Premier powołuje się na niedoszacowaną prognozę GUS z 2014 roku, by pochwalić się sukcesami PiS w odwróceniu demograficznych trendów. Dane pokazują, że "baby boomik" wyczerpał swój potencjał jesienią 2017 roku i w 2018 dzieci rodzi się nieco mniej. Przybywa rodzin bezdzietnych, nieuchronne spadać będzie liczba kobiet w wieku rozrodczym\n„Nasz rząd myśli odpowiedzialnie i strategicznie o rozwoju i przyszłości Polski” – mówił w wywiadzie dla tygodnika „Sieci” premier Mateusz Morawiecki. Przykładem takiego myślenia – które przeciwstawione jest „państwu teoretycznemu” pod rządami PO-PSL- ma być według premiera polityka demograficzna PiS. „Nie da się przecenić naszych sukcesów w walce z pułapką demograficzną” – premier, po swojemu, „jedzie po bandzie”. I stosuje kreatywną statystykę.\nMorawiecki wybiera sobie konserwatywną prognozę\nMateusz Morawiecki, Wywiad dla tygodnika "Sieci" - 02/07/2018\nZgodnie z prognozą demograficzną GUS z 2014 roku („Prognoza Ludności na lata 2014 – 2050”), na którą powołuje się premier liczba urodzeń miała wynieść:\nw 2014 roku – 360 tys.\nw 2015 – 355 tys.\nw 2016 – 350 tys.\nw 2017 – 345 tys.\nZobacz wykres prognozowanej liczby urodzeń na lata 2014 - 2050 - opracowanie GUS\nŻródło: Prognoza ludności na lata 2014 – 2050, GUS\nSzacunki GUS były bardzo zachowawcze. Przy dobrej koniunkturze gospodarczej, stabilnym rynku pracy można się było spodziewać realizacji odroczonych decyzji prokreacyjnych 30-latek (wyż przypadał na lata 1983-1987). Innymi słowy, ze spokojem można było założyć choćby przejściowy wzrost liczby urodzeń.\nPrognoza GUS nie sprawdziła się już w roku publikacji prognozy, gdy urodziło się 375,2 tys. dzieci (prognoza zakładała 360 tys.). A dalej:\nw 2015 – urodziło się 369,3 tys. dzieci, o 14 tys. więcej niż założył GUS;\nw 2016 – urodziło się 382,3 tys. dzieci, o 32,3 tys. więcej niż założył GUS;\nw 2017 – urodziło się 403 tys. dzieci, czyli o 58 tys. więcej niż założył.\nCiężko uznać, że górka w latach 2014 – 2016 to „efekt polityki PiS”. Program „Rodzina 500 plus”, którego rzekomy walor prodemograficzny podkreśla PiS, ruszył dopiero w kwietniu 2016 roku. Już w lipcu 2016 premier Szydło twierdziła, że niewielki wzrost urodzin to efekt 500 plus, z czego nabijało się pół Polski (OKO.press pisało, że kobiety pomyliły się pani premier z jeżycami, których ciąża trwa 40 dni).\nPremier Mateusz Morawiecki mówi, że nie można „przecenić sukcesów [rządu] w walce z pułapką demograficzną”. Rzecz w tym, że program 500 plus rzeczywiście zaowocował niewielkim wzrostem urodzeń w 2017 roku, który OKO.press nazywało „baby boomikiem”, niewspółmiernie jednak małym w stosunku do kosztów programu; traktując 500 plus jako program czysto pronatalistyczny można wyliczyć, że jedno dziecko ekstra kosztuje budżet ponad 700 tys. zł.\nJak widać na wykresie, w 2016 roku faktycznie zaczął się trend niewielkiego wzrostu – o 13 tys. dzieci więcej niż w 2015 roku. W 2017 roku – już z pełnym efektem programu – doszło do tego kolejne 20 tys. urodzeń. Trudno jednak mieć nadzieję, że osiągniemy poziom choćby najlepszego w XXI wieku wyniku 413 tys. urodzeń z 2010 roku, nie mówiąc już o rekordowych 700 tys. urodzeń z lat 80., czy 500 tys. z lat 90.\nMimo wzrostu – 2017 rok Polska szósty raz z rzędu zamknęła ujemnym przyrostem naturalnym: urodzeń żywych było minimalnie (o 900) mniej niż zgonów. Bilans się poprawił, bo w 2016 różnica wynosiła 5,8 tys. a w 2015 – 25,6 tys., ale pozostał ujemny. I nie wyjdziemy na plus.\nTo tylko efekt przejściowy\nGdyby wzrost, którą obserwujemy na wykresie był trwały, nie odmawialibyśmy premierowi powodów do optymizmu – możnaby mieć nadzieję, że powoli wyjdziemy na plus. Ale tak nie jest, jest za to wiele przesłanek, że wzrost ledwie się zaczął, już się kończy. Zresztą trendów demograficznych nie mierzy się w tak krótkim czasie.\nJak tłumaczyła OKO.press prof. Irena Kotowska, demografka z SGH, chwilowy wzrost zawdzięczamy realizacji odroczonych decyzji o rodzicielstwie przez kobiety w wieku 30-34 lata, które urodziły się wyżu lat 80.\nNajważniejsze jest demograficzne fatum, które wisi nad Polską (bez żadnej winy PiS): z roku na rok kobiet w wieku rozrodczym będzie ubywać.\nZmaleje nie tylko ogólna liczba tych kobiet (zobacz wykres niżej), ale przede wszystkim liczba kobiet w wieku o najwyższej płodności, czyli w wieku 25-29 i 30-34 lata.\nZastępowalność pokoleń zapewnia współczynnik dzietności na poziomie 2,1. W 2017 roku wyniósł on w Polsce 1,45.\nWspółczynnik dzietności to liczba dzieci urodzonych przez „statystyczną kobietę” w wieku 15-49 lat.\nSzanse na poprawę ubiegłorocznego wyniku maleją. Z wstępnych danych GUS wynika, że w pierwszym kwartale 2018 urodziło się 96 tys. dzieci – czyli 4 tys. mniej niż w tym samym okresie 2017 roku. Przyrost naturalny w pierwszym kwartale 2018 roku również był ujemny i wyniósł minus 22 tys.\nTakie dane niewiele jednak mówią o trendach. Dlatego OKO.press używa w analizie tzw. sumy kroczącej – czyli sumy urodzeń za 12 miesięcy wstecz licząc od ostatniego miesiąca, który został policzony przez GUS. Najnowsze sumy (na wykresie) pokazane są od marca 2017 do stycznia 2018.\nJak widać, suma krocząca najwyższa była w październiku 2017, w grudniu wyniosła 401,9 tys., w styczniu 2018 wzrosła do 402,7, ale w lutym spadła do 400,5. Widać, że wzrost się wyczerpał, a jesienią 2017 dotknęliśmy „sufitu demograficznego”.\nCoraz więcej bezdzietnych rodzin\nOd lat spada też liczba kobiet, które rodzą pierwsze dziecko. Jak widać na wykresie niżej program 500 plus nie odwrócił tego trendu.\nCały przyrost urodzeń wynika z większej liczby dzieci drugich i trzecich. Mimo że dzieci rodzi się więcej, to nadal spada liczba kobiet podejmujących decyzję o rodzicielstwie.\nPrzeceniane 500 plus\nPolityka demograficzna PiS sprowadza się do jednego programu – 500 plus. Jego pronatalistyczny efekt premier Morawiecki z pewnością przecenił. Najistotniejsza w podejmowaniu decyzji o rodzicielstwie jest stabilna sytuacja na rynku pracy – spadek bezrobocia czy wzrost wynagrodzeń.\nTak uważa dr Iga Magda z Instytutu Badań Strukturalnych, a dr Anna Matysiak, demografka z SGH, mówi: „Ludzie reagują na pogorszenie warunków ekonomicznych i opóźniają decyzję o dziecku, przekładając ją na «lepsze czasy». Najczęściej obserwuje się przyrost płodności po ustąpieniu recesji. Wywołany jest realizacją odroczonych planów prokreacyjnych”.\nCo ciekawe, takie analizy posiadał rząd uchwalając w lutym 2016 rok program „Rodzina 500 plus”. W rządowym uzasadnieniu projektu, OKO.press natknęło się na wykres, który pokazuje związek między stopą bezrobocia rejestrowanego i współczynnikiem dzietności. Widać na nim, że gdy rośnie bezrobocie, to dzietność spada. I odwrotnie, dzietność rośnie wraz ze spadkiem bezrobocia.\npodwyższenie w 2015 roku świadczenia rodzicielskiego do wysokości 1000 zł na dziecko przez 52 tygodnie (tzw. kosiniakowe, od nazwiska ówczesnego ministra pracy Władysława Kosiniaka-Kamysza);\nprogram polityki rodzinnej opracowany w Kancelarii Prezydenta RP za prezydentury Bronisława Komorowskiego przez zespół pod kierunkiem minister Ireny Wóycickiej.\nWarto też zauważyć, że w 2017 roku Polaków i Polki cechował wysoki poziom optymizmu dotyczącego własnego życia rodzinnego i zawodowego, co także może ułatwiać decyzje o dziecku.\nEksperci analizujący najnowsze dane dotyczące dzietności (pierwszy kwartał 2018) podkreślali, że konsekwencją zmniejszenia ubóstwa i podnoszenia dobrobytu gospodarstw domowych, które decydują się na dzieci, jest ograniczenie skłonności do posiadania większej liczby dzieci.\nMałgorzata Starczewska-Krzysztoszek, ekonomistka z Uniwersytetu Warszawskiego, uważa, że poprawa statusu finansowego Polaków i Polek zmienia ich sposób myślenia rodzinie. „Chcą w większym stopniu zabezpieczyć swoje dzieci, inwestują więcej pieniędzy w dzieci i myślą o kolejnym dziecku pewnie dopiero wtedy, kiedy ten status będzie silniej utrwalony i jeszcze lepszy niż w tej chwili” – mówi.\nA to oznacza, że z czasem także liczba osób decydujących się na drugie i trzecie dziecko znacząco zacznie spadać.\nPolityka społeczna, Mateusz Morawiecki, 500+ demografia


Inwestycje funduszy zamkniętych (publicznych) w ETF - III kwartał 2011 r. - ETF\nETF > Aktualności - Polska > Inwestycje funduszy zamkniętych (publicznych) w ETF – III kwartał 2011 r.\nInwestycje funduszy zamkniętych (publicznych) w ETF – III kwartał 2011 r.\nWedług opublikowanych na początku listopada kwartalnych sprawozdań finansowych opublikowanych przez fundusze inwestycyjne zamknięte (FIZ), które wyemitowały publiczne certyfikaty inwestycyjne notowane na GPW w Warszawie, w końcu III kwartału 2011 r. tytuły uczestnictwa exchange-traded funds znajdowały się w portfelach inwestycyjnych dwóch podmiotów.\nNajwiększe zaangażowanie na rynku funduszy ETF wykazał fundusz Opera Za 3 Grosze FIZ zarządzany przez Opera TFI, który posiadał w portfelu w końcu września cztery różne ETF-y ProShares. Najwięcej środków zainwestował w ProShares Ultrashort DJ-UBS Crude Oil ETF – 5,25 tys. walorów o wartości 1 114 tys. zł, stanowiących 7,44% jego aktywów ogółem (wartość tych walorów w stosunku do ceny nabycia wzrosła o 18,5%). Niecałe 5 proc. aktywów funduszu (4,53%) stanowiły w końcu września jednostki ProShares ETF Short S&P 500 (4,5 tys. walorów o wartości 678 tys. zł; w stosunku do ceny nabycia ich wartość wzrosła o 1,3%). Blisko 4 proc. aktywów (3,60%) stanowiły tytuły uczestnictwa funduszu ProShares Ultrashort Euro ETF (8,6 tys. walorów o wartości 539 tys. zł; w stosunku do ceny nabycia ich wartość wzrosła o 20,3%). Nieco ponad 3 proc. aktywów funduszu stanowiły natomiast tytuły uczestnictwa funduszu ProShares Ultrashort Oil & Gas ETF (3,6 tys. walorów o wartości 468 tys. zł; w stosunku do ceny nabycia ich wartość wzrosła o 15,6%). Z portfela tego funduszu zniknęły natomiast tytuły uczestnictwa Market Vectors Russia ETF, które trzy miesiące wcześniej stanowiły jeszcze 3,5% jego aktywów.\nFundusz BPH FIZ Dochodowych Surowców zarządzany przez BPH TFI posiadał na koniec września 24 tys. walorów Lyxor ETF Commodities CRB (tyle samo trzy miesiące wcześniej) o łącznej wartości 2 263 tys. zł, co stanowiło 11,07% jego aktywów (wobec 2 138 tys. zł i 10,26% w końcu czerwca br.). W stosunku do ceny nabycia wartość tych ETF-ów zwiększyła się o 32,2%.\nZ inwestycji w tytuły uczestnictwa funduszy ETF zrezygnował z III kwartale br. zarządzający funduszem Opera Terra FIZ – jeszcze na koniec II kwartału 2011 r. fundusz ten posiadał 9 tys. walorów Proshares Ultra Real Estate, co stanowiło 32,3% jego aktywów.


Sprawdź Życie podziemne mężczyzny 2. Rewanż ebook pdf, chomikuj, epub, mobi. Legalna kultura\n„Życie podziemne mężczyzny”, zarówno część pierwsza jak i druga, to wstrząsająca lektura. Michał W. Pistolet pisze trzewiami. Czytając o poceniu się, wydzielinach i fizyczności aktu płciowego doświadczamy tych emocji, widoków, a nawet zapachów wraz z autorem. I nie ma w tym cienia fałszu. Trudno znaleźć we współczesnej polskiej literaturze drugiego przykładu tak bezwzględnej i ogłuszającej szczerości. Pomimo całej naszej otwartości, my, Polacy, nie czujemy się komfortowo z bezceremonialnością jaką na kartach książki prezentuje autor. Z drugiej jednak strony cielesność jest pretekstem, by przypomnieć nam prawdę o nas samych: lawirujących, oszukujących i często w żywe oczy kłamiących indywidualistów skupionych na sobie i swoich potrzebach.„Życie podziemne mężczyzny 2 rewanż” jest manifestem radosnej i absolutnie niczym nieskrępowanej ludzkiej seksualności, która jednak często prowadzi nas na manowce.I jeszcze jedno – ta książka po prostu otwiera oczy. Wielu mężczyzn wręcza ją swoim damskim przyjaciółkom z przesłaniem: „Przeczytaj to. Właśnie tacy jesteśmy”. Pierwsza część doczekała się wydań niemieckiego i angielskiego. Lektura obowiązkowa!\ndownload ebook free mężczyzny Michał Pistolet Podziemne Rewanż życie\nŻycie podziemne mężczyzny 2. Rewanż - to ebook opublikowany przez E-bookowo.\nNumer ISBN tej publikacji to 9788394112431.\nPremiera "Życie podziemne mężczyzny 2. Rewanż" miała miejsce dnia .\nAutorem jest Michał W. Pistolet. Oryginalnym językiem tej publikacji jest język polski.\nZostał on zakwalifikowany w kategorii: . Napopularniejsze rozszerzenia plików dla Życie podziemne mężczyzny 2. Rewanż to MOBI, EPUB oraz PDF.\nAby przeczytać cały ebook Życie podziemne mężczyzny 2. Rewanż musisz poświęcić ~3 -5 godziny. Na ebook składa się około 138 stron co w uśrednionym przeliczeniu daje około 34000 słów.\nŻycie podziemne mężczyzny 2. Rewanż - powiązane ebooki do pobrania:\nTo bodaj najsłynniejsze ze swoich dzieł Max Weber (1864-1920) stworzył w pierwszych latach XX wieku. Powstało ono w najlepszym dla Europy okresie mieszczańskiego dobrobytu, gdy echa wojen religijnych dawno ucichły, a zapowiedzi nowych, światowych jeszcze nie było słychać. Weber rozważał...


Szkło na telefon GOOGLE PIXEL 3 | szkło hartowane, szybka, glass - sklep Vegacom\nSzkło na telefon GOOGLE PIXEL 3\nW niektórych przypadkach wystarczy chwila rozkojarzenia, żeby komórka wysunęła się z rąk. Nie zapominaj: ekran urządzenia to wrażliwa część. W związku z tym bardzo prosto o połamanie go. Tego typu usterek nie pokrywa gwarancja, za to wymiana ekranu na nowy to duży koszt!\nChcesz przeciwdziałać takim wypadkom? Jeśli tak, przygotowaliśmy oczywiste i niedrogie rozwiązanie - jest nim szkło hartowane GOOGLE PIXEL 3! Jest to akcesorium, które zapewni bezkompromisową osłonę Twojego telefonu, a jednocześnie umożliwia jego wygodne obsługiwanie.\nCzemu warto zamówić szkło hartowane do GOOGLE PIXEL 3 na naszej stronie?\n9H znaczy, iż zakupiona przez Ciebie szybka ochronna wytrzyma naprawdę silne uszkodzenia. Choć może sama ulegnie zniszczeniu przy zderzeniu z podłogą, Twój smartfon będzie nieuszkodzony.\nZ łatwością przykleisz szkło na wyświetlaczu na własną rękę. Nie potrzeba Ci specjalistów!\nSzkiełko zabezpieczające jest niezbyt grube i profesjonalnie wyszlifowane, dzięki czemu nie zakłóca obsługiwania urządzenia palcami. Posiada specjalistyczne powłoki - hydrofobową i przeciw plamom z tłuszczu. Na dodatek jest perfekcyjnie przycięte do określonego rodzaju telefonu - leży z łatwością!\nZamawiasz niedrogie szkło hartowane do GOOGLE PIXEL 3, a jednocześnie zyskujesz pewność doskonałego dopasowania do formy i rozmiarów telefonu.\nSzkło hartowane ochronne na wyświetlacz twardość 9H firmy TWARDOWSKY do GOOGLE PIXEL 3\nSzkło hartowane ochronne na wyświetlacz twardość 9H do GOOGLE PIXEL 3


PZU GO pozwoli służbom szybciej dotrzeć na miejsce wypadku - Gazeta Ubezpieczeniowa – Portal\nStrona główna Rynek ubezpieczeń PZU GO pozwoli służbom szybciej dotrzeć na miejsce wypadku\nPZU GO pozwoli służbom szybciej dotrzeć na miejsce wypadku\nRuszył system ratunkowy PZU GO, który w ciągu sekundy alarmuje centrum operacyjne ubezpieczyciela o wypadku samochodu i przekazuje informację o jego lokalizacji. Jeżeli konsultant PZU nie może skontaktować się z prowadzącym pojazd, wzywane są na miejsce służby ratunkowe. PZU GO działa 24 godziny na dobę, na terenie całej Polski.\n– W sytuacji zagrożenia liczy się każda minuta. PZU GO pozwala zyskać cenny czas, momentalnie alarmując o wypadku służby ratunkowe. Sprawdził się już w praktyce, wzywając pomoc do nieprzytomnych ofiar wypadków drogowych. Jest przykładem na to, jak rozwijane w PZU nowoczesne technologie służą ratowaniu ludzkiego zdrowia i życia – mówi Elżbieta Häuser-Schöneich, członek zarządu PZU SA.\nPZU GO to niewielkie elektroniczne urządzenie, które wygląda jak naklejka przyklejona na przednią szybę samochodu. Poprzez bluetooth łączy się z aplikacją PZU GO w smartfonie. Gdy wyczuje duże przeciążenie, które może świadczyć o wypadku, w ciągu sekundy alarmuje centrum operacyjne PZU, przekazując jednocześnie informację o lokalizacji auta.\n– Konsultant PZU natychmiast telefonuje do klienta, by sprawdzić, czy potrzebna jest pomoc, a gdy ten nie odbiera i nie reaguje na wysyłane SMS-y, wzywa służby ratunkowe. Informacja o wykryciu wypadku trafia do PZU już kilka sekund po samym zdarzeniu. Eksperci podkreślają, że automatyczne powiadamianie o wypadku może skrócić czas reakcji nawet o 40%, gdy do zdarzenia dojdzie w terenie zabudowanym i o 50%, gdy do zdarzenia dojdzie na obszarze wiejskim – mówi Paweł Lewandowski, dyrektor ds. Analiz i Wsparcia Narzędziowego PZU.\nNa polskich drogach średnio co kwadrans dochodzi do wypadku. Co trzy godziny ktoś w nim ginie.\n– Każda inicjatywa, która może przyczynić się do uratowania ludzkiego życia, jest bez wątpienia cenna. Ma to istotne znaczenie przede wszystkim poza obszarem zabudowanym, gdzie bez wiedzy o zdarzeniu – z racji braku świadków i braku możliwości wezwania ratowników – pomoc lekarska może przybyć zbyt późno. Pomimo faktu, iż takich wypadków jest zdecydowanie mniej niż na obszarze zabudowanym, ich skutki są znacznie poważniejsze. W nowo homologowanych samochodach tego rodzaju rozwiązania są już stosowane fabrycznie, a zgłoszenia takie wpływają do służb ratunkowych – wyjaśnia komisarz Robert Opas z Biura Ruchu Drogowego Komendy Głównej Policji.\nPZU GO przychodzi z pomocą nie tylko w razie wypadku. Opcja SOS pozwala na szybkie zlokalizowanie auta, które na przykład ulegnie awarii, a kierowca nie wie, gdzie się znajduje. Dzięki temu konsultant PZU może dużo szybciej wysłać na miejsce pomoc drogową.\nWariant PZU GO obejmuje również dodatkowe świadczenia. To m.in. przewóz ubezpieczonych do szpitala, umówienie konsultacji lekarskiej, wizyty pielęgniarskiej lub spotkania z psychologiem czy dostarczenie leków we wskazane miejsce.\nPZU GO działa na terenie Polski. Usługa jest dostępna w ramach ubezpieczenia PZU Pomoc w Drodze.\nPoprzedni artykułMentoring – zbędny luskus, chwilowa moda czy konieczność dla wszystkich, chcących sięgać po mistrzostwo?\nNastępny artykułGazeta Ubezpieczeniowa nr 24/2020


Brak prądu - wynajem agregatów prądotwórczych - wzorowy.net - Wzorowy katalog stron internetowych\nDodano dnia: 06.02.2013 o godz: 16:29 | Numer ID: 2812\nJak wiadomo agregaty prądotwórcze są bardzo pomocne w momencie braku prądu. Wówczas zasilane przez paliwo wytwarzają prąd, co z kolei umożliwia działanie wielu urządzeń czy to w naszym domu, w naszej firmie czy też w placówce publicznej. Oczywiście taki wynajem jest płatny, jednak warto zauważyć, że im na dłuższej wypożyczamy dany agregat tym koszt takiej usługi maleje. Wiele firm działających w naszym kraju do ceny takiego wynajmu dołącza cenę paliwa, które jak wiadomo jest niezbędne do tego by dany agregat prawidłowo funkcjonował.\nWarto dowiedzieć się czy w naszym mieście działają takie firmy. Na pewno musimy sprawdzić jaką mają one ofertę. W dużych miastach jest znacznie lepiej gdyż jest takich spółek dość dużo i aby utrzymać się na rynku wprowadzają one konkurencyjne ceny. Dzięki temu każdy z nas może za dobrą wartość wynająć potrzebny dla siebie agregaty prądotwórcze. Oczywiście ważne jest także to w jakim stanie są te sprzęty. My jako klienci musimy być pewni, że sprzęt ten będzie nam prawidłowo dział przez wiele miesięcy. Jak wiadomo nowe urządzenia mają gwarancję dzięki czemu zawsze możemy w razie awarii zwrócić dany sprzęt. Agregat ma nam być pomocny dlatego też musimy mieć pewność co do swego zakupu. Na pewno nie warto nabywać starego, zużytego sprzętu. Wówczas nie mamy pewności czy będzie on prawidłowo dział i co ważne nie będziemy mogli zwrócić go w momencie pojawienia się usterki. Dlatego też decyzja o kupnie takiego sprzętu musi być jak najbardziej przemyślana.\nagregaty prądotwórcze, wynajem agregatów prądotwórczych kujawsko-pomorskie, wynajem agregatów prądotwórczych\nkosmetyki (51), Blog bukmacherski (85), nieruchomości (46), moda (35), bukmacherzy (45), adwokat (48), dentysta (35), legalni bukmacherzy (83), sklep (42), poradniki bukmacherskie (56), poradnik bukmacherski (64), sklep internetowy (39), blog online (54), prawnik (35), zakłady sportowe (66), strony www (40), blog (66), zakłady bukmacherskie (178), dieta (45), bukmacherzy online (40), portal (55), zakłady online (69), /pożyczki (38), uroda (60), motoryzacja (43), porady (50), Kraków (53), zakłady na sport (63), turystyka (39), katalog stron (47), zabawki dla dzieci (35), finanse (43), pozycjonowanie (94), ślub (34), samochody (37), zdrowie (95), bukmacher (128), zabawki (46), wroclaw (39), marketing (40)


Pas do bieżni SportsArt 6320 (TB200) | pasydobiezni.pl\nPas do bieżni SportsArt 6320 (TB200)\nPas do bieżni SportsArt 6320 wykonany z materiału TB200. Materiał ten jest przeznaczony głównie do ciągłej pracy w klubie lub intensywnego użytku w warunkach domowych. Najważniejszą zaletą jest impregnacja ślizgu.\nPas do bieżni SportsArt 6320 wykonany z materiału TB200. Materiał ten jest przeznaczony głównie do ciągłej pracy w klubie lub intensywnego użytku w warunkach domowych. Najważniejszą zaletą jest impregnacja ślizgu. Jest to spodnia część składowa pasa, która ślizga się po blacie. Dzięki impregnacji znacząco zmniejsza się wchłanianie zanieczyszczeń. Przy odpowiedniej konserwacji pasa smarem typu R, pas znacząco zwiększa swoją żywotność i zachowuje dłużej niski współczynnik tarcia. Możliwa jest również praca bez smarowania, ale spada wówczas żywotność materiału. Sama waga materiału (2,7 kg/m2) świadczy o wysokiej jakości pasa biegowego.


zegarki Tag Heuer Replika kobiet\ngłówna - repliki zegarków Największa Właśnie wróciłem ze Szwajcarii, dokładnie tam, gdzie bywał zarówno Montblanc zegarek produkuje obok siebie przy użyciu zwycięzcę z Loteria, że nie tak dawno temu (patrz tutaj). Krótko można zbadać wszystko o naszej trzydniowej na wakacje do Montblanc produkuje w Le Locle w Villeret, ale obecnie wolałbym podzielić się specjalne fotografie zegarku Montblanc za jedyny prawdziwy aukcji zegarka. Kiedy byliśmy tam, że wyciągnął go egzamin pięćset godzinny krótką chwilę, więc nie mogliśmy go zobaczyć nie wspominając zrobić kilka zdjęć, aby dzielić się ze sobą. Wpis\nMontblanc jest z jedynym aukcji zegarka jest zazwyczaj specjalne czarne odmiana DLC z Nicolasem Rieussec Zwiększenie godziny, która została uruchomiona Wcześniej 12 miesięcy, że znowu ma róży złotą koronę, popychacze i śrub w De sytuacji. Obracający się dysk godzin teraz również wyposażony w złocie, a także nazwa produktu, minuta markery i kilku innych inne aspekty są drukowane w kolorze brązowym/gold.The most, który zachowuje się chwilą i sekundach rękę (dyski obracają) jest złotem i tak są zdecydowanie dwa połączone ramiona. Centralnym momentem ręcznie wykonywany jest w różowym złocie. Największa Format wybierania standardem w Nicolas Rieussec Uprawa kilku godzin (patrz tutaj tylko na praktyczne oceny) ujawnia Centrum minutową plus godzina są wskazywane przez obracający się dysk (złoto) z plasterkiem zewnątrz godzinnych cyframi. Umieszczony poniżej dysku godzinę jest naprawdę czarny/niebieski dysk, który obraca się podobnie i wykazuje zarówno tych kolorów przez liczebnik otworów. Kolor, który jest zdecydowanie zauważalne jest uzależnione od pory dnia, niebieski jest oczywiste od 6pm do szóstej rano, a czarne jest oczywiste całego dnia. Filmy Oznaczony w wyniku otwór nad prawidłowym boku tarczy jest to, że dzień, w ramach pozostało aspektem jest zazwyczaj dzień roboczy tygodnia. Dwa dyski, które mogłyby się odbyć utworzone przez most złota, są klasyfikowane jako sekund chronograf i liczników minutę. Montblanc jest bardzo wytrzymała na wygląd i styl aspektów, które zamieniają się oczywiste po tym, jak uzyskać lepsze wyszukiwanie. Dwa liczniki chronografu (dyski) charakterystyczne cyfry drukowane w kolorze białym rolex podwodną , choć wszystkie rzeczy związane z wskazując jakiś czas jest złoty/brązowy aw innej czcionki. Dwa Blued śruby, które utrzymują mostek pozłacane w pozycji są dobrze wyważone z niebieskim trójkątem do umieszczenia godziny dwunastej. Największa Scenariusz stali chromowo - ramka, w połowie sytuacja z występami i sprawy znowu - miał bliźniaczy therapy.This węgla Zespół wykonuje wyjątkowo ładnie i jakoś składniki Złoto (specjalnie koronka i przyciski) zmiękczyć czarną powłoką DLC od czerni do antracyt naprawdę czarniawy czekoladowym, wszystko zgodnie z łagodną. Zaraz po kupiliśmy do spędził podczas korzystania z tego ekskluzywnego wersję z Nicolasem Rieussec, że poszedłem ponownie do testu pięćset godziny, niektóre rzeczy, że każdy zegarki Montblanc z doświadczeniem ruchu w domu. Największa na jedynym strony zegarka można studiować więcej szczegółów na temat aukcji i jak jesteś w stanie umieścić ofertę września 28. W przypadku, gdy chcesz dodatkowych szczegółowych faktów na temat Montblanc Nicolas Rieussec, przejdź do Montblanc strona zegarków Cartier bransoletka . Tutaj byłoby formalne obraz Push.


Sprzedam budynek mieszkalny Klucze,olkuski,małopolskie, rynek wtórny. 61540 ongeo.pl\nSprzedam dom - Ryczówek\nCena za m² - 1 868,75 zł\nPowierzchnia gruntu 1 192 m2\nDOM NA SKRAJU LASU, RYCZÓWEK GMINA KLUCZE, PIĘKNA 12 AROWA DZIAŁKA, Inwestlokum - biuro nieruchomosci oferuje do sprzedaży dom jednorodzinny o powierzchni około 160 m2 + powierzchnia piwnic. Wykonany w technologi tradycyjnej murowany. Budynek usytuowany na bardzo ładnej działce budowlanej o powierzchni 1192 m2, zlokalizowanej w I linii zabudowy bezpośrednio przy drodze gminnej. Układ budynku mieszkalnego jako trzy poziomowy w skład którego wchodzą: - piwnice, - przyziemie, - poddasze, gdzie znajdują się: 7 pokoi, 2 kuchnie, 2 łazinki z wc, pomieszcenia gospodarcze i techniczne. Całość w stanie nowym tzw. deweloperskim. Stolarka okienna nowa PCV. Budynek docieplony grubą warstwą styropianu wykończony wyprawą elewacyjną. Budynek wyposażony w instalacje centralnego ogrzewania zasilany piecem na paliwo stałe, wodę z sieci miejskiej. Dojazd do posesji drogą asfaltową. Piękna okolica z ciszą i spokojem wśród zabudowy jednorodzinnej z miłym sąsiedztwem. Zapraszamy do oglądania. tel. 791377551 WYŁĄCZNA OFERTA BIURA INWESTLOKUM DODATKOWE INFORMACJE: Liczba pokoi: 7 Kształt działki: prostokąt Długość działki: 45 Szerokość działki: 26 Wszelkie prawa zastrzeżone. Właścicielem ogłoszenia wraz ze zdjęciami jest firma Inwest-Lokum Robert Solecki. Rozpowszechnianie, kopiowanie oraz korzystanie z materiałów zawartym w tym ogłoszeniu w sposób wykraczający poza dozwolony użytek określony przepisami ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 1994, nr 24 poz. 83 z późn. zm.) bez pisemnej zgody Inwest-Lokum Robert Solecki jest zabronione i może stanowić podstawę odpowiedzialności cywilnej oraz karnej. Informacje zamieszczone w ogłoszeniu nie stanowią oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego i mają charakter informacyjny. GWARANCJA I BEZPIECZEŃSTWO TRANSAKCJI OBSŁUGA TEJ NIERUCHOMOŚCI OBJĘTA JEST LICENCJĄ PAŃSTWOWĄ NR: 11276\nBudynki na sprzedaż Olkusz Sikorka • Budynki na sprzedaż Olkusz Ponik • Budynki na sprzedaż Zawiercie Blanowice • Budynki na sprzedaż Bukowno Stare Bukowno • Budynki na sprzedaż Wolbrom Nowe Miasto • Budynki na sprzedaż Klucze • Budynki na sprzedaż powiat zawierciański • Budynki na sprzedaż powiat olkuski • Budynki na sprzedaż powiat krakowski • Budynki na sprzedaż powiat myszkowski •\nSprzedam dom - Klucze\nSprzedam dom - Kolbark\nSprzedam dom - Krzywopłoty\nSprzedam dom - Golczowice


An Najma - grafik - instruktorzy\nAmina (Anna Zielińska) - liderka Zespołu Tańca Orientalnego An Najma; instruktorka tańca brzucha z dużym doświadczeniem nabytym w ciągu kilku lat nauczania tańca orientalnego. Mimo długiego stażu w uczeniu, wciąż bierze udział w warsztatach by doskonalić swoje umiejętności. Uwielbia uczyć i zarażać innych swą miłością do Orientu. Jej pierwszą pasją był taniec towarzyski, który trenowała przez kilka lat biorąc udział w turniejach.\nFarah (Grażyna Kłębek) - solistka i choreograf Zespołu Tańca Orientalnego An Najma; od kilku lat uczy tańca orientalnego we Wrocławiu. Jej pierwszą pasją taneczną była salsa, którą porzuciła po pierwszym spotkaniu z tańcem brzucha. Wciąz się rozwija biorąc udział w warsztatach i szkoleniach. Z zawodu jest nauczycielem języka angielskiego. Interesuje się kulturą arabską pochłaniając całą mase książek jej poświęconych.\nAlicja Cyganik - solistka i choreograf zespołu Mahakala w zakresie tribal, tribal fusion i Gothic Fusion. Swoje umiejętności doskonaliła na warsztatach i obozach u gwiazd stylu tribal z Polski i świata. Absolwentka Politechniki Wrocławskiej. Obecnie specjalistka ds BHP. Oprócz zamiłowań tanecznych ma jeszcze zamiłowania muzyczne!\nKarolina Zarębska - Absolwentka kierunku Filologia Indyjska i Kultura Indii na Uniwersytecie Wrocławskim. Po raz pierwszy z szeroko pojętym orientem, zwłaszcza kinem Bollywood, spotkała się w wieku gimnazjalnym i szybko stało się to jej wielką pasją. Kulturę Indii już raz odkrywała w tym pasjonującym kraju i zapewne jeszcze nie raz tam powróci.\nTańcem orientalnym (arabskim) zajmuje się od kilku lat, od 2010 roku związana jest z ST An Najma. Występuje na różnych scenach, zarówno w grupie jak i solowo. Wraz z zespołem tańca orientalnego An Najma zdobyła między innymi V-ce Mistrzostwo Europy Wschodniej w 2013 roku. Od lutego 2014 roku ma zaszczyt grać w spektaklu akrobatyczno-tanecznym "Prometeusz". W tańcu Bollywood ceni zwłaszcza jego beztroski charakter oraz możliwość różnorodnego wyrazu. Pomaga on zrozumieć obcą, ale też fascynującą kulturę Indii oraz przenieść się w zupełnie inny świat...\nMaciek Florek - dusza towarzystwa! Animator, tancerz, sportowiec. Uwielbia dzielić się swoją wiedzą taneczną, a ponieważ posiada duże doświadczenie, robi to naprawdę dobrze. Kursanci go uwielbiają i rozchwytują.\nInstruktor tańca użytkowego i towarzyskiego, któremu nieobce są także inne tańce socjalne. Do tego absolwent wrocławskiego AWFu uwielbiający spędzać czas aktywnie. Ulubieniec par ślubnych od wielu lat!\nAGATA THRAMS swoją pasję do tańca rozwijała już jako dziecko, uczestnicząc w grupie tańca towarzyskiego. W 2001 roku odkryła taniec orientalny i od tamtej pory to jemu poświęca większość swojej energii. Poszukując kierunku, który umożliwiłby jej nie tylko realizację tanecznych ambicji, ale także odnalezienie harmonii i siły w całym ciele, w końcu odnalazła Tribal, który z początku przerażał swoim mrocznym stylem, lecz szybko zawładnął jej sercem. Od 2010 roku współtworzyła wrocławski zespół ATS - Himavanti Tribe i od tamtej pory traktuje taniec jako coś zdecydowanie więcej niż tylko hobby. Swoje umiejętności regularnie rozwija zarówno w domowym zaciszu, jak i na przeróżnych warsztatach pod okiem polskich i zagranicznych tancerek światowego formatu. W gronie jej nauczycielek znalazły się między innymi: Yolanda, Anna Redlin, Morgana, Arielah czy Lady Frederique. Agata jest także absolwentką pierwszej edycji unikatowego projektu tanecznego ?XPERYMENTARIUM, firmowanego przez Yolandę i Annę Redlin oraz autorskiego projektu Anny Redlin - Pikanteria.\nAgnieszka Tokarska - tańcem orientalnym zajmuje się od 2010 roku - było to jej noworoczne postanowienie, które szybko przerodziło się w coś większego niż wieczorne zajęcia raz w tygodniu. Od zawsze była gadułą, a dzięki tańcu daje czasem odpocząć językowi i może mówić bez słów. Dziś nie ma dla niej dnia bez tańca, który jednocześnie relaksuje, dodaje energii oraz inspiruje. Bierze udział w wielu projektach związanych z tańcem orientalnym, cześto występuje, szkoli się na warsztatach przy każdej możliwej okazji. Na co dzień studiuje projektowanie komunikacji na UWr. Przesympatyczna, tryskająca energią instruktorka!\nAsia Chlebowska - zaczęła od szkolnej grupy tanecznej, która łączyła różne style tańca i prezentowała swoje umiejętności na lokalnych zawodach i wydarzeniach. Przez trzy lata należała do hip-hopowej grupy Style Addicted z Wrocławia, której trenerem jest Paweł ‘Buli’ Kokowski. Szkoliła się na wielu warsztatach tanecznych między innymi na międzynarodowym wydarzeniu jakim jest SDK (Street Dance Kemp) w Czechach. Największą jej zajawką jest dancehall. Regularnie czerpie wiedzę od najlepszych instruktorów na świecie takich jak: Laure Courtellemont, Camron, AniMal, Global Bob, Orville Xpressionz, Marthe Vangeel, Swaggi Maggi, Steddy Conceicao, Aya, Andrey Boyko, Lil Gbb, Jiff Di Bossman, Blaakow, Carolina Mercado, Lucas Migliorini i wielu innych. Jak mówi o sobie: „Nienawidzę biegać, ale tańczyć mogę całą noc!”.\nAneta Berezowska - tancerka jazzu, tańca współczesnego i burleski, dla której rozciąganie jest formą relaksu, odpoczynku i świetnej zabawy. Na zajęciach wykorzystuje także ćwiczenia z jogi. Wciąż wzbogaca swoje doświadczenie. Jest bardzo ambitna i twórcza a w tańcu zawsze dodaje cząstkę siebie. Na zajęciach kładzie nacisk na solidną rozgrzewkę i bezpieczne rozciąganie.\nFot. Karla Kowalska\nJoanna Michalik (Sweet Evil Burlesque) - tancerka i choreograf burleskowego zespołu Divine. Przygodę z tańcem rozpoczeła w 6 klasie podstawowej w szkole Essens od hip hopu. Jednak wciąż szukała swojego stylu biorąc udział w zajęciach z salsy, disco foxa, bachaty oraz dancehall. Zafascynowana pięknem Belly dance brała udział w wydarzeniach i życiu szkoły Al-Mara oraz zespołu. Jako maniaczka musicali poświęciła się nauce choreografii oraz techniki różnych stylów tanecznych, by tworzyć sceniczne show. Z wykształcenia jubiler i kosmetyczka z miłości tancerka i instruktor. Charyzmatyczna i nieco szalona, nie bojąca się wyzwań, nauczycielka kobiecości i dystansu do siebie. Serdecznie zaprasza do swojego świata pełnego brokatu, piór i seksapilu, gdzie każda kobieta może stać się gwiazdą.\nMagdalena Łapacz swoją przygodę z tańcem zaczęła jeszcze jako dziecko. Jednak dopiero kilka lat temu odkryła swoją największą pasję, jaką jest dancehall. Przez ten czas brała udział w licznych warsztatach tanecznych oraz szkoliła się u najlepszych tancerzy z całego przy świata. Członkini wrocławskieg grupy dancehallowej Faya Burnin', właścicielka nieziemsko hipnotyzujących pośladków :)\nFot. Sylwia Żyłka www.syliwazylka.pl\nEmilia Iwaniec swoją taneczną przygodę rozpoczęła w jednej z wrocławskich szkół tańca. Poza casino, żywo interesuje ją folklor kubański. Swoje umiejętności taneczne stale rozwija "pod okiem” znanych tancerzy kubańskiej sceny międzynarodowej. Zwyciężczyni II Międzynarodowego Turnieju Salsy Latino Festiwal 2015 w kategorii Salsa Cubana. Obecnie kształci się u wielu instruktorów reprezentujących różne formy tańca. Eksperymentuje, łączy smaki, szuka oryginalności i wyrazistości w ruchu. Dodatkowo, odwiedziny na Kubie pozwoliły jej na bliższe poznanie kultury regionu, a uczestnictwo w tamtejszych zajęciach tanecznych zainspirowało do dalszej pracy.\nOd kilku lat zajmuje się i pasjonuje tańcami afro-kubańskimi, w szczególności szeroko pojętą salsą. Ponadto, swoje umiejętności rozwija na wielu konferencjach i festiwalach międzynarodowych. W ostatnim czasie poszukiwanie kubańskiej energii zaprowadziło go na karnawał do Santiago de Cuba. W tańcu szuka otwartości, oddania się muzycznej energii i znalezieniu tanecznego miejsca w muzyce jako kolejny "instrument".\nprojekt strony: parabolicplayground CMS: LINET


ABACUSSPIELE – Okiem PowerMilka\nNMBR 9 – Troszkę Tetris, troszkę Katamino\n5 października 2017 5 października 2017 PowerMilk\t1 komentarz\nNic nie ma tak zwodnego jak cyfra\nTak określił jeden z graczy ten tytuł. Choć porównywanie czegoś do innych gier po pierwszej rozgrywce jest niezbyt w moim stylu, to muszę przyznać, że opis bardzo trafny. NMBR 9 to ciekawa gra logiczna, w której wyobraźnia przestrzenna jest bardzo ważna. Czytaj więcej\nLeo wybiera się do fryzjera – Lew-gaduła strzyże grzywę\n16 września 2017 16 września 2017 PowerMilk\tZostaw komentarz\nZgodnie z tezą Ignacego Trzewiczka “dla dzieci tylko memory“. Był to ironiczny wyraz sprzeciwu tworzenia tego typu gier planszowych dla młodszych. I rzeczywiście widząc zestaw tytułów przeznaczonych dla dzieci mamy całą paletę lepszych lub gorszych (czytaj: sztampowych) gier opartych o memory. Sam narzekałem, nawet przy udanych pozycjach, za nadmierne eksploatowanie tej mechaniki. Leo wybiera się do fryzjera korzysta z tego rodzaju rozgrywki w dość ciekawy sposób. Czytaj więcej\nBang! – Pewnego razu na Dzikim Zachodzie\n25 sierpnia 2014 26 kwietnia 2018 PowerMilk\tZostaw komentarz\nZa dzieciaka oglądałem serial animowany Lucky Luke. Boje dzielnego samotnego kowboja, który wprowadza ład i porządek w bezprawnym świecie Dzikiego Zachodu utrwaliły mi się mocno w pamięci. Chyba dlatego pozostało mi nieco sentymentu do tej epoki. Jedyny sprawiedliwy przeciwko zgrai oprychów. Podobną sytuację będą przeżywać gracze podczas rozgrywki w Bang!. Recenzja dotyczy czwartej edycji, którą wydało w Polsce wydawnictwo Bard.


You are at:Home»Motoryzacja»Zalety ciągników Deutz-Fahr\nCiagniki Deutz-Fahr są jednak cenione nie tylko ze względu na swoją niezawodność, ale także nowoczesny design i ergonomię. Tłumaczy to ekspert z firmy Agromarket Jaryszki: W zawodzie rolnika, a więc przy wielogodzinnej, ciężkiej pracy w gospodarstwie, niezwykle ważna jest redukcja zmęczenia. Istotną rolę odgrywa tu wyposażenie kabiny ciągnika, która powinna tłumić hałasy i drgania, a także maksymalnie optymalizować kontrolę nad pracą maszyny. Ciągniki Deutz-Fahr gwarantują nowoczesne i ergonomiczne stanowisko pracy, wyposażone w specjalne wyświetlacze, które w dogodny sposób przekazują informacje o parametrach pracy maszyny. Do tego dochodzą wygodne fotele, funkcjonalne rozmieszczenie narzędzi sterowania, np. układem hydraulicznym, a także wydajne oświetlenie, w tym nowoczesne oświetlenie typu LED. Wszystko to podnosi komfort pracy operatora ciągnika, nawet nocą. Nic więc dziwnego, że ciągniki marki Deutz-Fahr cieszą się niesłabnącą popularnością już od niemal dwóch stuleci.\nciągnik motoryzacja rolnictwo


Sympozjum Wybrane wyzwania wobec współczesnych polskich rodzin\nWybrane wyzwania wobec współczesnych polskich rodzin\nSelected challenges to contemporary Polish families\nThe conditions in which a family comes to work can be conducive to its functioning or to its challenges. This family experience is common in space as well as in time. Challenges, however, are different in different epochs.\nIn the past centuries, all dimensions of life formed a coherent system, and the institutions supported each other in the service of man and family. Over time this situation began to change. Among the many challenges the modern Polish family experiences are both ideological and socio-economic.\nIn this paper, from the many challenges facing the modern Polish family, the following dilemmas will be analyzed: anti-family ideology of the radical feminism and postmodern doctrine, postmodern crisis of values and family dilemmas of emigration.\nWarunki, w jakich rodzinie przychodzi żyć, mogą dla niej być funkcjonalne lub stanowić wyzwanie. To rodzinne doświadczenie jest powszechne tak w przestrzeni, jak i w czasie. Same wyzwania jednak są różne w różnych epokach.\nW przeszłości wszystkie instytucje stanowiły jeden koherentny system i wspierały się nawzajem w służbie człowiekowi i rodzinie. Z biegiem czasu sytuacja uległa zmianie. Wśród wielu wyzwań, jakich doświadcza współczesna rodzina polska, są zarówno te o charakterze ideologicznym, jak i społeczno-ekonomicznym.\nW niniejszym opracowaniu poddano analizie następujące dylematy współczesnej rodziny polskiej: antyrodzinna ideologia radykalnego feminizmu, kryzys wartości w postmodernistycznej doktrynie oraz dylematy rodziny związane z emigracją.\nJuż starożytny filozof Demokryt, analizując otaczającą go rzeczywistość, zauważył, że podlega ona nieustannej alteracji. Zmiany dokonują się w świecie fizycznym, w różnych wymiarach społecznego życia, a także – i to jest człowiekowi najbliższe – w życiu osobowym. To ostatnie przyjmuje formę następujących po sobie faz: od niemowlęctwa poprzez dzieciństwo, dorastanie, życie dorosłe, starzenie się i starość, by znaleźć swój finał w śmierci. Starożytny filozof nie widział innego wyrażenia na określenie tej dynamiki jak panta rei – wszystko płynie.\nJeśli już dla starożytnego filozofa fenomen zmian był zjawiskiem łatwym do percepcji, to dziś narzuca się z nieporównywalną do tamtej epoki mocą. Prym wiedzie świat technologii, a wtórują mu wszystkie inne wymiary życia, łącznie ze światem wartości. Dzisiejszy świat różni się od wczorajszego o wiele bardziej, niż różnił się w czasach starożytnych, a nawet jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Dzisiejsze zmiany różnią się od zmian w przeszłości swoją treścią, zakresem, a nade wszystko tempem.\nZmiany społeczne nie ominęły też rodziny. Jako mikrostruktura rodzina podlega presji zmian, jakie zachodzą w makrostrukturach, w których funkcjonuje. I chociaż rodzina jest najtrwalszym elementem życia społecznego, to jednak i w niej zachodzą zmiany; dopasowuje ona swoje funkcje i strukturę do nowych sytuacji społecznych. Gdyby do tego dodać również presję na rodzinę o charakterze ideologicznym, to staje się jasne, że i rodzina podlega zmianom, aczkolwiek wolniejszym od zmian makrostrukturalnych.\nW minionych stuleciach wszystkie wymiary życia stanowiły spójny system, a instytucje wspierały się nawzajem w służbie człowiekowi. „Władze cywilne i kościelne zostały połączone czymś w rodzaju milczącego paktu. Pierwsze przejmowały nadzór nad przepisami kościelnymi, obyczajami i praktykami religijnymi, drugie udzielały władzom cywilnym moralnego wsparcia i pomocy”. Jednak z biegiem czasu ta sytuacja zaczęła ulegać zmianie. Obecnie ich symbioza została zminimalizowana, a nawet niekiedy są ze sobą w sprzeczności. Oznacza to, że pewne wymiary życia o charakterze makrostrukturalnym nie są funkcjonalne dla rodziny, a niekiedy nawet wydają się antyrodzinne. Jednak i w takiej sytuacji rodzina musi pozostać „sobą” – jako najbliższe jednostce środowisko, pełniąc rolę niezastępowalnej grupy pierwotnej. W tym zakresie podstawową funkcją rodziny będzie przekaz wartości, zważywszy na fakt, że w nowoczesnym społeczeństwie ten wymiar życia społecznego podlega daleko idącym zmianom.\nW niniejszym opracowaniu spośród wielu wyzwań, przed jakimi staje współczesna polska rodzina, zostaną przeanalizowane następujące dylematy: antyrodzinne ideologie: radykalny feminizm i postmodernistyczna doktryna, postmodernistyczny kryzys wartości i emigracja.\n1. Antyrodzinne ideologie\nAntyrodzinne doktryny to stosunkowo nowy fenomen społeczny. Chociaż struktura rodziny świata grecko-rzymskiego miała wiele defektów, to jednak sama jej instytucja cieszyła się wielkim prestiżem społecznym z racji pełnionych przez nią funkcji. Funkcje te miały zasadniczo charakter społeczny: rodzina miała dać państwu nowych obywateli a także przedłużyć historię rodu. Nadto rodzina miała też zagwarantować opiekę jej starym członkom. Stąd, chociaż formalnie nie było obowiązku założenia rodziny, to jednak istniała presja w tym kierunku; mężczyźni żonaci mieli wyższy prestiż społeczny niż samotni.\nPodobnie jak w Grecji również w starożytnym Rzymie rodzina stanowiła najbardziej widoczną strukturę społeczną. Rodzinę tworzyli: ojciec (pater familias), matka (mater familias), synowie, córki, a także niewolnicy. Również i tu rodzina miała charakter patriarchalny. Matka-żona zajmowała się domostwem, ale w sprawach majątkowych była zależna od męża. Kobieta nie miała praw obywatelskich.\nGodność rodziny została wzmocniona przez chrześcijaństwo. I chociaż ciągle miała ona charakter patriarchalny: „żony niechaj będą poddane swym mężom…” (Ef 5,23) – pisał św. Paweł, to jednak zaraz dodał: „mężowie miłujcie żony…” (Ef 5,25). Poza tym rodzina jako sakramentalny, nierozerwalny związek nabrała nowego blasku i znaczenia. W takiej sytuacji nie mogły rodzić się antyrodzinne doktryny. Tak było do początku XVI wieku, do reformacji, która zapoczątkowała proces sekularyzacji rodziny – w jego ramach rodzinę obdarto z atrybutu sacrum. Tym sposobem otwarto też drogę dla antyrodzinnych ideologii: ideologii marksistowskiej, doktryny New Age, ideologii radykalnego feminizmu, postmodernistycznej doktryny, ideologii gender… Zważywszy na fakt, że niektóre z nich już straciły na swojej aktualności, oraz na zakres niniejszej analizy, zostaną tu przedstawione dwie: radykalny feminizm i postmodernistyczna doktryna.\n1.1. Ideologia radykalnego feminizmu\nChociaż u podstaw ideologii feministycznej leży obiektywny fakt wielowiekowej dyskryminacji kobiet, to jednak feminizm radykalny wykracza daleko poza postulat równości płci. Najpierw według tego odłamu feminizmu życie społeczne to relacje władzy, w ramach których jedne kategorie ludzi podporządkowane są innym; poddani zmuszani są do świadczenia usług na rzecz panujących. Nawet sama „demokracja to kamuflaż ukrywający to, co w innych ustrojach występuje jawnie: wszędzie ma miejsce wyzysk i ucisk ogromnej większości przez męską mniejszość”. W konsekwencji idea współpracy czy solidarności w takiej strukturze jest zwyczajnie narzędziem podtrzymywania status quo przez uprzywilejowanych lub oszukanych czy zdesperowanych poddanych.\nPrzedstawicielki radykalnego feminizmu jednoznacznie wskazują podmioty i kierunki dominacji: „męski” to synonim uprzywilejowanego; „żeński” wyraża podporządkowanie i zniewolenie przez dominującego. To kobieta jest ofiarą tak utrwalonych stosunków – ofiarą męskiej dominacji, ujarzmienia. Kobieta stanowi „wartość” jako dobro do skonsumowania. Stąd „głównym wspólnym doświadczeniem kobiet pozostaje doświadczenie bycia przedmiotem przeznaczonym do konsumpcji przez mężczyzn, np. w ramach pornografii, gwałtu, molestowania seksualnego, prostytucji, seksistowskiej reklamy czy seksistowskiego filmu lub serialu”.\nDla radykalnych feministek subordynacja kobiet męskiej dominacji to nie tylko konsekwencja stosowanej wobec nich fizycznej przemocy z racji przewagi nad nimi mężczyzn w tym zakresie, ale także wyraz oddziaływań instytucjonalnych. To mężczyźni wypracowali standardy relacji, które znalazły swoje odzwierciedlenie w prawie, rodzinie, państwie… W konsekwencji mężczyźni podporządkowują sobie kobiety nie tylko na bazie swej fizycznej przewagi, ale także poprzez standardy odniesień zawarte w społecznych instytucjach. Stąd kobieta, będąc ofiarą podwójnej formy męskiego ujarzmienia, doznaje frustracji o charakterze daleko wykraczającym poza przypadkowo doznane krzywdy.\nSystem patriarchalny, bazujący na kulturowo rozumianej różnicy płci i ekonomicznej dyskryminacji kobiet, ma wielowiekową tradycję. Związał się z kulturą Zachodu. Jednak to nie biologiczna płeć stanowi jego ostateczne uzasadnienie, a płeć „kulturowa”, w ramach której „mężczyźni kontrolują seksualność kobiet i sferę reprodukcji za pomocą nakazu małżeństwa i rodziny, obowiązkowej heteroseksualności, macierzyństwa”. Sam system zaś jako niereformowalny musi zostać w całości odrzucony; wyeliminowane też powinny być wszelkie doktryny o charakterze wartościującym.\nKierunek wyznaczony w ramach przebudowy systemu patriarchalnego wyznacza „kobiecy punkt widzenia” relacji płci. Stąd przebudowie powinny ulec „wszystkie sfery życia, myślenia i działania: począwszy od języka – na którego formowanie mężczyźni mieli niewątpliwie decydujący wpływ – poprzez kulturowo ukształtowane formy stosunków między płciami (…), podział na role męskie i kobiece aż do podstawowych instytucji społecznych i politycznych. (…) twory takie, jak rodzina, szkoła, religia, nauka, system prawny, organizacja gospodarki – wszystko to wspierane jest przez podstawowe założenie patriarchalnego porządku i musi być poddane radykalnej teoretycznej dekonstrukcji i praktycznej rewizji”.\nIdeologia radykalnego feminizmu jest nie do pogodzenia z życiem rodzinnym. Najpierw stoi w sprzeczności z doświadczeniem podziału w ramach płci na męskość i kobiecość oraz ich roli w prokreacji. To mężczyzna potrzebuje kobiety, a kobieta mężczyzny w ramach potrzeby seksualnej, psychicznej i duchowej. Traktowanie małżeństwa jako instytucji przymusowej heteroseksualności jest więcej niż zaklinaniem rzeczywistości, a doznawanie przyjemności w przyrządzaniu posiłków w żadnym wypadku nie może być uważane za pogodzenie się ze zniewoleniem. Rozpatrywanie zaś macierzyństwa w terminach samych kosztów jednoznacznie prowadzi do najbardziej antyrodzinnych poczynań, takich jak brak odpowiedzialności, seksualna rozwiązłość i aborcja. Ten rodzaj ideologii jest też antyhumanitarny. Jest ideologią przeciwko człowiekowi.\n1.2. Postmodernistyczna doktryna\nDrugim wyzwaniem dla współczesnej rodziny jest postmodernistyczna filozofia z epistemologią i etyką na czele, które naznaczone zostały kryzysem. W jej kontekście rodzi się nowa wizja świata i człowieka, nowy rodzaj kultury z szeregiem wewnętrznych sprzeczności. „Z jednej strony odznacza się bogactwem stylów, ekspresji, a z drugiej negacją wartości kultury europejskiej i nowym sposobem widzenia świata; raz postuluje niczym nie ograniczoną wolność dla człowieka, kiedy indziej neguje jego podmiotowość. Szczególne ostrze postmodernistycznej krytyki jest skierowane na tradycyjną epistemologię”.\nPostmoderniści wychodzą z założenia, że proces ludzkiego poznania ma charakter par excellence kulturowy. Oznacza to, że poznanie nie może się dokonywać poza kontekstem kulturowym. Po drugie, nie ma prawdy „obiektywnej”, a poznanie nie polega na odkrywaniu prawdy, będącej poza podmiotem poznającym, ponieważ taka prawda nie istnieje. Taka „prawda” jest nie do pogodzenia z ludzką wolnością. Taka prawda byłaby „«totalizująca», «hegemoniczna», «logocentryczna», «fallocentryczna», «tyrańska»”. W konsekwencji zakładana dotąd odrębność podmiotu poznającego i poznawanego przedmiotu nie ma podstawy w rzeczy – jest fikcją.\nSkoro nie ma obiektywnej prawdy, to również wszystkie sposoby poznawcze mają podobną wartość – są tworzeniem „własnej prawdy”. Oznacza to dalej, że prawd jest wiele; tyle, ile jest podmiotów poznających, i wreszcie, że każda z nich ma tę samą wartość co inne i w żaden sposób nie jest lepsza od innej.\nKonsekwencją tak pojmowanego procesu poznania jest epistemologiczna niemoc i chaos. Postmodernista nie tylko nie jest w stanie poznać i zrozumieć świata, który go otacza, ale i sam stanowi dla innych nie mniejszą zagadkę. Jego epistemologiczna przygoda nie przysparza mu orientacji w świecie, która pozwoliłaby mu znaleźć jakiś punkt zaczepienia. W wyniku tego epistemologiczny proces nie jest ożywiany nawet promykiem wiedzy czy pewności. Poznawczy świat postmodernisty jest jednym wielkim chaosem, w którym nie widać jakiegokolwiek punku zaczepienia i elementu porządku. Jest aglomeratem przypadkowych rzeczy. „Do tego tunelu epistemologicznej niemocy nie dociera nawet promyk wiedzy czy pewności. Człowiek nie tylko nie wie, dokąd zmierza, ale czy w ogóle się porusza, a jeśli tak, to nic nie może powiedzieć o celu, do którego miałby podążać. W tym zagubieniu i osamotnieniu człowiek nie może na nikogo liczyć, a sam tylko po części jest umęczonym kowalem swojego losu”.\nZ epistemologiczną niemocą człowieka postmodernizmu koresponduje etyczny nihilizm. Aksjologiczna niemoc staje się postulatem postmodernistycznej „etyki”. Podobnie jak nie ma obiektywnej prawdy, tak nie ma trwałych i powszechnych reguł zachowań, bowiem „każdy system filozoficzny, etyczny czy estetyczny jest wyłącznie subiektywnym i arbitralnym zbiorem przekonań jednostki lub społeczeństwa”. Istnienie trwałych i niezmiennych norm sprzeciwiałoby się ludzkiej wolności; wolnym można być tylko w oderwaniu od kategorii dobra i zła. Stąd nawet „zbrodnia czy akt miłosierdzia nie będzie ani dobrem, ani złem. Aksjologicznie będzie czymś całkowicie obojętnym. Na jednakową ironię zasługuje wszystko, cokolwiek ludzie starają się czynić, cokolwiek ich w życiu dotyka”.\nChociaż w etyce postmodernistycznej żaden wybór nie jest lepszy od drugiego, to jego trudność związana jest z faktem, że postmodernista ma go dokonywać całkowicie na „własną rękę”; nie może bowiem spodziewać się znikąd jakichkolwiek obiektywnych kryteriów zachowań. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest poczucie próżni, stan niepewności, ciężaru ponad siły. Każdy czyn postmodernisty jest niejako „stwarzaniem siebie i swego losu od podstaw”.\nW fikcyjnie stworzonym przez siebie etycznie sterylnym świecie postmodernisty tylko jedna „wartość” jawi się mu na horyzoncie – wolność. W sytuacji, kiedy postmodernista wszedł na pozycję aksjologicznego nihilizmu, pozostała mu już tylko jedyna „wartość”, która odróżnia go od świata zwierzęcego. Będąc jednak wolnością o charakterze par excellence negatywnym, to jest wolnością od wszystkich zasad, jest możliwa do zagospodarowania tylko w sobie i dla siebie. Nie może natomiast stanowić jakiegokolwiek rodzaju budulca dla relacji z innymi. Jest społecznie bezużyteczna. Nawet postulując wolność, postmodernista nie do końca potrafi ją zagospodarować. Mimo to z niej nie rezygnuje, ponieważ bez niej żyłoby mu się jeszcze „gorzej” – jeśli to cokolwiek znaczy.\nPostmodernistyczna wizja człowieka to wszechobejmująca go nędza: postmodernista nie zna prawdy o świecie i sobie, ponieważ jej nie szuka, z góry zakładając, że takowej nie ma. Dla postmodernisty świat moralności jest rzeczywistością a-etyczną, w ramach której traci sens wysiłek w jakimkolwiek kierunku. Akceptacja tej nędzy staje się jedynym wyjściem. W kulturze, w której znikają wartości, ich miejsce zajmują ich namiastki. „Prawdziwymi bohaterami nie są ci, którzy błyszczą charakterem, wiedzą lub oddają się służbie pozwalającej poczuć autentyczną solidarność moralną, zakorzenioną w etyce, której prawomocności nie wyznacza subiektywne «ja». Bohaterami stają się tzw. gwiazdy, nosiciele pustki i triumfującego ekshibicjonizmu jako towaru kupowanego przez pustych i ekshibicjonistycznych konsumentów…”.\nStworzony przez postmodernistów „etycznie sterylny świat” nie wytrzymuje konfrontacji z realiami codziennego życia; jest fikcją i samooszukiwaniem się. Jeśli „kaleka – to «sprawny inaczej», głupi – to «mądry inaczej», dewiant to «kochający inaczej»… małżonek to «partner seksualny’, sadyzm, masochizm, zoofilia to «niekonwencjonalne upodobania» lub «seks ekstremalny»…”, to dlaczego ‘zdrowy inaczej’ – tradycyjnie chory – idzie do lekarza, a ktoś inny przedkłada miłość nad nienawiść czy „cadillaca” nad „rower”…, skoro zdrowie nie jest lepsze od choroby, miłość od nienawiści, a cadillac od roweru?\nPostmodernistyczna filozofia tak w swej warstwie epistemologicznej, jak i etycznej jest jednoznacznie antyrodzinna. W ramach pierwszej zatarta została odwieczna dychotomia prawdy i fałszu oraz percepcja poznania jako procesu docierania do obiektywnej prawdy, pozostającej poza poznającym podmiotem, a nie tworzenia jej w procesie poznawczym… Postmodernistyczna etyka jest etyką tylko z nazwy, ponieważ nie ma w niej dobra i zła, mądrości i głupoty, zbrodni i czynu chwalebnego, miłości i nienawiści, rzeczy lepszych i gorszych od innych… wszystko ma tę samą rangę i zasługuje na jednakową ocenę, której wyrazem jest ironia. „Przenosząc tego rodzaju filozofię i etykę na grunt rodziny, dokonuje się jej totalnej destrukcji. Najpierw sama rodzina nie jest wartością, nie są wartościami ludzie i rzeczy związane z rodziną. Skoro poświęcenie się nie ma sensu w ogóle, to nie ma sensu również poświęcanie się dla rodziny. A jednak małżeńska wierność czy zdrada, miłość czy nienawiść, egoizm czy altruizm nie są dla życia rodzinnego obojętne. Pozbawione takich wartości rodzinne życie nie ma racji bytu, a w praktyce jest niemożliwe. Trudno bowiem nawet wyobrazić sobie funkcjonowanie rodziny w kontekście totalnie nie aksjologicznego świata, a takim jest świat postmodernistyczny”.\nInnym wyzwaniem dla współczesnej polskiej rodziny jest emigracja, która po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej i otwarciu granic stała się sposobem na życie dla wielu Polaków i dla wielu polskich rodzin. Jednak emigracja, będąc sposobem na ekonomiczne niedomagania jednostki i rodziny, wyrastające w kontekście braku pracy lub pracy nisko płatnej, sama staje się dla nich ważkim problemem. Można nawet zaryzykować twierdzenie, że rodzina jest pierwszą „ofiarą” emigracji. Skala problemu zaś czyni emigrację tym większym wyzwaniem dla polskich rodzin.\nNegatywne konsekwencje emigracji dla rodziny wyrastają w kontekście wielości jej form: emigracja ojca lub matki, dorosłego członka rodziny, całej rodziny; emigracja trwała, czasowa czy wahadłowa; emigracja do krajów bliskich lub odległych; i wreszcie różnorodność sytuacji, w jakich przychodzi żyć emigrantom. Nadto może się zdarzyć, że emigracja jest „sposobem” na rozwiązanie już istniejących pozaekonomicznych problemów rodzinnych. Emigrant „ucieka” z rodziny, pozostawiając problem nierozwiązany. W tym przypadku wielce prawdopodobnym skutkiem emigracji będzie rozpad rodziny. W niniejszym artykule nie poddaje się analizie tej sytuacji.\nKażda emigracja ma swoje negatywne aspekty. Emigrant zwykle nie zna, a przynajmniej nie zna dobrze, języka kraju, do którego przybył. Nie zna też zwyczajów, kultury czy organizacji pracy nowego środowiska. Jest prawie normą, że z tego powodu musi podejmować prace fizyczne źle opłacane, zwykle o niskim społecznym prestiżu. Wynikiem takiej sytuacji jest nierzadko frustracja z tego powodu, zwłaszcza jeśli w kraju pochodzenia ktoś pełnił bardziej prestiżowe role. Ta właśnie konkretna sytuacja emigranta: jego wykształcenie, rodzaj wykonywanej pracy, wsparcie innych… decydują o jakości jego życia w nowej sytuacji. Zasadniczo jednak każdy emigrant doświadcza negatywnych skutków bycia obcym. Nawet „wśród imigrantów zarobkowych zazwyczaj nie (…) wytwarza się na tyle istotna identyfikacja ze społeczeństwem przyjmującym, że są w stanie przyjąć maskę obojętności wobec własnej degradacji”.\n2.1. Emigracja całej rodziny\nProblem emigracji w kontekście życia rodzinnego niesie wiele zagrożeń i wyzwań. Jedne z nich związane są z rodzajem emigracji: emigracja czasowa, na stałe, z innymi osobami emigrującymi z rodziny: ojciec, matka, rodzeństwo, a wszystkie z obcością w nowym środowisku. Emigracja wprowadza zawsze wielki dysonans i dezorganizację życia rodzinnego. Można nawet postawić pytanie, czy przez emigrację rodzina więcej traci czy zyskuje.\nJeśli się bierze za kryterium, kto z członków rodziny emigruje, najmniej dysfunkcjonalną formą emigracji jest emigracja całej rodziny. Wprawdzie rodzina nie uniknie trudności w wielowymiarowej adaptacji do nowego środowiska, to jednak sama w sobie znajduje wzajemne wsparcie, a nade wszystko nie doświadcza traumy rozstania: osamotnienia, osłabienia małżeńskiej więzi, braku wsparcia najbliższej osoby…, małżonkowie zaś nie są bezpośrednio wystawieni na pokusy, jakich zapewne doświadczyliby w sytuacji, w której nie mieliby obok siebie współmałżonka.\nPierwszym problemem, wobec którego staje rodzina emigrantów, jest znalezienie mieszkania i pracy. Zwykle rodzina nie wyjeżdża „w ciemno”. Trudno bowiem byłoby zakładać, że jakoś to będzie, że zawsze znajdzie się ktoś, kto rodzinie emigrantów pomoże. Taka postawa byłaby krańcowo nieroztropna, a rodzina mogłaby się znaleźć baz środków do życia. To krewni lub przyjaciele podejmują się pomocy nowo przybyłym. Jednak ten rodzaj pomocy jest zwykle krótkotrwały i rodzina musi sobie radzić sama.\nWielkim problemem rodziny emigrantów jest adaptacja do nowych warunków: poznanie języka, zwyczajów, nawiązanie znajomości… Te ostatnie nie przychodzą łatwo. Trudności w tym zakresie wyrastają na gruncie nieznajomości, obcości środowiska, obcego akcentu i negatywnych stereotypów na temat imigrantów. Obce, a niekiedy nawet wrogie otoczenie, utrudnia, a nawet uniemożliwia całkowitą adaptację rodziny imigrantów. Emigranci pozostają na zawsze imigrantami. Dopiero pokolenie urodzone na emigracji nie nosi już stygmatu imigranta.\nWielką pomocą w adaptacji do nowego środowiska są organizacje i struktury etniczne już funkcjonujące w nowym środowisku: kluby, parafie, banki, sklepy… Przynajmniej w pierwszym okresie życia na emigracji są one prawie niezbędne do zaaklimatyzowania się w „nowym świecie”. Klasycznym przykładem takich „małych ojczyzn” były ośrodki polonijne w amerykańskich miastach. Polacy, podobnie jak inne grupy etniczne, zamieszkiwali pewne dzielnice miasta, gdzie imigrant, nawet nieznający języka angielskiego, mógł się porozumieć w swoim ojczystym języku. Zwykle punktem odniesienia były parafia, od której nazwy zapożyczała imię sama „dzielnica”. I tak na przykład w Chicago po dziś dzień używa się nazw: „Trójcowo” od parafii Trójcy Świętej, „Jackowo” od parafii św. Jacka, czy „Helenowo” od parafii św. Heleny.\n2.2. Emigracja w rodzinie\nPolska emigracja jest klasycznym typem emigracji ekonomicznej, zarobkowej. Obecnie nie ma w Polsce emigracji politycznej czy religijnej. Obecna wolność, jaką cieszą się w Polsce obywatele, jest bezprecedensowa. Analizując kwestię wolności w Polsce, należy stwierdzić, że jest bardziej nadużywana, niż jej brakuje. Zaprezentowane zaś wcześniej trudności życia na emigracji należy uzupełnić o trudności, które są udziałem określonej kategorii emigrantów: męża lub żony.\nNajbardziej zagrożona jest rodzina emigranta, gdy jest nim mąż lub żona, którzy pozostawiają w kraju współmałżonka i dzieci. Zagrożenie to wyrasta na bazie dwóch aspektów życia rodzinnego. Pierwszym jest dystans fizyczny, osamotnienie; drugim – brak seksualnego współżycia małżeńskiego.\nChociaż zazwyczaj emigrant jedzie do krewnych lub znajomych, to zasadniczo daje to krótkie czasowo wsparcie. Trudno sobie bowiem wyobrazić dłuższe funkcjonowanie razem. Zatem kolejnym etapem w życiu emigranta jest ułożenie sobie życia w sposób od tych osób niezależny. Jednak nie znaczy to, że będzie w stanie funkcjonować jako samotna wyspa. Będąc istotą z natury społeczną, a nadto doświadczywszy raz życia w rodzinie i bliskości innych tak fizycznej, jak i duchowej, będzie odczuwał tego potrzebę. Zatem zawieranie znajomości i zawiązywanie przyjaźni stanie się wielką potrzebą, nawet warunkiem funkcjonowania na emigracji. Zbliżenie do innej osoby może iść jeszcze dalej. W ramach oszczędnego sposobu życia emigrant może z nią zamieszkać. Jest to tym łatwiejsze, że i ta osoba znajduje się w podobnej sytuacji. Zamieszkanie razem staje się dalej okazją do zaspokojenia potrzeby seksualnej. Tak mąż czy żona – emigranci, mający rodzinę w Polsce, wiążą się z inną osobą, żyjąc jak małżonkowie. Dobrym tego przykładem są tak zwane małżeństwa chicagowskie. Ten stan rzeczy ma fatalne skutki dla rodziny emigranta. Nawet gdy nie dochodzi do jej rozpadu, to jest oczywistym faktem, że w takiej sytuacji rodzina traci na jakości życia rodzinnego. Sytuacja stanie się tym bardziej konfliktogenna, jeśli druga strona, pozostawiona w kraju, zaczyna się tego domyślać lub o tym się dowie.\n2.3. Dziecko jako ofiara emigracji\nJest rzeczą oczywistą, że rodzina jest pierwszą i najważniejszą szkołą życia społecznego i instytucją wychowawczą. Rodzina jednak ma szansę pełnić tę funkcję w pełni, jeśli jest kompletna. Każdy uszczerbek, czymkolwiek by był spowodowany, obniża szansę wypełnienia tej funkcji przez rodzinę. Absencja któregoś z rodziców utrudnia, a niekiedy nawet uniemożliwia pełnienie tej funkcji. Kompletny proces socjalizacyjny przez rodzinę i w rodzinie ma miejsce w ramach doświadczenia bycia dzieckiem rodziców: matki i ojca w ich codziennej i bliskiej asystencji. I chociaż „nie każda rodzina migracyjna nosi znamiona poważnych dysfunkcji, (…) [to] z pewnością w każdej rodzinie migracyjnej zakłócona jest prawidłowa struktura i funkcjonowanie”.\nOd pewnego czasu dzieci doświadczające „osierocenia” przez emigrację nazywa się „eurosierotami”. Pewnie lepszą nazwą byłoby „dzieci jako ofiary emigracji”, ponieważ emigracja wykracza poza Europę. Negatywne jej skutki są zwykle te same: ciesząc się większym standardem życia z racji lepszych zarobków emigranta – matki lub ojca, dziecko płaci wysoką cenę psychospołeczną. Uszczerbku doznaje w wymiarze emocjonalnym, komunikacji z matką lub ojcem, otoczeniem, doznaje lęków, zakłóceniu ulega proces identyfikacji z własną płcią.\nNajbardziej dysfunkcyjną sytuacją dla procesu wychowawczego dziecka i kształtowania się jego osobowości jest emigracja obojga rodziców. Pozostawione pod opieką babci lub dziadka, a niekiedy nawet starszego rodzeństwa dziecko zwykle jest pozbawione właściwej kontroli, pozytywnych wzorców do naśladowania, a nade wszystko doświadcza samotności zamiast potrzebnej mu asystencji w każdym aspekcie życia. Można nawet mówić o psychicznym okaleczeniu dzieci emigrantów.\nChociaż na ogół ludziom i rodzinom w Polsce żyje się obecnie lepiej niż kiedykolwiek w przeszłości, to jednak niektóre wyzwania, przed którymi staje polska rodzina, wydają się większe niż dawniej. Najpierw, w przeciwieństwie do tego, co miało miejsce dawniej, rodzina często nie znajduje wsparcia w innych instytucjach. Co więcej, zdarza się, że są one do rodziny wrogo nastawione. Do tego trzeba dodać także antyrodzinne ideologie, które w ręku różnych podmiotów stają się narzędziem walki z rodziną.\nInnym wyzwaniem dla polskiej rodziny jest obecnie emigracja. Jeśli prawdą jest, że w ekonomii nie ma nic za darmo, to emigracja jest tego dobrym przykładem. Za wyższy standard życia rodzina prawie zawsze płaci wielką cenę. Poczynając od konieczności adaptacji do nowego środowiska, poprzez braki w wypełnianiu funkcji wychowawczej, obniżenie jakości małżeńsko-rodzinnego życia, po niekiedy nawet cenę samounicestwienia. Mając to na uwadze, należy stwierdzić, że „koszty” emigracji są wysokie i, jak zwykle, ponoszą je najbiedniejsi: jednostki, biedne rodziny i państwa, z których się emigruje. Rozwiązaniem pozostaje stworzenie i taka lokalizacja miejsc pracy, dzięki której „da się możność polepszenia warunków bytowych rodzin, bez bolesnego opuszczania ziemi ojczystej, zmuszającego do poszukiwania nowej siedziby, przystosowania do odmiennych warunków oraz naginania się do obcych zwyczajów i stosunków z nowym otoczeniem”.\nWreszcie emigracja – jak podkreśla św. Jan Paweł II – stanowi na ogół stratę dla kraju, z którego się emigruje. „Odchodzi człowiek, a zarazem członek wielkiej wspólnoty zjednoczonej historią, tradycją, kulturą, aby rozpocząć życie pośród innego społeczeństwa, związanego inną kulturą i najczęściej też innym językiem. Ubywa przy tym podmiot pracy, który wysiłkiem swej myśli czy swoich rąk mógłby przyczynić się do pomnożenia dobra wspólnego własnego kraju. Ów wysiłek i ów wkład zostaje oddany innemu społeczeństwu, które ma poniekąd mniejsze do tego prawo niż własna ojczyzna”.\nBejma U., Ideologia radykalnego feminizmu zagrożeniem dla rodziny, w: W. Majkowski (red.), Rodzina dobro zagrożone, Kraków 2015, s. 155-176.\nBryk A., Akcja Afirmatywna, doktryna „różnorodności” a plemienna koncepcja społeczeństwa liberalnego, „Krakowskie Studia Międzynarodowe” 1 (2004), s. 31-110.\nCieślińska B., Formy migracji a procesy integracji. Współczesna emigracja zarobkowa z Województwa Podlaskiego, „Studia Migracyjne. Przegląd Polonijny” 2 (2011), s. 97-113.\nGizicka D., Dzieci w Polsce a skutki migracji zarobkowych rodziców, „Studia Polonijne” 31 (2010), s. 159-169.\nHimmelfarb G., Granice liberalizmu, w: K. Michalski (red.), Społeczeństwo liberalne, Kraków 1996, s. 113-137.\nJan Paweł II, Encyklika Laborem exercens, Rzym 1981.\nJuszczak K., Wpływ emigracji zarobkowej na wychowanie w rodzinie, w: D. Rondalska, A. Zduniak (red.), Edukacyjne zagrożenia i wyzwania młodego pokolenia, Poznań 2009.\nKocik L., Rodzina w obliczu wartości i wzorów życia ponowoczesnego, Kraków 2006.\nMajkowski W., Od sekularyzacji do sekularyzmu, w: A. Wołk (red.), Człowiek i społeczeństwo w dobie przemian, Warszawa 2008, s. 118-130.\nMajkowski W., Sekularyzacja małżeństwa i rodziny, w: J. Wiśniewski (red.), Laicyzacja i sekularyzacja społeczeństwa nowożytnego (XVI-XVIII w.), Olsztyn 2008.\nMaroń G., Nurty feministycznej jurysprudencji, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Rzeszowskiego” 12 (2013), s. 71-96.\nMłyński J., Szewczyk W., Rodzina wobec dylematów migracji zarobkowej, Warszawa 2012.\nNowakowska A., Wpływ migracji zarobkowej na jakość życia rodzinnego, w: T. Rostowska (red.), Psychologia rodziny. Małżeństwo i rodzina wobec współczesnych wyzwań, Warszawa 2002, s. 101-116.\nPiwowarski W., Proces sekularyzacji rodziny jako instytucji religijnej, „Roczniki Nauk Społecznych” 4 (1976), s. 93-123.\nRymkiewicz W., Seks i metafizyka, „Przegląd Filozoficzny. Nowa Seria” 4 (1995), s. 145-158.\nZiembicki I., Postmodernizm a dylematy człowieka, „Ethos” 33-34 (1996), s. 141-149.\n W. Piwowarski, Proces sekularyzacji rodziny jako instytucji religijnej, „Roczniki Nauk Społecznych” 4 (1976), s. 103.\n Jej charakter wybitnie patriarchalny dawał prawie nieograniczoną władzę ojca-męża nad dziećmi i żoną. Ojciec po narodzinach dziecka mógł je przyjąć lub odrzucić; również żona była poddana władzy męża. Jednak rodzina jako instytucja cieszyła się wielkim prestiżem.\n W Sparcie na przykład bezżenność (agamia) pociągała za sobą infamię (atimia), z którą wiązały się różne formy upokorzeń. Jedną z nich było zmuszanie dorosłych samotnych mężczyzn do obchodzenia nago agory i śpiewania piosenek, których treść wyrażała słuszność nałożonej na nich kary. Nierzadko bywali też karani grzywną. Na podkreślenie zasługuje też fakt, że Grecy jednoznacznie uznawali wyższość rodziny monogamicznej nad poligamiczną. Ta ostatnia była formą rodziny barbarzyńskiej.\n K. Ślęczka, Feminizm. Ideologie i koncepcje społeczne współczesnego feminizmu, Katowice 1999, s. 302.\n G. Maroń, Nurty feministycznej jurysprudencji, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Rzeszowskiego” 12 (2013), s. 84.\n U. Bejma, Ideologia radykalnego feminizmu zagrożeniem dla rodziny, w: W. Majkowski (red.), Rodzina dobro zagrożone, Kraków 2015, s. 162.\n M. Ciechomska, Od matriarchatu do feminizmu, Poznań 1996, s. 270.\n W. Majkowski, Od sekularyzacji do sekularyzmu, w: A. Wołk (red.), Człowiek i społeczeństwo w dobie przemian, Warszawa 2008, s. 128.\n G. Himmelfarb, Granice liberalizmu, w: K. Michalski (red.), Społeczeństwo liberalne, Kraków 1996, s. 120.\n W. Majkowski, Od sekularyzacji…, dz. cyt., s. 128.\n Por. W. Rymkiewicz, Seks i metafizyka, „Przegląd Filozoficzny. Nowa Seria” 4 (1995), s. 158.\n I. Ziembicki, Postmodernizm…, dz. cyt., s. 145.\n A. Bryk, Akcja Afirmatywna, doktryna „różnorodności” a plemienna koncepcja społeczeństwa liberalnego, „Krakowskie Studia Międzynarodowe” 1 (2004), s. 72.\n L. Kocik, Rodzina w obliczu wartości i wzorów życia ponowoczesnego, Kraków 2006, s. 143.\n W. Majkowski, Sekularyzacja małżeństwa i rodziny, w: J. Wiśniewski (red.), Laicyzacja i sekularyzacja społeczeństwa nowożytnego (XVI-XVIII w.), Olsztyn 2008, s. 273.\n Por. J. Młyński, W. Szewczyk, Rodzina wobec dylematów migracji zarobkowej, Warszawa 2012, s. 36.\n Zarobkowy emigrant tak opisał swoją pracę na farmie we Włoszech: „Zbierałem owoce zgarbiony codziennie przez kilkanaście godzin, jak niewolnik. Dawałem sobie radę, ale ani czasu na odpoczynek, jakiś oddech krótki, albo kilku chwil na wyprostowanie się [nie było]. W mojej wiosce tak (…) to niedobry chłop traktuje konia. To była nie tylko ciężka praca, ale i upokarzająca”. Tamże, s. 66.\n Najważniejszym czynnikiem w tym względzie jest brak znajomości języka, a przez to obcość nowej kultury. Warunkiem inkulturacji jest poznanie nowej kultury, co jest uzależnione od znajomości języka owej kultury. Zwrócił na ten fakt uwagę E. Sapir: „układ wzorów kulturowych określonej cywilizacji jest w pewnym sensie odzwierciedlony w języku, który wyraża tę cywilizację”. E. Sapir, Kultura, język, osobowość, Warszawa 1978, s. 88.\n B. Cieślińska, Formy migracji a procesy integracji. Współczesna emigracja zarobkowa z Województwa Podlaskiego, „Studia Migracyjne. Przegląd Polonijny” 2 (2011), s. 109-110.\n D. Gizicka, Dzieci w Polsce a skutki migracji zarobkowych rodziców, „Studia Polonijne” 31 (2010), s. 160.\n Por. A. Nowakowska, Wpływ migracji zarobkowej na jakość życia rodzinnego, w: T. Rostowska (red.), Psychologia rodziny. Małżeństwo i rodzina wobec współczesnych wyzwań, Warszawa 2002, 101-116.\n Jan XXIII, Encyklika Pacem in terris, Rzym 1963, 102.\n Jan Paweł II, Encyklika Laborem exercens, Rzym 1981, 23.


Ludzie z placu słońca - ALEKSANDRA LIPCZAK - Księgarnia internetowa - naukowa, językowa i ogólna księgarnia |profit24.pl\nFranek Kanalarz deweloper, który postawił miasto pośrodku pustyni. Susana, która zamówiła w banku whoppera z serem, bo przestała się bać. Manuel, który przez 30 lat nie wychodził z domu. Pedro, syn obwoźnego handlarza, który zamiast mówić “Nie ma Boga, można wszystko”, powiedział “Zmarł Franco, można tańczyć w damskim szlafroku”. Pilar, która chciała stworzyć nową hiszpańską kobietę. Ada, która była skłoterką, a potem została pierwszą burmistrzynią w historii Barcelony. To o nich jest ta książka. Jest to też książka o Hiszpanii – kraju, który był przykładem sukcesu, ale z dnia na dzień zmienił się w „chorego człowieka Europy”. Wtedy na miejsce dawnej opowieści o Hiszpanii po-jawiła inna: o nierozwiązanych konfliktach z przeszłości, o cenie rozwoju, o kraju, który zrobił gigantyczny skok – okazało się jednak, że ku kryzysowi. Ludzie z Placu Słońca to intymny portret kraju na rozdrożu. Miejsca, w którym coś się skończyło, a nowe jeszcze nie zaczęło. To reporterski przewodnik Hiszpanii z krwi i kości, a nie z turystycznego folderu.Książka powstała dzięki stypendium Fundacji Herodot im. Ryszarda Kapuścińskiegoi stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.\nCena Profit24: 39,72 zł Cena katalogowa: 59,90 zł\nCena Profit24: 58,99 zł Cena katalogowa: 67,00 zł


Wypożyczenie sprzętu budowlanego do prac ziemnych\nKażda budowa zaczyna się od przeprowadzenia podstawowych prac ziemnych, do wykonania, których niezbędny jest specjalistyczny sprzęt. Nie każdy jednak dysponuje profesjonalnym sprzętem budowlanym jak, chociażby koparka. Oczywiście można zdecydować się na jego wypożyczenie – jednak czy to się opłaca? Pozostaje także kwestia wyboru odpowiedniej firmy, która zajmuje się wynajmem profesjonalnych maszyn budowlanych.\nMaszyny budowlane – do jakich prac są wykorzystywane?\nSprzęt budowlany do prac ziemnych wykorzystywany jest zarówno przez firmy, jak i osoby prywatne. Wykonywanie wykopów pod fundamenty lub inne instalacje, które mają być podłączone do budynku, jest praktycznie niemożliwe bez użycia koparki. W przypadku przygotowywania miejsca pod budowę bardzo często wykorzystywane są również koparkoładowarki, które nie tylko pozwalają na wyrównanie terenu, ale także dają możliwość załadowania niepotrzebnego gruntu do jego wywózki. Zwłaszcza w początkowej fazie budowy, wspomniane maszyny są niezbędne.\nMaszyny do wykonania prac ziemnych to drogi sprzęt. Jego zakup w przypadku, kiedy wykorzystywany jest sporadycznie, byłby nietrafioną inwestycją. Na rynku dostępnych jest wiele firm oferujących wynajem koparek i koparkoładowarek w atrakcyjnych cenach. Decydując się na ofertę takiej firmy, otrzymujesz profesjonalną maszynę, która ma wszelkie niezbędne przeglądy i jest bezpieczna. Kluczową kwestią mogą być także umiejętności. Jeżeli nie masz doświadczenia w prowadzeniu tego typu pojazdu, to prawdopodobnie tym bardziej nie będziesz wiedział jak odpowiednio wykonywać prace budowlane. Jak mówią pracownicy firmy Asfaltbud Sp. z o.o.: Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że do kierowania maszyną budowlaną potrzebne są specjalne uprawnienia oraz umiejętności zdobyte podczas pracy. Wbrew pozorom koparka jest bardzo wymagającym sprzętem, wobec którego trzeba wykazać się sporą dawką pokory. Same prace budowlane także nie należą do najłatwiejszych - dodają. W związku z tym wiele firm oferuje wynajem koparek wraz z operatorem, dzięki czemu nie musisz martwić się o odpowiedni przebieg zaplanowanych prac.\nWypożyczenie sprzętu – którą firmę wybrać?\nNa rynku działa szereg firm oferujących wynajem sprzętu budowlanego – zarówno do prac ziemnych, jak i drogowych. Jak wybrać odpowiednią? Kluczową kwestią może okazać się cena. Określ, na jaki czas chcesz wynająć koparkę. W przypadku dłuższych wynajmów możesz negocjować cenę lub poprosić o rabat. Koszt wynajmu sprzętu może być uzależniony także od jego rodzaju. Sprawdź, czy firma, której oferta Cię zainteresowała, daje możliwość wynajęcia operatora i czy cena już obejmuje tę usługę, czy jest ona dodatkowo płatna. Nie zapominaj o opiniach klientów, którzy już korzystali z usług danej firmy. Zorientuj się, czy byli zadowoleni z wynajmu, czy nie mieli problemów ze sprzętem lub pracownikami. Na podstawie wszystkich tych elementów podejmij decyzję.\nPolska infrastruktura kolejowa z roku na rok jest coraz bardziej modernizowana. Jest to zjawisko bardzo korzystne i...


Tork PeakServe rozwiązaniem przyszłości\nRozwiązania przyszłości od Tork\nNowoczesne technologie rozwijają się w bardzo szybkim tempie. Przy wyborze sprzętu i artykułów higienicznych do łazienek o dużym natężeniu ruchu warto zadbać, by znalazły się w nich rozwiązania pomagające zaoszczędzić czas, pieniądze oraz umilające wizytę osobom przebywającym w obiekcie.\nNowocześnie znaczy eko\nStandardowe rozwiązania - papierowe ręczniki składane ZZ - są kosztowne i bardzo często niskiej jakości. Rzadko zdarza się, by korzystający z dozownika użył jednego listka papieru - najczęściej sięga po kilka. Użytkownicy wyciągają zwykle więcej listków niż potrzebują w rzeczywistości. Skutkiem takiego zachowania jest produkcja dużej liczby odpadów. Niewykorzystane przez gości, a także wypadające z nieodpowiednio zabezpieczonego dozownika fragmenty papieru generują ogromną ilość śmieci. W odpowiedzi na te problemy powstały nowoczesne dozowniki PeakServe®. System niekończących się ręczników został zaprojektowany z myślą o ekonomicznym i ekologicznym dozowaniu wkładów. Mieszczą ich ponad 2100 - to aż dwa razy więcej niż w przypadku standardowych dozowników. Dzięki szybkiemu wydzielaniu produktu, a także wysokiej jakości materiałom ręce są suche w zaledwie trzy sekundy. Opatentowany system znacznie ułatwia pobieranie ręcznika - bindy sprawiają, że listki nie wypadają z pojemnika i są wydzielane po jednym odcinku, co redukuje ilość odpadów. Dodatkowo, skompresowanie sprawia, że skorzystać z nich może aż o 600 osób więcej*\nDbając o satysfakcję gości przebywających w dużych obiektach, w łazienkach należy zapewnić odpowiedni wybór artykułów higienicznych, które będą wydajne, efektywne, a także w prosty sposób obsługiwane przez personel sprzątający. Nasze nowe ręczniki Tork PeakServe® zostały skompresowane i połączone. Dzięki temu dwa razy więcej materiału zajmuje mniejszą przestrzeń. Dozowanie odbywa się w trybie ciągłym – bindy łączą się ze sobą po uzupełnieniu dozownika, pojedyncze ręczniki również̇ są̨ ze sobą połączone. To rozwiązanie nowoczesne - ekologiczne, ekonomiczne i bardzo proste - podkreśla Wioletta Broda, Customer Marketing Manager CEE, Essity.\nNowoczesna hybryda Tork PeakServe® stanowi świetne rozwiązanie dla miejsc z dużą liczbą gości, pomoc dla biznesu i dbałość o środowisko.\n*w porównaniu z wkładami Tork Universal i dozownikiem ręczników w składce 552000.


Wielki i nieznośny smutek » Mądrość Ojców Pustyni\nStarajcie się i wy, bracia, zasięgać rady, a nie opierać się na sobie. Zobaczcie, jaka z tego płynie radość, jaka beztroska, jaki pokój. Ale ponieważ powiedziałem wam, że nigdy nie doznawałem ucisku, posłuchajcie w tej sprawie, co mi się raz zdarzyło. Kiedy jeszcze tam byłem w klasztorze, ogarnął mnie kiedyś wielki i nieznośny smutek i było mi tak źle i ciężko, jakby już przez to dusza miała wyjść ze mnie. A ten smutek był zasadzką diabelską. Pokusa taka pochodzi z zazdrości diabła i jest straszna, ale krótka. Odczuwa się ciężar, ciemność, smutek nie do pocieszenia, znikąd jakiejkolwiek pomocy, ale zewsząd ucisk, zewsząd męka. Ale szybko przychodzi na duszę zmiłowanie Boże, inaczej nikt by tego nie wytrzymał. Jak więc mówiłem, przechodziłem właśnie okres takiej pokusy i takiej męki. Pewnego dnia, kiedy stałem na dziedzińcu klasztornym zniechęcony i błagałem Boga w tej sprawie, nagle zaglądam do kościoła i widzę kogoś w stroju biskupim wchodzącego do prezbiterium. A ja nigdy nie zbliżałem się do gościa bez potrzeby albo rozkazu, ale wtedy jak gdyby coś mnie pociągnęło i wszedłem za nim; a on stał tam czas jakiś z rękami wyciągniętymi do nieba, ja zaś stałem za nim modląc się z wielkim strachem, bo bardzo mnie zatrwożył jego widok. I kiedy skończył się modlić, odwrócił się i podszedł do mnie, a kiedy się zbliżał, czułem, jak gdyby oddalały się smutek i strach. Kiedy więc podszedł do mnie, wyciągnął rękę i dotknął mojej piersi, a stukając w nią palcem mówił: Ufałem Panu, ufałem: schylił się nade mną i wysłuchał mego wołania. Wydobył mnie z dołu zagłady i z kałuży błota, a stopy moje postawił na skale i kroki moje umocnił. I w usta moje włożył śpiew nowy, pieśń dla naszego Boga. Wszystkie te wersety powtórzył trzy razy, wciąż – jak mówiłem – uderzając lekko palcem w moją pierś, a potem wyszedł z kościoła. A do mojego serca spłynęły nagle światło, radość, pociecha, słodycz – stałem się innym człowiekiem. Kiedy więc wybiegłem za nim, chcąc go odnaleźć, nie znalazłem go, ponieważ mi zniknął. Od tej chwili, dzięki miłosierdziu Bożemu, nie znałem już więcej udręki czy to smutku czy niepokoju, ale strzegł mnie Pan aż do dzisiaj dzięki modlitwom owych świętych Starców.\nPoprzedni wpis Takich to diabeł kocha…\nNastępny wpis Pokora, pokój, radość


Matka, Mama, Maminka, Mam, Mati, Mamma, Mother, Mutter … - Polonia.sk\npost-title Matka, Mama, Maminka, Mam, Mati, Mamma, Mother, Mutter …\nMáj lásky čas (‘maj czas miłości’), jak mówią Słowacy, a zwłaszcza tej matczynej, bowiem to właśnie w maju przypada Dzień Matki, który na całym świecie najczęściej obchodzony jest właśnie w tym najbardziej wiosennym miesiącu.\nAż w 77 państwach świata mamy świętują swój dzień w drugą niedzielę maja. I tak jest również na Słowacji, w Czechach czy w Ukrainie. Polska to jedyny kraj na świecie, w którym Dzień Matki obchodzony jest 26 maja, choć ciekawe, że w odrodzonej Polsce nie było ustalonej konkretnej daty tego święta. Data, którą znamy dziś, jest niezmienna od 1923 r., zaś pierwsze obchody Dnia Matki w ogóle odbyły się w Krakowie w 1914 r.\nJeśli ktoś myśli, że święto to wymyślono tylko na potrzeby komercyjne, jest w błędzie, bowiem jego korzenie sięgają czasów starożytnych Greków i Rzymian, gdy kultem otaczano matki-boginie, symbole płodności i urodzaju. W XVII-wiecznej Anglii dzień ten obchodzony był w czwartą niedzielę postu jako „Niedziela u Matki”, kiedy to w kościołach z tej okazji odprawiano msze, a matki obdarowywano kwiatami i słodyczami, w zamian za otrzymane błogosławieństwo. Oficjalnie Dzień Matki w Europie zaczęto obchodzić dopiero w XX w., w wielu krajach dopiero po II wojnie światowej.\nDzień ten jest szczególny dla wszystkich mam i ich dzieci, bo macierzyństwo to wspólna podróż przez życie, najciekawsza przygoda, wyzwanie, sztuka, strach, radość i smutek. Nie ma nic piękniejszego i bardziej wzruszającego niż uśmiech dziecka, które swoją mamę obdarowuje kwiatami, słodyczami czy własnoręcznie wykonaną laurką.\nNikt nie kocha tak jak mama, która jest też najlepszą przyjaciółką, szczerym doradcą, największym fanem i najuczciwszym krytykiem. Najpiękniejsze w miłości matczynej jest to, że nie zna granic. Matka gotowa jest do największych poświeceń, a jej miłości nie trzeba zdobywać ani na nią zasługiwać. Józef Ignacy Kraszewski pisał: „Jest jedna miłość, która nie liczy na wzajemność, nie szczędzi ofiar, płacze a przebacza, odepchnięta wraca – to miłość macierzyńska”.\nZ bólem serca obserwuję więc to, co dzieje się w Ukrainie, gdy ofiarami zbrodniczych działań pozbawionych wartości ludzi giną niewinni, zwłaszcza kobiety i dzieci, gdy dziesiątki ciał zastrzelonych osób leżą na ulicach, na chodnikach i w masowych grobach.\nKtoś jechał rowerem, ktoś wyszedł z psem, ktoś chciał tylko kupić chleb… Nie rozumiem i nie chcę zrozumieć łajdaków strzelających do bezbronnych, bestii gwałcących i zabijających kobiety na oczach swoich dzieci, zbrodniarzy walczących w rosyjskiej armii, którzy w podkijowskim Irpieniu rozstrzelali kobiety i dziewczęta, a potem przejechali czołgami po ich ciałach. Ukraińskie dzieci umierają każdego dnia.\nTylko w ciągu około miesiąca na skutek działań wojsk rosyjskich zginęło co najmniej 176 dzieci, a 324 odniosło obrażenia. Do łez wzruszyła mnie ukraińska matka, poszukująca swojego 5-letniego synka Saszy, by w końcu odkryć bolesną prawdę. To niewyobrażalne cierpienie i rozpacz dla wszystkich matek, tracących swoje dzieci, swoich synów walczących za wolność, ale także matek żołnierzy, których zmanipulowano lub zmuszono do zabijania innych, bo „Ludzie to zawsze dzieci swoich matek.” /Maksym Gorki/\nDlatego wciąż zdumiewają mnie pełne nienawiści głosy, które stają w obronie agresora wygłaszające absurdalne i krzywdzące opinie. Mieszkające w Bratysławie ukraińskie matki wyraziły swój ból w niedzielę palmową, maszerując ulicami Starego Miasta. Na rękach niosły symboliczne lalki, przypominające martwe dzieci. Celem tej manifestacji było upamiętnienie aktów przemocy wobec ludności cywilnej ze strony rosyjskich okupantów na Ukrainie, w tym zwłaszcza dzieci.\nW tak szczególnym dniu, jakim jest Dzień Matki, podziękujmy wszystkim mamom za ich miłość, troskę, oddanie i trud włożony w wychowanie. Pomyślmy o nich ciepło i nie zapominajmy o tych, które uciekają ze swoimi dziećmi przed wojną.


Moje książki, mój świat: 22. Cammie McGovern "Spójrz mi w oczy"\nAutor: Agnieszka Perzka o 21:00:00\nSosenka 6 czerwca 2013 21:34\nBardzo interesująca książka. Nie słyszałam o niej, więc dobrze, że odwiedziłam Twojego bloga:)szczególnie zainteresował mnie ten wątek kryminalny. Chyba jutro wybiorę się do biblioteki i sprawdzę czy książka jest dostępna.\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 11:35\nMój egzemplarz pochodził z biblioteki. Widzę, że Jagna też spotkała tę książkę w bibliotece, także mam nadzieję, że nie będziesz miała problemu ze zdobyciem egzemplarza do przeczytania:)\nNiekończące się Marzenia 6 czerwca 2013 21:48\nKiedyś czytałam podobną książkę, ale nie mogę sobie przypomnieć tytułu. Mnie zawsze bardzo poruszają takie historie.\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 11:33\nJa pierwszy raz czytałam książkę, gdzie główny bohater chorował na autyzm. Jednak nie skupiałam całej swojej uwagi na chorobie chłopca, bo wątek kryminalny był również bardzo pasjonujący:)\nnatanna 6 czerwca 2013 21:53\nMoże mi kiedyś wpadnie w ręce.)\nAntyśka 6 czerwca 2013 22:02\nWidzę, że to bardzo wartościowa książka. Bardzo ciekawie przedstawiłaś całą fabułę i zwróciłaś uwagę na istotne sprawy. Mam nadzieję, że będę miała okazję przeczytać tę książkę, bo nie wyobrażam sobie, bym nie mogła jej przeczytać!\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 11:31\nDziękuję Antysiu:) Naprawdę zachęcam:)\njjon 6 czerwca 2013 22:22\nAleż mnie ciekawi ta książka! Nie spodziewałam się, że jest w tej książce również wątek kryminalny. Naprawdę brzmi interesująco ;-)\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 11:36\nJa również. Myślałam, że będzie to smutna opowieść o chorym chłopcu, a tymczasem zostałam bardzo mile zaskoczona:)\ncyrysia 6 czerwca 2013 22:58\nNa początek muszę przyznać, że okładka tej książki niesamowicie mnie urzeka. Jest taka klimatyczna i poruszająca. Sama tematyka wydaje mi się zbyt ciężka, gdyż nie czuje się na siłach czytać o autyzmie u dzieci, ale z drugiej strony autorka nie skupia się tylko i wyłącznie na tym aspekcie, więc może dam tej książce szanse poznania.\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 11:30\nOkładka jest niesamowita:) Mnie głównie w tej książce pociągał wątek kryminalny, choć nie powiem bo dowiedziałam się nowych ciekawych faktów dotyczących autyzmu. Nie wiedziałam na przykład, że dieta w tej chorobie odgrywa niesamowitą rolę.\nObsesja Kasiulka 7 czerwca 2013 06:02\nZgadzam się z Cyrysią- okładka przyciąga. A sama zawartość jak widzę po twojej recenzji bardzo interesująca i nie banalna- poruszająca bardzo trudny temat.\nJak będę miała możliwość to po nią sięgnę- już sobie tytuł zapisuję.\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 11:41\nOkładka jest urzekająca:) Temat trudny, ale przedstawiony w bardzo przystępny sposób. No i ten wciągający wątek kryminalny...\nDominika S. 7 czerwca 2013 06:35\nNie pierwszy raz czytam o książce, w której pojawia się wątek chorego dziecka podejrzanego o dokonanie zbrodni. Ale ponieważ nie czytałam żadnej takiej książki, to dla mnie stosunkowo nowa tematyka. Tytuł już zanotowałam i na pewno kiedyś po niego sięgnę :)\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 11:40\nCieszę się, że Cie zainteresowałam powyższą pozycją:) Wiem, że książki z wątkiem kryminalnym to dla Ciebie priorytet:)\nDominika S. 8 czerwca 2013 07:24\nAgnieszka Kaniuk 7 czerwca 2013 09:12\nJak wiesz Aguś zastanawiałam się czy warto sięgnąć po tę książkę.Po Twojej recenzji jednak jestem już pewna,że chcę ją przeczytać.\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 11:27\nAguś, dziękuję za wsparcie i cieszę się, że zachęciłam Cię do przeczytania tej książki. Myślę, że Tobie się spodoba:):)\nEwa Książkówka 7 czerwca 2013 10:45\nJestem pod wrażeniem osoby autorki. :) Zapamiętam ten tytuł.\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 11:38\nJa również czytam różne recenzje na wielu blogach i ciągle odnotowuje nowe tytuły książek, które chciałabym przeczytać. Mam już niesamowicie długa listę:):)\nawiola 7 czerwca 2013 10:52\nTo rzeczywiście ciekawe połączenie, autyzm i wątek kryminalny. Okładka rozbrajająca.\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 11:37\nPierwszy raz spotkałam się z takim zabiegiem w literaturze, chociaż widzę w komentarzach, że niektórzy już czytali książki o podobnych fabułach:) Dla mnie rewelacja!\nJagna O. 7 czerwca 2013 11:21\nCzytałam dwie książki z bardzo podobnym motywem - chłopiec chory na autyzm był podejrzany o morderstwo. "Spójrz mi w oczy" widziałam nawet w bibliotece, ale jakoś nie byłam przekonana do kolejnej powieści tego typu. Ale chyba warto zaryzykować i zmierzyć się z tą historią :)\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 11:25\nWarto:) Ja również wypożyczyłam tę książkę z biblioteki:)\nPaula 7 czerwca 2013 11:40\nMam tę książkę od dawna w planach bibliotecznych, ale jakoś mi nie po drodze do filii; po Twojej recenzji, Aguś, chyba muszę się wreszcie zmobilizować;)\nSwego czasu dużo czytałam o autyzmie, z dziećmi z tym zaburzeniem zetknęłam się też osobiście.\nPaula 7 czerwca 2013 11:41\nI dziękuję, Agunia, za życzenia u Agnieszki naszej:)\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 11:45\nPauluś nie wiedziałam, że to Twoje urodzinki. Złożyłabym Ci życzenia na Twoim blogu, a nie u Agnieszki. Zaraz, zaraz ale tam było napisane, że kończysz 18 lat?? Strasznie mnie to zmyliło i dlatego nie pomyślałam, że to o Ciebie chodzi:)\nPaula 7 czerwca 2013 11:58\nTak zwane 18 + vat;)\nAnnieK 7 czerwca 2013 13:36\nBędę koniecznie musiała ją przeczytać.\nBartek Grabowski 7 czerwca 2013 14:10\nZnam ten temat bardzo dobrze, wybieram się na podyplomówkę z oligo ale to dopiero w przyszłym roku. Oczywiście przeczytam.\nAnn RK 7 czerwca 2013 18:47\nW dziewięciu filiach mają, a w mojej akurat nie. Ogromnie irytujące.\nAgnieszka Perzka 7 czerwca 2013 19:07\nRzeczywiście! A to pech!\nNie wiedziałam, że w internecie można sprawdzać, która filia ma daną książkę. Świetna sprawa. Dziękuję za podpowiedź i już szukam interesujących mnie tytułów, bo widzę, że można je nawet rezerwować:)\nAnn RK 9 czerwca 2013 19:27\nBardzo wygodne rozwiązanie. :)\nAlicja 7 czerwca 2013 22:50\nTą recenzją bardzo mnie zachęciłas do tej książki. Wątek kryminalny, który trzyma w napięciu do ostatniej strony, a do tego historia poruszajaca bardzo ważne tematy, to dla mnie ideał.\nTosia 8 czerwca 2013 19:43\nMiałam przyjemność czytać tą książkę i także ją polecam- po jej przeczytaniu ma się trochę inne spojrzenie na tą chorobę.\nAnonimowy 8 czerwca 2013 22:07\nOjejku, znowu czytasz smutną książkę! Powinnaś przeczytać coś rozweselacjącego, podobno lato ma przyjść... jak już deszcze się skończą :P\nAgnieszka Perzka 8 czerwca 2013 22:25\nJakoś tak trafiam. Chociaż ta książka nie wywołała u mnie płaczu. Bardzo intrygował mnie wątek kryminalny i to w jaki sposób chory chłopiec dawał znaki mamie, dzięki którym mogła rozwiązać zagadkę, kto jest mordercą Amelii:)\nkasjeusz 8 czerwca 2013 23:41\nCara rzeczywiście wydaje się wspaniała. Bardzo lubię (i podziwiam) takie bohaterki/osoby. :)\nEvik 9 czerwca 2013 14:24\nO autyzmie czytałam tylko "Mój przyjaciel Henry" - Nuala Gardner.\nEwentualnie jeszcze "W naszym domu" Jodi Picoult, ale to jest o zespole Aspergera i w dodatku jest to fikcja literacka. Ta pierwsza napisana jest przez matkę dwojga chorych dzieci.\nAgnieszka Perzka 11 czerwca 2013 12:37\nO tej pierwszej pozycji w ogóle nie słyszałam. Uwielbiam książki J. Picoult, ale "W naszym domu" jeszcze nie czytałam:)\nAzumi TheLibrarian 10 czerwca 2013 08:09\nNa początku pomyślałam, że ta książka mnie nie zainteresuje. Ale później przeczytałam recenzję do końca i zmieniłam zdanie;) Przekonał mnie głównie wątek kryminalny.\nAgnieszka Perzka 11 czerwca 2013 12:36\nWiele osób właśnie ten wątek kryminalny intryguje i przekonuje do sięgnięcia po tę książkę:)\nIwona Muszyńska 10 czerwca 2013 16:07\nZaraz sprawdzam czy można ją zarezerwować w mojej bibliotece, co by nikt mnie nie uprzedził:) Rzeczywiście połączenie problematyki zmagania się z autyzmem oraz wątku kryminalnego jest dość oryginalnym zabiegiem. Wpiszę tę książkę na listę wakacyjnych lektur:)\nPrzesyłam gorące pozdrowienia.:)\nAgnieszka Perzka 11 czerwca 2013 12:35\nCieszę się, że Cię zaintrygowałam tą lekturą. Również serdecznie pozdrawiam:)\nkasandra_85 10 czerwca 2013 17:41\nKolejna książka, którą muszę dopisać do listy.\nKornelia Pikulik 11 czerwca 2013 11:28\nUwielbiam takie lektury. Czytałam już kilka książek o dzieciach chorych na autyzm, ale chętnie przeczytam kolejną. Zainteresował mnie też wątek kryminalny. Koniecznie muszę tę książkę przeczytać:)\nAgnieszka Perzka 11 czerwca 2013 12:39\nOgromnie się cieszę, że potrafię tak ująć swoje przemyślenia i odczucia, że po przeczytaniu moich wypocin są osoby, które chcą przeczytać opisywaną przeze mnie książkę:)\nKatie -Niepoprawna Romantyczka 12 czerwca 2013 19:22\nBardzo spodobała mi się okładka. Wydaje mi się że książka jest taka.. prawdziwa. Nie ma w niej nic naciąganego, pokazuje życie i problemy ludzi.\nBartek Grabowski 13 czerwca 2013 09:00\nKsiążki o przyjaźni bardzo cenie. W dzisiejszym świecie ciężko o przyjaźń. Powieść na pewno przeczytam.\nKsiążkowa fantazja 16 sierpnia 2013 06:08\nNie słyszałam o książce jak i o autorze. Wydaje się, że to interesujący tytuł :)


Dachy i rynny ✦ dolnośląskie ✦ dachówki, rynny metalowe i plastikowe ✦ Panorama Firm\nWyniki dla Dachy i rynny w lokalizacji dolnośląskie - 109 firm\nwojewództwo dolnośląskie (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 68 km\nwojewództwo dolnośląskie (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 352 km\nwojewództwo dolnośląskie (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 58 km\nul. Klonowa 24a, Borowa\nul. Przemysłowa 14B, Lubin\nwojewództwo dolnośląskie (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 278 km\nwojewództwo dolnośląskie (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 353 km\nul. Jana Pawła II 4, Lubań\nul. Świętego Mikołaja 59/60, Wrocław\nArtbegstudio Monika Wolniak\nul. Pocztowa 14, Strzelin\n"Balex Metal" Sp. z o.o. Oddział LEGNICA\nul. Wrocławska 42, Mirków\n"Blach-Dach" Bojko Radosław Blachy Na Dachy\nul. Wyspiańskiego 77, Kłodzko\nul. Wrocławska 32, Bielany Wrocławskie\nJeleniów 52 A