Made in Poland - Studencka Elegancja\nSytuacja szwaczek z myślenickich zakładów Trend Fashion opisywana była szeroko w mediach – ale na blogach poświęconych męskiej modzie ciężko znaleźć jakiś komentarz. A wydawałoby się, że temat traktowania kobiet szyjących dla Vistuli czy Próchnika jest interesujący. No cóż, dla mnie jest.\nRzecz wygląda tak, że szwaczki z Trend Fashion, zarabiające pieniądze ledwo pozwalające się utrzymać (a w większym mieście nawet i to nie – bo około 1300zł miesięcznie) poprosiły o pierwszą od siedmiu lat podwyżkę – 1 grosz od normominuty, co przekładałoby się na około 100zł na miesiąc. Pracodawca zaproponował połowę tego, ponadto pod warunkiem zwiększenia wydajności o 10%. Jak można się spodziewać, nie spotkało się to ze szczególnym entuzjazmem i zaowocowało dwugodzinnym strajkiem ostrzegawczym pod koniec lipca. Który zakończył się zwolnieniami.\nZwolnione szwaczki niechętnie podają swoje nazwiska mediom – bo chcą wrócić do pracy. Nie mają szczególnej alternatywy – sytuacja w Trend Fashion ponoć i tak należy do jednej z lepszych (przynajmniej zatrudniają na umowę o pracę i płacą te pensje, w przeciwieństwie do innych firm).\nZnakomity wybór dla doświadczonych i wykwalifikowanych szwaczek, o których Vistula w swoim oświadczeniu pisze, że „potrafią sprostać nawet najwyższym wymaganiom jakościowym w zakresie konfekcjonowania”: pracować za kiepskie pieniądze, bez realnej możliwości wzięcia urlopu i koniecznością dodatkowej pracy w soboty, u pracodawcy zalegającego ze składkami ZUS, w pozbawionej klimatyzacji hali – albo w podobnych warunkach, ale za pieniądze kiepskie i do tego niepewne.\nCo na to Próchnik i Vistula? Umywają ręce. Zakłady Trend Fashion, które kiedyś należały do Vistuli są teraz osobną firmą i podwykonawcą dla tych marek, które twierdzą, że nie mają żadnego wpływu na warunki pracy tam panujące. Twierdzą za to, że i tak należą im się propsy za sam fakt szycia w Polsce, skoro mogą w Chinach czy Bangladeszu.\n„Pomimo utrzymującej się nadal tendencji wyprowadzania produkcji odzieżowej poza Polskę i szerzej poza Europę, pragniemy zaznaczyć, iż Vistula Group S.A. nadal lokuje w polskich zakładach, w tym także w Myślenicach, produkcję swojego podstawowego asortymentu czyli klasycznych męskich garniturów. (…) W naszej ocenie należy to traktować również jako przejaw społecznej odpowiedzialności naszej spółki” pisze Vistula w oficjalnym oświadczeniu.\nMinimalizacja kosztów to praktyka na tyle powszechna, że wydaje się niezbędna. „Jakkolwiek szlachetnie motywowane są te działania, w efekcie prowadzą donikąd: podwykonawcom można płacić wyłącznie tyle, ile zechce za produkt zapłacić klient” mówi o protestach szwaczek Natalia Witczak z Próchnika. Czyli to wina po trosze nas, klientów, po trosze ogólnej sytuacji rynkowej i trudno, należy zacisnąć zęby i zasuwać, może kiedyś będzie lepiej.\nNie wiem jak was, mnie to słabo przekonuje. Coraz mniejszy udział w końcowej cenie produktu ma koszt jego wytworzenia – musi się w niej bowiem jeszcze zawierać marketing, wynajem powierzchni na salony i sklepy, wynagrodzenie pracowników firmy, et cetera.\nMusi się także w niej zawierać dość zapasu, by prowadzić regularne akcje wyprzedażowe, sięgające 50% ceny wyjściowej – tak, by pokryć wspomniane wyżej koszta i jeszcze zarobić. A te akcje wyprzedażowe to nie tylko prowadzone dwa razy do roku na koniec kolekcji, ale i śródsezonowe obniżki wprowadzane przez polskie marki tak często, że zupełnie zniechęcają do zakupów w oryginalnych cenach. Vistula (i należąca do tej samej grupy Wólczanka i Lambert) w momencie, gdy piszę tę notkę, zaprasza na jesienne zakupy z obniżkami sięgającymi 50%.\nTakie akcje, obliczone na zwiększenie sprzedaży i zarobienie pomimo mniejszej marży na pojedynczym produkcie, zmuszają do zmniejszenia kosztów jego wytworzenia. Firmy nie zapłacą podwykonawcom więcej – bo chcą mieć dość swobody, by móc sprzedawać z zyskiem rzeczy nawet o połowę taniej, niż w pierwotnej cenie. Boją się prawdopodobnie, że gdyby nie to, klienci omijaliby ich salony szerokim łukiem. I nie chcą zmieniać tej strategii – dla Vistuli ona działa, według sprawozdań finansowych z ostatnich lat firma notuje wzrost.\nTyle tylko, że to nie ma nic wspólnego z prowadzeniem biznesu w sposób społecznie odpowiedzialny. Wręcz przeciwnie – to narzucenie rynkowi konfekcji takich warunków, w których firma kontrolująca jakąś istotną jego część wychodzi najlepiej, natomiast tracą podwykonawcy i – na samym końcu – szwaczki, które są w stanie co prawda „sprostać nawet najwyższym wymaganiom”, ale zawsze znajdzie się ktoś w Chinach czy Bangladeszu, kto też da radę, tylko taniej. I gdy w końcu okaże się, że nie da się takiego modelu utrzymać tu w nieskończoność – marka zawsze może się tam przenieść z produkcją. Ona ma wybór, szwaczki – nie.\nTo powoduje, że nie wierzę w zapewnienia, jakoby marki nie miały żadnych możliwości wywierania nacisku na podwykonawców – raczej po prostu im się nie opłaca. Sieciowi giganci w stylu H&M i Inditexu podjęli działania mające na celu poprawę warunków pracy u ich podwykonawców w Bangladeszu. Można oczywiście mieć szereg uwag – że too little and too late, że to tylko pijarowy damage control – ale nasze marki są na tyle pewne swego, że nie chce im się nawet stwarzać pozorów.\nI wydaje mi się, że decydując się na zakupy u firm szczycących się tym, że szyją w Polsce, a nie w Bangladeszu warto mieć na uwadze, co to oznacza w rzeczywistości. Czyli: zamiast wykorzystywać pracowników gdzieś na Dalekim Wschodzie, wykorzystujemy ich w Polsce.\nWięcej można przeczytać tu, tu czy tu.\nTagi: próchnik, szwaczki, trend fashion, vistula\nMimo tych wzniosłych ideałów społecznej odpowiedzialności, na koniec i tak my, klienci, zagłosujemy – pieniędzmi, a dla tych firm produkcja za granicą stanie sie faktem.\nO aferze z LPP już dawno wszyscy zapomnieli.\nNatomiast smutne jest to, ze z braku innych kwalifikacji w tamtym miejscu muszą pracować za głodowe pensje.\nJaką aferą z LPP, chodzi o podatki? Jakoś nie słyszałem o ofiarach, a wręcz przewinie, coraz więcej osób u nich kupuje.\n17 listopada 2014 o 03:06\nO Rana Plaza nie słyszałeś? Naprawdę porażasz ignorancją.\nNie słyszałem. Teraz już wiem.\n23 listopada 2014 o 21:11\nPst! „i należąca do tej samej gruby Wólczanka i Lambert” grupy\n16 listopada 2014 o 21:19\nFajnie, że o tym napisałeś. Raz, że to odskocznia od typowo modowych wpisów. Dwa, że na innych tego typu blogach temat faktycznie przeszedł niezauważony.\nNiestety nie widzę możliwości rozwiązania tego problemu. Dla nas, jako konsumentów, liczy się przede wszystkim cena. Oczywiście możemy kupować u tych, co lepiej traktują pracowników, ale: 1) jesteśmy zbyt biednym społeczeństwem; 2) wszyscy globalni gracze dążą do produkowania jak najtaniej. Pozostają rzemieślnicy, produkty ultrapremium, gdzie ten, kto obsługuję maszynę do szycia, jest godziwie wynagradzany, ale to z definicji dotyczyć może garstki wytwórców i sytuacji myślenickich szwaczek nie zmieni.\nDodatkowo dwie uwagi.\n1) Blog super, ale tytuł słaby. „Studenckość” sugeruje jakąś taniość, prowizorkę, gorszość, podrzędność (wbrew zawartości bloga – który bije na głowę wiele innych).\n2) Czy znasz serial „The Knick”? Powinien Cię zainteresować jako studenta medycyny (chirurgia na przełomie XIX/XX w.), ale też jako miłośnika mody – bohaterowie płci męskiej noszą ciekawe ubrania, warto by na blogu może pewne rozwiązania opisać i omówić!\nVistula czy Próchnik to marki celujące w segment premium przecież, nie chcą konkurować z Zarą czy H&M. Inne marki premium nie dają takich akcji rabatowych, wyprzedaże nie dochodzą do takiego poziomu. Suit Supply, które zbiera coraz więcej klientów na calym świecie (w tym i Polsce) oferuje produkty w cenach zbliżonych do pierwotnych cen Vistuli – ale nie prowadzi żadnych akcji wyprzedażowych (kwestia ich etyki to rzecz osobna, szyją w Chinach, choć ponoć na kwestię odpowiedzialności społecznej zwracają uwagę; używają za to lepszych materiałów i ich rzeczy są lepiej wykończone, koszt ich wytworzenia musi być więc większy tak czy siak).\nDziałając w takim modelu biznesowym polskie firmy same psują rynek. Doprowadziły do sytuacji, gdzie rzeczywiście klienci będą niechętni kupowaniu w cenach pierwotnych – i trzeba trochę czasu, by to zmienić, ale nie ma do tego motywacji. Klienci bardzo niechętnie jej dostarczają, nabierając się na hasła o tym, że kupując u nich wspierają polską przedsiębiorczość.\nW sprawie kolejnych uwag:\n1. Wiem, ale na razie nie planuję zmieniać. Wręcz przeciwnie – trochę chcę tę „studenckość” odczarować z tych skojarzeń, których nie lubię ;]\n2. Znam, lubię, pisałem na facebooku.\nTutaj jest kilka kwestii:\n1. Warunki panujące w zakładach podwykonawców w dużej mierze wynikają z tego, że podwyżka pensji odbije się na cenie, a tą ustalają klienci kiedy decydują się na zakup. W Polsce dalej marynarkę za 1300 zł uważa się za drogą, więc lepiej nie będzie. Ktoś mógłby powiedzieć, że w takim razie Vistula, Próchnik czy Trend Fashion są zbyt chciwi. Może tak, może nie. Jednak gdyby ktoś inny był w stanie robić to samo za mniejsze pieniądze to już by to robił, ponieważ każda opisywana szwaczka chciałaby u niego pracować albo każdy chciałby u niego kupować ubrania.\n2. Niskie pensje w Polsce wynikają z wysokiego bezrobocia(nadpodaż chętnych do pracy) przez co można oferować niższe płace. Bezrobocie natomiast wynika z wysokich kosztów pracy, które wynika z wysokiego opodatkowania pracy, i z sztywnego Kodeksu Pracy. Szwaczka, która zarabia niecałe 1300 zł ma na umowie 1680 zł, natomiast pracodawcę kosztuje to 2200 zł(ZUS, PFGŚP, NFZ).\n3. Rzeczywiście decyzja o produkcji w Polsce jest pewnym poświęceniem, ponieważ produkcja w Chinach byłaby o wiele tańsza, a Polskie szwaczki zamiast 1300 zł zarabiałby 0 zł. Nawiasem mówiąc trudno nazwać pracę w Chinach wykorzystywaniem, ponieważ trwa tam emigracja ze wsi do miast gdzie taka praca jest. Oznacza to, że Chińczycy wolą pracować w takich, dla nas nieprzyjemnych, warunkach niż cierpieć sezonowy głód na wsiach.\n4. „H&M i Inditexu podjęli działania”. To tylko PR Bullshit.\nKrótko mówiąc: nie zazdroszczę szwaczkom, ale nie ma prostej recepty na poprawę ich sytuacji z dnia na dzień.\nTo taki komentarz studenta ekonomii dla studenta medycyny 😉\n17 listopada 2014 o 03:05\nBardzo po krótce:\n1. Wydaje się, że nie przeczytałeś notki. Koszt wytworzenia ubrania stanowi coraz mniejszy procent ostatecznej ceny, co jest wymuszone polityką polskich marek i warunkami na rynku, do wytworzenia których owe marki same się przyczyniły.\n2. Nonsens. Marki premium zaś potrafią prowadzić w tych warunkach produkcję (Hugo Boss szyje m.in. u siebie w Niemczech – gdzie koszty pracy są dużo wyższe, pozycja związków zawodowych silniejsza, etc).\n3. Jeżeli wybór jest między pracą w szkodliwych dla zdrowia lub zagrażających życiu (vide Bangladesz) warunkach a głodem, to nie jest to wybór.\n4. Czytaj uważniej.\nProstych recept nie ma, toteż i nie podaję. Natomiast jestem zdania, że nie zaszkodziłoby, gdyby firmy wycierające sobie gębę społeczną odpowiedzialnością zaczęły traktować ją serio.\n„1. Wydaje się, że nie przeczytałeś notki. Koszt wytworzenia ubrania stanowi coraz mniejszy procent ostatecznej ceny, co jest wymuszone polityką polskich marek i warunkami na rynku, do wytworzenia których owe marki same się przyczyniły.”\nNotkę oczywiście przeczytałem. Sam w niej wymieniłeś dodatkowe koszty, które przedsiębiorstwo musi ponosić. Natomiast warunki na rynku dyktują konsumenci. Wielokrotnie spotykałem się z opiniami, że buty powyżej 300 zł to majątek, że marynarka za 1200 zł to luksus etc. Większość konsumentów nie chce wydawać dużo i cieszy się gdy widzisz obniżkę 50%.\n„2. . Marki premium zaś potrafią prowadzić w tych warunkach produkcję (Hugo Boss szyje m.in. u siebie w Niemczech – gdzie koszty pracy są dużo wyższe, pozycja związków zawodowych silniejsza, etc).”\nKoszty pracy w Polsce to nie tylko pensje, a większości pozapłacowe koszty pracy. Gdy omawiana szwaczka pracuje na umowę o pracę za pensję minimalną to na umowie ma 1680 zł, pracodawca musi wyłożyć 2200 zł, natomiast szwaczce zostaje tylko ok. 1 237 zł(w zależności od rozliczenia). W drodze od pracodawcy do szwaczki znika ponad 900 zł. Prawie we wszystkich krajach Europy takie dochody są zwolnione z opodatkowania.\nTo jest wybór. Z naszej perspektywy nieciekawy, natomiast to jedyne co mają. Wolą pracować niż przymierać głodem. Wynika to z tego, że oni dopiero się rozwijają. Świat zachodni też przed to przechodził dawno temu. Dziś to jest tak widoczne, bo patrzymy z wyższego poziomu rozwoju. Oczywiście fajnie by było machnąć różdżka i podnieść ich poziom, ale to niemożliwe. Natomiast przyszłość jest raczej optymistyczna, ponieważ będzie działo się to samo co w China, czyli praca będzie stawała się coraz droższa, więc i poziom będzie rósł. Kwestia czasu. To jak z pracą dzieci co świetnie opisał von Mises:\n„Ma się rozumieć – z naszego punktu widzenia – standard życia robotników był nieskończenie niski; warunki życia w czasie wczesnego kapitalizmu były absolutnie przerażające, ale nie dlatego, że rozwijający się kapitalistyczny przemysł wyrządzał krzywdę robotnikom. Ludzie wynajęci do pracy w fabrykach już przedtem wegetowali na poziomie faktycznie nie do zniesienia dla człowieka.\nSławne stare opowiadania, powtarzane setki razy, że fabryki zatrudniały kobiety i dzieci, żyjące wcześniej, przed podjęciem pracy w fabrykach, w dostatecznych warunkach, są jednym z największych fałszerstw w historii. Matki, które pracowały w fabrykach nie miały co do garnka włożyć; one nie opuszczały swoich domów i ich kuchni udając się do fabryk, one poszły do fabryk, ponieważ nie miały kuchni, a jeśli je miały, to nie miały w nich czego przyrządzać. Dzieci nie przychodziły do fabryk z wygodnych ochronek. One głodowały i umierały. I całe to gadanie o nie-do-wypowiedzenia okropnościach wczesnego kapitalizmu można obalić przez tylko jedną statystykę: dokładnie w tych latach, w których brytyjski kapitalizm się rozwijał, ściśle w wieku nazwanym Rewolucją Przemysłową w Anglii, w latach od 1760 r. do 1810 r. ludność w Anglii podwoiła się, co oznacza, że setki lub tysiące dzieci – które byłyby umarły w poprzednich czasach – przeżyły i rosły.”\n1. To są marki premium, nie celują w tego samego klienta co sieciówki.\n2. Zalinkowany wykres podaje koszty pracy uwzględniający pensje ORAZ koszty pozapłacowe. Nadal jesteśmy gdzieś pod koniec. (Zwiększenie kwoty wolnej od podatku – jestem za, BTW).\n3. Sorry, ale rozmijamy się chyba fundamentalnie na gruncie etyki. Dla mnie wykorzystywanie pracy ludzi w warunkach zagrażających ich zdrowiu i życiu jest nieetyczne i godne potępienia, dla ciebie najwyraźniej to normalka skutecznie usprawiedliwiona interesem ekonomicznym firmy. Mam więc przeczucie, że chyba się nie dogadamy.\n(@Mises: wysoki przyrost naturalny rzadko świadczy o tym, że ludziom jest dobrze).\n18 listopada 2014 o 07:45\n1. Niby tak, nie znam dokładnej struktury konsumentów Vistuli czy Próchnika, ale polegałem na swoich obserwacją. To może być prawda, ale nie zmienia fakty, że jeśli pojawiłby się inny podmiot ukierunkowany na tą samą grupę docelową z droższymi ubraniami i wyższymi płacami albo takimi samymi canami, ale dalej z wyższymi płacami to natychmiast by przyciągnął wielu pracowników lub mógłby mieć jeszcze niższe ceny. Z tego wynika, że gdyby to było możliwe to byłoby to bardzo lukratywne. Fakt, że nikt tego nie robi musi oznaczać, że jest to niemożliwe.\n2. Tak, ale tylko po stronie pracodawcy, a to nie wszystko. Poza tym nie można wyciągać pochopnych wniosków z porównania kosztów pracy w Polsce i w Niemczech, chociażby dlatego, że PKB per Capita jest tam 2 razy wyższe i to zmienia strukturę popytu na wszystko (zwłaszcza w zglobalizowanym świecie). Nie należy też porównywać Polski i Niemiec, ponieważ mamy inne stadia rozwoju. U nas najważniejszym czynnikiem jest praca i dlatego powinna być mało obciążona kosztami, natomiast u nich większą rolę odgrywają już dobra kapitałowe.\n3. Raczej się nie rozmijamy. Też wolałbym by mogli oni pracować w lepszych warunkach. Natomiast nie da im się podwyższyć standardu z dnia na dzień. Ludzie w Europie też pracowali w ciężkich warunkach, ale nie było lepszych, więc nikt tego tak nie odbierał. Oni są na tym poziomie, który my przeszliśmy i z naszej perspektywy to są okropne warunki. Tak samo nie możemy nazywać dziewiętnastowiecznych lekarzy debilami, bo nie umieli wyleczyć chorób, które dzisiejsi potrafią. To tak jakby powiedzieć, że gdyby nie liceum to już skończylibyśmy studiach. Jest to etap, który każdy musi przejść. Historii nie można oceniać z dzisiejszej z perspektywy – to samo z oceną warunków pracy krajów, które się rozwijają(chyba, że się nie rozwijają i poziom stoi w miejscu przez inne czynniki)\nNie znam dokładnie sytuacji w np. Bangladeszu i pewnie jakieś reformy tam są potrzebne by można było szybciej wspinać się po drabinie rozwoju. Tak jak wspominałem, Chiny(w których nie wszystko jest ok) rozwijają się i poziom życia rośnie. Najpierw, pod ostrym komunizmem, mieli tylko pola ryżowe na wsiach i głód, później doszła możliwość pracy w fabrykach, a teraz jest coraz więcej miejsc pracy niefizycznej.\n4. „wysoki przyrost naturalny rzadko świadczy o tym, że ludziom jest dobrze”\nOk, nie jest to wprost implikacja, ale w przykładnie, który podawał von Mises był prawidłowy. Gdy dziś patrzymy na tamte warunki to mamy gęsią skórkę, natomiast nie rozumiemy, że dla nich to była szansa na przeżycie, że to była zmiana na lepsze. Za 200 lat ktoś spojrzy na nas i też nazwie obecne warunki okropnymi.\n19 listopada 2014 o 16:16\n1. Znikasz bariery wejścia dla potencjalnej konkurencji. To nie jest tak, że jakbym teraz założył firmę produkującą garnitury, to mógłbym prowadzić biznes jak Vistula, z wyjątkiem jednej zmiennej, czyli budżetu na podwykonawców.\n2. Piszesz, że mamy wysokie koszty pracy. W odniesieniu do innych krajów OECD – nie mamy. Chyba, że rzeczywiście chcesz nas odnosić do Bangladeszu, ale nie jest to chyba pożądany kierunek rozwoju.\n3. Kraje o których mówisz są dla Zachodu źródłem taniej siły roboczej. Zachodnie firmy przenoszą tam produkcję, bo jest taniej – kosztem wynagrodzeń, przestrzegania zasad bezpieczeństwa pracy i tak dalej. To jest postępowanie z gruntu nieetyczne – bo oznacza, że wysokie cyferki na raporcie kwartalnym są ważniejsze, niż zdrowie i życie tych ludzi. Jeżeli spojrzysz na rynek konfekcyjny – ogromna większość ceny to marża, czego dowodem są sięgające 50-70% wyprzedaże, na których firmy nadal zarabiają. Nie jest więc tak, że nie mogłyby utrzymać cen, podnosząc płace lub zapewniając lepsze warunki pracownikom i nadal być (mocno) na plusie – po prostu tego nie robią, bo nie opłaca im się to w najbardziej prymitywnym sensie ciągłego zwiększania przychodów. I fakt, że to tak działa, to nie są niezmienne prawa fizyki – to są ludzkie decyzje.\n4. Nie był prawidłowy; opierając się na tym argumencie można stwierdzić, że Afryka subsaharyjska zajebiście się rozwija.\n19 listopada 2014 o 16:45\n> Ludzie w Europie też pracowali w ciężkich warunkach, ale nie było lepszych, więc nikt tego tak nie odbierał.\nDoprawdy? Może sobie poczytaj coś o protestach społecznych, czy ruchu robotniczym.\n>Oni są na tym poziomie, który my przeszliśmy\n> Jest to etap, który każdy musi przejść.\n> Historii nie można oceniać z dzisiejszej z perspektywy\nNajpierw trzeba ją poznać, do czego Cię zachęcam.\n>Nie znam dokładnie sytuacji w np. Bangladeszu i pewnie jakieś reformy tam są potrzebne by można było szybciej wspinać się po drabinie rozwoju. Tak jak wspominałem, Chiny(w których nie wszystko jest ok) rozwijają się i poziom życia rośnie.\nTwój problem, to właśnie to, że się nie znasz. Poziom życia w Chinach nie rośnie.\n>Najpierw, pod ostrym komunizmem, mieli tylko pola ryżowe na wsiach i głód, później doszła możliwość pracy w fabrykach, a teraz jest coraz więcej miejsc pracy niefizycznej.\nROTFL! Głód mają dalej, bo marnują rocznie (wg oficjalnych danych) 35 mln ton ziarna. W latach 2011-13 na niedożywienie cierpiało 11,4% populacji. A jak ci zabierają przemocą ziemię, to nie masz „możliwości” pracy w fabrykach, a przymus. Tu sobie możesz poczytać jak to wygląda: http://zawielkimmurem.net/2014/10/17/chlopi-spalili-czterech-robotnikow/\n>Ok, nie jest to wprost implikacja, ale w przykładnie, który podawał von Mises był prawidłowy.\n>dla nich to była szansa na przeżycie, że to była zmiana na lepsze.\n20 listopada 2014 o 09:35\n> Świat zachodni też przed to przechodził dawno temu.\nŚwiat zachodni był kolonia dostarczającą tania siłę roboczą obcym koncernom? Chyba reptiliańskim.\n> Natomiast przyszłość jest raczej optymistyczna, ponieważ będzie działo się to samo co w China, czyli praca będzie stawała się coraz droższa, więc i poziom będzie rósł.\nW Chinach jedyne co rośnie to dewastacja kraju.\n> co świetnie opisał von Mises:\nSławne stare opowiadania, powtarzane setki razy, że fabryki zatrudniały kobiety i dzieci, żyjące wcześniej, przed podjęciem pracy w fabrykach, w dostatecznych warunkach, są jednym z największych fałszerstw w historii.\nJest takie powiedzenie, że jak ktoś rozumie ekonomię, to zakłada interes i zbija majątek, a jak nie, to zostaje ekonomistą i wymyśla teorie. To co zacytowałeś to potwierdzaj.\nPo pierwsze emigracja zarobkowa do miast nie wynikała ze znajomości realiów, lecz z wyobrażeń, kiedy okazywało się, że realia rozmijają się z wyobrażeniami powrót często nie był możliwy.\nPo drugie, chyba na studiach ekonomicznych powinni uczyć, że produkcja przemysłowa wypiera manufaktury i rzemiosło, co prowadzi do bezrobocia i ubożenia zatrudnionych tamże. Jeśli nie to taki komentarz do studenta ekonomii od byłego studenta historii i psychologii: „zmień uczelnię”.\n>w latach od 1760 r. do 1810 r. ludność w Anglii podwoiła się, co oznacza, że setki lub tysiące dzieci – które byłyby umarły w poprzednich czasach – przeżyły i rosły.”\nPo pierwsze pierwszy spis ludności to 1801 rok, wszystko wcześniejsze to szacunki. Po drugie nie znam szacunków, które dawałyby podwojenie. Po trzecie wzrost ludności jest czymś naturalnym, jeśli w danym okresie na omawianym terenie nie ma dużych epidemii, albo szczególnie wyniszczających wojen.\nchciałem zauważyć, że do 18/19 wieku nie było przyrostu ludności ani szeroko stosowanych środków antykoncepcyjnych. Ludzie rozmnażali się, rodzili dużo dzieci, ale sporo z nich wymierało. Dopiero system kapitalistyczny pozwolił na skok poziomu życia i to, że ludzie mogli przezyć.\nEmigracja do miast była opłacalna, bo lepiej było przenosić się do miast ze wsi. Zarobki przez cały wiek XIX znacząco wzrosły, podobnie jak konsumpcja klas biedniejszych. Jak tak lubisz historię gospodarczą, to zerknij do statystyk. Tym faktom nawet marksiści nie przeczyli.\nDokładnie z tych samych przyczyn dzisiaj w Azji ludzie chętnie zatrudniają się w fabrykach Nike i innych, a Amazon robi świetną robotę dla polskich pracowników.\n6 grudnia 2014 o 18:57\n>Dopiero system kapitalistyczny pozwolił na skok poziomu życia i to, że ludzie mogli przezyć.\nBzdura. Wzrost przeżywalności wynika z postępu medycyny, a nie systemu gospodarczego.\n> Emigracja do miast była opłacalna, bo lepiej było przenosić się do miast ze wsi. Zarobki przez cały wiek XIX znacząco wzrosły, podobnie jak konsumpcja klas biedniejszych. Jak tak lubisz historię gospodarczą, to zerknij do statystyk. Tym faktom nawet marksiści nie przeczyli.\nJakim faktom? Emigracja do miast miała miejsce zawsze.\n> Dokładnie z tych samych przyczyn dzisiaj w Azji ludzie chętnie zatrudniają się w fabrykach Nike i innych,\nA potem popełniają samobójstwa.\n> a Amazon robi świetną robotę dla polskich pracowników.\nTo się w nim zatrudnij. Na co czekasz?\n8 grudnia 2014 o 05:25\nBoruta – z przykroscia czytam komentarze, ktore w masowym wymiarze powoduja np. zwiekszanie prostytucji wsrod nieletnich w krajach rozwijajacych sie. Ludzie krytykuja korporacje wchodzace do krajow trzeciego swiata i potem np. Nike pod presja wycofuje sie z jednego z krajow. A niedlugo pozniej nagly skok prostytucji wsrod nieletnich. Przypadek? Nie, dla wielu ludzi to jest po prostu szansa, tak samo jak dla wielu ludzi ogromna szansa jest praca w Amazonie. Moze i nie jest cudowna, ale na pewno lepsza od tego co maja w zamian.\nSzacunki ludnosci sa i to calkiem sensowne i nastepujace fakty kluja w oczy: do okolo 1800 roku populacja praktycznie nie rosla, a ludzie przez setki lat zyli ciagle na tym samym minimalnym poziomie. Malthuzjanska wizja byla prawdziwa i to nie tylko za sprawa wojen, ale calego modelu gospodarczego.\nPotem sie „cos” stalo i to stalo sie niebywalego, bo w pewnej czesci swiata nagle doszlo do radykalnego wzrostu gospodarczego. Stopa zycia podniosla sie szokujaco przez 200 lat. Teraz pozostaje wyjasnic, jakim „cudem” stalo sie cos tak niebywalego i nigdy w historii niespotykanego.\nNie mam nic przeciwko Waszej akcji, zeby wspierac producentow, ale nie odwracajmy sprawy w druga strone.\n8 grudnia 2014 o 15:38\n> z przykroscia czytam komentarze, ktore w masowym wymiarze powoduja np. zwiekszanie prostytucji wsrod nieletnich w krajach rozwijajacych sie. Ludzie krytykuja korporacje wchodzace do krajow trzeciego swiata i potem np. Nike pod presja wycofuje sie z jednego z krajow. A niedlugo pozniej nagly skok prostytucji wsrod nieletnich. Przypadek?\nBzdura. Prostytucja pojawia się tam, gdzie jest na nią zapotrzebowanie. Seksturystyka, rozwój ośrodków miejskich, powstawanie baz wojskowych, etc.\n> Nie, dla wielu ludzi to jest po prostu szansa, tak samo jak dla wielu ludzi ogromna szansa jest praca w Amazonie. Moze i nie jest cudowna, ale na pewno lepsza od tego co maja w zamian.\nPrzejdź się po dziewczynach do towarzystwa i powiedz im, żeby się zatrudniły w Amazonie, a potem pochwal się ile skorzystało z rady, a ile razy wyjechałeś z pantoflem w … . 😀\n>Szacunki ludnosci sa i to calkiem sensowne i nastepujace fakty kluja w oczy: do okolo 1800 roku populacja praktycznie nie rosla, a\nA potem pojawiły się nowe uprawy jak ziemniaki, fasola i kukurydza, nowe techniki upraw, jak płodozmian norfolski, a do tego nie było żadnych większych epidemii, czy wojen. Pisałem już o tym, ale jak ktoś ma oczy zasłonięte ideologią, to najwyraźniej ma problem z czytaniem.\n>Stopa zycia podniosla sie szokujaco przez 200 lat. Teraz pozostaje wyjasnic, jakim „cudem” stalo sie cos tak niebywalego i nigdy w historii niespotykanego.\nTen cud nazywał się ruch robotniczy.\nBoruta, ruch robotniczy?\nMylisz się. Cud nazywa się BURŻUAZJA. Bo to burżuazja dała wzrost w Niderlandach, od wieku siedemnastego i najwyższe płace w historii. Potem burżuazyjny ład wprowadzono w Anglii, płace zaczęły dynamicznie rosnąć od początku wieku XIX zanim ktokolwiek śnił o sukcesach politycznych związków zawodowych. Polityczny ruch robotniczy pojawił się dopiero później, w zasadzie dopiero na dobre daleko w XIX wieku, w drugiej połowie.\nWyprostuj swoje fakty, bo grzeszysz anachronicznym myśleniem. Płace rosły na długo przed polityzacją ruchów robotniczych.\n10 grudnia 2014 o 16:23\nPS A prostytucja owszem, zależy też od popytu – tam gdzie jest zapotrzebowanie – ale również zależy od podaży. A wola do prostytuowania się zależy z kolei od kombinacji czynników religijnych, kulturalnych, moralnych i również bardzo często ekonomicznych. A zabieranie ludziom szansy na pracę w rzekomo ich wyzyskujących korporacjach, zmniejsza im możliwość zarobku, tym samym zwiększa ekonomiczną opłacalność prostytuowania się. Zrób wywiad w Azji i spytaj nieletnich prostytutek, czy nie woleliby/wolałyby pracować po kilkanaście godzin dziennie w Nike’u zamiast sprzedawać swoje ciało.\nMoże by woleli? Może! Ale dlaczego im ten wybór odbierać? Tym bardziej, że kapitał zagraniczny płaci więcej niż biznes lokalny. Tak samo jak Amazon płaci więcej niż lokalni sprzedawcy w Polsce, oferuje więcej niż płacę minimalną z bonusami za pracę, która wcale nie polega na dźwiganiu 20 kilo na plecach.\n10 grudnia 2014 o 16:31\n> Boruta, ruch robotniczy?\nMylisz się. Cud nazywa się BURŻUAZJA.\nROTFL! Burżuazja ciągnęła dla siebie.\n> Bo to burżuazja dała wzrost w Niderlandach, od wieku siedemnastego i najwyższe płace w historii. Potem burżuazyjny ład wprowadzono w Anglii, płace zaczęły dynamicznie rosnąć od początku wieku XIX zanim ktokolwiek śnił o sukcesach politycznych związków zawodowych. Polityczny ruch robotniczy pojawił się dopiero później, w zasadzie dopiero na dobre daleko w XIX wieku, w drugiej połowie.\nROTFL! Poucz się trochę historii. To nie boli.\n> Wyprostuj swoje fakty, bo grzeszysz anachronicznym myśleniem. Płace rosły na długo przed polityzacją ruchów robotniczych.\nDziecko drogie, poucz się faktów.\nPytałeś już dziwki, czy by wolały niewolnictwo w Twoich korporacjach? Skoro opuchnięte od plaskaczy ślepka nie przeszkadzają Ci w wypisywaniu banialuków, to chyba nie, więc może spróbuj. Co Ci szkodzi? Najwyżej w zęby zarobisz. 😀\n11 grudnia 2014 o 01:00\nBzdura totalna Boss nie szyje w Niemczech ani sztuki. notabene tan już od kilku lat nie ma szwalni. Szył przez pewien czas w Polsce miedzy innymi koszule z wszywka pomarańczową w szwalni Wólczanki w Ostrowcu. obecnie szyje w Azji i w Turcji\nOK, według ich własnych informacji, w Niemczech szyją prototypy i MTM. Ale:\nHUGO BOSS produces a substantial share of its classical clothing range like prototypes, sample pieces, individual orders and especially its “Made to Measure” suits in-house in Metzingen. Further company owned production facilities are located in Turkey (Izmir), Poland (Radom), Italy (Morrovalle), and the USA (Cleveland). These manufacturing plants produce in particular the HUGO BOSS core product, the suits, and womenswear collection pieces as well as a broad spectrum of accessories and bags.\n6 grudnia 2014 o 14:21\n> Warunki panujące w zakładach podwykonawców w dużej mierze wynikają z tego, że podwyżka pensji odbije się na cenie\nCzasem warto przeczytać inne komentarze, zwłaszcza jak się samemu nie chce policzyć. Pisałem o tym dzień przed Tobą. Dwa złote.\n> Nawiasem mówiąc trudno nazwać pracę w Chinach wykorzystywaniem, ponieważ trwa tam emigracja ze wsi do miast gdzie taka praca jest. Oznacza to, że Chińczycy wolą pracować w takich, dla nas nieprzyjemnych, warunkach niż cierpieć sezonowy głód na wsiach.\nCzyli jak dziecko dostanie kasę, albo snickersa za seks, to to nie jest wykorzystywanie?\n18 listopada 2014 o 12:29\n„1. Znikasz bariery wejścia dla potencjalnej konkurencji. To nie jest tak, że jakbym teraz założył firmę produkującą garnitury, to mógłbym prowadzić biznes jak Vistula, z wyjątkiem jednej zmiennej, czyli budżetu na podwykonawców.”\nOczywiście, że w skali mikro, czyli że w tej chwili we dwójkę zakładamy firmę, płacimy lepiej szwaczkom i robimy super produkty, jest to nie możliwe. Chodzi o skalę makro. Natura nie lubi próżni i jeśli gdzie dałoby się obniżyć koszty, ceny czy być lepszy pracodawcą to jakieś przedsiębiorstwo by to wykorzystał. Tak się dzieje gdy jakieś przedsiębiorstwo(najczęściej spółka giełdowa) ma lukę wartości i przejmuje ją drugi podmiot, bo wie, że może lepiej zarządzać tym pierwszym.\n„2. Piszesz, że mamy wysokie koszty pracy(…)”\nTak, oprócz problemów z komparatystyką tego typu danych(różne stadia rozwoju), to tak jak pisałem wcześniej, podlinkowany przez Ciebie wykres Eurostatu pochodzi z badań, w których metodologia nie uwzględniała wszystkich .kosztów pracy. Dane Eurostatu, według których pozapłacowe koszty pracy w Polsce wyniosły w 2013 r. 16,7% całkowitych kosztów pracy, zawierają dwa wskaźniki: nominalną wysokość średnich kosztów pracy oraz procentowy w nich udział pozapłacowych kosztów pracy. Tymczasem Eurostat nie wlicza do pozapłacowych kosztów pracy części płaconej przez pracownika, która wynosi 15,3% i jest 3. najwyższą stawką w krajach OECD. Przy uwzględnieniu tej wielkości, okazuje się, że pozapłacowe koszty pracy w Polsce są 11. najwyższymi w całym OECD, większymi niż w krajach takich jak Szwecja, Finlandia, Norwegia, czy Wielka Brytania. Składki na ubezpieczenia społeczne stanowią aż 29,7 proc. kosztów pracy w Polsce, co daje jedenasty najwyższy wynik wśród 34 krajów członkowskich OECD. Rozbieżności OECD z Eurostatem bardzo często są w Polsce duże, bo mamy trochę inną charakterystykę różnych zjawisk. Raporty OECD lepiej oddają to co w Polsce się dzieje. Właśnie OECD podaje, że Polska ma największą lukę rozwoju, która powodowana jest zbyt dużym obciążeniem pracy. Nie ma co przerzucać się raportami, wystarczy spojrzeć, że z 2200 zł od pracodawcy do pracownika dociera ok. 1300 zł na płacy minimalnej. Nie wiem czy Trend Fashion kisi pieniądze czy nie, ale wiem, że dużo pieniędzy ginie w klinie podatkowym. Już nie wspominając o wysokim bezrobociu, które niestety wcale nie motywuje do podnoszenia płac. Szwaczki usłyszą, że jest 10 innych na ich miejsce i do widzenia.\n3. Kraje o których mówisz są dla Zachodu źródłem taniej siły roboczej…\nTak, oczywiście te kraje przyciągają takie inwestycje, bo praca jest tania i nie ma tam warunków porównywalnych z naszymi. Nigdy nie było tam takich warunków. Nie jest tak, że nagle zrezygnowano z super ubezpieczeń, wygodnych stanowisk pracy i krótkiego dnia pracy. Po prostu w pewnym momencie uznano, że na zachodzie jest tak na tyle drogo, że koszt przeniesienia się do tanich krajów jest bardzo opłacalny, tak też się stało. W tych krajach doszły po prostu możliwości pracy w takich miejscach. Czy to jest dobre? Nie będę osądzał tego, to zwykła decyzja, która przy okazji dała trochę miejsc pracy. Na pewno mogliby dać im lepsze warunki tylko, też bym tego chciał, tylko że to nie byłby biznes, a charytatywność. Analogicznie pracownikom w McDonald’s mogli by dać podwyżki tylko dlaczego skoro chętnych nie brakuje? Nie lubię rozporządzać się czyimiś pieniędzmi, szczególnie gdy wszystko odbywa się dobrowolnie. Każdy wytwórca minimalizuje koszty lub maksymalizuje zysk, a pracownik maksymalizuje dochód i minimalizuje wkładaną prace, to są prawa tak stałe jak prawa fizyki.\n„4. Nie był prawidłowy; opierając się na tym argumencie można stwierdzić, że Afryka subsaharyjska zajebiście się rozwija. ”\nDla nas pewnie tam jest cały czas bieda, bo z 10 zł przy 100% wzroście będzie tylko 20 zł, ale dla nich to może być dużo, bo biedny ceni każdy dodatkowy dochód. To może być odpowiedź. Nie znam tak dobrze ich sytuacji by powiedzieć dokładniej. Mimo wszystko rewolucja przemysłowa nie wpędził dzieci do pracy tylko dała im możliwość przeżycia.\n„Doprawdy? Może sobie poczytaj coś o protestach społecznych, czy ruchu robotniczym.”\nTak tak, Ci wszyscy przeciwnicy maszyn parowych…\nCo do sytuacji Chin. Tak jak mówiłem. Nie znam dokładnie ich sytuacji. Zabieranie ziemi etc. jest oczywiście niedopuszczane. Inną kwestią jest to, że niepodważalnie poziom życia od czasu reform Xiaopinga rośnie.\n„Czasem warto przeczytać inne komentarze, zwłaszcza jak się samemu nie chce policzyć. Pisałem o tym dzień przed Tobą. Dwa złote.”\nBardzo ciekawe. Możesz nam pokazać swoje obliczenia? Z góry ostrzegam, że to nie jest stoisko z oranżadą.\nReszty nie komentuję, bo argumenty typu ” bo tak” są słabe.\nDyskusja rozlała się na wiele wątków, a system komentarzy jest mało wygodny do takich rozpraw. Ponadto teraz rozmawiamy we trójkę.\n1. Model biznesowy Vistuli et consortes doprowadza do tego, że wejście na ten rynek z innym modelem jest ciężkie i ryzykowne – przetrwają ci, co mogą zaoferować podobny. Mój oryginalny argument jest przecież taki, że a) prowadzenie biznesu w ten sposób do tego doprowadziło, a ten model nie jest wynikiem praw fizyki, tylko podjętych decyzji, b) jest poparte nieuczciwym marketingiem – bo przecież ich społeczna odpowiedzialność to zwykłe kłamstwo.\n2. Co zmienia stosunek procentowy kosztów płacowych i pozapłacowych, ale przecież nie całkowite koszty poniesione przez pracodawcę. Te są nadal w porównaniu do innych krajów OECD niskie.\n3. Pracownikom McDonald’s da się dać podwyżki i zapewnić lepszy standard pracy, (jeżeli McDonaldsa się do tego zmusi). I patrz, jakoś nie bankrutują.\nI nie, to co opisujesz to nie są prawa fizyki – niektóre szkoły ekonomii, owszem, chętnie sobie przypisują zdolność do formułowania takich praw. Tyle, że fizyka swoje prawa potwierdza eksperymentalnie; ekonomia nie ma do tego metodologii.\n4. Na litość, weźże poczytaj jakąś inną książkę niż Misesa, bo powoli tracę cierpliwość. Wzrost liczebności populacji nie jest miernikiem ekonomicznego dobrobytu obywateli – nie był w czasach rewolucji przemysłowej, nie jest teraz.\n23 listopada 2014 o 23:06\n1. W większości się zgadzam. Kwestią otwartą pozostaje czy inny model były możliwy, obecna sytuacja jest poszlaką mówiąc, że nie.\n2. Tzw. koszty pracownika i tak ponosi pracodawca. Pracownik nigdy tych pieniędzy nie widzi.\n3. No pewnie, że się da tylko, że jest dużo chętnych na jedno miejsce pracy, więc nikt nie ma motywacji do tego. Skuteczne akcje społeczne mogę na to wpływać, to jest jasne.\n4. Nikt nie mówi, że to jakiś miernik. Trudno także abstrahować od wkładu Misesa, ponieważ akurat w tego typu dyskusji, bo opisał teorie ludzie działanie(prakseologia) w dosyć sporej książce „Ludzkie działanie: Traktat o ekonomii”.\n1. Zagraniczne marki premium działające na polskim rynku go nie stosują. Tyle, że mają już zbudowaną markę – prowadzenie biznesu w ten sposób ogranicza za to konkurencję w postaci nowych polskich firm, które nie mogą przyciągnąć klienta marką (bo jej jeszcze nie mają), ani ceną (bo nie mają pozycji i możliwości jej cięcia, jak Vistula et al).\n2. Podajesz koszty pozapłacowe jako procent całości kosztów w odpowiedzi na dane Eurostatu – podające koszt na godzinę pracy. Wiesz, że tak przedstawionych danych nie da się porównać?\n3. O, widzisz, akcje społeczne. Te zaczynają się od uświadamiania klientów. Czyli może jednak da się zrobić coś innego niż wzruszać ramionami, mówiąc, że „byznes iz byznes”.\n4. To co jeszcze Mises napisał jest zupełnie irrelewantne – przytoczyłeś cytat, który pokazuje wniosek oparty na błędnej przesłance. Gdyby Mises wynalazł lek na raka, to nadal byłby wniosek oparty na błędnej przesłance. Ale dlaczego ta przesłanka jest błędna – no cóż, nie dowiesz się, ograniczając swoje lektury do Misesa.\n25 listopada 2014 o 07:35\n> Trudno także abstrahować od wkładu Misesa, ponieważ akurat w tego typu dyskusji, bo opisał teorie ludzie działanie(prakseologia) w dosyć sporej książce „Ludzkie działanie: Traktat o ekonomii”.\nW tego typu dyskusjach Mises nie ma żadnego wkładu, bo wypisywał bzdury. Większe już miałby Roscher, tylko, że on wzrost demograficzny wiązał wyłącznie z uprawą ziemniaków, a to tylko jeden z elementów rewolucji żywnościowej.\n25 listopada 2014 o 13:14\n1. Myślę, że nie zależy im rosnącej konkurencji 😉\n2. Najlepiej jak sięgniesz do raportu OECD, a nie Eurostatu. Wystarczy jednak spojrzeć na sytuację przy umowie o pracę za płacę minimalną. 2200 zł pracodawcy to 1300 zł pracownika. 40% klin to nie jest dobra sytuacja.\n3. Akcje społeczne mogą być skuteczne, bo przedsiębiorstwa chodzą na pasku konsumentów. Kwestia tego czy da się coś zmienić, czy polscy klienci coś zrobią no i czy działania będą wystarczające. Inni słowa pomoże lub nie. Natomiast zmniejszanie kliny podatkowego pomoże wszystkich pracownikom w Polsce w najbardziej odczuwalny sposób – parę stów więcej w kieszeni.\n4. Przywołałem dorobek Misesa by wskazać czemu go przywołałem. To on opisał ludzkie działanie w kontekście ekonomii, a o tym rozmawialiśmy. Natomiast ja uważam jego wniosek za poprawy. Czytałem różnych autorów. Przytocz jakiś kontrprzykład, jakiś konkret, bo nie jestem Bogiem i nie wiem jakąś książkę masz na myśli.\n>A odeszły w innych.\nTo chyba jasne, no i co z tego?\n>Dostałeś podany link, że nie i dalej nie dociera?\nA czy to zmienia fakt, że jak Chiński rząd zabrał komuś ziemie, to dla niego lepiej pracować w średnich warunkach czy żyć bez ziemi? Mówimy o tym, że pracują akurat tam dobrowolnie, a nie, że ktoś ich wyrzucił skądś. Jednych wyrzucili, innych nie proste.\n>Bzdura. Tłumaczyłem Ci już jak to działa.\n>I to jest Twój problem. Nie masz pojęcia jak wygląda sytuacja w tych krajach, ani jak wyglądało to w historycznej Europie i wypisujesz swoje widzimisię.\nNie muszę znać szczegółowo Chin(Ty także nie znasz) by zauważyć, że na wybrzeżu gdzie rząd rozluźnił gospodarkę jest zdecydowanie lepiej niż w interiorze gdzie dalej w większości panują stare, komunistyczne porządki i jest bieda. No jak wyglądało to w Europie? Twój styl wypowiedzi zniechęca do odpowiedzi.\n>Rok temu w Habrinie poziom zanieczyszczenia powietrza osiągnął 1000 jednostek PM2.5. Półtorej roku temu w Pekinie zmierzono 469. Ponieważ zapewne tego też nie wiesz, to wyjaśniam, że WHO przyjmuje przekroczenie 300 za zagrożenie dla zdrowia i życia, a za normę 20. Dla porównania maksymalne skażenie w Warszawie to 35 jednostki, a poziom dopuszczalny określony jest na 25. Tylko w Pekinie, Szanghaju, Guangzhou i Xi’an było w 2012 roku 8 500 zgonów z powodu zanieczyszczenia powietrza.\nA więc jednak przypomina rewolucję przemysłową\n>Z matematyką tez studenci ekonomii są na bakier? w podlinkowanych artykułach znajdziesz informację o liczbie wykonywanych garniturów i wysokości podwyżki o jaka walczą dziewczyny.\nPrzecież mówiłem, że to nie stoisko z oranżadą i tego tak się nie liczy.\n26 listopada 2014 o 03:22\n1. Za to nam powinno.\n2. To nadal nie mówi nic o tym, jak wysokie są całkowite koszty pracy poniesione przez pracodawcę i czy są one wysokie czy niskie na tle innych krajów.\n3. To temat na osobny spór, w który nie chce mi się teraz wdawać.\n4. Sorensy, ale to nie hipotezę odwrotną do postawionej się udowadnia.\n26 listopada 2014 o 07:42\n2. Nie ważne czy na tle innych są niższe tylko czy są odpowiednie do specyfiki naszej gospodarki. Natomiast OECD raportuje, że i tak są bardzo wysokie.\n4. Ok, ale ty powiedziałeś, że Mises pisze głupoty, bo ktoś inny pisze inaczej i nawet nie powiedziałeś kto. Nie da się tak rozmawiać, nie znam wszystkich książek i autorów.\n2. Jasne, i to, że zaliczająca z roku na rok coraz większy wzrost Vistula nie chce przeznaczyć nawet minimalnie więcej na płacenie podwykonawcom to właśnie wina tych kosztów pracy, które (i jeszcze wyższe) jakoś są w stanie ponosić zagraniczne firmy funkcjonujące na polskim rynku, ale naszą spółkę by zarżnęły.\nI skoro nagle nie można porównywać ich z kosztami w innych państwach – to dlaczego procentowy udział pozapłacowych kosztów można?\n4. Mises ignoruje czynniki wpływające na wzrost populacji, jak poprawienie warunków sanitarnych i dostęp do czystej wody; brak dużych epidemii wpływających na dużą śmiertelność w innych okresach; pewne kamienie milowe w medycynie (Edward Jenner i pierwsze szczepionki chociażby). Dla niego – nope, wzrost populacji oznacza, że ludziom jest lepiej niż było, a jest lepiej, bo praca w fabrykach. Nie odsyłam cię do jednej książki zajmującej się krytyką Misesa, odsyłam cię do zdobycia elementarnej wiedzy, której ewidentnie w książkach Misesa nie ma. Inne argumenty miałeś podane wcześniej przez Borutę, ale je wygodnie zignorowałeś.\n> Natomiast ja uważam jego wniosek za poprawy.\nTwoje widzimisię nie zmienia faktu, że to bzdura.\n> To chyba jasne, no i co z tego?\nJeśli nie rozumiesz, to nic na to nie poradzę.\n> A czy to zmienia fakt, że jak Chiński rząd zabrał komuś ziemie, to dla niego lepiej pracować w średnich warunkach czy żyć bez ziemi?\nOdbiera, żeby dać fabrykantowi. Czego nie rozumiesz?\n> Mówimy o tym, że pracują akurat tam dobrowolnie, a nie, że ktoś ich wyrzucił skądś. Jednych wyrzucili, innych nie proste.\nNie pracują dobrowolnie. Proste?\n> No chyba jednak nie.\n> Nie muszę znać szczegółowo Chin(Ty także nie znasz) by zauważyć, że na wybrzeżu gdzie rząd rozluźnił gospodarkę jest zdecydowanie lepiej niż w interiorze gdzie dalej w większości panują stare, komunistyczne porządki i jest bieda. No jak wyglądało to w Europie?\nTy nie tylko nie znasz szczegółowo Chin. Ty nie masz podstawowej wiedzy.\n> Twój styl wypowiedzi zniechęca do odpowiedzi.\nI taki jest jego cel, bo brakuje Ci podstawowych informacji, aby zabierać głos. Doucz się najpierw.\n> Przecież mówiłem, że to nie stoisko z oranżadą i tego tak się nie liczy.\nCzego się nie liczy? Chodzi o rząd wielkości, tego też nie rozumiesz?\n8 grudnia 2014 o 05:37\n> W tych krajach doszły po prostu możliwości pracy w takich miejscach.\nA odeszły w innych.\n> szczególnie gdy wszystko odbywa się dobrowolnie\nDostałeś podany link, że nie i dalej nie dociera?\n> Mimo wszystko rewolucja przemysłowa nie wpędził dzieci do pracy tylko dała im możliwość przeżycia.\nBzdura. Tłumaczyłem Ci już jak to działa.\n> Tak tak, Ci wszyscy przeciwnicy maszyn parowych…\n> Co do sytuacji Chin. Tak jak mówiłem. Nie znam dokładnie ich sytuacji\nI to jest Twój problem. Nie masz pojęcia jak wygląda sytuacja w tych krajach, ani jak wyglądało to w historycznej Europie i wypisujesz swoje widzimisię.\n> Inną kwestią jest to, że niepodważalnie poziom życia od czasu reform Xiaopinga rośnie.\n465% wzrostu zachorowalności na raka. Tylko 1% z 560 milionów mieszkańców regionów zurbanizowanych oddycha powietrzem do tego się nadającym. Rok temu w Habrinie poziom zanieczyszczenia powietrza osiągnął 1000 jednostek PM2.5. Półtorej roku temu w Pekinie zmierzono 469. Ponieważ zapewne tego też nie wiesz, to wyjaśniam, że WHO przyjmuje przekroczenie 300 za zagrożenie dla zdrowia i życia, a za normę 20. Dla porównania maksymalne skażenie w Warszawie to 35 jednostki, a poziom dopuszczalny określony jest na 25. Tylko w Pekinie, Szanghaju, Guangzhou i Xi’an było w 2012 roku 8 500 zgonów z powodu zanieczyszczenia powietrza.\n>Bardzo ciekawe. Możesz nam pokazać swoje obliczenia? Z góry ostrzegam, że to nie jest stoisko z oranżadą.\nZ matematyką tez studenci ekonomii są na bakier? w podlinkowanych artykułach znajdziesz informację o liczbie wykonywanych garniturów i wysokości podwyżki o jaka walczą dziewczyny.\n>Reszty nie komentuję, bo argumenty typu ” bo tak” są słabe.\nJedynym, który argumentuje „bo tak” jesteś Ty. I to pomimo, że masz wyjaśniane, że rzeczywistość nie wygląda tak jak sobie wyobrażasz..\n25 listopada 2014 o 12:57\nA produktywnosc w rolnictwie to sobie ot tak sama z siebie podskoczyla, czy tez moze dlatego, ze ktos produkowal narzedzia (masowo w fabrykach), ktore zastosowano z powodzeniem w rolnictwie?\n> A produktywnosc w rolnictwie to sobie ot tak sama z siebie podskoczyla, czy tez moze dlatego, ze ktos produkowal narzedzia (masowo w fabrykach), ktore zastosowano z powodzeniem w rolnictwie?\nSugeruję doczytać o wprowadzeniu nowych upraw i metod rolnictwa.\n8 grudnia 2014 o 05:49\nNowe metody nie biora sie znikad. Ja o tym czytalem. Pytanie, czy Ty czytales o tym, dlaczego nagle od 1800 roku nastapilo cos w swiecie zachodnim, co NIE NASTAPILO NIGDY I NIGDZIE WCZESNIEJ: populacja eksplodowala, a stopa zycia podniosla sie radykalnie i niewyobrazalnie. Mamy np. statystyki dotyczace tego, ile zarabial robotnik na poczatku XIX wieku, a ile zarabial na jego koniec. Place realne w systemie zachodnim od 1800 podnosza sie w sposob niebywaly. Wielu traktuje to wzruszeniem ramion, ale nie zdaja sobie sprawy, ze czegos takiego nigdy w historii nie bylo. To jest najwazniejsze wydarzenie historyczne, ktore trzeba wyjasnic.\nGadzety i nowe metody byly znane od zawsze, a jednak postep w nich nie nastapil w tak astronomicznym tempie. Cos musialo nastapic w zmianach porzadku spolecznego, ze ludzie mogli zaczac te metody IMPLEMENTOWAC.\nBo od inwencji do realnej innowacji droga bardzo daleka. Polecam Schumpetera.\n> Nowe metody nie biora sie znikad.\nOwszem, tylko to bez związku.\n>Ja o tym czytalem.\n> Pytanie, czy Ty czytales o tym, dlaczego nagle od 1800 roku nastapilo cos w swiecie zachodnim, co NIE NASTAPILO NIGDY I NIGDZIE WCZESNIEJ: populacja eksplodowala, a stopa zycia podniosla sie radykalnie i niewyobrazalnie. Mamy np. statystyki dotyczace tego, ile zarabial robotnik na poczatku XIX wieku, a ile zarabial na jego koniec. Place realne w systemie zachodnim od 1800 podnosza sie w sposob niebywaly. Wielu traktuje to wzruszeniem ramion, ale nie zdaja sobie sprawy, ze czegos takiego nigdy w historii nie bylo. To jest najwazniejsze wydarzenie historyczne, ktore trzeba wyjasnic.\nWięc Ci wyjaśniam. To efekt walki ruchu robotniczego o poprawę swojej sytuacji.\n> Gadzety i nowe metody byly znane od zawsze.\nNie nie były. Sprawdź sobie chociażby skąd w europie wzięły ziemniaki.\n> Cos musialo nastapic w zmianach porzadku spolecznego, ze ludzie mogli zaczac te metody IMPLEMENTOWAC\n> Bo od inwencji do realnej innowacji droga bardzo daleka.\nI dlatego trochę czasu minęło od wyprawy Kolumba.\n> Polecam Schumpetera.\nI to wyjaśnia bzdury, które wypisujesz. „Z apteki poszła do praczki kupować pocztowe znaczki”. Poczytaj prace historyczne, a nie bajdurzenia ignorantów.\n10 grudnia 2014 o 09:49\nNie kpij, bo tylko samego siebie w ten sposób ośmieszasz. Schumpeter był nie tylko jednym z wybitniejszych ekonomistów, ale również wybitnym historykiem gospodarczym.\nNie wiem, jakich historyków czytałeś, ale raczej wygląda mi to na polskich marksistów, albo na opowieści Charlesa Dickensa.\nJuż Ci pisałem, że nie trzeba być wrednym „liberałem gospodarczym”, żeby zauważyć, że czynniki materialne, ziemniaki, fasola, nie wyjaśniają wzrostu płac i ogromnego postępu gospodarczego. Ruch robotniczy też nie. To anachronizm.\n10 grudnia 2014 o 16:36\n> Nie kpij, bo tylko samego siebie w ten sposób ośmieszasz. Schumpeter był nie tylko jednym z wybitniejszych ekonomistów, ale również wybitnym historykiem gospodarczym.\nROTFL! Przestań z siebie robić głupka. Nie był historykiem. Nawet nie stał koło historii.\n> Nie wiem, jakich historyków czytałeś, ale raczej wygląda mi to na polskich marksistów, albo na opowieści Charlesa Dickensa.\nPierwszy z brzegu: Fernand Braudel. I skończ z pluciem ideologicznym jadem, bo tylko się ośmieszasz.\n> Już Ci pisałem, że nie trzeba być wrednym „liberałem gospodarczym”, żeby zauważyć, że czynniki materialne, ziemniaki, fasola, nie wyjaśniają wzrostu płac i ogromnego postępu gospodarczego. Ruch robotniczy też nie. To anachronizm\nTrzeba być ignorantem, aby tego nie dostrzegać. I Ty, i Twoi idole nimi jesteście.\n11 grudnia 2014 o 01:07\nProszę państwa, kolejne komentarze składające się z inwektyw i one-linerów będą wylatywać. Tyczy się to tak jednej, jak i drugiej strony.\n11 grudnia 2014 o 06:59\nPrzy dwóch garniturach dziennie podwyżka o 100 zł miesięcznie przeniesiona na koszt garnituru oznaczałaby wzrost jego ceny o ok. 2 zł. Słownie: dwa złote.\n17 listopada 2014 o 06:14\nHm nie wiedziałam o tej aferze aczkolwiek faktycznie podejście firmy jest dla mnie śmieszne. Zwłaszcza biorąc pod uwagę jak dużo wykwalifikowanych osób ucieka do pracy zagranicę o dobrego pracownika trzeba dbać. Skoro te panie wyrabiały normę i chciały tylko minimalną podwyżkę (bo 100 złotych uznaję za naprawdę niedużo) to firma powinna przemyśleć ich prośbę i pójść im na rękę. Nawet dając połowę, ale przy tych samych normach.\n17 listopada 2014 o 12:20\nbardzo dobrze, że poruszyłeś ten temat. Jeśli chodzi o Próchnik i Vistulę, to temat mnie średnio dotyczy, to jednak Wólczankę i Lambert lubię i kupuję. Miałem jednocześnie nadzieję, że dzięki temu, że kupuję produkt zrobiony w Polsce (mam alergię na wszelkie made in china, bangladesch), wspieram naszą gospodarkę. WIdać, że z tego mojego wsparcia nikła część leci do osób, które faktycznie tworzą te produkty.\nPostawa firmy jest zaskakująca o tyle, że przecież gdyby żaden pracownik nie chciałby pracować za tak niską stawkę, to nie mieliby, co sprzedawać (to jest moje podejście do świata z podobnej półki jak „gdyby wszyscy żołnierze na świecie nie chcieli walczyć, to by rządzący/dyktatorzy/prezydenci nie mogli prowadzić wojen”). No ale cóż.\nPo przeczytaniu tego artykułu zastanawiam się nad jedną rzeczą. Co my możemy z tym zrobić? Kupować produkty tylko po regularnych cenach? A jaką mamy gwarancję tego, że wyższe zyski towarów przełożą się na wyższe zarobki szwaczek, a nie tylko tych na najwyższych stołkach? Wydaje mi się, że właśnie tak właśnie będzie (przecież globalne koncerny właśnie po to przeniosły produkcję do Chin/Wietnamu/itd., żeby znacznie obniżyć koszta produkcji przy zachowaniu takich samych, jeśli nie wyższych, cen produktów). A może kupować tylko na wyprzedażach? A może w ogóle nie kupować takich produktów? Nie znam się na marketingu i ekonomii, ale jakby ktoś znalazł dobry sposób, w jaki konsumenci mogliby zaprotestować przeciw takim praktykom, z chęcią bym się przyłączył.\nOt i moje trzy grosze w sprawie.\n17 listopada 2014 o 18:13\nChyba nic z tym nie zrobisz. Zmiana musiałaby wyjść od firm, a dobre traktowanie pracowników musiałoby być równie istotnym punktem pijarowym jak produkcja w kraju. Ale to dla firm niezbyt opłacalne, bo obecny model pozwala minimalizować koszty i ustawić wysoką barierę wejścia dla konkurencji. Po prostu nie daj się łapać na bzdurne hasła o „społecznej odpowiedzialności” tego biznesu.\n18 listopada 2014 o 07:59\nCo możemy zrobić? W wersji minimum napisać maila do firm, że do czasu jak nie zmienią podejścia rezygnujemy z kupowania ich produktów. Jeden taki list nikogo nie obejdzie, ale przy kilkuset i więcej powinno dotrzeć. W wersji maksimum wziąć udział w pikiecie pod salonem/siedzibą danej marki. W wersji extremum spakować wszystkie ciuchy danej marki i wysłać na adres biura z informacją gdzie i dlaczego maja sobie je wsadzić.\n18 listopada 2014 o 13:07\nWersja ekstremum najlepsza, ale znowu trzeba sie ciuchow pozbyc\n18 listopada 2014 o 23:25\nZa które już zapłaciłeś na dodatek. Mam wątpliwości co do skuteczności takiej akcji – zwłaszcza, że z konieczności odbędzie się na bardzo małą skalę.\n19 listopada 2014 o 07:25\nSkuteczność jest związana z masowością. Im więcej uczestników, tym większe szanse na sukces.\n20 listopada 2014 o 09:37\nInny Michał pisze:\nTo kiedy piszemy tego maila?\n2 grudnia 2014 o 15:51\nCzyli co lepiej żeby te kobiety nie zarabiały nic ? Jaką mają alternatywę ? Albo Vistulla albo bezrobocie generalnie może nie jest to jakoś fair ale no cóż świat też nie jest fair. Jeżeli im to nie pasuje mogą się zwolnić i szyć na własną ręke 😉\n19 listopada 2014 o 11:52\ntakich tekstów proszę więcej\n20 listopada 2014 o 22:13\nJuż nie mogę odpowiadać w wątku, w którym omawialiśmy kilka kwestia, więc nie będę robił tu bałaganu i zaczynał wątku w nowym komentarzu. Pozdawiam\nMożesz odpowiadać na ostatni komentarz, przy którym masz link „Odpowiedz” – komentarz wyląduje w tym wątku. Nie mam nieograniczonego zagnieżdżenia komentarzy, bo by to w pewnym momencie mocno utrudniało czytanie.\n21 listopada 2014 o 07:19\nBardzo smutne to co opisałeś, szkoda że ładne rzeczy łączą się z czyjąś niedolą….\n21 listopada 2014 o 15:09\nMożna by tu zadać pytanie ile zatem powinna kosztować koszula, by szwaczki zostały godziwie wynagrodzone? Według mnie niskie wynagrodzenia wynikają z chciwości firmy, sklepu, pośredników itp, a nie z tego że cena sklepowa jest za niska.\nCzy 300 złotych za koszulę Lambert to mało? Nie to bardzo dużo. Jestem ciekaw ile taka szwaczka zszywa takich koszu miesięcznie. Załóżmy że 50 (czyli 2 dziennie). Daje to w detalu 15000 złotych. Kto bierze więc te 12500? Bo jakoś nie chce mi się wierzyć, że takie są koszta surowców, energii, transportu, wynajmu sklepu itp.\nDla mnie 300 złotych za koszulę to cena maksymalna, a kupowanie gotowej za większe pieniądze nie ma sensu, bo za 400-450 można mieć uszytą na miarę przez krawca.\n24 listopada 2014 o 19:31\n„Dzisiaj w Polsce odbyły się pikiety pod sklepami Vistuli – marki, która zamawia odzież w firmie Trend Fashion. Szwaczki z Trend Fashion szyją w warunkach podobnych do tych w Bangladeszu (brak klimatyzacji, przeciekający dach), a po proteście w którym rządały 1gr podwyżki na akordzie (czyli ok 100zł miesięcznie) 8 z nich zostało zwolnionych. Chcemy aby Vistula, Wólczanka i Próchnik zażądały od TF przestrzegania praw pracowniczych, przywrócenia zwolnionych i zapewnienia podwyżek! Przedstawiamy relację z Krakowa, niebawem będzie relacja z Wrocławia.”\n11 grudnia 2014 o 00:52


Hybryda Kujawska w herbie województwa łódzkiego. Tomasz Pietras | Album Polski\nTomasz Pietras 2009-03-08\n(T. Pietras) W związku z reformą administracyjną, heraldyka samorządowa ostatnio bardzo odżyła - na bieżąco powstają nowe herby województw, powiatów i gmin. Jednym z nich jest nowy herb województwa łódzkiego, którego projekt przedstawiono w październiku 1999 r. na forum Sejmiku Wojewódzkiego. Autorem tego projektu był Ryszard Bonisławski – wiceprzewodniczący Komisji Kultury Sejmiku i zarazem prezes Towarzystwa Przyjaciół Łodzi. Po opublikowaniu w prasie lokalnej, projekt ten został przesłany do Komisji Heraldycznej w Warszawie, która dostrzegła błędy w tym herbie i odrzuciła projekt. Obecnie trwają prace nad nowym projektem herbu naszego województwa. Zajmuje się tym dr Marek Adamczewski z Uniwersytetu Łódzkiego. Jednym z jego najważniejszych elementów będzie jednak ten sam motyw heraldyczny tzw. hybryda kujawska (pół lwa i pół orła odwrócone od siebie i połączone plecami pod wspólną koroną). Herb ten jest niezwykle udany pod względem heraldycznym, z czym zgadzają się specjaliści. Stefan Krzysztof Kuczyński, najwybitniejszy ze współczesnych polskich heraldyków, tak go ocenił: „wytwór znakomicie rozumianej sztuki heraldycznej wysokiego lotu”.\nHerb ten ma także bardzo długą tradycję historyczną. Po raz pierwszy ta tzw. hybryda kujawska pojawiła się na pieczęciach książąt piastowskich panujących w tej dzielnicy Polski już w 2 połowie XIII w. (pieczęcie Ziemomysła księcia inowrocławskiego z 1268 r. oraz jego braci - Leszka Czarnego, księcia sieradzkiego i krakowsko-sandomierskiego, Kazimierza księcia łęczyckiego oraz Władysława zwanego Łokietkiem, wtedy księcia brzesko-kujawskiego). Był to początkowo znak osobisty książąt, następnie stał się dziedzicznym godłem tej linii Piastów. Używali go w tej roli m.in. królowie zjednoczonej po okresie rozbicia dzielnicowego Polski – wspomniany już Władysław Łokietek i Kazimierz Wielki, pochodzący właśnie z Kujaw. Przypuszcza się, że motyw lwa pochodzi albo z dawniejszych pieczęci Piastów kujawskich, często przedstawiających scenę walki księcia z lwem, albo od XIII-wiecznego godła Piastów wielkopolskich, orzeł zaś to znak rodowy dynastii piastowskiej, związany szczególnie z dzielnicą małopolską. W pierwszych przedstawieniach tego znaku często układ obu części godła był odwrotny, zdarzało się też pomijanie korony. Około połowy XIV w., za panowania Kazimierza Wielkiego, hybryda stała się herbem terytorialnym dzielnicy kujawskiej (w tej roli wystąpiła po raz pierwszy w istniejącej do dziś dekoracji rzeźbiarskiej kamienicy zwanej Hetmańską przy Rynku krakowskim). Następnie znak ten stał się herbem aż 4 województw przedrozbiorowej Rzeczypospolitej do tej dzielnicy należących: brzesko-kujawskiego, inowrocławskiego, łęczyckiego i sieradzkiego. Chorągwie ziemi łęczyckiej oraz sieradzkiej widzimy, obok innych, podczas uroczystych egzekwiów pogrzebowych po śmierci Kazimierza Wielkiego (1370 r.) opisywanych przez kronikarza Janka z Czarnkowa.\nW ciągu XV i XVI w. zaczęto różnicować te łudząco podobne do siebie herby. Podział tarczy, nie stosowany w pierwotnym herbie kujawskim, powstał na linii styku obu zwierząt heraldycznych. Dla odróżnienia herbów, zaczęto stosować odmienne barwy tła i obu części godła. Nasz największy średniowieczny dziejopis – Jan Długosz, wymieniając w swojej kronice chorągwie rycerstwa polskiego użyte w bitwie pod Grunwaldem, opisał i chorągiew ziemi łęczyckiej („pół czarnego orła i pół białego lwa w polu złotym w koronie”) oraz sieradzkiej („pół białego orła w polu czerwonym i pół czerwonego lwa w polu białym”). Barwy herbów tych województw nie były jednak jeszcze wtedy, i przez następne 100 lat, ostatecznie ustabilizowane. Ten sam Długosz w innym dziele – „Klejnotach” podał odmienne kolory obu herbów – czerwoną barwę połulwa i takież tło w części tarczy przeznaczonej dla połuorła w herbie łęczyckim oraz czarną barwę połuorła i białą połulwa w polach odpowiednio złotym oraz czerwonym dla województwa sieradzkiego. Stałe barwy herbów wykształciły się dopiero w XVI w., ale jeszcze i później pojawiały się różne oboczności. Barwy zaproponowane w obecnym projekcie dla województwa łódzkiego odpowiadają herbowi przedrozbiorowego województwa łęczyckiego.\nOba wymienione herby – łęczycki i sieradzki, można było odnaleźć wśród innych polskich herbów ziemskich na pieczęciach majestatycznych królów polskich, w zdobieniach sal poselskiej i senatorskiej Zamku Królewskiego w Warszawie, gdzie obradował parlament dawnej Rzeczypospolitej, w pomieszczeniach trybunału, oficjalnych drukach sejmowych, kronikach, herbarzach oraz na chorągwiach wojskowych. Jedna z takich chorągwi z XVI w. – chorągiew pospolitego ruszenia województwa łęczyckiego, zachowała się do dziś w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie.\nTrzeba w tym miejscu wyjaśnić, że terytorium obu województw – łęczyckiego i sieradzkiego, wraz z ziemią wieluńską, w dużym stopniu pokrywa się z obszarem obecnego województwa ze stolicą w Łodzi. Tylko jego stosunkowo niewielkie fragmenty obejmujące powiaty północno-wschodnie z Łowiczem, Rawą Mazowiecką, Skierniewicami i Białą Rawską, były pod względem historycznym związane z Mazowszem, zaś powiat opoczyński – z Małopolską. Fakt ten uzasadnia wybór tego właśnie godła herbowego dla odrestaurowanego dużego województwa łódzkiego. Można jedynie zastanawiać się, dlaczego w projekcie z 1999 r. przyjęto akurat łęczycką wersję herbu. Z pewnością większe prawa do niej ma obecny powiat łęczycki. Zgodnie z zasadami haraldyki, herby nie powinny się powtarzać, więc każda gmina, powiat czy województwo powinny posługiwać się innym znakiem. Województwo łęczyckie było niegdyś znacznie mniejsze od sąsiedniego sieradzkiego, których terytoria w przybliżeniu odpowiadają obecnemu regionowi łódzkiemu. Nie można mówić o herbie łęczycko-sieradzkim, gdyż obie ziemie rozdzieliły się od siebie w XIII w., na długo przed wykształceniem obu herbów z ich odmianami barwnymi.\nWcześniejsze wizerunki herbu kujawskiego nie uwzględniają niestety kolorów, które w polskiej heraldyce miały o wiele mniejsze znaczenie, niż na Zachodzie. Można najwyżej przypuszczać, jak czyni to Stefan Krzysztof Kuczyński, że połuorzeł miał w tym najdawniejszym herbie barwę białą, połulew, naturalną dla niego, barwę złotą, zaś pole, nie podzielone pierwotnie na dwie części, barwę czerwoną. Wydaje się, że ten układ kolorystyczny byłby bardziej do przyjęcia dla herbu nowego województwa łódzkiego. Można także wykorzystać barwy samorządowe Łodzi w kolorystyce samego herbu, a nie tylko chorągwi województwa, jak to proponowano na sesji Sejmiku. Stylizacja heraldyczna godła herbowego we wspomnianym projekcie nawiązuje do epoki piastowskiej i pierwszych napieczętnych wizerunków hybrydy kujawskiej z XIII-XIV w., z pewnymi elementami XVI-wiecznymi. O wiele trafniejsza byłaby wersja XIX-wieczna herbu, ze względu na burzliwy rozwój gospodarczy Łodzi dopiero w tym okresie. Trzeba wspomnieć tu także, że proponowana w projekcie wersja herbu pochodzi z pracy Stefana Krzysztofa Kuczyńskiego pt. „Pieczęcie i herby miasta Łęczycy oraz ziemi łęczyckiej” wydanej przez Towarzystwo Naukowe Płockie, oddział w Łęczycy, w 1985 r. Rysunek herbu na skrzydełkach okładki wykonał Zbigniew Kwiatkiewicz z Warszawy. Nie wiem, jak w tym przypadku przedstawia się sprawa praw autorskich do tego projektu.\nW okresie międzywojennym województwo łódzkie nie doczekało się własnego herbu. Pojawił się co prawda w grudniu 1928 r. projekt takiego herbu, nie został jednak oficjalnie zatwierdzony. Różnił się on bardzo od obecnego. W jednej, czwórdzielnej tarczy, łączył bowiem aż 4 historyczne herby – dawnych województw łęczyckiego, sieradzkiego, ziemi wieluńskiej i województwa kaliskiego. Wielkopolska część herbu symbolizowała jego zachodnie powiaty, gdyż jego obszar do reformy 1938 r. różnił się nieco od współczesnego. Pomysł ten nie był wcale nowy – powtarzał w części układ herbu dawnej guberni mazowieckiej z czasów Królestwa Kongresowego (sprzed 1844 r.). Łączenie w jednej podzielonej tarczy kilku elementów heraldycznych było zgodne z obowiązującymi przed wojną zasadami heraldycznymi. Obecnie raczej się od tego odchodzi, uważając złożone tarcze herbowe za zwyczaj typowy dla heraldyki zachodnioeuropejskiej (np. niemieckiej), obcy jednak dawnej polskiej heraldyce ziemskiej. Nie bez znaczenia są tu i względy praktyczne – herb z jednym znakiem heraldycznym jest o wiele bardziej czytelny, dzięki czemu może lepiej spełniać swe funkcje. Mimo powracania do tego projektu w latach następnych, nie zdążono zatwierdzić go przed wybuchem wojny.\nPowojenne województwo łódzkie długo nie posiadało oficjalnego herbu. Jako jego symbolu używano zwykle błędnie Łódki – herbu miasta będącego siedzibą władz wojewódzkich. Półoficjalnie funkcjonował jednak przed reformą administracyjną 1975 r., która okroiła dawne województwo do obszaru samej aglomeracji łódzkiej, także inny znak ziemi łódzkiej w postaci znanej nam już hybrydy kujawskiej, pozbawionej jednak, podobnie jak ówczesny Orzeł Biały, korony. Barwy tego herbu odpowiadały tym uważanym przez Kuczyńskiego za pierwotne dla herbu księstwa łęczycko-sieradzkiego przed jego podziałem, zaś kształtem godła nawiązywał on do pierwszych znanych wizerunków połuorła-połulwa na pieczęciach książąt kujawskich. W chwili obecnej znak ten, ponownie udostojniony koroną, zapewne wkrótce triumfalnie powróci. Stanowi on dobre ogniwo wiążące nasze województwo „ze stolicą bez antenatów” z historyczną tradycją ziem, które ono obecnie obejmuje.\nJuż po napisaniu pierwotnej wersji tego artykułu opracowano i przyjęto ostatecznie nowy herb województwa łódzkiego. Na XLIV sesji Sejmiku Województwa Łódzkiego w dniu 25 czerwca 2002 r. radni jednomyślnie podjęli uchwałę o ustanowieniu herbu i pochodnych herbu (flaga urzędowa, flaga, pieczęć oraz laska przewodniczącego sejmiku województwa i łańcuchy marszałka województwa i przewodniczącego sejmiku województwa). Ich autorem jest dr Marek Adamczewski z Uniwersytetu Łódzkiego, jeden z najwybitniejszych łódzkich heraldyków. Projekt ten nawiązuje do historycznej przynależności ziem składowych naszego województwa. W ciekawym układzie heraldycznym (pasy barwne zamiast podziału tarczy) przedstawia aż 2 hybrydy kujawskie w odmianach barwnych nawiązujących do dawnych herbów województw sieradzkiego (czarny połuorzeł) i łęczyckiego (biały połuorzeł) oraz dodatkowo w dolnej części tarczy czarnego nieukoronowanego orła z literą R na piersi (XVI-wieczne godło ziemi rawskiej na Mazowszu, w znacznej części należącej dziś do województwa łódzkiego). Żółto-czerwone barwy pasów (wzięte z herbu miejskiego Łodzi) oraz nowoczesna, XX-wieczna stylizacja zwierząt heraldycznych (najbardziej zbliżona do wzoru Orła Białego z 1927 r.) wskazują na czas powstania województwa łódzkiego (1919 r.), przemysłowy charakter regionu oraz obecną rolę miasta Łodzi.\nTomasz Pietras, Łódź\nOd redakcji: Niniejszy tekst został napisany wcześniej jednak publikujemy go ze względu na naukowy i edukacyjny charakter.


Sklep Okultystyczno-Zielarski - The Urban Legend\n02 lip 2017, 13:57\nGdzieś pomiędzy różnymi sklepami, pracowniami i stoiskami znajduje się niewielki budynek. Jest to jednopiętrowy ceglany przybytek, którego wejście znajduję się w zaułku, ślepej uliczce. Lokalizacja choć niepozorna, sprawia wrażenie, że skupia tylko ludzi, którzy dokładnie wiedzą jak tam dotrzeć. Aby się tam dostać należy zejść po schodkach, ponieważ lokal znajduje się w piwnicy. Czarne poręcze schodów, oraz schody i drzwi zbudowane z hebanowego drewna. Same drzwi wyglądają na ciężkie, toporne, z atestem antywłamaniowym (który zresztą mają). Tuż nad nimi znajduje się również hebanowa, gruba belka z krwistoczerwonym napisem „Sklep okultystyczno-zielarski”. Kiedy już złapiesz za stalową klamkę i uchylisz drzwi, usłyszysz delikatny dźwięk dzwoneczka, który sygnalizuje Twoją obecność. Od samego progu wyczuwasz aromat sosnowy, oraz kilka innych słodkawych zapachów, tworzących mieszankę wręcz zachęcającą do zajrzenia głębiej. Zamykając za sobą drzwi, zapewne rozglądasz się po pomieszczeniu. Jest to jedno duże prostokątne pomieszczenie o powierzchni ok. 100 m kwadratowych. I tutaj zobaczysz sentyment właścicielki do drewna hebanowego, ponieważ cały parkiet jest z niego zbudowany, a wszelkie półki, stoliki, jak i sama lada, również są z niego ukształtowane. Lekko połyskujący parkiet zdradza też czerwone refleksy, które idealnie pasują do ciemnej czerwieni na ścianach. Co dosyć nietypowe, w tym sklepie nie ma okien. Jednak mimo wszystko wyczuwasz świeży, chłodny powiew, który pozwala Ci swobodnie oddychać. Jest to zasługa sprytnie ukrytej klimatyzacji. Po Twojej prawej stronie stoi ciemny pojemnik na parasolki, a tuż obok niego, po całej szerokości znajdują się wysokie na blisko trzy metry regały. Każdy z nich jest wypełniony po brzegi książkami. Możesz dojrzeć książki w przeróżnym stanie. Jedne współczesne o prostych wierzchach z podanym tytułem i autorem. Jednak znajdują się też takie, których zmierzwiona, ale bogato zdobiona okładka sugeruje, że są dosyć wiekowe. Kiedy obrócisz głowę w lewo zobaczysz kolejne trzy regały wypełnione po brzegi. Jednak nie ma na nich żadnych książek. Znajdują się na nich stoją duże słoiki w przeróżnych barwach. Przyglądając się im, dostrzegasz niewielkie nalepki na przodzie szkła. Napisane są na nich po łacinie nazwy roślin, które znajdują się w środku. Wysuszone liście, korzenie, kłącza, bulwy, a nawet kwiaty. Całą długość, którą musisz przejść, aby dotrzeć do lady zajmują kolejne, lecz już nie tak wysokie regały. Mają niewiele ponad dwa metry wysokości. Z zarówno prawej jak i lewej strony dostrzegasz trzy regały. Czyżby trójki były zamierzone? Z lewej strony na regałach stoją przedziwne przedmioty. Mógłbyś przysiąc, że zauważyłeś suszone kurze łapki, róg nosorożca czy coś, co nazwałbyś afrodyzjakiem. W półblasku świec stojących na samej górze regału dostrzegasz obrazy bożków, rytuałów i coś, co przypomina runy oraz hieroglify. Spoglądając w prawo dostrzegasz takie same regały, na których mienią się kusząco dziwne kształty. Kiedy podejdziesz bliżej zauważasz złote i srebrne przedmioty. Cała masa posążków, małych moździerzy, naczynia, świeczniki, oraz coś, czego przeciętny człowiek nie potrafi nazwać. Na samej górze stoją świeczki, a nad nimi znajdują się łapacze snów, „żyrandole” z kości, z piórek, z kamieniami. Wszystko w różnych połączeniach, kolorach i proporcjach. Na samym środku sali stoi ogromny, okrągły stół. A na nim stoi kilka wysokich świeczek. Jednak ciężko dostrzec blat. Leżą na nim przeróżne sztylety. Długie, krótkie, proste, sierpy, o innych abstrakcyjnych ostrzach. Stół ma też półkę, na której leżą małe kominki do podgrzewania olejków eterycznych oraz pałeczki zapachowe. Wokół niego znajduje się też kilka mniejszych stolików, na których znajdują się książki, runy, kamienie szlachetne, dziwna biżuteria czy przedmioty na pozór zwyczajne. Kiedy jednak postanawiasz dojść do samego końca, zwracasz uwagę na ogromną ladę, której kształt przywodzi literę L połączoną z jej lustrzanym odbiciem. Po prawej stronie leżą na niej różne słoiczki. Maści, ciecze, proszki, miody, oraz takie, których szkło jest tak ciemne, że nie potrafisz dojrzeć, co znajduje się w środku. Tutaj również dostrzegasz na każdym słoiczku małe karteczki z łacińskimi napisami. Z drugiej strony zaś leżą kolejne przedziwne przedmioty, z których przeciętne oko rozpozna tylko kadzidełka. Na całej długości ściany, przy której znajduje się lada, są ciemne, wiecznie zamknięte drzwi oraz stoi 6 dużych szaf. Cztery środkowe mają oszklone drzwi. Znajdują się tam różne rodzaje broni białej. Miecze, katany, topory, szable, halabardy, bagnety oraz wiele więcej śmiercionośnych narzędzi, które laik nazwie po prostu mieczami. Pozostałe dwie szafy są zamknięte na kłódki, a ich wnętrze jest owiane aurą tajemniczości. Tuż obok lady dostrzegasz też wysoki na półtora metra pręt w kształcie litery T. Zazwyczaj możesz ujrzeć na nim wypchanego, dużego kruka o lśniących piórach. Przypatrując się jego czarnym jak śmierć oczom, odnosisz wrażenie, że nie jest to zwykły eksponat. Jednak w momencie, kiedy spróbujesz dotknąć aksamitnych piór, przeżyjesz mini zawał. Okazuje się bowiem, że kruk jest żywy. Uświadamiasz sobie, że przez cały czas, kiedy oglądałeś wszystkie te dziwne przedmioty, ptak bacznie Cię obserwował. A więc to stąd poczucie, że ktoś dokładnie i z precyzją analizuje każdy Twój ruch. Ale czy to wszystko? Podnosisz oczu ku niebu, aby zobaczyć co ciekawe znajduje się na suficie. Jednak to, co widzisz zaskakuje. Widzisz siebie. Ogromne lustro odbija, jak w krzywym zwierciadle wszystko, co dzieje się w tym przybytku. Na środku jedynie majestatycznie wisi ciemny żyrandol ze świecami w środku. Całe to miejsce wręcz przeszywa mistyczną aurą, tajemniczością, oryginalnością i nietuzinkowością. Wchodząc tu po raz któryś z kolei zawsze czujesz, że to miejsce, w którym czujesz się dosyć dziwnie, jak gdyby ogrom tych dziwnych przedmiotów wywoływał w Tobie chęć posiadania tego wszystkiego na własność. Jednak coś sprawia, że chcesz tu wracać i napawać się tą przedziwnie przyciągającą atmosferą. Czyżby jakieś czary?\nA co znajduje się za drzwiami przy ladzie? Jeśli zostałeś tam zaproszony to możesz być z siebie dumny. Jesteś jedną z nielicznych osób, które ujrzały magazyn. Jest to średniej wielkości pomieszczenie, które sprawia wrażenie równie tajemniczego jak sala główna. Kolejne regały wypełnione dziwnymi przedmiotami, jednak tutaj o dziwo znajdują się już zwykłe lampy jarzeniówki. Hebanowa podłoga, białe jak kreda ściany. Tutaj asortyment wiecznie się zmienia, to co tutaj zobaczysz, zależy od momentu, w którym się tutaj znajdziesz. Jednak mimo wielu stołów i regałów zauważasz coś jeszcze. Niewielkie ciemne schody, przylegające do boku ściany, naprzeciwko drzwi. U szczytu schodów znajdują się ciężkie, hebanowe drzwi, prawie jak te wejściowe. A kiedy naciśniesz klamkę…\nKONTYNUACJA W TEMACIE MIESZKANIE NAD SKLEPEM OKULTYSTYCZNO-ZIELARSKIM\nOstatnio zmieniony 02 lip 2017, 18:16 przez Irina, łącznie zmieniany 2 razy. licznik słów: 1245\n02 lip 2017, 18:09\nTEMAT CHWILOWO ZAMKNIĘTY - TRWA INTRO\nIrina znała @Jade Adams z Caribbean Touch. Kto by nie znał przy takich koneksjach i znajomości lokalnego półświatka? Jednakże to nie z powodu plotek, a osobistego doświadczenia mogła pochwalić się tą niezwykłą znajomością. Jade była stałą bywalczynią w jej sklepie i nie rzadko zaopatrywała się u niej w przeróżne rzeczy. Ba! Raz zamówiła u niej nawet haszysz z pod lady, ale to już była ich słodka tajemnica. Wracając. Irina prędko dostrzegła, że poziom wtajemniczenia kobiety w arkany magii był wręcz imponujący. Nasza neopoganka rzadko kiedy miała okazję poznać kogokolwiek tak zagłębionego w okultyzm, a "Mama Jade" mogła być karaibską wiedźmą z prawdziwego zdarzenia. Czy to przez to właśnie poczuła niezwykłą wieź ze swoją klientką?\nZ początku "tego" nie dostrzegła. "To" była jak niewidzialna nić - pajęczyna, którą pomiędzy nimi pająk oplatał za każdym razem, gdy Jade pojawiała się w jej sklepie. Można powiedzieć, że "nadawały na tych samych falach", lecz pochodzenie tego wrażenia było kompletnie inne. Dopiero po paru tygodniach Irina zrozumiała, że to było coś... złego. Skąd ta groza?\nByła to wczesna godzina, ledwo przekroczyła próg i weszła na zaplecze. Za chwilę miała otworzyć sklep i rozpocząć kolejny zwykły dzień, gdy dostrzegła coś, czego nie powinno być w jej sanktuarium. Na ladzie leżało pudełeczko. Nie było ozdobne, nie było nawet zamknięte. Gdy Irina podeszła bliżej mogła zobaczyć jego zawartość. W słomie leżała mała, płócienna laleczka wypchana siankiem. Zamiast oczu miała dwa brązowe guziki, zaś włosy były z ciemnej włóczki. Zabawka nie miała ubranka, lecz centralnie na wysokość piersi miała ciemno czerwoną kropkę, jakby plamkę od krwi. Irina nie była głupia. Doskonale wiedziała, że to była laleczka Voodoo, ale zdawała się być niekompletna. Brakowało dodatkowych atrybutów, które by sugerowały ofiarę, a mimo tego z niewiadomych powodów kojarzyła jej się z Jade. Czemu? Nie miała bladego pojęcia, a im bardziej próbowała skojarzyć jakieś fakty lub irracjonalnie uzasadnić to wrażenie to tym bardziej plątały się jej myśli. Co zatem zrobi Irina?\nKolejny dzień, pozornie taki sam jak poprzedni. Jednak prowadzenie sklepu o takiej specyfice sprawiało, że każdy dzień przynosił jej wiele nowych doświadczeń. Mimo że pracowała praktycznie codziennie od rana do nocy, to nigdy nie była tym przemęczona. Po prostu uwielbiała swoją pracę, ba! Ona ją kochała. Wstała jak zwykle o 5:30 rano,nakarmiła Flokiego, zjadła śniadanie, poćwiczyła trochę swoje ciało, wzięła prysznic, porobiła kilka ważnych dla większości kobiet rzeczy w łazience. Zaraz po siódmej wykonała parę telefonów do swoich dostawców, aby złożyć zamówienia i dowiedzieć się co nowego się pojawiło na rynku. Wprawdzie mogła odpalić darknet’a, ale wolała zajmować się internetowymi zamówieniami wieczorem. Tuż przed godziną ósmą, zamknęła drzwi do swojego mieszkania, zeszła po schodach na zaplecze. Gdy tylko uchyliła drzwi do sklepu, poczuła, że coś jest nie tak. Dziwna aura? A może podświadomie zauważyła coś dziwnego? Wyciągając z kieszeni sukienki długie zapałki, zaczęła zapalać wszystkie świeczki. Obok jednego regału stała mała drabina. Czyżby zapomniała jej sprzątnąć? Gdy już w pomieszczeniu panował tylko półmrok, miejscami odpychany przez blask świeczki, spojrzała na ladę. Jej wzrok przykuło małe pudełeczko na blacie. Zamknęła drzwi od zaplecza i chowając zapałki z powrotem do kieszeni, podeszła bliżej. Była święcie przekonana, że nic takiego nie zostawiała wczoraj na ladzie. Nie patrząc jeszcze na ten pakunek, ruszyła ku drzwiom wejściowym sklepu. Choć zawsze sprawdzała je kilka razy, czy na pewno były zamknięte, teraz nie miała już tej pewności. Jednak okazały się zamknięte. Drzwi nie nosiły śladów wymontowania i wmontowania ich z powrotem. Poza tym obudziłby ją alarm. Jak i połowę dzielnicy. Zaczęła dopatrywać się złośliwego ducha, który postanowił sobie porobić z niej żarty. W końcu człowiek nie mógłby wejść niezauważony. Wreszcie podeszła do lady i zamarła. W zwykłym pudełku na sianku leżała laleczko Voodoo. Jednak była dziwna. Niekompletna, pozbawiona wszelkich znaków, kogo miała symbolizować. Nie było ludzkich włosów, kawałków ubrania, ani czegoś, co nosiła przyszła ofiara. Jednak maleńka kropelka krwi na „ciele” laleczki… Nie było nic lepszego niż krew, aby zjednoczyć kukłę z prawdziwym człowiekiem. Ale czy to była na pewno krew? Biorąc pod uwagę swoje złe przeczucia, jak i podłą aurę, była wręcz przekonana, że to coś niedobrego. Spoglądając z każdej strony na lalkę, coraz wyraźniej słyszała we własnej głowie głos: Adams… Adams… Adams… Jade… Adams… Jade… Jade… Adams… Próbowała bagatelizować ten nieznośny głos. Przecież było to zupełnie nielogiczne. Przecież ciemne oczy i włosy ma pewnie z pół Londynu, jak nie więcej. Jednak ta podła aura laleczki nie dawała jej spokoju. Nie mogła tego dłużej zignorować. Wyciągnęła spod lady metalowe szczypce i delikatnie złapała nimi lalkę w pasie. Na długość swojej ręki spokojnie obracała nią, żeby dojrzeć jakieś szczegóły. Może jakiś nietypowy szef? Jakieś przebarwienie? Podpis autora? Znała co prawda wielu czarowników, a część z nich nawet pokazywała jej swoje dzieła. Z pewnością potrafiłaby rozpoznać „podpis sprawcy”. Każdy, szanujący się czarownik ze swoich lalek tworzył arcydzieło. Zawsze było w nich coś charakterystycznego, coś co wskazywało jej autora. Zaczęła też rozglądać się po sklepie, chodząc z tą nieszczęsną lalką na szczypcach. A może ktoś jeszcze ukrył tutaj jakąś wskazówkę? Może jakiś drobiazg? A może subtelna zmiana w przestawieniu czegoś? A jeśli lalka jest przeklęta i zareaguje w kontakcie z czymś, co może ją zniszczyć albo wzmocnić? Chodziła tak, lekko nerwowo, przypatrując się wszystkim pułkom. Doskonale znała swój sklep i zauważyłaby, jakby coś nietypowego się w nim pojawiło.\nlicznik słów: 1138\n02 lip 2017, 21:52\nWewnętrzny głos wyszeptywał imię klientki, sugerując do kogo "przypięty" został artefakt. Jednakże nasza bohaterka nie miała żadnego dowodu na to, że tak rzeczywiście było. Jedynie "intuicja" i nic więcej.\nIrina słusznie uczyniła, że wyciągnęła laleczkę przez metalowe szczypce. Wsuwając narzędzie w miękkie sianko prędko uświadomiła sobie, że były tam nie tylko wysuszone pędy trawy. Pośród nich tkwił stos krawieckich igieł, aż dziw, że lalka nie była na nie nabita. Ktoś nieostrożny z pewnością pokłułby się, gdyby tak po prostu gołą ręką wyciągnął zabawkę z pudełka.\nLaleczka nie wyróżniała się niczym specjalnym. Jej kształt był niechlujny, jakby ktoś szył ją pierwszy raz w życiu. Nie przypominała żadnej innej, z którą Irina mogła mieć styczność. Jednakże z technicznej strony została wykonana dobrze. Nie pruła się, guziki nie wisiały na nitce, a materiał był całkiem nowy i w dodatku czysty, nie licząc jedynej brunatnej plamki na jej piersi.\nChodząc nerwowo po sklepie czujesz to Irina. Czujesz jak ktoś się tobie przygląda, choć jesteś w sklepie absolutnie sama, a zwartość półek nie została zmieniona. Nikt tu niczego nie dotykał, nikt się tu nie przechadzał, ale wrażenie bliskiego zła cię nie opuszczało. Lalka lalką pozostała. Nic się z nią nie działo, nie reagowała na żadne z tamtejszych przedmiotów. Jade z pewnością sięgnęłaby po swoje karty tarota, a ty? Gdzie będziesz szukać odpowiedzi lub wskazówek, którą drogą iść?\nlicznik słów: 282\n02 lip 2017, 22:13\nPrzyglądając się lalce zobaczyła, że jest zrobiona poprawnie, lecz kwestia zdolności manualnych artysty była raczej niezbyt chlubna. A napakowanie lalki igłami to szczyt świństwa. Choć teraz mogła wnioskować, że krew należy do samego autora. Jeśli ona jej nie dotykała, to musiał ukłuć się ktoś kto ją uszył, albo tutaj podrzucił. Wiedziała na pewno, że kukła była zrobiona ludzkimi rękami, ale było w niej coś takiego… Nie zdziwiłaby się, jakby lalka zaczęła ją przeszywać swoimi guzikowymi oczami. Widząc, że lalka nie reaguje na żaden przedmiot, z którym miała styczność, a w sklepie nic się nie zmieniło, podeszła zrezygnowana do lady. Wolną ręką sięgnęła po długą wykałaczkę. Mając cały czas na uwadze, że lalka może jednak być związana z kimś, trzymała ją delikatnie, ale stanowczo. Nie pozwoliłaby jej upaść. Ręką z patyczkiem zaczęła grzebać w sianku, szukając czegoś nowego. W świetle świeczki, łatwo dostrzegłaby coś mieniącego się, albo metalowego. Wolała niczego gołymi rękoma nie dotykać. W głowie wciąż rozbrzmiewało imię stałej klientki. Czy była to lalka przeznaczona dla niej? A może stworzona przez nią? Wykluczyła tę drugą opcję, przez te miesiące współpracy, solidnych rabatów za duże zakupy, jak i zawsze miłej atmosfery, a wręcz tworzącej się przyjaźni, Jade nie przysłałaby jej laleczki voodoo napchanej igłami. Cholera wie czy nie miały jakiegoś HIVa albo żółtaczki typu C. Odłożyła w końcu lalkę z powrotem do pudełeczka. Powinna ją rozpruć, aby zobaczyć czy nic więcej się w niej nie znajduje. Ale jeśli ta krew należała do Jade? Wtedy mogłoby dojść do strasznych rzeczy. Wstała ze swojego miejsca, skierowała się do półki, która była wypełniona książkami na temat voodoo. Wzięła kilka z nich, wróciła do lady i zaczęła kartkować, szukając czegoś na temat lalki z igłami. Jeśli to nie przyniosło skutku, to znowu siedziała w miejscu, dumając nad tym, co zrobiłaby Jade? Przypomniała sobie ich pierwsze spotkanie. Co kupowała? Kilka książek o spirytystycznych praktykach… i tarota! Irina nie była nigdy jakoś specjalnie dobra w karcianych wróżbach. Ale jeśli książki ją zawiodły, to może spróbować tego? Wybrała karty i rozłożyła tarota. Powoli wyciągała pojedyncze karty, szukając sensownej przepowiedni.\nlicznik słów: 447\n02 lip 2017, 22:40\nWiedza Iriny na temat laleczki była wystarczająca i w księgach nie było zawartej tajemniczej legendy lub opowiastki, która mogłaby cokolwiek zasugerować. Doskonale wiedziała, że laleczka jest niekompletna, można by powiedzieć, że była specjalnie niedorobiona jakby miała pasować do każdego... Gdyby Irina sprzedawała pochodne we własnym sklepie to właśnie w takiej formie. Brakowało tylko ulotki "Szybko i łatwo zajmiesz się swoim wrogiem!". Ewidentnie miała za mało wskazówek, by brnąć dalej w książki.\nTarot z kolei byłby dość dobrym rozwiązaniem, ale dla Jade, nie dla Iriny. Jak sama przyznała, nie specjalizowała się w układaniu kart, a ponadto musiała zadawać odpowiednie sprecyzowane pytania. Układanie tarota tylko po to, by otrzymać przepowiednię nie miało sensu. Czemu? Bo przepowiedziała sobie i innym śmierć. Cudownie. Problem tkwił w tym, że każdy kiedyś umrze. Tak samo jak każdy nie raz spotka się z nieszczęściem i wręcz przeciwnie, będzie kiedyś miał farta. Załóżmy jednak, że w "losowo" ułożonych kartach kryła się odpowiedź. Trzeba ją umieć odczytać, a do tego wymagało wprawy i praktyki.\nJade. Znów Jade.\nNo Irina, masz sklep pełen wróżbiarskich i ezoterycznych zabawek. Wysil się. Wszak w asortymencie masz wszystko, od ziółek i kadzidełek począwszy, przez kryształowe kule, wachadełki i świece do wróżenia, a kończąc na tabliczkach ouja i innych dziwnych przedmiotach, które kurzą się w kątach, bo czekają na specjalnych klientów.\nlicznik słów: 269\n02 lip 2017, 23:04\nW sianku nic nie znalazła, więc odłożyła lalkę do pudełeczka. Odłożyła szczypce obok i przypatrywała się kartą. Śmierć. Świetnie. W życiu pewne są tylko dwie rzeczy – śmierć i podatki. Także karta ją nie zaskoczyła. W książkach nic nie znalazła. Co począć? Postanowiła spróbować innej metody. Zaczęła grzebać przy ogromnym, okrągłym stole, znalazła to, czego szukała. Tabliczka Ouija. Czując się wciąż obserwowana przez coś, o paskudnej aurze, postanowiła to wykorzystać. Wyciągnęła spod lady kredę i narysowała na podłodze na tyle duży pentagram, że mogła w nim spokojnie siedzieć, nie przerywając linii. Przyniosła też sześć świec i ustawiła je na każdym zakończeniu ramion gwiazdy. Rozpaliła kadzidła i do środku kręgu weszła wraz z tablicą, niewielkim sztyletem i uroczym prezentem w pudełku, który trzymała nadal szczypcami. Usiadła w pozycji lotosu i trzymając rękę na drewnianym wskaźniku, na czystym polu tabliczki, zaczęła wyciszać swój umysł. Po kilku minutach była już tylko pustym naczyniem, które chłonęło aurę. Jeszcze wyraźniej wyczuwała, że jakaś opatrzność ją obserwuje, że coś tutaj jest. Jednak czy będzie chciało się z nią skontaktować? Lalka leżała tuż przed nią, w razie gdyby zaczęło się coś z nią dziać. Irina wzięła niewielki sztylet w lewą dłoń i rozcięła sobie prawą. Nie była to głęboka rana, ale krwawiła dosyć intensywnie. Jej świeża i młoda krew miała być ofiarą dla bóstwa, które postanowiło ją odwiedzić. Krwawiącą rękę położyła ponownie na drewnianym wskaźniku, plamiąc go doszczętnie. Z zamkniętymi oczami, zaczęła mówić łaciną:\nZ napięciem trzymała dłoń na drewnianym wskaźniku, próbując wyłapać choćby najmniejsze drganie. Nie dociskała go mocno, aby nawet duch z krótkim stażem, miał na tyle siły, aby kierować wskaźnik na litery. Każda sekunda dłużyła jej się niemiłosiernie, w oczekiwaniu na jakiś znak. Nadal jednak starała się utrzymać w spokoju duchowym. Bez paniki, stresu i nerwów.\nlicznik słów: 394\n02 lip 2017, 23:59\nIronia @Losu. Historia zataczała koło, tyle że w tej opowieści uczestniczą tym razem inni bohaterowie. Dokładniej jedna bohaterka, która nie używała lamp w swoim sklepie. Dzień dopiero się zaczynał, ale Irina lubiła pełne wrażeń przygody, jak na przykład krwawe rytuały z paranormalnymi siłami w tle. Szybko dociekła (niekoniecznie słusznie), że tajemniczy podarek miał jakieś powiązanie z duchem, ale do tabliczki oujia niepotrzebny był pentagram, krąg świec i ofiara z krwi. Jednak z jakiegoś powodu zdecydowała się na spotęgowanie efektu, zapominając o podstawowych zasadach BHP okultystów: rytuały to ostateczność i należy się przed nimi zabezpieczyć. Próba kontaktu z "czymś" (co de facto nie wiadomo czym było) to bardzo nieostrożne posunięcie. Irina założyła, że jej własna krew stanie się ofiara dla jakiegoś bóstwa, ale przecież wszechświat był pełen innych istot, mniej lub bardziej przyjaznych człowiekowi, które również się nią karmiły. Niestety, tych złych było o wiele, wiele więcej, a intuicja Iriny cały czas podpowiadała jej, że to coś "groźnego". Mimo tego nie posłuchała swojego głosu rozsądku.\nZ początku nie działo się kompletnie nic. Było cicho. Przez zamknięte drzwi wejściowe ledwo słyszała trąbienie samochodów przecznicę dalej, przechadzających się ludzi po chodniku po drugiej stronie ulicy, gruchające gołębie przy śmietniku. Lecz z chwilą gdy tylko wydusiła z siebie głos, by zadać pytanie "kim jesteś?", nastała prawdziwa głuchota. Świat jakby umarł, a w okół niej zrobiło się.... smutniej?\nZgasły wszystkie świece prócz tych, które Irina rozstawiła w rogach pentagramu. Wskaźnik na tabliczce nie drgnął. Nie dostała odpowiedzi od tego "czegoś" co wywołała. Lalka nadal bezczynnie leżała w pudełku. Za to jej kruk, Floki, który siedział na swojej żerdzi, zakrakał żałośnie w stronę w głębi lokalu. Nie było okien i nie było tam światła, przez to Irina widziała tylko rozmywające się w ciemnościach linie regałów. Nie było tam nikogo, ani niczego nie było. Przynajmniej tego nie widziała.\nKra! Kra! - Coraz bardziej darł się jej zwierzęcy przyjaciel, a do jego krakania dołączył się nagle charakterystyczny dźwięk pękającego szkła.\nlicznik słów: 418\n03 lip 2017, 0:24\nTo był błąd. Czyżby jej głupota czy manipulacja? Powoli wszystko robiło się… smutne. Poczuła jak opada z sił witalnych, jakby nigdy nie miała być już szczęśliwa. Czy to była właśnie aura tej zjawy? Nieszczęśnik, który zabił się przez swój ból egzystencjalny? Czy może jakiś demon żywiący się ludzkim nieszczęściem? Kiedy usłyszała krakanie Flokiego, wiedziała już, że koniec z tym wszystkim. Zaraz po tym usłyszała jak pękają lustra. To, co tutaj się znajdowało, było zbyt silne. Irina musiała to przerwać. Podniosła się z podłogi, butem zmazując fragment pentagramu. Przełamała krąg. Korzystając z tego, że to coś, powinno być osłabione, podbiegła w stronę Flokiego, po drodze zgarniając słoik z suszoną mieszanką bielunia, pokrzywy, dzięgla leśnego, białej szałwii i rojnika. Taka mieszanka dla nosa zwykłego śmiertelnika była wonią jakiegoś bagniska, zaś wszelkie istoty pozaziemskie o złych intencjach nienawidziły tego zapachu, odstraszał je. W biegu otworzyła słoik, którego zawartość buchnęła jej zapachem prosto w twarz. Jeśli nic jej nie przeszkodziło to podbiegła do lady, a na jej ramieniu zasiadł kruk. Wyciągnęła z niej sól oraz pokruszony magnetyt, rozsypując go wokół siebie. Zapaliła dwie gromnice stojące na ladzie,schowała się pod nią, przyciskając do swojego brzucha kruka, po czym zaczęła mówić po łacinie:\n- Powiedz czego chcesz, albo odejdź stąd!\nMówiąc to wysypała połowę zawartości słoika na ziemię, wokół siebie. Czy mogła z tym walczyć? Jeśli chciała z tym czymś porozumieć, musiała to osłabić. To było jasne. Zbyt pochopnie podjęła tę decyzję. Jednak musiała sprawić, żeby to coś, przestało czuć rządzę jej krwi. O ile jeszcze lustra i ciemność nie były tragedią, to wciąż świeża woń krwi, sprawiała, że to coś najwidoczniej zaczęło świrować. Irina jednak postanowiła się poświęcić, wiedząc, że ma teraz tylko jeden sposób na to, żeby jej krew nie była już tak atrakcyjna dla demona. Włożyła skaleczoną rękę prosto w sól. Sycząc z bólu, powoli zabrała piekielnie bolącą dłoń z kubki soli. Dłoń piekła ją jak cholera, wyciskając łzy z oczu, ale dzięki temu krew stała się obrzydliwa dla tego pomiotu.\nlicznik słów: 432\n03 lip 2017, 16:34\nIrina, spójrz w górę. Spójrz na lustro, którego tak bardzo się boisz. Wszak doskonale wiesz, że to zwierciadła duszy. W tym Drugim Świecie, gdzie w bajce wędrowała Alicja, znajdują się odpowiedzi na wszystkie pytania, lecz objawiają się w formie szaleństwa. Używasz wszystkich tych ziółek, wszystkich tych minerałów i śmiesznych słówek, a nie wiesz nawet przeciwko czemu są. Wmówiłaś sobie, że to istoty piekielne, że demony, bądź złe duchy, które czyhają na ciebie, a przecież prowadzisz sklep magiczny i doskonale wiesz, że ludzkie istnienie to jedynie kropla w oceanie cudów i niezwykłości. Jesteś zapatrzona tylko w siebie. Obsypuj się solą, otaczaj świecami, niech ci się wydaje, że te śmieszne praktyki ochronią cię przed siłami, które nie są nawet tobie znane. Jesteś ukraińską poganką, znasz imiona swoich bogów oraz demonów, z którymi oni walczą, ale to co jest w tym sklepie nie należy do żadnych z nich. W tym tkwi szkopuł. Zatem jeśli w końcu uświadomisz sobie, że twoja cała wiedza na temat świata duchów, diabłów i aniołów nie pasuje do postępującego tu kanonu, spójrz w końcu w to lustro i zobacz chociaż jak wygląda to co cię nawiedziło.\nGdy w końcu zmądrzejesz, gdy w końcu się odważysz, wychylisz nos z pod blatu i przestaniesz dusić biednego ptaka, zrozumiesz, że nic cię nie otacza, że nic nie dobiera się do twojej skóry, bo to nie ty stałaś się celem. W odbiciu lustra, tuż nad twoją głową, widziałaś przemieszczające się cienie. Jak mrowie robaków pełzły w kierunku kręgu, którego rogi pentagramu z prowokacją zmazałaś. Wybiegłaś z magicznej klatki zostawiając ją otwartą i pozostawiłaś na pastwę coś, czego te zjawy tak chciwie pragnęły. I teraz to miały. Widziałaś jak przez malutką szczelinę w kręgu wtargnęły do jego wnętrza, a cieniste macki i pazury oblepiają swoją ofiarę i pożerają, a ona próbuje się wydostać, szuka ratunku. Widzisz jak krzyczy przez łzy, jak przeklina, jak błaga, ale w okół ciebie panuje tylko cisza, bo nie dla ciebie jest słyszeć głosy Drugiego Świata. Lustro pękało, ale tylko nad magicznym kręgiem, bo ofiara, której twarz była identyczna do twojej, w akcie desperacji próbowała się przebić przez taflę szkła, by ratować samą siebie.\nlicznik słów: 431\n04 lip 2017, 12:40\nCałe to piekło wydawało się jedynie kłamstwem, gdy przez chaos przebiły się dźwięki dzwoneczka u drzwi i kroków. Pierwotnie powolne, z każdym krokiem przyśpieszały. Ktoś wdarł się do sklepu i najwidoczniej wiedział o tym, co rzeczywiście się tam dzieje. Czyżby miał pojęcie? Mężczyzna w fedorze nawet nie przystanął na sekundy. Czy tylko dostrzegł porzucony pentagram? Już w biegu chwycił laleczkę gołą ręką, nie bacząc, że igły wbijają się w jego skórę. Krzykiem nakazał cofnięcie. Nie był to ani angielski, ani łacina. Greka? A może coś arabskiego?\nlicznik słów: 107\nUżytkownicy online: 9 :: 1 zarejestrowany, 0 ukrytych i 8 gości