NBA: Clippers nie wierzą w powrót Leonarda? Chris Paul ma zagrać w Game 3! - PROBASKET\nStrona główna NBA NBA: Clippers nie wierzą w powrót Leonarda? Chris Paul ma zagrać w...\nNBA: Clippers nie wierzą w powrót Leonarda? Chris Paul ma zagrać w Game 3!\nPhoenix Suns rzutem na taśmę pokonali dziś Los Angeles Clippers pomimo słabszej dyspozycji Devina Bookera. Wszystko wskazuje na to, że do zwycięstwa w serii LAC będą potrzebować Kawhia Leonarda. Ten może jednak nie wrócić do zdrowia na czas.\nPo niesamowitym game-winnerze Deandre Aytona Phoenix Suns prowadzą z Los Angeles Clippers już 2-0. Paul George nie był jak dotąd w stanie w pojedynkę poprowadzić swojego zespołu do zwycięstwa, choć w końcówce trafił kilka kluczowych rzutów. Wiele wskazuje jednak na to, że zespół z Miasta Aniołów nie będzie mógł liczyć na pomoc Kawhia Leonarda w tej serii. Zgodnie z doniesieniami zza oceanu pośród sztabu Clippers panuje niepewność co do stanu zdrowia skrzydłowego. Całą sytuację przed drugim meczem skomentował Adrian Wojnarowski z ESPN.\n– Myślę, że [w Clippers] panuje przekonanie, że Suns odzyskają Chrisa Paula w tej serii. Nie ma natomiast tej pewności, że Kawhi Leonard wróci – mówi Wojnarowski w NBA Countdown.\nWojnarowski się nie myli. Wg informacji amerykańskich mediów przedstawiciele Phoenix Suns bardzo optymistycznie podchodzą do ewentualnego powrotu Chrisa Paula. We wtorek minął już szósty dzień od momentu, w którym u 36-latka wykryto COVID-19. CP3 znajduje się obecnie w izolacji w Los Angeles, a chorobę przechodzi bezobjawowo. Kierownictwo „Słońc” wierzy, że Paul otrzyma pozwolenie na występ w trzecim meczu serii. Pod jego nieobecność obowiązki pierwszego rozgrywającego przejął Cameron Payne.\nPrzed początkiem dzisiejszego spotkania dziennikarze zapytali Monty’ego Williamsa, czy Chris Paul będzie potrzebował pewnego rozruchu, zanim ponownie będzie w pełni wykorzystywany. Odpowiedź szkoleniowca była jednoznaczna.\n– Nie mamy obecnie luksusu czekania na kogokolwiek. Te mecze są tak ważne, każdy trening, każda sesja filmowa. Z pewnością przyjrzymy się temu, w jakim stanie się znajduje. Trudno będzie to ocenić, ponieważ COVID to coś zupełnie innego. Masz COVID i play-offy, a nie COVID i sezon zasadniczy. Jestem pewny, że gdybym chciał trzymać Chrisa poza grą, to musielibyśmy się bić. Dokonamy zatem tej oceny, kiedy nadejdzie na to czas – podkreślił Williams.\nTrzeci mecz tej serii odbędzie się w nocy z czwartku na piątek o godzinie 03:00 czasu polskiego. Suns mają zatem niespełna 48 godzin, by odzyskać Chrisa Paula i ocenić stan jego gotowości.\nPoprzedni artykułCiekawostki NBA: Historyczne występy Younga i Duranta! Co jeszcze wydarzyło się w drugiej rundzie?\nNastępny artykułNBA: Zapowiedź finałów konferencji! Kto jest problemem Sixers? Co dalej z Nets?


Piast ponownie u siebie, podwójne derby, Powiat kłodzki - Express-Miejski.pl Kłodzko i Powiat Kłodzki - Informacje i wiadomości z regionu\nstrona główna wiadomości Piast ponownie u siebie, podwójne derby\nPiast ponownie u siebie, podwójne derby\nData dodania: 2015-09-11 21:40\nAktualizacja: 2015-09-11 22:54\nNysa liczy na drugie zwycięstwo, Iskra na premierowe fot.: Dawid Broniszewski/nysa.klodzko.pl\nPrzed nami następna kolejka rozgrywek piłkarskich. Tym razem oczy kibiców będą zwrócone na Kłodzko i Bardo, gdzie dojdzie do wyczekiwanych derbów.\n- Mimo że graliśmy z najsłabszym dotychczas zespołem, to zaprezentowaliśmy się beznadziejnie - mówił otwarcie po porażce ze Zjednoczonymi Żarów trener Piasta Karol Ulatowski. Noworudzianie przegrali już trzeci mecz z rzędu, a w perspektywie mają pojedynek z ambitną Pogonią Oleśnicą. Z beniaminkiem, który w ostatnich czterech kolejkach zdobył dziesięć punktów, pokonując między innymi Orkana Szczedrzykowice czy Chrobrego II Głogów i w tabeli jest czwarty. W dodatku pod znakiem zapytania stoi gra bramkarza Dominika Gasińskiego, Marcina Wacławika czy Kamila Kowalskiego. Do dyspozycji powinien być za to Krzysztof Konowalczyk, który wraca po dwutygodniowej przerwie spowodowanej kontuzją mięśnia przywodziciela. - Chcemy w końcu zwyciężyć, ale musimy to poprzeć przede wszystkim niezłą grą - komentuje Karol Ulatowski.\nZ równie wymagającym rywalem zmierzy się Orzeł Ząbkowice Śląskie, który po zeszłotygodniowej wygranej z Lotnikiem Jeżów Sudecki pojedzie do Głogowa na spotkanie z drugą drużyną Chrobrego. Chrobry szczególnie groźny jest właśnie na własnym terenie, gdzie wzmocniony zawodnikami z szerokiej kadry pierwszego zespołu odniósł swoje dwa dotychczasowe zwycięstwa. O domowej sile Chrobrego przekonali się na własnej skórze BKS Bobrzanie Bolesławiec i Piast Nowa Ruda.\n6. KOLEJKA IV LIGI DOLNOŚLĄSKIEJ (12-13.09.):\n13:00 Sokół Wielka Lipa - Olimpia Kowary Sędziuje: p. Zieliński.\n16:00 Granica Bogatynia - AKS Strzegom Sędziuje: p. Hnatkiewicz.\nPiast Nowa Ruda - Pogoń Oleśnica Sędziuje: p. Sobol.\nLotnik Jeżów Sudecki - GKS Kobierzyce Sędziuje: p. Dłużniak.\n17:00 BKS Bobrzanie Bolesławiec - Polonia Trzebnica Sędziuje: p. Rola.\n11:00 Chrobry II Głogów - Orzeł Ząbkowice Śląskie Sędziuje: p. Wieliczko.\n14:00 Zjednoczeni Żarów - Włókniarz Mirsk Sędziuje: p. Załęczny.\n16:00 Orkan Szczedrzykowice - Bielawianka Bielawa Sędziuje: p. Kasprzyk.\nNotujące mizerne stary w rozgrywkach Nysa Kłodzko i Iskra Jaszkowa Dolna zagrają w derbach Kotliny Kłodzkiej. Dla Pawła Adamczyka, a także Rafała Głaska i Michała Stopy będzie to powrót do Kłodzka. Z kolei dla Kamila Krzywdy będzie to debiut w roli szkoleniowca pierwszej drużyny. - To będzie idealny mecz na przełamanie się dla drużyny po ostatnich niepowodzeniach- ocenia Krzywda. Nysa w tym sezonie poległa już trzykrotnie, natomiast Iskra nie znalazła dotąd recepty na zwycięstwo. Ci pierwsi z trzema punktami znajdują się na odległej dwunastej pozycji, a ci drudzy z dwoma oczkami są trzy lokaty niżej. Szansę debiutu być może otrzyma Łukasz Brzeziński. 23-letni bramkarz dołączył do Nysy z Trojana Lądek-Zdrój.\nZ kolei z ostatnim pogromcą Nysy Kłodzko, czyli Zdrojem Jedlina-Zdrój będzie rywalizować Polonia Bystrzyca Kłodzka. Polonia, która jak na razie nie zdobyła choćby punktu i jest wyłącznie ich dostarczycielem. - Nie spodziewałem się, że początek sezonu będzie dla nas aż tak trudny - nie ukrywa Wiesław Zalewski, trener Polonii Bystrzyca Kłodzka. Opiekun bystrzyczan ponownie nie będzie mógł skorzystać z Rafała Sołodowczuka, a bardzo możliwe, że także z Damiana Mikołajczyka i Przemysława Grzyba. - Chciałbym w końcu zagrać w optymalnym ustawieniu, ponieważ w Kamieńcu Ząbkowickim było już widać zalążki niezłej gry. Niestety nie wykorzystujemy sytuacji, a potem boleśnie przegrywamy - dodaje Zalewski.\nDerbowe starcie Unii\nPrzewodząca obecnie tabeli Unia Bardo w derbach powiatu ząbkowickiego stanie w szranki z imienniczką ze Złotego Stoku. - To właśnie pojedynki z Unią, a potem z Victorią Świebodzice będą dla nas swoistymi sprawdzianami. Do tej pory wykonaliśmy to, co sobie założyliśmy - tłumaczy Tomasz Zieliński, trener bardzian. Swoich założeń z pewnością nie zrealizowała Unia Złoty Stok, która wygrała dwa pierwsze mecze, a potem niespodziewanie przegrała ze Skalnikiem Czarny Bór i Sudetami Dziećmorowice. - Po awansie do Klasy Okręgowej rywale rozbili nas dwukrotnie różnicą kilku goli. Na pewno będziemy chcieli się zrewanżować za te przegrane. Zapraszamy wszystkich do kibicowania i pamiętajcie: Kibicem się jest, a nie się bywa - czytamy na profilu facebook'owym Unii Bardo. Pierwszorzędna rekomendacja derbów.\nPodtrzymać niezłą passę będzie chciał Zamek Kamieniec Ząbkowicki. Zawodników Waldemera Tomaszewicza czeka wyjazd do Świdnicy. Z różnych powodów nie zagra jednak czterech zawodników, a w tym istotny dla zespołu Piotr Buczyński.\n5. KOLEJKA KLASY OKRĘGOWEJ (12-13.09.):\nNysa Kłodzko - Iskra Jaszkowa Dolna Sędziuje: p. S. Tokarski (Świdnica).\nUnia Bardo - Unia Złoty Stok Sędziuje: p. Tutka (Świdnica).\nSkalnik Czarny Bór - Victoria Tuszyn Sędziuje: p. Garbowski (Kłodzko).\nSudety Dziećmorowice - Victoria Świebodzice Sędziuje: p. Paszczyk (Kłodzko).\nPolonia Bystrzyca Kłodzka - Zdrój Jedlina-Zdrój Sędziuje: p. B. Tokarski (Świdnica).\nLKS Bystrzyca Górna - Grom Witków Sędziuje: p. Biel (Wałbrzych).\nLKS Gola Świdnicka - Karolina Jaworzyna Śląska Sędziuje: p. Szempruch (Kłodzko).\nPolonia-Stal II Świdnica - Zamek Kamieniec Ząbkowicki Sędziuje: p. Dorocki (Wałbrzych).\nSpadkowicz z wiceliderem\nObiecująco zapowiada się również bój w Szczytnej, gdzie niepokonany jak na razie Hutnik będzie miał za rywala Włókniarza Kudowa-Zdrój. Kudowianie w tym sezonie jeszcze nie wygrali, notując zaledwie trzy remisy i porażkę. - Pierwotnie chcieliśmy walczyć o awans, lecz po odejściach kluczowych zawodników musieliśmy zweryfikować swój cel. Tym samym ten sezon jest dla nas przejściowym, młodzi zawodnicy muszą się ograć - tłumaczy szkoleniowiec Włókniarza Arkadiusz Rychlewski. Z gry definitywnie zrezygnował dotychczasowy kapitan Rafał Potyrała, a ponadto odeszli Maciej Czerna do Cisu Brzeźnica, Marek Tomczak i bramkarz Mateusz Gnojnicki. Jak bywa w takim przypadku, ich miejsce zajęli wyróżniający się juniorzy.\nBez przebywającego na wakacjach Mateusza Trześniowskiego i narzekającego na uraz nogi Krystiana Radziszewskiego będzie musiał sobie radzić lider Orlęta Krosnowice. Podopieczni Kamila Matusika zagrają z Tęczą Ścinawka Dolna. Wciąż nie przegrał także beniaminek LKS Bierkowice. Zawodnicy Piotra Hirchilla zawalczą w Starej Łomnicy z Łomniczanką.\n5. KOLEJKA A KLASY (13.09.):\n11:00 Orlęta Krosnowice - Tęcza Ścinawka Dolna Sędziuje: p. Gertz (Wałbrzych).\n16:00 Inter Ożary - Zamek Gorzanów Sędziuje: p. Rakoczy (Kłodzko).\nKryształ Stronie Śląskie - Cis Brzeźnica Sędziuje: p. Kędra (Wałbrzych).\nŁomniczanka Stara Łomnica - LKS Bierkowice Sędziuje: p. Wolak (Kłodzko).\nHutnik Szczytna - Włókniarz Kudowa-Zdrój Sędziuje: p. Krysa (Kłodzko).\nPogoń Duszniki Zdrój - Śnieżnik Domaszków Sędziuje: p. Szylar (Kłodzko).\nKS Polanica Zdrój - MLKS Radków Sędziuje: p. Lipka (Kłodzko).\nPauza: Odrodzenie Szalejów Dolny


Sobotnie popołudnie na ksiąskim rynku. Ważne sprawy, edukacja i kultura w jednym miejscu! - portalsremski.pl\nSobotnie popołudnie na ksiąskim rynku. Ważne sprawy, edukacja i kultura w jednym miejscu!\n09:39, 14.07.2021 | M.M\n17 lipca br. o godz. 16.00 w centrum Książa Wlkp. będzie się działo! Warto odwiedzić w sobotę do Książ Wlkp. Będzie można dowiedzieć się wiele ważnych i aktualnych informacji, a także spędzić wyśmienicie czas z rodziną lub znajomymi!\nNa ksiąskim rynku staną różne punkty informacyjne tj.:\nGUS Oddział Poznań - możliwość spisania się w ramach Powszechnego Spisu Narodowego i wzięcia udziału w konkursach\nZUS Oddział Śrem - okazja na zasięgnięcie informacji o zasiłku 300+\nUrząd Miejski w Książu Wlkp. - czy mieszkańcy wiedzą jak założyć profil zaufany i czym jest CEEB?\nKomenda Powiatowa Policji w Śremie - jak zaplanować bezpieczne wakacje?\nPierwsza Pomoc - badania poziomu cukru, wzroku, BMI\nKwadrans po otwarciu punktów rozpocznie się spotkanie z psychoterapeutą Dorotą Drąg. Następnie będzie zdrowo i sportowo! Agnieszka Wesołek, dietetyk i Bartek Siejak, trener personalny, dietetyk sportowy i trener siłowy przeprowadzą inspirujące do zmiany stylu życia warsztaty.\nCo ważne dla lokalnej społeczności, przedstawiony zostanie letni rozkład jazdy dla studentów Uniwersytetu Entuzjastów Świata w Książu Wlkp.\nNie zabraknie również kulturalnych i muzycznych stron wydarzenia! Wieczorem koncert zagrają Julia Bartkowiak-Wojciechowska i Jacek Golimowski. Natomiast dzień zakończy kino plenerowe "Zabawa, zabawa".\nWydarzenie jest realizowane w ramach projektu "Wolni od nałogów" – kampanii promującej zdrowy styl życia przygotowanej w działaniach Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na 2021 rok.\nWięcej info na ck-ksiazwlkp.pl.\nŚremianie z Pasją! Mikołaj Dudek to zdolny i odnoszący sukcesy młody wędkarz\nMłody Śremianin o Dmowskim\nRowerami ze Śremu do Sanktuarium we Włościejewkach\nWakacyjne spotkania z biblioteką w Wyrzece. Dzisiaj teatrzyk Kamishibai\n13 lipca to Międzynarodowy Dzień Frytek! Kto ich nie lubi?


Moje Przepisy |\nPół kg prawdziwego miodu,\n25 dag smalcu, lub masła\n- podgrzać stopniowo niemal do zagotowania. Ochłodzić.Do letniej masy dodawać stopniowo, wyrabiając reką 1 kg mąki pszennej, 3 całe jaja, 3 płaskie łyżeczki sody oczyszczonej rozpuszczonej w połowie szklanki zimnego mleka, pół łyżeczki soli,oraz przyprawę do pierników(1, 2, lub 3 torebki).Mozna dodać garść pokruszonych wałkiem na stolnicy orzechów i 3 łyzki drobno pokrojonej skórki pomaranczowej smazonej w cukrze. Bardzo starannie wyrobić.Dać do garnka kamionkowego, lub nieobitego emaliowanego i przykryć.Trzymać w chłodnym miejscu,może być dolna półka lodówki, żeby dojrzało. Przygotować około 4 tygodnie przed pieczeniem.Piec 3 – 4 dni przed świętami.\nMaxi Pizza - Bistro24.pl\nCiasto:3 szklanki mąki pszennej\nZrobić kruche ciasto: Posiekać wszystko oprócz żółtek dokładnie ,na końcu dodać surowe żółtka ,wysiekać i delikatnie zagnieść.Odstawić w chłodne miejsce.\n1,5kg jabłek (najlepsze renety)pokroić w plastry wyłożyć na ciasto posypać cynamonem ,cukrem waniliowym(formę wyłożyć ciastem po brzegi- oczywiście wyłożoną natłuszczonym papierem).\nNa jabłka dać ubitą pianę z pięciu białek ubitych ze szklanką cukru kryształu.Cukier dodawać po trochę pod koniec ubijania.Piana musi być sztywna.Wyłożyć pianę na ciasto. Piec w nagrzanym piekarniku(termoobieg + włączona grzałka dolna temp.125 stopni C 1 godzina)\n17,5dag cukru pudru\n5dag orzechów pokrojonych\n5 dag drobno pokrojonej skórki pomarańczowej\nUbić pianę na sztywno ,dodać cukier ubijać ,dodać\nbakalie i wymieszać.Piec 150 stopni , 15-20min.\n15 dag orzechów połowę mielonych ,połowę krojonych\nBiałka ubić ,dodać cukier ,ubijać,dodać orzechy i wymieszać.\nPiec jak poprzednio.Osuszyć w cieple.\n2 placki kruche:\nZagnieść ciasto ,schłodzić godzinę ,upiec 2 placki\n15dag cukru kryształu\nubić białka dodać kokos połączony\nPiec jak poprzednio.\n1,5(około)szklanki gorącej wody\nKakao rozpuścić w gorącej wodzie ,ostudzić,zmiksować z żółtkami,dodać cukier i wszystko doprowadzić prawie do wrzenia,stale mieszając,musi powstać gęsta masa.Wystudzić całkowicie.Masło rozetrzeć na puch i ucierać dodając po łyżce kakaowego kremu.Można dodać 2 łyżki spirytusu,lub innego mocnego alkoholu.\nNa spód dać placek orzechowy,posmarować cienko dobrym ,nie bardzo słodkim dżemem np ananasowym,pomarańczowym,lub morelowym,na to część masy i tak wszystkie placki,tylko bakaliowego nie smarować dżemem tylko dać samą masę .Wierzch polać białą polewą ,ozdobić bitą śmietaną(niekoniecznie) Na to wiśnie z syropu.\nRobię go właśnie na Wielkanoc,ponieważ po upieczeniu mazurków pozostają białka.\nPrzepis na ciasto Sułtana\nJak biszkopt.Białka ubić dodając pod koniec po trochę cukier ,do ubitych żółtka ,chwileczkę ubić,wymieszać z pozostałymi składnikami,przesiewając je przez sitko!\nPiec jak biszkopt w natłuszczonej formie ,wyłożonej ,papierem.W kuchence z termoobiegiem piekę w temp.130 stopni,ok 40 minut.Każdy ma jakąś metodę pieczenia biszkoptu.Generalnie temperatura nie może być za wysoka ,bo sie zetnie z wierzchu i nie wyrośnie,nie może być też za niska ,bo zrobi się zakalec.Ten placek wyrasta bardzo i robi się puchowy.\n1 budyń śmietankowy bez cukru na 0,5L mleka(mały)\nBudyń ugotować jak w przepisie, wystudzić,masło utrzeć na puch z cukrem pudrem,dodawać do utartego masła po łyżce budyniu i dokładnie utrzeć.Masa musi być puszysta\nNa blat kakaowy dajemy masę,Na masę kroimy w paseczki 2 paczki śliwek kalifornijskich(muszą być miękkie i świeże),śliwki zalewamy\n3 czekoladami mlecznymi ,rozpuszczonymi w kilku łyżkach słodkiej śmietanki ,lub mleka.Ja dodaję ok 0,5 szklanki ,śmietanki ,lub mleka,polewa nie jest taka błyszcząca ,ale dobrze się polewa nią i doskonale kroi.Kroję nozem moczonym w gorącej wodzie.Czekolada rozpuszczona bez dodatku mleka kruszy się przy krojeniu. Wypróbowałam!\n15 dag masła ,lub margaryny\notarta skórka z wyszorowanej cytryny,sparzonej wrzątkiem.\n15 dag mielonych migdałów (niekoniecznie)\nMąkę przesiekać z tłuszczem,dodać resztę składników posiekać ,szybko zagnieść kruche ciasto,zawinąć w folię ,dać w chłodne miejsce ,żeby odpoczęło.\n1 kostka masła ,lub margaryny,najlepsza PALMA\n1 mały budyń waniliowy, bez cukru\ncukier waniliowy,garść rodzynek sparzonych wrzątkiem(mozna namoczyć w wodzie z cukrem),garść posiekanej drobno skórki pomarańczowej – ja mam zawsze w słoiku,robię wcześniej- można dać aromat cytrynowy,pomarańczowy,jak kto lubi.Można dodać 2 łyżki rumu-niekoniecznie.Sok z 1 cytryny.\nser zemleć ,tłuszcz utrzeć na puch dodając stopniowo po jednym żółtku i łyżce cukru .Ser wymieszać z budyniem,sokiem z cytryny i ewentualnie rumem.Dodawać po trochę sera do utartego tłuszczu i trzeć,trzeć trzeć!dodać bakalie ,wymieszać,dodać pianę ubitą na sztywno z łyżką cukru kryształu,wymieszać.\nFormę wyłożyć natłuszczonym papierem dac ciasto ,na to ser .Piec około 1 godziny .W piekarniku z termoobiegiem temp.130-150 stopni.\n1kg mąki pszennej typ 500\n2łyżki stopionego masła\nok 2 płaskie łyżeczki soli\nZrobić rozczyn z drożdży, niewielkiej ilości mleka,trochę mąki łyżeczki,cukru.Powinien mieć konsystencję gęstej śmietany.Postawić w cieple.Jajko i żółtko ubić z resztą cukru.Połączyć wszystko oprócz masła .Dolewając ciepłe mleko,wyrobić ciasto.Pod koniec dać letnie ,lekko ciepłe mleko i wyrabiać ,aż będzie odstawać od ręki,a na powierzchni pokażą się pęcherzyki powietrza.\nOdstawić do wyrośnięcia w ciepłe miejsce,przykrywając ściereczką.\n1,5-2 kg ziemniaków(nie kleistych)ugotować i podusić praską; do gorących ziemniaków dodać pół szklanki kaszy gryczanej,a jak przestygną ,ok. 30 dag białego sera,\n2 duże cebule podsmażyć na złoto z 3 łyżki masła i 1 łyżką oleju\nWymieszać, doprawić solą i świeżo mielonym pieprzem.\nFormę wyłożyć cienko ciastem,na to dać lekko ciepły farsz,przykryć cienkim ciastem,zlepić brzegi,postawić ok. pół godz.do wyrośnięcia,posmarować rozmąconym jajkiem. Ja piekę w kuchence elektrycznej z termoobiegiem w temp.125 stopni C.Oczywiście piekarnik wcześniej nagrzewam do tej temperatury.Piekę ok 1 godziny.\nZ pozostałego ciasta piekę takie oto ,u nas w rodzinnym domu nazywane sztangielkami.Posypuję po posmarowaniu jajkiem – kminkiem i posypuję solą.\nKartoflak cy też krupiak jak go też się się nazywa zjadamy na gorąco tuz po upieczeniu,ze świezym masłem,bądź też na zimno ,albo w nastepnym dniu podsmażony na patelni.\nWszystkich wizyt: 13792\nna blogu znajdują się różne przepisy i te sprawdzone i te internetowe. Przepisy\nPrzepis na Perniczki Staropolskie


Spotkanie autorskie z Wojciechem Jagielskim — relacja - Miejska Biblioteka Publiczna im. Stanisława Gabryela\nMiejska Biblioteka Publiczna im. Stanisława Gabryela - Spotkanie autorskie z Wojciechem Jagielskim — relacja\nJesteś tutaj: Start>Projekty>2018–2019>Z książką mi po drodze>Spotkanie autorskie z Wojciechem Jagielskim — relacja\nSpotkanie autorskie z Wojciechem Jagielskim zorganizowane w ramach projektu „Z książką mi po drodze” było prawdziwą ucztą dla miłośników reportażu i literatury faktu. Wojciech Jagielski to legenda w świecie dziennikarstwa, wieloletni korespondent wojenny Polskiej Agencji Prasowej i „Gazety Wyborczej”, doskonały reportażysta i pisarz. Obecnie redaktor „Tygodnika Powszechnego”. Według Ryszarda Kapuścińskiego „Zdobył sobie uznanie reportażami z podróży do najbardziej zapalnych punktów naszego globu. W swoich książkach pokazuje wszystkie kontrasty, absurdy i dramaty współczesnej historii”.\nRelacjonował rozpad rosyjskiego imperium, załamanie się apartheidu w RPA, połączenie Hongkongu z Chinami, wojny, zamachy stanu, upadki dyktatorów w Kongu, Nigerii, Ruandzie, Burundi, Afganistanie, Kambodży, Indonezji, Sri Lance, byłych azjatyckich republikach ZSRR.\nTo wyjątkowe spotkanie poprowadziła Justyna Jupowicz-Kozak, tłumaczka, czytelniczka naszej biblioteki, miłośniczka prozy Wojciecha Jagielskiego. Rozmowę z autorem rozpoczęła od pytań dotyczących najnowszej książki Na wschód od zachodu, która powstawała najdłużej. Materiały do niej zbierał prawie 30 lat. Napisana bardziej w stylu gonzo opisuje Indie z perspektywy ludzi Zachodu, którzy wyjechali tam, poszukując duchowości, spokoju i prostego życia. Czy całkowita ucieczka od zachodniego świata konsumpcjonizmu była możliwa? Dla Kamal i Świętego tułaczka, która miała doprowadzić ich do celu, okazała się ułudą, a to, przed czym uciekali, dopadło ich również na Wschodzie.\nPoprzednie książki pisał szybciej, 3–4 miesiące, jednak żadna nie powstałaby, gdyby nie praca korespondenta wojennego. W swoich reportażach opisuje wszystko to, co przywiózł z dziennikarskich podróży. Inspirowały go zarówno znane postacie, takie jak Maschadow, Basajew, Masud, Nelson Mandela, Joseph Konym czy Idi Amin, jak i zwykli ludzie uwikłani w konflikty i działania wojenne. Z niektórymi rozmówcami udało mu się zapoznać, a nawet zaprzyjaźnić. Wielu z nich zostało bohaterami jego reportaży. Tak stało się między innymi z Larą — gruzińską Czeczenką, której synowie przyłączyli się do kalifatu.\nLiteraturę non fiction czytamy po to, żeby lepiej rozumieć świat. Wojciech Jagielski to jeden z najlepszych polskich reportażystów. Zawsze zachowuje bezstronność, unika stereotypów. Pasja, wytrwałość, wiedza i talent pozwoliły mu po mistrzowsku opisać najważniejsze momenty najnowszej historii. „Zjeździłem pół świata, byłem świadkiem większości najważniejszych wydarzeń przełomu wieków, widziałem, jak rozpadało się jedno z ostatnich imperiów, widziałem narodziny nowych niepodległych państw, a także niezliczone wojny, w jakich natychmiast się pogrążały”.\n965529 razy nasze strony


Archiwa: Golf Peaks | Graczpospolita.pl\nOtagowane Golf Peaks\nPodczas zakończonego warszawskiego festiwalu Pixel Heaven, najlepsze polskie gry otrzymały nagrody Pixel Awards Europe 2019. Najwięcej powodów do zadowolenia ma studio Atomic Wolf. Tworzona przez nich gra L...\nDzisiaj do sprzedaży na Nintendo Switch trafiła logiczna gra Golf Peaks. Z tej okazji podpowiadamy czy warto wydać swoje pieniądze.\nHard West i Golf Peaks z datami premier na Nintendo Switch\nDwie udane polskie produkcje niedługo trafią na konsolę Nintendo. Daty premiery nie są zbyt odległe. Zacznijmy od Golf Peaks, pierwszej produkcji łódzkiej ekipy Afterburn. Za port i wydanie odpowiada krakow...\nGolf Peaks trafi na Switcha dzięki 7Levels\nMały "symulator" mini golfa niedawno trafił do sprzedaży. Już teraz jednak wiemy, że lista platform będzie dłuższa niż planowano. Golf Peaks to wydana w listopadzie mała produkcja łącząca łamigłówki z grą w ...


XERREX | Urządzenia szerokoformatowe firmy Ricoh\nUrządzenia szerokoformatowe firmy Ricoh\nPrędkość drukowania / kopiowania: 4,4 wydruków na minutę A1. Rozdzielczość: 600 dpi\nPrędkość drukowania / kopiowania: 6,4 wydruków na minutę A1. Rozdzielczość: 600 dpi\nPrędkość drukowania / kopiowania: 10 wydruków na minutę A1. Rozdzielczość: 600 dpi\nPrędkość drukowania / kopiowania: 14 wydruków na minutę A1. Rozdzielczość: 600 dpi\nPrędkość drukowania / kopiowania: 3,2 MONO / 1,1 KOLOR . Rozdzielczość: 1 200 dpi\nPrędkość drukowania 4,4 wydruków na minutę A1. Rozdzielczość: 600 dpi


Galeria Papieru: czerwca 2012\nWitajcie, dzisiaj chciałabym Wam pokazać mały albumik, który zrobiłam z najnowszego zestawu albumowego dostępnego w Galerii Papieru.\nZestaw albumowy Kwiatuszek Różowy\nUwielbiam mini albumiki, zwłaszcza te w nietypowych kształtach, ale przyznaję że docinanie papieru do nieregularnych baz to zajęcie iście karkołomne. Dlatego też bardzo się ucieszyłam widząc ten różowy zestawik, bo papiery w nim są już przycięte, wystarczy je nakleić na bazy i ozdobić. Nic prostszego. Zrobienie takiego albumiku zajmuje naprawdę niewiele czasu, a efekt jest bardzo się fajny. Nie wiem dokładnie ile czasu go robiłam, bo ostatnio wszystko robię w tzw. międzyczasie, pomiędzy karmieniem, gotowaniem zupek, sprzątaniem, spacerami itp. ale z myślę, że nie będzie to więcej jak 2 godzinki.\nNiezbyt długo, prawda? Dodałam tu jedynie zielone listki a tak wszystkie elementy zawarte były już w zestawie i jeszcze nawet kilka elementów mi zostało, więc wykorzystam je przy innej okazji.\nCiekawym pomysłem jest zawarcie w zestawie taśm Washi - ilość wystarcza swobodnie do wykonania pracy, a trzy wzory idealne się ze sobą komponują.\nA gdyby ktoś miał chęć zobaczyć albumik na żywo to zapraszam na stoisko Galerii Papieru podczas zlotu w Warszawie.\nDostępne są też inne wzory:\nUwaga od szefowej ;) - dodaliśmy do zestawu zielony papier- tak więc nawet początkująca scraperka znajdzie w nim wszystko co potrzeba.\nAutor: zuziucha o 00:34 12 komentarzy:\nAutor: Dorota_mk o 06:34 6 komentarzy:\nEtykiety: dla dzieci, Dorota, kartka, Lekcja miłości, Usłane Różami\nTo już ostatnia inspiracja Komunijna w tym sezonie. Dzisiaj mam do pokazania dwa albumiki z ozdobną okładką. Wnętrze albumików to gładkie karty do wklejania zdjęć.\nAlbumiki powstały z kolekcji Lekcja miłości\nThis is the last First Communion inspiration. Today I'd like to show you two small albums with decorated covers. Inside there are plain cards to stick the photos in. The albums were created of Lesson of love\nAutor: zuziucha o 11:13 4 komentarze:\nEtykiety: Lekcja miłości, zuziucha\nNa taką okrągłą rocznicę przygotowałam kartkę z papieru Usłane Różami 01, który połączyłam z lekko połyskującym gładkim złotym papierem. Kartkę ozdobiłam ręcznie robionymi kwiatami, które potuszowałam distressem Antique Linen i dodałam odrobinę brokatu.\nFor 50th anniversary I prepared a card made from paper Usłane Różami 01 , which I combined with a shimmering gold paper. I added handmade flowers distressed with Antique Linen ink and put some glitter on top.\nAutor: Hogata o 10:20 2 komentarze:\nEtykiety: Hogata, Usłane Różami\nNadchodzi sezon na letnie śluby. Galeriowe papiery ruszają do akcji:)\nSummer is the perfect season for a wedding and Galeria Papieru papers are perfect for wedding cards:)\nPudełka na kartki zostały wykonane według tego kursu.\nAutor: Beata o 10:38 3 komentarze:\nEtykiety: Beata, Herbatka dla Dwojga, Kapuśniaczek, Lekcja miłości, Usłane Różami\nWitajcie, dzisiaj przybywam z kolejnym albumem. Tym razem Komunijnym. Lekcja miłości to idealne papiery na taką okazję.\nHi, today I'm coming with one more album. Lesson of love is just perfect for such celebration.\nAutor: zuziucha o 18:43 6 komentarzy:\nKrok po kroku - klamerka\nTego typu "klamerki" można dostać gotow,e w sklepach pasmanteryjnych - jeśli jednak nie planujecie hurtu prac z takim dodatkiem warto pokusić się o zrobienie go z łatwo dostępnych dodatków.\nPotrzebna będzie parzysta liczba koralików - mogą być to perełki, "kryształki" albo dowolne niewielkie koraliki, o równomiernych kształtach. Optymalną ilością jest 10 sztuk - ale można zmniejszyć lub zwiększyć - ważne, żeby zawsze było do pary.\nOprócz tego potrzeba kawałka cienkiego drucika, koło 10cm.\nNa drucik nawlekamy koraliki i formujemy kółeczko\nŁączymy oplatając jeden koniec drucika wokół drugiego\nZginamy oba końce w dół i zaplatamy po przeciwległej stronie - należy zwrócić uwagę aby koralików było tyle samo po każdej stronie drucika.\nOdcinamy zbędne kawałki i klamerka gotowa. Teraz wystarczy tylko przełożyć ją przez wstążkę.\nAutor: sasilla o 10:53 15 komentarzy:\nKrok po kroku - kartka schodkowa\nLilusia na różowo\nGaleria Papieru na V Zlocie!\nKrok po kroku - minialbum\nKompleci na Chrzest\nZaproszenie na foto sesje\nKrok po kroku - exploding box bez rozcieć


Czemu człowiek nie potrafi do pełna cieszyć się szczęściem?Czemu, jak powiedz... - traveltheworld's soup\nCzemu człowiek nie potrafi do pełna cieszyć się szczęściem?\nCzemu, jak powiedział Pascal, żyjemy przeszłością i przyszłością, nigdy teraźniejszością?\nDajmy na to ,że szczęście to światło, tak jasne, ze oślepia nas, powoduje, że zamykamy oczy, zasłaniamy się rękoma byle by nie oślepnąć. Jeżeli jesteśmy w danej chwili szczęśliwi nie potrafimy tego dostrzec w pełni, nawet jeśli zdajemy sobie sprawę, z tego szczęścia. Tego światła jest tak wiele, że nie jesteśmy w stanie wypełnić nim siebie samych, ostatecznie. Na domiar tego, dręczy nas świadomość, że ono odejdzie, nie będzie trwało bezustannie, dzięki temu ze szczęściem miesza się niepokój, w wyniku czego powstaje niejednorodna mieszanina , z przejrzystego światła szczęście przeistacza się w śnieżący ekran, mąci nam w głowie, odbiera emocje. Na dodatek światło nadal nas oślepia, a my wciąż nie umiemy patrzeć na szczęście, przyglądać się mu, poczuć go, tak jakbyśmy chcieli.\nKiedy jednak szczęście kończy się, możemy zerknąć na nie z oddali, patrzeć jak odchodzi, zachować wspomnienie tego jak wyglądało te światełko palące się setki kilometrów stąd, zapamiętać, by mieć siłę zmierzyć się z jego odejściem, zapamiętać by mieć nadzieję, że jeszcze kiedyś powróci...


by Nakagawa Isei on Czw Maj 29, 2014 7:59 pm\nRodzina: Obydwoje rodziców na emeryturze, młodsza o cztery lata siostra Saeko z mężem (Hideo, 36 l.) oraz dwójką dzieci: Keiko (8 l.) i Akusei (6 l.).\nHistoria: Pochodzi z całkowicie przeciętnej rodziny. Jego matka (Hanae, 64 l.) pracowała w księgarni, co w efekcie przełożyło się na miłość do książek u obojga rodzeństwa, natomiast ojciec (Yuji, 67 l.) był policjantem. Innymi słowy, miał jeden z najgorszych zawodów na świecie. Do tego należał do tej grupy funkcjonariuszy, która była najbardziej gnębiona przez zwykłe, szare społeczeństwo, jak i społeczeństwo degeneratów – uczciwi policjanci. Wobec tego już jako dzieciak Isei nosił przy sobie scyzoryk, po liceum zaopatrzył się w tradycyjną broń. Nienawidził zawodu swojego ojca, gdyż przez to mężczyzna bywał w domu bardzo rzadko, do tego nawet w dni wolne od pracy zdarzało mu się wychodzić i narażać swoje życie.\nRaczej nic wybitnego nie działo się ani przez jego dzieciństwo, wiek nastoletni, ani też studia. Kończył kolejne etapy swojej edukacji ze świetnymi ocenami, miał przyjaciół, kilku chłopaków, brał udział w przyjęciach i niewielkich wypadach. Prowadził naprawdę zwyczajny żywot. Sprawy nabrały tempa dopiero po znalezieniu przez niego stałej pracy. W przeciwieństwie do Saeko, która poszła w ślady ojca, postanowił zostać nauczycielem. Otrzymał posadę nauczyciela historii w jednym z prestiżowych gimnazjów, był wyjątkowo lubiany przez uczniów, jak i resztę ciała pedagogiczego. Niestety, po jakichś czterech latach pracy w owej placówce został oskarżony o molestowanie seksualne jednego z chłopców. Dyrekcja jednak zgodziła się iść na ugodę. Gdyby taka informacja wypłynęła na światło dzienne, z pewnością zaszkodziłaby ona reputacji szkoły. Wobec tego nie złożono doniesienia, a Nakagawa jedynie stracił pracę i wyprowadził się z miasta. Po tym incydencie stał się wyjątkowo oschły w stosunku do młodszych – a w szczególności niepełnoletnich – osób, stara się nie spoufalać i nie spędzać z nimi czasu dłużej, niż jest to wymagane. Jak ognia unika przydzielenia mu wychowawstwa. W chwili obecnej naucza w jednym z męskich liceów.\nWygląd: Mężczyzna spory, gdyż jego wzrost wynosi 192 cm, obwód klatki piersiowej to 114 cm, a masa ciała – 89 kg. Wszak spora muskulatura do czegoś zobowiązuje. Ma nieco kwadratową szczękę, ostre, mocne rysy twarzy, wąskie usta, prosty nos, jasnobrązowe oczy okolone całkiem ładną kaskadą rzęs. Jeśli chodzi o ubiór to preferuje koszule oraz garnitury. Przy wyższych temperaturach ogranicza się jedynie do koszuli z krótkim rękawem. No jakże miałby zrezygnować z kołnierzyka? Śpi w samej bieliźnie, niekiedy jeszcze w szlafroku. Krótkie brązowe włosy zawsze są perfekcyjnie zaczesane do tyłu i „maźnięte” żelem, by jakie licho nie zniszczyło jego wizerunku.\nCharakter: Ciężki, nawet bardzo. Rzadko okazuje emocje, przez co ciężko się z nim porozumieć. To typ, który odzywa się tylko wtedy, gdy uważa to za niezbędne. Jeśli ktoś nie umie rozpocząć konwersacji z tym człowiekiem, to niech nie liczy, że zostanie wyręczony. Na ogół to persona spokojna, taki typowy stoik. Nikomu nie wadzi, stroni od konfliktów. Ale niech mu tylko ktoś nadepnie na odcisk… Takiej osobie należy jedynie współczuć, bo wtedy ujawnia się gorący temperament mężczyzny. Co prawda nie zwykł podnosić głosu, lecz w takiej sytuacji naprawdę niewiele brakuje, aby nie skorzystał z siły swoich mięśni. Oczywiście w stosunku do uczniów jest łagodniejszy i bardziej wyrozumiały. Ogranicza się wtedy do rzucania kredą, zeszytem, bądź zbesztania delikwenta samym tylko spojrzeniem. Imponujący jest fakt, iż ów mąż niemal do perfekcji rozwinął poziom swojej elokwencji, dzięki czemu nie musi uciekać się do korzystania z wulgaryzmów, by skutecznie podnieść komuś ciśnienie.\nWady: Nigdy do końca nie jest wiadome, co sobie myśli. Praktycznie na każdą dużo młodszą od siebie osobę patrzy z wyższością, ciężko zasłużyć na jego szacunek i uznanie. Dość szorstki w obyciu, nie dopuszcza do siebie nikogo, a już w szczególności osób niepełnoletnich. Zupełnie nie potrafi przepraszać. Gdy czyta, całkowicie odcina się od otaczającego go świata, co nie zawsze jest bezpieczne.\nZalety: Radzi sobie nawet z najbardziej opornymi uczniami, zawsze znajdując jakiś sposób, by wbić im wiedzę do głów. Czyta praktycznie wszystko, co wpadnie mu w ręce, dzięki czemu można z nim porozmawiać na praktycznie każdy możliwy temat. Jest wyjątkowo bystry i dociekliwy, uwielbia uczyć się nowych rzeczy. Jest sumienny, zawsze wywiązuje się z przydzielonych mu obowiązków oraz zadań.\nCiekawostki: Facet zdecydowanie jest uzależniony od kawy oraz papierosów, można jednak zaobserwować, że im bardziej zirytowany chodzi, tym szybciej ubywa mu tytoniowej przyjemności. Jeśli decyduje się na alkohol, to bardziej prawdopodobnym jest, że sięgnie po szklankę szkockiej, niż po puszkę piwa czy drinka z palemką. Zawsze ma przy sobie – bardziej lub mniej ciekawą – książkę. Tak na wszelki wypadek, gdyby okoliczności sprzyjały pogrążeniu się w lekturze bez obaw, że kogoś tym urazi. Warto też wiedzieć, że jest ateistą. Ma szarego, pręgowanego kocura o imieniu Larsen. Uwielbia wyzwania i niezobowiązujący seks. W każdym pomieszczeniu jego mieszkania, w aktówce oraz w schowku samochodu znajduje się zawsze nabity rewolwer FEG, kaliber 9mm.\nZainteresowania/hobby: literatura, historia, broń palna.\nZawód: historyk w miejscowej męskiej szkole średniej st. wyższego, czasami pomaga w szkolnej bibliotece.\nSkąd : Nanao\nZawód : Historyk/Bibliotekarz\nWygląd : Męski.\nStan : Liczba egzemplarzy na stanie: 1\nRe: Nakagawa Isei\nby seimei on Sro Cze 04, 2014 4:17 pm


Gwiezdne Wojny: Ostatni Jedi online na cda. Sprawdź recenzję i obsadę na Pinbook.pl\nGwiezdne Wojny: Ostatni Jedi – Twórcy i Premiera\nTo chronologicznie 7. część jednej z najpopularniejszych historii ze świata fikcji naukowej. Gwiezdne Wojny to filmy z gatunku space opera, stworzone oryginalnie przez George’a Lucas’a. Ostatni Jedi to pierwsza po wieloletniej przerwie część. Fani kultowej produkcji zawdzięczają jej kontynuację wytwórni Lucasfilm i Walt Disney Pictures. Reżyserem jak i scenarzystą jest Rian Johanson. 8. wydana w kolejności chronologicznej część miała swoją premierę 9 grudnia 2017r.\nGdzie oglądać Gwiezdne Wojny: Ostatni Jedi online? Obecnie film znajdziemy na CDA.pl. Do niedawna obejrzeć można też było w serwisie HBO GO, został już wycofany z oferty tej platformy.\nGwiezdne Wojny to jeden z TO5 najlepszych filmów Science Fiction wg. naszego rankingu. Zobacz jakie jeszcze filmy się tam znajdują.\nAkcja tej części toczy się po wydarzeniach z Przebudzenia Mocy. Ciemna Strona Mocy znów chce zawładnąć wszechświatem, a przeciwstawić im się może tylko Rebelia. Zagraża im rosnący w potęgę Kylo Ren – syn księżniczki Lei i Hana Solo, którym zawładnęła Ciemna Moc. W tym czasie Rey, młoda i ambitna rebeliantka, która odnajduje w sobie moc, postanawia odszukać zaginionego mistrza Jedi – Luka Skywalkera. Natrafia na niego na opuszczonej planecie, gdzie odcięty od świata poświęcał się medytacji. Dziewczyna namawia go, by przyjął ją pod swoje skrzydła i szkolił na wojownika Jedi. Na drugim końcu galaktyki, rebelianci łączą siły by odpowiedzieć na atak Najwyższego Porządku.\nPrzeczytaj również o innych kosmicznych wojnach w Power Rangers z 2017r.!


W. Tomaszewski: Terroryzm islamski w Azji | Centrum Studiów Polska-Azja\nW. Tomaszewski: Terroryzm islamski w Azji\n27 grudnia 2015 21:11 / przez Wojciech Tomaszewski\nCywilizacja islamska jest jedyną cywilizacją, która jest obecnie w stałym zbrojnym konflikcie ze wszystkimi pozostałymi. Z cywilizacją zachodnią, od czasu ataku na Nowy Jork w 2001 r. Z cywilizacją prawosławną na Kaukazie i na Bałkanach, z cywilizacją hinduistyczną w Kaszmirze, z cywilizacją chińską w Xinjiangu (Turkiestan Wschodni), z cywilizacją żydowską non stop oraz z cywilizacją buddyjską w Birmie. Muzułmanie prowadza również zbrojną walkę na Filipinach, w kraju który ze względu na religię oraz styl życia jest uważany za należący do cywilizacji latynoskiej, mimo że nie leży w Ameryce Południowej.\nTak więc ludzie, którzy twierdzą że Bóg jest dla nich najważniejszy, ze słowami Boga na ustach totalnie niszczą wszystko co uznają za niegodne żeby istniało na ziemi.\nProblem islamskiego terroryzmu polega na tym, że w islamie, inaczej niż w chrześcijaństwie nie ma podziału na sacrum i profanum. Całe życie jest regulowane przez religię, a ponieważ jak twierdzą wszystko otrzymali od Boga, to każde odstępstwo w życiu jest odstępstwem od tego co im przekazał Bóg, czyli świętokradztwem, które trzeba bezlitośnie karać. Stąd też biorą się walki z przedstawicielami innych cywilizacji, które oparte są na innych religiach czyli na innych wartościach. Genialny polski historiozof Feliks Koneczny uważał, że celem walk pomiędzy cywilizacjami jest narzucenie swojego systemu wartości, ponieważ na danym terytorium nie mogą funkcjonować jednocześnie dwa systemy wartości jak np., dwa różne systemy prawa.\nTrzeba jednak wyraźnie powiedzieć, że walki bardzo rzadko obejmują całość populacji danej cywilizacji, zazwyczaj jakąś jej część, tą najbardziej agresywną. Nie inaczej jest teraz. Ogromna rzesza muzułmanów, choć przekonana o wyjątkowości i nadrzędności swojej religii mad innymi, nie chce żadnych walk ani konfliktów, chcą po prostu normalnie żyć. Najwyraźniej widać było to w ostatnich latach w Egipcie, gdzie znaczna część muzułmańskiej społeczności przeciwstawiła się islamizacji kraju i siłą obaliła rządy Bractwa Muzułmańskiego i prezydenta Mursiego.\nTerrorystyczny dom wariatów\nCechą islamskiej cywilizacji jest brak centrum, zarówno politycznego jak i religijnego. Od upadku tureckiego imperium i jednoczesnej likwidacji kalifatu (turecki sułtan był jednocześnie kalifem), żadne państwo: Turcja (najsilniejsze), Arabia Saudyjska (najbogatsze i strażnik Mekki), Indonezja (najliczniejsze) nie stało się politycznym centrum islamu. Brak kalifa spowodował, że w świecie islamu, są dziesiątki religijnych przywódców uważających za najwyższy autorytet religijny. Prowadzi to konfliktów i walk pomiędzy nimi i siłami, które reprezentują. Najbardziej widać to w Afganistanie.\nW tym kraju od kilku dekad trwa wojna pomiędzy umiarkowanymi muzułmanami, których najbardziej znanym przedstawicielami byli: niedawny prezydent Hamid Karzaj, a jeszcze wcześniej słynny z walk z Sowietami, Ahmad Szach Masud.oraz Talibami, muzułmańskim ekstremistami, którzy przez kilka lat rządzili Afganistanem, tworząc wówczas Islamski Emirat Afganistanu. Dzisiaj w Afganistanie trwa konflikt pomiędzy Talibami a Al-Kaidą, którą ci pierwsi uważają że sprowadziła nieszczęście dla ich kraju. Mówi się, że informację o egzekucji głównego przywódcy Al-Kaidy, Osamy bin Ladena, dokonaną podczas rajdu amerykańskich komandosów, liderzy Talibów przyjęli z ulga. Dzisiaj Talibowie prowadzą podwójną grę. Z jednej strony próbują osłabić siły rządowe, a z drugiej świadomi swojej militarnej słabości starają się porozumieć z rządem, legalizować się i wejść w struktury władzy żeby rozbić je od środka. Z tego względu zupełnie jest im nie po drodze z organizacjami radykalniejszymi niż oni sami, a tych obecnie w Afganistanie nie brakuje. Do znacznie poważniejszych tarć dochodzi tam pomiędzy Talibami a państwem islamskim (ISIS). Tak zwany ISIS to państwo islamskie w Iraku i Lewancie utworzone przez muzułmańskich ortodoksów ze skrajnie religijnego ruchu Salafitów. Oni na Środkowym Wschodzie wykorzystali pustkę jaka powstała w wyniku wycofania wojsk NATO i założyli swoje komórki w Afganistanie i w Pakistanie starając się zmarginalizować działających tam Talibów i Al. Kaidę oraz dokonywać w obu tych krajach rekrutacji do swoich oddziałów walczących w Syrii i Iraku. Doprowadziło to do walk między nimi, z których najbardziej spektakularnym wyczynem, co prawda nie w Afganistanie, ale na Bliskim Wschodzie, była egzekucja jeńców ISIS dokonana przez oddział Al-Kaidy, w bardzo podobny sposób, jaki ISIS zamordowało egipskich chrześcijan w Libii. Można dodać, choć to wybiega poza geograficzny zakres tego artykułu, że w Syrii, kilkanaście innych islamskich, terrorystycznych organizacji zawiązało sojusz i walczy przeciw ISIS.\nJaki widać terrorystyczny obłęd nie zna granic. Najbardziej ekstremistyczne organizacje muzułmańskie mordują wzajemnie swoich członków, licytując się nawzajem, kto jest bardziej „prawowiernym” muzułmaninem, a tak naprawdę chodzi im o wpływy i władzę w przyszłym światowym kalifacie, który zamierzają narzucić narodom całego świata.\nPakistan – kraj na rozdrożu\nKrajem szczególnie narażonym na działalność terrorystyczną jest Pakistan. Działa tam wiele organizacji skrajnych i terrorystycznych, cieszących się niemałym poparciem wśród ludności a także wśród części elit. Najważniejszymi są: Sipah-e-Sahaba Pakistan (Korpus Towarzyszy Proroka) oraz Lashkar-e-Jhangvi. Obie nienawidzą zarówno wojskowych jak i cywilnych rządów swojego kraju oraz mniejszości szyickiej. Działają tutaj także Talibowie oraz Al.-Kaida. Tej ostatniej przypisuje się udany zamach na b. premier Benazir Bhutto. Pakistan niemal od początku istnienia jest państwem niestabilnym. Nie udało tam się wprowadzić na stałe demokratycznych rządów. Co jakiś czas są one obalane przez wojskowe zamachy stanu. W o wiele mniejszym zakresie niż jest to w sąsiednich Indiach funkcjonuje narodowa świadomość Pakistańczyków. Wszystko to powoduje, że największym problemem Pakistanu jest rozdarcie elit, które nie mogą się ostatecznie zdecydować jakie państwo chcą budować: parlamentarną demokrację czy islamską republikę. Ten brak jednoznaczności stwarza doskonała glebę dla wszelakich islamskich ruchów cieszących się cichym poparciem części elit, w tym służb specjalnych, sił policyjnych i części korpusu oficerskiego. Jeśli w jakimś azjatyckim państwie na wschód od Bliskiego Wschodu ekstremiści zdobędą władzę to będzie to prawdopodobnie Pakistan.\nBez szans w Azji Środkowej\nISIS działa nie tylko w Pakistanie i w Afganistanie ale próbuje zbudować swoje organizacje w Azji Środkowej. Obecnie to niemal terra incognita dla islamistów. Tam przez 70 lat władzy sowieckiej niemal wykorzeniono religię do gruntu. Społeczeństwa są niemal ateistyczne. Odrodzenie islamu w latach 90-tych XX w. w tamtym rejonie ma raczej charakter powierzchowny. Próba zainstalowania islamskiego reżimu podjęta w Tadżykistanie dwie dekady temu przez siły zewnętrzne (Al.-Kaidę, Talibów) nie udała się. W tych krajach rządzą bardzo zsekularyzowane elity wywodzące się bezpośrednio z Komunistycznej Partii Związku Sowieckiego. One mają bardzo długie doświadczenie radzenia sobie nie tylko z polityczną opozycją ale ze wszelkimi ruchami religijnymi. W stosunku do islamskiego kleru prowadzą bardzo ścisły nadzór, bezwzględnie kontrolując meczety. Jakikolwiek mufti czy kadi, który chciałby prowadzić jakąś propagandę antyrządową, po prostu by znikł i już nie wrócił. Nie ulega też wątpliwości, że gdyby jakiś islamski ruch zaczął zagrażać rządom któregoś z państw, np. w Uzbekistanie, gdzie działa najsilniejsza organizacja islamska w Azji Środkowej, Islamski Ruch Uzbekistanu, to wojska krajów Szanghajskiej Organizacji Współpracy, tzn. rosyjskie i chińskie udzieliłyby poparcia temu rządowi. Nie ulega wątpliwości, że ani Rosji ani Chin nie będzie stać na tolerowanie istnienia jakiegoś kalifatu Azji Środkowej.\nIslamscy terroryści w Azji Wschodniej\nZ racji oddalenia terytorialnego ale i sił cywilizacyjnych tamtego regionu, ekspansja islamu zatrzymała się na granicach Azji Wschodniej. Właściwie ekspansja nastąpiła z jednego kierunku, z Azji Środkowej. Obecnie najpoważniejszym problemem jest sytuacja w chińskim Regionie Autonomicznym Xinjiangu (Turkiestan Wschodni), zamieszkałym przez muzułmańskich Ujgurów. W tym wielkim kraju, 5,5 razy większym od Polski mieszka przez zaledwie 21 mln ludzi. Działają tam dwie duże organizacje uznane przez chińskie władze za terrorystyczne: Kongres Ujgurów, kierowany przez milionerkę Rebiję Kadir, mająca ścisłe powiązania z władzami USA, która stanowczo zaprzecza jakimkolwiek powiązaniom z terrorystami oraz Islamski Ruch Wyzwolenia Wschodniego Turkiestanu (ETIM). Ta terrorystyczna organizacja dokonała ok. 200 antychińskich akcji. ETIM ma powiązania z Al.-Kaidą a także z Islamskim Ruchem Uzbekistanu oraz z Talibami, którzy szkolili ujgurskich terrorystów. W Xinjiangu istnieje ponadto kilka innych, małych grup takich jak: Ujgurska Organizacja Wyzwolenia, Organizacja Wyzwolenia Wschodniego Turkiestanu czy Zjednoczony Rewolucyjny Front Wschodniego Turkiestanu. Chińczycy z wielkim powodzeniem radzą sobie z nimi, stosując metodę kija i marchewki. Kij to bezwzględna walka z terroryzmem, tak bezwzględna jako to potrafi robić bezpieka państwa rządzonego przez partię komunistyczną. Marchewka to wielkie inwestycje w Xinjiangu mające zdecydowanie poprawić poziom życia ludności i odciągnąć ją od spraw politycznych. Do tego dochodzi intensywna sinizacja ujgurskich elit, np. w postaci oferowania extra warunków dla ujgurskiej młodzieży, jeśli ktoś zdecyduje się na studia na wschodzie kraju oraz i to może jest najważniejsze, prowadzenie bardzo konsekwentnej akcji zasiedlania Xinjiangu, w którym w tej chwili Chińczyków jest prawie tyle samo co Ujgurów. Nie ulega wątpliwości, że Chińczycy poradzą sobie z ujgurskim terroryzmem.\nTerroryzm w Południowo-Wschodniej Azji\nJemaah Islamiyah jest bezsprzecznie najbardziej znaną organizacją terrorystyczną działająca w Południowo-Wschodniej Azji, przede wszystkim w Indonezji i posiadającą ścisłe powiązania z AL. Kaidą. Jej celem jest stworzenie islamskiego państwa, kalifatu w Azji Południowo-Wschodniej, składającego się z terytorium Indonezji poszerzonego o terytoria Malezji, Południowej Tajlandii, Singapuru i Południowych Filipin. Metodą ma być chaos wynikły z prowadzenia akcji terrorystycznych., co ma doprowadzić do obalenia rządów cywilnych. Plany tej „polityki” to czysta fantazja, ponieważ islam w Indonezji jest wyjątkowo pokojowy i umiarkowany. O nierzeczywistości tego wszystkiego, może świadczyć fakt, że w liczącej ćwierć miliarda ludności Indonezji cała „armia” tej organizacji nie przekracza tysiąca osób. Jemaah Islamiyah niemniej, posiadając dość pokaźne środki finansowe, m.in. dzięki Al.-Kaidzie, była w stanie przeprowadzić kilka okrutnych zamachów, z których jeden na wyspie Bali spowodował śmierć ponad 200 osób.\nSzczególna forma konfliktu światu islamu a chrześcijaństwem występuje na Filipinach. Między wyznawcami obu religii toczy się wojna trwająca z przerwami już kilkaset lat. Liczebna przewaga chrześcijan spowodowała, że muzułmanie zostali zepchnięci na południowe krańce wyspy Mindanao. Tam też trwały walki, ale w ciągu ostatnich lat, największe muzułmańskie organizacje zbrojne: Narodowy Frontem Wyzwolenia Moro i z Islamskim Front Wyzwolenia Moro zaakceptowały rządowy plan autonomii dla muzułmanów. Obecnie „walczy” tylko organizacja Abu Sajjeda, która do niedawna stosowała metody Al-Kaidy, ale obecnie „skomercjalizowała się” i zamiast walki zajmuje się porwaniami dla okupu.\nIslamskie organizacje terrorystyczne nie są organizacjami masowymi. Oslawiona Al-Kiaida dysponuje siłami obliczanymi na 5-3 tys. „bojowników”. Masowość występuje wtedy, gdy społeczność muzułmańska uważa, ze jest dyskryminowana. Jak było na Filipinach, gdzie pod sztandarami Islamskiego Frontu Wyzwolenia Moro walczyło 50 tys. bojowników. Tak jest w tej chwili na Bliskim Wschodzie, gdzie sunnici prześladowani przez Alawitów w Syrii i Szyitów w Iraku, w liczbie 80 tys. walczą pod sztandarami ISIS.\nTam gdzie nie ma dyskryminacji, nie ma tez poparcia dla islamskiej ekstremy. W Indiach, w których żyje prawdopodobnie druga co do wielkości populacja muzułmanów, której los jest znośny a państwo demokratyczne, nie ma gruntu dla terroru\nWspólną cechą wszystkich islamskich organizacji terrorystycznych jest nietolerancja, co skutkuje walkami pomiędzy nimi. Obecnie większość wojen jakie prowadzą muzułmańscy ekstremiści to są walki przeciwko innym muzułmanom.\nW Azji Południowej, Południowo-Wschodniej i Wschodniej nie ma obecnie możliwości żeby dzihadziści odnieśli sukces.\ntagi:terroryzm,terroryzm islamski,terroryzm islamski w Azji\nW. Tomaszewski: Terroryzm islamski w Azji Reviewed by Wojciech Tomaszewski on 27 grudnia 2015 .\nCywilizacja islamska jest jedyną cywilizacją, która jest obecnie w stałym zbrojnym konflikcie ze wszystkimi pozostałymi. Z cywilizacją zachodnią, od czasu ataku na Nowy Jork w 2001 r. Z cywilizacją prawosławną na Kaukazie i na Bałkanach, z cywilizacją hinduistyczną w Kaszmirze, z cywilizacją chińską w Xinjiangu (Turkiestan Wschodni), z cywilizacją żydowską non stop oraz z cywilizacją\nA , i Mumbaj. Wyraziłem się niejasno – miałem na myśli nie zamachy z 2008 r. tylko te z 1993 r. dokonane w zemście za zburzenie meczetu w Ajodhji. Zdziwiłbym się , gdyby miał to być ostatni akord konfliktu hinduistów z muzułmanami w Indiach , zważywszy różne pomysły BJP.\nZamachy w 1993 r. zorganizowane przez gangstera Ibrahima miały być faktycznie zemsta za zburzenie\nmeczetu. nb. dokonanego z powodu religijnego (meczet miał być postawiony na miejscu zburzonej świątyni hinduistycznej – miejsca jakoby urodzenia boga Ramy). Już sam fakt, że sięga Pan do przykładu z 1993 r. świadczy, że między hinduistami i muzułmanami nie jest tak źle w Indiach.\nW październiku br. podczas zjazdu ponad tysiąca muzułmańskich przywódców w Indiach, potępiono akty terroru ISIS jako kompletne niezgodne z islamem oraz nieludzkie, a ilośc muzułmańskich ochotników z Indii walczących po stronie ISIS jest minimalna.\nModi, mimo jako premier doskonale sobie zdaje sprawę, że mając 180 mln muzułmanów, nie może sobie pozwolić na dyskryminację, bo grozi ona trudnymi do oszacowania konsekwencjami.\nReasumując, liderzy obu społeczności nie sa zainteresowani konfliktem.\nZaraz. Najpierw pisze Pan , że nie orzeka o winie muzułmanów birmańskich za konflikt z buddyjskimi Birmańczykami (i słusznie , bo taką winę trudno byłoby wskazać) , a w tym samym komentarzu okazuje się , że jednak konflikty kreują „znikome mniejszości” , z kontekstu wynika , że muzułmańskie. Albo może niemuzułmańskie? Ale w takim razie co ten fragment tam robi?\nWspomniałem o Rohozińskim i jego książce o Azerbejdżanie , bo jest ona najlepszym po polsku studium cząstkowym dotyczącym jednego z państw muzułmańskich na obszarze było ZSRR , opisującym też czasy sowieckie. Ale jeśli chce Pan twierdzić , że Kaukaz i Azja Środkowa to pod tym względem coś absolutnie innego (a nie jest to prawda) , można zamiast Rohozińskiego sięgnąć po wznowioną ostatnio pracę S. Zapaśnika o islamie w Azji Środkowej.\nNa temat Indii i Pakistanu to jednak chciałbym zobaczyć jakieś badania , z których wynikałoby , że przeciętny obywatel tego ostatniego rzadziej – albo w mniejszym stopniu – czuje się Pakistańczykiem niż pierwszego – Indusem. Bo sama deklaracja nie wystarczy. BTW , to bodaj Pan twierdził w swoim czasie , że powstanie Pakistanu było wynikiem polityki Brytyjczyków?\nCo się tyczy wspomnianego przez Pana sensu , to po pierwsze – niejedno z twierdzeń , na podstawie których je Pan wyprowadził , nie wytrzymuje krytyki , a po drugie – sama teza też jest błędna. Kreacją muzułmanów – niezależnie od tego , czy „znikomej mniejszości” czy może większości – nie jest ani konflikt w Birmie , ani na Bałkanach , ani w Xinjiangu (chyba , że konflikt w Tybecie to wina Tybetańczyków?) , a za konflikt w Kaszmirze , Palestynie , na Kaukazie i Filipinach druga strona jest co najmniej na równi odpowiedzialna.\n1. Panie Tomaszu, mam do Pana pretensje, że albo Pan nieuważnie czyta moje zdania albo w co nie chce wierzyć świadomie Pan zmienia ich sens. Poprzednio połączył Pan moje dwa zdania, które nie następowały jedno po drugim. Teraz Pan cytuje moje słowa: „konflikty kreują znikome mniejszości”.\nTymczasem ten passus w oryginale brzmi: „konflikty głownie kreują znikome mniejszości”.\nOpuścił Pan słowo głownie, co zmienia zasadniczo sens.\nNie wiem dlaczego Pan tak czyni.\n2. Azerbejdżan i Azja Środkowa jednak różnią się, choćby tym, że Azerowie są szyitami, a tamci sunnitami.\nJeśli dla Pana, nie jest coś innego to trudno.\n3. Polityka UK zmierzała skutecznie do rozbicia Indii, ale tożsamość państwową Pakistanu, nadal Jinnah.\n4, Badania nie dysponuję aktualnie takim. Opinie takie opieram na rozmowach z Pakistańczykami i Hindusami, odbytymi także na subkontynencie.\n5. Ponadto nie twierdzę, wszystkie konflikty wymienione przez Pana są dziełem tylko muzułmanów, ale\ntwierdzę, że są głównie kreowane przez mniejszość muzułmańska tzw muzulmanskich ekstremistów.\nKaukaz – po I wojnie czeczeńskiej podpisano porozumienie, ale ekstremiści Basajewa i Chattaba zaatakowali Dagestan w celu utworzenia emiratu, dając Rosjan pretekst do rozpoczęcia nowej wojny.\nEstremiści próbowali wywołac wojnę w Uzbekistanie.\nNajazd Talibów i Al Kaidy na Tadżykistan.\nBombowe akcje ekstremistów związanych z Pakistanem w Indiach. (Bombaj, parlament)\n200 zamachów terrorystów ujgurskich w Chinach. Xinjiang to historycznie chińskie terytoria. Chińczycy skolonizowali je za czasów dynastii Han, na długo zanim powstali Ujgurzy. Ponownie skolonizowali za czasów dynastii Tang. W sumie byli tam o wiele wcześniej niż Ujgurzy.\nPierwsza wojna państw arabskich (tym razem większości) z Izraelem rozpoczęta przez Arabów.\nNY 2001 potem Madrty, Londyn i Paryż.\nBirma – konflikt toczy się od 1947 r. Geneza jest powikłana Nie brakowało tam niedawno przybyszy z AL-Kaidy i Talibów.\n1) Na początek (z jednym wyjątkiem , o którym pod koniec) kwestie faktograficzne. Konflikt arabsko-izraelski nie zaczął się od wojny z 1967 r. lecz (co najmniej) od utworzenia Izraela , które łączyło się z wygnaniem licznych Arabów. Rajdy Basajewa nie są jeszcze dowodem , że za konflikt na Kaukazie odpowiadają „głównie” muzułmańscy ekstremiści. A już na pewno trudno ich obarczać winą za konflikt Birmańczyków z Rohingja. Nb. w tej kwestii mógłby się wypowiedzieć Lubina , ale to , co znalazłem na temat kontaktów insurgentów z Arakanu z talibami i al-Kaidą , wydaje się opierać się głównie na materiałach birmańskiego rządu i wywiadu. Ich wiarygodność wymaga chyba weryfikacji.\nW sprawie Xinjiangu , jak zresztą w każdej innej , uwzględnianie tylko „praw historycznych” to prosta droga , by wypaczyć kształt konfliktu. Jeszcze w latach pięćdziesiątych prawie trzech na czterech mieszkańców regionu było Ujgurami , przed wojną – gdy Xinjiang cieszył się faktyczną autonomią – odsetek ten był nawet większy. Przy tym nie twierdzę , że w konflikcie chińsko-ujgurskim nie ma ujgurskiej winy. Sprzeciwiam się tylko twierdzeniu , że byłoby tam fajnie , gdyby nie ci okropni muzułmańscy radykałowie – bo do tego się sprowadza Pana rozumowanie.\nDodajmy , w zachodnich Chinach jest całkiem sporo Chińczyków wyznania muzułmańskiego , niemających nic wspólnego z Ujgurami – to tzw. Huizu (ostatnio ukazała się o nich fenomenalna książka Włodzimierza Cieciury). Tak się składa , że ta grupa jest całkiem lojalna wobec Pekinu i nie ma nic wspólnego z dążeniami Ujgurów. To poważny kontrargument przeciw postrzeganiu konfliktu Hanowie – Ujgurzy jako starcia cywilizacji chińskiej z islamską.\nNie wiem czy taka była Pana intencja – wymowa tego tekstu jest jednak taka , że „zbrojny konflikt cywilizacji islamskiej ze wszystkimi pozostałymi” jest we wszystkich opisanych przypadkach dziełem przede wszystkim muzułmańskich ekstremistów. A to po prostu bzdura. W większości przykładów , które Pan podaje , ekstremiści z przeciwnej strony barykady – żydowscy , hinduistyczni czy buddyjscy – ponoszą winę w podobnym lub większym stopniu. Pan natomiast , przechodząc od opisania tych konfliktów do „Tak więc ludzie, którzy twierdzą że Bóg jest dla nich najważniejszy, ze słowami Boga na ustach totalnie niszczą wszystko co uznają za niegodne żeby istniało na ziemi” dokonuje – chcąc lub nie chcąc – sugestii przywodzącej na myśl znany dowcip : mniejsza o to , czy Kowalskiemu ukradli zegarek , czy Kowalski ukradł zegarek , ważne , że Kowalski ma coś wspólnego z kradzieżą zegarka. Doprawdy , podejrzany typ!\n2) W którym miejscu moje opustki „zmieniają zasadniczo sens” Pańskiego wywodu? Gdzie jest ta wielka różnica pomiędzy „konflikty kreują znikome mniejszości” a „konflikty głównie kreują znikome mniejszości”? Nb. też mam poczucie , że przekręca Pan to , co mówię. Ja twierdzę , że polityka sowiecka wobec muzułmanów żyjących na terenie ZSRR nie miała aż tak miażdżąco dewastujących skutków dla miejscowego islamu , jak Pan twierdzi , i na poparcie tej tezy przytaczam odniesienia do dwóch książek , jednej o Azerbejdżanie , drugiej o Uzbekistanie , bo w nich te mechanizmy są dobrze opisane. A Pan w odpowiedzi imputuje mi niewiedzę , że w Uzbekistanie mieszkają w większości sunnici , w Azerbejdżanie zaś szyici. Cóż to ma do rzeczy? Nie mógłby Pan w wolnej chwili po prostu sięgnąć do tych książek i zarzucać mi niewiedzę dopiero , gdy uzna Pan , że nie można z nich wyciągać takich wniosków?\n3) Obawiam się , że osobiste rozmowy z obywatelami różnych państw nie są wystarczającym materiałem , by wyciągać daleko idące wnioski typu „w Indiach się bardzo identyfikują z państwem , a w Pakistanie nie bardzo”. Tym bardziej , jeśli nadbudowuje Pan na nich dalsze hipotezy. Przy tym nie twierdzę , że akurat Pana rozmówcy nie mówili rzeczy , które można by tak interpretować. Twierdzę , że nie można ich podnosić do rangi tez natury ogólnej.\n4) To , że do walk komunalistycznych w Indiach na większą skalę doszło ostatnio w latach dziewięćdziesiątych , nie znaczy , że ich już nie będzie. Bo niby gdzie znaleźć powody dla takiej ekstrapolacji? Najlepszym przykładem , że ich nie ma , są zresztą… same Indie , gdzie wrogość hinduistyczno-muzułmańska przybrała na sile pod koniec lat osiemdziesiątych po latach względnego spokoju. Zważywszy coraz większe wpływy radykałów hinduistycznych w kraju , nie byłbym tak optymistyczny. Może być , że pewnego dnia konflikt wybuchnie tam , gdzie w ogóle byśmy się nie spodziewali. Albo i tam , gdzie byśmy się spodziewali. Np. w Kaszmirze.\nKrzysztofie (Iwanku) , jeśli to czytasz , powiedz , jak ty oceniasz ten problem.\n5) I wreszcie : polityka Wielkiej Brytanii ani trochę nie „zmierzała świadomie do rozbicia Indii”. To bujda na resorach.\nPonieważ tak się składa , że to (w pewnej mierze) temat mojego powstającego doktoratu , pozwolę sobie wrzucić fragment podsumowania tegoż i w ten sposób przetestować go w przestrzeni publicznej. CSPA wydaje się do tego odpowiednim miejscem. Oczywiście , z chęcią powitam ewentualną polemikę , której nie omieszkam prowadzić z użyciem źródeł.\n„(…) wydaje mi się , że dotychczasowe wywody zadały kłam przynajmniej jednej , uporczywie powracającej w literaturze przedmiotu tezie – o podziale Bengalu (i Indii) jako wyniku działań Brytyjczyków.\nTak z pewnością nie było , niezależnie od tego , co rozumiemy pod pojęciem „Brytyjczycy”. Jeśli całe niemal dwa stulecia rządów kolonialnych , to wystarczy powiedzieć , że bez Albionu żadnej jedności (politycznej) Indii by nie było , trudno więc winić go za jej rozbicie. Jeśli natomiast politykę z lat 1945-1947 , tj. od momentu ostatecznego podjęcia decyzji o szybkim nadaniu subkontynentowi niepodległości , to nie sposób wskazać jakiegokolwiek kroku brytyjskich rządców mającego na celu wzmocnienie idei podziałowych. O to zaś , że z większą niż Kongres jasnością widzieli , iż w obecnych realiach (zwłaszcza od końca 1946 r.) nie sposób po dekolonizacji utrzymać jedności Indii inaczej niż brutalną siłą , ciężko ich winić.\nWavell i Mountbatten owszem płacili w pewnej mierze za działania swych poprzedników , którzy zwalczali Kongres jako antykolonialny , starając się dyskretnie wspierać organizacje bardziej przychylne Londynowi (Liga , Mahasabha). O sympatyzowanie z ugrupowaniami , które miały sympatię dla nich , trudno zaś mieć do Brytyjczyków pretensje (kto funkcjonuje inaczej?) , a przede wszystkim wsparcia tego nie wolno przeceniać. Błyskawiczna ekspansja Ligi w latach 1937-1938 , a potem 1946-1947 wynikała przede wszystkim z postawy samego Kongresu , nie zaś z postawy Albionu. Przyczynił się do niej rzecz jasna także fakt , że od pewnego momentu zaczęto traktować Jinnaha jako reprezentanta wszystkich muzułmanów subkontynentu – ale chęć rozmowy wyłącznie z najsilniejszymi graczami wynikała nie z brytyjskiej perfidii , tylko z tego , że od pewnego momentu Londynowi zaczęło się bardzo śpieszyć , tak w obawie przed kolejnymi zamieszkami , jak i ze względu na pozaindyjskie okoliczności pchające go do przyśpieszenia dekolonizacji. Poniekąd zresztą pokazuje to kluczowy problem reprezentacji politycznej w ogóle : jak bardzo można poszerzyć krąg tych , z którymi konsultuje się poszczególne rozwiązania , by nadal móc różnicować wagę głosu poszczególnych partnerów w dyskusji w zależności od ich poparcia , a do tego nie przeciągnąć całego procesu ad infinitum? Współczesne Indie też się z tą kwestią biedzą. Podobnie jak , na swój sposób , Polska.\nTrzeba zatem odrzucić wariant , wedle którego to intrygi mocarstwa kolonialnego zaważyły na podziale. Skąd się więc wziął obecny już w 1945 r. i kilkakrotnie sygnalizowany w pracy zaklęty krąg obiektywnego konfliktu interesów wszystkich stron sporu o przyszłość Indii , z którego nie było dobrych wyjść? Zapewne nie sposób wskazać wszystkich przyczyn , niektóre zresztą , jak sądzę , pokazuje tok wywodu. Ustanowienie ich gradacji wydaje się niemożliwe – niemniej , gdybym miał zaryzykować wskazanie najważniejszej , byłby nią sposób pojmowania demokracji przez obie główne partie indyjskie. Zarówno Kongres , jak i Liga widziały ten ustrój jako dyktaturę większości , stąd pierwsze z tych ugrupowań dążyło do zachowania jedności Indii mając świadomość , że bez Brytyjczyków poradzą sobie z konkurentami (w ostateczności w sposób , w jaki w 1948 r. „poradzono sobie” z Hajdarabadem) , a drugie odwrotnie – do wykrojenia z Indii obszarów o większości muzułmańskiej w taki sposób , by miało ono tam większość. Gdy mechanizm ten zaczął działać na skalę ogólnoindyjską , uruchomił w Bengalu proces odwrotny : to Kongres zaczął dążyć do podziału , nie chcąc , by hinduistów bengalskich zdominowała muzułmańska większość. Pojmowanie demokracji jako „zwycięzca bierze wszystko” skądinąd nie skończyło się wraz z podziałem ; Indie wyleczyły się z niego (i to nie do końca) dopiero po rozłamach w samym Kongresie oraz otrzeźwiających doświadczeniach dyktatury lat 1975-1977 , a Pakistan i chyba też Bangladesz na dobrą sprawę wcale. Trzeba jednak przyznać , że to Kongres ustanowił takie reguły gry , łamiąc przedwyborcze porozumienia i nie słuchając krytyków w latach 1937-1938 ; Liga tylko się do nich dostosowała.\nNa koniec może jeszcze jedna paralela polska , by rozprawić się z chwytliwym a częstym uproszczeniem. Indyjskim , a za nimi często i polskim badaczom za łatwo przychodzi określać Ligę mianem „separatystów” postrzegając dążenie do utworzenia Pakistanu w kategoriach winy , podobnie jak zgodę Kongresu na ów krok (ten grzech prezentyzmu jest może i zrozumiały , gdy się już wie , co przyniósł podział , wojny pomiędzy dawnymi częściami Indii Brytyjskich i konflikt indyjsko-pakistański). Wyobraźmy więc sobie , że Imperium Rosyjskie w roku , przykładowo , 1913 przechodzi – jakoś – demokratyzację. Czy dążenia polityków z Królestwa Kongresowego do oddzielenia się odeń też byłyby separatyzmem? Czy nazwalibyśmy nieposzanowaniem reguł demokracji protest przeciw twierdzeniu , że decyzję o ewentualnej secesji Polski może podejmować tylko rząd wyłoniony w wyborach przeprowadzanych od Kalisza po Władywostok? Odwieczny to i sygnalizowany już problem z demokracją : na wyniki można wpłynąć nie tylko cudami nad urną , lecz także odpowiednim zawężeniem – lub rozszerzeniem – gremium głosujących.\nPolską metaforę skontrować można stwierdzeniem , że przed 1947 r. nigdy nie było żadnego Pakistanu ani też narodu pakistańskiego. Tylko , że Indii w granicach takich , jakie biali przybysze wywalczyli dla „perły Imperium” , też nigdy przedtem nie było. Co ważniejsze , zarzut taki prowadzi w pułapkę trącących heglizmem rozważań o „odwiecznym duchu narodowym” , bez którego tworząc państwo ani rusz. A gdzie był w ostatnim dwuleciu Indii Brytyjskich duch indyjskiej jedności w Dakce czy w Rawalpindi? Identyfikacja narodowa na subkontynencie , jak i do pewnego momentu wszędzie na świecie , była przede wszystkim udziałem elit , a te muzułmańskie w większości chciały Pakistanu. To , że po podziale nie udało im się wytworzyć wspólnej pakistańskiej tożsamości (dlaczego , jest pytaniem na inną pracę) , nie było tak znowu łatwe do przewidzenia przed 1947 r. Oczywiście , często i słusznie podnoszono , że mieszkańców Ćittagongu i Peszawaru łączy niewiele , czasem nawet robili to sami muzułmanie bengalscy. Ale co z mieszkańcami Ćittagongu i Bangaluru? Czy ich łączyło więcej? Zwłaszcza gdy – jak wybornie pokazał Ahmad Kamal – dla poczesnej części wyznawców islamu z Bengalu Wschodniego „Pakistan” stał się wówczas na krótko niemalże ideą mesjańską , podobnie zresztą jak „Bangladesz” ćwierć wieku później?\nSumma summarum , wbrew niemądrym mitom upatrującym źródła obecnych problemów subkontynentu w knowaniach „perfidnego Albionu” , jeśli była w tym wszystkim jakaś brytyjska wina , to polegała na tym , że wycofano się za szybko. Gdyby najpierw określono ramy ustrojowe dla przyszłego państwa , uzależniając dekolonizację od ich zaakceptowania przez Kongres i Ligę , a także od samookreślenia swej przyszłości przez władców 565 niezależnych „księstw” – wielu problemów , które spotkały subkontynent po odejściu Brytyjczyków , w ogóle by nie było. Ale , oczywiście , taki scenariusz nie był realny. Po pierwsze , gdyby Brytyjczycy mieli tyle czasu , by doprowadzić go do końca , pewnie w ogóle nie rozważaliby wówczas opuszczenia regionu. Po drugie , przemawiał przeciw niemu brak pieniędzy w skarbie Korony na dalsze rządzenie Indiami , atmosfera międzynarodowa , a do tego postawa Kongresu , butnie przekonanego , że jeśli tylko kolonizatorzy odejdą , większość problemów rozwiąże się sama. Trudno mieć pretensje do tych , którzy sami byli takim „problemem” – na przykład zwolenników idei pakistańskiej , czyli w tym czasie już większości indyjskich muzułmanów – że dla nich taka niepodległość jawiła się w istocie gorszą niż przedtem podległością , niezależnie od tego , jak własną , pakistańską niepodległość później spartaczyli (elity) bądź zawiedli się na niej (większość pozostałych). Jeszcze trudniej robić Brytyjczykom zarzut , że ich nie stłamsili. I to jest chyba główna moralna refleksja , jaką w ogóle można poczynić na temat dekolonizacji Indii.”\nNa skutek różnego rodzaju sporej dawki obowiązków w niu wczorajszym i dzisiejszym nie byłem w stanie\nodpowiedzieć na Pana ostatni mail.\nPowrócę po Nowym Roku.\nO , Simona Sienkiewicz była pierwsza. Chociaż jej komentarz i tak był łagodny.\n„Cywilizacja islamska jest jedyną cywilizacją, która jest obecnie w stałym zbrojnym konflikcie ze wszystkimi pozostałymi (…) oraz z cywilizacją buddyjską w Birmie. Tak więc ludzie, którzy twierdzą że Bóg jest dla nich najważniejszy, ze słowami Boga na ustach totalnie niszczą wszystko co uznają za niegodne żeby istniało na ziemi”.\nQue? Kogo ostatnio zniszczyli Rohingja? Czy ktoś zawoła Michała Lubinę?\n„W o wiele mniejszym zakresie niż jest to w sąsiednich Indiach funkcjonuje narodowa świadomość Pakistańczyków”.\nQue? A skąd ten pomysł?\n„ISIS działa nie tylko w Pakistanie i w Afganistanie ale próbuje zbudować swoje organizacje w Azji Środkowej. Obecnie to niemal terra incognita dla islamistów. Tam przez 70 lat władzy sowieckiej niemal wykorzeniono religię do gruntu”.\nQue? To gruba przesada. Niech Pan w wolnej chwili sięgnie po książkę Jerzego Rohozińskiego o przemianach religijności w poradzieckim Azerbejdżanie – zawiera one obszerne fragmenty o czasach sowieckich tłumaczące systematycznie , dlaczego to nieprawda.\n„W Indiach, w których żyje prawdopodobnie druga co do wielkości populacja muzułmanów, której los jest znośny a państwo demokratyczne, nie ma gruntu dla terroru”\nQue? A skąd się wzięły słynne zamachy bombajskie? A co robi ten Kaszmir w pierwszym akapicie? Dawid Warszawski w „Wyborczej” celnie zauważył kiedyś , że gdyby Izrael poczynał sobie w Strefie Gazy tak , jak Indie tam , prawdopodobnie doszłoby już do międzynarodowej interwencji.\n„Tam gdzie nie ma dyskryminacji, nie ma tez poparcia dla islamskiej ekstremy.”\nQue? Kto konkretnie dyskryminuje pakistańskich deobandystów i wahhabitów?\n„Najwyraźniej widać było to w ostatnich latach w Egipcie, gdzie znaczna część muzułmańskiej społeczności przeciwstawiła się islamizacji kraju i siłą obaliła rządy Bractwa Muzułmańskiego i prezydenta Mursiego”.\nQue? Ta „znaczna część” to eufemizm na tę , no , armię. Której rządy są nb. znacznie krwawsze i uciążliwsze dla obywateli niż wszystko , co działo się w czasach Mursiego. Inna sprawa , że tego ostatniego trudno wrzucać do jednego worka z PI czy Al-Kaidą.\nSzczerze mówiąc , nie rozumiem sensu tego artykułu. Pomijając już niegłęboki kształt samych analiz , zawiera on liczne inne niedociągnięcia i błędy. Huntington (słusznie przez Sienkiewicz wspomniany) ani Koneczny to żadne autorytety w dziedzinie islamu azjatyckiego , tarcia w świecie islamskim nie zaczęły się z obaleniem sułtana-kalifa , ruchy islamskie w Azji Środkowej zdobywają sobie niekiedy poparcie właśnie ze względu na niechęć do tamtejszych (fakt , dość paskudnych) elit , itp. itd. A do tego tekst napisany jest w sposób przedziwny – najpierw okazuje się , że z resztą świata walczy „cywilizacja islamska” bo Koran i te sprawy , a potem , że to jednak tylko ekstremiści.\n1. Dokonał Pan intelektualnego nadużycia łącząc dwa zdania, które nie następują jeden po drugim.\nU Pana to wygląda następująco:\n„Cywilizacja islamska jest jedyną cywilizacją, która jest obecnie w stałym zbrojnym konflikcie ze wszystkimi pozostałymi (…) oraz z cywilizacją buddyjską w Birmie. Muzułmanie prowadza również zbrojną walkę na Filipinach, w kraju który ze względu na religię oraz styl życia jest uważany za należący do cywilizacji latynoskiej, mimo że nie leży w Ameryce Południowej.\nTak więc ludzie, którzy twierdzą że Bóg jest dla nich najważniejszy, ze słowami Boga na ustach totalnie niszczą wszystko co uznają za niegodne żeby istniało na ziemi.”\nŁącząc te zdania zmienił Pan ich sens. Ten sposób pomógł Panu sformułować tezę, że to muzułmanie w Birmie niszczą. Tymczasem pierwsze zdania są zamknięte. Stwierdzam tylko, że, „Cywilizacja islamska jest jedyną cywilizacją, która jest obecnie w stałym zbrojnym konflikcie ze wszystkimi pozostałymi.”\nkrótko mówiąc stwierdzam tylko fakt istnienia konfliktów „bez orzekania o winie.” Zdanie o niszczeniu jest oddzielone wyraźnie od powyższych co podkreśla, że się z nimi nie łączy. Następne zdania wyjaśniają, że proces „niszczenia” nie dotyczy ogromnej rzeszy muzułmanów. Tak więc Pana pytanie kogo Kogo ostatnio zniszczyli Rohingja? jest nieadekwatne, ponieważ sprawa terroryzmu\ndotyczy nie całych społeczeństw tylko ich znikomej części.\n2. Świadomość narodowa. To długi temat na dyskusję. Mogę tylko w skrócie powiedzieć, że świadomość hinduska zaczęła się o wiele wcześniej kształtować, dzięki Kongresowi, w którym muzułmanie odgrywali mniejszą rolę niż to wynikało z proporcji ludnościowych. Pakistan został stworzony jako sztuczny twór po wojnie. Osobowość temu państwu nadał jego główny twórca, Jinnah. Do dziś mieszkańców tego państwa łączy przede wszystkim religia. Tradycje państwowe są świeżej daty. O wiele bardziej liczy się tradycja plemienna. W Indiach, religia hinduistyczna też łączy ogromną większość obywateli, ale tradycje narodowe są głębsze, m.in dlatego, że Indie nie powstały jako sztuczny twór.\n3. Myślę, że Pan nie zauważył, że ja piszę o Azji Środkowej a nie o Azerbejdżanie. Proszę czytać uważnie.\n4. Mumbaj – to robota terrorystów powiązanych z pakistańskim ekstremistami lub z Al-Kaidą\n5. „Tam gdzie nie ma dyskryminacji, nie ma tez poparcia dla islamskiej ekstremy.” – odnosi się do krajów\ngdzie muzułmanie są mniejszością.\n6. Egipt – odpowiedziałem w moim poście do komentarza p. Sienkiewicz.\n7. Huntington – nie wymieniałem go w moim artykule – proszę czytać uważnie.\n8 – Koneczny – niewymienialem go jako znawcę cywilizacji islamskiej, tylko jako autora maksymy o\nnarzucaniu swojego systemu wartości – proszę czytać uważnie.\n9 – Nie pisałem o Koranie ani nie wymieniałem słowo Koran – proszę czytać uważnie.\n10 – Nie twierdziłem, że cywilizacja islamska walczy z reszta świata. Wyraźnie napisałem, że ogromna\nrzesza (większość) muzułmanów chce normalnie żyć Dodałem „Trzeba jednak wyraźnie powiedzieć,\nże walki bardzo rzadko obejmują całość populacji danej cywilizacji, zazwyczaj jakąś jej część, tą\nnajbardziej agresywną. Nie inaczej jest teraz.\nPrzeczytałem Pana komentarz i mam wrażenie, ze jest to licentia poetica. W wielu sprawach odnosi się\nPan do kwestii, których ja nie poruszałem lub których nie ma w moim artykule.\nSensem artykułu jest pokazanie, że mimo, iż cywilizacja islamska znajduje się w konflikcie praktycznie ze\nwszystkimi pozostałymi, to faktycznie te konflikty głownie kreują znikome mniejszości chcące, jak na szczęście bezskutecznie, wciągnąc do niego miliony współwyznawców.\ndotąd bezskutecznie wciągnąć


"Ani Jednej Więcej". Ruszył protest w Pszczynie. To tam zmarła Iza - WP Wiadomości\nO godzinie 15:30 rozpoczął się protest w Pszczynie. Przypomnijmy, że to w szpitalu w tym mieście doszło do śmierci 30-letniej kobiety w ciąży. "Ani Jednej Więcej" - pod takim hasłem manifestujący pokazują swój sprzeciw.\nProtest "Ani Jednej Więcej" Źródło: PAP, fot: Leszek Szymański\nW sobotę o godzinie 15:30 rozpoczął się w Pszczynie protest "Ani Jednej Więcej". Na marszu ku pamięci Izy zebrało się wiele osób. W mediach społecznościowych pojawiły się zdjęcia i nagrania z tego wydarzenia.\n"Tłumy z każdej strony miasta dołączają do marszu" - przekazał dziennikarz Tomasz Golonko.\nPszczyna to niejedyna miejscowość w Polsce, w której odbywają się protesty pod hasłem "Ani Jednej Więcej". Marsz przejdzie w wielu miastach m.in. w Warszawie, Poznaniu, Krakowie i Wrocławiu.\nAkcja "Ani Jednej Więcej" związana jest ze śmiercią 30-letniej Izy. Kobieta zmarła w 22. tygodniu ciąży. Pełnomocniczka rodziny twierdzi, że pacjentkę można było uratować, ale lekarze bali się wykonać aborcję ze względu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego.\nŚmierć 30-letniej Izy w ciąży. Protesty w całej Polsce\nNajwiększe manifestacje zaplanowano w Warszawie. Protestujący o 15:30 zebrali się przed budynkiem Trybunału Konstytucyjnego.\nObecny na miejscu reporter Wirtualnej Polski rozmawiał z uczestniczkami manifestacji. - Jestem wściekła i musiałam tu przyjść. To jest nie do przyjęcia dla mnie - powiedziała jedna z uczestniczek protestu. - To się nawet mówić nie chcę. Nie wiem, co bym zrobiła gdyby to dotyczyło mojej córki - dodała.\nNa proteście w Warszawie pojawiło się wielu polityków. Wśród nich m.in. Donald Tusk. Przypomnijmy, że do śmierci 30-letniej Izy były premier odniósł się na piątkowej konferencji prasowej.\nDonald Tusk o śmierci 30-letniej Izy\nPolityk zaznaczył, że nie ma wątpliwości, kto odpowiada za śmierć 30-latki. - Nie mam żadnych wątpliwości, kto odpowiada za to i inne wydarzenia tego typu. Nie da się zrzucić odpowiedzialności na lekarzy. Oni są w jakimś sensie też ofiarami tego prawa i nieludzkiego podejścia do kwestii ciąży, matki i płodu - mówił były premier.


2007 Archives - Galeria Biała\nStrona główna » Wystawy » 2007\nBIAŁE KOMBINACJE – I część\nMAGDALENA BICZ, ELIZA GALEY, WIOLA GŁOWACKA, PAULINA KARA, DANUTA KUCIAK, ANNA NAWROT, SŁAWOMIR TOMAN\nOtwarcie: 13.12.2007, godz.: 18.00\nBiałe kombinacje w dwóch odsłonach na przełomie roku 2007 – 2008 to propozycja najbardziej aktualnych poszukiwań artystów, związanych z lubelską Galerią Białą dla Galerii Sanockiej BWA. Białe kombinacje stały się jednocześnie otwarciem dwudziestego trzeciego roku działalności Białej. Białe kombinacje są odniesieniem do nazwy galerii, niezmiennej od początku jej powstania. Biel określa również czystość intencji artystycznych, (…)\nSzymon Rogiński najbardziej jest znany z cyklu fotograficznego Nocnych pejzaży, które po raz pierwszy pokazał w Galerii Arsenał w Poznaniu w 2004 roku.Mroczne fotograficzne ujęcia, sceny przypominają bardziej kadry z horroru niż zapis rzeczywistych sytuacji, występujących na obrzeżach metropolii czy mazowieckich miasteczek. Nowa tutejsza rzeczywistość podlega w jego obiektywie całkowitej weryfikacji. Ciemne, opuszczone krajobrazy, gdzieniegdzie (…)\nWojciech Gilewicz zajmuje się malarstwem, fotografią i filmem. Na ekspozycję w Galerii Białej składa się wybrany zestaw kilku fotografii z wielkiej serii, wciąż rozwijanej, podwójnych autoportretów Oni. Te fotograficzne obrazy powstały przy wykorzystaniu filtra połówkowego, bez obróbki komputerowej. Artysta występuje w nich podwójnie, jako brat bliźniak, w jednym przedstawieniu, kreując sytuacje pełne napięcia psychologicznego, odnosząc (…)\nCykl fotografii Tomasza Mażewskiego, prezentowany w Galerii Białej nosi tytuł Palindromy. Słowo to oznacza liczbę, wyraz lub zdanie, które czytane wprost i wspak jest takie same. Pochodzi z języka greckiego palin – wracać i dromos – droga. Pierwotną inspiracją tych obrazów fotograficznych był cykl pt. Cementownia, dokumentujący zrujnowane, zdewastowane poprzemysłowe budowle Śląska. Palindromy są jego (…)\nObecna wystawa Jarosława Koziary nawiązuje do jego prezentacji w Galerii Białej pn. „Pierwszy piątek miesiąca” sprzed ośmiu lat. Zarówno wtedy jak i teraz pojawia się motyw ornamentu, wykonanego z tysięcy monet. Na wystawie z 1999 roku, ornament wystąpił jako pas na ścianie w pierwszym pomieszczeniu galerii. Na jego wysokości umieszczono niewielki otwór w ścianie, przez (…)


Terminal pogryzł człowieka: newsbeuter | przystajnik\nNewsbeuter – nic strasznego\nZa groźnie brzmiącą nazwą newsbeuter kryje się w gruncie rzeczy niepozorny, ale całkiem funkcjonalny czytnik newsów w trybie tekstowym. Wbrew obiegowej opinii przeglądanie takich wiadomości nie musi być siermiężne i okupione skomplikowanymi skrótami klawiszowymi. Newsbauter posiada wygodny interfejs z możliwością dostosowania kolorystyki, import list OPML, oraz czytelną konfigurację w trybie który wyrywa nas z marazmu cywilizacyjnego lenistwa. Albowiem wszystkie lub większość ustawień skonfigurujemy edytując ręcznie i tekstowo odpowiednie pliki. Ale to nic skomplikowanego.\nNewsbeuter znajdziemy w głównym repozytorium większości, jeśli nie wszystkich dystrybucji. Po jego zainstalowaniu można się nieco rozczarować, bowiem pierwsze uruchomienie w terminalu zwraca nam komunikat, że nie mamy żadnej listy RSSów. Trzeba ją utworzyć ręcznie, edytując ~/.newsbeuter/urls.\n… i wstawiając odnośnik do co najmniej jednego kanału RSS:\nNewsbeuter i newsy\nTeraz możemy uruchomić program, który radośnie odkryje plik który utworzyliśmy, wczyta listę kanałów i przystąpi do oczekiwania na nasz ruch. Po liście możemy się poruszać klawiszami kursora, odświeżać ją (klawisz ‚R’), niektóre pozycje zaznaczać jako przeczytanie (klawisz ‚A’), itp. Pełną listę komend i poleceń znajdziemy po wywołaniu okna pomocy – klawisz ‚?’. Klawiszem enter wybieramy interesujący nas feed, by następnie odnaleźć interesujący nas nagłówek i ponownie klawiszem enter przejść do jego czytania.\nPrzeglądając nagłówek mamy do wyboru kolejne możliwości dalszej nawigacji – czyli klawiszem ‚o’ otworzyć link w przeglądarce. Tutaj napotykamy na pierwszą konieczność poprawienia konfiguracji programu, jeżeli nie mamy domyślnej przeglądarki, albo jest ona ustawiona na inną niż byśmy chcieli. Ponownie musimy zajrzeć do lokalizacji ~/.newsbeuter i utworzyć plik config:\nW nim możemy przekonać czytnik do takich zachowań, jakie nam pasują. Na początek przeglądarka www:\nOczywiście program links musimy mieć zainstalowany, aby cokolwiek to dało. W tym samym pliku możemy ustalić również schemat kolorów ( i nie tylko) dla naszego czytnika, wg. podpowiedzi z dokumentacji newsbeuter.\nJak widać, do czytania RSSów nie potrzebujemy zasobożerny programów, które dybią w tle systemu na nasz CPU i pamięć RAM. Sprawnie skonfigurowany newsbeuter pozwala całkowicie w trybie tekstowym dotrzeć do interesujących nas treści. No chyba, że ktoś jest wzrokowcem i bez grafiki się nie obejdzie.\nTags:czytnikfeedkanały rsskolorykonfiguracjanewsbeuterrssterminalterminal pogryzł człowieka


Psychoterapia egzystencjalna Irvina Yaloma\nKsiążka Irvina Yaloma "Kat miłości" to zbiór dziesięciu historii jego pacjentów. Zmagają się oni z różnego rodzaju problemami, u których podstaw - jak się okazuje - leży ból egzystencjalny. Pacjenci dr Yaloma dręczeni są takimi problemami jak depresja, impotencja, migrena, obsesja seksualna, miłosna obsesja, samotność czy żałoba. Jednak książka ta nie jest jedynie zbiorem ludzkich historii, ale przybliża również czytelnikowi warsztat terapeuty. Yalom dzieli się swoimi przemyśleniami i wnioskami z przeprowadzonych sesji. Między innymi porusza problem przeciwprzeniesienia, z którym przyszło mu się zmagać podczas pracy z otyłą Betty. Autor dzieli się z czytelnikiem swoimi terapeutycznymi sukcesami - jak w opowieści "Gdyby gwałt był legalny?", ale także subiektywnymi porażkami - jak w przypadku pacjentki dręczonej miłosną obsesją.\nIrvinowi Yalomowi szczególnie bliskie jest podejście humanistyczno-egzystencjalne, które w centrum zainteresowania stawia człowieka, rozważa jego egzystencję. Autor wielokrotnie podkreśla, jak ważne jest stworzenie relacji między terapeutą i pacjentem, w której główne role grają szacunek, akceptacja, empatia, zaufanie oraz zaangażowanie. W nawiązaniu do nurtu egzystencjalnego za szczególnie istotne dla psychoterapii uważa cztery fakty, które towarzyszą naszym zmaganiom z codziennością. Są to: nieuchronność śmierci, brak samonarzucającego się sensu życia, wcielanie w życie poczynań zgodnych z własną wolą, a także "ostateczna egzystencjalna osobność". Szczególnie ciekawa wydaje mi się teza autora mówiąca, że "fakt śmierci niszczy nas, myśl o śmierci może nas zbawić". Yalom w ten sposób - z tak ponurego i przygnębiającego faktu śmierci - stwarza okazję do przemyśleń i przewartościowania swojego życia, a więc ukazuję drogę do pozytywnych zmian ? do zmian swoich priorytetów i do życia chwilą obecną zamiast ciągłego "odkładania życia na później".\nZafascynowało mnie podejście autora do psychoterapii. Terapeuta nie jest tu jedynie drogowskazem, a pacjent "ślepo" podążającym za nim wędrowcą. Dla Yaloma jest to wspólnie obrana przez pacjenta i terapeutę droga do osiągnięcia celów. On sam w swojej pracy wciąż poszukuje najlepszych rozwiązań, zadaje sobie wiele pytań, daleki jest od poczucia omnipotencji. Wie, że kierunek terapeutycznej drogi w każdej chwili może się zmienić, a kluczem jest obserwacja pacjenta i podążanie za nim. Zamiast narzucania się pacjentowi, stara się go "otworzyć". I choć podczas terapii nieuniknionym staje się dla wielu z jego pacjentów przebrnięcie przez trudne wydarzenia ze swojej przeszłości, to Yalom zdaje sobie sprawę, że "terapeuta nie pomaga pacjentowi przez rozgrzebywanie przeszłości, lecz przez swoją pełną miłości obecność, przez troskę i wiarę, że ich wspólne działanie przyniesie w końcu odkupienie i uzdrowienie". Bardzo ciekawe wydaje mi się porównanie przez autora roli terapeuty do roli rodzica, który prowadzi swoje dziecko przez życie - jednak tylko do pewnego momentu: "terapeuta (tak jak rodzic) musi zmierzać do tego, aby stać się dla pacjenta zbędny - ma tylko pomóc pacjentowi stać się swoim własnym ojcem i własną matką".\nPraca terapeutyczna jest dla Yaloma okazją do zadania sobie - nieraz bardzo trudnych - pytań i wielką satysfakcją po uzyskaniu na nie odpowiedzi. Tak właśnie się stało, gdy miał okazję pracować z nieuleczalnie chorym Carlosem. Był to mężczyzna nie tylko pogrążony w depresji z powodu choroby i ograniczeń, jakie nałożyła ona na jego życie, ale także człowiek mający wielkie trudności w tworzeniu prawidłowych relacji społecznych, gdyż wszystko sprowadzał do seksu. Yalom stanął przed dylematem: "czy ma sens podejmowanie ambitnej terapii wobec kogoś, komu pozostało, w najlepszym razie, zaledwie kilka miesięcy życia?". Autor postanowił się z tym zmierzyć, a rezultaty jego pracy z Carlosem okazały się nadzwyczajnie dobre. Korzyści były obopólne - jego pacjent dokonał wielkich postępów, a Yalom mógł z satysfakcją obserwować jak wiele pozytywnych zmian zaszło w tym człowieku. Mógł także usłyszeć od spokojnie i godnie umierającego pacjenta: "dziękuję ci za to, że uratowałeś mi życie".\nPrzypadek otyłej Betty to nie tylko historia o obsesji jedzenia - o jej źródłach i skutkach, ale także historia zmagań Yaloma z przeciwprzeniesieniem. Jestem pełna podziwu dla autora, że nie traktuje on swych zmagań jako słabości czy też jako ubytku w warsztacie psychoterapeuty, który lepiej ukryć. Wręcz przeciwnie - opowiada czytelnikom o doskonaleniu swojego warsztatu, pokazując, że nie tylko pacjent musi zdobyć się na wysiłek w trakcie terapii, ale ciężka praca dotyczy również terapeuty. Historia ta pokazuje jak ważna jest otwartość i szczerość w relacji terapeuta-pacjent i jak ciężko jest ukryć swoje odczucia względem pacjenta (pod koniec terapii wychodzi na jaw, że Yalomowi nie udało się ukryć przed pacjentką swojej odrazy, co do jej tuszy). Uważam za niezwykle ciekawe, jak dużą rolę w relacji terapeutycznej odgrywają takie czynniki jak okazane przez terapeutę zainteresowanie oraz podobieństwo do siebie pacjenta i terapeuty (okazuje się, że Betty także nie znosi otyłych ludzi), które sprawiają, że można zakończyć terapię sukcesem, mimo trudności zaistniałych w jej trakcie.\nHistoria Penny, która przeżywa żałobę po stracie córki staje się dla autora okazją do rozważań na temat tzw. sytuacji granicznych w życiu człowieka. Historia tej kobiety na tyle zafascynowała i poruszyła Yaloma, że zaoferował jej krótkoterminową bezpłatną terapię, choć początkowo Penny miała mu posłużyć w badaniach związanych z jego pracą naukową. Szczególną uwagę zwróciłam na słowa autora mówiące, że "aby móc się nauczyć żyć z umarłymi, trzeba najpierw nauczyć się żyć z żywymi". Wydaje mi się, że jest w nich wiele prawdy, a uzdrowienie relacji z bliskimi może przynieść także uzdrowienie ducha pogrążonego w niebezpiecznie przedłużającej się żałobie.\nSytuacjami granicznymi nazwali filozofowie takie sytuacje życiowe, które uświadamiają nam naszą ograniczoność, niemoc, brak wpływu na własną egzystencję. Autor odnosi się do sytuacji, które w sposób szczególny konfrontują nas ze śmiercią, takich jak bliskość własnej śmierci (np. w przypadku nieuleczalnej choroby) czy śmierć bliskiego. Yalom podkreśla, że najbardziej powszechnym problemem dla pogrążonych w żałobie jest poczucie winy, a najbardziej bolesna strata dla większości ludzi to śmierć własnego dziecka. Autor wymienia kilka możliwych scenariuszy związanych ze śmiercią dziecka: idealizowanie zmarłego dziecka i brak uwagi dla pozostałych dzieci oraz członków rodziny; natychmiastowe urodzenie dziecka "zastępczego"; nadopiekuńczość rodziców wobec pozostałych dzieci czy też pogorszenie się stosunków między małżonkami, aż do rozpadu związku. Rozdział ten autor podsumowuje słowami swego nauczyciela: "Pamiętaj, że nie jesteś w stanie zrobić wszystkiego. Niech ci wystarczy, że możesz pomóc pacjentowi w uświadomieniu sobie, co trzeba zrobić. A potem zaufaj jego własnemu pragnieniu zmiany i rozwoju". Zapamiętałam te słowa i myślę, że będę dla mnie pomocą i swego rodzaju pokrzepieniem w mojej przyszłej pracy z pacjentami.\n"Dwa uśmiechy", czyli opowieść o Marie zmagającej się z depresją i z fizycznym bólem, jest dla autora punktem wyjścia do rozważań na temat granic poznania. Podczas trzyosobowej sesji, w której udział wzięli: Yalom, doktor Z. - chirurg szczękowy oraz pacjentka, uwidaczniają się różnice w postrzeganiu rzeczywistości przez każdą z wyżej wymienionych osób. Pryzmaty, poprzez które patrzymy na świat, nie pozwalają nam poznać drugiej osoby do końca. Autor wymienia kilka barier, które uniemożliwiają nam pełne poznanie innych. Są nimi: trudność w przełożeniu myśli (obrazu) na język i odwrotnie - języka na obraz, selektywność ujawnianych przez nas informacji, a także nasze własne przekonania, wyobrażania, stereotypy, które towarzyszą nam na co dzień. Poza tym, każdy człowiek jest "odrębnym, przebogatym i niezwykle złożonym światem", co również nie sprzyja pełnemu poznaniu. Yalom sprzeciwia się szufladkowaniu ludzi, nadawaniu im etykietek poprzez diagnozy osobowości, które są dla niego jedynie "prostym opisem pewnych wybranych symptomów i zachowań". Według autora ujmowanie ludzi w kategorie tylko nas ogranicza i nie pozwala nam dostrzec wielu ważnych części drugiego człowieka. Szczególnie ciekawe wydaje mi się stwierdzenie autora: "Jednym z warunków dobrego związku z drugim człowiekiem jest założenie, że nigdy nie będzie go można w pełni poznać", stanowiące idealne podsumowanie rozważań o granicach poznania.\nMarvin to pacjent doktora Yaloma, który zwrócił się do niego z problemem impotencji i migreny. Początkowo zamknięty i nie poddający się refleksji, skupiony na tym, co na powierzchni, a nie w głębi, stopniowo rozwija się w trakcie terapii. Zaczyna się otwierać i dzielić coraz bardziej intymnymi przeżyciami, a drogą do tej zmiany jest wykorzystana przez Yaloma symbolika snów. Sny odkrywają wiele lęków pacjenta (przed starością, śmiercią, kobietami), a sam autor określa je jako niezwykłe, fascynujące, hipnotyzujące, jakby pochodzące od innego człowieka. Yalom przedstawia czytelnikowi swoje interpretacje snów pacjenta, które nazywa "przesłaniami od śniącego". Praca terapeuty z Marvinem odbywa się na dwóch poziomach - na poziomie metafizycznym (sny) i "na powierzchni". Z czasem terapia indywidualna przekształca się w terapię małżeńską. Początkowy opór i dystans w relacji pacjent-terapeuta jest przełamywany, pojawia się zaangażowanie ze strony pacjenta, lęki obydwojga z małżonków zostają przepracowane, a poczynione postępy pozwalają autorowi uznać terapię za wspólny sukces.\nPowyżej przytoczyłam kilka historii, które najbardziej mnie zainteresowały. Pozostałe opowieści również są niezwykle ciekawe i zawierają mnóstwo frapujących tez oraz komentarzy autora. Na przykład w "Monogamii terapeutycznej" Yalom uzyskuje od swej pacjentki cenny komunikat zwrotny, dzięki któremu zdaje sobie sprawę, że "to przede wszystkim czyny, nie słowa oddziałują terapeutycznie". Dowiadujemy się jak ważne jest dla pacjenta zadawanie adekwatnych pytań przez terapeutę oraz przekazywanie odpowiedzialności za prowadzenie sesji właśnie pacjentowi. Yalom pokazuje nam, na czym polega partnerstwo w relacji terapeuta-pacjent. Natomiast w "Trzech nieotwartych listach" dowiadujemy się jak istotna jest rola szczegółów - terapeuta zachęca pacjenta do jak najdokładniejszego opowiedzenia o sobie. Autor uważa, że: "szczegóły są cudowne; informują, uspokajają i przebijają ściany izolacji - pacjent czuje, że wraz z poznaniem szczegółów wchodzisz w jego życie". Yalom odsłania też jeden ze sposobów pobudzania zaangażowania pacjenta - stwierdzenie "myślałem o tobie przez ostatnie dni" jest wyrazem zainteresowania, uwagi i czasu poświęconego przez terapeutę pacjentowi. W opowieści "Co nam zostało z tych lat?" autor dzieli się z czytelnikiem swoimi przemyśleniami na temat dobrej terapii - pokazuje czym była ona dla niego na przestrzeni czasu i do czego sprowadza się obecnie - do poszukiwania prawdy. Yalom ostrzega jednak przed "ogołacaniem" pacjenta, który nie jest jeszcze gotowy do zmierzenia się z prawdą. Autor jest przeciwnikiem oszukiwania samego siebie, czego wyrazem są słowa: "choć iluzje często pocieszają i przynoszą ukojenie, w ostatecznym rozrachunku osłabiają i ograniczają ludzkiego ducha". Yalom przestrzega także przed zabieraniem pacjentowi czegokolwiek, jeśli nie ma się w to miejsce nic lepszego do zaoferowania. Nie chodzi przecież o to, by pacjent poczuł się zagubiony, ale wręcz przeciwnie - terapeuta powinien dać pacjentowi poczucie bezpieczeństwa.\nPodsumowując uważam książkę Irvina Yaloma za godną polecenia zarówno studentom psychologii, jak i wszystkim innym osobom zmagającym się z problemami życia codziennego, tak jak bohaterowie "Kata miłości".\nAutorka jest studentką IV roku psychologii w Wyższej Szkole Finansów i Zarządzania w Warszawie.\nWydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2011.\nJeśli nie możesz znieść bólu, spróbuj nadać mu sens... Oto prawdziwe historie dziesięciu osób, które skorzystały z terapii, aby rozwiązać zwyczajne problemy. Dzięki niej odkryli, że korzenie ich leków, strachu, depresji sięgają podstaw ich egzystencji. Czytaj dalej...\nEwelina Ławecka - Psychoterapia egzystencjalna Irvina Yaloma


Wisiorek srebro i nefryt pr925 - sklep internetowy - pracownia złotnicza online\nStrona główna ⁄ Sklep⁄ Wisiorek srebro i nefryt pr925\nStrona główna / Sklep / RODZAJE KAMIENI / NEFRYT / Wisiorek srebro i nefryt pr925\nNiezwykle elegancki wisiorek z nefrytem w srebrze pr925. Piękny zielony kamień oprawiliśmy w jasne srebro najwyższej próby stosowanej w wyrobie biżuterii srebrnej. Srebro jest młotkowane, oksydowane, miejscami polerowane, a miejscami przecierane.\nSKU: W128095 Kategorie:NEFRYT, WISIORY\nSrebrny wisiorek z nefrytem\nWykonany ręcznie, wisiorek z nefrytem w srebrze pr925. Piękny, zielony kamień oprawiliśmy w jasne srebro najwyższej próby stosowanej w wyrobie biżuterii srebrnej. Srebro jest młotkowane, oksydowane, miejscami polerowane, a miejscami przecierane.\nPowstał efektowny, przyciągający uwagę wisiorek. Komponuje się zarówno z eleganckimi kreacjami, jak i nietuzinkowym, artystycznym strojem.\nZdjęcia nie odzwierciedlają prawdziwego piękna biżuterii.\nWaga wisiora 16,3g\nSzerokość kamienia:28 mm\nDługość kamienia: 34mm\nDługość całkowita wisiora 43 mm\nNefryt– informacje ogólne\nNefryt to skała metamorficzna utworzona w wyniku wielu skomplikowanych procesów metasomatycznych oraz związanych z tektoniką uskokową i działalnością ciśnień kierunkowych. Nefryt występuje w postaci zbitych skupień poprzerastanych z sobą kryształów włóknistych tworzących bardzo zwięzłą strukturę. Kamień ten, zależnie od składu chemicznego może występować w barwie od kremowej (tzw. baranie sadło) do ciemnozielonej.\nPanuje przekonanie, że nefryt wzmacnia: spokój, harmonię, kreatywność, pogodę ducha, odwagę, zdolność wyrażania się, zdolność słuchania innych, zdolność efektywnego działania, ożywia życie uczuciowe. wspiera psychicznie w nerwowych sytuacjach, w pośpiech. Nefryt działa pozytywnie na nerki.\nNefryt przypisany jest dla osób spod znaku wagi i panny.\nPielęgnacja srebrnego pierścionka z nefrytem\nNefryt należy myć pod bieżącą wodą\nNiezwykle elegancki wisior z druzy agatowej napylanej tytanem i srebra pr925. Piękny, niebieski kamień oprawiliśmy w ciemne srebro najwyższej próby stosowanej w wyrobie biżuterii srebrnej. Srebro jest młotkowane, oksydowane, miejscami polerowane, a miejscami przecierane. Powstał atrakcyjny, przyciągający uwagę wisior. Komponuje się zarówno z eleganckimi kreacjami, jak i nietuzinkowym, artystycznym strojem. Zdjęcia nie odzwierciedlają jego prawdziwego piękna.\nWisior srebro i jaspis porcelanowy pr925\nNiezwykle elegancki wisior z jaspisem i srebra pr925. Piękny, w odcieniach pastelowych kamień oprawiliśmy w jasne srebro najwyższej próby stosowanej w wyrobie biżuterii srebrnej. Srebro jest młotkowane, oksydowane, miejscami polerowane, a miejscami przecierane. Powstał zaskakujący, przyciągający uwagę wisior. Komponuje się zarówno z eleganckimi kreacjami, jak i nietuzinkowym, artystycznym strojem. Zdjęcia nie odzwierciedlają jego prawdziwego piękna. Wisior posiada punce Okręgowego Urzędu Probierczego stwierdzające autentyczność próby użytego kruszcu.


Strony związane z hasłem: zarządzanie - strona 1 - Warszawskie Sklepy\nManager w dzisiejszych czasachSPRAWDŹ OFERTĘ\nAkademia Obrony NarodowejSPRAWDŹ OFERTĘ\nZarządzanie w sytuacji kryzysowejSPRAWDŹ OFERTĘ\nObieg fakturSPRAWDŹ OFERTĘ\nFirma 2.0 jest propozycją rozwiązań intranetowych powołana do życia z myślą o poprawieniu działania przepływu informacji biznesowej i administracyjnej w firmie. Elektroniczny obieg dokumentów pozwala na proste zarządzanie wiedzą (w tym obie...\nSystemy dedykowaneSPRAWDŹ OFERTĘ\nLOGITO jako autorski produkt firmy Ideo Sp. z o.o. jest systemem, który umożliwia sprawną elektroniczną rotację dokumentów w przedsiębiorstwie. Powoduje to automatyzację wszystkich procedur zachodzących w firmie, które mają związek z rotacj...\nŻywności i surowcówSPRAWDŹ OFERTĘ\nBPH TFI od ponad dziesięciu lat specjalizuje się w skutecznym pomnażaniu oszczędności swoich Klientów, którzy zdecydowali się na oszczędzanie w ramach funduszy inwestycyjnych, które osiągają wysokie zyski. To właśnie w trosce o Nich BPH TFI...\nEscola e-learningSPRAWDŹ OFERTĘ\nEscola to platforma LMS– Learning Management System – pozwalająca na tworzenie, przeprowadzanie oraz przechowywanie szkoleń e-learningowych. Funkcjonalność platformy e-learningowej pozwala na stały monitoring poszczególnych użytkowników, de...\nKontrola GPSSPRAWDŹ OFERTĘ\nSystemy ERPSPRAWDŹ OFERTĘ\nW dzisiejszych czasach całkowitą podstawą wzorowo prosperującego przedsiębiorstwa jest profesjonalne oprogramowanie do zarządzania, a także inne różnorakie programy księgowe. Nic więc dziwnego, że rynek obfity jest w przedsiębiorstwa specja...\nHedoni. pl to sklep internetowy, gdzie kupisz nietuzinkowe środki do pielęgnacji ciała i włosów. Produkty dobieramy pod ...\nĆwiczenia Kegla doskonale sprawdzają się zarówno u młodych kobiet, które chcą jeszcze zwiększyć swoje doznania w czasie ...


Poszewka dekoracyjna Dark Grey | Nice Home - dodatki w dobrym stylu\n» Poszewka dekoracyjna Dark Grey\nPOSZEWKA NA PODUSZKĘ DARK GREY\nMiękkość i przytulność dzianiny przywodzącej na myśl ciepły sweterek to znak rozpoznawczy Poszewki na poduszkę Dark Grey. Poszewka ta ozdobiona jest wypukłym, prążkowanym wzorem. Stonowany kolor poszewki na poduszkę Dark Grey sprawia, że doskonale odnajdzie się w każdym wnętrzu, umilając chwile odpoczynku na kanapie czy fotelu.\nPoszewka zapinana jest na zamek błyskawiczny. Wykonana jest z bawełnianej dzianiny, bardzo przyjemej w dotyku. Można ją prać w letniej wodzie.