Warsztaty Pocztówka dźwiękowa\nPrzystanek Kultura zaprasza na niezwykłe warsztaty w ramach obchodów 590-lecia nadania praw miejskich Piasecznu. „Pocztówka dźwiękowa” – zapraszamy w dniach 7 września (godz. 13:00 – 15:00) i 8 września (godz. 10:00 – 15:00) na warsztaty słuchania dźwięków i tworzenia nagrań terenowych.\nPodczas warsztatów wybierzemy się na spacery w poszukiwaniu charakterystycznych krajobrazów dźwiękowych naszego miasta. Celem warsztatów jest stworzenia krajobrazu dźwięków charakterystycznych dla współczesnego Piaseczna. Chcemy stworzyć pocztówkę dźwiękową z zapisem Piaseczna 2019r. Jeśli interesujesz się dźwiękiem, chcesz poznać w praktyce ideę spacerów akustycznych to te warsztaty są dla Ciebie! Zapraszamy młodzież i dorosłych (+10 lat) Warsztaty są bezpłatne, ale obowiązują zapisy. Liczba miejsc ograniczona.\nWarsztaty poprowadzi Krzysztof Topolski perkusista, elektroakustyczny improwizator, autor soundartowych projektów, kurator. W jego pracy kluczowe pojęcia tonoise, soundscapeigroove. Interesują go poszukiwania w sferze perkusji oraz live electronic, muzyka improwizowana i elektroakustyczna, komponuje przy użyciukomputera, tworzy instalacje dźwiękowe oraz realizuje nagrania terenowe. Współpracował z Zachętą, Muzeum Narodowym z Krakowie. Był stypendystą Museums Quartier w Wiedniu (2004), Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2007, 2010, 2013), Fundacji Wyszehradzkiej w Galerii Skolska 28 w Pradze (2011) oraz Fundacji ArtsLink w Nowym Jorku - rezydencja w Ohio Sate University School of Music (2013). Przebywał i pracował w ośrodku muzyki elektroakustycznej EMS w Sztokholmie (2013) . Brał udział w wielu festiwalach m.in :Sanatorium Dźwięku, Narracje, CoCArtUnsound , Line_in :Line_out, Wien Modern , Stimul , Echofluxx, Jazz and Experimental Music from Poland. Grał na perkusji w zespołach: Kobiety, NightCome, Red Rooster, był założycielem wrazM.bunio.S grupy Ludzie.\nWydarzenie na fb: https://www.facebook.com/events/406418246898144/\nPlener rysunkowy Voluta Piaseczno\nPrzystanek Kultura zaprasza na plener rysunkowy Voluta Piaseczno. Centrum małego miasta.\n28 września (sobota) godz. 10:00-13:00\nMykwa, ul. Zgoda – nowa aranżacja przestrzenna/architektoniczna\nPrzystanek Kultura, przestrzeń miejska\n6 październik (niedziela) godz. 10:00-13:00\nPoniatówka – detale w architekturze\n12 październik (sobota) godz. 10:00-13:00\nRatusz piaseczyński i Kościół św. Anny\nCykl trzech plenerów rysunkowych organizowanych w przestrzeni miejskiej. Udział w warsztatach jest bezpłatny, ale obowiązują zapisy, liczba miejsc ograniczona. Warsztaty zorganizowane w ramach obchodów 590 urodzin Piaseczna przed warsztatami plenerowymi zapraszamy na teoretyczne wprowadzenie:\n22 września (niedziela), godz. 12:00 – TOŻSAMOŚĆ PIASECZNA. LUDZIE, MIEJSCA, WYDARZENIA „Piaseczno. Centrum małego miasta”. Odniesienie się do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta z lipca 2006 r. a dziś.\nPrzystanek Kultura, wstęp wolny.\nWarsztaty zorganizowane w ramach obchodów 590 urodzin Piaseczna.\nDotknij Dźwięki - warsztaty rodzinne słuchania i tworzenia dźwięku\nPrzystanek Kultura zaprasza na niezwykłe warsztaty w ramach obchodów 590-lecia nadania praw miejskich Piasecznu. „Dotknij Dźwięki” – warsztaty rodzinne słuchania i tworzenia dźwięku - 7 września w godz. 11:00 – 12:30\nChcesz sprawdzić czy można dotknąć dźwięku? A może chcesz się dowiedzieć, czy można dźwięk zobaczyć ? Zapraszamy do wzięcia udziału w warsztatach słuchania i tworzenia dźwięków. Uczestnicy będą rozpoznawać dźwięki , poznają świat szmerów i hałasów. Dowiedzą się czy możliwy jest ruch bez dźwięku i zbadają czy istnieje Cisza. Zapraszamy dzieci wraz z opiekunem w wieku 5 – 10 lat. Warsztaty są bezpłatne, ale obowiązują zapisy. Liczba miejsc ograniczona.\nWarsztaty poprowadzi Krzysztof Topolski perkusista, elektroakustyczny improwizator, autor soundartowych projektów, kurator. W jego pracy kluczowe pojęcia tonoise,soundscapeigroove. Interesują go poszukiwania w sferzeperkusji oraz live electronic, muzyka improwizowana i elektroakustyczna, komponuje przy użyciukomputera, tworzy instalacje dźwiękowe oraz realizuje nagrania terenowe. Współpracował z Zachętą, Muzeum Narodowym z Krakowie. Był stypendystą MuseumsQuartier w Wiedniu (2004), Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2007, 2010, 2013), Fundacji Wyszehradzkiej w Galerii Skolska 28 w Pradze (2011) oraz Fundacji ArtsLink w Nowym Jorku - rezydencja w Ohio Sate University School of Music(2013). Przebywał i pracował w ośrodku muzyki elektroakustycznej EMS w Sztokholmie (2013). Brał udział w wielu festiwalach m.in :Sanatorium Dźwięku,Narracje, CoCArtUnsound , Line_in :Line_out, Wien Modern, Stimul, Echofluxx, Jazz and Experimental Music from Poland. Grał na perkusji w zespołach: Kobiety, NightCome, Red Rooster, był założycielem wraz M.bunio.S grupy Ludzie.\nPrzystanek Kultura zaprasza na letnie warsztaty kreatywne. Myślą przewodnią Warsztatów jest rozbudzenie kreatywności i przekazanie szerokiego wachlarza umiejętności technicznych podczas tworzenia "małych dzieł sztuki". Dzieci będą mogły pracować różnorodnymi technikami. Nauka korzystania z różnorodnych maszyn i narzędzi może być początkiem rozwijania ich hobby czy nawet przyszłych umiejętności zawodowych.Na każdych zajęciach będziemy realizować inny projekt używając innych technik (mozaika, decoupage, kimekomi) dzięki czemu dzieci będą rozwijać się w wielu kierunkach.Wszystkie prace wykonane na Warsztatach mogą stać się atrakcyjną ozdobą domu, prezentem lub po prostu miłą pamiątką.\nWarsztaty orkiestrowe w Piasecznie\nZAPRASZAMY NA WARSZTATY ORKIESTROWE. Lekcje indywidualne, próby sekcyjne, próby tutti, wykłady, ćwiczenia oddechowe.\nTermin: 19 - 24 sierpnia 2019 r.\nCena: 50 zł/całość\n(dla uczestników zajęć muzycznych CK oraz członków Piaseczyńskiej Orkiestry Dętej wstęp wolny)\nWarsztaty będą prowadzone na wszystkich instrumentach dętych oraz perkusji, gitarze, fortepianie i wokalu.


Banki.pl - Legitymacja studencka z dostępem do konta w Getin Banku\nLegitymacja studencka zapewniająca wszystkie tradycyjne funkcjonalności (np. karty dostępowej czy karty miejskiej) a do tego pełniąca rolę karty debetowej to w Polsce zupełna nowość. Oferowane przez Getin Bank rozwiązanie jest jednak całkowicie bezpieczne – dzięki wykorzystaniu nowoczesnych technologii możliwe jest całkowite odseparowanie funkcji płatniczej od innych funkcji legitymacji.\nUczelnia, która wdroży takie rozwiązanie będzie wydawać studentom legitymacje z zakodowaną, ale nieaktywną funkcją płatniczą. Jej uruchomienie będzie możliwe wyłącznie po podpisaniu umowy i założeniu konta, jeśli natomiast do niej nie dojdzie karta będzie funkcjonować jak zwykła legitymacja.\nDecydując się na uruchomienie konta w Getin Banku oraz aktywowanie funkcji płatniczej na swojej legitymacji studenci uzyskają dostęp nie tylko do bezpłatnej bankowości internetowej, przelewów przez Facebook, e-mail oraz SMS, ale również do przygotowanych specjalnie dla nich promocji, zapewniających wymierne korzyści finansowe. Aktualna propozycja banku, w ramach której można zyskać nawet 250 zł rocznie, to nagroda dla najlepszych studentów - 50 zł za każdą piątkę na egzaminie w sesji.


Wybrzeże Kości Słoniowej: Kiedy uniwersytety zostaną ponownie otwarte? · Global Voices po polsku\nWybrzeże Kości Słoniowej: Kiedy uniwersytety zostaną ponownie otwarte?\nTranslated (en) byVivienne Griffiths\nTłumaczenie opublikowane 16 listopad 2011 12:42 GMT\nPrzeczytaj ten artykuł w języku Malagasy, English, Español, বাংলা, македонски, Français\nPost ten jest częścią naszego raportu specjalnego Wybrzeże Kości Słoniowej – Zamieszki 2011\n[Wszystkie linki, z wyjątkiem zaznaczonych inaczej, są w języku francuskim]\nW czasie powyborczego kryzysu w Wybrzeżu Kości Słoniowej [ang.] zamknięto trzy państwowe uniwersytety (Cocody, Abobo-Adjamé i Bouaké [fr.]), a studenci zostali poproszeni o opuszczenie akademików. Chociaż wiele osób poparło te działania, dzisiaj zastanawiają się czy uniwersytety zostaną w ogóle ponownie otwarte.\nZamknięcie uniwersytetów miało dwa konkretne cele:\n- zwolnienie pomieszczeń, które było nielegalnie okupowane przez osoby nie będące studentami, zwłaszcza przez członków wpływowej, a także uzbrojonej Fédération Estudiantine et Scolaire de Côte d'Ivoire (Federacji Studentów i Uczonych z Wybrzeża Kości Słoniowej)\n- odnowienie budynków, które wymagały niezwłocznej naprawy.\nRozpadający się budynek Uniwersytetu Cocody w Abidżanie. Zdjęcie: Alexenafrique, copyright Demotix (13/10/11).\nPrace ruszyły z wielką pompą. Jednak po wizycie Ministra Szkolnictwa Wyższej Cisséa Bacongo, relacjonowanej przez państwowe media, wśród studentów, ich rodziców i nauczycieli zaczęły rodzić się wątpliwości co do daty ponownego rozpoczęcia zajęć na uczelni.\nPlac budowy na Uniwersytecie Cocody w Abidżanie, październik 2011. Zdjęcie autora artykułu.\nW ciągu ostatnich kilku dni debata na portalach społecznościowych, szczególnie na Twitterze, jeszcze bardziej rozgorzała. Minister rządu i promotor stosowania technologii informacyjnych oraz telekomunikacyjnych w edukacji Antoine Mian, podkreśla, że istnieje ryzyko przedłużonego zamknięcia uniwersytetów:\n@MIANSEH: bezczynność rodzi #SŁABOŚĆ, a studenci są bezczynni od 5 miesięcy. Hello #VICES #sosUniv #criseUniv #civ2010\nMikroblogerzy bezzwłocznie poprosili o bezpośrednią odpowiedź Alaina Lobognona, jednego z nielicznych ministrów Wybrzeża Kości Słoniowej z aktywnym kontem na Twitterze. Marc Antoine Hodonou zapytał:\n@Ceschod: mam jedno pytanie: Czy ustalono datę ponownego otwarcia kampusów uniwersyteckich na #Ci225 ? #civ2010 #civ225\nDon Prince zasugerował bardziej pragmatyczny kompromis, który pozwoliłoby na kontynuację prac remontowych oraz zajęć:\n@princedonk: Chciałem powiedzieć, że przy odrobinie ostrożności zajęcia mogą się odbywać, podczas gdy prace będą trwały tylko w części uniwersytetu! #sosUniv\nWedług niego, Institut National Polytechnique Houphet Boigny (Państwowy Instytut Politechniczny) (INP-HB) już pokazał, że takie rozwiązanie jest możliwe. Ta państwowa wyższa uczelnia znajdująca się w Jamusukro (stolica polityczna) ma swój wydział w Abidżanie, którego studenci byli zakwaterowani na kampusie w Cocody. Jak podkreśla Don Prince, pomimo zamknięcia kampusu w Cocody, zajęcia w INP-HB nadal odbywają się.\n@princedonk: Pomimo zamknięcia wielu uniwersytetów, zajęcia w INPHB na wydziale w Cocody nadal odbywają się, oto przykład #sosUniv\nJeśli takie rozwiązanie zostałoby zastosowane na wszystkich uniwersytetach, przywrócono by do użytku sale wykładowe i inne pomieszczania, a pomimo zamknięcia kampusów studenci mogliby ponownie uczęszczać na zajęcia.\nJednak problemy z zakwaterowaniem i dojazdem na uczelnie w Abidżanie spowodowały, że powstały inne rozwiązania, na przykład nauka na odległość. Hagger55 proponuje:\n@hager55: nauczanie online ; konferencje wideo, żeby nadrobić zaległości @anarshy @Sanders225 #sosUniv #civ2010\nJak podkreśla Stephane Kouakou, rozwiązanie to niestety może nie być skuteczne ze względu na nieodpowiednią infrastrukturę oraz brak sprzętu informatycznego:\n@iamstephanek: Jakość sprzętu? @hager55: nauczanie online; konferencje wideo, żeby nadrobić zaległości @anarshy @Sanders225 #sosUniv\nAlain Lobognon uspokaja:\n@MIANSEH: Data została ustalona. Rząd poda ją do wiadomości publicznej na początku listopada #ci225. Staramy uniknąć się błędów z przeszłości #civ2010\nAle wyraźnie stwierdza:\n@MIANSEH: Uniwersytety nie zostaną otwarte zbyt pochopnie. Najpierw musimy zając się bieżącymi problemami #ci225 #civ2010\nPrzesłanie jest jasne. Studenci z Wybrzeża Kości Słoniowej muszą wykazać się cierpliwością i wziąć pod uwagę alternatywne rozwiązania, na przykład uczelnie prywatne Grands Ecoles lub egzaminy na wyższe uczelnie administracji publicznej, gdzie zajęcia nie zostały przerwane.\nNigeria 19 listopad 2020


Katowice: Remont ulicy Pocztowej [ZDJĘCIA] Nowa organizacja ruchu w centrum - Dziennikzachodni.pl\nKatowice: Remont ulicy Pocztowej [ZDJĘCIA] Nowa organizacja...\nKatowice: Remont ulicy Pocztowej [ZDJĘCIA] Nowa organizacja ruchu w centrum\n21 maja 2013 21.05.2013 Aktualizacja: 21 maja 2013 08:55 21.05.2013 08:55\nPrzebudowa ulicy Pocztowej w Katowicach ©Justyna Przybytek\nMyśleliście, że Katowice są już dość rozkopane? Wcale nie. Wczoraj ruszył remont kolejnej ulicy w centrum, tym razem Pocztowej. Budowlańcy zrywają tu tory tramwajowe i nawierzchnię ulicy po jej wschodniej stronie. Roboty prowadzone są w ramach drugiego etapu przebudowy centrum Katowic.\nRewolucja Kutza: Posadźmy palmy na Rynku w Katowicach! [ZDJĘCIA]\nKatowice: Wyburzą Michalika i odkryją Rawę w centrum. Trwa 2. etap przebudowy [ZDJĘCIA]\nZanim przebudowa centrum ruszyła, tramwaj na katowicki rynek wjeżdżał ulicą Świętego Jana, a wyjeżdżał - Pocztową. W pierwszym etapie przebudowy ulicę św. Jana zmodernizowano i wybudowano w jej ciągu nowe tory w obu kierunkach. I tak ruch tramwajowy z i na rynek przeniesiono na zamkniętą dla aut św. Jana, a kierowcom pozostawiono Pocztową.\nW drugim etapie przebudowy tory już na zawsze znikną z Pocztowej, ale ulica nie zamieni się tak jak św. Jana w deptak - nadal będzie przejezdna.\nWSZYSTKO O PRZEBUDOWIE CENTRUM KATOWIC - ZDJĘCIA, INFORMACJE, WIZUALIZACJE - ZOBACZ KONIECZNIE\nDo tego czasu kierowcy wjeżdżający w okolice katowickiego rynku muszą jednak liczyć się z utrudnieniami. Co ważne, z Pocztowej zniknęło kilkadziesiąt miejsc postojowych, a ruch odbywa się wąskim pasem po zachodniej stronie ulicy (przy poczcie). Na czas robót zlikwidowano również lewoskręt z Pocztowej w Młyńską i wjazd na tę drugą od strony rynku. I tak od wczoraj na Młyńską, która stała się drogą jednokierunkową, i w okolice magistratu dostaniemy się tylko jadąc od ulicy Dworcowej nową drogą, czyli Nową Młyńską. Ulica ma około 100 metrów i łączy Dworcową z Młyńską.\nTo kopia drogi, która była tu przed budową nowej hali dworca i budową Galerii Katowickiej. Zniknęła na czas inwestycji, a teraz została odbudowana i biegnie po stropie podziemnego dworca autobusowego. Wjazd na nią jest z węzła prowadzącego także do tunelu pod dworcem. Ulicą przejedziemy obok urzędu pocztowego (mając go po prawej stronie), objedziemy prywatny parking za budynkiem ratusza i wjedziemy na Młyńską. Zarówno z ulicy Pocztowej, jak i z Młyńskiej wyjedziemy na rynek i jezdnią wzdłuż Domu Prasy, potem przez parking obok Skarbka, wjedziemy na ulicę Mickiewicza.\nPo zakończeniu modernizacji Pocztowej, rozpoczną się roboty na ulicy Młyńskiej. Przypomnijmy też, że w ramach drugiego etapu przebudowy centrum Katowic odkopywana jest Rawa na placu Obrońców Katowic oraz trwa budowa ulicy Śródmiejskiej.\nkatowice przebudowa pocztowa\nkatowice remont pocztowa\nKatowice = Kattowitz (gość) 21.05.13, 09:41:24


04.2009 - "Z problematyki inspekcji i kontroli w prawie farmaceutycznym." - Aptekarz Polski\nW dniu 19 grudnia ubiegłego roku przyjęta została ustawa o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r., Nr 18, poz. 97). Jednym z głównych powodów jej uchwalenia było pragnienie zasadniczego uporządkowania kwestii kontrolowania przez organy administracji publicznej działalności gospodarczej przedsiębiorców, a zwłaszcza zmniejszenie uciążliwości kontroli takiej działalności.\nPomimo godnego pochwały celu owej nowelizacji przywołana ustawa nie znalazłaby się w orbicie naszego zainteresowania gdyby nie fakt, iż w zbiorze wspomnianych w jej tytule „niektórych innych ustaw” odnaleźć można Prawo farmaceutyczne (dalej: Pf). W związku z tym wypada pokrótce przedstawić zmiany, które w/w nowelizacja wprowadziła – z dniem 7 marca br. – w tekście kluczowego dla polskich aptekarzy aktu normatywnego.\nPrzede wszystkim odnotować trzeba, iż wzbogacony został słowniczek ustawowy. I tak, w art. 2 Pf znalazły się definicje inspekcji i kontroli. To pierwsze pojęcie oznacza kontrolę warunków wytwarzania i importu produktów leczniczych, badanych produktów leczniczych i substancji czynnych wykorzystywanych jako materiały wyjściowe przeznaczone do wytwarzania produktów leczniczych przeprowadzaną przez inspektorów do spraw wytwarzania Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego zgodnie z przepisami Pf (zob. art. 2 pkt 7c). Natomiast pod pojęciem kontroli kryją się czynności podejmowane przez inspektorów farmaceutycznych w związku ze sprawowanym nadzorem nad jakością produktów leczniczych będących przedmiotem obrotu oraz mające na celu sprawdzenie warunków prowadzenia obrotu produktami leczniczymi (zob. art. 2 pkt 7d).\nCo warte podkreślenia do kontroli działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej, prowadzenia apteki ogólnodostępnej, wytwarzania produktu leczniczego, a także obrotu detalicznego takimi produktami prowadzonego przez punkty apteczne, stosuje się odpowiednie przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (zob. art. 37au Pf).\nPodmiot prowadzący kontrolę/inspekcję\nW konsekwencji dokonanej nowelizacji, inspekcję przeprowadza inspektor do spraw wytwarzania Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia inspekcji udzielonego przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Kontrolę natomiast przeprowadza inspektor farmaceutyczny, po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli udzielonego przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.\nUpoważnienie, o którym mowa powyżej, zawiera co najmniej: wskazanie podstawy prawnej; oznaczenie organu kontroli; datę i miejsce wystawienia; imię i nazwisko inspektora upoważnionego do przeprowadzenia kontroli albo inspekcji oraz numer jego legitymacji służbowej; przedsiębiorcę objętego kontrolą albo inspekcją; określenie zakresu przedmiotowego kontroli albo inspekcji; wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli albo inspekcji; podpis osoby udzielającej upoważnienia; pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.\nRozpoczęcie kontroli albo inspekcji inspektor potwierdza dokonując odpowiedniego wpisu w książce kontroli. Czynności w ramach kontroli albo inspekcji dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, chyba że kontrolowany zrezygnuje z prawa uczestniczenia w tych czynnościach. W tym wypadku jednak, oświadczenie o rezygnacji z prawa uczestniczenia w czynnościach podejmowanych w ramach kontroli albo inspekcji powinno być złożone na piśmie. W razie odmowy złożenia oświadczenia inspektor dokonuje odpowiedniej adnotacji w protokole z kontroli albo w raporcie z inspekcji. W przypadku gdy kontrolowany zrezygnuje z prawa uczestniczenia w czynnościach w ramach kontroli albo inspekcji, czynności tych dokonuje się w obecności przywołanego świadka. Świadek nie musi być obecny przy czynnościach dotyczących przeprowadzania dowodu z ksiąg, ewidencji, zapisków lub innych dokumentów.\nW trakcie kontroli albo inspekcji inspektor ma prawo do sporządzania dokumentacji również w formie dźwiękowej, fotograficznej i filmowej. W kontroli albo inspekcji mogą brać udział biegli lub eksperci na podstawie imiennego upoważnienia wydanego odpowiednio przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego albo Głównego Inspektora Farmaceutycznego.\nProtokół z kontroli/raport z inspekcji\nWskazać należy, że zarówno przebieg kontroli jak i inspekcji powinien być dokumentowany przez inspektora, z tą tylko różnicą, że z kontroli sporządza się protokół, z inspekcji natomiast raport. Wspomniane dokumenty zawierają w szczególności następujące elementy: wskazanie kontrolowanego; wskazanie inspektorów; wskazanie biegłych i ekspertów, jeżeli brali udział w kontroli albo inspekcji; określenie przedmiotu i zakresu kontroli albo inspekcji; określenie miejsca i czasu kontroli albo inspekcji; opis dokonanych ustaleń; przedstawienie dowodów; pouczenie o prawie złożenia zastrzeżeń lub wyjaśnień.\nProtokół z kontroli podpisują: kontrolowany albo osoba przez niego upoważniona, inspektorzy przeprowadzający kontrolę oraz osoby, których wyjaśnienia jako istotne dla czynności kontrolnych przytoczone zostały w protokole. Z kolei raport z inspekcji podpisuje inspektor do spraw wytwarzania Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego lub inspektorzy do spraw wytwarzania Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego przeprowadzający inspekcję.\nProtokół z kontroli sporządza się w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach (raport z inspekcji sporządza się w trzech jednobrzmiących egzemplarzach), z których jeden przekazuje się kontrolowanemu.\nKontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu z kontroli, może, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, złożyć pisemnie zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując jednocześnie stosowne wnioski dowodowe. Inspektor jest obowiązany rozpatrzyć zgłoszone zastrzeżenia w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania. W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń, inspektor uzupełnia protokół z kontroli i przedstawia go ponownie do podpisu. Odmowa podpisania protokołu wymaga złożenia pisemnych wyjaśnień co do przyczyn odmowy. W protokole kontroli dokonuje się wzmianki o odmowie podpisania protokołu, przyczynie tej odmowy oraz o złożeniu wyjaśnień.\nW podobny sposób kształtuje się sytuacja kontrolowanego, który nie zgadza się z ustaleniami raportu z inspekcji. Może on w terminie 7 dni od dnia doręczenia raportu, złożyć zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując jednocześnie stosowne wnioski dowodowe. Warto zauważyć, że do składania zastrzeżeń lub wyjaśnień odnoszących się do raportu z inspekcji, przepisy nie wymagają zachowania formy pisemnej. Inspektor jest obowiązany rozpatrzyć zgłoszone zastrzeżenia w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania. W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń inspektor uzupełnia raport z inspekcji i przedstawia go ponownie kontrolowanemu.\nPróbki do badań pobiera się w ilości niezbędnej do przeprowadzenia właściwego badania laboratoryjnego. Nadto, równocześnie z pobraniem próbki do badań należy zapakować i opieczętować oraz pozostawić na przechowanie u kontrolowanego, w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości, próbkę kontrolną – w ilości odpowiadającej ilości próbki pobranej do badań (nie dotyczy leku recepturowego). W przypadku pobrania podczas kontroli albo inspekcji próbek do badań, inspektor dokumentuje ich pobranie w protokole pobrania próbek. Co istotne, protokół ten sporządza się w trzech egzemplarzach, z których jeden pozostawia się kontrolowanemu, drugi dołącza się do próbki kierowanej do badań jakościowych, trzeci pozostawia się w dokumentacji inspektora.\nWarto zwrócić uwagę na fakt, iż to kontrolowany, u którego pobrano próbki do badań, zobowiązany jest zapakować je w sposób zapobiegający zmianom wpływającym na ich jakość i przesłać do wskazanej przez inspektora jednostki prowadzącej badania laboratoryjne wraz z protokołem pobrania próbki i sporządzonym przez inspektora wnioskiem o przeprowadzenie badań laboratoryjnych. Próbka kontrolna pozostawiona na przechowanie u kontrolowanego powinna u niego pozostać do dnia otrzymania orzeczenia o wyniku badań jakościowych.\nPo przeprowadzeniu badań jakościowych jednostka prowadząca badania laboratoryjne sporządza orzeczenie o wyniku badań jakościowych próbek i przekazuje je inspektorowi, który wystąpił z wnioskiem oraz kontrolowanemu.\nKsiążkę kontroli należy okazywać na każde żądanie inspektora. Inspektor wpisuje do niej doraźne zalecenia, uwagi i wnioski wynikające z przeprowadzonej kontroli albo inspekcji. Co do zasady, wpis w książce kontroli nie może być wymazywany ani w inny sposób usuwany. Jedynie kontrolujący może dokonywać skreśleń i poprawek we wpisie z zastrzeżeniem, że nastąpi to przed podpisaniem wpisu i w taki sposób, aby wyrazy skreślone i poprawione były czytelne. Nadto, o dokonaniu skreśleń i poprawek należy na końcu wpisu sporządzić adnotację z określeniem strony książki oraz ich treści.\nNa zakończenie warto zwrócić uwagę na fakt, iż lwia część nowych przepisów pozbawiona jest de facto nowatorskiego charakteru, gdyż w istocie została „przeniesiona” przez prawodawcę z treści rozporządzenia wykonawczego  do tekstu Pf. Z aprobatą należy odnieść się do tego zabiegu, wszak jak akcentują Autorzy nowelizacji „z punktu widzenia przedsiębiorców przepisy dotyczące wykonywania kontroli, w szczególności tryb przeprowadzania kontroli, powinny znajdować się w akcie rangi ustawowej.”  Dodajmy przy tym, że na uregulowanie (w drodze rozporządzenia) czekają jeszcze takie kwestie jak określenie wzoru upoważnień do przeprowadzania kontroli albo inspekcji, wzoru protokołu pobrania próbek oraz orzeczenia o wyniku badań jakościowych pobranych próbek, a także wzoru książki kontroli.\nEdyta Wielańczyk Dr Krystian Ziemski & Partners\n Zob. rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 15 października 2008 r. w sprawie sposobu przeprowadzania kontroli i inspekcji przez Państwową Inspekcję Farmaceutyczną (Dz. U. Nr 189, poz. 1157).\n Uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Druk sejmowy nr 1204.\nTagi: GIFnadzór farmaceutyczny\n04.2009 - "Dziecięca choroba europejskości."


W Sharon Stone trafił piorun. Stało się to podczas... prasowania!\nSharon Stone wystąpiła u Bretta Goldsteina w podcaście Filmy do pochowania i podzieliła się niezwykłą historią rażenia piorunem.\nSharon Stone (62 l.) to amerykańska aktorka okrzyknięta symbolem seksu, po roli w filmie Nagi Instynkt (1992). Stone miała dwóch mężów, jednak z ostatnim rozwiodła się w 2004 r. Aktorka ma też trzech adoptowanych synów.\nJak widać, mimo światowej sławy Sharon nie stroni od prac domowych. I właśnie podczas prasowania została trafiona piorunem. Jak opowiada aktorka, jedną rękę miała na kranie, drugą trzymała żelazko. Sharon chciała napełnić pojemnik z wodą do prasowania.\nGdy odkręciła kran, trafił w nią piorun! Jak się później okazało, wyładowanie elektryczne miało miejsce w przydomowej studni i prąd był w wodzie.\ndo zdarzenia doszło w domu Sharon Stone – https://www.instagram.com/sharonstone/\nUderzenie było tak silne, że Sharon rzuciło przez kuchnię, uderzyła w lodówkę i straciła przytomność. Tam znalazła aktorkę jej mama i zawiozła do szpitala. Piorun miał wielką moc, bo Stone przez 10 dni była „naładowana” prądem. Codziennie musiała jeździć do szpitala, by zrobić sobie badania.\nSharon Stone nie powiedziała, kiedy miało miejsce to nietypowe zdarzenie. Musiało to być jednak jakiś czas temu, bo aktorka jest już w dobrej formie.\nZobacz też: Mistrzyni fitnessu z opadniętym implantem prosi o pieniądze. Ta „potrzeba” Cię rozbawi!\n← Koronawirus. Tragiczne statystyki Ministerstwa Zdrowia! Nie żyje…\nTo on przeprowadził słynny już wywiad z Edytą Górniak. Teraz jasno powiedział, że.. →


Katalog stron WWW | Pomady do włosów - gentlemanbarbersklep.pl\nSpecjalistyczny salon bielizny dla Kobiet z DUŻYM BIUSTEM. A w nim, w ciągłej ofercie - Biustonosze do miseczki (S) i większe (szyjemy również na wymiar), obwody pod biustem do 130cm, stroje kąpielowe, bielizna damska szeroko rozumiana... Duży wybór wzorów i kolorów. Darmowy brafitting, 99 % ocen pozytywnych !!! Wysyłka w Polsce i za granicą. Polecam - Joanna Adamczyk\n:: Pomady do włosów - gentlemanbarbersklep.pl ::\nNa stronie GentlemanBarberSklep.pl online kupisz najwyższej klasy produkty i akcesoria sprawdzonych polskich oraz zagranicznych marek. Każdy produkt oferowany w GentlemanBarberSklep.pl jest na co dzień używany w pracy przez profesjonalnych barberów w Barbershopie w Szczecinie przy al. Bohaterów W-wy 91C lok.2.


„Miesięcznik Finansowy BANK” – luty 2022. To nie są krótkookresowe zawirowania : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Aktualności, Tylko u nas „Miesięcznik Finansowy BANK” – luty 2022. To nie są krótkookresowe zawirowania\nAktualności / Tylko u nas\nWydaje się, że brakuje już scenariuszy krótko-, średnio- i długookresowych związanych z wpływem gwałtownego wzrostu cen na gospodarkę. Trudno oszacować nie tylko koniec roku, ale nawet otoczenie gospodarcze, w jakim będziemy funkcjonować w najbliższych kwartałach. Zdaniem odchodzącego z Rady Polityki Pieniężnej prof. Łukasza Hardta, ze względu na wysoki poziom globalnej niepewności powinniśmy konstruować prognozy wariantowe, wskazujące, iż np. w sytuacji utrzymywania się pandemii i przy braku geopolitycznych konfliktów należy spodziewać się określonej ścieżki inflacji. Równolegle trzeba jednak zastanawiać się, jaka ścieżka inflacji może wystąpić przy innym splocie okoliczności. Trzeba stosować podejście znane z zarządzania ryzykiem, a więc budować scenariusze alternatywne i zastanawiać się, co bank centralny może zrobić w ramach każdego z nich.\nCechą charakterystyczną procesów inflacyjnych w Polsce w ostatnich dwóch latach, a więc również podczas pandemii, było to, że dynamika cen usług nie spadała poniżej 6%. To był sygnał ostrzegawczy i informacja, że jak tylko pandemia minie, lub gospodarka się do niej zaadaptuje, to tzw. popytowa inflacja może szybko zacząć rosnąć.\nProf. Witold Orłowski uważa z kolei, że nie mamy wcale do czynienia z krótkookresowym zawirowaniem, które wymaga jedynie znalezienia odpowiedniego miksu polityki fiskalnej i pieniężnej. Tak chcieliby widzieć to rządzący – zarówno Rada Ministrów, jak i NBP – próbujący przekonywać, że Polska stała się ofiarą niezależnych od nas, trudnych do przewidzenia i niemożliwych do kontrolowania zjawisk. Diagnoza ta, zdaniem profesora, jest nieprawidłowa. Przede wszystkim obserwowana dziś w Polsce inflacja nie jest jedynie efektem zjawisk zewnętrznych, choć ich wpływ jest bezdyskusyjny, ale prowadzonej od wielu lat polityki gospodarczej. Była to polityka promowania konsumpcji, kosztem oszczędności i inwestycji.\nDr Bogusław Grabowski podkreśla, że obserwując obecną sytuację, nie sposób być optymistą. Na silną presję inflacyjną nakłada się wszak fatalny policy mix. Mamy bardzo łagodną politykę monetarną, która jednak będzie musiała ulec zaostrzeniu, a to ze względu na brak reakcji polityk fiskalnych na tę sytuację inflacyjną. Do tego dochodzi kompletne rozbicie przejrzystości finansów publicznych. Gwałtowny wzrost długu publicznego o prawie 10% PKB wygenerowano w ogromnej części nie w budżecie państwa, a w funduszach okołobudżetowych.\nPowyższe wypowiedzi to jedynie fragment rozważań, które prezentujemy w lutowym numerze „Miesięcznika Finansowego BANK”. Znajdą w nim Państwo także m.in. wywiad z wicepremierem Henrykiem Kowalczykiem na temat finansowania rolnictwa oraz raport specjalny „Windykacja należności”.\nZapraszam Państwa do lektury lutowego numeru.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: Bogusław GrabowskiŁukasz HardtWitold Orłowski\nZobacz wszystkie artykuły z kategorii: Aktualności, Tylko u nas


Publiczna Szkoła Podstawowa HEVELIUS w Gdańsku » Kadra pedagogiczna\nJesteśmy kadrą młodą (część z nas młodą duchem), jesteśmy kreatywni, posiadamy pasję i przekazujemy wiedzę z zaangażowaniem, w sposób przyjazny, ciekawy, innowacyjny. Tworzymy ciepłą i serdeczną rodzinną atmosferę.\nCiągle jesteśmy w trakcie rekrutacji i serdecznie zapraszamy do współpracy nauczycieli, którzy chcą z nami tworzyć wyjątkową szkołę. Poszukujemy kompetentnych i godnych zaufania osób emanujących ciepłem, serdecznością i dużą dawką poczucia humoru. Osoby zainteresowane pracą, zapraszamy do kontaktu z nami.\nPochodzę z Pudliszek – południe województwa wielkopolskiego, gdzie przez 22 lata pełniłam funkcję dyrektora w szkole podstawowej.\n– wybudowałam szkołę, wcześniej dzieci uczyły się częściowo w drewnianym baraku;\n– zorganizowałam klasy integracyjne, w których dzieci niepełnosprawne czują się bardzo dobrze;\n– utworzyłam jedną z kilku w Polsce certyfikowanych Szkół Daltońskich;\n– corocznie razem z rodzicami organizowałam festyny z okazji Dnia Dziecka i w okresie jesiennym Dni Latawca;\n– wprowadziłam do szkoły mediacje rówieśnicze, co zniwelowało niemal zupełnie konflikty, a uczniowie potrafią wypowiadać swoje opinie i słuchać siebie nawzajem;\n– realizowałam z uczniami i nauczycielami wiele projektów poszerzających ofertę edukacyjną szkoły.\nPod moim kierownictwem szkoła była postrzegana bardzo pozytywnie, uczniowie odnosili liczne sukcesy, kontynuowali naukę w wybranych przez siebie szkołach. Również szkoła miała bardzo dobrą opinię rodziców, organu prowadzącego i nadzorującego.\nJestem optymistycznie nastawiona do świata, wierzę w ludzi i zamierzam stworzyć w Gdańsku szkołę, którą będą lubili uczniowie i rodzice.\nKluczem do sukcesu są nauczyciele, którzy chcą się rozwijać, są przyjaźni i kompetentni oraz rodzice, którzy wspierają dyrektora i wychowawców w pracy, potrafią otwarcie mówić o sukcesach i porażkach oraz współpracują za szkołą dla dobra dzieci.\nJestem absolwentką Uniwersytetu Gdańskiego na kierunku pedagogika wczesnej edukacji z terapią pedagogiczną. Aktualnie jestem na ostatnim roku studiów magisterskich na kierunku pedagogika wczesnej edukacji.\nPracę z dziećmi zaczęłam w zeszłym roku jako nauczyciel wychowania przedszkolnego w Przedszkolu Bursztynowy Kompas.\nWierzę, że w każdym dziecku tkwi potencjał, który można wydobyć. Jestem zwolenniczką alternatywnych metod nauczania, które stawiają na samodzielność dziecka oraz indywidualizację zajęć.\nNazywam się Maciej Łyczak, mam 25 lat. Jestem absolwentem Uniwersytetu Gdańskiego oraz Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu. Posiadam kwalifikacje nauczyciela WF, trenera piłki nożnej (dyplom UEFA B) animatora sportu oraz wychowawcy wypoczynku. Pracuję jako nauczyciel-wychowawca świetlicy, a także w klubie piłkarskim Gedania 1922 Gdańsk, gdzie jestem odpowiedzialny za szkolenie drużyn młodzików.\nMam kilkuletnie doświadczenie zawodowe, pracowałem z dziećmi i młodzieżą w każdym wieku na obozach, półkoloniach i zajęciach sportowych. Praca ta jest jednocześnie moją pasją.\nW wolnym czasie biegam, czytam książki (fantasy i kryminalne). Lubię grać na konsoli oraz w piłkę nożną. Interesuję się teatrem, dubbingiem i nowoczesnymi technologiami.


W szpilkach od Manolo - Agnieszka Lingas-Łoniewska - ebook + książka - Legimi online\n4,3 (1406 ocen)\nWszystkim, którzy zrealizowali swoje najskrytsze marzenia i nie bali się stawić czoła przeciwnościom losu\nMiłość to: jedno Twoje spojrzenie – gdy oczy me smutne, jeden dotyk Twej ręki na mym czole – gdy głowa boli, jedno dobre słowo – gdy wokół mnóstwo nienawiści, jeden uśmiech – w żałobie myśli, jeden kawałek chleba – gdy głód się odzywa, jedna kropla wody – gdy gorączka dopada, jedna miłość – na wszystko…\nJolanta Mach, Miłość\nWiek: czy to istotne? Ech, dobra, dwadzieścia pięć. Nieustająco.\nStan cywilny: panna. Jakie to idiotyczne, „panną” dawno już nie jestem, niech będzie: singielka.\nZawód: zawodów miałam wiele, ostatni miał metr osiemdziesiąt, niebieskie oczy i kłamliwy jęzor.\nZwierzaki: kocham, mam, pieszczę.\nPlan na najbliższy rok: nie zabić jednej takiej, znaleźć inną pracę, może… zakochać się?\nJechałam do pracy. Znowu. W sumie zastanawiałam się, po co to robię. Wstaję rano, karmię koty, myję zęby, biorę prysznic, wyciskam pryszcz, czeszę się, ubieram, maluję, przełykam w pośpiechu kawę, skaczę na jednej nodze, szukając drugiego buta, kluczyków, apaszki, czego tam jeszcze? Ciągle czegoś szukam. Notorycznie coś gubię. Nie, inaczej. Te uparte i złośliwe rzeczy gubią mnie. Uciekają przede mną. I to z krzykiem. Hm. Raczej w milczeniu, perfidnie ciesząc się, że ja, znowu, z rozwianym włosem i malującą się na twarzy paniką będę miotała się po mieszkaniu jak tancerz electric boogie. Ha! Znam ten styl, w końcu oglądałam wszystkie sezony You Can Dance. Swoją drogą, to, co ludzie czasem robią ze swoim ciałem, jest niesamowite. A inni są żenujący. Jak niektórzy w mojej firmie, nie będę wymieniać nazwisk, tak, dokładnie ci niektórzy. Właśnie… Dojechałam. Parkuję. Dostrzegłam zielonego passata, który notorycznie zajmuje część mojego miejsca. Koleś z księgowości. Pewnie wydaje mu się, że jeździ hummerem i nie zmieści się na jednym miejscu parkingowym. Jak znam życie, wyobraża sobie, że wszystko ma duże. I nie, nie myślałam o ilorazie inteligencji. Ale on zapewne tak. Albo też. Okej. Jestem. Poprawiłam makijaż, wzięłam torbę z laptopem i wysiadłam. Fabryka czeka. Zaraz zacznie się szychta. A szczury już przebierają swoimi brudnymi łapkami.\nW windzie spotkałam Bożenkę z kadr. Bożenka ma około pięćdziesiątki, wygląda całkiem nieźle, lata pracy w korporacji pomogły jej wyzbyć się targowych przyzwyczajeń. Bo kiedyś dama ta była właścicielką straganu, na którym sprzedawała mydło i powidło. W sumie do dzisiaj została jej ta maniera kramarki: kiedy powiesz jej coś, z czym się nie zgadza, zachowuje się jak stara przekupa, która targuje się o każde jajo w swym ręcznie plecionym koszyku. Innym razem przypomina sobie, że czasy straganiarki już minęły, to se ne vrati i trzeba zachowywać się na poziomie. Wówczas przybiera minę obrażonej primadonny, co trochę kłóci się z jej chłopskimi rysami, które stara się tuszować makijażem i fryzurą, ale ten kamuflaż nic nie daje. Lecz nie można zapominać, że Bożenka jest mistrzynią przesmykiwania się pomiędzy korporacyjnymi pułapkami, w które większość wpada i zostaje wyeliminowana z tego szlachetnego wyścigu. Prezesów już było wielu, dyrektorzy zmieniają się jak w kalejdoskopie, ale Bożenka tkwi twardo na swym stanowisku, jakby przyspawała sobie stołek do grubego tyłka. Wykazuje się niezwykłą wrażliwością i gdy zaczyna całować kogoś w miejsce, w którym plecy tracą swą szlachetną nazwę, wiadomo, że wkrótce ta właśnie osoba będzie na szczycie. Właściwie Bożenka to najlepsza wyrocznia, jaką moglibyśmy sobie wymarzyć. Nadal nie wiem, jak ona to robi, czy ma jakiś tajny patent, czy może jej wewnętrzna chorągiewka ustawia się zawsze tak, żeby się jej stołek od dupy nie odczepił. Przynajmniej przed emeryturą.\nDotarłam na swoje piętro, Bożenka jedzie dalej. Życzę jej miłego dnia, uśmiechając się fałszywie. Fałszywy uśmiech to coś, co wszyscy tutaj mają opanowane do perfekcji. Wchodzę do swojego pokoju. Moje dziewczyny już są, kawa na mnie czeka. Moje dziewczyny to jedyne osoby w tej firmie, którym mogę zaufać i przy których mogę być sobą.\nBaśka jest po trzydziestce, ma świra na punkcie zwierzaków, cięty język i śliczne rude loki. Przyjaźnię się z nią od lat, jest moim lekiem na całe zło i chyba jedyną prawdziwą przyjaciółką, jaką miałam. Nieczęsto się zdarza, żeby przyjaźnić się z kimś, z kim się pracuje, i to w krwiożerczej korporacji.\n– Co masz taką minę? Lejdi już dzwoniła. – Baśka przewróciła oczami.\n– A co, znowu czegoś nie rozumie? – Pokręciłam głową i włączyłam komputer.\n– Dzień jak co dzień – parsknęła Lidka, druga z dziewczyn, z którą pracuję już dosyć długo. – W dniu, w którym ona coś zrozumie, dam na mszę.\n– Przecież ty nie chodzisz do kościoła.\n– No właśnie. Wiesz, jakie to będzie cholerne poświęcenie?\nPiję kawę i uruchamiam komputer. Lejdi. Wrzód na dupie w szpilkach od Manolo. Mistrzyni własnego PR-u, świetnie utrzymana, z niezłą gadką, za to z wiedzą praktyczną równą zeru. Na moje nieszczęście nie tylko była naszą szefową, lecz także usilnie chciała udowodnić, że zna się na tym, co robi. Jasne, dzięki naszej pracy jakoś utrzymywała się na fali. Mnie jednak męczyło ciągłe tłumaczenie wszystkiego po dziesięć razy, jakbym miała do czynienia ze stażystką po liceum. Albo i bez. Takie życie. Jak w tym kawale. Urodziło się dziecko bez rączek, bez nóżek, tylko same plecy. Lekarz pociesza zrozpaczoną matkę: „Niech się pani nie martwi. Ma plecy, poradzi sobie”. Dokładnie! Plecy to podstawa. Przynajmniej tutaj, gdzie jestem od czterech lat. Już po roku zdałam sobie sprawę, że bez adorowania tylnej części ciała odpowiednich ludzi daleko nie zajdę. Ale wówczas musiałabym nosić krawat, aby wiedzieć, gdzie mam twarz. Dziękuję, postoję. W sumie głupio nakładać makijaż i unikać własnego wzroku w lustrze. Ciekawe, czy Lejdi dostaje od tego zeza. Nie. Ona pewnie z lubością wpatruje się we własne odbicie i podziwia talent do włazidupstwa, dzięki któremu zaszła tak daleko. No cóż. Każdy lubi to, co lubi.\n– Wiecie co? Kupuję nową ławę do salonu – odezwała się milcząca do tej pory Marta, moja trzecia koleżanka.\n– Taką z drewna afrykańskiego.\n– Pięć stówek.\n– Razem z telewizorem jest? – parsknęłam, otwierając plik w Excelu.\n– Głupia, to afrykańskie drewno!\nMarta wzniosła oczy ku niebu, modląc się teatralnie o zmiłowanie nad moją ignorancją.\n– Nie będę ci tego tłumaczyć. Przyjedziesz, to sama zobaczysz. Jutro ją odbieram ze sklepu.\n– Dobrze, już dobrze – mruknęłam, wpatrując się w skrzynkę mailową, która zapełniała się mailami z poprzedniego dnia i z nocy. Żeby kasa tak wpływała do mojego portfela, jak wiadomości do Outlooka. Marzenie…\n– No, to jutro podjedziemy do sklepu, około czternastej.\nZorientowałam się, że ominęła mnie spora część rozmowy. Oderwałam wzrok od lawiny maili i utkwiłam go w siedzącej naprzeciwko blondynce.\n– Jak to podjedziemy?\n– No bo wiesz, ta ława jest duża i nie zmieści się do mojego samochodu, a ty masz spory bagażnik…\n– A ty sobie wszystko świetnie zaplanowałaś. No dobrze – zgodziłam się łaskawie, chociaż wiedziałam, że i tak bym z nią pojechała.\nNagle Baśka wyrzuciła z siebie serię słów powszechnie uważanych za obraźliwe.\n– Co jest? – spytałam.\n– Odbierz maila. – Zdecydowanie osiągnęła mistrzostwo w mówieniu z zaciśniętymi zębami.\n– Właśnie próbuję to zrobić. Od co najmniej dziesięciu minut – mruknęłam. Wreszcie skrzynka się zapełniła i znalazłam wiadomość, która doprowadziła moją koleżankę do szczękościsku.\nNo tak. Lejdi po raz kolejny prosiła o przesłanie zakresu działań jednej z naszych sekcji, której dalsze istnienie stanowiło jeden wielki znak zapytania. Dla nas było oczywiste, że sekcja jest niezbędna, ale nie wszyscy zdawali sobie sprawę z tego, jak skomplikowanym tworem jest korporacja, jak funkcjonuje ten system i co jest potrzebne do zapewnienia ciągłości jego działania. To tak, jakby na trasie Wrocław–Warszawa wyrzucić odcinek torów, kiedy nie wie się, przez jakie konkretne stacje będzie przejeżdżał pociąg. Temat był wałkowany od dłuższego czasu, co wprawiało mnie i Baśkę w stan chronicznego wkurwienia. Miałyśmy już przygotowany ten cholerny dokument z zakresem działań, który regularnie wysyłałyśmy tej irytująco niefrasobliwej kobiecie. Która, gdy jej kiedyś powiedziałam, że wysłałam ten plik już kilka razy i na pewno jest w jej skrzynce odbiorczej, odpowiedziała z uśmiechem: „Coś mi się stało z pocztą i nie mam skrzynki odbiorczej”. Jasne. Nie ma skrzynki odbiorczej. Kurwa, to jakby mieć samochód bez silnika, książkę bez tekstu, samolot bez pilota, seks bez orgazmu, mózg bez rozumu. To ostatnie porównanie najbardziej przypadło mi do gustu. Aby więc nie dać się bezsilności spowodowanej nadzwyczajnie płaską krzywą przyswajania wiedzy rozlewającą się w naszej firmie, wszystkie cztery wiedziałyśmy, że albo znajdziemy sobie jakieś hobby, albo kolejna konwersacja z Lejdi skończy się krwawą jatką. Lidka zaczęła się intensywnie uczyć hiszpańskiego i dobijała wszystkich wokół, popisując się radośnie swoimi lingwistycznymi umiejętnościami. Baśka namiętnie fotografowała, miała nawet bloga i wrzucała tam swoje ujęcia natury, zwierząt, ludzi. Marta dostała świra na punkcie urządzania wnętrz, czytała wszystko na ten temat, śledziła najnowsze trendy i upiększała swoje mieszkanie, które nabrało prawdziwie stylowego charakteru. Ja… no cóż, zawsze kochałam czytać, więc założyłam bloga i zajmowałam się recenzowaniem książek, które dostawałam bezpośrednio od wydawców. Blog stał się bardzo popularny i był moim ukochanym „dzieckiem”. Własnych, osobistych potomków nie miałam.\nI tak właśnie wchodzimy na temat dla niektórych bardzo drażliwy. Na pewno dla mojej matki, która na każdym kroku, przy każdym naszym spotkaniu, a raz nawet dzwoniąc z toalety w centrum handlowym, opowiadała mi o moich koleżankach z podstawówki i liceum, które na liście życiowych osiągnięć miały męża i co najmniej jedno dziecko.\n– Pamiętasz Anitę? To wyobraź sobie, że właśnie się wprowadzili do nowo wybudowanego domu. Ma pięknego synka, a ten jej mąż! Ach, co za mężczyzna! A przecież ledwo co przez szkołę przebrnęła. O studiach nawet nie marzyła.\n– Małgosię wczoraj widziałam. Wiesz, tę z pierwszego piętra. Jej najstarsza córka już chodzi do liceum. Podobno bardzo dobrze się uczy. A Gośka rok temu urodziła synka. Dziwiłam się nawet, że tak późno zdecydowali się na trzecie dziecko, no ale to trzecie, a nie pierwsze, więc nie ma strachu.\n– Rozmawiałam z matką Ewy. Tak, twojej przyjaciółki z ławki. Jej mąż otworzył kolejną restaurację. Ma chłop łeb do interesów, a przecież Ewa taka przeciętna, nie wiem, co on w niej dostrzegł. Zawsze myślałam… No nic, nieważne. Ewa ma dwójkę – parkę. Śliczne dzieciaki.\nTak. To stały repertuar mojej matki, monolog powtarzany przy każdej nadarzającej się okazji. Wszystkim koleżankom powiodło się w życiu lepiej niż mnie, bo mają koło siebie faceta. Moje studia, jedne, drugie, podyplomówka, własne mieszkanie, samochód, awans, przyjaciele, pasja – to wszystko nie miało znaczenia. Najważniejsze było to, że wciąż nie założyłam rodziny. W przeciwieństwie do mnie moja matka nadal nie potrafiła się z tym pogodzić. Oczywiście, że próbowałam. Naprawdę. Przecież nie będę udawać, że nie zależało mi na tym, aby stworzyć własny świat. Z kochającymi mnie i kochanymi przeze mnie ludźmi. Ale się nie udało, chociaż z Markiem było naprawdę blisko. Nawet zamieszkaliśmy razem, to znaczy on zamieszkał u mnie. Poznaliśmy ze sobą naszych rodziców, a moja matka krzątała się po domu, nucąc pod nosem marsz Mendelssohna. Jedynie mój ojciec podchodził do tego związku sceptycznie. Od początku coś mu się w Marku nie podobało, ale ja, oczywiście, byłam zakochana, więc nie dostrzegłam symptomów i to, co powinnam była zrobić następnego dnia po poznaniu Marka, zrobiłam pół roku później. Wrzuciłam jego ciuchy do niebieskiego worka na śmieci i wystawiłam na korytarz. Dopiero wtedy, kiedy się okazało, że mój ukochany podczas moich częstych nieobecności zapraszał do mojego mieszkania swoją… narzeczoną, wmawiając jej, że apartament należy do niego. Na co dzień miał mnie, od święta – tamtą. Żyć nie umierać. Dowiedziałam się o tym dzięki uprzejmości sąsiadów. Nie było żadnego spektakularnego wejścia, spowodowanego wcześniejszym powrotem z delegacji, o nie. Nie było in flagrante delicto ani zimnych słów i powstrzymywanych łez. Nie. Po prostu jedna z sąsiadek zauważyła, że ta siostra mojego narzeczonego to w ogóle do niego niepodobna. I że w sumie miło z jej strony, że opiekuje się i bratem, i mieszkaniem podczas moich nieobecności. To wystarczyło. Marek nie zaprzeczał, choć próbował coś nieudolnie tłumaczyć, że „to nie tak, jak myślisz”, a na koniec usłyszałam, że przynajmniej Marlenka nie ma wygórowanych ambicji i kariera nie jest jej celem w życiu. Jasne, gdy efektem moich wygórowanych ambicji były premie, dzięki którym wyjeżdżaliśmy na weekendy, urlopy, do spa czy na narty, to wcale mu nie przeszkadzało. No cóż. Nie zamierzałam stać na drodze do szczęścia moich M&M’s, więc usłużnie spakowałam niedoszłego-byłego narzeczonego i wystawiłam jego rzeczy na korytarz.\nTak się zakończył mój półroczny związek. A ten gorzki finał sprawił, że odechciało mi się budowania własnej komórki społecznej, poprzestałam na niezobowiązujących randkach, kawkach, wyjściach do kina i flircie na WhatsAppie. Uznałam, że chyba nie jest mi pisane żyć w stadle i pogodziłam się z tym. W przeciwieństwie do mej rodzicielki, która, nie zaprzestawszy wyrzutów, rozszerzyła działalność i swoją życiową misją uczyniła zeswatanie mnie z kimkolwiek, byleby tylko nosił spodnie i chlubił się nieparzystością przedostatniej cyfry pesel-u.\n– Lilianko, pamiętasz panią Janeczkę? Moją krawcową? Wyobraź sobie, że jej najstarszy syn Jerzyk jest znowu wolny.\n– A co? Więzili go terroryści?\n– Nie opowiadaj głupot. Jerzyk ma dobrą pracę, mieszkanie, samochód, rozwiódł się i szuka żony. Może poszłabyś z nim do kina, na kawkę?\nZ tego, co pamiętałam, Jerzyk miał metr pięćdziesiąt wzrostu i do pięćdziesiątki w metryce też się szybko zbliżał. Moja matka zamierzała mnie zabić, to pewne. Postanowiła, że nie chce mieć już córki. Nie widziałam innego wytłumaczenia.\n– Mamo, a może ty się z nim umówisz? Jesteście prawie w tym samym wieku. Tato na pewno się zgodzi.\n– Jesteś okropna! Waldek, powiedz coś!\nA mój szacowny ojciec, Waldemar Arciszewski, mruknął coś niezrozumiałego, zamknął knigę, której lekturze z lubością się oddawał, powstał z fotela i oddalił się w stronę tarasu. Waldek był mistrzem rejterady, a może mistrzem strategii i mediacji, gdyż to, że wytrzymał ze swoją małżonką czterdzieści lat, świadczyło o jego nieprawdopodobnych zdolnościach. A może i o wielkiej miłości? Nie wiem, ostatnio jakoś nam nie po drodze. To znaczy mnie i tej wielkiej miłości.\nWestchnęłam. Nie wiedziałam jeszcze, że to przeklęte M właśnie znowu zaczyna mnie prześladować.\nKolejny dzień zaczął się zupełnie zwyczajnie. Znowu jechałam do kołchozu, słuchając głośno radia i bezskutecznie starając się uniknąć korków. Byłam pewna, że nikt nie zajmie mojego miejsca na parkingu, bo koleżka z księgowości poszedł na całkowicie niezasłużony urlop. Wjeżdżam więc chilloutowo na parking, razem z Beyoncé głośno rządząc światem, gdy nagle z naprzeciwka, totalnie pod prąd, nadjeżdża czarna beemka, świecąc mi ksenonami prosto w oczy. No to ja błyskam „długimi”, ale facet (bo to facet, a podobno to kobiety nie potrafią prowadzić), nic sobie z tego nie robi, tylko ścina zakręt i wjeżdża na moje miejsce. Na MOJE! Miejsce! Wrrr… Czuję, że zaczyna się we mnie gotować, poluźniam apaszkę, parkuję po drugiej stronie i wściekła wysiadam z samochodu. Wyciągam torebkę, laptop, papiery, nad którymi pracowałam w domu. Kątem oka widzę, jak facet z beemki przygląda mi się ukradkiem. Idę w stronę biurowca, wściekle stukając obcasami.\n– Niektórym przydałby się kurs poruszania się po parkingu. I nie tylko – mówię głośno, nie patrząc na faceta. A szkoda. Jest dużo do patrzenia. Gość jest wysoki, tak z metr dziewięćdziesiąt, dziewięćdziesiąt pięć? Cień zarostu jest niemal granatowy w sztucznym świetle przepalonych jarzeniówek. Podobnie jak profesjonalnie wymodelowane ciemne włosy. Kiedy zdążyłam się przyjrzeć? Błagam. Co to w ogóle za pytanie? Mam to opanowane do perfekcji. „Obcinam” i oceniam. Tylko cholera… teraz mam problem. Facet mi się w skali nie mieści. Co nie znaczy, że nie jestem na niego wkurzona. Zerkam na rejestrację – warszawska. Pewnie przyjechał w interesach, ciekawe, do kogo, w biurowcu mieści się całkiem sporo firm. Chcę go wyminąć, ale facet nie zamierza puścić mojej uwagi mimo uszu.\nSpoglądam wprost w jego niebieskie oczy i czuję lekki zawrót głowy. Dlatego reaguję wolniej niż zwykle i ten moment wahania od razu zostaje przez niego wykorzystany. Uśmiecha się lekko, a ja zaciskam dłonie na rączce torby, i wyjaśnia jak pięciolatce:\n– Ten kurs poruszania się? Co poza parkingiem powinien obejmować?\nPatrzę na niego z niedowierzaniem. Czy ten facet naprawdę próbuje ze mną flirtować? Chyba wyszłam z wprawy, bo nie rozpoznaję symptomów. Biorę głęboki wdech i odzyskuję równowagę.\n– Wszystko. Głównie drogi. Poza tym zaparkował pan na moim miejscu.\nFacet patrzy na mnie, na moje auto, a potem na swoje. Zaczyna się rozglądać, wreszcie, ku mojemu zdumieniu, kuca i zagląda pod własny samochód.\n– Co pan robi? – nie wytrzymuję. Powinnam odejść, ale coś mnie powstrzymuje.\n– Jak pani ma na imię? – Jego fiołkowe gały wwiercają się we mnie.\n– Szukam jakichś oznaczeń, imienia wymalowanego na tym miejscu parkingowym, może słupka, znaku, krzewu gorejącego, ale nic nie widzę.\nPrycham, wzruszam ramionami, odwracam się i chcę odejść z godnością, ale nie jest mi to dane. Teczka z papierami wyślizguje mi się z rąk i ląduje na betonowej podłodze. Upadek rozrzuca okładki, a lekka bryza unosi dokumenty, które szybują zwiewnie niczym falujące chmurki. Moja reakcja jest mniej romantyczna niż ten widok.\nRzucam się i próbuję dogonić cholerne papiery, które wybrały wolność. Facet zaś spokojnie zaczyna zbierać kartki opatrzone logo firmy, w której pracuję. A także moim imieniem i nazwiskiem. I nazwą stanowiska. I widzę, że czyta to, co jest tam napisane.\nWreszcie zbiera wszystko w ładną kupkę, odbiera mi teczkę, chowa wszystko do środka i wręcza niczym bukiet.\n– Proszę, pani Liliano.\nMruczę coś niezrozumiałego, bo mój mózg zdecydował się na urlop. Nie oglądając się na faceta, zmierzam w kierunku biurowca. Słyszę, czuję, wiem, że idzie tuż za mną, i jestem pewna, że gapi się na moje nogi. Wchodzę do biurowca. Przed windami zgromadził się już niezły tłum. Rozdaję uśmiechy i powitania i czekam. Nie muszę się rozglądać, wiem, że facet stoi tuż za mną. Zastanawiam się, dokąd on zmierza; biurowiec ma dziesięć pięter, na każdym kilka firm, moja zajmuje piąte i szóste. Ja urzęduję na piątym. Wreszcie przyjeżdża winda i wchodzimy do środka. O tej porze zawsze jest przepełnienie. Jedziemy ściśnięci jak szprotki w konserwie, mój parkingowy prześladowca stoi przede mną, bez skrępowania gapię się na jego szerokie plecy i lśniące w świetle jarzeniówki włosy. Jest naprawdę wysoki, cholera, podoba mi się, trochę żal, bo prawdopodobnie już nigdy więcej go nie zobaczę. Dojeżdżamy do piątego piętra, otwierają się drzwi i przeciskam się do wyjścia. Ocieram się o rękę „mojego” faceta, ten patrzy na mnie i się uśmiecha. I gdy go mijam, mówi cicho: „Do zobaczenia”. Wysiadam i nie wiem, czy naprawdę coś powiedział, czy mi się wydawało. Wchodzę do swojego pokoju, czuję się dziwnie, nie do końca pewna, co się właściwie stało, i chcę to przegadać, opowiedzieć moim dziewczynom, ale te są podekscytowane czymś innym.\n– Lilka, dobrze, że jesteś, dzwonili z biura zarządu. Dzisiaj o dwunastej zebranie całej kadry zarządzającej. Podobno jakieś zmiany się szykują.\n– Zmiany? – spytałam bez zainteresowania, bo zmiany w korporacjach są zaskakujące niczym piegi u rudzielca.\n– No, może wywalą Parówkarza – dodała Lidka z nadzieją. Parówkarz pracował w IT i zasmradzał cały korytarz gotowanymi niemal non stop parówkami.\n– Na to bym nie liczyła. Parówkarz pisze oprogramowanie do tego nowego syyysteeemuu. – Marta malowała usta. – Lepiej, gdyby wywalili Śmierdziela.\n– Ha, ha. Zapomnij. Śmierdziel ma plecy. – Pokręciłam głową. – A poza tym skąd ten pomysł, że w ogóle kogoś wywalą?\n– Zawsze kogoś wywalają, co nie? – Baśka obrzuciła mnie badawczym spojrzeniem. – Wyglądasz jakoś inaczej.\n– Nie wiem. Ładnie.\n– No dzięki. To miał być komplement?\n– Nie masz bitch face.\n– No, teraz już lepiej.\nTak zwykle wyglądały nasze rozmowy. Pozostałe dziewczyny już się przyzwyczaiły, a ktoś, kto nas nie znał, mógł odnieść wrażenie, że się nie znosimy. Przyjaźniłyśmy się, dzieliłyśmy wszelkie troski i zmartwienia. Teraz też chciałam powiedzieć Baśce o spotkaniu na parkingu. Lidka i Marta od razu nastawiły uszu.\n– Dzisiaj zdarzyło mi się coś… – Nie dokończyłam, bo Jarek, kumpel z działu obok, zajrzał i oznajmił z uśmiechem:\n– Królestwo wzywa.\nRuszyliśmy niczym pochód pierwszomajowy w stronę schodów, przekrzykując się, wymyślając możliwe i całkowicie nieprawdopodobne scenariusze, a ja czułam się jak w szkole, kiedy odwoływali jakąś lekcję, bo nie było nauczyciela i klasa miała trochę luzu. W sali konferencyjnej wszystkie miejsca siedzące były już zajęte, reszta nieszczęśników stanęła pod ścianami, szepcząc i mierząc się nawzajem wzrokiem. Przybrałam korporacyjny wyraz twarzy i pozwoliłam myślom błądzić. Dawno temu wymyśliłam sobie grę w tłumaczenie z korpobełkotu na polski.\n– Jolu, śliczna bluzeczka! – „Jolu, co za marna szmatka! To z lumpeksu?”\n– Kamila, ale zeszczuplałaś! – „Kamila, nie wiedziałam, że można przytyć dziesięć kilo w jeden dzień”.\n– Lilka, twoja prezentacja była wspaniała! – „Ty suko, znowu miałaś lepszą prezentację!”\n– Dziękuję, kosztowała nas sporo pracy, ale mam taki zespół, że poszło błyskawicznie – odpowiedziałam, bo naprawdę każdemu życzę takich współpracowników. Przyzwyczaiłam się do odgrywania ról, udawania, ale męczyło mnie to bardzo, a ostatnimi czasy nawet za bardzo. Ale teraz nie miałam już dłużej czasu na rozważania, bo oto pojawił się prezes, za nim jacyś faceci i, oczywiście, wszędobylska Lejdi. Boss poprosił wszystkich o ciszę, a ja odwróciłam się do Baśki z jadowitym komentarzem na temat żakiecika Lejdi na ustach.\nZamarłam, gdy usłyszałam jęk Baśki.\n– Ja pierdzielę, ale ciacho.\nZ grupki gości wysunął się mężczyzna, którego przedstawiał nasz boss.\n– To Michał Maliszewski. Członek zarządu, a także nowy dyrektor działu IT. Będzie ściśle współpracował z departamentem Hanny – Lejdi wyszczerzyła się w szerokim uśmiechu – czyli z marketingiem, z Anią i jej działem współpracy z mediami, z Rafałem oraz Lilianą, czyli z działem analiz. .\nNa dźwięk mojego imienia stojący obok prezesa mężczyzna drgnął i spojrzał wprost na mnie. Nagle zrobiło się cholernie gorąco, a na policzki wypłynął mi rumieniec. Rumieniec. Teraz. Normalnie pensjonarka w korpo.\n– Ja pierdolę – szepnęłam, a Baśka popatrzyła na mnie z niedowierzaniem.\nOczywiście. Oczywiście, że mój pech postanowił uderzyć właśnie teraz. Zawsze miałam pecha do facetów, których imiona zaczynały się na literę M. W podstawówce Marcin podpalił mi włosy. Maciek był po prostu dupkiem i doniósł mamie o wagarach, na które mnie wyciągnął. Mirek wylał na mnie kubeł zimnej wody, a to wcale nie był śmigus-dyngus. Marek – wiadomo. A teraz… stał przede mną facet z parkingu, który, jak się okazało, był nie tylko moim nowym szefem, lecz także nowym dyrektorem działu, z którym miałam blisko współpracować. Michał. Nawet imię miał ładne.\n– Lilka. – Przyjaciółka szturchnęła mnie łokciem. Chyba ktoś coś do mnie mówił.\n– Liliano, jeszcze nie wiosna, a ty już zakochana.\nNo patrzcie, państwo, jaki z tego prezesa żartowniś. Koń by się uśmiał.\n– Mówiłem, że Michał będzie się teraz spotykał ze wszystkimi szefami działów, ty idziesz na pierwszy ogień. To wszystko, dziękuję.\nKiwnęłam głową i wbrew sobie spojrzałam na tego Maliszewskiego. Uśmiechał się uprzejmie, rozmawiał z prezesem i Lejdi. Zerknął na mnie i wówczas ujrzałam w jego oczach cień rozbawienia i coś jeszcze, coś, czego nie umiałam zinterpretować. Nagle poczułam się niekomfortowo. Zwyzywałam faceta, a on teraz będzie miał cudowną okazję, żeby się odegrać. Trudno. Jedno było pewne. Życie bardzo szybko pokazało mi, jak bardzo się myliłam, myśląc, że już nigdy nie zobaczę przystojniaka z beemki.\n– Co jest? Znasz gościa? – Baśka w końcu zauważyła, że coś jest nie tak.\n– Tak jakby. Mam przesrane – mruknęłam, uśmiechając się sztucznie. – Później ci powiem – dodałam przez zęby, bo oto nowy dyrektor wskazywał mi gabinet obok pokoju prezesa, w którym od dzisiaj miał zapewne urzędować. Weszłam do środka pewnie i z podniesioną głową. Tak już miałam. Nawet gdyby miała zależeć od tego moja kariera, nie zamierzałam udawać skruchy. Pewnie jakaś wada genotypu.\n– Proszę usiąść. Przepraszam za bałagan, jeszcze się nie rozpakowałem. – Maliszewski usiadł po drugiej stronie biurka, a ja spojrzałam na niego, jakby miał trzecie oko. Gdzie on, do diabła, widział bałagan? Chyba muszę zaprosić go do mojego pokoju, moje „stanowisko pracy” przysporzy mu wielu bezsennych nocy. Gorzej, gdy je zacznie porządkować i zepsuje mi mój starannie zaplanowany chaos.\n– Nic nie szkodzi, to znaczy… hm… właściwie co chciałby pan wiedzieć? – Starałam się mówić normalnie, ale wbrew temu, co o mnie mówiono, nie byłam zimną rybą i trochę się jednak denerwowałam. Bardzo trochę.\n– Michał jestem. Chciałem wiedzieć, jak masz na imię, ale to już wiem. – Błysnął zębami w szerokim uśmiechu. Cholera, rozglądałam się za karafką z wodą, ale dostrzegłam tylko wazon z kwiatami. Głupio byłoby wychlać wodę z wazonu. Chociaż, z drugiej strony, może facet szybciej podjąłby decyzję o wywaleniu mnie na zbity pysk? A swoją drogą, skąd się wzięły tutaj te wiechcie?\n– No tak. Zawsze łamiesz przepisy? – brnęłam dalej, a jakiś głos w mojej głowie wrzeszczał rozpaczliwie, żebym się zamknęła.\n– Zawsze. Takie hobby.\nNo dobra. Nie dość, że był niesamowicie przystojny, to jeszcze miał poczucie humoru. Idealny facet. Gdyby tylko nie pracował w kołchozie i nie zarządzał moją działką. Byłoby ekstra, naprawdę.\n– Do mojego hobby możemy wrócić kiedy indziej, teraz chcę, żebyś przygotowała dla mnie te dane. – Podał mi trzy gęsto zapisane kartki A4. Byłam ciekawa, czy miał to już wcześniej, czy przygotował po akcji na parkingu, kiedy przeczytał moje dokumenty i już wiedział, kim jestem. Nieee, mało prawdopodobne, ale moja głupia wyobraźnia podsuwała różne scenariusze. Sorry, Lilka, po prostu czekało cię sporo roboty!\n– Oczywiście, na kiedy? – Uśmiechnęłam się szeroko. Znowu dostrzegłam ten dziwny błysk w jego niebieskich oczach, ale nie potrafiłam go rozszyfrować.\n– Na jutro, na dwunastą. Za mało czasu? – Uniósł brew i wydawało mu się, że jest mistrzem podstępu. Na pewno miał przygotowaną jakąś uszczypliwą uwagę. Choćbym miała ślęczeć nad tym do rana, nie dam mu tej satysfakcji.\n– Na dziewiątą będzie gotowe. – Cholera, chyba wieczorem w piątek. Racjonalna część mojego umysłu chciała zaprotestować, ale zdusiłam upierdliwca i zmusiłam do milczenia.\n– Dwunasta wystarczy. Do zobaczenia, Liliano. – Dlaczego moje imię w jego ustach brzmiało tak, że miałam ochotę podać mu się na talerzu? Ciężkie czasy nadeszły, kryzys, pani kochana, kryzys.\nGdy wychodziłam, on, oczywiście, bezczelnie gapił się na moje nogi.\nNa schodach na chwilę przystanęłam. Musiałam ochłonąć i pomyśleć. Wpakowałam się w niezłą kabałę. Nie pierwszy raz mój niewyparzony jęzor ściągał na mnie kłopoty. Facet wyraźnie zagiął na mnie parol, ale kompletnie nie wiedziałam, co właściwie o mnie myśli. W pracy uchodziłam za profesjonalistkę, nieco aspołeczną, ale prezes był ze mnie zadowolony. A teraz… pan Michał. Nic to, Michale, nic to. Idiotka, nie hajduczek, koleś szuka pewnie sposobu, żeby się zemścić za awanturę na parkingu, a tobie się wesele śni. Chociaż te niemalże fiołkowe ślepia przywodziły na myśl rzeczy zdecydowanie ciekawsze niż ślubna biel. Musiałam wziąć się w garść i przestać marzyć, jeśli miałam zdążyć z zadaniem, które zlecił mi Przystojniak z Parkingu. Miazga! Gdyby wiedział, jak go nazywam… W sumie mogę mówić o nim „kolo z beemy” albo „ciacho z banditen motor wagen”. Boże, kompletnie mi odbiło.\nMamrocząc, weszłam do pokoju. Moje trzy koleżanki natychmiast zamilkły i gapiły się na mnie.\n– No, dawaj. O co chodziło? Baśka mówiła, że go znasz?\n– Kogo znam? – Zamrugałam, nie rozumiejąc.\n– No Michała. Tego nowego. – Zachichotała Lidka, a Marta przewróciła oczami.\n– Ale czujecie? Takie ciacho w naszej firmie? Lejdi dostanie zajoba.\n– Harpia już się na niego szykuje, jestem pewna.\nUsiadłam ciężko przy swoim biurku. Pozwoliłam im się powystrzelać z jadu. Trochę sobie na to zasłużyła. Lejdi miała koło trzydziestki i samotnie wychowywała ośmioletnią córkę. Ale usilnie pragnęła to zmienić, więc biada facetowi, który wpadł jej w oko. Przypuszczała frontalny atak, a że do brzydkich i ułomnych nie należała, koleś wpadał szybciej niż śliwka w kompot. No i wtedy się zaczynało…\n– W związku z tym, że widzimy się w weekendy, wyliczyłam, że w tym czasie zużywasz prąd na kwotę trzydziestu złotych, a wody za dwadzieścia pięć. Proszę więc o wrzucanie odpowiedniej kwoty do puzderka kosztów.\n– W związku z tym, że prosiłeś mnie o wypożyczenie filmów z wypożyczalni, co kosztowało sto złotych, proszę cię o wrzucenie połowy tej sumy do puzderka kosztów.\n– W związku z tym, że przywiozłeś do mnie swoje pranie, wyliczyłam, że…\n– W związku z obiadem dla twoich znajomych…\n– W związku z zakupami świątecznymi…\nW związku z powyższym koleś uciekał z krzykiem po maksymalnie półrocznym okresie umieszczania znacznych sum w puzderku kosztów. Skąd o tym wiedziałam? Świat jest mały, żyjemy w końcu w globalnej wiosce. Przyjaciółka mojej matki miała syna, on miał dziewczynę, a ta miała siostrę, która obracała się w tym samych kręgach co Lejdi. Ta ostatnia z jakichś dziwnych powodów lubiła opowiadać o swoich życiowych zmaganiach związanych z poszukiwaniem odpowiedniego mężczyzny. Dzieliła się troskami, chwilami szczęścia i metodami postępowania z potencjalnymi przyszłymi małżonkami. A że rzeczona siostra niezbyt przepadała za tą operatywną kobietą, przekazywała jej rewelacje dalej. A było co przekazywać. Tak więc miałam pełen obraz Hanny Ból, która nawet nazwisko miała odpowiednie. Bo znajomość z nią bolała, czy to na gruncie zawodowym, czy też prywatnym. Poza tym Lejdi uwielbiała biurowe romanse i gdy tylko pojawił się jakiś nieszczęśnik, zbyt słaby, by uniknąć wpadnięcia w jej misterne sieci, potem uciekał z krzykiem i zmieniał nie tylko obiekt zainteresowań, lecz także miejsce pracy. Tak więc mogłam jedynie przypuszczać, jak Bolesna Hania zajmie się panem Michałem Blue Eyes. I nie ukrywam, trochę mnie to, powiedzmy, wkurwiało.\n– Lilka! Pobudka! – Zniecierpliwiony głos mojej przyjaciółki wreszcie do mnie dotarł.\nSkupiłam wzrok na Baśce, wiedząc doskonale, że Marta i Lidka też patrzą na mnie z niecierpliwością.\n– Zwyzywałam go na parkingu. Bo zajął moje miejsce. Potem zgubiłam papiery i on pomógł mi je pozbierać. Byłam złośliwa, on też, potem jechaliśmy tą samą windą, myślałam, że już nigdy go nie zobaczę. Ale, jak widać, próżne nadzieje. A teraz dostałam zadanie, nad którym będę siedzieć pół nocy. Koleś się uwziął. Będzie się mścił. To tyle.\nBaśka pokręciła głową.\n– Ty masz zwyczajnego pierdolca na punkcie tego miejsca parkingowego. Kto ci powiedział, że należy do ciebie?\n– Dobra, bez komentarza. Ale może przesadzasz, może koleś nie będzie wredny?\n– Nie wiem, zrobię wszystko, o co prosił, ale wiecie, trochę dałam ciała.\n– Bo ty zawsze musisz postawić na swoim.\n– Oj dobra, dajcie spokój. Koleś jest zarozumiały, to widać. Myśli, że skoro jeździ beemką, to…\n– Lilka. – Marta spojrzała na mnie z politowaniem. – Ty też jeździsz beemką.\n– Ale ja nie zajmuję cudzego miejsca parkingowego!!! – wydarłam się. W tym momencie otworzyły się drzwi i do pokoju wszedł prezes w towarzystwie złodzieja miejsc parkingowych, Michała Maliszewskiego.\n– Co tu takie hałasy? Liliano, przyszedłem przedstawić nowego dyrektora. Oprowadzam go po firmie. Michał – zwrócił się do wysokiego mężczyzny – panie były na spotkaniu, Lilianę już znasz. To dział analiz, będziecie bardzo blisko współpracować.\n– Mam taką nadzieję – odparł facet z parkingu ciepłym i niskim głosem, patrząc wprost na mnie. Od tego wibrującego barytonu mi też co nieco zawibrowało, ale na twarzy miałam jedynie uprzejme zainteresowanie. W końcu profesjonalistka to moje emploi.\n–Liliana jest nieco… ekscentryczna, ale to świetny fachowiec. Na pewno przekona cię do wielu ciekawych rozwiązań.\n– Nie mogę się doczekać – zamruczał niski baryton, a ja chętnie zamruczałabym wraz z nim. Maliszewski się uśmiechnął, kiwnął głową na znak pożegnania, a wychodząc, odwrócił się i spojrzał na mnie znowu tym zagadkowym wzrokiem, pełnym rozbawienia, ale czegoś jeszcze.\nGdy tylko zamknęły się za nimi drzwi, dziewczyny, jak jedna żona, odwróciły się i spojrzały na mnie. Marta uśmiechnęła się znacząco, Baśka szczerzyła zęby, a Lidka patrzyła rozmarzonym wzrokiem. Nie wytrzymałam.\n– Mam coś na twarzy?\n– Oczywiście. Wszystko masz wypisane na twarzy.\n– Odwal się, Baśka. To nie ja się śliniłam.\n– Za miesiąc wychodzę za mąż. Ślinienie to jedyne, co mi pozostało.\n– Ja mam męża – zastrzegła Lidka, usuwając z twarzy rozmarzenie.\n– Ja mam faceta. – Marta wzruszyła ramionami.\n– No i? – warknęłam.\n– Ale ty nie masz…\n– A on gapi się na ciebie…\n– Jak na coś pysznego…\nMoje przyjaciółki otoczyły mnie i wyszczerzyły się w uśmiechach.\n– Spadajcie. Złudzenia. A tak w ogóle, nie macie nic do roboty? Bo się spotkamy na małym łan tu łan…\n– Nie, podziękuję – odparła Baśka z godnością. – Ale uważam, że wpadłaś mu w oko, a sądząc po twojej reakcji, on tobie też.\nGdy po pracy szłam na parking, miałam cichą nadzieję, że go spotkam, ale czarnego bmw już nie było. Pojechałam do domu i pierwszy raz od lat nie myślałam o kolejnym dniu w pracy ze wstrętem. Najgorsze, że domyślałam się, kto jest tego powodem. A to zaczęło mnie bardzo, ale to naprawdę bardzo martwić.\nPoranek przywitał mnie brakiem prądu, a potem było jeszcze gorzej. Chciałam jeszcze dokończyć raport dla pana MM, ale bateria w laptopie, pomimo całej nocy ładowania, mi zdechła, a wtyczka leżała obok ładowarki wyraźnie z siebie zadowolona. Postanowiłam więc wcześniej pojechać do firmy, szybko weszłam pod prysznic, namydliłam się, wtarłam szampon we włosy i wtedy coś zabulgotało w rurach, a z prysznica poleciał smętny strumyczek, którym spłukałam pianę z dużego palca.\n– Noż kurwa


Rękawice ogrodnicze dla dzieci przedszkolnych | Semini.pl\nRękawice ogrodnicze dla dzieci przedszkolnych (4-7 lat) rozmiar 3\nNie możesz dodać "Hotel dla owadów z daszkiem z trzciny" do koszyka, ponieważ produktu nie ma w magazynie.\nBawełniane rękawice dziecięce z powierzchnią lateksową ochronią dłonie dziecka podczas pracy w ogródku.\nMateriał: bawełna, lateks\nWymiary: długość 15cm, szerokość 10cm\nilość Rękawice ogrodnicze dla dzieci przedszkolnych (4-7 lat) rozmiar 3\nSKU: 1125-0 Kategorie: Dla dzieci w ogrodzie, Rękawice ogrodowe Tag: Dzieci bawią się w ogród\nRękawice ogrodnicze dla dzieci przedszkolnych rozmiar 3 ochronią ręce Twojego dziecka przed zabrudzeniami!\nJeśli widzisz małego ogrodnika lub ogrodniczkę, którzy z wielkim zapałem pomagają w ogródku, to dobrze wiesz jak bardzo brudzą sobie ręce! Są tacy specjaliści, którzy zabierają się za jedzenie rękoma brudnymi od ziemi… Rękawice ogrodnicze dla dzieci przedszkolnych na pewno pomogą utrzymać higienę.\nPrzedszkolaki uwielbiają robić to, co starsi, więc w ogródku też działają, jak tylko mogą. Często wyrywają chwasty, wygrzebują dołki, grabią, używają pazurków i motyczek, zbierają ślimaki i zrywają kwiatki, szczególnie mlecze! Aby więc swoimi brudnymi rękoma nie wycierali buzi, oczu, nauczmy ich od małego używać rękawic.\nDziecięce ręce w ogródku\nNiewielkie rękawice z oddychającej bawełny są na powierzchniach pracujących pokryte lateksem. Można więc grzebać się w ziemi do woli, a paznokcie nadal będą czyste. Ściągacz na przegubie nie pozwoli żeby rękawice same spadły.\nKształt rękawic ogrodniczych dla dzieci jest taki, że przylegają ciasno do dłoni i można w nich wykonywać tak precyzyjne zajęcia, jak podnoszenie małych gałązek czy wyrywanie roślinek. Oczywiście jeśli rozmiar jest odpowiedni, dla większych rączek mamy rękawice ogrodnicze dla dzieci szkolnych (8-12 lat).\n19,00zł 9,90zł Czytaj dalej\nZestaw do uprawy kwiatów jadalnych\nNasiona kwiatów dla motyli\nCebule kwiatów dla motyli\nKarmniki tubowe 2 sztuki\n37,90zł Dodaj do koszyka\nKwiaty kwitnące w cieniu zestaw 9 kłączy


Bkr Media Karolina Kondek - Lokalizator firm - reklama firmy w katalogu Companies.pl\nAdres URL: www.grafika.biz\ngdańsk, strony www, strony internetowe, gdynia\n11.05.2017 godz.: 12:12 wyśw.: 971 ID str.: 545 Więcej\nZnajdziesz.TO - ogłoszenia za darmo\nZnajdziesz. to to firma z siedzibą w Koszalinie, prowadząca darmowy serwis z lokalnymi ogłoszeniami dla osób z całej Polski. W naszej bazie odnajdą Państwo tysiące ogłoszeń wynajmu, sprzedaży, zakupu różnego typu przedmiotów i usług. Nieruchomości, samochody, elektronika, elementy wyposażenia mieszkania - wszystko to szybko oraz bezpiecznie kupicie lub sprzedacie Państwo za pośrednictwem naszego serwisu. Osoby poszukujące nowego zatrudnienia, zachęcamy też do zapoznania z naszymi ogłoszeniami o pracę z wybranego regionu. Wszystkie propozycje dostępne są na naszej stronie internetowej, do jakiej odwiedzenia serdecznie zachęcamy.\n28.01.2015 godz.: 08:22 wyśw.: 544 ID str.: 1984 Więcej\n20.04.2015 godz.: 17:45 wyśw.: 521 ID str.: 2876 Więcej\n19.07.2015 godz.: 13:02 wyśw.: 609 ID str.: 3148 Więcej\n29.10.2015 godz.: 09:02 wyśw.: 403 ID str.: 3451 Więcej\n22.12.2015 godz.: 16:07 wyśw.: 423 ID str.: 3570 Więcej\nFirma jest agencją interaktywną, która jest ekspertem w realizacji graficznej dla interaktywnych mediów. Główne kategorie pracy to koncepcja, kreacja i technologia. Roxxmedia tworzy pomysłowe koncepcje dla swoich Klientów. Agencja proponuje działania takie jak kreowanie i rozwój strategii, planowanie działań reklamowych, koncepcje graficzne, identyfikację marki, projekty funkcjonalne, animacje 3D, e-commerce, aplikacje mobilne i pozycjonowanie. Wśród Klientów Roxxmedia są znane marki zarówno z Polski jak również z innych krajów.\n23.12.2015 godz.: 12:08 wyśw.: 485 ID str.: 3573 Więcej\n11.01.2016 godz.: 16:16 wyśw.: 294 ID str.: 3661 Więcej\n16.01.2019 godz.: 13:01 wyśw.: 77 ID str.: 6011 Więcej


EKOLAK PE/P - półpołysk - CC Polska - CC Polska EKOLAK PE/P - półpołysk - CC Polska\nmat (PE/P-01-5-xxxxx) i\nwysoki połysk z typowymi własnościami mechanicznymi (PE/P-02-1-xxxx, PE/P-03-1-xxxx, PE/P-04-1-xxxx)\nWydajność: od 9,8 do 13,8 m2/kg przy grubości powłoki 60µm, w zależności od odcienia.\nGranulacja (analizator wielkości cząstek Malvern): ponad 40µm…….. 40-55%\nMetoda nakładania: natrysk elektrostatyczny – tradycyjna aplikacja KORONA, napięcie ujemne 30-100 kV, natrysk elektrokinetyczny – aplikacja TRIBO (oznaczenie T tzn. PE/P -01-3-xxxxxT).\nTemperatura wypalania: 190 °C/10 min – mat, półmat i półpołysk; 180 °C/10 min wysokiego połysku.\nOkres magazynowania: 12 miesięcy w temperaturze poniżej 25 °C dla standardowych farb proszkowych.\nPołysk (DIN 67 530, ISO 2813): 10-90 % przy kącie 60°\nOdporność na uderzenie (DIN 55 669): direct: minimum 50 cm x kg\nindirect: minimum 50 cm x kg


Eleganckie drzwi wejściowe zrobione z drewna - Mia Organic\nHome » Naprawa » Materiały Budowlane » Eleganckie drzwi wejściowe zrobione z drewna\nOgromny wpływ na estetykę nieruchomości mieszkalnej mogą mieć drzwi wejściowe, które zostaną w niej zamontowane. W serwisie promatur.pl znajdują się informacje wskazujące na to, że ciekawym wyborem mogą okazać się drzwi drewniane. Wśród produktów tego rodzaju, które aktualnie są dostępne do kupienia, jest wielkie zróżnicowanie. Polecane konstrukcje skrzydeł mogą być wykonane z różnych gatunków drewna. Dodatkowo należy zaznaczyć, że bardzo często w ich przypadku są montowane dodatkowe zdobienia w postaci szklanych elementów. Specjaliści ze strony z promatur radzą montowanie drzwi, które są wyposażone w solidne okucia.


KREM FORTE POD OCZY 60+ 15ml Mo\nredukcja zmarszczek, cieni i wiotkości\nJeśli jesteś kobietą dojrzałą 60+, chcesz skutecznie redukować zmarszczki i „worki” pod oczami oraz poprawiać gęstość i napięcie skóry wokół oczu.\nü Unikalna kompozycja składników ukierunkowanych na uzyskanie jak przy zabiegu nićmi odmładzającymi.\nü Nieinwazyjne „nici” zagęszczające – zwiększają gęstość włókien kolagenu, nawet o 103% po 28 dniach stosowania (testy kliniczne), dzięki czemu skóra wygląda na młodszą i jędrniejszą.\nü Nieinwazyjne „nici” napinające – siatka mikronici polisacharydowych. Spłyca zmarszczki nawet o 16% w 15 od aplikacji! (in-vitro)\nü Reduktor „worków” pod oczami –hesperydyna i dwa zaawansowane peptydy. Poprawiają krążenie limfy i zwiększają elastyczność skóry.\nü doskonale odżywia i nawilża,\nü wpływa na zmniejszenie „worków”, cieni pod oczami i ujednolicenie kolorytu skóry.


2016 Maj 08 « Dziennik gajowego Maruchy\nKaczyński deklaruje: Ustalone. Polska nie przyjmie uchodźców.\nPrezes Prawa i Sprawiedliwości, Jarosław Kaczyński, oświadczył w rozmowie z internautami, że Polska nie przyjmie uchodźców z Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Przekonywał, że stanowisko jest ustalone i jest oficjalną deklaracją premier Szydło oraz partii. [Sraty taty dupa w kraty – admin]\nOrban: Trudno w cywilizowanych słowach opisać to, co myślę o UE\nViktor Orban ocenił skandaliczny pomysł Komisji Europejskiej, która zapowiada dotkliwe kary dla krajów, które odmówią przyjęcia tzw. uchodźców.\n„Trudno w cywilizowanych słowach opisać to, co myślę” – przyznał.\n„Chcą odebrać Węgrom możliwość decydowania z kim chcemy, a z kim nie chcemy żyć”.\n„Przywódcy europejscy są odizolowani od świata w wieży z kości słoniowej” i „nie wiedzą, o czym mówią”.\nTrzech Żydów w rozmowie na jednej z ulic Warszawy w 1930 roku (źródło: Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny / Zbiory NAC on-line)\n„Stosunek wielkiej ilości żydów do państwa i do armji, jak dowiodły czyny, jest bezwzględnie wrogi. Opanowanie przez nich kapitału i prasy posłużyło za podstawę walki z państwem i narodem w kraju i poza jego granicami. Stosunek do armji dobitnie został wykazany w czasie inwazji bolszewickiej [1920 roku], kiedy stali się oni wykonawcami woli rządu sowieckiego, wchodząc w skład komitetów rewolucyjnych lub formując bataljony, walczące czynnie z wojskiem polskiem” – czytamy w studium Romana Umiastowskiego „Terytorjum Polski pod względem wojskowym” z 1921 roku.\nCiekawym epizodem zakończonej właśnie kampanii wyborczej na Wyspach – było oskarżenie Labour Party o… antysemityzm. Wątek ten jest kontynuowany także przy analizowaniu wyników głosowania, zwłaszcza słabego rezultatu Partii Pracy w Szkocji.\nBiorąc pod uwagę, że cześć polskiej blogosfery ogłosiła równocześnie żałobę w związku z rzekomym wpadnięciem Londynu w łapy islamistów – mogłoby się wydawać, że nudni i przewidywalni do bólu laburzyści to jakiś ciekawe zjawisko polityczne. Oczywiście tak nie jest, nie mniej obie historie rzucają ciekawe światło na przesądy propagandowo-polityczne częste tak w Polsce, jak i w Zjednoczonym Królestwie.\nNocne Wilki składają wieńce w Oświęcimiu\nAndriej Bobrowski to inżynier z wykształcenia, który całe życie pracował w branży budowlanej. Ma dwa dyplomy: ukończenia instytutu lotniczo-budowlanego oraz instytutu budownictwa. Mieszka w Moskwie wraz z rodziną – żoną i dwiema córkami. Starsza córka Polina ma już 10 lat, a młodsza Jarosława – roczek. Ich fotografie Andriej zawsze nosi ze sobą, one towarzyszą mu w rajdach. Ale i tak za nimi tęskni.\nDużo pracuje, żałuje, że tak mało czasu pozostaje dla rodziny, jednak urlopy zawsze spędzają razem. Andriej pomaga starszej córce w lekcjach. „Teraz program szkolny jest taki trudny, że trzeba się samemu uczyć” – śmieje się Andriej. Córka interesuje się motocyklami, ale na razie jeszcze nie prosi, aby uczyć ją jeździć, woli, kiedy to tata ją wozi.\nJak pojawiła się fascynacja motocyklami i pomysł na wstąpienie do klubu „Nocnych Wilków”?\nJak was przyjmują?\nJakie imprezy zostały zaplanowane na Pragę oraz pozostałe dni do Dnia Zwycięstwa?\nNocne Wilki w Cerkwii Śww. Cyryla i Metodego we Wrocławiu, 5 maja 2016\n— W zeszłym roku mieliśmy problem z władzami, próbowano ograniczyć nam możliwość przejazdu. Jakieś absolutnie głupie rzeczy się działy. Staramy się nigdzie nie łamać zasad, przestrzegać miejscowych przepisów. Na Słowacji na przykład, policja nawet pomagała nam w przejeździe przez miasta. A w Niemczech w zeszłym roku były problemy. Ja niestety nie dotarłem w zeszłym roku do Berlina, choć jestem organizatorem całego rajdu, ale Polacy anulowali moją wizę. Po prostu pomagałem chłopakom koordynować ruch, ale sam nie mogłem wziąć udziału. Dlatego mam nadzieję, że w tym roku wszystko będzie dobrze.\n„Nocne wilki” złożyły kwiaty na mogiłach ofiar UPA we Wrocławiu


Fujitsu-Siemens Amilo Pa 3515 - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nPorządne wyposażenie w nowej stylistyce, lecz bez emocji pod względem szybkości pracy.\nCzarno-biały notebook Fujitsu-Siemens, chociaż podobny do wcześniejszych modeli, przeszedł lekką metamorfozę: jego oblicze poddano liftingowi, zmieniając stylistykę na jeszcze bardziej modernistyczną. Przy okazji dokonano pewnych modyfikacji samej konstrukcji laptopa, dzięki którym, zdaniem producenta, komputer może np. wytrzymać zalanie klawiatury cieczą o dość dużej objętości. Nie sprawdzaliśmy tego w praktyce, natomiast zauważyliśmy, że opcja cichej pracy rzeczywiście działa, obniżając poziom hałasu powodowanego przez wentylator CPU.\nTestowany Amilo Pa 3515 wykorzystuje pełną platformę mobilną AMD Puma, a więc nie tylko chipset ze zintegrowanym układem graficznym ATI Mobility Radeon HD 3200, lecz także procesor Turion 64 X2 Ultra w bardzo szybkiej wersji ZM-84 (2,3 GHz). Obecnie AMD oferuje tylko jeden wydajniejszy układ – ZM-86.\nJednostce centralnej towarzyszy 4 GB pamięci pod postacią modułów DDR2 800, a więc szybszych od zwykle stosowanych DDR2 667. Tę mocną konfigurację uzupełnia twardy dysk o pojemności 320 GB.\nZaletą Amilo Pa są nie tylko wydajne podzespoły, lecz także zestaw portów, wśród których znalazło się gniazdo eSATA. Mimo że laptop nie ma złącza HDMI, to dzięki wyjściom DVI i S/PDIF można cieszyć się pełnią doznań z cyfrowych multimediów wysokiej jakości.\nZastrzeżenia można mieć właściwie tylko do braku dwóch istotnych elementów: modułu Bluetooth oraz skanera linii papilarnych. Użytkowników gigabitowych sieci LAN zapewne zasmuci też moduł Ethernet o maksymalnej przepustowości 100 Mb/s.\nNiestety, to nie koniec rozczarowań, bo na podstawie specyfikacji po Amilo Pa 3515 można się spodziewać wyjątkowej wydajności, a tymczasem w naszych testach notebook sprawował się raczej przeciętnie, z ledwością mieszcząc się w pierwszej dziesiątce najwydajniejszych maszyn. Pocieszający może być jedynie niezły czas pracy na baterii wynoszący około 3 godzin.\nporty eSATA i DVI\nbrak Bluetooth i LAN 1 Gb/s


Poradnik weselny | Atrakcyjne-wesele.pl\nMirjan zarządzanie i obrót nieruchomościami\nZarządzanie i obrót nieruchomościami, administracja...\nBrevis Games - Toplista serwerów gier\nToplista polskich i zagranicznych serwerów gier...\nEKOmetal skup metali hss węglików katalizatorów\nSkup złomu metali katalizatorów węglików tytanu...\nWitaj w strefie Call of Duty. Znajdziesz tutaj...\nPlanujesz wesele? Już niedługo będzie termin Waszego ślubu? Spraw, aby ten wyjątkowy dzień wyszedł idealnie! Oboje zastanawiacie się, w jakim stylu udekorować salę weselną. My proponujemy! Nasz blog weselny to kapitalne miejsce wskazówek, uzbieranych artykułów, nowinek i inspiracji.\nWspomagamy okiełznać się z nową sytuacją. Już niedługo będziecie mężem i żoną, niech ów fakt daje Wam najwięcej radości! Poza poradami dotyczącymi wyglądu piszemy o tym, jak dogadać się z rodziną przyszłego małżonka. Wraz z naszymi użytkownikami wychodzimy naprzeciw wszystkim tym, którzy obecnie znajdują się pomiędzy poszukiwaniem sali, cateringu weselnego, kwiaciarni, fryzjera i całej reszty. Poczytaj to, co dla Ciebie przygotowaliśmy!\nLudzie i społeczeństwo Ślub\nPorady ślubne Portal weselny Portale ślubne Wesele Portal ślubny Ślub i wesele Ślub wesele\nNumer ID strony: 2293/1721\nStatus strony: aktywna od 20/09/2016 07:59\nData dodania: 19/09/2016 19:42\nGoogle PR: N/A, Alexa Rank: 23645729\nLiczba kliknięć: 1, odsłon: 739


Posadzki 3D graficzne - MP Interio - geslander.pl\nPosadzki 3D graficzne - MP Interio\nStrona www: https://mpinterio.pl/podlogi-3d-posadzki-3d\nMP Interio to firma, której specjalizacją są podłogi żywiczne dekoracyjne. Z oferty skorzystać mogą osoby mieszkające w Szczecinku oraz okolicach. Opracowane przez MP Interio technologie sprawiają, że posadzki żywiczne bardzo dobrze przystosowują się do domowych warunków. Tutaj zamówić można niebanalne posadzki graficzne 3D, które świetnie sprawdzą się w mieszkaniach, a także w lokalach komercyjnych - dobrze znoszą ogrzewanie podłogowe i duży ruch. MP Interio wykonuje także schody, balkony oraz tarasy z żywicy. Firma oferuje również mikrocement (określany też mikrobetonem) oraz sufity napinane. Produkty MP Interio to gwarancja estetycznego wyglądu i trwałości, ponadto łatwo je utrzymać w czystości.\n© 2018 Posadzki 3D graficzne - MP Interio


Klasyczne karty świąteczne a wirtualny świat\nKartki świąteczne Blog Klasyczne karty świąteczne\nWraz z rozprzestrzenianiem się Internetu, piękne kartki świąteczne zostały zastąpione przez e-mailowe pocztówki lub wirtualne pocztówki. Może się zdarzyć, że w Twojej skrzynce e-mail znajdziecie kilka takich samych kartek wirtualnych, która jest często uzupełniona poprzez grafikę np. Świetego Mikołaja w tle można usłyszeć piękną Bożo Narodzeniową melodię. Ten sposób wysyłania życzeń świątecznych jest naprawdę bardzo szybki i nie jest wcale kosztowny, ale z drugiej strony nie jest osobisty. Dzięki Bogu ciągle znajdujemy ludzi, którzy lubią klasyczne kartki świateczne. Twoi bliscy z pewnością będą zachwyceni znalezieniem ręcznie pisanej pocztówki w skrzynce pocztowej z tradycyjnymi życzeniem świątecznymi. Taka karta może być umieszczona pod choinką, można do niej powrócic ponownie lub pokazać ją znajomym i co jest najpiękniejsze, że można odłożyć ją na pamiątkę. Ten sposób wysyłania pocztówek pokazuje, że bardzo sznujesz swoich bliskich. Jest to dużo ładniejszy i elegancki sposób składania życzeń niż poprzez Facebook.\nZastąpcie życzenia elektroniczne tradycyjnymi, wybierzcie z naszej oferty kartkę, która najbardziej się Wam podoba – jeszcze dużo czasu do świąt, a wybór jest napradę ogromny.


Trasa trekkingowa Na Wysoki Kamień ze Szklarskiej Poręby. - Traseo.pl\nPrzewyższenie: 454,12 m\nSuma podejść: 522,93 m\nSuma zejść: 479,92 m\ndroga w kierunku Zwaliska\nwidok z Zakretu śmierci\nwidok w kierunku Szrenicy\nSzklarska Poręba początek szlaku\npod górę w stronę Wysokiego kamienia\nW nocy pogoda załamała się i rano padał drobny śnieg. Dzisiejszy plan do wejście na Wysoki Kamień ze Szklarskiej Poręby.\nAuto zostawiam na parkingu w centrum miasta koło Komisariatu Policji w Szklarskiej Porębie. Obok jest informacja turystyczna więc wstępuje tam po pieczątkę. Pytam przy okazji o dojście na Wysoki Kamień. Pani w informacji jest jednak nie zorientowana . Ruszam więc czerwonym szlakiem turystycznym w kierunku dworca PKP a następnie pod wiaduktem zgodnie ze znakami czerwonymi ostro skręcam w lewo. Od tej pory droga wiedzie praktycznie cały czas ostro pod górę. Ktoś szedł przede mną co widać po śladach na świeżym śniegu. Pomimo ,że pokrywa śnieżna sięga miejscami powyżej jednego metra idzie się dobrze ponieważ wierzchnia pokrywa śniegu jest zmrożona i twarda. Widać ,że wcześniej ktoś brnął w śniegu zapadając się co najmniej po kolana.\nPo około 70 minutach z mgły wyłania się zarys schroniska na Wysokim Kamieniu. Na szczycie wieje dość silny wiatr i tak naprawdę niewiele widać. A jest to jedno z piękniejszych miejsc w Sudetach .Roztacza się stąd widok na Karkonosze, Góry Kaczawskie , Rudawy Janowickie, Góry i Pogórze Izerskie , Kotlinę Jeleniogórską.\nUjrzeć można Szklarską Porębę , Jelenią Górę , Świeradów Zdrój , Gryfów , Zgorzelec, Bolesławiec , Legnicę .\nNa szczycie znajdują się malownicze i tajemnicze skałki .\nPomimo ,że do na szczycie jest jeszcze dużo śniegu , schronisko otwarte jakieś 1.5 roku temu jest czynne. W środku jest tylko właściciel , który przed chwila rozpalił w piecu kaflowym. Wewnątrz jest zimno ale mimo wszystko przyjemnie. Dla rozgrzania kupuję gorącą czekoladę i kawałek ciasta z jabłkami / 12 zł/ . Właściciel zwierza się ,że zima panuje tu niewielki ruch , przede mną była tu jakaś Czeszka na biegówkach i turysta z Polski. W lecie ruch jest znacznie większy.\nKorzystając z ciepła bijącego od pieca osuszam koszulkę termoaktywną i ruszam żółtym szlakiem w kierunku Zakrętu Śmierci. Droga jak jest uczęszczana przez turystów , ale przy dodatnich temperaturach może być problem z dojściem do schroniska przy zapadającym się śniegu.\nZ Zakrętu śmierci asfaltową drogą podążam w kierunku centrum miasta . Pada już deszcz ze śniegiem , czas wracać .\nPomimo mgły i dość trudnych warunkach to była udana wycieczka. W słoneczny dzień trudy marszu wynagrodzą przepiekane widoki a i w schronisko jest godne uwagi.\nSpacer do Hali pod Łabskim Szczytem\n24.07.2021\t- Szklarska Poręba\nGóry Izerskie\tKarkonosze\tSudety\tSudety Zachodnie\tSzklarska Poręba\tWysoki Grzbiet\tWysoki Kamień\tZakręt Śmierci\tZwalisko\tSzklarska Poręba


Masterchef - Telemagazyn.pl\nZa nami wielki finał 10. edycji programu "MasterChef". O zwycięstwo w programie walczyli Elżbieta Błaszyńska, Mariusz Kisiel, Maciej Regulski oraz Renata Semeniuk. Kto z nich okazał się najlepszy? Sprawdźcie!\n"Kuchenne rewolucje". Tadeusz Müller bierze ślub i zmienia swoje życie! Magda Gessler doradza synowi\nTadeusz Müller, syn Magdy Gessler, ogłosił na Instagramie, że bierze ślub! Okazuje się, że to tylko początek zmian w jego życiu, a Magda Gessler bardzo chętnie mu doradza. Już zabrała głos!\n"MasterChef" sezon 10 odc. 10. Kolacja dla ambasadorów i rybne wyzwanie! Z programu odpadł Arek Tomes!\nZa nami 10. odcinek programu "MasterChef 10". Program wchodzi już w decydującą fazę, co oznacza, że w rywalizacji zostali już najlepsi uczestnicy. To właśnie wśród nich jest tytułowy "MasterChef"! Co wydarzyło się w dzisiejszym odcinku? Sprawdźcie!\n"MasterChef". Wszyscy zwycięzcy kulinarnego show TVN. Kto zdobył tytuł polskiego MasterChefa?\nProgram "MasterChef" święci triumfy na antenie TVN od 2012 roku. Telewizyjne poszukiwania najlepszych kucharzy amatorów cieszą się ogromną popularnością. "MasterChef" doczekał się dziewięciu edycji, a kolejna już trwa! Kto zdobywał tytuł polskiego MasterChefa? Oto wszyscy zwycięzcy najpopularniejszego kulinarnego show w Polsce.\n"MasterChef" sezon 10 odc. 6. Gotowanie w winnicy i sztuka sufletów! Marlena Starzec żegna się z programem!\nObejrzeliśmy 6. odcinek dziesiątej edycji programu "MasterChef". Podziwialiśmy w niej, razem z uczestnikami, piękną winnicę Półtorak i uczyliśmy się od najlepszych trudnej sztuki robienia sufletów. Program odwiedzili chef Darek Barański i znakomici sommelierzy.\n"MasterChef" sezon 10 odc. 5. Potrawy idealne na randkę! Uczestników oceniała Małgorzata Socha! Angelika Strzebińska odchodzi z programu!\nZa nami 5. odcinek programu "MasterChef 10". Ten odcinek był bardzo romantyczny, bowiem uczestnicy musieli przygotować dania idealne na randkę! Nie zabrakło również gościa specjalnego; w programie pojawiła się Małgorzata Socha! Sprawdźcie, co wydarzyło się w 5. odcinku programu "MasterChef 10"!\n"MasterChef" sezon 10 odc. 5. Małgorzata Socha w niedzielę w odcinku o smakołykach na pierwszą randkę! Co zaserwowałaby gwiazda?\nPrzez żołądek do serca - to porzekadło naprawdę często się sprawdza. Jeżeli w ramach pierwszej randki zapraszamy kogoś do siebie, to wypada zrobić wrażenie pysznym co nie co własnej produkcji. Co przyrządziłaby Małgorzata Socha - gość nowego, niedzielnego odcinka?\n"MasterChef" sezon 10 odc. 4. Konkurencje dla twardzieli - świński ryj, larwy, ryba-olbrzym, śmierdzący durian i gotowanie z resztek. Kto odpadł z programu?\nNie było łatwo. Najpierw bardzo trudne konkurencje wymagające kreatywności i samozaparcia, potem równie skomplikowane pieczenie deserów i ich dekonstrukcja. Uczestników odwiedził Tomasz Jakubiak.\n"MasterChef" sezon 10. Gotowanie na Placu Szczepańskim w Krakowie i rywalizacja w kuchni MasterChefa! Kto otrzymał Złoty Fartuch?\nRozpędza się 10. edycja programu "MasterChef"! W drugim odcinku uczestnicy musieli przygotować dwie potrawy w plenerze, a potem przenieśli się do kuchni "MasterChefa". Jest już pierwsza faworytka programu!\n"MasterChef" sezon 10. Najlepsi uczestnicy poprzednich edycji powrócili! Kto z nich otrzymał specjalną statuetkę?\nCzas rozpocząć 10. edycję programu "MasterChef"! W tym odcinku słynna kuchnia wypełniła się dobrymi znajomymi z czterech ostatnich edycji. Do rywalizacji o statuetkę stanęli ulubieńcy widzów i jurorów - uczestnicy, których po prostu nie da się zapomnieć! Kto z nich okazał się najlepszy?\n"MasterChef 10". Jurorzy wspominają swoje początki w programie. Magda Gessler mówi bez ogródek: "Byliśmy sterowani"\nMagda Gessler, Anna Starmach i Michel Moran już od 10 lat są jurorami w "MasterChefie". Jak gwiazdy kulinarnego show wspominają swoje początki w programie? Zapytaliśmy ich o to na planie programu w Krakowie. Zobaczcie, co nam zdradzili.


Sondaż Polska Press Grupy: Opinie opolskich liderów ugrupowań - plus.nto.pl\nSondaż Polska Press Grupy: Opinie opolskich liderów ugrupowań\nKatarzyna Czochara, posłanka, szefowa PiS w regionie\nTen wynik to wspaniała wiadomość dla nas. To również docenienie ciężkiej pracy rządu, który wprowadza trudny program reform. Wynik cieszy mnie również dlatego, że odbywam setki spotkań z wyborcami, czekam na nich w biurach, a dodatkowo niebawem otwieram kolejne w Brzegu, właśnie po to, aby być jeszcze bliżej mieszkańców regionu. Opolszczyzna to trudny region dla Prawa i Sprawiedliwości, ale jak widać, za rok znów możemy się cieszyć ze zwycięstwa, tym razem w wyborach samorządowych.\nZnakomity wynik na pewno nas nie uśpi. On zmotywuje nas do jeszcze bardziej wytężonej pracy m.in. na rzecz budowy nowego węzła na autostradzie A4, czy budowy drugiego mostu na Odrze w Brzegu.\nAndrzej Buła, marszałek województwa, lider PO w regionie\nNie jesteśmy liderami sondażu, ale gdyby połączyć wynik PO, mniejszości oraz PSL, to jest to więcej niż ma PiS w regionie. Mówię to, bo obecnie w naszym województwie zgodnie rządzi właśnie taka koalicja, a region dobrze na tym wychodzi. Szkoda, że w sondażu nie ma rozróżnienia, ile ma sam PiS, a ile takie partie jak Solidarna Polska, czy Razem Jarosława Gowina, które z nim ściśle współpracują, ale formalnie wciąż są odrębnymi organizacjami. Opozycja traci na tym, że jesteśmy podzieleni i ja również jestem za tym, aby szukać możliwości koalicji, czy jakiejś formy porozumienia z innymi partiami. PiS jest do pokonania, zwłaszcza, że w ubiegłym roku mogli się chwalić czwórką z przodu, a teraz została im trójka. Dlatego regionem rządzić nie będą.\nWitold Zembaczyński, poseł, przewodniczący Nowoczesnej w regionie\nWynik w regionie jest podobny do tego, jaki mamy w całym kraju i wygląda na to, że na dziś te nieco ponad 10 procent to nasz żelazny elektorat. To osoby, które mają pogląd liberalne, wolnościowe, ale nie antysystemowe. Przed nami jeszcze wiele pracy, aby przekonać do siebie kolejnych Polaków, zmęczonych rządami Prawa i Sprawiedliwości. Wątpię, aby wynik PiS w regionie był związany z tym, co robią lokalne struktury tej partii. Niczym się nie wyróżniają, niewiele są w stanie zrobić, a wiceminister z Solidarnej Polski - mam na myśli pana Patryka Jakiego - jest bardziej widoczny, niż cała struktura. Wierzę, że przyszłość będzie jednak należeć do opozycji. Tylko jakaś forma współpracy Nowoczesnej i PO daje nadzieję na odsunięcie PiS od władzy.\nRafał Bartek, przewodniczący mniejszości niemieckiej\nSondaż pokazał, że nadal nie tracimy potencjału, mimo, że wiele osób wieszczyło nam polityczny grób. Uzyskaliśmy ponad 9 procent i to podobny wynik do tego, który mieliśmy w ostatnich wyborach. To także dowód na to, że wiele osób dostrzega naszą pracę na rzecz regionu, widzi także efekty pracy samorządowców z mniejszości niemieckiej. My skupiamy się na pracy, a nie na polityce, która w ostatnich czasach stała się niezwykle krzykliwa. Powiem więcej, jestem przekonany, że mamy także wyborców z polskiej większości, którzy cenią nas za pragmatyzm. Zastanawia mnie słaby wynik Platformy Obywatelskiej, która kiedyś w naszym regionie była nie do pokonania. Moim zdaniem PO płaci cenę za to, że wciąż jest trochę nijaka.\nPaweł Grabowski, poseł ruchu Kukiz’15\nSzanuję sondaże, ale pamiętam, że przed poprzednimi wyborami dawano nam 5, góra 7 procent poparcia, a na Opolszczyźnie zdobyliśmy ostatecznie ponad 12 procent. Dlatego do naszego wyniku podchodzę spokojnie, zwłaszcza, że dostaję mnóstwo pozytywnych sygnałów od ludzi, którzy cenią nas za to, że wciąż jesteśmy ruchem antysystemowym. Przez ostatnie 1,5 roku wielu moich kolegów miało okazję bliżej zapoznać się z tym, jak funkcjonuje nasz region i co w nim nie działa. Najbliższe miesiące będą należeć do nas. Szykujemy wiele inicjatyw, pokażemy nasze pomysły na region, bo nie ma co kryć, że przygotowujemy się też do wyborów samorządowych. Nie będziemy krzyczeć jak inni politycy, pokażemy konkretne rozwiązania problemów.\nPiotr Woźniak, wicestarosta nyski, lider SLD w regionie\nNieco ponad pięć procent to nie jest wynik, który by nas zadowalał. Pozytywne jest jednak to, że to już któryś z kolei sondaż, gdzie przekraczamy próg wyborczy, można więc mówić o pozytywnym trendzie. Aby wynik był lepszy, czeka nas jeszcze wiele pracy, dlatego w najbliższych miesiącach będziemy nadal podnosić problemy, które bolą mieszkańców takie jak np. coraz wyższe OC, czy wysokość płacy minimalnej. Chcemy też zwracać uwagę na żołnierzy zapomnianych, którzy służyli w 1 i 2 Armii Wojska Polskiego. Nie wierzę, aby w bliższej lub dalszej przyszłości doszło do jakiejś współpracy z partią Razem. Pewnie, że Polacy lubią jedność, dają wyborczego plusa za zgodę, ale do tanga zawsze trzeba dwojga, a Razem z nami tańczyć nie chce.\npartie polityczne opolskie\npoparcie dla partii opolskie