Skóraś wróci do Lecha, dwóch odejdzie – KKSLECH.com – KKS Lech Poznań – Serwis nieoficjalny\nSkóraś wróci do Lecha, dwóch odejdzie\nW pierwszej połowie grudnia znane są już ruchy kadrowe do jakich dojdzie zimą w Lechu Poznań. Zima 2020 nie będzie intensywnym okresem transferowym w klubie, głównym celem jest utrzymanie obecnej kadry na rundę wiosenną 2019/2020 oraz możliwie jak najlepsze uzupełnienie drużyny Kolejorza. Jak zwykle ważnych transferów na kluczowe pozycje można spodziewać się dopiero latem.\nW najbliższym zimowym okienku transferowym planowany jest powrót na Bułgarską 19-letniego prawego pomocnika, Michała Skórasia. Młodzieżowy reprezentant Polski kilka miesięcy temu przedłużył kontrakt z Kolejorzem po czym został wypożyczony do Rakowa Częstochowa. Skóraś wystąpił dotąd w 13 ligowych spotkaniach beniaminka notując 3 asysty. Jego dobre występy w Rakowie dały przepustkę 19-latkowi do powrotu do Poznania już zimą.\nPrawy pomocnik Michał Skóraś ma zastąpić wyłączonego z gry do końca sezonu przez kontuzję kolana prawego obrońcę Roberta Gumnego. Ze względu na sytuacją finansową klubu w tym na konieczność zaciskania pasa, szukania oszczędności i kolejne straty zimowy transfer nowego prawego defensora nie jest na 100% pewny, a powrót 19-latka do Kolejorza ma zaostrzyć konkurencję na prawej stronie w Lechu Poznań.\nZimą z Bułgarską pożegnają się za to Timur Zhamaletdinov oraz Maciej Makuszewski o którego sytuacji pisaliśmy już kilkanaście dni temu. Kontrakt 30-latka kończy się 30 czerwca 2020 roku. Klub jeszcze w listopadzie dał „Makiemu” zgodę na zmianę otoczenia już zimą chcąc zejść z kosztów płacenia byłemu reprezentantowi Polski wysokiej pensji.\nZ kolei wypożyczenie Rosjanina zostanie wkrótce skrócone o pół roku. 22-letni snajper podczas tej rundy rozegrał w pierwszym zespole raptem 2 spotkania. Ostatni raz na boisku Ekstraklasy pojawił się 17 sierpnia w Gdyni. Zarówno Timur Zhamaletdinov jak i Maciej Makuszewski trenują jeszcze z Lechem Poznań, ale nie są brani pod uwagę nawet przy ustalaniu kadry meczowej.\nOprócz wspomnianych wyżej dwóch ofensywnych piłkarzy możliwe jest jeszcze wypożyczenie któregoś z młodych zawodników, jednak ostateczna decyzja w tej sprawie jeszcze nie zapadła. Po zakończeniu sezonu 2019/2020 kontrakty kończą się czołowym graczom – Christianowi Gytkjaerowi i Darko Jevticiowi. Duńczyk na rundę wiosenną zostanie w Lechu, natomiast Jevtić może odejść zimą, gdy tylko do klubu pół roku przed końcem jego umowy wpłynie lukratywna oferta finansowa. Na razie takich nie ma.\nNastępny wpis Wasze oceny za mecz z ŁKS-em\nWcześniejszy wpis Analiza i statystyki meczu z ŁKS-em\n9 grudnia 2019 o 00:06\nCzyli prowizorki część dalsza…Skóraś za Gumnego i bawimy się dalej, przecież sztuka jest sztuką, a że nadal nie będzie zmiennika na prawą obronę to przecież żaden problem. Jedyny pozytyw, to że umieli pozbyć się Ruska i zfochowanej gwiazdy Jagielonii.\n9 grudnia 2019 o 00:33\nObserwuję transfery zimowe i może ich lepiej nie robić ? W zimie np przyszedł chory Teodorczyk i inwalida-wtedy Arajuuri i się udało. Zdecydowanie nie wypalili – Djoum,NBNielsen,Wołkow,Sisi, Kokalović,Choblenko. Czyli „same gwiazdy”. W zimie zakontraktowano całkiem idiotycznie Tomasika czemu wielu kiboli się dziwiło.\nPo prostu w lecie zespoły po lidze i większa możliwość zakontraktowania dobrego (w miarę) gracza. I większość klubów właśnie wtedy robi zmiany w kadrze klubowej. Chyba problemem jedynym na zimę będzie PObrona.\nPowrót Skórasia oczywisty. Jak i konieczne ściągnięcie do rezerw Sobola. Mnie cieszy że NARESZCIE nie będę czytał o Żemaletdinowie i Makuszewskim. To był wrzód na dupie od lata. I wielki minus że zajmowali miejsce w szatni ( nawet tej we Wronkach ,od czasu do czasu).\n9 grudnia 2019 o 00:12\nCzyli prawy pomocnik na prawą obronę a za chwilę obrońca za Gytkier a. Nie zle jaja.\n9 grudnia 2019 o 00:13\nJak co roku transfery będą, ale latem. Latem będzie to zapomniane i mówione o braku kasy, bo sezon słaby lub mamy kadre na MP. Takie zakłamane to wszystko.\n9 grudnia 2019 o 00:25\nCzyli dziadostwa ciąg dalszy. Brakuje zawodników a oni cięcia robią. Jedyny plus to, że ta dwójka odejdzie i że Skoras przyjdzie, ale tu trzeba wzmocnień i to na przynajmniej kilka pozycji. Jest coraz gorzej.\nZabawne stwierdzenie-lukratywna oferta-za Jevtića.To dlatego snuje się po boisku aby ktokolwiek go zechciał.Ta lukratywna oferta to oferta jakakolwiek.Koleś ma kondycji na jedną połowę meczu i raczej nie należy spodziewać się kokosów.Co najwyżej w czerwcu spadnie z listy płac Kolejorza.Z drugiej strony widać kto w Lechu ustawia skład.\n9 grudnia 2019 o 08:03\nSytuacja była do przewidzenia. Skóraś to jedyna opcja jaka była w klubie na PO. Ubawiło mnie zdanie o konkretnej kasie za Jevtica – pół roku przed końcem kontraktu. Naprawdę w klubie myślą, że gdzieś tam w świecie jest jakiś inny Lech Poznań? Dobrze, że kończy się saga z Makim i Timurem. Józiu pogra u nas do lata bo chyba nikt normalny nie będzie chciał go sprzedawać przed ME na których może zagrać. No chyba, że w kasie jest pusto.\n9 grudnia 2019 o 08:24\nLech chyba jeszcze cały czas ma drugi budżet w lidze. To jak wroniarze mogą mówić o braku bejmów?! Nawet biedniejsze od Lecha kluby robią transfery. Prawy obrońca potrzebny jest już teraz, a nie pomocnik który nie wiadomo czy da radę na tej pozycji. Tym bardziej że w Rakowie przydażały mu się straty po których padały bramki obok asyst. To jednak jest prawy pomocnik\n9 grudnia 2019 o 08:40\nSobola ściągać do rezerw !\nCo z Norkowskim…?!\nCo z Kurminowskim…?!\n9 grudnia 2019 o 08:34\nNa pewno Lech chce zimą utrzymać kadrę? Bo ja np odnoszę wrażenie że Jóźwiak jest szykowany na sprzedaż zimą i klub najchętniej polakierowałby go klarem żeby ładnie się błyszczał i atrakcyjniej wyglądał.\nNiby na prawej obronie zanosi się na prowizorkę, ale przypominam że kiedyś w wyniku tego typu kadrowej prowizorki prawym obrońcą został niejaki Łukasz Piszczek. Być może i tutaj uda się kogoś odkryć. Dobrze jednak byłoby mieć jakąś dodatkową opcję bo gra z jednym skrzydłowym przesuniętym na bok obrony to duże ryzyko. Katowanie Satki na prawej obronie też w dłuższej perspektywie nie ma sensu. To jest środkowy obrońca i widać że na boku nie czuje się komfortowo, nawet mimo tego że z ŁKSem wyglądał lepiej niż w Płocku. Zimą powinien przyjść prawy obrońca. Można nawet kogoś wypożyczyć i zrobić np manewr który Legia zrobiła z wypożyczeniem Jędrzejczyka przed EURO i poszukać jakiegoś prawego obrońcy który nie ma pewnego miejsca w swoim klubie i ostatnie pół roku przed euro chce regularnie grać żeby załapać się do kadry i pojechać na turniej.\nCo do Jevticia to to wygląda na czekanie na frajeram. Nikt taki się nie znajdzie. Nie łudźmy się, nikt nie złoży mu lukratywnej oferty. Jevtić zostanie u nas do końca kontraktu.\n9 grudnia 2019 o 09:11\nPytanie zasadnicze czy Jóźwiak będzie chciał odejść zimą skoro ma szanse na grę w reprezentacji, taka zmiana klubu gdzie nigdy nie jest pewne czy będziesz regularnie grał przed mistrzostwami mogła by przekreślić jego powołana do szerokiej kadry na euro.\n9 grudnia 2019 o 09:12\n9 grudnia 2019 o 09:26\nPodejrzewam że może być wypychany z klubu. Lech potrzebuje gotówki na zrównoważenie budżetu i spłacenie pożyczki udzielonej przez papę Jacka, a tylko Jóźwiaka można w tej chwili spieniężyc i uzyskać większe pieniądze. Innych sprzedawalnych aktyw nie ma. Może najlepszym rozwiązaniem byłby manewr z Żurkowskim zastosowany rok temu przez Górnika Zabrze czyli sprzedaż zimą ze zwrotnym wypożyczeniem do końca sezonu? Tylko czy znajdzie się klub który na to pójdzie i czy sam Kamil by tak chciał?\n9 grudnia 2019 o 08:38\nUff.. człowiek się uspokoił. Po wczorajszej informacji o transferach bałem się że podbiorą nam trenera do 3 Bundesligi lub co gorsza Muhara wywiozą na Cypr.\nO nic więcej się nie bałem, na nic więcej nie liczyłem. Znam zarząd.\n9 grudnia 2019 o 09:20\n@J5 – owszem, mamy jeszcze najprawdopodobniej drugi budżet w lidze ale jest on na poziomie 45 mln… Koszty natomiast są na poziomie 65 mln…\nI tylko zejście z kontraktów – granie młodymi z niskimi kontraktami – i pozbycie się wysokokontraktowych grajkow takich jak zwłaszcza Gytkjear, Jevtic, Makuszewski pozwoli zmniejszyć dziurę budżetową…\nJednakowoż tylko zmniejszyć – ABSOLUTNIE KONIECZNE jest sprzedanie Jóźwiaka…!!!\nMożna wtedy zasypać dziurę na ten rok i mieć na bieżące funkcjonowanie klubu w przyszłym – pod warunkiem że za Jozia otrzymamy z 5 mln euro…\n9 grudnia 2019 o 09:36\nTakimi ruchami tylko pogorszysz budżet. Pozbycie się dobrych zawodników za darmo = osłabienie składu = gorsze wyniki = mniej kasy\n9 grudnia 2019 o 10:10\nJa TYLKO pokazuje jak myśli zarządzik…\nA poza tym – spróbuj zatrzymać Gytkjera, jak ? Czym ?!\nMakuszewski – naprawdę jeden z najlepszych zawodników…?\nJevtic – też jeden z najlepszych…?!\nCzy już od dawna większość nie ma dosyć jego chimerycznosci…?\nJa mam dosyć – nic nie zmienia jego „magiczny dotyk” co piąty mecz – co najlepiej pokazał mecz ostatni…\nA poza tym Jevtic sam mówi, że chce odejść po sezonie… A Ty chciałbyś go na siłę zatrzymać…?\nNie mowię tu o Makuszewskim tylko o Gytkjearze i Jevticiu. Jak zatrzymać Gyta? Proste, podpis za kontrakt i podbicie kontraktu. I tak wyjdzie taniej niż wzięcie jakiegoś szrotu, tak jak próba wyjęcia zawodnika podobnej klasy.\nJevtić słaby? Z Wisłą Płock zagrał bardzo słabo, wczoraj zagrał okej. Fajnie poklepał z Kamińskim przy 2:0, przebiegł najwięcej km w drużynie. On też by został, gdyby dostał podwyżkę.\nCo Ty myślisz, że ktoś dobry za nich przyjdzie? Ciągle mowa o budowie drużyny. Jak chcesz budować to wywalasz słabe ogniwa jak Maki, Zhama, a trzon drużyny zostawiasz. Co innego, gdyby Gyt czy Jevtić odchodzili za min 2-3 mln euro. Wtedy owszem, jest sens sprzedać, jeśli zawodnicy też tego chcą, bo przynajmniej masz fundusze by kimś ich zastąpić. Tutaj tak nie będzie. Będzie to kolejny sezon przejściowy. Jak oni odejdą to myślisz, że Tiba i Amaral będą chcieli zostać w przeciętnej drużynie?\n9 grudnia 2019 o 14:11\nŻadnego podbicia kontraktu nie będzie – liczy się każdy grosz…\nA Ty myślisz, że moje – pewnie chęć WSZYSTKICH kiboli także – chęci żeby ich zastąpić kimś lepszym mają jakiekolwiek znaczenie dla zarządziku…?\nGytkjear nie jest wykorzystywany w obecnej strategi gry Kolejorza, preferowanej przez Żurawia…\nAmaral już latem chciał odejść…\nA co do Tiby – to od wielu miesięcy proponuję by zatrzymać go za wszelką cenę w kolenorzu, dać mu podwyżkę – część wynagrodzenia Gytkjera – i zbudować wokół niego środek pola… Bo facet ma odpowiedni MENTAL i młodzi w Lechu mogliby się od Niego wiele nauczyć…\nNo więc pozostańmy w zakresie „Rozwiązań Realnych”…\nI na koniec uwaga ogólna – to co wydaje się nam wszystkim oczywiste, logiczne i zgodne ze zdrowym rozsądkiem, w żaden sposób nie jest zgodne z myśleniem zarządziku…\nJevtic jest slaby – zgoda, ale gwarantuję Ci, że jego następca (o ile jakiś będzie, bo wszak można Mleczkę tam przestawić) będzie jeszcze słabszy. Tak to funkcjonuje w zamojskim klanie.\nPaweł 1972 – ale zarzadzikowi przecież nie chodzi żeby był lepszy – ma być tańszy…A Jevtic zarabia dużo..\nNo to ja wolę „naszego” tańszego…\nGorszy nie będzie – może na poczatku, ale później wejdzie na swój normalny poziom…\nChyba jednak wolę człowieka, po którym wiem czego się spodziewać… I mogę przygotować pod to całą grę zespołu – a z Jevticom to się nie wie czy będą „magiczne dotyki” czy będzie wersja Jevtic „podaj kurwa i tak stracę” 2.0\n9 grudnia 2019 o 20:01\nTa nagonka na Jevticia to się niektórym wymknęła z pod kontroli. 0 obiektywizmu tylko dlatego, że się Jevtić nazywa.\nChcesz Ostu wiedzieć czego się spodziewać to masz Muhara. Zawsze zagra chujowo, więc możesz podporządkować drużynę na dolną „8”.\nPodsumowując, argumenty jak zwykle z dupy. Gytkjeara nie widać często całymi meczami, a każdy by się dał pociąć za niego (nie piję tu do Gyta, bo go lubię i cenię, tylko do części osób, którzy oceniają grę przez swoje sympatie i antypatie)\nF@n – nie chce Cię przekonywać…\nJeśli piszesz, że mam 0 obiektywizmu i fobię na punkcie Jevtica to Ci powiem że miałem taką samą fobię na punkcie Gajowego, Tomasika i Tralki…\nCzy ja piszę że są do dupy…?\nJa chciałbym TYLKO by taki Jevtic miał na przykład 70% udanych zagrań a nie 2 wygrane na 11 stoczonych pojedynków – radzę zajrzeć do statystyk…\nAle OK… możesz uznać, że się chuja znam…\nGdy pisałem o treningach Lecha albo o sytuacji finansowej klubu też wielu uważało, że się chuja znam…\nTrałka i Jevtić\nGajos i Jevtić\nTomasik i Jevtić\nSerio ich porównujesz do niego? Brak słów.\nMówisz o statystykach to chyba redakcja się chuja zna, skoro w większości meczów wskazuje go jako jednego z tych co ciągną drużynę. Kiedy trzeba ganić to się gani, ale w większości meczów był wyróżniającym się graczem. Może nie gra tak regularnie dobrze jak Tiba, ale to jeden z naszych najlepszych piłkarzy. Taka jest po prostu prawda.\nProblemem Jevticia jest znikanie na dłuuuugie minuty i nieumiejętność pociągnięcia zespołu kiedy nie idzie. Porównując go do Tiby, różnica jest taka, że Jevtić ma ze 3 albo 4 (częściej mniej, a bardzo rzadko więcej) wyśmienite zagrania w trakcie meczu, a przez resztę czasu nikt nie wie, gdzie on jest. Tiba jest pod grą nieustanie, nawet wtedy kiedy zespół gra słabo, próbuje coś zrobić, coś stworzyć. Darko jest bardzo mało efektywny dla zespołu z gry, a większość asyst nabija ze stałych fragmentów gry – w sumie też jakaś to zaleta jest, bo dobrze dośrodkować ze stojącej piłki to też można przekuć w atut zespołu i ktoś to dobrze robić musi. Chociaż w ostatnich meczach było z tym gorzej. Nikt nie kwestionuje talentu Szwajcara, bo w drużynie ma, być może, największy. Z tego tytułu też oczekuje się od niego więcej. Jak na skalę talentu, za mało daje. I nie ma sensu przytaczać tutaj suchych liczb (goli i asyst), bo to one przekłamują prawdziwy obraz gry Szwajcara, który w wielu meczach miał jedną dobrą akcję w meczu, akurat bramkową. Moje główne zarzuty: nie potrafi być liderem, ginie w meczach na długie minuty, wypada blado w meczach o dużym ciężarze gatunkowym, a nabija statystyki w meczach z ogórkami. Gdybym mógł wybrać, to wolałbym u nas choćby Ramireza, który jest piłkarzem o podobnych umiejętnościach technicznych, ale zdecydowanie więcej pracuje dla drużyny. I, moim zdaniem, nie ma sensu przytaczać robionych km Jevticia ostatnio, bo po boisku porusza się ślamazarnie. Oprócz pokonywanego dystansu, warto też zwrócić na to w jakim tempie ten dystans jest pokonywany. Jevticiowi brakuje wrodzonej motoryki, tego nie da się już poprawić.\nZ drugiej strony, za Jevticia nikt lepszy nie przyjdzie. Prawdopodobnie przyjdzie ktoś gorszy. Niewykluczone, że ktoś znacznie gorszy (przecież na kogoś tle musi Marchwiński błyszczeć). Nie zdziwię się, jak zatęsknimy i zapłaczemy jeszcze za Szwajcarem, w długie listopadowe wieczory oglądając powtórki jak strzelał bramki przeciw Ruchowi i Arce Gdynia. Zarząd w kwestii osłabiania drużyny jest śmiertelnie konsekwentny.\nTiba wiadomo, to już przytoczyłem tu albo w innym temacie, że w przeciwieństwie do Darko to co mecz trzyma poziom. Natomiast czy tak bardzo znika? Z Płockiem słaby mecz owszem, wcześniej miał słabą serię czyli Cracovia Lechia i Jaga, ale czy tylko z ogórkami punktuje? Ze Śląskiem bramka po indywidualnej akcji, w ważnym meczu z Legią on z Jóźwiakiem ciągnęli grę i strzelił bramkę. Z Piastem w 1 kolejce świetna asysta w samej końcówce. Z Pogonią asysta (tu stał fragment o którym wspomniałeś). Do tego ostatnio z Piastem przy świetnej akcji Tiby i Amarala to właśnie on odebrał piłkę.\nDarko ma wiele wad i zdaję sobie sprawę z tego, natomiast uważam też, że za wiele ludzie oczekują od niego i za dużo jadu na niego leci. Taka jest prawda.\nTiba to taki gracz, mózg drużyny, nie Darko. Dla Jevticia przychodzi się po show. Zawsze coś zrobi niespodziewanego co da dobry wynik. Wiele razy tak robił. Ze znanych graczy nam i w możliwości finansowej tylko Ramirez mógłby go chyba zastąpić. A tak to przyjdzie szrot.\nO ile zgadzam się, że Darko obrywa się mocno (będę trzymać się swojej opinii, że poniekąd słusznie, bo potrafi więcej niż inni i mógłby dawać więcej niż daje), o tyle, moim zdaniem, Ty go za bardzo idealizujesz. Darko nie jest niezastąpiony. Jest sporo piłkarzy, którzy mogliby wejść w jego buty i dawać zespołowi tyle co on, a może i więcej. Problemem jest, oczywiście – nikogo nie może to zdziwić co napiszę, nasz zarząd i skauting, którzy na 99% sprowadzą w miejsce Darko kogoś słabszego. Być może w wyniku niekompetencji, być może celowo, byle stan osobowy się zgadzał, ale żeby przypadkiem ten ktoś nie zabierał miejsca i nie stopował rozwoju Marchwińskiego. To jest jak z Trałką i Muharem. Identyczna sytuacja. Czy Trałka był idealny? Nie. Czy potrzebny był ktoś lepszy na jego miejsce? Tak. Czy takiego dostaliśmy. Nie. Czy zatem możemy płakać po Trałce? Ja płaczę za każdym razem gdy widzę niezgrabne podchodzenie Muhara do piłki. Kiedyś widziałem jak pies zabierał się za jeża. Bliźniacze sytuacje. Tak będzie z Jevticiem. Płakać będziemy nie dlatego, że straciliśmy nie wiadomo jakiego kozaka. Płakać będziemy, bo będziemy musieli męczyć się z prowizorką zarządu.\n9 grudnia 2019 o 23:00\nGdyby Jevtić czy Gyt mieli odchodzić za kasę, te 2 mln euro minimum to jeszcze pal licho. Wtedy bym narzekał, że i tak szrot sprowadzą, ale jakaś nadzieja by była. A w takiej sytuacji po prostu uważam, że jeśli nie przedłużymy z jednym i drugim kontraktu to będzie katastrofa. Stąd te komentarze, by uświadomić ludziom jak ważni to są dla nas piłkarze. O ile do Gyta, mimo również wad, ludzie są przychylni, to tutaj nie bardzo. I oczywiście, Darko nie jest nie zastąpiony. Widać to po innych zespołach, że da się znaleźć fajnych zawodników na te pozycje. Luqinhas, Ramirez, Imaz. U nas o tyle jest okej, że nie trzeba szukać 10, bo tam Amaral może grać, tylko można skrzydłowego. Co oczywiście w temacie nic nie zmienia, bo nie ma po prostu kasy.\nTen sezon to ostatni, w którym mamy szansę na trofeum. Jak uda się 2 mecze wygrać to będziemy mieli najwięcej pkt w tej rundzie od lat. Przy 4 pkt zrównamy się z Bjelicowym wynikiem i tym zeszłorocznym. Plus jest Puchar Polski. Z dobrym prawym obrońcą i dużo lepszym od Muhara def pom można byłoby celować w MP. Tutaj puchary i jakoś fartem PP jak widać jest w zasięgu.\nZa to kolejny sezon to będzie pewnie katastrofa, bo nie wierzę w następców Gyta i Darko oraz ciekawe czy utrzymamy Portugalczyków. A przecież jeszcze Jóźwiak odejdzie, za niego też kogoś trzeba…\n10 grudnia 2019 o 00:03\nNie da się ukryć, że nie jest kolorowo.\nCzytam w internecie, że wiara się cieszy i karmi nadzieją, że może uda się zatrzymać Gyta, bo mu (ponoć) nowy kontrakt zaoferowali. Na moje, to – jeśli faktycznie coś takiego miało miejsce – ludzie źle odczytują ten ruch. Kontrakt zaoferowany nie jest po to, żeby go tu zatrzymać, tylko żeby móc go wytransferować za konkretny pieniądz, a nie puścić za darmo latem. Na moje, Gytkjaer odejdzie tak czy inaczej, tylko pytanie czy klub na tym zarobi, czy nie.\nA może Jevtia nie próbować zastępować „1 za 1”, a zmienić sposób gry żeby Tiba dostał większe pole do popisu + „ktoś” obok ( Marchwiński, Letniowski?). Nie jeden plamaker ale takich dwóch (50%+50%). Zmieniłoby to mobilność środka pola.\nNawet gra Gytkjaerem (11 bramek) może zostać ( i na razie jest wzmacniana) bramkami skrzydłowych ( Amarala, Puszki i Józia). Więcej więc mobilności nie w kilometrach ale w organizacji gry całej drużyny. Niezły początek takiego grania był z Piastem (3-0). Cały dowcip polega by grali tak (raz tylko trochę gorzej , raz trochę tylko lepiej) mecz w mecz. Wtedy i Jevtić byłby niepotrzebny. No i oczywiście „żelazna obrona” ( co przy braku PO i łataninie Satką) może się nie udać, niestety .\nMuhar nadal bez żadnej konkurencji. Znów zagramy jak z Zagłębiem Skrzypczak Moder i nas zdominują? Łudziłem się, że może kogoś wezmą lepszego a Muhar będzie zmiennikiem tylko.\nWyobraźcie sobie jakby coś wpłynęlo za Jevticia. Sprzedaliby go, a potem tekst, że nie mieli czasu znaleźć zastępcy i mielibyśmy kapitalną konkurencję na 3 ofensywnych pozycjach. Amaral Jóźwiak Puchacz a na zmianę Kamiński Marchwiński. Parodia. A jeszcze Kosta np kartki albo kontuzja. Ten klub to parodia. Zdecydowanie lepiej byłoby już sprzedać Jóźwiaka i za ten hajs ściągnąć następce, def pomocnika, prawego obrońcę i przedłużyć kontrakt Gytkjearowi i Jevticiowi. Choćby na rok, to jakby chcieli odejść latem to by chociaż hajs wpadł, a jak nie to jesteśmy w posiadaniu dwóch dobrych i sprawdzonych zawodników, bo niby za co przyjdą następcy? Co najwyżej szrot pokroju Muhara czy Crnomarkovicia.\nProwizorki zarządu ciąg dalszy…\nNie jestem przekonany czy Skóraś aby na pewno zasłużył by wrócić do Lecha już zimą. A Makuszewski? Jego nie powinno być tutaj już co najmniej od pół roku. Zobaczymy czy faktycznie odejdzie.\n9 grudnia 2019 o 10:40\nz oceną kadry warto poczekać na mecze ze Śląskiem i Arką, Lech może skończyć z 29 lub 35 punktami po 20 kolejkach, ostatnio gdy Lecha trenowali dobrzy zawodowcy Skorża i Nenad było maks 33 punkty, zimowe transfery z tamtego okresu były praktycznie bezsensowne, nic nie wniosły, z tego powodu jak już oczekuję konkretnego jakościowo i mentalnie pomocnika na środek pola bo tu są największe braki,\n9 grudnia 2019 o 10:56\nCzyli w zarządzaniu nie zmienia się nic, i nic się nie zmieni dopóki nie zmieni się zarząd. Cały czas prowizorka !\n9 grudnia 2019 o 12:37\nTrochę bieda ale z drugiej co za różnica czy na ławce posiedzi Skóraś czy Maki chociaż by ten Sobol jeszcze mógł wrócić na miejsce timura\nW obecnej sytuacji postaienie na Skórasia uważam za logiczne. Spodziewałem się, że na tą pozycję zostanie cofnięty Klupś. Szczerze mówiąc to wolę 19 latka niż kolejnego Timura….. bo z zagranicy to lepszy…..\n9 grudnia 2019 o 14:36\nNa stronie transfery do extaklasy i 2 ligi jest wymieniany Tomczyk….Odnieście się do tego wpisu.\n9 grudnia 2019 o 14:38\nDo ŁKS….I Duńczykowi złożono ofertę przedłużenia kontraktu.\n9 grudnia 2019 o 16:56\nTomczyk do ŁKS…?!\nGytkjear przedłużenie kontraktu…?!\nCzy ja DOBRZE czytam…?\nDobrze widzisz. My we dwoch optujemy za grą na 2 napastnikow bo to jest Lech ktorego kazdy ma sie bac i ktorego ma byc stac na napsc na rywala. Zarzad jak widac chce ulateic Zurawiowi zycie. Po co chlop ma sie zastanawiac kiedy wpuścić Tomczyka, czy w 75 czy w 80 minucie, skoro mozna go oddac i problem z glowy. Mowilismy ze za Gumnego MUSI byc juz latem zmiennik na wypadek odejscia lub kontuzji. Zarzad uznal ze najpierw sprzeda Gumnego a potem kupi nastepce bo przeciez kontuzje sie nie zdarzają. Oni wiedza lepiej. My sie chuja znamy. Dobrze jest.\n90 min. Tam i całą liga i już otworzone okna transferowe. I mnie nie chce się wierzyć. Z informacji z tt Henszela Duńczykowi zaproponowano nowy kontrakt.\n9 grudnia 2019 o 17:31\nAle w sposobie gry, który preferuje Żuraw Gytkjear jest osamotniony i niewykorzystany…\nNo chyba… że zmiana trenera…\nAlbo… kolejna strategia zarządu – a właściwie Piotrusia…\nNa jakiekolwiek logiczne wnioski trzeba czekać do zamknięcia okna zimą – z naszym zarzadzikowi nigdy nic nie wiadomo…\n9 grudnia 2019 o 17:44\nDajmy spokój z „zarządzikiem”. Proponuję nazwę – biuro cieniasów.\nJak nic przeciek kontrolowany w razie gdyby odszedł ,są czyści bo proponowali mu ale wolał więcej a nas nie stać.Wielkopolska słynie z gospodarności ale te durnie chyba nie tu się urodzili. Prowizorka jak zwykle bez ładu i składu.\nNic tu w zmianie trenera. Nie widzi Amarala, a docenia. I z Dunczykiem to samo. Wystarczy że cały zespół gra. I Duńczyk ma asysty…Nie odbierał bym tych…plotek poważnie. Dwa mecze pokażą gdzie jesteśmy.\n9 grudnia 2019 o 18:37\nKomedia! Nie ma pieniędzy, zaciskanie pasa, więc za podstawowego, najlepszego prawego obrońcę ligi sprowadzą z wypożyczenia młodego, niedoświadczonego pomocnika. Pomocnika!?! Transfery latem, nie zimą bo nie ma kasy. A skąd ta kasa latem się weźmie? Ze sprzedaży Jóźwiaka? Ok. Jakieś 6-8 milionów. Obecnie straty finansowe to około 20 milionów i będą tylko rosnąć. Dlaczego? Dlatego, że frekwencja, przez najbliższe pół roku będzie taka sama, jak obecnie, max 10tysięcy. Dlaczego? Dlatego, że zimą nie wzmocnią drużyny. Dlatego, że na prawej obronie znowu będzie prowizorka, zamiast sprowadzić prawego obrońcę to będzie tam grał pomocnik. A gdzie defensywny pomocnik, gdzie skrzydłowy. Nikt normalny tego nie zaakceptuje! Nikt normalny widząc kolejne zmarnowane okienko i amatorstwo zarządu nie pójdzie na stadion. Bez wzmocnień będziemy za słabi by wygrać ligę, trudno będzie doczłapać się do podium, które da grę w eliminacjach LE. Żeby na pucharach zarobić, trzeba zagrać w grupie, mniejsze pieniądze za 3 i 4 rundę eliminacji. Ale my się tam nie dostaniemy, bo nie będzie wzmocnień. A obecny Lech jest za słaby. Odpada nam więc źródło przyszłych dochodów, a w zasadzie nie odpada, oni z niego świadomie rezygnują. Brak gry w pucharach, to brak możliwości promowania zawodników co oznacza mniejsze kwoty transferowe. Co latem? Straty wzrosną, bo frekwencja będzie marna. Sprzedaż Jóźwiaka to za mało by dziurę zasypać, nie mówiąc już o porządnych gotówkowych transferach. Trzeba będzie sprzedać jeszcze Tibę albo Amarala, a może obu. Odejdzie Gytkjaer za darmo. WIELKIE osłabienia! Widząc te osłabienia, ponownie nikt normalny takiego stanu rzeczy nie zaakceptuje i na stadion nie przyjdzie. Bo najlepsi odejdą, a pieniądze za nich będą musiały być przeznaczone na łatanie budżetu, nie na wzmocnienia. Znowu zastąpią ich młodymi. Pierwsze kolejki to pewnie 15-20tys frekwencji (optymistycznie) jakiś remis, porażka i wracamy do 10 tysięcy. A to będzie oznaczać kolejny sezon bez pucharów (bez zysków), kolejny sezon z fatalną frekwencją (straty finansowe). To wszystko to konsekwencje kolejnych złych decyzji. Braku wzmocnień i chęci wygrywania. Sponsorów oczywiście też nowych nie będzie, bo dlaczego mają być, skoro Lech tuła się w środku tabeli, a w Europie go nie ma. A jeszcze jedno. Opieranie całego budżetu klubu, jego finansów tylko i wyłącznie na sprzedaży zawodników może się skończyć dokładnie tak samo, jak w przypadku liczenia pieniędzy za transfer Gumnego. Jedna kontuzja i kasy nie ma.\nDroga do zatrzymania kryzysu finansowego jest tylko jedna. Inwestycja w pierwszy zespół. Dopóki tego nie zrozumieją, straty finansowe będą tylko rosnąć. Dopóki nie zrozumieją, że nie zaakceptujemy prowizorki i amatorstwa. Nie zaakceptujemy zastąpienia Gumnego, młodym pomocnikiem, że na lewej pomocy ma grać, lewy pomocnik, a nie lewy obrońca, że potrzeba defensywnego pomocnika i zastępcy dla Gytkjaera, który zaraz odchodzi. Dopóki tego nie zrozumieją zawsze będzie kryzys, straty i zarząd zawsze i na każdym kroku będzie przez nas krytykowany, wyzywany i wyśmiewany. Bo tylko na to zasługują.\nPisałem już latem że tyle zaniedbanych okienek musi się odbić czkawką i że jest potrzebne dofinansowanie klubu na poziomie 5 milionów euro I niestety nie zrobiono tego nie zatrudniono odpowiedniego trenera nie kupiono prawego obrońcy defensywnego pomocnika odpowiedniej klasy skrzydłowego o drugim stoperze nie wspomnę I plan z młodzieżą był dobrym pomysłem ale tylko pod warunkiem że będą mieli się od kogo uczyć . Gdzie dziś byśmy byli gdyby nie babole Muhara Crnomarkovica czy VDH ?? Gdyby był trener który nie dość że zna się na swoim fachu i ma do dyspozycji kilku piłkarzy pokroju Tiba.. Z pewnością w pierwszej dwójce . I może do tego tak bardzo eksploatowany Gumny mający konkurencję nie musiałby leczyć kontuzji tylko szykowałby się do wyjazdu Frekwencja około 20 tysięcy więcej reklam sponsorów sprzedanych gadżetów itp Czyli dziura budżetowa pewnie by malała W Warszawie dług jak cholera ale wiedzą że nie można odpuścić i obniżać inwestycji w pierwszy zespół bo to on jest głównym źródłem przychodu i przyjdzie taki czas że w końcu się odbiją U nas niestety nikt w klubie tego nie rozumie choć to takie proste Na wiosnę bez wzmocnień zimą nie będzie żadnych pucharów bo kadra jest zbyt słaba a dojdzie zmęczenie kontuzje i nasza czarna dziura stanie sìe jeszcze większa Cały ten kryzys się tylko pogłębi i następny sezon po letnich stratach może być końcem ligowego średniaka Trzy transfery z prawdziwego zdarzenia prawy obrońca defensywny pomocnik skrzydłowy to niby tak niewiele a jednak niemożliwe…\n9 grudnia 2019 o 19:46\nTak szczerze, to nie liczę na żadne transfery, liczę się z tym, że odejdą łamagi typu Timur i Maki i jeszcze ktoś za kogo wpadnie dobra oferta i spodziewam się, że opchnęli by każdego, jeśli chodzi o uzupełnienia(wzmocnienia to się trafiają latem) to nie zdziwiło mnie ściągnięcie Skórasia, taka to logika naszego kochanego zarządu, szkoda, że tak bardzo różna niż nasza kibicowska.\nTo w Kolejorzu czekają na lukratywną ofertę za Jevtića? Oj, to mogą się nie doczekać :)\nPrawy obrońca to mus. Gumny tak z 4-5 mcy po operacji zacznie treningi. Liczmy- to będzie w marcu i być może zdąży na koniec ligi. Czyli z reprezentacji nici. :-( Jeśli Skóraś wypali super, jeśli nie…. kaplica.\nReszta do obskoczenia kadrą co jest. Zakładając że Jevtić i Gytkjaer pograją do maja.\nMyśleć co będzie w maju po lidze bez sensu. Wiemy że odejście Makuszewskiego Lecha nie osłabi ( o Rusku nie ma co pisać). Reszta tematów to wróżenie z fusów.\n„Zima 2020 nie będzie intensywnym okresem transferowym w klubie, głównym celem jest utrzymanie obecnej kadry na rundę wiosenną 2019/2020 oraz możliwie jak najlepsze uzupełnienie drużyny Kolejorza.”\nSkoro głównym zadaniem jest utrzymanie obecnej kadry to:\n– mogą pojawić się oferty nie do odrzucenia (Jóźwiak),\n– niektórzy zawodnicy chcą odejść z klubu,\n– są oferty za poszczególnych zawodników i zarząd zastanawia się co z tym zrobić.\nJak najlepsze uzupełnienia.?\nMłodzież z akademii, powrót z wypożyczeń, danie szansy komuś z rezerw.\nNikt za Jevticia nie da 1 mln euro w zimie, no jeżeli zainteresuje ich oferta za co najmniej 500 tys. euro.\nKazdy z nas widzi, ale także Żuraw (latem chciał dalszych zmian w drużynie, ale zarząd postawił weto), że ten zespół potrzebuje wzmocnien aby po przerwie zimowej być może o coś powalczyc.\nPięknie Rutkowski doprowadził swoimi działaniami klub do zadłużenia i pożyczki która trzeba będzie oddać prędzej czy później.\n@andi – wiesz co teraz przyszło mi do głowy…?\nŻe to może nie takie głupie…\nJevtic ma odejść – to taki Ramirez by się bardzo przydał..\nA że nie ma kasy to zamiana z Tomczykiem, który nie będzie mógł za dużo grać byłaby dobra dla Kolejorza – Ramirez ładnie grałby dla Gytkjera…\nByłaby też dobra dla ŁKS bo nie mają napadziora w stylu Tomczyka – przy ich piłce taki Tomczyk byłby idealny…\nA skoro henszel potwierdził ofertę na Gytkjear a to oznacza, że ten układ chcą utrzymać na dłużej lub nawet dać więcej szans na wypromowanie się Gytkjera poprzez grę z Ramirez i lepsza sprzedaż…\nAle nie wiem kto mógłby zostać następcą Tomczyka w Lechu – jakieś propozycje…?!\n9 grudnia 2019 o 23:08\nI Letniowskiego należy wprowadzać, był zresztą na ławce. Ze Śląskiem i Arką musi dostać swoje pięć minut. Jest naturalnym zmiennikiem Jevtica, potrafi i zakręcić i strzelićąle Tomczykowi ten układ będzie nie w smak. to LECHITA za te bary da się pokroić. zostanie pewno tak że Skuraś wróci, odejdzie Makuszewski i Rosjanin. Duńczyk pozostanie i Tomczyk, będą grać do lata, Sobola też ściągną, i tym składem do lata. Jest lepiej, zgrać to towarzystwo. wyćwiczyć schematy, dawać szanse młodym. To morze się udać. Jest puchar i podium eski…to w zasięgu.\n10 grudnia 2019 o 16:55\nZamiast niegrającego zupełnie w słabej 1 ligowej Odrze Opole Sobola prędzej ściągną Dawida Kurminowskiego z 2 ligowych rezerw słowackiej Żyliny (2 poziom rozrywek, czyli jak u nas 1 liga), który gra tam regularnie i strzela – 9 bramek i 4 asysty w 12 meczach, 928 minut, dla porównania statystyki Sobola to 6 meczów, 0 bramek, 271 minut. Tak uściślając to Kurminowskiego ściągną na pewno i raczej będzie trenować z pierwszym zespołem jako 3 napastnik. Sobola jeśli wróci to tylko po to by pójść na inne wypożyczenie lub by grać w rezerwach.\nI błagam, „morze”, „Skuraś”, litości…\nOsób on-line: 475 Copyright © 2005-2020 by KKSLECH.com


Tu Legionowo - Wieliszew straci� prawie trzy miliony. Chce pozwa� Skarb Pa�stwa\n« nowsze starsze »28 marca 2020\nWieliszew straci� prawie trzy miliony. Chce pozwa� Skarb Pa�stwa\nPrzesz�o 2,7 mln z� musia� przela� pod koniec stycznia wieliszewski urz�d na konto dzia�aj�cej w �ajskach sp�ki Polindus. Co si� sta�o?\nSp�ka Polindus z siedzib� w podkrakowskim Bosutowie jest spadkobierczyni� dzia�aj�cej w przesz�o�ci w �ajskach firmy Bistyp. Przejmuj�c t� firm�, przej�to r�wnie� jej d�ugi w kwocie oko�o 1,4 mln z� z tytu�u zaleg�o�ci w podatku od nieruchomo�ci. Wieliszewski urz�d dochodzi� tych roszcze� przed krakowsk� skarb�wk� i w 2006 roku interes podatkowy gminy zosta� zaspokojony.\nJak si� traci 3 mln z�?\nDecyzj� t� podwa�y�a jednak sp�ka Polindus, a sprawa znalaz�a sw�j fina� w Wojew�dzkim S�dzie Administracyjnym w Warszawie. Firma powo�a�a si� na b��d urz�dnika w skarb�wce w Krakowie. Spraw� nale�no�ci powinien bowiem wed�ug prawa poprowadzi� urz�d w Bydgoszczy. Orzekaj�c o bezprawno�ci egzekucji, s�dy nie negowa�y wi�c zaleg�o�ci podatkowych na rzecz gminy Wieliszew. Mimo tego efektem prawomocnego orzeczenia by� przelew w ��cznej kwocie nieco ponad 2,7 mln z� wykonany pod koniec stycznia br. przez urz�d na konto sp�ki Polindus. W ramach tej kwoty znalaz�y si� wcze�niej �ci�gni�ta kwota podatku i a� blisko 1,6 mln z� odsetek.\n"Czy Bydgoszcz i Krak�w to inne pa�stwo?"\nJak w og�le mog�o doj�� do takiej sytuacji? - Siedziba sp�ki Polindus jest pod Krakowem. W 2006 roku wieliszewscy urz�dnicy wys�ali do skarb�wki w Krakowie tytu� wykonawczy, �eby pobrano nale�ne i zaleg�e podatki. Okaza�o si�, �e z powodu wysokiej kwoty Urz�d Skarbowy Krak�w powinien przes�a� ten tytu� do US w Bydgoszczy. Nie zrobi� tego i 27 wrze�nia 2006 roku przela� te nale�no�ci gminie. Ju� 26 wrze�nia 2006 roku sp�ka wskaza�a b��d urz�dnika skarbowego. I tak przez 15 lat walczymy. Urz�dnik skarbowy zawini�, a "powiesili" gmin�. Teraz szykujemy pozew przeciwko Skarbowi Pa�stwa. Pytanie - gdzie duch sprawiedliwo�ci? Czy Bydgoszcz i Krak�w to inne pa�stwo? - napisa� na Facebooku w�jt Pawe� Kownacki.\nW zwi�zku z konieczno�ci� uszczuplenia tegorocznego wieliszewskiego bud�etu o kwot� ponad 2,7 mln z�, gminne wydatki czeka powa�na rewizja. Samorz�dowcy jeszcze nie wiedz�, z czego zrezygnuj�. W gminie trwaj� ju� lub s� zaplanowane kosztowne i wa�ne dla gminy inwestycje. To chocia�by budowa hali sportowej przy Szkole Podstawowej w �ajskach za przesz�o 7 mln z�, budowa przedszkola w Skrzeszewie za 1,3 mln z�, rozbudowa Szko�y Podstawowej w Jan�wku za 6 mln z�, czy budowa Centrum Spo�eczno-Kulturalnego w Wieliszewie za ponad 5 mln z�.\n- Czekamy na zamkni�cie roku bud�etowego, nast�pi to w kwietniu br. Dopiero wtedy b�dziemy mieli informacj�, ile zosta�o pieni�dzy za 2019 rok i w�wczas b�dziemy zastanawiali si�, sk�d dobra� brakuj�c� kwot�, kt�rej na dzie� dzisiejszy nie znamy - informuje nas rzeczniczka wieliszewskiego urz�du Weronika Dzi�gielewska.\n30.03.2020 08:06 #iza\ntak dzia�aj� s�dy!!!\n30.03.2020 08:58 #Wredny Kocur\nWol-ne s�dy! Kon-sty-tucja! xD\n30.03.2020 18:07 #piotrekkk\nA takie tematy nie ulegaj� przedawnieniu?


Horror- Poczet strachu: Insidious: Chapter 2, reż. James Wan; 2013r\nInsidious: Chapter 2, reż. James Wan; 2013r\nPo niebywałym kasowym sukcesie pierwszej części jasnym stało się, że powstanie następnej jest nieuniknione i pewne jak fakt, że Norman Bates to bohater "Psychozy". Box office pękał w szwach i Leigh Whannell, autor scenariusza oraz odtwórca roli Specsa, wraz z Jamesem Wanem nie pozwolili, aby potencjał tkwiący w filmie się zmarnował. Posiadając 3 razy większy budżet (skromne 5 mln., przy jeszcze biedniejszym 1,5 mln. jeśli chodzi o pierwszą część) panowie postanowili wydusić z obrazu ile się tylko ta ku uciesze spragnionej makabry gawiedzi. Tak jak to zwykle w sequelach bywa wszystkiego powinno być dwa razy więcej: trupów, strachu, potworów. Sprawdźmy zatem jak sprawa ma się w przypadku filmu "Insidious: Chapter 2".\nDoświadczająca nadprzyrodzonych zjawisk rodzina Lambertów robi wszystko, żeby odkryć owianą tajemnicą prawdę, która w niewytłumaczalny sposób łączy ich ze światem umarłych. W nadziei na rozpoczęcie normalnego życia Lambertowie, przeciętna amerykańska rodzina, opuszczają swój nawiedzany przez duchy dom na przedmieściach. Licząc na zaznanie chwili spokoju zatrzymują się w domu babci. W nowej scenerii po raz kolejny okaże się, że problemy tak łatwo nie znikają, a duchy które nawiedzały bohaterów w poprzedniej części powracają ze zdwojoną siłą, żeby ponownie zakłócić spokój rodziny.\nMając w pamięci świetny klimat części pierwszej, który został zniszczony przez komputerowe potworki i nagminne stosowanie jump scen gdzie tylko się dało i nie dało miałam pewne obawy sięgając po kolejny wytwór wyobraźni Jamesa Wana. Kiedy jednak reżyser pokazał pełnię swego kunsztu w świetnym "Conjuring" musiałam dać mu szansę i wierzyć, że tym razem będzie o wiele lepiej. Miałam duże oczekiwania i nie byłam do końca pewna, czy zostaną one zaspokojone. Będąc już po seansie muszę przyznać, że Wan odrobił zadanie domowe. Ale zacznijmy od początku.\nTo co wybija się na pierwszy plan to przemyślana, spójna i logiczna historia, która nie istniałaby bez pierwszej odsłony. Zazębienie się wątków z obu części, jak i nowe wydarzenia, oraz ich wyjaśnienie jest na tyle zaskakujące, że każdy z was powinien czuć się zadowolony. Warstwa wizualna, jak i postacie upiorów stoją na bardzo wysokim poziomie. Ku mojej uciesze Wan tym razem nie bawił się w tanie straszenie i pozwolił widzom, aby ich wyobraźnia pracowała na najwyższych obrotach. Przedstawienie czyśćca i zjaw nie wyszło kiczowato ani sztucznie. Mgła, wszechogarniająca ciemność i pustka jaka tam panuje daje nam smutne i przerażające wyobrażenie jak może wyglądać życie po śmierci, kiedy nie dane nam będzie dostanie się do nieba lub piekła. Wizja bardzo ponura i pesymistyczna, ale świetnie pasująca do filmu.\nInteresująca była również mroczna zagadka z którą musieli zmierzyć się bohaterowie. Chociaż podobne historie widywałam w innych filmach nigdy nie czułam się tak blisko postaci jak tutaj. Duża w tym zasługa duetu Specs i Tucker, którzy zostali pokazani nie jako superbohaterowie, którzy widzieli w życiu masę duchów i są teraz niczym Sam i Dean z serialu "Supernatural" i będą w stanie zabić każdego potwora, ale jako niezdarni i ciapowaci mężczyźni, którzy boją się tak jak my balibyśmy się w ich sytuacji. Właśnie to, niezbyt często spotykane w horrorach rozwiązanie fabularne genialnie sprawdziło się w filmie i nadało humorystyczny wydźwięk, który ani trochę nie zepsuł całości. Na duży plus zasługują ponownie odtwórcy roli rodziców. Również w drugiej części Rose Byrne i Patrick Wilson pokazali, że są naprawdę dobrymi aktorami. Zwłaszcza Patrick, który tym razem musiał zmierzyć się z bardziej rozbudowaną i cięższą do zagrania rolą poradził sobie bez zarzutu. Tak samo Lin Shaye jako medium ponownie, mówiąc kolokwialnie pozamiatała i również tym razem nie zawiodła moich oczekiwań. Ma babka talent i pamiętając jej króciutkie epizody w "Nightmare on Elm Street" czy "Alone in the dark" cieszę się, że dane mi było oglądać ją w zdecydowanie dłuższej roli. Wreszcie, chciałoby się rzec! Tym razem nie umiem znaleźć minusów, bo tak naprawdę wszystko do siebie idealnie pasuje i nie znajdziemy w filmie ani jednej zbędnej i niepotrzebnej sceny. Ktoś mógłby zarzucić, że obraz nie jest krwawy i brak w nim makabrycznych scen mordu. Wan nie epatuje trupami i bynajmniej dla mnie nie jest to minus. Jest tak jak być powinno, czyli klimatycznie i ciekawie. Wiele scen, zapada w pamięć i aby nie psuć wam zabawy wspomnę tylko o mojej ulubionej, w której bohaterowie znajdują pewne ukryte pomieszczenie. Jestem zdecydowanie na tak!\nJames Wan pokazał, że potrafi nakręcić klimatyczne ghost story i mam nadzieję, że jego zmęczenie gatunkiem nie będzie oznaczało końca przygody z horrorem. Cała recenzja pokazała wam, że według mnie warto "Insidious: Chapter 2" obejrzeć i przekonać się, że nawet w czasach wszechobecnego marazmu można stworzyć świetny obraz, który pozostanie wam na długo w pamięci. Bez żadnych wątpliwości i wyrzutów sumienia polecam bo naprawdę warto.\nFilm Freak- Sklep internetowy\nFilm Freak- Facebook\nAutor: Paulina K. o 15:38\nEtykiety: 2010-20, Insidious: Chapter 2, James Wan, Recenzje\nBuffy1977 8 grudnia 2013 12:22\nDzisiaj obejrzę, choć boję się strasznie... że spieprzą moją ukochaną jedynkę, która jak widzę w recenzji niżej Tobie nie przypadła do gustu, dlatego boję się troszkę, że sequel oceniłaś pozytywnie, bo to coś innego niż w pierwowzorze, a wolałabym chyba coś w duchu tamtego filmu... No, ale zaryzykuję - może mile się zaskoczę:)\nAgata Wełpa 13 kwietnia 2014 17:52\nStrasznie spodobał mi się Twój blog i będę tu zaglądać częściej bo... też lubię się bać :)) Ten film muszę zacząć od pierwszej części, mówisz, że słabsza ale co tam, zobaczymy jak będzie się przedstawiać cała historia :)) Ok, wracam do przeglądania Twojego bloga bo pewnie znajdę jeszcze kilka horrorów których nie widziałam (a już coraz ciężej mi się je wyszukuje... ;D). Czekam na kolejne propozycje! :))


Pierwsza taka impreza w Słupsku\nUpiorne otrzęsiny na Zamczysku – tak nazywa się impreza, która odbędzie się jutro, w czwartek, 26 października w budynku Akademii Pomorskiej w Słupsku.\n– Choć impreza jest kierowana przede wszystkim do studentów lat pierwszych, to nie może na niej zabraknąć starszych kolegów, którzy powoli przełamują swój strach przed sesją – mówi Małgorzata Matusiak z AP w Słupsku. – Czekamy również na maturzystów, którzy mogą sprawdzić, co ich czeka podczas studiów w naszej Uczelni. Tym bardziej, że będzie również niespodziankowe Afterparty!\nRok akademicki ruszył z kopyta, ale nowi studenci nie zdążyli poznać jeszcze tego, co tak naprawdę czeka ich na studiach… Sesja! To słowo, które u niejednego studenta potrafi wywołać ciarki na ciele i uczucie przerażenia! Postanowiliśmy pomóc nowym studentom uporać się ze strachem, jaki wywołuje sesja i zorganizować „Upiorne Otrzęsiny”! Wiedźmy, mumie, wampiry, zombie, straszne i przerażające zagadki, zabawy i historie, duch Białej Damy AP-u, Sala Strachu… To tylko część atrakcji, które czekają na wszystkich podczas jednego z najbardziej przerażających wieczorów tego roku. Obowiązują przebrania, aby uniknąć kary od straszliwych stworów mieszkających w salach Akademii Pomorskiej. – Drogi Studencie, myślisz, że jesteś w stanie pokonać strach przed sesją? Najpierw poradź sobie ze strachem, który przenika korytarze naszej uczelni – mówi M. Matusiak.


Fotodepilacja IPL: Jak pozbyć się niechcianych włosków w 8 minut? / SMALL TALK Beauty - STYLEBOOK\nNie znam kobiety, która nie marzy o pozbyciu się niechcianego owłosienia raz na zawsze. Jeśli tak jak ja, od zawsze szukasz sposobu na trwałe usunięcie niechcianych włosków – koniecznie zobacz mój nowy Small Talk Beauty – Jak pozbyć się niechcianych włosków w 8 MINUT?\nRozwiązaniem problemów jest najnowsze urządzenie do domowej depilacji światłem – Braun Silk-expert IPL z technologią SensoAdapt™ do trwałego usuwania niechcianych włosków. Jak działa? Kto może go używać? Jak szybko uzyskamy pożądane efekty? Zapraszam do obejrzenia mojej rozmowy z Panią dermatolog Urszulą Kozłowską.\nA już niebawem opowiem Wam o moich pierwszych wrażeniach po użyciu fotodepilacji Braun Silk-expert IPL w domu. Mam nadzieję, że mój wpis pomoże wielu dziewczynom, takim, jak ja, które z trudnymi do usunięcia włoskami borykają się od zawsze.\n* Nagranie powstało przy współpracy z marką Braun, producentem najnowszego depilatora Braun Silk-expert IPL – nowoczesnego urządzenia z technologią SensoAdapt™ do trwałego usuwania niechcianych włosków.\n** Polecam też subskrybować mój kanał na YouTube🙂\nTags: Braun Silk-expert IPL, depilacja IPL w domu, depilacja światłem, domowa depilacja, domowe sposoby na usunięcie owłosienia, efekty depilacji IPL, forum, fotodepilacja IPL, fotodepilacja opinie, jak działa fotodepilacja, jak skutecznie usunąć owłosienie, jak usunąć owłosienie z okolic bikini, najlepszy sposób na usuniecie owłosienia, najnowszy system IPL, po jakim czasie widać efekty fotodepilacji, trwałe usuwanie owłosienia, urządzenie IPL, usuwanie owłosienia fotodepilacja, usuwanie owłosienia IPL, usuwanie owłosienia laserem, usuwanie włosów bikini, usuwanie włosów łydki, usuwanie włosów pachy\nBardzo jestem ciekawa jak sprawdzi się u Ciebie to urządzenie. Ja mam bardzo ciemne włosy i już czasem brak mi sił w walce z owłosieniem szczególnie na nogach. Wydaje mi się że to byłoby dobre rozwiązanie, tylko czy faktycznie działa 😉 Czekam na opinię 😉 buziaki ;*\nMonika, ja walczę z tym całe życie i zawsze zazdroszczę tym, którzy nie mają tego problemu. Teoretycznie jestem idealną kandydatką dla tego urządzenia – jasna skóra, ciemny włosek. Zobaczymy jak sobie poradzi ze mną w dłuższej perspektywie :*\nGosiu spadlas mi z nieba z tym wpisem! Odkad pamietam moja pieta Achillesowa jest owlosienie (jestem z pochodzenia Włoszką i po tatusiu odziedziczylam tamtejsze geny)… Niestety nigdy nie zdecydowalam sie na terapie laserowa nie wiem czy ze strachu ze bedzie bolec czy z niewiedzy gdzie pojsc zeby nie oszpecili bo tez o takich przypadkach slyszalam. Czekam z niecierpliowscia na twoje wrażenia.\nByłam na laserze raz i nigdy nie wróciłam. 1,5 h, okolice bikini, bardzo bolesny zabieg… Dam znać niebawem jak pierwsze wrażenia 🙂\nHmm, widocznie to bardzo indywidualna sprawa, bo ja byłam depilacji – uwaga – twarzy i nie nazwałabym tego bolesnym zabiegiem. Myślę, że sporo zależy też od metody (u mnie laser Vectus) i miejsca wykonywania depilacji (Beauty Duty w Warszawie). To pewnie trochę jak z wizytą u dentysty, jeden ma nowocześniejszy sprzęt i większe doświadczenie, drugi mniejsze, więc odczuwanie bólu przy tym samym zabiegu w dwóch różnych miejscach może być zupełnie inne.\nGdzie moge kupic to cudo???\nAnna, m.in. Saturn, RTV Euro AGD, MediaMartk – można też zamówić online. Zwróć uwagę też na dodatki – mój jest na przykład ze szczoteczką do masażu ciała 🙂\nNiestety lepiej te lampy spisują się na ciemnych włoskach a na takich jak moje – snieżnobiałych – efekt jest mizerny 🙁\nNiestety w tym względzie nic się nie zmienia 🙁 Musi być kontrast między włoskami a skórą… Ale pociesz się, że śnieżnobiałych nie widać tak jak moje czarne 🙂\nMoże i nie widać ale są, jednak wolę być gładziutka:)\nCzytałam o tych lampach IPL na blogach już rok temu u kilku dziewczyn, nawet brałam udział w konkursie.. nie udało mi się wygrać, ale no cóż.. pomogłoby mi to, nie ukrywam.. fajna rzecz, bezboleśnie i w domu, stosujesz co parę tygodni.. super sprawa..niestety mam duże problemy z włoskami, po wosku odrastają szybko i już po paru dniach od depilacji czuję malizny takie, których może za dobrze nie widać, ale je czuć, więc nie mam idealnie gładkich nóg.. ocierają się o siebie nogi (uda), zacierają i robią się odparzenia.. piecze i drapie, a w dżinsach się nie da chodzić, bo tak drażni.. a nie mogę golić co dzień czy co dwa, bo mam wtedy ranki i mnóstwo podrażnień.. muszę czekać aż włos odrośnie, a w gorące dni to męczące i drapie 🙂\nA myślałam, że tylko ja mam takie problemy… Właśnie, latem jest najgorzej, bo te podrażnienia po goleniu widać cały czas, a tylko się zwiększają w kontakcie z tkaninami, nie mówiąc o spodniach. Depilator mechaniczny bardzo boli, a i tak po tygodniu odratsają, część jest urywana przez depilator i to jest never ending story. Jak widzę depilator to mam ochotę krzyczeć, nie cierpię tego robić, bo zawsze trwa wieki i boli. Ja przyznam szczerze wcześniej nie czytałam o IPL, nawet myliłam laser z IPL i nie sądziłam, że samemu w domu można pozbyć się włosków. Dam znać niedługo jak moje pierwsze wrażenia 🙂\nstosuj Gosiu koniecznie 🙂 jak się ma już okazję testować to tylko dziękować 🙂 ja wczoraj nałożyłam krem na ręce, bo nie depilowałam tam od lat… wypaliło mi dziurę w jednej ręce.. mam okropne podrażnienia, tylko maść cynkowa mi to uspokaja.. latem najgorzej z nogami, łydki to pół biedy, kropki zawsze miałam i będę mieć, nawet po depilacji woskiem są, takie już mam nogi, w dodatku białe 🙂 najgorsze uda, kiedy jeszcze zdarza się przytyć, nie jakoś koszmarnie bo rozm. 40 czy 38 jest naprawdę fajny, ale wtedy nogi się zacierają, jak odrasta szczecina, piecze, pali, spódnicy nie ponosisz 😛 musisz mieć spodnie, by się nie podrażniało dalej, ale przylegające, bo jak mam luźne to się odparzają nogi.. jak napisałaś never ending story 🙂 zazdroszczę facetom\nczytałam bardzo wiele pozytywnych opinii na temat technologii IPL, także jestem ciekawa Twoich efektów 😉 a niedługo sama zaczynam testowanie! mój depilator już do mnie idzie 😉\nKarina, efekty takie pełne pewnie za kilka miesięcy dopiero, ale pierwsze użycia już za mną 🙂\nDaj znać, jak Twoje doświadczenia 🙂\nciekawa jestem, czy ipl faktycznie działa i z niecierpliwością czekam na Twoją recenzję,Gosiu,bo wiem,że jesteś w nich zawsze szczera i obiektywna. widziałam ten produkt w postach różnych blogerek,ale niestety takich,które chwalą wszystko,jak leci i jako że w ramach współpracy, to złego słowa na dany produkt nie powiedzą :/ ipl byłoby dla mnie sporym ratunkiem,nie powiem,choć koszt urządzenia jest dość spory,stąd fajnie byłoby wiedzieć,czy naprawdę się sprawdzi,zanim wyda się takie pieniądze.\nCzekam na wrażenia, efekty, bo ja właśnie zbieram się na lasery.


Koniec z narzekaniem - Zwierciadlo.pl\nPogoda w Polsce – szkoda gadać. Praca – słabo opłacana. Faceci – porażka, drogi – do wymiany… STOP! Przestań szukać dziury w całym – mówi coach Dorota Hołówka. Uśmiechnij się, a świat uśmiechnie się do ciebie.\nW ubiegłym roku Stowarzyszenie Nowej Psychologii organizowało akcję pod hasłem „Wybieram dobre myśli”. Czy nowa kampania „Powiedz STOP narzekaniu” jest jego kontynuacją, uzupełnieniem?\nI jednym, i drugim. W tym roku nasza akcja koncentruje się mniej na warsztatach, a więcej na uświadamianiu społeczeństwa. Próbujemy propagować znaną już z różnych obszarów życia i działania metodę brania odpowiedzialności za siebie i swój los. Zależy nam na tym, żeby ludzie zrozumieli, że to w ich rękach leży zmiana na lepsze. Aby to się jednak stało, muszą się zatrzymać i przestać narzekać. Proponujemy kilka narzędzi, które być może okażą się w tym pomocne. Jednym z nich jest zawiązanie na ręku białej opaski, nitki, sznurka – czegokolwiek w białym kolorze, który symbolizuje czystość myśli. To jak deklaracja złożona sobie i całemu światu: „ja nie narzekam”. Ale nie zostawiamy nikogo samego ze swoim zobowiązaniem. Będziemy publikować mnóstwo porad, artykułów, opisywać zgubne konsekwencje narzekania.\nCzy takie niewinne, codzienne narzekanie może być destrukcyjne?\nNarzekanie bardzo osłabia, oddala od radości życia. Od tego zaczynają się tak naprawdę wszelkie problemy. Najpierw zaczynamy narzekać na jeden element naszego życia, potem dochodzą do tego kolejne, jeszcze później zaczynamy przyciągać ludzi, którzy dają nam nowe powody do narzekania. Utwierdzamy się w przekonaniu, że świat jest zły. W ten sposób spadamy coraz głębiej i nie mamy się już czego złapać, żeby wydostać się z dołka. Wówczas pozostają dwa wyjścia: albo dotknąć dna, czyli dojść do całkowitej desperacji, albo poszukać czegoś, czego można się uczepić, czyli inspiracji, zanim będzie już za późno.\nJak przestać narzekać, gdy widzi się same powody do niezadowolenia?\nNie chodzi o to, żeby udawać, że jest dobrze. Niektórzy ludzie, słysząc o naszej akcji, mówią: „Mam myśleć, że jest świetnie, bo nie mam pracy?”. Nie. Proponujemy raczej takie podejście: nie masz pracy, trudno, akceptujesz ten stan i pytasz siebie, co możesz teraz zrobić, jak wyjść z tej sytuacji? Przeanalizuj: jakie myśli i przekonania doprowadziły cię do tego miejsca i jak możesz je zmienić. Jest ciężko, ale kiedy zmienisz swoje podejście, na pewno będzie ci łatwiej. To małe kroki, ale posuwamy się dzięki nim do przodu.\nPolacy słyną z narzekania!\nRzeczywiście są takie opinie o Polsce i Polakach, ale ja tego na co dzień nie doświadczałam. Może to wina albo raczej zasługa środowiska, w jakim się obracam, czyli ludzi świadomych siebie i pragnących zmian, rozwoju. Powiem pani, skąd wziął się pomysł na naszą akcję. Umieściliśmy na Facebooku post dotyczący narzekania, w podobnej formie, w jakiej skonstruowaliśmy potem hasło akcji. Odezwało się ponad tysiąc osób, było mnóstwo komentarzy, opinii. Zrozumieliśmy, że narzekanie ludzi uwiera i że taka akcja jest potrzebna.\nNo dobrze, narzekanie może być destrukcyjne, ale amerykańskie keep smiling też już dawno się skompromitowało.\nAni jedna, ani druga postawa nie są do końca dobre. Ale mimo wszystko zaryzykowałabym stwierdzenie, że narzekanie bywa zdrowsze niż sztuczny keep smiling, bo on polega na zagłuszaniu prawdziwych uczuć. Nie mamy możliwości wyrzucenia z siebie emocji, kumuluje się w nas złość, smutek i w pewnym momencie wybuchamy. W Polsce ze stresem, smutkiem, złością radzimy sobie, właśnie narzekając. Nie jest to do końca dobre, choć z pewnością łatwe. I wspaniale zdejmuje z nas odpowiedzialność. Coś mi się nie udało w pracy, to ponarzekam sobie na szefa i współpracowników, na cały świat i system, i od razu poczuję się lepiej. Ale uwaga – to działa tylko na krótką metę.\nPsychologia posługuje się świetną metodą, tzw. zwierciadła. Jest to następująca rada: „to, co mówisz do innych, odwróć do siebie”. Czyli jeśli mówisz: „Ależ on jest niesolidny”, postaw teraz ten zarzut sobie, czy to nie ty czasem byłaś niesolidna i w związku z tym nie akceptujesz tej cechy w sobie? Z narzekaniem nierozerwalnie jest związana skłonność do oceniania innych zamiast siebie.\nAle to niebezpieczeństwo, że odwracając zarzuty w kierunku „ja”, będziemy nadkrytyczni wobec siebie samych.\nKiedy zdarzy nam się zrobić jakiś błąd, popadamy w nadkrytykę, pomyślmy więc: „a kto nie popełnia błędów?”. To dzięki minionym błędom dowiedziałam się, czego w przyszłości nie robić. Taka postawa to prosta droga nie tylko do zaakceptowania innych, ale i siebie.\nW Stowarzyszeniu Nowej Psychologii staramy się uświadomić ludziom, że każdy z nas jest pełnią, zawiera w sobie zarówno negatywne, jak i pozytywne cechy. Tylko części wolimy w sobie nie widzieć. A wszystkie na nas pracują, nawet złość czy gniew. Też w czymś pomagają. Żadna emocja nie jest zła. Oczywiście, że lepiej się śmiać, ale czy w płaczu jest coś złego?\nNarzekanie ma też wiele wspólnego z plotkowaniem…\nOwszem, bo wynikają z tego samego: z unikania odpowiedzialności za swoje życie. Wyobraźmy sobie taką sytuację: po latach spotykają się dwie przyjaciółki i rozmawiają o tym, co się wydarzyło przez ten czas. Jedna, która bierze odpowiedzialność za swoje życie, opowiada o sobie, o tym, co się u niej zmieniło, czego musiała się nauczyć, co w sobie rozwinęła. Druga, która unika tej odpowiedzialności, opowiada dokładnie to samo, ale o jakiejś celebrytce albo swojej sąsiadce. Ta pierwsza jest panią swojego życia, druga – marionetką.\nRadzicie, by kontrolować swoje myśli i słowa?\nTeż, ale kluczem jest tu kontrolowanie emocji. Bo słowa można zrozumieć różnie, u jednych słowo „pies” porusza dobre, u innych – złe skojarzenia. Dlatego to odczucia są istotne. Chodzi o ich badanie i przyglądanie się im. Kiedy czuję niepokój – emocję, która źle na mnie wpływa, powinnam sprawdzić, jaka myśl lub jaka historia ją wywołała, następnie zapisać to, co się pojawi. Wtedy traci nade mną władzę i mogę ją zamienić na inną, nie skrajnie przyjemną, ale minimalnie korzystniejszą od tej, która mnie uwiera.\nTo ja postanawiam od dziś zmienić swoje życie i przestać narzekać. Od czego zacząć?\nJa zaczęłabym od tego, żeby nie ganić się za to, jeśli nie od razu dotrzymamy zobowiązania. Moim klientom biznesowym zawsze mówię, że kiedy napotykają na swojej drodze przeszkodę, powinni kupić szampana i świętować, bo to znaczy, że teraz dopiero są na dobrej drodze do celu. Ci, którzy do swojego marzenia nie dochodzą, to osoby, które utożsamiają przeszkodę ze sobą. A skoro ja jestem przeszkodą, to jak mam ją ominąć? Zwykle największa przeszkoda staje na naszej drodze tuż przed osiągnięciem celu, bo wtedy włącza się w nas mechanizm obronny, który dobrze wie, że jak otworzymy ostatnie drzwi, to zostanie zniszczony, więc mobilizuje w sobie całą siłę i ostatni raz uderza, łapie i ciągnie w drugą stronę. Ten mechanizm chce nas oczywiście chronić poprzez trzymanie się tego, co znane, co pewne i bezpieczne. Więc jest dobry, ale ślepy. Bo zmiana jest zawsze na lepsze.\nZnajdą się pewnie sceptycy…\nWszystkim im mówię: „Spróbuj. Choćby przez miesiąc. Co ci szkodzi? Przecież nic nie ryzykujesz”.\nNie narzekaj! Sześć złotych zasad\n1. Biała opaska\nPolega na znanej w psychologii metodzie kotwicy: kiedy jedna rzecz łączy się z drugą, wystarczy, że przywołamy jedną, a samoistnie „przywoła się” druga, która jest z nią powiązana. Dlatego też zakładając na rękę białą opaskę, dajemy znak innym, ale i sobie, składamy deklarację. Za każdym razem, gdy spojrzymy na opaskę, przypomni się nam, że nie narzekamy. Ważne jest też zobowiązanie czasowe. Zakładając opaskę, zobowiązujemy się, że przez 21 dni nie będziemy narzekać, a za każdym razem, gdy przyłapiemy się na złamaniu obietnicy, przekładamy opaskę na drugą rękę i podejmujemy kolejne zobowiązanie, na kolejne 21 dni. Najważniejsze to nie obwiniać się: „O nie, znowu nie dałam rady”, tylko pomyśleć: „świetnie, jestem na drodze do celu, a sygnałem tego jest pojawiająca się przeszkoda”.\n2. Wsparcie otoczenia\nMożna poprosić bliskich lub przyjaciół, żeby nam uświadamiali, kiedy wracamy do starych nawyków. Mówili: „Uwaga, narzekasz”. Sami zwykle tak utożsamiamy się ze swoimi myślami, że czasem ich nie kontrolujemy i nie słyszymy. Ktoś z boku widzi i słyszy to wyraźniej. Dobrym pomysłem jest też zobowiązać się całą grupą przyjaciół lub współpracowników. Razem się wspieramy i przywołujemy do porządku. Jest w tym dużo zabawy i pozytywnej energii.\n3. (Nie)przebywanie w otoczeniu marud\nWiększość poradników zaleca, by stronić od wiecznie narzekających, ale według Doroty Hołówki nie jest to wcale dobry sposób. To, co się dzieje w naszym otoczeniu, mówi o tym, co jest w nas. Jeśli w pobliżu jest ktoś, kto marudzi, i jest to irytujące, to znaczy, że jeszcze nie jesteśmy wolni od narzekania. Lepiej spytać siebie: „Co jest we mnie takiego, że to mnie irytuje?”. – Jeśli przepracujemy w sobie narzekanie – mówi Dorota Hołówka – dookoła może się walić, politycy mogą się kłócić, a my i tak będziemy wewnętrznie spokojni, jakbyśmy byli otoczeni tarczą ochronną.\n4. (Nie)stronienie od źródeł irytacji\nWyłącz telewizor, nie nakręcaj się negatywnymi informacjami ze świata! Czy to dobry sposób? – Zaobserwowałam, i to nie tylko u siebie, ale i wśród ludzi, z którymi pracuję, że w momencie, w którym zaczynamy się rozwijać, dzieje się coś takiego, że stopniowo przestajemy potrzebować telewizji – mówi Dorota Hołówka. – Odbiornik się psuje, jakoś nie chce nam się go naprawić albo po prostu przestajemy go włączać. Więc nie chodzi o to, żeby walczyć ze sobą: „Nie, nie włączę dziś telewizora”. Nie wierzę w skuteczność napierania na rzeczywistość, tylko w obserwowanie, co się we mnie i w świecie dzieje, i podążanie za tym.\n5. Dostrzeganie dobrych stron\nJakość świata, który nas otacza, to głównie interpretacja. To, co wybieramy z rzeczywistości, to, na czym się skupiamy, decyduje, czy uważamy, że dookoła jest pięknie, czy wrogo.\nDorota Hołówka poleca ćwiczenie, które można wykonać, gdy na przykład czegoś bardzo się boimy. Proponuje, by zacząć zadawać sobie pytania zaczynające się od: „A co, jeśli…?”, przy czym mają być to tylko pozytywne przypuszczenia. „A co jeśli mi się to spodoba?”, „A co jeśli mi się uda?”, „A co jeśli okaże się to największą frajdą mojego życia?”. I zaczynamy fantazjować, a ponieważ mózg nie odróżnia rzeczywistości od fantazji, tylko odbiera słowa i obrazy, będzie działał na rzecz dobrych zdarzeń. To czysta chemia.\nInna metoda: codziennie znaleźć kilka rzeczy, za które jesteś losowi wdzięczna, i zapisać je na kartce papieru. I robić tak za każdym razem, gdy masz ochotę ponarzekać na jakąś sytuację. – Nie mam wątpliwości, że wdzięczność to klucz do dobrego życia, związku, pracy, przyjaźni – mówi Dorota Hołówka. – Dużo się o tym mówi, ale tak naprawdę nie do końca w to wierzymy. Trochę jesteśmy tej wdzięczności wyuczeni. Mamy nas upominały, by mówić: „dziękuję”, ale to jak odruch, bez głębszej myśli. Kobiety, z którymi pracowałam nad poprawą ich związków, były zaskoczone, jak to działa. Najpierw strasznie narzekały na partnerów, nie potrafiły znaleźć choćby jednej rzeczy, za którą mogłyby im podziękować, ale po tygodniu takiego ćwiczenia już brakowało im miejsca na kartce, a po pół roku okazywało się, że to naprawdę działa. Coach dodaje, że praktykując wdzięczność, wchodzimy w energię obfitości życia. Nagle dzwoni jakiś telefon, nie wiadomo skąd, ludzie nam pomagają, sytuacja finansowa się zmienia, mąż poprawia. To jest prawie jak magia.\nMowa nienawiści coraz bardziej rośnie w siłę. Warto zatem wiedzieć, jak się przed nią bronić. (Fot. Getty Images)\nMowa nienawiści przeniosła się dzisiaj ze świata realnego do wirtualnego i – można powiedzieć – jeszcze nasiliła. Jak się przed nią bronić? Jak jej nie demonizować? A przede wszystkim, jak odkryć w sobie Wewnętrznego Hejtera – pytamy psychoterapeutkę Katarzynę Miller.\nSądzisz, że żyjemy w czasach nasilonego hejtu?\nMyślę, że żyjemy w czasach, kiedy mamy go po prostu na wierzchu. Hejterzy – za sprawą Internetu – mają gdzie wysyłać swoje nienawistne słowa. Wcześniej musieli narażać się na mówienie niemiłych rzeczy ludziom wprost. Zresztą niektórzy nadal to robią, ale wtedy są raczej nielubiani, ktoś im czegoś nie daje, nie załatwia – jest to więc duże społeczne ryzyko. Tymczasem w Internecie ukrywasz się pod jakimś nickiem i możesz sobie napisać, co chcesz – wylewa się więc to bez umiaru i granic. I bez żadnych reperkusji. W dodatku w takim poczuciu: „No, to ja im wreszcie dowalę. Teraz im powiem, co o nich sądzę”.\nNaukowcy nazywają to nawet „internetowym odhamowaniem”. Twierdzą, że w Internecie niektórym puszczają bariery, które ich hamują w życiu realnym. Co może mieć swoje dobre strony. Jeśli jesteś nieśmiała, w sieci możesz zdobyć się na odwagę, by zabrać głos w ważnej sprawie, napisać do kogoś, do kogo bałabyś się odezwać na żywo. Ale jest i ta druga strona, o której właśnie mówimy.\nKażda sytuacja ma swoje dobre i złe strony, więc jak zwykle najlepiej szukać złotego środka. Ale żeby to zrobić, trzeba być człowiekiem mądrym, a nie tak dużo jest takich na świecie. Kiedy mówimy, że ktoś nieśmiały ma odwagę zabrać głos w Internecie, powstaje pytanie, czy w związku z tym zabierze ten głos też w realu. Skoro raz przekroczy swoją nieśmiałość i zobaczy, że nic złego się nie dzieje – to może zrobi to ponownie? Moim zdaniem osoby, które bały się odzywać w realu, nadal będą się bały, bo to są zupełnie inne okoliczności. Po prostu przy ludziach niektórych rzeczy nie robimy, bo się wstydzimy albo boimy się sankcji. No i nieśmiali się wstydzą, a nienawistnicy się boją sankcji – tak to można w skrócie podsumować. Bo na szczęście są jakieś sankcje w naszym społeczeństwie za to, że ktoś jest nieprzyjemny. Chyba że udało się mu zostać szefem, to wtedy, niestety, dalej się rozkręca.\nBadacze mówią też, że w Internecie może się niektórym wyłączać empatia. Między innymi dlatego, że nie widzą bezpośredniej reakcji drugiej osoby – jej łez, smutku albo wściekłości czy dezaprobaty. Nie widzą człowieka, tylko byt wirtualny.\nA może na empatię stać tylko ludzi empatycznych? Ktoś, kto jest jej pozbawiony, nawet jeśli zobaczy drżenie czyjejś wargi w reakcji na jego słowa – może się wręcz ucieszyć, bo trafił w czuły punkt. Na tym właśnie polega znęcanie się nad ofiarami, mobbing i dużo innych okropnych rzeczy, jakie dzieją się między ludźmi. One wcale nie zdarzają się tylko w Internecie – byłoby za fajnie. Z drugiej strony skoro nie widzimy reakcji innych ludzi, na przykład kiedy piszemy w sieci o politykach, których nie znosimy – to możemy sobie pozwolić na to, by powiedzieć o nich coś mocnego. Albo ktoś nam zrobił krzywdę i nagłaśniamy to w Internecie – w jakimś sensie jest to pozytywny element tej wolności i anonimowości, jaką nam daje świat wirtualny. Dzięki temu wypuszczamy z siebie napięcie i przynajmniej na chwilę sobie ulżymy, a to zawsze coś. To właśnie na tej zasadzie działa internetowy hejt: na dawaniu chwilowej ulgi, poczucia, że ponieważ ja oceniam, ja dowalam – to ja stoję na balkonie, a ten ktoś jest na dole, więc mogę na niego swobodnie napluć. Znasz to słynne pytanie: czym się różni krytyka odgórna i oddolna? Tym, że zupełnie co innego jest, jak plujesz na kogoś z góry, a zupełnie co innego, jak plujesz na kogoś, kto jest na górze – bo wtedy spada to na ciebie. Ktoś, kto sobie pluje w Internecie na osobę, która nie może mu zrobić krzywdy czy odpowiedzieć tym samym, pluje sobie ile wlezie. Choć czasem oczywiście niektórzy odpowiadają na to jego plucie...\nNo właśnie, powinno się odpowiadać na hejt czy lepiej go ignorować?\nBardzo dobrze jest reagować, kiedy ktoś ucieka się do hejtu w naszej obecności. Powiedzmy, ktoś pisze o kimś na forum „głupek” – można mu odpisać: „Nazywasz głupkiem kogoś, kto napisał ciekawy artykuł. A sam potrafisz to zrobić? I kto tu jest głupkiem?“. To jest bardzo fajna odpowiedź, pokazuje, że nie da się rzucać bezpodstawnymi zarzutami, bo ktoś się do tego zaraz odniesie. Zripostuje: „Człowieku, zastanów się, co ty w ogóle piszesz”.\nNiektórzy przekonują, że z hejterami nie ma sensu rozmawiać, bo tak jak powiedziałyśmy, oni chcą sobie głównie ulżyć, a nie dyskutować na argumenty.\nAle wcale nie o to chodzi, że coś ma do nich trafić! My to mamy robić dla samych siebie. Ja mam to bez przerwy w terapii. Ktoś mi opowiada o przykrej dla niego rozmowie, więc pytam: „I co mu na to odpowiedziałeś?”, „Nic, bo on i tak tego nie zrozumie”, „Ale ty nie masz robić tego dla niego, tylko dla siebie”. Trzeba po prostu powiedzieć, że my się na to, na takie zachowanie nie zgadzamy. Żeby osoba, która się szarogęsi, nie myślała, że może się szarogęsić bez żadnego sprzeciwu. Bo gdy ktoś ci czegoś zabrania, a ty na to pozwalasz, to naprawdę dajesz sobie tego zabronić. A jeśli powiesz: „Nie zgadzam się, i tak zrobię to, co uważam za słuszne”, to nie jest ważne, czy ten ktoś przyzna ci rację, tylko że to zrobiłeś i że on wie, że ty masz inne zdanie.\nCzyli trzeba reagować zawsze, kiedy ktoś przekracza granicę?\nNa tym polega asertywność. Na powiedzeniu: „Nie pozwalam ci uważać ani że mnie przekonałeś, ani że ze mną wygrałeś, ani że będę robiła to, co sobie życzysz, ani że szanuję to, co mówisz”. Co nie znaczy, że jak ktoś nazywa mnie „chamką”, to ja teraz tak samo mam nazwać jego. Raczej powiedzieć, że w ten sposób wystawia opinię sobie, a nie mnie. Postronni obserwatorzy od razu zobaczą, kto tu wykazał się klasą, a kto chamstwem.\nCzęsto obserwuję taką sytuację, że zanim odpowie osoba, do której jest skierowany hejt, już inni uczestnicy forum zabierają głos w jej obronie, a raczej przeciwko hejtowi. I czasem nie ma już potrzeby, by osoba zainteresowana coś komentowała.\nMyślę, że wtedy rzeczywiście może nie być już potrzeby.\nPowinniśmy zatem reagować, kiedy hejt dotyka nas samych? I mówię tu o hejcie, nie o krytyce; mówię o obrażaniu nas ze względu na pochodzenie, wiek, ubiór czy wygląd...\nNo mnie na przykład non stop dostaje się za to, że jestem gruba. I przeważnie odpowiadają za mnie już inni, pisząc na przykład: „A co to ma do rzeczy?” albo „A ja ją i tak lubię”. Oczywiście gdyby był sam hejt pod jakimś moim filmikiem czy informacją o książce, to trzeba by się zastanowić, co się tu dzieje, ale zwykle trafia się kilku hejterów na całkiem spore grono sensownych osób, które chcą prowadzić dyskusję czy po prostu wyrazić swoją opinię. Ale skoro poruszyłaś ten temat, trzeba powiedzieć, że powinniśmy też umieć odróżniać krytykę od hejtu, i to nie tylko w Internecie.\nWłaśnie, dziś hejtem często nazywa się krytykę, i to merytoryczną, jak napisanie, że ktoś jest nieuczciwy wobec swoich klientów czy że popełnił w jakiejś publikacji liczne błędy.\nTo nie jest hejt! Podkreślajmy to, zwłaszcza że wiele osób nie zostało nauczonych odróżniana tych dwóch rzeczy w dzieciństwie. Jesteśmy szalenie zajęci polityką sukcesu, a nie jesteśmy zainteresowani polityką rozwoju. I to jest najsmutniejsze.\nA jeśli ktoś pisze „Nie lubię tej baby, nie mogę na nią patrzeć” pod jakimś twoim artykułem...\n…to też nie jest hejt. Każdy ma prawo napisać „nie lubię tej baby”, to jest wyraz jego stosunku do mnie. Rozumiem, można mnie nie znosić. Ja też niektórych ludzi, którzy coś mówią i pokazują się w telewizji, nie lubię. Natomiast jeśli ktoś pisze: „Co ten wieloryb może wiedzieć o życiu?”, to jest to już czysty hejt. Pamiętam, że kiedyś odpowiedziałam na to, że bardzo lubię wieloryby i nie czuję się obrażona porównaniem do nich. W kolejnej dyskusji ktoś napisał „Pani Kasiu, ale wieloryb sobie pływa w wodzie, to jest jego prawdziwa natura, a pani jest za ciężko, więc to nie jest dla pani samej dobre, że jest pani taka gruba”. Ja się z tym zgadzam, tylko co z tego? I tak jestem gruba i na razie się nie zapowiada, żebym przestała być. Tylko ja tego nie odbieram jako hejtu. Myślę sobie, że jakaś rozsądna osoba bardziej chce mnie pouczyć niż skrzywdzić, wystąpić z pozycji Wewnętrznego Rodzica wobec Wewnętrznego Dziecka, bo Dziecko powiedziało, że lubi wieloryby. To jest coś na kształt poklepania mnie po pleckach i powiedzenia do innych: „Powiem jej, bo może ona, biedna, nie wie”. Kochani, ja dobrze wiem.\nCzęsto jestem pytana o to, czy przejmuję się hejtem skierowanym pod moim adresem. Prawda jest taka, że się nim nie przejmuję. Hejt był, jest i będzie, odkąd świat światem. I niektórzy nieszczęśliwi ludzie na tym świecie stają się ofiarami, a inni napastnikami. Tych drugich zalewa zwykle fala zawiści, agresji, niechęci, żalu czy poczucia niesprawiedliwości, ale nie chce im się przekuć swojego niedostatku w coś pozytywnego, nie chce im się pracować nad sobą. Może w to nie wierzą, może nigdy nie zaznali dobroci od innych, a może po prostu są wygodniccy i nauczono ich, że im wszystko wolno. Rozumiem to i wiem, że dla wielu Internet jest jak spluwaczka. Kupa fajnych ludzi się w nim ujawnia, ale też kupa niefajnych. Nie możemy uważać, że świat składa się tylko z tych fajnych, bobyśmy się okłamywali.\nNiektóre znane osoby mówią, że właśnie dlatego w ogóle nie zaglądają do komentarzy, ale to tak jakby się zamykać w szklanej bańce i wmawiać sobie, że nie interesuje nas zdanie innych...\n…a nie jest to do końca prawdą. Ja się w tym nie zanurzam, czytam od czasu do czasu i, broń Boże, nie wszystko. I zdecydowanie jest mi o wiele częściej miło niż niemiło, bo dostaję naprawdę bardzo dużo przyjaznych komentarzy. No i powiem ci, że niektóre z tych hejterskich mnie nawet bawią. Natomiast jeśli ktoś wystosowuje do mnie takie sążniste pouczenie, że powinnam się za siebie jednak zabrać, to mam mu ochotę powiedzieć: „Kochanie, czy ty naprawdę myślisz, że ja nie mam lustra? Albo że nie wiem, co powinnam robić? Ale co innego to, co powinnam, a co innego to, co robię”.\nCiebie hejtują z powodu nadmiernej tuszy, Anję Rubik, światowej klasy modelkę, z powodu tego, że jest za chuda. Sama wyznała kiedyś, że jeden hejciarski komentarz zamiast ją wkurzyć, bardzo ją rozbawił...\nMasz na myśli komentarz po tym, jak rozstała się z mężem: „Kości zostały rzucone”?\nTak, dokładnie ten. Zastanawiam się, jaki trzeba mieć do siebie dystans, jaką mądrość, odporność psychiczną, wiedzę o świecie albo może ile wcześniej trzeba przepłakać, żeby zareagować tak dojrzale jak ty czy ona.\nTrzeba na pewno dużo się nauczyć i przekroczyć pewne progi. Różne młode aktorki i celebrytki płaczą i się dziwią: „Jak oni mogą tak niszczyć moje życie?”. Ja się pytam: jak można sobie dać niszczyć życie przez wypowiedzi anonimowych osób? Oczywiście rozumiem, że gdy ktoś jest młody i jego osobowość jeszcze się kształtuje albo gdy jest wrażliwy na swoim punkcie (ja to nazywam „elektryczny”), to wszystko, co jest kierowane pod jego adresem, a co nie jest miłe – boli. No ale nad tym trzeba pracować. Najważniejsza rzecz, którą musimy zrozumieć, to że te wszystkie nienawistne wypowiedzi ukazują prawdę o osobach, które je wypowiadają, a nie o osobie, przeciwko której są skierowane. Hejterzy sami sobie wystawiają świadectwo. Fajnie by było, żeby rodzice nas tego uczyli albo szkoła. Przecież trzy czwarte prasy czy portali, które utrzymują się z plotek, na takiej właśnie zasadzie działa. Bez popytu na obsmarowywanie ludzi nie byłoby podaży.\nKolejna niesłychanie ważna rzecz – ludzie ciebie i tak użyją do tego, do czego będą chcieli cię użyć. Jeżeli im pasuje, że jesteś kochana i słodka i coś im się dobrego dzięki temu stało, to będą cię lubić i ci dziękować, ale jeśli im się z czymś narazisz albo się z tobą nie zgadzają i na przykład uważają, że to oni powinni występować w tym filmie zamiast ciebie – to będą sobie na tobie używać. Chodzi o to, że niezależnie od tego, jak będziesz się starała, to i tak ludzie zrobią z twojej postaci taki użytek, jaki będzie w ich interesie na ten moment. I tego też się trzeba nauczyć, by nie marnować swojej energii na zastanawianie się: „Boże, jak oni mogli o mnie tak powiedzieć?!”. Tak naprawdę nie za bardzo obchodzimy innych ludzi.\nLudzi w gruncie rzeczy obchodzą tylko oni sami.\nAleż oczywiście. Oni sami albo to, co mogą z nas mieć: korzyść albo spluwaczkę.\nCzy w takim razie najlepszym antidotum na hejt jest stanięcie przed lustrem i powiedzenie sobie: „To mam fajne, a to mniej, to mi się udało, a to niekoniecznie. Sama wiem, co mam sobie do zarzucenia”?\nNo dobrze, tylko dlaczego mam mieć sobie coś do zarzucenia? Bo tu mam za dużo, a tu za mało? Oczywiście ja wiem, że mam siebie dużo za dużo i bardzo mnie już to męczy, i może gdybym była mądrzejsza, to kiedyś pomyślałabym o tym, i coś zrobiła, ale wiem też, że lubiłam tak żyć i nadal lubię. Czymś za coś się zawsze płaci, na coś człowiek się decyduje i spośród czegoś wybiera. Mój ojciec, który strasznie dużo palił, kiedy się dowiedział, że z powodu raka płuc ma teraz rzucić palenie, powiedział: „Co?! A niby dlaczego? To jest moje życie. Wolę żyć dwa dni tak jak chcę niż 30 lat tak jak wy sobie życzycie”. Oczywiście zrobił krzywdę mnie, że za szybko umarł, ale to było jego życie i jego wybór.\nPoza tym samo określanie, że czegoś jest za dużo, a czegoś za mało, jest względne, bo dla jednych czyjś biust będzie za mały, a dla innych za duży. Nie ma sensu przyglądać się sobie na zasadzie „co się innym we mnie podoba, a co nie”. Jednym się spodoba, a innym nie. I cokolwiek bym zrobiła, to się wszystkim podobać nie będę. I bardzo dobrze, bo co ja bym miała zrobić z tym fantem, że się wszystkim podobam?\nMówimy często o wielości głosów wewnętrznych w każdym człowieku: Wewnętrzne Dziecko, Wewnętrzny Krytyk, Wewnętrzny Sabotażysta... Może Hejter też jest jednym z takich głosów, które w nas się odzywają?\nBardzo ważne zdanie! Ludzie nie są jednoznaczni, ale wielowymiarowi. Czasem nasza lewica nie wie o tym, co robi nasza prawica. I potem się człowiek dziwi: „Nie popieram tego, a jednak to zrobiłam”. Mamy problem z takim wewnętrznym dogadywaniem się. A tak samo jak ludzie nie są jednowymiarowi, tak samo życie nie jest jednowymiarowe. Raz nam się podoba, że jest słońce, a raz nam się nie podoba.\nKażdy z nas ma w sobie hejtera, nawet najbardziej szlachetne osoby...\nKażdy z nas ma w sobie hejtera wobec siebie samego. Ale mamy też hejtera wobec innych, tylko albo jesteśmy dobrze wychowani, albo wrażliwsi, bardziej empatyczni – i nie mówimy innym osobom wszystkiego, co o nich myślimy. A mamy prawo myśleć, co chcemy. Mówisz o najbardziej szlachetnych osobach – nawet one miewają myśli: „A żeby cię...!”, tylko szkopuł w tym, co z tym robią. Czy puszczają hamulce i dają się ponieść fali nienawiści, czy nie. Na tym polegają normy społeczne i dobry obyczaj, że się nocnika komuś na głowę nie wylewa, choć kiedyś wylewano nieczystości na ulice, ale to krzyczało się wtedy: „Idzie się!”. Oczywiście są ludzie, którzy robią to specjalnie, bo mogą i bo się pojawił Internet. Może więc bardziej pilnujmy administratorów różnych stron, by więcej robili w kwestii ksenofobicznych czy homofobicznych komentarzy.\nA może też jesteśmy dziś bardziej „elektryczni“ na swoim punkcie?\nAbsolutnie. Bo dziś dużo więcej od tego zależy. Sukces mierzy się obecnie popularnością, a nie osiągnięciami.\nCzyli z jednej strony mamy hejt, z drugiej elektryczność na swoim punkcie – i co teraz? Wysłać wszystkich na terapię?\nPo pierwsze wszyscy się nie zmieszczą, po drugie nie starczy terapeutów, a po trzecie bez sensu by było, gdyby wszyscy nagle mieli chodzić na terapię. Ale można trochę więcej myśleć, czytać, zastanawiać się, wyciągać wnioski, więcej oddychać, a nie zaperzać się. Więcej medytować. Bardzo ważne jest wszystko to, co nas oczyszcza. Dziś brakuje nam rozmów, dzielenia się swoimi przemyśleniami, ale w sposób spokojny, wyważony.\nI chyba brakuje nam tego, żebyśmy dali sobie czas na przemyślenie swojego zdania. Ćwiczy się w nas impulsywność, a nie refleksyjność.\nSkoro w radiu, do którego kiedyś można było pójść i gadać godzinę na jakiś temat, robi się dżingle co trzy minuty, bo ludziom będzie nudno – to o czym my mówimy? Ludzie nie są kretynami, a tak się nas traktuje. Zawsze powtarzam, że jeśli będziemy traktować innych jak istoty myślące, to będą odpowiadać myśleniem.\nGdy zapętlisz się w negatywnych myślach i przekonaniach, przestajesz widzieć wyjście z sytuacji. (fot. iStock)\nCzasem zdarza się, że jesteśmy w takim miejscu, w którym jest nam źle, czujemy się bezradni i nie wiemy, co robić. Jak sobie pomóc, kiedy sytuacja wydaje się beznadziejna?\nPsycholog Marla W. Deibler opisuje martwy punkt jako doświadczenie bycia pokonanym przez negatywne myśli i emocje. Ich działanie wyzwala tak duży stres, że czujemy się przytłoczeni i zupełnie pozbawieni mocy. Do takiego stanu doprowadza nas błędny proces myślowy, kiedy zamartwiamy się, mamy wątpliwości, czujemy się bezradni, płaczemy a nawet przeżywamy ataki paniki. Najbardziej powszechną emocją, która doprowadza nas do martwego punktu jest lęk. Może on objawiać się w ciele poprzez szybkie bicie serca, pocenie się, mrowienie, ból w klatce piersiowej, duszności.\nDeibler doradza 6 prostych strategii, które mogą pomóc ruszyć z martwego punktu.\nPowiedz sobie: to normalne, że się boję, pewien stopień niepokoju jest naturalny, jak mam się nie bać, kiedy czeka mnie nieprzewidywalne i nieznane? Wszystko jest ze mną w porządku.\n2. Wytrop stresogenne myśli\nZwróć uwagę na swoje myśli, a zwłaszcza na te, po których źle się czujesz. Jeśli zauważysz spadek nastroju, zapytaj siebie o czym myślałaś. Co to za zdania? „Nie dam sobie rady”, „Nigdy tego nie zrobię”, „Zawsze będę sama”? To są szkodliwe myśli, które doprowadzają cię do niepokoju oraz do paraliżu w działaniu. Gdy je wytropisz, mów sobie: „Te myśli nie są prawdziwe, one przeminą”.\n3. Zmień stresogenne myśli\nNapisz myśl, która cię prześladuje i obok stwórz zdanie, które będzie pozytywne. „Nie dam sobie rady” zamień na „Już nieraz poradziłam sobie, a poza tym zawsze otrzymuję wsparcie”.\n4. Skoncentruj się na teraz\nNajbardziej stresuje nas niewiadoma przyszłość, dlatego jeśli skoncentrujemy się na teraźniejszości, przekonamy się, że jesteśmy bezpieczni, że żyjemy, oddychamy i wszystko jest dobrze.\n5. Zrób ćwiczenie oddechowe\nGłębokie oddychanie uspokaja nasz mózg i wycisza stresogenne myśli. Dobrze, żebyś regularnie robiła ćwiczenie oddechowe, medytowała, ćwiczyła jogę.\n6. Podejmij działania\nKiedy już stresogenne myśli cię nie dręczą, odpręż się słuchając ulubionej muzyki lub czytając pozytywną książkę. Gdy odpoczniesz, zadaj sobie pytanie - co masz robić (lub czego nie robić) i zrób jeden krok w kierunku, w którym chcesz podążyć.\njak się odstresować i zacząć działać\nPozytywne nastawienie do życia przekłada się na kondycję skóry. (Fot. Getty Images)\nKilka lat temu marka kosmetyczna Olay przebadała w USA 2,5 tys. kobiet i odkryła, że dziesięć procent z nich starzeje się zaskakująco wolno (badacze nazwali je exceptional agers). Kobiety te wyglądały o dziesięć lat młodziej, niż wskazywała ich metryka. Naukowcy porównali ich geny odpowiedzialne za kondycję skóry i stwierdzili, że część z nich ma wyższy poziom aktywności niż u pozostałych 90 procent kobiet. Dlaczego? Dr Frauke Neuser kierująca badaniami wyjaśnia: „Odpowiedzią jest styl życia. Badania pokazują, że za starzenie się skóry w 20 procentach odpowiadają czynniki wewnętrzne, nad którymi nie mamy kontroli, ale pozostałe 80 procent to rzeczy zewnętrzne, które w dużej mierze możemy kontrolować”.\nTrzy najważniejsze to: jak często się opalasz, czy używasz kremu z SPF-em i czy masz pozytywny stosunek do świata (i do siebie). Dwa pierwsze czynniki są oczywiste, ale trzeci – optymizm – jest dość intrygujący.\nNiezbadana siła uśmiechu\nPo przeczytaniu informacji o wynikach badań marki Olay zaczęłam przeszukiwać Internet i specjalistyczne publikacje, żeby znaleźć jeszcze jakieś naukowe dowody na to, że uśmiech jest ważnym zabiegiem odmładzającym. Znalazłam jeszcze tylko jedno ciekawe badanie. Dr Howard Murad, założyciel pielęgnacyjnej marki Murad, zalecił 40 swoim pacjentkom, żeby codziennie czytały sobie afirmacje i prowadziły pamiętnik. Odkrył, że po zaledwie czterech tygodniach kobiety odczuwały mniejszy stres, miały niższe ciśnienie oraz lepiej nawilżoną skórę (a to klucz do zachowania jej młodości).\n„Informacji na temat wpływu pozytywnych emocji na nasz organizm jest niewiele, ponieważ trudno je zbadać. Emocje negatywne łatwiej jest wywołać i dłużej się utrzymują. Wyniki badań są bardziej rzetelne” – wyjaśnia prof. dr hab. n. med. Anna Zalewska-Janowska, specjalistka dermatolog-wenerolog, alergolog, immunolog kliniczny, kierownik Zakładu Psychodermatologii na Uniwersytecie Medycznym w Łodzi.\n„Z pięciu podstawowych emocji – szczęścia, smutku, gniewu, lęku, wstrętu – tylko jedna jest pozytywna. Dlaczego? Bo to te negatywne pozwalały nam przetrwać, gdy jeszcze mieszkaliśmy w jaskiniach. Człowiek nie zmienia się tak szybko jak otaczająca nas rzeczywistość. W codziennych sytuacjach nadal uruchamia się odruch uciekaj – walcz, chociaż nasze życie nie jest bezpośrednio zagrożone” – mówi prof. Zalewska-Janowska.\nSkoro negatywne emocje są tak dobrze przebadane, warto wiedzieć, co robią z naszą urodą. Zawsze powtarzam pacjentkom: Życie jest w twojej głowie, twój nastrój ma największy wpływ na to, jak wyglądasz i jak inni cię postrzegają – mówi dr Bartosz Pawlikowski, dermatolog z kliniki Medevac. Złość i smutek uwidaczniają się głównie na twarzy i mogą powodować zmarszczki od częstszego w tym stanie marszczenia brwi i mrużenia oczu. Gniew sprawia, że mięśnie twarzy są bardziej spięte, co potęguje zmarszczki.\nUczucie gniewu może również wpłynąć na regenerację komórek skóry. W badaniu opublikowanym w czasopiśmie „Brain, Behavior, and Immunity” naukowcy podzielili uczestników na dwie grupy: łatwo ulegających gniewowi i spokojnych. Po niewielkim zranieniu skóry uczestników doświadczenia obydwu grup zaobserwowano czterokrotnie wydłużone gojenie u osób nerwowych w porównaniu do osób spokojnych. Naukowcy tłumaczą to zjawisko wysokim poziomem kortyzolu u ludzi, którzy są skłonni do gniewu. Kortyzol hamuje produkcję kolagenu, najważniejszego elementu odbudowy struktury skóry. „W trosce o urodę lepiej jest także porzucić wstyd. To uczucie powstające w mózgu, rodzaj stanu emocjonalnego przewodzonego drogą nerwową do skóry, która w odpowiedzi się czerwieni. Częste i napadowe rumienie mogą w dłuższej perspektywie czasu doprowadzić do powstania trądziku różowatego, który musi być leczony farmakologicznie” – wyjaśnia dr Pawlikowski.\nSpośród wszystkich emocji największym wrogiem młodego wyglądu jest stres. „Przewlekły stres powoduje zmniejszenie produkcji lipidów, a bez nich skóra staje się bezbronna. Detergenty łatwiej wnikają w naskórek, powodując uszkodzenia. Pod wpływem stresu dochodzi też do zapalenia neurogennego. Odczyn zapalny w skórze powstaje w wyniku udziału nerwów oraz ich mediatorów – neuropeptydów – ale jest on taki sam jak stan zapalny wywołany przez bakterie” – tłumaczy prof. Zalewska-Janowska. Stres powoduje także wydzielanie wspomnianego wcześniej kortyzolu, hormonu stanowczo niekorzystnego dla zachowania urody. Kortyzol dociera do każdego narządu, powoduje, że naczynia krwionośne stają się bardziej kruche, nowe komórki skóry nie regenerują się tak szybko, a wymiana komórek na młode spada o około połowę. To starzenie się skóry w pigułce. „U mężczyzn poziom hormonów stresu spada, gdy tylko wracają do domu i zamykają za sobą drzwi, ponieważ tym dominującym jest testosteron – hormon walki. Kobiety mają gorzej. Przynoszą stres do domu. Dopiero koło północy poziom hormonów wraca do normy” – mówi prof. Zalewska-Janowska. „Z rozmów z pacjentkami wiem, że w trudnych chwilach łatwiej ulegają pokusie i sięgają po słodycze lub czipsy. Jedzą niezdrowe rzeczy w większych ilościach niż zazwyczaj i piją mniej wody, a więcej alkoholu, co może prowadzić do odwodnienia. Stres zwykle powoduje również zwracanie mniejszej uwagi na rutynową pielęgnację skóry” – uważa dr Pawlikowski.\nWejść w stan ZEN\nNajlepiej byłoby porzucić pracę, do dzieci mieć nianię i zmieniać partnera na nowszy model, gdy tylko minie stan zauroczenia. Nie możesz tego zrobić? Porzuć przynajmniej telewizor. „Słuchanie przez pięć minut negatywnych wiadomości uruchamia oś stresu (podwzgórze –przysadka – nadnercza) na ponad sześć godzin! Przez tyle czasu kortyzol jest wyrzucany do organizmu” – mówi prof. Zalewska-Janowska. Znajdź też czas na rozładowanie emocji, najlepiej w ruchu. Idź na fitness, jogę, zumbę, biegaj. Wybierz taką formę aktywności, która będzie ci sprawiała przyjemność, wtedy łatwiej ci będzie iść na zajęcia mimo zmęczenia. Postaw na konstruktywne strategie radzenia sobie ze stresem. Poza postawą uciekaj – walcz masz trzecią opcję – otwartość. To od ciebie zależy, czy będziesz postrzegała daną sytuację jako problem zatruwający życie, czy wyzwanie, jedną z wielu spraw do załatwienia.\nRatunek dla pesymistek\n„W badaniu opublikowanym w »Journal of Psychiatric Research« pacjenci bezskutecznie leczeni lekami przeciwdepresyjnymi otrzymali zastrzyki toksyny botulinowej w mięśnie okolicy czoła, które uniemożliwiały marszczenie brwi. Sześć tygodni później depresja obniżyła się średnio o 47 proc. w grupie kontrolnej, a o dziewięć procent w grupie placebo, co sugeruje, że nasze mięśnie twarzy nie tylko wyrażają emocje, ale również regulują nastrój” – twierdzi dr Pawlikowski. To nie znaczy, że namawiamy do leczenia depresji botoksem czy chodzenia do lekarza medycyny estetycznej zamiast do terapeuty (swoją drogą to dość popularny trend, powiększanie ust w ramach poprawy nastroju). To badanie pokazuje, że mózg i mięśnie tworzą pętlę. „Gdy się uśmiechasz, nawet na siłę, do mózgu biegną te same impulsy, jak przy szczerym uśmiechu”, mówi prof. Zalewska-Janowska. Mózg odbiera to jako sygnał do produkcji hormonów szczęścia, co przekłada się na kondycję skóry. Dlatego nawet jeśli widzisz świat w czarnych barwach, wklepując krem, uśmiechaj się do siebie.\n3 sposoby na zmniejszenie stresu i zachowanie młodości\nGdy zalewają cię emocje, rozum jest odcinany. Racjonalne argumenty są wtedy na nic, ale możesz działać z poziomu fizjologii. Po prostu głęboko oddychaj, to obniża tętno i ciśnienie, a poziom hormonów stresu spada.\nMózg potrzebuje 30 minut, żeby się zrelaksować. Najlepiej znaleźć ten czas rano, gdy rusza produkcja kortyzolu. Jeśli nie praktykujesz medytacji, wypróbuj trening relaksacji mięśni wg Jacobsona.\nZielona herbata jest bogata w L-teaninę. Aminokwas ten działa uspokajająco, zmniejsza stres i stabilizuje nastrój. Poza tym sama przerwa na herbatę zmniejsza uczucie niepokoju.\nTo mogą być bliscy, współpracownicy, ale też sąsiedzi czy osoby publiczne. Łączy ich jedno: strasznie nas denerwują. (Fot. iStock)\nTo mogą być bliscy, współpracownicy, ale też sąsiedzi czy osoby publiczne. Łączy ich jedno: strasznie nas denerwują. Dlaczego? Są od nas inni czy przeciwnie – zbyt do nas podobni? Przekraczają nasze granice czy po prostu nadeptują nam na odcisk? Pytamy terapeutkę Katarzynę Miller.\nKiedy za kimś nie przepadamy, zwykle uważamy, że w pewnym sensie świadczy to o tej osobie. A może mówi to więcej o nas samych?\nOpowiem wam o niezwykle zdolnej, pięknej i bogatej młodej damie, z fenomenalną karierą i świetnymi zarobkami. Jednak bez drygu do facetów. Podrywali ją interesujący panowie, których poznawała przy wielomilionowych negocjacjach. Tam była żyletą. Ale po dwóch, trzech randkach panowie się utleniali. Nie umiała się z nimi bawić, flirtować, lekko rozmawiać. Była spięta, nastroszona. Jak to zwykle się dzieje, źródłem był jej dom rodzinny. Tata – słaby alkoholik. Mama, wiecznie cierpiąca, niezadowolona, zimna – zajmowała się głównie opowiadaniem córce o tym, jak okropnym człowiekiem jest tatuś i co jej paskudnego robi w łóżku (małej dziewczynce!). Jedynie nauka była schronieniem dla naszej damy, dawała jej solidne oparcie, a poza tym dzięki dobrym ocenom dostawała głaski w rodzinie, sławę w szkole i na studiach oraz poczucie dumy. Potem też duże pieniądze. Miała talent, poświęciła mu całą siebie i wyniki były imponujące. Imponowała również mężczyznom.\nJednak w kontaktach prywatnych nie mogło się nie ujawniać jej kompletne zagubienie. W nauce i pracy jesteśmy głównie zadaniowi, prywatnie pokazujemy znacznie więcej siebie. O dziewczynach, które w obecności mężczyzn były zalotne i rozfiglowane i które miały duże powodzenie, nasza bohaterka mówiła „puste lalki”, z pogardą i złością. W procesie terapii dotarło do niej, że mówi i czuje tak przede wszystkim z ogromnej zazdrości i niechęci, bo one miały to, czego sama pragnęła, a nie umiała, nie wiedziała, co zrobić, by to dostać. Bo tego się nigdy nie uczyła. Przeciwnie, trzymała się z daleka, z samotności i lęku przed toksycznymi emocjami, od jakich kipiało w jej domu rodzinnym. Ostatecznie zrozumiała, jak ważne są prawdziwe umiejętności „pustych lalek” oraz ich urok i jak wiele można się od nich nauczyć. Ponieważ była bardzo zdolna, szybko wiele rzeczy nadrobiła. W różnych zresztą dziedzinach, nie tylko w tej.\nCzyli to, czego najbardziej nie lubimy w innych, jest tym, czego najbardziej nie lubimy w sobie? Lub czego najbardziej nam brakuje?\nAlbo tym, czego nie lubimy w sobie, albo tym, czego nie mamy, albo tym, co do czego nam wmówili, że nie wolno nam mieć i dlatego mamy to ukryte w naszym cieniu.\nWielu zna to może z własnego życia: wchodzisz do jakiejś grupy, powiedzmy nowego zespołu w pracy, i od pierwszej chwili jedna osoba wywołuje w tobie niechęć, co chwila się spinacie. Po jakimś czasie, kiedy lepiej się poznajecie, okazuje się, że tak naprawdę macie ze sobą wiele wspólnego i zakopujecie wojenny topór.\nMoże i tak się stać, ale myślę, że jednak to rzadki scenariusz. Już prędzej pierwotny konflikt narośnie i wcale nie staniecie się najlepszymi przyjaciółmi...\nJa tak miałam parę razy...\nTo miałaś szczęście. Pewna pani żarła się całe życie ze swoim ojcem, a byli do siebie podobni jak dwie krople wody. Takich przykładów znam mnóstwo. Podobnie jak takich, że jeśli z kimś źle zaczniemy, to potem wyłapujemy dowody na to, że to nie jest fajna osoba. Chyba że jesteś bardzo świadoma i pilnujesz tego, żeby się nie uprzedzać.\nWiesz, jeżeli ktoś na ciebie źle spojrzy, a tym masz w sobie jakieś głęboko ukryte urazy, to nie skupiasz się wcale na tych urazach, tylko na tym, że ktoś na ciebie źle spojrzał. I jesteś przekonana, że jest ci przykro nie z powodu jakiegoś urazu, tylko przez tę osobę.\nCzyli to osoby, których nie lubimy, najwięcej nas uczą?\nTak bym nie powiedziała. Najwięcej uczą jednak osoby, które nas kochają i akceptują. One uczą nas rzeczy najważniejszych, dają nam różne prawa i praktyczne podstawy do właściwego funkcjonowania. Natomiast osoby, z którymi mamy konflikt, mogą nam służyć jako powód do pracy nad sobą. Ale nie wszyscy lubią nad sobą pracować. Wolą powiedzieć: „co za dupek” albo „wstrętna baba”.\nA taki przykład: mam trudną szefową, czepiającą się wszystkiego, podważającą moje kompetencje. Czy to jest wskazówka dla mnie, by popracować nad sobą i, dajmy na to, nad relacją z matką? A jeśli to szef - nad relacją z ojcem? Czego mają nas nauczyć takie osoby?\nUpierdliwy szef może się nam przydać do tego, żebyśmy sobie jakoś w tej sytuacji poradzili. Albo pozwolili sobie zostawić tę pracę, albo nauczyli się pracować pomimo takiego szefa i jego uwagi puszczali jakoś bokiem, albo mu się postawili, albo zjednoczyli całą społeczność pracowniczą przeciwko niemu... Różne mogą być ścieżki postępowania. Oczywiście możemy się też zastanowić nad naszą relacją z rodzicami, jak najbardziej, wiele jest w tym racji. Niektórzy bowiem pojawiają się w naszym życiu po to, by przypomnieć nam, że mamy nierozwiązane konflikty z przeszłości, i uosabiają tych, z którymi w tym konflikcie jesteśmy. Często te najważniejsze osoby, czyli rodziców właśnie. Taka sytuacja to także sygnał dla nas, że dajemy sobie wchodzić na głowę komuś, kto by tego może nie robił, gdybyśmy się na to nie godzili. Są ludzie, którzy atakują dopiero wtedy, gdy widzą, że druga osoba jest „miękka”, ustępuje, i korzystają z tego. Nauka płynie więc następująca: warto zacząć stawiać granice. Rozróżnijmy jednak osoby, które nam szkodzą czy chcą nas zniszczyć, od osób trudnych, z którymi nie dajemy sobie rady z powodu naszych zaszłości czy niepewności. Warto poświęcić trochę czasu, by najpierw zastanowić się: czy ten ktoś jest szkodnikiem, czy po prostu inną osobą niż ja i przez to mi się nie podoba, złości mnie, a może nawet mnie fascynuje. Może się nie przyznaję do tego, że ktoś mnie fascynuje, może boję się, że on mnie nie zechce...\nMówi się, że najbardziej pociągają nas osoby, które jednocześnie najbardziej nas denerwują...\nChyba dość często tak jest. Wiele kobiet wpada w sidła facetów, którzy potem robią im krzywdę. Dlatego trzeba się mieć na baczności.\nZgadzam się, ale ja miałam na myśli coś innego: czasem pociągają nas mężczyźni...\nTo też! Myślę jednak o mężczyznach, którzy są z jednej strony pociągający, a z drugiej - mówią z pełnymi ustami, rozwalają skarpetki po mieszkaniu... Myślimy "o fuj", a jednocześnie jest w tym zachowaniu coś niegrzecznego, coś na co byśmy sobie nie pozwoliły, a może byśmy chciały...\nBo on jest niegrzeczny, a ona jest grzeczna? Zgadza się, to działa na nas, zwłaszcza na początku. Tylko potem często kobiety żałują swoich wyborów. Mówią: „Wzięłam sobie takiego niewychowanego, liczyłam, że się zmieni”. Ale jeżeli są otwarte i chętne do tego, by pozwolić sobie na pobycie trochę niegrzeczną, to taki związek może się wręcz rozkosznie rozwijać. Będą sobie razem walać skarpetki po podłodze i będzie im przyjemnie. Ale znów: odróżnijmy takie ambiwalentne odczucia „trochę pociąga, trochę odrzuca” od sytuacji, że przy kimś czujesz się nieswojo, nie wiesz, o co chodzi, i zaczynasz się na serio zastanawiać, czy czegoś źle nie zrobiłaś... Wtedy trzeba się zatrzymać, bo może jest to osoba, która zaczyna nas używać do własnych celów i kompensować na nas swoje urazy.\nMoże więc osoby, które nas wyprowadzają z równowagi, mają nas nauczyć tego, jak się przed nimi bronić? Może nie zawsze musimy się doszukiwać w sobie ich cech?\nInna moja pacjentka powiedziała mi niedawno: „Zauważ, przyszła do ciebie nowa osoba”. Powiedziała tak o sobie, z radością i dumą. To zawsze jest bardzo ważna chwila dla terapeuty. Ucieszyłam się i słuchałam dalej. „Spotkałam się z moim byłym mężem, czyli moim największym gnębicielem, i pierwszy raz się go nie bałam, pierwszy raz patrzyłam ze spokojem na to, co on wyprawia. Pierwszy raz byłam w stanie odpowiedzieć: »A więc tak myślisz, no cóż, ja myślę inaczej«. Nigdy w życiu nie przypuszczałam, że może być to takie wyzwalające! Czy jesteś ze mnie dumna?”. Powiedziałam, że jestem z niej bardzo dumna, ale to głównie ona powinna być dumna z siebie. Bo to jest rewelacja!\nCzyli co się takiego stało?\nNo, proces terapeutyczny, jej autentyczna praca nad sobą przyniosła efekt. Przerobiła lęk, niepewność na poczucie spokoju i pewności siebie. Ostatnio pytała: „Czy ja idę w dobrym kierunku?”. Ja na to: „Oczywiście, że tak, ale kiedy zobaczysz, kiedy poczujesz pierwsze efekty – nie będziesz pytać, bo będziesz wiedziała!”. I proszę. Ona była zen, a to on się nakręcał. I ona teraz będzie coraz wyraźniej widziała, co on jej robi i jak się przed tym bronić.\nZgadzam się, powinniśmy odróżniać to, czy ktoś nas krzywdzi, czy jednak mówi z pełnymi ustami.\nTo bardzo istotna różnica! Choć tego mówienia z pełnymi ustami to bym jednak nie lubiła... To szczegół, wiem, ale niektóre szczegóły są wielką sprawą. Nie zniosłabym faceta, który by mówił „szłem”. No, może na romans, ale nie będę z nim rozmawiała przy śniadaniu.\nJak to jest jednak, że są takie osoby w naszym otoczeniu, że wystarczy ich jedno zdanie, a nam już gula rośnie - i nie mówi tu o bliskich, którzy czasem nas najbardziej wkurzają, bo spędzamy z nimi najwięcej czasu, ale o znajomych z pracy czy sąsiadach.\nBo jesteśmy pełni różnych bólów i niespełnień. Pragniemy ciepła, cierpliwości, zachwytu, a dostajemy... no cóż? U mnie w domu tak bywa: wracam z prowadzenia grupy, zmęczona, z głową pełną ludzkich historii, a mój chłop mi od progu zaczyna coś opowiadać i jeszcze mówi: „Nie słuchasz mnie”. „Nie, nie słucham” – odpowiadam, wspinając się na wyżyny cierpliwości. „A dlaczego mnie nie słuchasz?” – on na to, oburzony. „Dlatego że jestem już pełna ludzkich historii, jak zawsze po grupie, i mógłbyś o tym pamiętać”. „To kiedy ja mam z tobą porozmawiać?”. „Na pewno teraz nie”. Trzeba się bronić. Ale rozumiem go. Siedział i nie miał z kim rozmawiać. A ja tam sobie gadam z całą grupą. Mam fajniej.\nMoże ta złość pojawia się w nas dlatego, że niektóre osoby przekraczają nasze granice, i w ten sposób chcemy ich bronić.\nTo też. Ale myślę, że denerwuje nas to, że niczego się nie uczą. Mówimy, prosimy, że nie teraz, że nie życzysz sobie, a one swoje... Wkurza nas też, kiedy próbuje się zrzucać na nas winę, a wiele osób ma taką tendencję: „Ale ty tego nie powiedziałaś”, „Nie zrozumieliśmy się”, mimo że i powiedziałaś, i że to on czy ona nie zrozumieli, a nie „myśmy się nie zrozumieli”.\nCzego to ma nas nauczyć? Anielskiej cierpliwości?\nPowiem dosadnie, czasem uczy nas tego, żeby mieć na pewne rzeczy wywalone. Po prostu.\nNiekiedy, mimo że chcielibyśmy zareagować złością, pojawia się w nas jakaś miękkość i bezradność, zamiast krzyku - leją się łzy. To o wiele trudniejsze do zniesienia. Złość daje siłę.\nAle nawet po fakcie można wiele rzeczy zrobić, żeby się ochronić czy przywołać swoje nadszarpnięte granice. Można sobie pewne rzeczy wyobrazić, na przykład to, jak się chciałbyś zachować w takiej sytuacji, napisać opowiadanie czy bajkę, która kończy się tak, jak sobie życzysz.\nI jeśli uda mi się zareagować inaczej niż zwykle, to tak jak twoja pacjentka, powinnam poczuć dumę.\nTak, to pierwszy krok. Drugi to się z tym oswoić. Bo takiej siebie jeszcze nie znasz. Poza tym trzeba wiedzieć, że mogą być nawroty, czyli że znowu się poczujesz bezradna albo znowu ci gula urośnie. Wiedzieć to i dalej kroczyć ścieżką rozwoju. Ćwiczmy różne strategie zachowań. Jeśli ktoś nas zawsze wkurza, spytajmy swój mózg: A jakie mogłyby być inne reakcje? Może zdziwienie? A może śmiech? A może paradoksalnie przyznać mu rację? Albo tym razem, zamiast awantury, chłód i dystans? Może olać? A może właśnie nakrzyczeć i tupnąć? Odwrócić się na pięcie i wyjść? Miejmy różne strategie i korzystajmy z nich świadomie, nie bądźmy niewolnikami swoich reakcji.