musi się w niej przede wszystkim znaleźć i na co zwrócić uwagę podczas zakupów? - Dziecko - nauka i zabawa\nUrodzenie się dziecka to jeden z najważniejszych momentów w życiu każdej osoby. Ciąża to czas, w którym można się odpowiednio przygotować na przywitanie na świecie kolejnego członka rodziny. O czym trzeba przede wszystkim pamiętać? Wielkie znaczenie ma skompletowanie odpowiedniej wyprawki. Co powinno się w niej znaleźć? Ubranka dla maluszka uszyte z świetnej jakości tworzyw, dostosowane do wieku dziecka. Poleca się najczęściej wybieranie nieco większej odzieży, gdyż małe dzieci szybko rosną i ubranka stają się po prostu za małe.\nNie trzeba od razu wybierać ubrań dla starszego dziecka. Zakupy wskazane jest robić z biegiem czasu.\nJeżeli zaintrygowała Cię ta strona, szybko sprawdź link koszule olymp a dowiesz się znacznie więcej szczegółów, które z pewnością wywołają na Twojej twarzy piękny uśmiech.\nTrzeba też być przygotowanym na to, że na pewno rodzina oraz przyjaciele w czasie pierwszych odwiedzin przyniosą ze sobą dużo ubranek oraz niezbędnych akcesoriów, jak między innymi dresy dziecięce adidas, jakie przydadzą się większym brzdącom. W przypadku starszych dzieci niezbędne są również odpowiednio dostosowane buty, między innymi wyróżniające się doskonałymi opiniami trampki męskie puma – dziecięce dresy adidas.\nWybór artykułów dla noworodków oraz niemowląt jest dzisiaj rzeczywiście duży, dlatego kupowanie wyprawki nie powinno być dla nikogo żadnym problemem. Warto podkreślić, że wyprawki dla niemowlaków muszą zawierać również niezbędne kosmetyki higieniczne, przykładowo kremy na ewentualne odparzenia od pieluszki bądź preparaty do kąpieli. Na początek można kupić saszetki wybranych kosmetyków oraz przetestować, w jaki sposób będzie na nie reagowała skóra dziecka – saszetki na Gdy okaże się, że ich oddziaływanie jest satysfakcjonujące, wtedy kupi się po prostu całe opakowanie.\nPasjonuje Cię opisywana sprawa? Jeśli tak, to poza tym zobacz link na witrynie (https://www.bigotka.pl/swetry-z-golfem), która również przedstawia tego typu teksty. To z pewnością zwróci Twoją uwagę!\nRzecz jasna, zawsze należy sprawdzać składy kosmetyków i wybierać tylko te, które są przeznaczone do skóry maluszków w konkretnym wieku. Dzieci posiadają niestety przeważnie bardzo wrażliwe ciało. W wyprawce znaleźć powinno się także odpowiednie łóżeczko ze starannie wyselekcjonowanym materacem, fotelik samochodowy oraz wózek. Niekiedy można kupić wózki 3 w 1, które składają się także z fotelika oraz spacerówki. Dobrze jest spisać sobie wszystkie pomocne produkty na kartce i sukcesywnie skreślać następne punkty na swojej liście.\nTagi: opakowanie, ubranka, zakupy


W miniony weekend policjanci zabezpieczali maraton kolarski „Północ – Południe” — Portal i Telewizja Kaszuby24\nStrona główna kaszuby24 W miniony weekend policjanci zabezpieczali maraton kolarski „Północ – Południe”\nW miniony weekend policjanci zabezpieczali maraton kolarski „Północ – Południe”\nW miniony weekend policjanci zabezpieczali maraton kolarski „Północ – Południe” z Helu do Zakopanego, w którym uczestniczyło około 80 osób. Podczas imprezy sportowej funkcjonariusze zadbali o bezpieczeństwo rowerzystów, innych użytkowników dróg, a także widzów obserwujących całe wydarzenie.\nW sobotę 15 września br. Policjanci z Komendy Powiatowej Policji w Pucku zabezpieczali maraton kolarski „Północ – Południe” z Helu do Zakopanego, w którym brało udział około 80 osób. Maraton rowerzystów rozpoczął się o godzinie 9.00 spod latarni morskiej w Helu. Zadaniem mundurowych było zabezpieczenie drogi W-216 na odcinku Hel – Jastarnia. Na trasie funkcjonariusze czuwali nad bezpieczeństwem uczestników maratonu, innych użytkowników dróg, a także widzów obserwujących to wydarzenie.\nPolicjanci kierowali ruchem drogowym dążąc do usprawniania jego płynności i zadbali, by utrudnienia na wyznaczonym odcinku były jak najmniej dotkliwe. Ponadto pucka drogówka na motocyklach, dbała o bezpieczne prowadzenie kolumny kolarskiej na trasie Hel – Jastarnia.


architekt wnętrz - projektant wnętrz - Warszawa - Łódź Integer.pl mial 1041 mln zl zysku netto w 2009 r. wzrost o 582_ r/r\nInteger.pl miał 10,41 mln zł zysku netto w 2009 r., wzrost o 58,2% r/r\nPolskie firmy chętnie powalczyłyby o kontrakty współfinansowane przez Bank Światowy. Ale nie wiedzą, że mogą - pisze \_\_\_\_\_\_\_"Puls Biznesu\_\_\_\_\_\_\_".\nDzisiaj już nikogo nie dziwi np. operator wózka widłowego, bądź inny pracownik magazynu ze słuchawką w uchu. Niektórym może się wydawać, że oddaje się on swojej ... Premier Litwy Andrius Kubilius uważa, że w interesie strony polskiej jest zaprzeczenie wszelkim pogłoskom o możliwości sprzedaży akcji rafinerii Orlen Lietuva, gdyż zmniejszają one entuzjazm Litwy ws. rozstrzygania problemów logistycznych przedsiębiorstwa. Unijna polityka wobec małych i średnich przedsiębiorstw oraz wpływ zmian klimatycznych na konkurencyjność europejskiej gospodarki – to główne kwestie poruszane podczas nieformalnego posiedzenia Rady UE ds. Konkurencyjności, w którym udział wziął wicepremier, minister gospodarki Waldemar Pawlak. Spotkanie odbyło się 18 lipca br. w Jouy-en-Josas we Francji.\nWśród 27 ekologów z międzynarodowej organizacji Greenpeace zatrzymanych w poniedziałek za wtargnięcie na teren elektrowni atomowej Forsmark pod Sztokholmem jest ośmiu obywateli Polski - poinformowała szwedzka policja. Francuski indeks CAC 40 na zamknięciu wzrósł o 0,53 proc., do 3.795,92 pkt. (PAP) mjn/ Od miesiąca obowiązuje nowa ustawa o prokuraturze, w której znajduje się zapis, iż premier nie może nadzorować śledztw, w tym również tego w sprawie katastrofy samolotu prezydenckiego. Jedyną rzeczą jaką może zrobić Donald Tusk jest zwrócenie się z prośbą do Prokuratora Generalnego o udzielenie informacji w sprawach ogólnych.\nPolish Energy Partners przedstawiła prognozę przyszłorocznych wyników finansowych. Wynika z niej, że spółka osiągnie o 27 proc większy zysk netto w 2010 roku, niż planowany na bieżący rok.\nZa kilka dni działający przy premierze zespół ds. bezpieczeństwa energetycznego w związku z informacjami o zasobach gazu łupkowego zajmie się ponownie sprawą polsko-rosyjskiego porozumienia gazowego – donosi „Rzeczpospolita”. Turcja jest niechętna wysłaniu do Afganistanu oddziałów bojowych - powiedział w czwartek turecki minister obrony Mehmet Vecdi Gonul odnosząc się do apelu USA do sojuszników w NATO.\nKierowcy autobusów i ciężarówek, którzy pracują na własny rachunek muszą podlegać tym samym przepisom, co kierowcy zatrudnieni w firmach przewozowych. Takie jest stanowisko Parlamentu Europejskiego, który ... Poniżej prezentujemy krakowską grupę The RedsKiss , laureata drugiego finału konkursu Scena Muzzo . Irański koncern Entekhab Industrial Group za 540 mln euro przejmie koreańskie Daewoo Electronics. Koreańczycy szukali kupca na znajdującego się w kłopotach finansowych giganta już od dłuższego czasu.\nMinisterstwo Gospodarki ma pakiet propozycji dla przedsiębiorców, których dotknęły skutki tegorocznej powodzi. Część z nich została już zaakceptowana przez rząd, inne mają wejść pod obrady we wtorek - zapowiedział wiceminister gospodarki Rafał Baniak. Ireneusz Fąfara, prezes Banku Gospodarstwa Krajowego, odchodzi ze stanowiska Ministerstwo Finansów zapewnia, że będzie współpracować z NBP w kwestii interwencji na rynku walutowym. Może też samo kupować waluty - oświadczył wiceminister finansów Dominik Radziwiłł\nPKN Orlen miał 1308,52 mln zł zysku netto w 2009 r., wobec straty przed rokiem\nGUS: dalszy spadek kosztów budowy domów w kwietniu\nNiespodziewanie wzrost sprzedaży detalicznej w lipcu sięgnął aż 5,7 proc. w skali roku. To dużo, bo przez całą pierwszą połowę roku oscylował on wokół zera\nRośnie optymizm przedsiębiorców MSP\nWedług ekspertów ministerstwa gospodarki wzrósł wskaźnik mierzący optymizm rozwoju sektora małych i średnich firm. Ta korzystna tendencja - po raz pierwszy od dwóch lat - wynika ...\nTachografy dla AETR od 16 czerwca\nUOKiK: 4,2 mln zł kary dla biura podróży Triada\nUrząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ukarał biuro podróży za podnoszenie cen wycieczek klientom, którzy już wykupili wyjazdy. Gdy chcieli oni zrezygnować z podróży, Triada odmawiała oddania wpłaconych pieniędzy\nPolskie LNG poinformowało o podpisaniu w dniu 26 lutego w Krakowie umowy z Instytutem Nafty i Gazu, która jest elementem procesu pozyskania środków unijnych w wysokości 456 milionów złotych.\nJest 8,5-proc. podatek od najmu mieszkania!\nPrezydent podpisał w piątek ustawę obniżającą podatek od najmu mieszkań. Niecierpliwie czekali na to właściciele nieruchomości.\n"Parkiet": Wzrosną ubezpieczenia majątkowe\nmeble kuchenne broniewskiego warszawa | kupię obrusy bieżniki sklep internetowy


Polityka prywatności – Strona oficjalna Samm Šeher Hotel | Hotele w Sarajewie\nAby strona działała jak najlepiej, obiekt Samm Šeher Hotel korzysta ze swoich własnych plików cookie, jak i plików cookie stron trzecich do celów technicznych, analitycznych oraz marketingowych. Dalsze przeglądanie naszej strony jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na korzystanie z plików cookie. Zapoznaj się z Komunikatem o wykorzystaniu plików cookie, by uzyskać więcej informacji.\nOświadczenie o ochronie prywatności obowiązuje dla witryny sammseherhotel.com należącej do i obsługiwanej przez Samm Šeher Hotel. Niniejsze oświadczenie o ochronie prywatności określa sposób zbierania przez nas i wykorzystywania informacji, m.in. danych osobowych, które udostępniasz na swojej stronie: sammseherhotel.com. Opisuje również dostępne opcje w zakresie korzystania z Twoich danych osobowych, Twojego dostępu do nich oraz ich aktualizacji.\nJeśli nie wyrażasz zgody na przetwarzanie określone w punktach C-F, a możliwość rezygnacji z ich zapisywania nie jest bezpośrednio dostępna (np. w ustawieniach konta), skontaktuj się z obiektem stay@sammseherhotel.com .\nPolegamy na Tobie w kwestii dostarczenia nam kompletnych, dokładnych i aktualnych danych osobowych. Poinformuj nas bezzwłocznie o zmianach lub nieścisłościach w Twoich danych osobowych, kontaktując się z obiektem stay@sammseherhotel.com . Twoją prośbę spełnimy w ramach obowiązującego prawa.\nJeśli masz pytania lub uwagi do przetwarzania przez nas Twoich danych osobowych lub jeśli chcesz skorzystać z dowolnego prawa, które przysługuje Ci w ramach niniejszego oświadczenia, skontaktuj się z obiektem: stay@sammseherhotel.com . Możesz również skontaktować się z miejscową jednostką zajmującą się ochroną danych osobowych.


Czynniki, które decydują o powodzeniu Twojego biznesu | Nasz-Szczecin.pl\nFirmy ze Szczecina Czynniki, które decydują o powodzeniu Twojego biznesu\nCzynniki, które decydują o powodzeniu Twojego biznesu\n10 listopada 2020 Monika 0\nDokumentowanie i aktualizowanie krytycznych czynników sukcesu organizacji pozwala korporacji reagować na siły zewnętrzne, przekierować wewnętrzną koncentrację i planować ten sukces, teraz i w przyszłości. Przekazywanie celów i strategii organizacji całej firmie zapewnia odpowiedni punkt wyjścia i punkt ciężkości dla wszystkich decyzji i dyrektyw indywidualnych, zespołowych i korporacyjnych. Bez względu na to, czy chodzi o to jaki budżet na reklamę przeznaczyć, czy o to jaka hurtownia chemiczna Szczecin będzie najlepsza.\nCzynniki wewnętrzne wpływające na sukces firmy\nWewnętrzne krytyczne czynniki sukcesu nadają kierunek strategicznym wyborom i pozwalają firmom osiągać cele i osiągać nowe kamienie milowe. Rozważ wewnętrzne krytyczne czynniki sukcesu, pozycjonując swoją firmę pod kątem zysków związanych z działaniami marketingowymi, rozwojem strategii produkcji oraz radzeniem sobie z wewnętrznymi barierami i wpływami. Przykłady wewnętrznych krytycznych czynników sukcesu obejmują kultywowanie silniejszych relacji z dostawcami takimi jak hurtownia chemii gospodarczej Szczecin – w celu zwiększenia udziału w rynku oraz spełnianie norm jakości ustanowionych w celu spełnienia harmonogramów produkcji i wymagań z pomocą ofert takich jak https://b2b.europedg.pl/hurtownia-chemiczna-szczecin/. Jeśli chodzi o wewnętrzne bariery i wpływy, krytyczne czynniki sukcesu, takie jak wdrożenie udanego programu szkoleniowego lub zapewnienie możliwości rozwoju obecnym pracownikom, mogą pomóc Twojej firmie osiągnąć lub przekroczyć cele.\nCzynniki zewnętrzne wpływające na sukces firmy\nRóżne czynniki wpływają na zewnętrzne krytyczne czynniki sukcesu. Obejmują one czynniki środowiskowe, takie jak:\nkondycja gospodarcza i witalność,\nobecny klimat biznesowy,\nZmieniające się czasy gospodarcze mogą prowadzić do konieczności dostosowania poziomów produkcji i zróżnicowania produktów i usług. Do krytycznych czynników sukcesu, które mogą pomóc Twojej korporacji w osiągnięciu dostosowanych celów i sprostaniu nowym wyzwaniom na tej arenie, należą przyciągnięcie nowych klientów usługami o wartości dodanej lub zapewnienie finansowania nowej linii produktów. Utrzymanie konkurencyjności na obecnym rynku wymaga również obserwowania branży i konkurencji. Wykorzystanie nowych osiągnięć, technologii i usług może być kluczowym czynnikiem sukcesu, jeśli chodzi o zabezpieczenie swojego udziału w rynku.\nRozważ krytyczne czynniki sukcesu jako narzędzie do ukończenia projektów, osiągnięcia celów i rozwoju firmy. Pracuj nad określeniem celów, a następnie zainicjuj szereg krytycznych czynników sukcesu, które pomogą Ci je osiągnąć. Na przykład chęć ekspansji międzynarodowej wymagałaby rekrutacji i zatrzymania wykwalifikowanej kadry kierowniczej oraz to, by wybrana hurtownia środków czystości Szczecin odpowiadała na zapotrzebowanie. Inne krytyczne czynniki sukcesu mogą obejmować wszystko, od utrzymania dodatniego przepływu środków pieniężnych po zapewnienie kontroli w celu zaspokojenia potrzeb w zakresie zapasów, jednocześnie zapobiegając nadmiernym stanom i nieaktualnym sytuacjom. Krytyczne czynniki sukcesu zmieniają się w czasie i wymagają ciągłej ponownej oceny motywów i miar sukcesu.\nPraca w administracji publicznej – z jakich udogodnień warto skorzystać?\nPortfolio – jak stworzyć takie, by było kluczem do kolejnych projektów?


Nasz papierowy świat! : Pierwsza próba z Munro\nNiecały rok temu, w związku z przyznaniem Literackiej Nagrody Nobla, wybuchła fala na czytanie książek nagrodzonej Alice Munro. W moich oczach nie była jednak czymś złym, bo w widoczny sposób różniła się od mody na na przykład Igrzyska śmierci. Munro nie czytano, aby się tym pochwalić (chyba, że powiedzmy ktoś ma wyjątkowo snobistycznych znajomych, ale pomijając), a po to, żeby ją znać. Bo w końcu musi być warta poznania, skoro została laureatką tak ważnej nagrody. Osobiście chciałam sięgnąć po coś z jej twórczości jeszcze w dniu, w którym poznałam jej nazwisko. A wyszło, jak wyszło. Okazja nadarzyła się dopiero teraz. Jak przedstawiają się moje wrażenia?\nWidok z Castle Rock zaczyna się od czterech wysnutych na podstawie kilku zdobytych listów opowiadań z przodkami Munro w roli głównej. Brzmi ciekawie, ale czy jest w praktyce - nie powiedziałabym. Prawdę mówiąc strasznie wynudziłam się czytając te cztery opowiadania. Wyczekiwałam wtedy końca książki i nawet rozważałam jej porzucenie, czego zwykle nie robię. Bo nawet jeśli miejscami udało mi się wciągnąć, to jednak w głównej mierze akcja stała w miejscu i ponadto dało się dostrzec wyraźny przerost formy nad treścią. Bo styl Munro jest rzeczywiście rewelacyjny i niebanalny. Ale co z tego, skoro na początku opisywała praktycznie wielkie nic?\nPrzejdźmy jednak do dalszych opowiadań. Bo tu już sprawa się poprawiła. Autorka porzuciła swoich niezbyt ciekawych przodków i zaczęła pisać o sobie. Nie zawsze, jak wspomniała w przedmowie, trzymając się faktów - ale za to naprawdę ciekawie. Mówiła o rzeczach ważnych - swoim dzieciństwie, potem młodości, domu rodzinnym, rodzeństwie, pierwszej miłości czy przygotowaniach do ślubu, ale generalnie poświęciła uwagę małym, nieistotnym sytuacjom, na które ktoś postronny nie zwróciłby uwagi, ale za to właściciel wspomnień myśli o nich do końca życia.Wyróżnić muszę tu Leżąc pod jabłonią, bo podczas lektury zapomniałam o całym bożym świecie! Wiele razy się uśmiechałam i tyleż razy marszczyłam brwi, ale podobne reakcje miałam w sumie także przy pozostałych tekstach. Po ukończeniu ostatniego spojrzałam na zdjęcie pani Alice i pomyślałam, że teraz nie jest już dla mnie fotografią kogoś zupełnie obcego. Ale co było tu prawdą, a co nieprawdą? - tego trzeba się już domyślić.\nDoszłam także do wniosku, że główną wadą Widoku z Castle Rock (i pewnie również pozostałych książek autorki) jest to, że są one zbiorami opowiadań. A z nimi niekoniecznie jestem za pan brat. Ile razy zdołałam się mocno wciągnąć, tyle razy opowiadanie się kończyło, a ja musiałam poznawać nowych bohaterów, nowe sytuacje. Moim zdaniem Munro najlepiej wyszłaby, gdyby napisała pełnometrażową powieść. W ten sposób zdobyłaby serce i duszę nie tylko fanów opowiadań.\nNie jest łatwo zdefiniować moje uczucia względem tej książki. Na początku były naprawdę chłodne, w którymś miejscu nawet gorące, ale koniec końców zatrzymało się na po prostu ciepłych. Przede wszystkim cieszę się, że wreszcie przeczytałam coś spod pióra Alice Munro, no i oczywiście że nie porzuciłam tego czegoś po czterdziestu stronach. Mam nadzieję, że inne zbiory autorki są lepsze od tego - bo nie zamierzam skończyć na tym jednym.\nAutor: Emilia Pisula o 14:21\nKasia Żmuda 21 sierpnia 2014 16:15\nNo niby autorkę warto znać, ale skoro to tylko opowiadania, to chyba podziękuję, bo moim zdaniem są zdecydowanie za krótkie i nie lubię ich czytać, bo tak jak stwierdziłaś jak się człowiek wciągnie to się opowiadanie kończy. ;/\nNessie 21 sierpnia 2014 16:33\nTak jak ty, ja również byłam ciekawa tej autorki odkąd o niej usłyszałam. Ale nie jestem nadal pewna jej twórczości. Tak czy owak, przeczytam, żeby znać przynajmniej jedną książkę Alice Munro :)\nAnonimowy 21 sierpnia 2014 16:37\nNie czuję w Twojej recenzji przekonania, dlatego nie będę szukać tej pozycji. Podobnie jak Ty spróbuję z inną książką autorki :)\nAnonimowy 21 sierpnia 2014 16:44\nMam takie same zdanie na temat opowiadań autorki. Raz przeczytałam książkę i również kiedy się wkręciłam w opowiadanie, za chwilę ono się kończyło. Nie było to zbyt przyjemne.\nTirindeth 21 sierpnia 2014 21:02\nNo właśnie mnie też te opowiadania nie przekonują - za krótkie. Poza tym mało w nich emocji. Ale pióro babka ma dobre, przyznać trzeba.\nDaria CreatedEternity 23 sierpnia 2014 13:53\nHindi ako pagpunta sa basahin ito :)\nPatrycja Waniek 24 sierpnia 2014 23:30\nJa również nie potrafię się wciągnąć w opowiadania, bo gdy to robię się kończą, a że pani otrzymała Oskara dowiedziałam sie dzieki blogsferze, tak bym się nawet nie zaintersowała. Pewnie jako naprawdę dorosła osoba sięgnę, by się przekonać, co do dzieła noblistki, ale teraz nawet nie próbuję.\nKarolka 26 sierpnia 2014 11:57\nczytałam dwie książki Munro i obie były na bardzo wysokim poziomie - więc polecam te, które wydało wydawnictwo Literackie :3\nEma Pisula 26 sierpnia 2014 13:42\nta też jest wydana przez Literackie XD


Opowieść jako żywa...\nW niedzielę, 22 sierpnia na Świętym Krzyżu szykuje się wyjątkowe wydarzenie historyczne, kulturalne i turystyczne. Odbędzie się widowisko „Opowieść jako żywa...” z okazji 370. rocznicy śmierci Księcia Wojewody Jeremiego Wiśniowieckiego. - To wydarzenie, którego celem jest przypomnienie życiorysu i dokonań Księcia - powiedział starosta kielecki Mirosław Gębski podczas konferencji na Świętym Krzyżu. Wydarzenie zostało objęte patronem honorowym przez prezydenta RP Andrzeja Dudę.\nKonferencja promująca widowisko plenerowe pn. „Opowieść jak żywa…” odbyła się z udziałem starosty kieleckiego Mirosława Gębskiego, wicestarosty Tomasza Plebana, o. dr Mariana Puchały OMI - superiora klasztoru, zastępcy dyrektora Świętokrzyskiego Parku Narodowego Agaty Czepliny - Miernik, kasztelana Chorągwi Rycerstwa Ziemi Sandomierskiej Karola Burego.\nWydarzenie rozpocznie się o godz. 11.30 Mszą Świętą na Świętym Krzyżu. Następnie na błoniach przy klasztorze od godziny 13 do godziny 18 odbędzie się widowisko przedstawiające życie Księcia od lat młodzieńczych aż do jego śmierci.\n- W niedzielę, 22 sierpnia odbędą się uroczystości związane z 370. rocznicą śmierci księcia Jeremiego Wiśniowieckiego. Jednocześnie to będzie 409. rocznica jego urodzin. Książę przeżył 39 lat i 3 dni. Był to znamienity wojownik. Od najmłodszych lat doświadczał trudów życia wojennego. Jego ojciec zginął, gdy Jeremi miał 4 lata, został otruty. Matka zmarła gdy miał 7 lat. Książe wychowywany był przez swojego stryja Konstantego. W wieku 20 lat przeszedł na katolicyzm z prawosławia. W latach 40. walczył z Tatarami. Był faktycznym obrońcą Zbaraża i tym, który przyczynił się do zwycięstwa pod Beresteczkiem, gdzie Chmielnicki uciekł z pola bitwy - przypomniał Mirosław Gębski starosta kielecki.\nJak dodał starosta, postać Jeremiego była przez wiele lat zapomniana. - Chcemy przypomnieć nie tylko mieszkańcom powiatu, czy województwa ale także całej Polski, że tu na Świętym Krzyżu spoczywają zwłoki Jeremiego, wybitnego Polaka z okresu wojen z moskalami, który walczył za naszą ojczyznę - dodał starosta. - Wcześniej leżał na Ukrainie. Wdowa po dwóch latach wykopała jego ciało, ponieważ bała się jego zwłoki zostaną zbezczeszczone. Przywiozła go do świętego miejsca.\nJak dodał wicestarosta Tomasz Pleban, impreza, to również wspaniałe wydarzenie kulturalne, turystyczne i historyczne. - Odbędzie się tutaj szereg eventów, pokazujących postać Jeremiego Wiśniowieckiego. Chorągiew Rycerstwa Ziemi Sandomierskiej przedstawi szereg wydarzeń. Zaczniemy od parady wojsk i dworu, następnie będzie przedstawione widowisko żywot Jeremiego Wiśniowieckiego, po nim pokazy musztry, turniej husarski, tańce, bal. Będą też żywe szachy. Zapraszamy rodziny z dziećmi, turystów, mieszkańców powiatu kieleckiego i miasta Kielce, wszystkich zainteresowanych z całej Polski - mówił wicestarosta kielecki.


Od braku do natłoku | TEMI - Piszemy jak jest!\nStrona główna Felietony Od braku do natłoku\nCzyli: nadal nie wiemy nic i w pewnym sensie jest gorzej niż wtedy. W praktyce oszołomieni tym zgiełkiem ludzie wierzą reżymowym mediom kłamiącym na potęgę.\nW Polsce są one wyjątkowo zakłamane. I tak dobrze, że mówią, iż 2 x 2 = 8 –‑ bo za „komuny” to było 18…\nWszelako za granicą nie jest wiele lepiej.\nDzięki mediom Polska jest, poza Stanami Zjednoczonymi, jedynym krajem na świecie, w którym ludzie wierzą, że Amerykanie rok temu zabili śp. Osamę ibn Ladena. Wszyscy wiedzą, że Ladenowicz nie żył już od dziewięciu lat, że al‑Qaida udawała, że On żyje, by podtrzymywać strach, a CIA też udawała, że żyje, by dostawać ogromne pieniądze na walkę z al‑Qaidą i ks.Osamą. No, i w końcu trzeba było jakoś zakończyć tę komedię…\nCzy ktokolwiek uwierzy, że można było zrobić taką operację i nie pokazać żadnego zdjęcia (te biegające po Sieci to produkt Photoshopa, co bez trudności udowodniono), nie pokazano zwłok i (bez niezależnych świadków) wyrzucono pośrodku oceanu? I Pakistan nie zerwał z USA stosunków, i rodzina ks. Osamy nie wrzeszczy…?\nŚwiat obiegła karykatura pokazująca JE Baraka Husseina Obamę ściskającego rękę p.Wilusiowi Gatesowi trzymającemu pod pachą podręcznik Photoshopa: „Gratuluję Panu sprawnego wyeliminowania ibn Ladena! ”. Tylko w Polsce ludzie dali się nabrać.\nI w Ameryce. Tam są prości ludzie i nadal wierzą, że ich rząd nie może kłamać. Ale Polacy??\nPolakom trudno uwierzyć, że w porównaniu do obecnych prezenterów TV p. Jerzy Urban, rzecznik rządu PRL, jest wzorem uczciwości i prawdomówności.\nChociaż cała Polska widziała na ekranach jednego przedstawiciela „Rządu” twierdzącego, że konwencja ACTA nie zawiera niczego, co już nie funkcjonowałoby w naszym prawie, i drugiego przedstawiciela zaklinającego się, że ratyfikacja ACTA jest koniecznością, bo bez tego świat się zawali.\nZ całą pewnością jeden z tych dygnitarzy łgał w żywe oczy, nieprawdaż? Ale nikt tego w telewizji nie dostrzega. Jak człowiek pisał, to można było popatrzeć na napisane w jednym miejscu, popatrzeć na zapisane w drugim i porównać.\nNa ekranie ludzie przywykli, że facet jest w samolocie, za pół sekundy jest w gabinecie i nie ma w tym żadnej sprzeczności.\nWięc nikt nie jest w stanie wykryć sprzeczności w telewizji.\nWięc można ludzi oszukiwać.\nRównie ważne jak to, co jest, jest to, czego nie ma w telewizji. Najlepszą radą, by sprawdzić, o co naprawdę chodzi, jest zajrzenie do Sieci, zobaczenie, co się dzieje na świecie, i sprawdzenie, czy to jest w TV.\nJeśli coś wydaje się ważne, a w telewizji tego nie ma, to czuj duch!\nWięc właśnie od paru tygodni kolejne amerykańskie lotniskowce i krążowniki nadciągają jak sępy do wybrzeży Persji, kolejne zastępy US Army przybywają do Izraela, a szukająca wszędzie sensacji i strasząca byle „świńską grypą” prasa i telewizja w Polsce o tym ani mru‑mru!.\nAni o tym, że JE Jĭn‑Tāo Hú, prezydent ChRL, powiedział wojskowym, że Chiny będą wspierać zbrojnie Iran, jeśli Amerykanie zaatakują, „nawet gdyby groziło to III wojną światową”.\nAni o tym, że zgodzili się z tym JE Dymitr Miedwiediew i p. Włodzimierz Putin.\nEee, widocznie to sprawy nieważne, niegodne uwagi Polaka.\nPo co robić z tego sensację?


SIMPLE ESP OPINIA - Opinie użytkowników o czitach - Private Cheats\nSIMPLE ESP OPINIA\nRozpoczęty przez 1337sigal , 01 sie 2017 12:42\nMoja opinnia bardziej bedzie odnosila sie do administratora,który ma wszystko za przeproszeniem w dupie, kontakt od samego poczatku jest bardzo slaby, okolo tydzien temu, moze dwa zapytalem czy moglby mi przeslac zakupionego czita jeszcze raz bo jestem poza domem( mam ze soba lapka) a kupilem czita w domu ( gram na pc ), a chcialbym pograc, nie dosc ,ze jest aktywny raz na dzien maks albo na dwa dni i nie łaska odpowiedziec to jak odpowiada to nigdy jednoznacznie jak niemowle, otrzymalem odpowiedź " nie wiem czy Ci sie to oplaca " - to kurwa opisz czemu nie, potem sie zapytalem czemu nie , " nie bedzie Ci dzialal " nie rozumiem czemu mialby mi nie dzialac i to dzisiaj nie otrzymalem odpowiedzi dlaczego.Co do samego czita nie mam zadnych zastrzerzen jest bardzo dobry, ale administrator to jakas kpina, przy zakupie cheata tez rozmowa byla strasznie monotonna.\nNapisano 01 sierpień 2017 - 12:47\nWysłano 2 tygodni temu\nmam pytanie, czy możliwe jest, żebyś przesłał mi zakupionego cheata jeszcze raz? Jestem teraz poza domem na tydzień i chcialbym pograc na lapku. Z góry dzieki za odpowiedź i sory za problem.\nWysłano Tydzień temu\nnie wiem czy ci sie to oplaca\nczyli musialbym jeszcze raz zaplacic czy jak ? Bo nie rozumiem\non ci po prostu nie zadziala na innym kompie xd\nRozmowa z adminem, nie pozdrawiam, podejscie to totalna zlewka\njeszcze dostalem bana na shoutboxie bo napisalem prawde, ze strasznie nieprofesjonalnie podchodzi do sprawy i jak sie za cos bierze pieniadze i sie pisze w swojej ofercie np. fast updates i szybki kontakt to sie tego trzyma, ale to akurat szczegół sedno sprawy wyżej.\nNapisano 01 sierpień 2017 - 14:46\nNIE ZADZIALA CI NA INNYM KOMPIE BO HWID MODEL\nNapisano 01 sierpień 2017 - 15:32\nżeby ci zadziałał to admin musi ci zrobić HWID reset'a. np. jak ktoś chce pojechać na lana z jakims cheatem to potrzebuje hwid reset\nNapisano 02 sierpień 2017 - 15:01\nJa nie miałem takich problemów......\nNapisano 12 sierpień 2019 - 09:52\nostatnio poprosiłem o zrobienie amxbans nie kosztowało mnie to dużo a obsługa jest profesjonalna wszystko śmiga elegancko i nawet dostałem parę wskazówek. Tak więc Ziemniaczek jeszcze raz wielkie dzięki, Polecam i pozdrawiam Mateusz\nNapisano 27 październik 2020 - 00:54\nA może jeszcze bardziej zaznaczyć kotwicowe usta analogicznie do kotwicowych oczu.. no nie wiem moze przez jakis element zębów... POza tym "ISSN 1869-609X" poprzez bliskie - stykające sasiedztwo z Brzegowym "G" .."kłuje" mnie w oczy...wiec moze ten numer pod "forumbrzeg.pl" ? A tak... Ten post został stworzony za pomocą XRumer, najpopularniejszego narzędzia do automatycznego publikowania na forach i blogach. XEvil 5.0 pomaga ominąć większość zabezpieczeń antybotowych, może złamać wszystkie najpopularniejsze captcha, takie jak ReCaptcha-2 i ReCaptcha-3 XEvil kompatybilny ze wszystkimi znanymi programami SEO: GSA, SERPParser, ZennoPoster, RankTracker itp. Więc jeśli chcesz promować swoją stronę szybko i na całym świecie: XEvil jest niezbędnym narzędziem w twoim arsenale


Najdalsza podróż - Stanislav Grof - Książka | Gandalf.com.pl\nNajdalsza podróż Misterium i świadomość śmierci\nMisterium i świadomość śmierci\nNajdalsza podróż, Misterium i świadomość śmierci - opis produktu:\n`Do późnych lat sześćdziesiątych XX wieku zachodnia cywilizacja przemysłowa niemal w ogóle nie interesowała się problematyką śmierci i umierania. Jedynym wiarygodnym wytłumaczeniem tego fenomenu jest masowe wypieranie się śmierci i tłumienie wszystkiego, co się z nią wiąże`. Topimy śmierć we łzach, odpędzamy śmiechem, zagłuszamy szumem medialnym. W "Najdalszej podróży" Stanislav Grof proponuje nam wyprawę aż po kres istnienia w celu zobaczenia, co znajduje się dalej. Czym jest śmierć - końcem czy początkiem wszystkiego? Jakie towarzyszą jej wizje? Dokąd prowadzą? Książka Grofa nie zabiera ostatecznego głosu w tej kwestii, ale dostarcza fascynującego spojrzenia na problematykę, która dotyczy każdego.\nStanislav Grof należy do najwybitniejszych współczesnych psychologów i psychoterapeutów, którym nie jest straszne poszerzanie granic ludzkiej świadomości. Jego myśl, podobnie jak dokonania Carla Gustawa Junga, Berta Hellingera, Jamesa Hillmana, Arnolda Mindella i Kena Wilbera, rzuca wyzwanie dotychczasowemu paradygmatowi. Grof, czerpiąc z dorobku psychoanalizy i psychologii humanistycznej, podkreśla znaczenie odmiennych stanów świadomości w ciągłym formowaniu ludzkiej psychiki. Proponuje jej nowy model, który obok wymiaru biograficznego uwzględnia znaczenie doświadczeń okołoporodowych i transpersonalnych. "Najdalsza podróż" jest jednym z ostatnich dzieł tego wybitnego myśliciela, dotyczącym zagadnienia śmierci w kontekście dawnych i współczesnych mitologii, rytuałów, praktyk religijnych i magicznych, a także eksperymentów psychodelicznych z ludźmi umierającymi, prowadzonych przez niego w latach siedemdziesiątych XX w. w Marylandzkim Ośrodku Badań Psychiatrycznych.\n`Niejako z definicji śmierć stanowi najważniejsze zagadnienie naszego życia. Stanislav Grof, na przestrzeni pięćdziesięciu lat swej nadzwyczajnej praktyki badawczej, poznał je lepiej niż ktokolwiek. "Najdalsza podróż" dostarcza fenomenalnego, zdumiewająco zrozumiałego podsumowania jego badań psychologicznych, obserwacji naukowych i mądrości duchowej na temat śmierci i umierania, a także głębokiego związku tych procesów z kwestią narodzin biologicznych. To dzieło niezwykle istotne dla każdego, kto interesuje się sensem życia.`\n- prof. Richard Tarnas, psycholog, filozof i astrolog, California Institute of Integral Studies\n`Stanislav Grof dokonał w tej książce ekscytującego i błyskotliwego przeglądu starożytnych i współczesnych świadectw na rzecz istnienia innych wymiarów rzeczywistości oraz pośmiertnego przetrwania świadomości. To książka o fundamentalnym znaczeniu!`\n`Oto światowej sławy psychiatra, wybitny pionier badań psychodelicznych, który wniósł znaczący wkład w nasze rozumienie zależności pomiędzy doświadczeniami okołoporodowymi a transpersonalnymi stanami świadomości, przygląda się drugiemu biegunowi cyklu życia ludzkiego. W tym niezwykle istotnym dziele Grof podsumowuje swoje badania z zakresu psychodelicznej terapii osób przygotowujących się do śmierci, jak również badania innych specjalistów od tanatologii i doświadczeń z pogranicza śmierci, dokonuje obszernego przeglądu wielkich tradycji mistycznych świata i demonstruje, że ludzie przeżywający niezwykłe stany świadomości dysponują znacznie szerszym spojrzeniem na śmierć, jej sens i znaczenie. Zdecydowanie łatwiej znoszą też konfrontację z tym punktem kulminacyjnym ludzkiego życia.`\n`Mistrzowskie potraktowanie tego najważniejszego, a zarazem najbardziej pomijanego tematu ludzkiej egzystencji. Lektura obowiązkowa dla wszystkich śmiertelników!`\nTytuł oryginalny: Ultimate Journey. Consciousness and Mystery of Death\nKsiążka Najdalsza podróż Misterium i świadomość śmierci, pochodzi z wydawnictwa Okultura. Autorem książki jest Stanislav Grof. Książka Najdalsza podróż liczy 400 stron. Jej wymiary to 150x210. Oprawa jest miękka.\nNajdalsza podróż, Misterium i świadomość śmierci\nNajdalsza podróż książka