Łazienka Jęczącej Marty - Page 12\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Nie Paź 20 2013, 16:40\nCharlie przyjrzał mu się ze zdziwieniem na twarzy, ale nie odpowiedział nic na komentarz o butach; dla niego ubrania to ubrania, często zdarzało mu się postępować zgodnie z zasadą 'raz noszone, wyrzucone!' i nie żywił jakichś szczególnych uczuć do konkretnych ubrań... no tak, ale to może tylko on był takim dziwakiem?\nNa wzmiankę o nauczycielach rozdziawił usta, nie wiedząc do czego chłopak pije, kiedy uświadomił sobie, że macanie kranów to naprawdę duże dziwactwo i co poniektórzy, tutaj wspomniał Averego i mimowolnie zacisnął usta ze złości, puściliby ploty, że męskie członki mu nie wystarczają i szuka teraz czegoś twardszego. Skupił się na badaniu znaleziska, ale teraz był w kropce. Nie znał języka wężów, toteż zaczął zastanawiać się jak wielki huk może zrobić próba złamania zaklęcia Salazara Slytherina.\n-No cóż, właśnie nie jestem i w tym problem... nie znasz kogoś wężoustego pewnie, prawda? Jeśli nie, to chyba pokuszę się o spróbowanie przełamania zaklęcia, ale boję się, że wysadzę w powietrze korytarz - mruknął bardziej do siebie, czując dotyk profesora na skórze. Uśmiechnął się w duchu wiedząc, jak się takie rzeczy w jego życiu kończą i posmyrał dłoń mężczyzny.\nSkąd : Kill Devil Hills, Anglia\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Pon Paź 21 2013, 19:03\nCzyżby kolejny dowód mogący dołączyć do teczki z dokumentacją o jego rzekomej chorobie? Ostatnio coraz więcej osób wmawiało mu, iż jest nienormalny. Może wreszcie czas zacząć w to wierzyć...\nStaczasz się Gang. Zaczęło interesować Cię zdanie innych...\nOch, Hansavritson'owi przemknął przez głowę nieistotny fakt- gdyby odnaleźli rzekomo nieistniejąca komnatę, a na dodatek Charlie urządziłby w niej lekcje... Wzbudzili by nie małą sensacje, a reakcje poszczególnych uczniów i co bardziej... hmm... stosownych nauczycieli... Zakończmy może w tym momencie, przecież nie mamy na celu obrażenia żadnej osobistości. Chyba.\nWolf głośno westchnął. No tak, oczywiście... Czemu, do diaska, znowuż o niej pomyślał?\n-Nie znam. Zazwyczaj to jacyś członkowie Slytherinu.- w głosie Wolfganga dało się wyczuć pewną kpinę. Nie ukrywajmy- Brown z całą pewnością zdawał sobie sprawę, jednak najwyraźniej miał jakiś powód by nie wysuwać żadnej kandydatury.- Wiesz... Korytarz to nic takiego, gorzej z nami.- mruknął zabawnie ściszając głos.- Pewnie nikt nawet nie zauważy.- wyszczerzył się jak głupi. No zgoda, głupi akurat był naprawdę.\nAch, niecne profesorki... Już próbują? To nieco ryzykowne. Mimo wszelkich wątpliwości Wolf wcale nie odsunął się od mężczyzny.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Wto Paź 22 2013, 18:23\nCharlie obawiał się tylko, że przeciwzaklęcia Slytherina odbiją jego czary i zabiją ich obu. Nie, to był zdecydowanie zły plan, kiedyś znajdzie jakiegoś wężoustego ucznia, który w zamian za drobną przysługę z jego strony wyświadczy mu tę przyjemność i otworzy wejście do Komnaty. Z drugiej strony, w ostateczności będzie mógł zbadać, jakie czary obronne chronią wejścia i dopiero wtedy spróbować je przełamać. Na chwilę obecną mógł tylko stać i głupio wpatrywać się w szmaragdowe oko węża, czekając aż mrugnie, zapraszając go do środka. Wątpił też, czy jeśli zapuka do umywalki, to otworzy mu lokaj Slytherina i zaprosi do tajemnej komnaty swego pana.\n-Taa, ale głupio byłoby pytać każdego, czy rozmawia z wężami. Ostatecznie umiejętność ta źle się kojarzy i nikt by się pewnie do tego nie przyznał - mruknął. -Swoją drogą, pewnie pomyśleliby, że Brown porwał Hansavritson i gwałci go w jakiejś jaskini w Skandynawii - dodał sarkastycznie, przypominając sobie, że jego orientacja budziła tutaj wiele kontrowersji.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Sob Paź 26 2013, 10:13\n/Wybacz, że dopiero teraz. ;c/\nOczywiście żadnej możliwości nie jesteśmy w stanie wykluczyć. Pewnie niewiele osób ubolewałoby nad ich śmiercią... Właściwie to jest nawet smutne. Znaczy... pewnie dla kogoś normalnego byłoby to smutne. Cóż, płaczu tutaj nie ujrzycie. Reakcja Wężoustych była nie do przewidzenia. Było wiele opcji- począwszy od śmiechu skończywszy na zwyczajnym zaprzeczeniu tego daru. Mimo wszystko- jeżeli mężczyźni chcą wejść do domniemanej komnaty, muszą zwrócić się do kogoś obdarowanego. Zapewne sami sobie nie poradzą. Z kolei Wolf nie miał najmniejszego zamiar sterczeć w miejscu i wyglądać tak... jak Charlie. Uśmiechnął się do profesora i powiedział:\n-Znasz uczniów Slytherinu, pytaj tylko tych po których możesz spodziewać się pomocy.- wzruszył ramionami. Jego wypowiedź w żadnym stopniu nie była błyskotliwa i on zdawał sobie z tego faktu sprawę.- Zapewne nie byłoby to takie straszne jak brzmi.- zaśmiał się cicho. Sugerował wiele, cóż, po to żył.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Sob Paź 26 2013, 11:28\n-Uczniowie ze Slytherinu raczej nie są osobami skorymi do pomocy... A wężouści to pewnie wcielenie chamstwa i arogancji, więc musiałbym chyba wszystkim na obiedzie dolać veritaserum, albo grzebać każdemu w umyśle - powiedział, krzywiąc się z niezadowolenia. Inwigilacja całego domu raczej nie wchodziła w rachubę, uczniów jest za dużo, poza tym nie miał pewności, czy w Hogwarcie ktoś wężousty w ogóle się znajduje. Porwał się z motyką na słońce, ale halo, raz się żyje. Wyciągnął różdżkę i odsunął się, ciągnąc za sobą Wolfanga. YOLO, Brown, najwyżej oboje zginiecie. Może Slytherin tylko ukrył komnatę, nie zabezpieczając jej innymi czarami - a jeśli tak, to należało to sprawdzić. Mruknął 'Protego', chcąc w razie czego osłonić się przed wysadzonymi odłamkami. Wycelował różdżkę w kran i wypowiedział w myślach 'Confringo!'; odruchowo zamknął oczy, oczekując lecącego pyłu i kawałków zlewu, ale zaklęcie spowodowało jedynie kilka pęknięć, przez które zaczęła się lać woda. Rzucił zaklęcie jeszcze raz, ale nie wciąż nie powodowało większych szkód. Zezłoszczony usiadł na ziemi, wpatrując się w kolegę.\n-No i po heroicznym badaniu Komnaty.\nPrzyglądał się Wolfangowi, czekając na jakąś reakcję. Nagle przypomniał sobie, że za moment jest zebranie, jeśli się tam nie zjawi, Hampson go zrzuci ze szczytu wieży astronomicznej!\n-O matko, zaraz jest zebranie! Tobie też radzę przyjść - krzyknął, zerwał się z miejsca i wybiegł z łazienki. Miał nadzieję, że się nie spóźni, bo go powieszą w lochach i obedrą ze skóry, ehe.\n[spoczi ; D z/t]\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Nie Kwi 20 2014, 20:52\nZnalezienie szkicownika i ołówków zajęło jej około 15 minut. Przeszukała całe dormitorium lecz nie mogła znaleźć swoich rzeczy. Lekko podenerwowana stanęła na środku pokoju i syczała ze złości.\nKręcąc głową na boki złapała swoją torbę, różdżkę i wyszła z dormitorium. Udała się do Pokoju Wspólnego Ślizgonów. Rozejrzała się po nim i dostrzegła na szafce swój szkicownik. Pisnęła uradowana, podbiegła do szafki złapała go i otworzyła. W środku znajdował się jej ołówek. Odetchnęła z ulgą i schowała zeszyt wraz z ołówkiem do torby. Różdżkę wsunęła do kieszeni i ruszyła do drzwi wyjściowych. Po drodze kątem oka zerknęła na zegarek. Nagle zatrzymała się w miejscu i palnęła się drobną dłonią w czoło.\n-Tak Faye, jesteś głupia. A podręcznik do eliksirów? Miałaś się uczyć. - wymamrotała sama do siebie. Westchnęła głęboko i wróciła się po gruby podręcznik do eliksirów. Włożyła go do torby i wyszła z dormitorium. Ruszyła pędem przez korytarz w jakieś ustronne miejsce.\nPo około 10 minutach znalazła się w łazience jęczącej Marty. Zatrzymała się koło umywalki, powoli rozejrzała się i powoli usiadła pod ścianą. Wyjęła z torby podręcznik do eliksirów i zaczęła go studiować. W końcu spokój przerwały czyjeś kroki. Odłożyła książkę na bok i spojrzała w stronę drzwi czekając na kto się w nich pojawi.\nSkąd : Minneapolis w st.Minnesota(USA) szkoła w Salem\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Nie Kwi 20 2014, 21:08\nSilas po skończonej uczcie samotnie przemierzał Hogwarcie korytarze by jakoś dostać się do Wieży Ravenclaw. Nie był tam jeszcze, a że zazwyczaj był osoba która sama musiała do wszystkiego dotrzeć własnymi siłami to nikogo na razie nie pytał o zdanie tylko parł przed siebie nie zwracając uwagi na to, że każdy odwracał się za nim. Czyżby aż tak przyciągał uwagę innych uczniów? No a może sprawiał to sam fakt, że był tutaj nowy a w dodatku bardzo inteligentny, bo brał przecież udział w "Złotym sfinksie". To zobowiązywało. Nagle coś go podkusiło by pchnąć drzwi które właśnie minął więc tak właśnie zrobił. Sądził, że to tutaj znajdzie męską toaletę, jednakże bardzo się pomylił w tym przypadku. Dostrzegł, że na posadzce siedzi jakaś dziewczyna. Przyjrzał jej się bliżej i od razu dzięki swojej spostrzegawczości dostrzegł, że to jest ta dziewczyna co mu się przyglądała w Wielkiej Sali.\n-To ty mi się przyglądałaś w Wielkiej Sali. Mam rację?- zapytał od razu przez moment zapominając o tym, że powinien najpierw przeprosić za to że znalazł się w damskiej toalecie. Szybko jednak sobie o tym przypomniał.\n-Przepraszam, tu jest tyle pomieszczeń. Zupełnie inne rozmieszczenie niż w Salem- wyjaśnił przepraszającym tonem. Jego uwadze nie uszedł też fakt, że dziewczyna uczyła się eliksirów, a że miał dobry wzrok to od razu zauważył stronę z tytułem: anidotum na eliksir miłosny. Uniósł wyżej brwi.\n-Eliksiry miłosne nie zawsze bywają skuteczne, najlepiej wcale ich nie stosować, potem nie musimy robić na to antidotum- powiedział po czym uśmiechnął się lekko dostrzegalnie.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Nie Kwi 20 2014, 21:23\nKiedy ujrzała czarnoskórego chłopaka od razu przypomniała sobie, że to Silas. Otworzyła szerzej oczy i przyglądała mu się uważnie przez chwilę.\n- Tak.. To ja. - odpowiedziała drżącym głosem. Przez chwilę wpatrywała się w niego uważnie. Nie widziała jak ma z nim rozmawiać. Była przerażona, nie widziała jak się zachować. Nie miała pojęcia, czy Silas wiedział, że jest jej bratem, spojrzała na niego kątem oka, speszona.\n- Nic się nie stało, każdy może się pomylić, szczególnie, że jest z innej szkoły. - powiedziała spokojnie po czym wbiła wzrok w książkę. Nie potrafiła spojrzeć na niego normalnie z obawy przed tym, że chłopak zacznie na nią zaraz krzyczeć. Odgarnęła kosmyk rudych włosów z policzka i wsadziła go za ucho. Kiedy wspomniał o eliksirze, spojrzała na niego ze zdziwieniem, unosząc lekko brwi do góry.\n- No tak, po co komu eliksir miłosny? Może dlatego, żeby nie był samotny.. - powiedziała ironicznym tonem, kręcąc delikatnie głową na boki. Ponownie wbiła wzrok w książkę i próbowała skupić się na nauce. Nie potrafiła jednak, gdyż ciągle zerkała na chłopaka swoimi czekoladowymi tęczówkami.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Nie Kwi 20 2014, 21:53\nSilas nie wiedział, że dziewczyna jest jego przyrodnią siostrą. Gdyby o tym wiedział to pewnie zachowałby się inaczej. Nie musiała się też bać, że ten zaraz na nią nawrzeszczy bo przecież nie miał powodów do tego by podnosić głos. Bardzo, naprawdę bardzo rzadko zdarzało mu się podnieść głos i nakrzyczeć na kogoś.\n-Przepraszam, gdzie moje maniery. Jestem Silas Clark, uczeń ostatniej klasy w Salem. Przyjechałem na projekt ze specjalizacji eliksiry. Dyrektor stwierdził, że z moimi osiągnięciami nie ma innej opcji bym tutaj nie przyjechał. Każde wakacje spędzam na różnych konferencjach naukowych i koloniach alchemicznych, stąd taka wiedza- wyjaśnił uśmiechając się lekko. Silas miał taki problem, że jak już zaczynał coś mówić to był wręcz niczym otwarta księga z której można wyczytać dosłownie wszystko, niestety. Był też bardzo rozmowną osobą. Podał jej swoją dłoń w ramach powitania.\n-Samotność? Powiem ci, że oszukiwanie drugiej osoby, że nas kocha poprzez dolewanie jej do wszystkiego napoju miłosnego na dłuższą metę się nie opłaca. Nie można nikogo zmusić do tego by nas kochał. Czasem też eliksiry miłosne mogą bardziej zaszkodzić niż pomóc. Osoba może pokochać na przykład nie tą osobę, którą chcieliśmy by pokochała. Przedawkowanie też poważnie szkodzi- powiedział po czym przerwał na moment.\n-Przepraszam, pewnie już zacząłem cię zanudzać. Gdy słyszę słowo eliksiry to jestem chory i nie mówię o niczym innym jak tylko o nich. Może to dlatego że właśnie z nich moja wiedza jest tak rozbudowana- zaśmiał się odrobinę nerwowo.\n- Powiedz mi, dlaczego mi się tak przyglądałaś w Wielkiej Sali?- spojrzał na nią wnikliwym spojrzeniem czekoladowych oczu.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Wto Kwi 22 2014, 14:35\nWpatrywała się w niego uważnie swoimi czekoladowymi oczkami. Kiedy chłopak się przedstawił westchnęła cichutko i przygryzła dolną wargę delikatnie ząbkami.\n-Faye Grey. -przedstawiła się nie spuszczając wzroku z chłopaka. Uścisnęła niepewnie jego wyciągniętą dłoń i pospiesznie wróciła do wpatrywania się w podręcznik do eliksirów. Po części Silas miał rację, a po części nie.\n-Zgadzam się z tobą po części. Jeśli człowiek jest tak bardzo samotny, że już nie wytrzymuje nie myśli logicznie. Myśli tylko o tym, żeby mieć kogoś bliskiego kogoś kto go pokocha takiego jakim jest. Kogoś kto nie będzie chciał go zmienić. -zaczęła mówić spokojnym i opanowanym tonem. Spojrzała na Silasa czekoladowymi tęczówkami. Westchnęła bezgłośnie i odłożyła podręcznik na posadzkę. Wstała i podeszła do umywalki, oparła się o nią dłońmi i spojrzała w swoje odbicie lustra.\n-Każdy potrzebuje kogoś bliskiego bo inaczej zwariuje. Niestety niektórzy ludzie nie mają takiego szczęścia i są samotni. W sumie jak by dobrze to przemyśleć to Eliksir Miłosny na krótki czas jest dobry. -skończyła mówić i westchnęła cichutko. Spojrzała na odbicie Silasa w lustrze przed którym stała. To była dość ciekawa wymiana zdań i Faye już zapomniała o jej zmartwieniach związanych z chłopakiem. Spojrzała na niego kątem oka słysząc jego słowa.\n-Nie no, nie ma problemu. Nie przepraszaj. -powiedziała spokojnie i uśmiechnęła się delikatnie. Słysząc jednak kolejne słowa chłopaka znieruchomiała.\n-Nie wiem, tak po prostu. -wyjąkała cichutko.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Wto Kwi 22 2014, 15:45\nChłopak stanął za nią gdy stała tak przy umywalce. Praktycznie stał za jej plecami, ale w odbiciu lustrzanym Faye doskonale widziała jego twarz. Nagle zastanowiło go nazwisko, którym się przedstawiła.\n-Mój ojciec ma na nazwisko Grey, ale w Berlinie pewnie wielu jest o takim nazwisku. Nie znam się, jestem z Minneapolis- powiedział wzruszając odruchowo ramionami i posyłając do odbicia w lustrze lekki uśmiech.\n-Człowiek nigdy nie jest aż tak samotny, że przestaje logicznie myśleć. Od trzynastego roku życia odkąd zmarła moja mama nie miałem domu rodzinnego. Nadal myślę logicznie mimo iż nie mam rodziny. Raczej trzymam się z dala od ludzi. Zbytnie przywiązanie do człowieka może nas bardziej zranić aniżeli jego brak. Tak jest kiedy umiera ci ktoś bardzo bliski. Miałaś taką sytuację Faye?- zapytał spokojnym tonem, tym razem bez uśmiechu na twarzy. Założył tylko ręce na torsie.\n-Ja żeby nie zwariować skupiłem się na nauce i kontaktach z ludźmi tylko czysto naukowych, wtedy nigdy nie cierpiałem. Nawet nie musiałem znać czegoś takiego jak rodzinny dom, kominek, własny pokój czy też huśtawka w ogrodzie i wspólnie spędzone święta z rodziną. To skończyło się w wieku dwunastych świąt bożego narodzenia. Nie muszę do tego wracać, ani nikomu też nie wypominam, że ma lepiej a ja gorzej - powiedział nadal spokojnym tonem, o dziwo nawet się przy tym nie trząsł, chociaż tyle emocji w jednej chwili się przez niego przewinęło.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Wto Kwi 29 2014, 22:53\n/ ja zrobię tylko szybko zadanie i zmykam/\nOd znalezienia kuferka minęły dwa dni. Postanowiła spokojnie przespać noc po pracowitym dniu, nazajutrz skupiając się na następnej wskazówce. Nie była na taka prosta. Trochę jej zajęło rozszyfrowanie jej, następnie zaplanowanie polowania na ducha. Nie miała jeszcze okazji poznać Praweibezgłowego Nicka, jedynie o nim słyszała. Podobno był nawet sympatyczny, no ale trudno, zadanie to zadanie. Postanowiła mimo to najpierw z nim porozmawiać, co poskutkowało złamanym nosem. Trudno, jeżeli nie da się po dobroci, to Jaroslava będzie walczyć. Po krótkiej wizycie w skrzydle szpitalnym Jaro jednak musiała przełożyć pościg za duchem na następny dzień. Dzisiaj, od rana szukała Nicka, w końcu dostrzegając go na korytarzu. Rzuciła Arresto Momentum, lecz cel był za daleko, więc zaklęcie zadziałało nie do końca poprawnie. Jarka rzuciła się w pościg za niedoszłą zdobyczą, jednak duch okazał się sprytniejszy. Sapiąc i dysząc z bezsilności przycapnęła na ławce, szykując następny plan. Następne pół dnia ganiała za duchem próbując wszystkiego. W końcu, po tych wszystkich próbach, dogoniła go w łazience. Wpadła tam, nie zauważając prawie pary stojącej przy umywalce. Będąc w amoku rzuciła zaklęcie, którym spętała w liny Nicka i umieściła w skrzynce. Oddychając głęboko i uśmiechając się triumfująco, wzięła skrzynkę pod pachę, ukłoniła się parze przy lustrze i dostojnym krokiem opuściła łazienkę.\nzt, druga próba, drugi etap, 4 i 5, potem 4.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Nie Maj 18 2014, 13:31\nGittan w tym tygodniu była pasmem nieszczęść. Gdy chciała zdobyć składniki na eliksir leczniczy, musiała ją przyłapać nauczycielka. Gdy chciała podkolorować wszystkie atuty pustej klasy, później zwanej ruchalnią, to skończyła bez połowy sukienki z oparzeniami. Wszystko piekło ją i swędziało, nie mogła usiedzieć na miejscu. Nie pomyślałaby, że wchodząc do ruchalni, skończy w taki sposób. Mogła wracać bez ubrań, ale jednak wolała wiedzieć, gdzie się znajdują. A one po prostu zostały spalone. Po rozmowie z Anastazją, prędko pobiegła do dormitorium, aby się przebrać. Musiała wybrać luźne ubrania, które nie będą dodatkowo drażnić ran. Sukienka okazała się idealna. Biegiem wręcz skierowała się do Skrzydła Szpitalnego, rozglądając się po pomieszczeniu. Szkoda, że nie przebrała się za kogoś, pielęgniarka wtedy by jej nie poznała. Tak jak pisała w liście poszła zagadać pielęgniarkę, a potem przez przypadek zrzuciła kogoś z łóżka tak, że ten zaczął się wydzierać. Zyskała trochę czasu, więc prędko weszła do pokoju pielęgniarki, zabierając zarówno eliksir jak i maść na poparzenia. Gittan, będziesz smażyła się w piekle. Ze zdobytymi przedmiotami wyślizgnęła się ze Skrzydła Szpitalnego. Ponownie biegła, aby jak najszybciej zdjąć ubrania, wysmarować się maścią i wypić paskudny eliksir. Chyba pierwszy raz w życiu nie gubiła się w Hogwarcie. Dotarła prosto do Łazienki Jęczącej Marty. Szybko zdjęła ubrania, zostając w samej bieliźnie. Z torebki wydostała eliksir, który wypiła jednym haustem. Ulga, niech przyjdzie ulga! Maść zaczęła wklepywać w skórę brzucha, tam najbardziej ją piekło.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Czw Maj 22 2014, 16:37\nCasper miał zły dzień, miesiąc, rok? Nieważne. Cokolwiek brał w dłonie topiło się w nich natychmiastwo. Jednak był doskonałym aktorem. Tak doskonałym, że wszyscy sądzili, że wrócił dawny Villiers, gdy gdzieś rozdzierała się z płaczem jego córka. Jedyna osoba, dla której powinien zachować ambicje, radość, życie, a zdychał codziennie co raz szybciej i czuł oddech śmierci na swojej skórze, także nie raz się zastanawiał czy gdyby nie Nathaniel, to czy nadal by tu żył... Pewnie nie. Pewnie by leżał gdzieś pod bramami piekieł i gnił. Toż taką wizję dla niego przewidywała większość ludzi w zamku. Szedł teraz do łazienki, do której wezwała go Gittan i w sumie to próbował nastawić się pozytywnie na to spotkanie przez wzgląd na to, że rzeczywiście należało wrócić do prawidłowego wieku i przestać być bardzo dorosłym. Dusił się w tym stroju. Umierał, zdychał... Wpisz sobie co chcesz. Ciskał się wewnątrz częstując siebie wyzwiskami, które zazwyczaj rzucali w niego ludzie. Teraz ich nie potrzebował by zmieszać się z błotem. Poprawił szybkim ruchem tshirt po czym pchnął pewnym ruchem drzwi od łazienki a widząc ją prawie w negliżu zatrzasnął je z wielkim hukiem, po czym podszedł bliżej uśmiechając się nieznacznie. Choć jakaś męska część jego mózgu rozpoczynała wycieczkę wzrokową po jej jędrnym ciele, to właściwie teraz chciał zapytać co się stało. On się martwił? On interesował się kimś poza czubkiem swojego nosa? Co powiedziałaby na to Mini i Summer gdyby już umiała mówić?\n- Kto ci to kurwa mać zrobił? - Spytał chłodno jakby czując, że drży mu ręka chcąca sprawić czy oparzenia są prawdziwe. Może gdyby był uzdrowicielem nie czułby żadnych oporów.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Czw Maj 22 2014, 16:53\nJeśli cokolwiek się dotykał ulegało stopnieniu, to niech lepiej nie dotyka Gittan. Ta wydawała się płonąć żywym ogniem. Marzyła, aby jej skóra okazała się tylko ubraniem. Chciała ją zdjąć, podważyć i zrolować jak każdą maskę, a następnie gdzieś odrzucić. Nie mogła nikomu powiedzieć, co tak naprawdę się wydarzyło. Po pierwsze należała do zbyt lojalnych ludzi. Nie potrafiła wsypać kogoś tylko dla własnej satysfakcji. Wyszła z założenia, że świat magii i czarodziejstwa nie pozwoli jej na żadne blizny. Po drugie, opowiedzenie komuś o tej sytuacji, znaczyłoby pokazanie swojej słabości. Tak, Gittan była beznadziejna z praktycznej magii. Pewnie dlatego nie wyszedł jej żaden rytuał czarownic z Salem, o które została posądzona przez jedną z nauczycielek. Czy tak szalenie drobna dziewczyna mogłaby stanowić zagrożenie dla innych ludzi? Nie była mściwa ani złośliwa. Pragnęła wiedzy, która miała ją złapać w swoje szpony i nigdy nie puścić.\nTeraz wklepując maść w skórę, czuła jak łzy się zbierają w kącikach oczu. Może nie była aż tak silna? Przygryzła wargę, walczyła ze sobą, żeby się nie poddała i jak mała dziewczyna nie poszła na skargę do pani pielęgniarki. Cichy huk wybił Gittan z rozmyślań. Prędko podniosła sukienkę, żeby zasłonić swoje ciało. Gdy zobaczyła Caspera, odetchnęła z ulgą. Materiał znów wylądował na podłodze, a ona powróciła do mozolnego zajęcia naprawiania własnego ciała od bolesnych zaczerwień.\n- Nie przyzwyczaj się - odpowiedziała od razu, kiedy zaczął iść w jej kierunku. Obserwowała jak rany się zasklepiają, a ona czuła w końcu upragnioną ulgę. Oceniała sytuację. Czy mogła po prostu wskoczyć do lodowatej wody? Poklepała miejsce obok siebie.\n- Maść na szczęście nie śmierdzi, chyba bym tego nie zniosła. Uznajmy, że wy ślizgoni machacie różdżką na prawo i lewo. - wzięła głęboki wdech. Czuła, że powinna pozwolić mu patrzeć na swoje ciało, na tatuaże i wymagać od niego zbyt wiele. Podała mu maść.\n- Lędźwie, błagam, pali - jęknęła, zgarniając włosy na jedną stronę, zasłaniając sobie tym samym biust.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Pią Maj 23 2014, 21:38\nNo cóż, pewnie według miliona milionów religii skóra była w jakiś sposób kostiumem, którzy był według starców szpecony kolejnymi malunkami zupełnie bezsensu. Ale Casper był tak nieporządny, że chętnie szpecił skórę co raz goszcząc na niej nowe tatuaże. Bez znaczenia? Czy to powinno Cię interesować? Podobno powinieneś wtykać nos tylko w swoje sprawy. Nie robisz tego. Wolisz cudze. Czyżbyś prosił się o mały wpierdol? Nieważne. Nie naprostuje się całego społeczeństwa, pewnych rzeczy się nie przeskoczy. Jak np. tego że pomimo tego, że znaleźli się tu w takich okolicznościach, to obserwował idealne kształty jej ciała i uśmiechał się doń słodko, jakby nigdy nie zrobił nic złego, ale teraz w jego głowie rodził się plan. Oczywiście, że przyjął od niej maść i puścił mimo uszu uwagę o Ślizgonach, bo oprócz tego że wedle kanonów mieli być obłudni i przebiegli oraz tego, że mieli zielone szaty, to tutaj cała wiedza Caspra się kończyła. Przecież nigdy nie wbijał do biblioteki po coś więcej jak tylko wybrania sobie panny do zaliczenia, albo do przyjrzenia się nowej bibliotekarce, która zawsze go zawodziła niekształtnymi cyckami. Gittan natomiast miała ładne piersi... Powiedziałby jej. Ale wolałby dotknąć. Zaznaczyć je dotykiem, a potem musnąć ustami jedną i drugą. Nie pozwalała mu. Wskazała miejsce, do którego miał mieć dostęp. To mało. Kurewsko za mało, kto rozbierał ją kilkakrotnie wzrokiem na korytarzu, a teraz stała tu przed nim naga, a on nawet nie mógł pocieszyć się tym, co mu podsuwała pod nosem. Siłą nie mógł. Siła była kurewsko pojebana. Lepiej było grzecznie, flirtem, grą w którą chcieliby pograć oboje. Dlatego przykląkł za nią dotykając palcami pokrytymi maścią wskazanego miejsca i powoli wklepywał specyfik wzrok skupiając na pośladkach.\n- Wiesz, gdybyś powiedziała... Pocałuj mnie w dupę. To myślę, że nie miałbym nic przeciwko... Tylko że o ile tu bym zaczął, to skończyłbym na zupełnie czymś innym. - Rzucił luźno, bo przecież nie widział zupełnie nic złego w tej uwadze, nawet pewnie pojmował ją jako swego rodzaju komplement.\n- Poza tym... Mogłabyś w tym stroju Ewy zawsze się ze mną spotykać, choć nie wiem jak długo mogłabyś wystawiać mnie na pokuszenie... Pewnie okazałbym się człowiekiem słabej wiary i z chęcią przeszedł do rzeczy. - Mruczał sobie teraz już odkładając maść na bok by znów patrzeć jej w twarz, ale bezczelnie składając wzrok na piersiach. Bo właściwie to było seksowne i przyciągające jak magnes.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Sob Maj 24 2014, 17:54\nLudzie często na swoją twarz przybierali maskę, chowali swoje prawdziwe oblicze, żeby nie dać się skrzywdzić. Nigdy nie pytała swoich rodziców, co myślą o tatuażach. Wedle prawa nie była pełnoletnia i nie mogłaby sobie nawet przekuć pępka. Wszyscy wiemy, że wiele rzeczy można obejść. Chciała skryć to, jaka jest delikatna i jak łatwo można ją skrzywdzić. Wolała, żeby inni uważali ją za wariatkę niż myśleli, że jest słaba. Słabość była wielką wadą. Nie potrafiła o nich mówić. Gittan zrobi wszystko, aby jednak z nich nie wyszła na jaw. Szukała ludzi, którzy to rozumieją. Chociaż o Casperze chodziły okropne plotki, jego tatuaże okłamywały Gittan, że mogła mu zaufać. A co jeśli tylko on potrafiłby ją zrozumieć? Wiedziała, że takie zachowanie ślizgona nie wzięło się od pomysłu w nudny poniedziałek. Nie chciał zmieniać swojego życia, bo tak. Musiało to coś spowodować. Może przeżył tyle samo, co Svensson albo nawet i więcej? Gittan w deszczowej Wielkiej Brytanii chciała znaleźć osobę, przy której będzie mogła zrzucić maskę.\nZerknęła na uda. Rany prawie już zniknęły, ta maść była obłędna. Musiała podziękować za to Silvarovej. Bez niej męczyłaby się pewnie z nimi ponad pół roku. Albo i mniej jakby się przekonała do Skrzydła Szpitalnego. Gdy przejął maść, przymknęła oczy, czekając na ten moment ulgi. Nie wdziała, jak Casper pożera ją wzorkiem. Nie pomyślałaby nawet o tym. Nie założyła ani seksownej bielizny ani szczerze mówiąc nie wyglądała na kogoś, na kim można zawiesić oko. Wszystko przez to poparzenia. Gdy dotknął skóry, z ust Gittan wydobył się jęk. Zgarbiła się, otulając dłońmi kolana, aby miał lepszy dostęp.\n- Tak mi dobrze, rób mi tak - jęknęła ponownie, czując olbrzymią ulgę. Czy ta maść nie była najlepszym wynalazkiem na świecie? Miała wrażenie, że to połączenie dłoni Caspera i magicznego specyfiku dawało jej niesamowite, nieznane jeszcze doznania. Nie chciała, aby przerywał, ale przecież zaraz skończą się oparzone miejsca, a ona prędko założy spaloną sukienkę. Musiała w czymś dojść do dormitorium.\n- Aż tak łatwo dasz mi się wykorzystać?- spytała. Musiała to gdzieś zapisać. Gdyby miała ochotę na lody w nocy, wyśle list Villiersowi, a on wtedy na miotle przyleci pod okno w wieży Krukonów i z uśmiechem poda jej pudełko. Idealna wizja. Gittan kompletnie nie myślała tak jak starsze osoby. Nie skojarzyła, do czego może posunąć się Casper i może zaoferować. Nie wiedziała, czym jest seks i nie była pewna, czy jako uczennica szóstej klasy powinna mieć już jakieś doświadczenia. Nie czując już dotyku Caspera na swoich plecach, ścisnęło ją coś w żołądku. Dlaczego tak szybko poradził sobie z oparzeniami?\n- Dziękuję - mruknęła, prostując się. Zaczesała włosy na plecy, odsłaniając piersi. Zastanawiała się przez chwilę, czy powinna zakładać postrzępioną sukienkę czy lepiej było zostać w bieliźnie. Zaśmiała się.\n- Abym była w stroju Ewy, musiałbyś mnie pozbawić bielizny. Jestem pewna, że bóg pomimo Twoich słabości da ci odkupienie, chyba tak to sie mówi - ostatnie wtrącenie dodała niedbale, wzruszając ramionami. Czując wzrok Caspera na swoich piersiach, pokręciła głową. Wyciągnęła dłoń, aby unieść jego podróbek chociaż o kilka centymetrów.\n- Idę o zakład, że masz bardzo słabą wolę, nie wytrzymałbyś ze mną w stroju Ewy ani godziny - odpowiedziała. Nie zdawała sobie sprawy, że uruchomiła najprawdopodobniej wyobraźnie Caspera i teraz działała na najwyższych obrotach. Chrząknęła, wyciągając nogi i opierając się dłońmi o ziemię. Tak, w tej pozycji idealnie mógł podziwiać piersi.\n- Nie uważasz, że to niesprawiedliwie, że jestem prawie naga, widzisz z bliska moje tatuaże, a ja widzę jedynie twoją szatę? Napraw to, Villiers\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Sro Maj 28 2014, 17:32\nIle przeszedł Villiers? Gdybyśmy musieli rozpocząć tę opowieść to pewnie oparlibyśmy się najpierw o nieciekawą sytuację w domu, śmierć matki, o siostrę która była zbytnią buntowniczką... Pewnie opowiedziałby Ci coś o tej dziwce Cassandrze, która nie dość że z nim zaciążyła to po urodzeniu syna znowu popadła w anoreksję, a gdy tylko Casper powiedział jej że jest głupia, tępa i nienormalna, to go wyrzuciła. Potem ciężko było o kontakt z pociechą, a gdy na horyzoncie pojawiła się Watson, a cały świat się gdzieś tam jebał mu pod stopami, to nie miał nic przeciwko aby ją przelecieć. Okazało się jednak, że nie tylko on wpadł na ten pomysł. Pomimo tego, że użył zabezpieczenia okazał się ponownie ojcem. A jego wspaniały przyjaciel? Czymże był jak nie tylko zwykłą szmatą, którą można by przetrzeć podłogę? Albo i tej szkoda na wypadek gdyby uległa zniszczeniu... To była chora historia, której nie opowiada się od razu na przywitanie, bo jeszcze trzeba doliczyc do tego nieprzespane noce. Śmierć Cassandry, która zabiła też syna... Trzeba też pamiętać o tym, że Casper również chciał umrzeć, bo uważał, że jedynym słusznym rozwiązaniem będzie to jeśli odnajdzie syna nawet po drugiej stronie. I gdyby nie Briggs pewnie teraz by gu to nie było... Jeszcze te próby, gdy wyciągał Coco z klubu, doprowadzając do porządku. Nie był ideałem, ale swego czasu dziewczyna mogła na niego liczyć i wiedziała, że gdyby coś się działo to Casper pomoże. Potem jednak znów zaczęło się sypać i w końcu odebrał jej dziecko. Summer należała teraz do niego. Choć "należała" to złe określenie. Pewnie siedziała teraz z babcią w ogrodzie w rodzinnym domu... Przecież już zaczynała stawiać pierwsze kroki. Śmiesznie bujała się gdy szła parę kroków ciągnąć za sobą róg ulubionego koca... A Casper był tutaj, by smarować maścią nagą dziewczynę. I pomimo tej całej historii nie chciał rezygnować z siebie, z życia które mógłby wieść. Próbował to pogodzić, bo jeszcze gdzieś tam istniała szansa. Nie należało jej unicestwiać, tylko pielęgnować. Wygrać walkę.\n- Wiesz, że przejebałaś sobie sprawę? - Rzucił luźno i odrzucił maść w kąt, bo przecież nie wpadł mu do głowy pomysł, żeby zwyczajnie ją odłożyć. Zatem sięgnął za skrawki swojej koszulki, którą z siebie ściągnął by również odrzucić ją na bok, a teraz podejść do niej pozostawiając pomiędzy nimi dystans kilku centymetrów gdy zerkał na nią z góry. Dłoń mimowolnie powędrowała na jej ramię, by teraz przebiec w dół krótki odcinek. Pochylił się nieznacznie nad nią, by na jej ustach złożyć drobny pocałunek.\n- Możesz nawet dotknąć. Dziś promocja. - Szepnął jej do ucha tym razem dotykając kruczoczarnych pasm jej włosów.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Sro Maj 28 2014, 19:18\nZ życiorysu Villiersa można napisać niesamowity scenariusz na film. Chętnie by na taki wybrała się do kina, a potem ryczałaby, zajadając się popcornem. A może nawet spróbowałaby czekolady? Gittan chciałaby mu kiedyś pokazać swoje życie. Chociaż była jeszcze młoda, a jej problemy życiowe nie miały nic wspólnego z seksem i dziećmi, chciałaby go przenieść świat w mugoli. Pragnęła mu pokazać, jak uczyli ją kontroli. Doskonale pamiętała wieczory, gdy ściągała balety i pierwsze co miała pod ręką to wodę utlenioną oraz plastry. Stopy od za dużej ilości treningów były zmasakrowane. Często na drugi dzień nie mogła chodzić w normalnych tenisówkach, ale zakładała po raz kolejny baletki, odliczając do ośmiu, powtarzała kolejne podstawowe figury baletowe przy drążku. Jej problemy były niczym w porównaniu z Casperem. Svensson chciała zastąpić matkę, pomimo tego, że nigdy nie dosięgała jej nawet do pięt. Nie chciała go wypytywać o przeszłość. Nie pytała, dlaczego jest zepsuty i dlaczego tyle kobiet pragnie być nazwana "zdobycz Villiersa". Gittan nie mówiła o "nich" na prawo i lewo. W zasadzie ukrywała to, że w ogóle zna kapitana drużyny Slytherinu. A może chciała go zachować tylko dla siebie? Czy zdziwiłby się jakby powiedziała, że tak naprawdę ma gdzieś to jak wygląda nago i czy jest naprawdę tak dobry? Musiała zobaczyć jego tatuaże, dotknąć konturów, śledzić cienie i wyobrazić sobie jak igła pieściła niegdyś skórę, którą teraz muskała opuszkami palców. Wątpię, aby Gittan w ogóle wiedziała o dziecku Villiersa. Rozmowa o przeszłości sprawiała zbyt wiele bólu, a Svensson wolała nie pytać. Wierzyła, że gdy będzie jej potrzebował, to wówczas do niej napisze. Była zbyt lojalna, aby zostawić kogoś na lodzie. Miała wrażenie jakby teraz stała z demonem, wodzącym ją na pokuszenie. Kilka szans, kilka kart, z których musiała wybrać tylko jedną. To ona decydowała o duszy i o odkupieniu Svensson. Parsknęła śmiechem, gdy rzucił maścią w kąt.\n- Ej, ona mi się jeszcze przyda, ładnie ją przynieś - skomentowała, nie ruszając się kompletnie z podłogi. Poszkodowana mogła być leniwa. Zaraz ściągnął koszulkę, a Gittan zaparło dech w piersiach. Pewnie kilka razy widziała ludzi z dormitorium, chodzących z nagim torsem, ale oni nie mieli tatuaży. Musiała je dotknąć, zbadać kontur, cień. Gdy była mała, myślała, że tatuaże to taka wierzchnia warstwa skóry, którą można zdjąć i zbadać jakiś sekret. Nie zauważyła kiedy, Casper zaczął się pochylać. Nie potraktowała tego na poważnie, bo dłonią dotykała krawędzi czaszki, którą miał na ramieniu. Musnęła te kropelki krwi, zastanawiając się przez chwile, czy skóra w tym miejscu miałaby metaliczny posmak. Nie było jej dane długo rozkoszować się jednym tatuażem, bo zaraz na swoich ustach poczuła coś ciepłego. Zdębiała. Czy tak miał wyglądać pierwszy pocałunek? Przygryzła wargę, próbując zatuszować swoje zdezorientowanie.\n- Mówiłam, nie wytrzymałeś pięciu minut, a wciąż nie jestem w stroju Ewy, co wygrałam? - spytała bezczelnie. Musnęła palcami krzyż, który miał wytatuowany na mostku. Nie przypuszczała, że Casper może być wierzący. A może to jakiś symbol? Przejechała opuszkiem palca od mostka aż po zapięcie spodni Villiersa.\n- Masz mało tu tatuaży, ale ta jaskółka... - przeniosła dłoń prosto na szyję chłopaka. Nachyliła się, aby lekko musnąć miejsce ustami. Potem mocniej je przygryzła - Smakuje wolnością\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Pią Maj 30 2014, 16:37\nPewnie by się wycofał gdyby wiedział. Gdyby wiedział, że jest złodziejem jej pierwszego pocałunku. Wydawała mu się być dziewczyną przebierającą w faceta, w seksie, w pocałunkach które dla niego przestały znaczyć coś szczególnego. Tak jak seks pozostawał teraz tylko seksem. Nie potrzebował doszukiwania się głębszych uczuć, bo takie nie istniały. Mógłby ją tu teraz przelecieć, ale bez podawania historii życia na tacy, bez obiecywania ze jutro się zobaczą. Po raz enty nie popełni tego blędu. Wszystko było w takich momentach złe. Z jednej strony pragniesz kogoś, czyjejś bliskości i ciepła akurat tego ciała. Rozpatrujesz jakie linie twoje palce mogłyby zarysować na klatce piersiowej tego osobnika, jednak nie zdobędziesz się na to bo to o krok za dużo. Usmiechasz się za to dwuznacznie rozbierając ją wzrokiem. Casper miał ten komfort, że nie musiał uruchamiać wyobraźni. Gittan oddziaływała na zmysły. Przebrnął dłonią od jej szyi po biust i zatrzymawszy jednak dłoń przy włosach odsunął kosmyki włosów na plecy gdy ona próbowała opowiedzieć sobie historię jego tatuaży. Nie przeszkadzał jej, może dlatego że nie miał do powiedzenia nic ciekawego jesli chodziło o każdą dziarę. To nie było złe, a raczej po prostu nowe. Nie uśmiechało mu się teraz dzielenie się wspomnieniami o igle. Po męsku strawił tylko pierwszy tatuaż, przez wzgląd na to że kolejne powstały dość szybko to często korzystał z leków przeciwbólowych, które w jakiś sposób ułatwiały mu przejście przez niemiły proces.\n- Wiesz... Pozwoliłbym Ci zjeść tą jaskółką, ale wniosek masz dobry. Jestem wolny, ale mogę sprawić, że oboje będziemy dość zajęci przynajmniej przez najbliższe pół godziny. Co o tym sądzisz? A może nie powinienem Cię pytać o zdanie tylko po prostu zrobić to na co mam ochotę? Co sądzisz? Mów Gittan. - Tu pochylił się nad nią, aby przygryźć płatek jej ucha i zwyczajnie przyciągnąć do siebie by zamknąć w dość zdecydowanym uścisku, jakby to że przesiąknie jego zapachem coś zmieni. Co zmieni? Przecież nie zmusi,ale przekona. Nie istnieje płot, którego nie mógłby przeskoczyć.\n- A ta maść? Wiesz, są inne rzeczy których mogłabyś żądać. - Mruknął nieco niezadowolony, że dziewczyna jest tak mało konkretna i zaoferowana zupełnie czymś innym. Konflikt interesów drodzy państwo.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Pią Maj 30 2014, 20:16\nGittan "pierwszego pocałunku" nie traktowała sentymentalnie. Nie lubiła rozmawiać o uczuciach. Wolała o nich myśleć, lecz nie rozkładała ich na czynniki pierwsze. Skupiała się na gdybaniu. A co byłoby gdyby naprawdę skusiła się na strój Ewy w obecności Villiersa? Svensson miała zdecydowanie inne podejście. Każdej chwili nadawała szczególną wartość, lecz nie myślała o żadnym związku ani ograniczeniach. Gittan była ptakiem, nie mogłaby żyć w klatce. Wieczorami, gdy rozmyślała o minionym dniu, miała wrażenie, że należy do tego grona osób, które są kalekami uczuciowymi. Nie przypominała sobie, aby kiedykolwiek powiedziała do kogoś: kocham cię. Lubiła, gdy ludzie skradali momenty, wspomnienia. Chciała, aby każdy z nich miał w głowie obraz Gittan, która jest wyjątkowa tylko dla niego. Nie zakładała żadnej maski, pokazywała swoje prawdziwe oblicza, na tyle, ile ufała danemu osobnikowi. Nie potrafiła składać obietnic ani dbać o ludzi. Svensson chciała się bawić, bo tak naprawdę w głowie żyła w czasach czarownic z Salem. Uzależniała się od ludzi, tak jak oni potrafili uzależnić się od narkotyków. Wciągała ich duszę, prosto do żył przyjmowała ich kłamstwa, majaczenia, a w śluzówki wmasowywała wspomnienia. Również Svensson do swoich rysunków na ciele nie przywiązywała wagi. Tatuowała to, co jej się podobało. Kochała ból, to muskanie igły o skórę napiętą i podrażnioną od wcześniejszych ukuć. Był za blisko, oszołamiając swoim zapachem. Miała miliony myśli na sekundę. Szukała ucieczki od szczelnych ramion, które poznawały je ciało jak nikt nigdy wcześniej.\n- A na co masz ochotę, Villiers? - spytała, ledwie poruszając ustami. Nie mogła się przez niego skupić. Jej ciało krzyczało o więcej pocałunków o zakazanych smaku, o nieznane doznania, które pewnie zapamięta na całe życie. Coś ją trzymało od środka. Czuła każdy centymetr jego klatki piersiowej, nawet ułożyła głowę gdzieś tam w okolicy serca, sprawdzić czy bije szybciej. Dlaczego chciała być seksowna, chociaż nie wiedziała, co to znaczy? Zaczęła zasypywać lekkimi muśnięciami okolice mostka Caspera. Aby dosięgnąć wyżej, musiałaby stanąć na palcach, a Villiers trzymał ją w swoich ramionach niczym największą kruszynę świata. A co byłoby gdyby powiedziała Casperowi, że pragnie dziewicy? Czy byłby zdziwiony czy przerażony? Zamyśliła się teatralnie.\n- Mogę z ciebie zrobić niewolnika? - spytała, siląc się na poważny ton.\nSkąd : NY, USA / Londyn, Anglia\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Sob Lut 28 2015, 12:39\nOd dłuższego czasu czuła się jakby tylko lunatykowała. Wstawała rano i z obojętnością ubierała się w pierwsze lepsze ubrania wyciągnięte z szafy. Wszyscy jej przyjaciele się porozjeżdżali akurat wtedy, gdy najbardziej ich potrzebowała. Próbowała sama poradzić sobie z problemami, przenosząc na papier demony ostatnich zdarzeń. Sama już nie wiedziała ile pustych kartek zapełniły te nieprzyjemne wspomnienia, bo zaczęła po prostu czuć się z tym lepiej. Jakby mogła odgrodzić się od wszystkiego i wyrzucić z myśli kreski pozostawione na płótnie. Wszystkie starannie chowała pod łóżkiem, niczym potwory straszące dzieci w bajkach. Z pewnością nigdy nie poprosiłaby o takie przeżycia, gdyby brakowało jej weny. Włóczyła się niedawno po szkole z Montym i wtedy prawie nie padła z zaskoczenia. Sówka przyniosła jej list od Dany, która wróciła do Hogwartu. W końcu będzie mogła wyrzucić z siebie to wszystko i postarać się wrócić do normy. Na razie jednak odpuściła sobie ostatnie godziny zajęć i zaszyła się w jednej z opuszczonych klas. Nikogo z pewnością nie zdziwi, iż pochylona siedziała nad kolejnymi rysunkami. Tym razem postawiła na farby, bez namysły nanosząc kolejne odcienie. Po skończeniu obejrzała całą pracę swoim krytycznym okiem i tylko westchnęła cicho. Przynajmniej jak sprzeda na pchlim targu to zwróci jej się za farby. W końcu musiała zacząć się ich pozbywać w jakiś sposób, bo jeszcze trochę i jej mieszkanie zamieni się w jeden wielki śmietnik. Schowała suchy już malunek do torby i po raz ostatni rozejrzała się po pomieszczeniu. Dopiero upewniwszy się, że niczego nie zapomniała, udała się na fascynujące poszukiwania łazienki. W końcu pobrudziła się farbami aż do samych łokci i znając jej szczęście, w którymś momencie przetarła kolorową dłonią po policzku. Dlatego starała się przemknąć niezauważona do najbliższej umywalki i doprowadzić się do porządku. Łazienka Jęczącej Marty wydawała się idealnym wyborem, nikt nie będzie jej przeszkadzał. Udało jej się nawet trafić na ten moment, w którym wcześniej wspomniana Marta nie kręciła się gdzieś w pobliżu. Spokojnie rzuciła swoją torbę z rzeczami koło jednej z kabin i bez pośpiechu skręciła ku umywalkom. Przez chwilę nie była pewna, czy któraś z nich w ogóle zadziała. Na twarzy Sereny zawitał delikatny uśmiech, gdy po odkręceniu kurka popłynęła woda. Powoli zamoczyła dłonie w zimnym strumieniu i tylko przyglądała się jak rozmywa barwne plamy na jej rękach. Uniosła delikatnie wzrok na kran znajdujący się obok i zaskoczona dostrzegła na nim rysunek małego węża. Niby słyszała jakieś legendy o tej całej Komnacie, ale żeby od razu w nie wierzyć? Bardzo możliwe, że jakiś wielce zabawny uczeń wyrył to na nim, by biedacy naiwnie próbowali się do niej dostać. Uśmiechnęła się tylko pod nosem, wyobrażając sobie jak zaraz otwierają się przed nią wrota prowadzące w przerażającą ciemność. Na razie podziękowałaby za taką atrakcję i umilenie dnia kolejnymi kłopotami. Wiadomo, w tarapaty najlepiej wpada się z przyjaciółmi.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Sob Lut 28 2015, 13:23\nRaphael krążył po zamku, próbując uporządkować w głowie zarys historii, która zaczęła kiełkować całkowicie spontanicznie i bez najmniejszego wysiłku z jego strony. Lubił ten stan, kiedy strzępki myśli i obrazów zaczynały się ze sobą splatać, tworząc szkic czegoś, co prosiło się o wypełnienie treścią. Splecione z tyłu dłonie i wzrok utkwiony w nieokreślonym punkcie, wiecznie rozczochrana czupryna i krzywo zapięta koszula. Oto cały Raphael w swoim artystycznym szale, czy raczej na chwilę przed nim. Marszczył brwi i mówił coś do siebie cichutko, smakując słowa, całe wyrażenia, próbując, czy ich brzmienie odpowiada ich znaczeniu, czy układają się w delikatne wzory, czy harmonizują, czy... W takich chwilach niemalże zapominał o oddychaniu, serce biło mu niepokojąco szybko, bo czuł, bo wiedział, że rozwiązanie idealne, historia idealna powoli się kształtuje w jego umyśle, tylko potrzebuje czasu. Był niecierpliwy. Wiedział, że powinien zostawić tę myśl, pozwolić jej rozwijać się własnym tempem w jego podświadomości, ale świadomość, że piękna opowieść jest na wyciągnięcie dłoni nie pozwalała mu odpuścić.\nNagle z zadumy wyrwał go szaleńczy chichot. Zdrętwiał, zdając sobie sprawę, co to oznacza. Irytek Raphael od zawsze zaliczał się do grona jego ulubionych ofiar, choć nie wiedział, czym sobie na to zasłużył. Poltergeist był źródłem jego utrapienia i mimo że robił, co mógł, by go unikać, rzadko mu się to udawało. Zaczął nerwowo szukać swojej różdżki, mając przykre przeświadczenie, że to i tak nic nie da, bo nigdy nie był mistrzem w magicznych pojedynkach ze złośliwymi duchami. Prawdę mówiąc w innych też nie, a różdżkę najwyraźniej zostawił w swoim mieszkaniu. Irytek rzucił czymś w jego stronę, a de Nevers w ostatniej chwili zdołał przykucnąć i uniknąć ciosu. Puchar (który posłużył poltergeistowi za pocisk) brzęknął o ścianę, a Raphael doszedł do wniosku, że trzeba uciekać. Z doświadczenia wiedział, że jego szanse są minimalne, ale lepsze to niż oberwać w głowę częścią zastawy, więc rzucił się do ucieczki, starając się ignorować wrzaski Irytka i srebrne talerze gwiżdżące mu koło uszu. Widząc uchylone drzwi, niewiele myśląc, rzucił się w ich stronę i wpadł z impetem do pomieszczenia. Potrzebował chociaż chwili oddechu i mimo że nie miał wątpliwości, że Irytek zaraz go odnajdzie, poczuł ulgę. Kłuło go w boku, a przed oczami latały ciemne plamy, nie mógł złapać oddechu i miał wrażenie, że zaraz się przewróci. Poltergeist zachichotał piekielnie i Raphael usłyszał kliknięcie zamka. Natychmiast zapomniał o zmęczeniu i chwycił za klamkę, próbując otworzyć drzwi. Nic z tego. Ledwo żywy z wyczerpania i strachu oparł czoło o drzwi i jęknął, co wprawiło Irytka w doskonały nastrój, bo zaczął fałszywie wyśpiewywać:\nGłupi Francuz w kiblu siedzi,\nZanim wyjdzie - się nabiedzi.\nSiedzi w damskiej toalecie,\nZaraz wszyscy się dowiecie!\nSiedzi ze swą rudą byłą,\nPewnie skończy się niemiło!\nOstatnie linijki poważnie zaniepokoiły Raphaela. Odwrócił się powoli i z zakłopotaniem zauważył Serenę, wpatrującą się w niego w osłupieniu. Na twarzy miała kolorowe plamki i smugi i wyglądała tak ślicznie, że biedny de Nevers poczuł się najbardziej nieszczęśliwą istotą na tej planecie.\n- Bonjour... ja... przepraszam, nie wiedziałem, dokąd biegnę i... zdaje się, że Irytek nas tu zamknął. Miło cię widzieć, chociaż okoliczności są dosyć... niezręczne. Pardon - wykrztusił, nadal nie mogąc złapać oddechu i zastanawiając się, czy poltergeist celowo go zagonił do toalety, wiedząc, że jest tu Serena, czy po prostu ma potwornego pecha. Obie wersje wydawały się bardzo prawdopodobne.\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Sob Lut 28 2015, 18:37\nOderwała swoje myśli od legend o Komnacie Tajemnic i wszystkim co się kryło w jej wnętrzu. Serena za często się rozpraszała i na przykład z krótkiego wypadu do biblioteki po najpotrzebniejsze książki robiły jej się kilkugodzinne marsze pomiędzy półkami. Ludzie często nie zwracają na szczegóły otaczającego ich świata, a Fluvius od razu wpadły one w oko. Z jednej strony można nazwać to darem, a z drugiej utrapieniem. Kiedyś wyleci za to z pracy, albo zrobi sobie jakąś krzywdę. Przeniosła spojrzenie na swoje już lekko zaczerwienione od zimnej wody ręce i wolnymi ruchami pocierała nimi o siebie by zetrzeć resztki farb.\nOmal nie podskoczyła, gdy do łazienki wbiegła jakaś postać. Przez chwilę przez jej głowę przemknęły najczarniejsze scenariusze, by ostatecznie zatrzymać się przy Marcie. Głupi pomysł, ona nie weszłaby przez drzwi... taka strata czasu. Odwróciła się w stronę hałasu i przez chwilę nie mogła uwierzyć własnym oczom. Pierwsze co zobaczyła i na czym postanowiła się skupić, była dobrze znana ciemna czupryna. Czemu akurat on? Westchnęła starając się wyrwać z zaskoczenia, które u niej zawitało. Z tylu osób, które mogłaby obstawiać, że tutaj spotka; nie brałaby go pod uwagę. W pierwszym odruchu chciała zebrać z podłogi swoje rzeczy i szybko skierować się w stronę wyjścia, unikając z nim kontaktu wzrokowego. Stała przed nim powoli trawiąc co przed chwilą powiedział. Znowu los zaśmiał się złośliwie jej w twarz!\n- Ah... cześć, właściwie ja tylko... nic się nie stało. Dobrze się czujesz? - dobrze pamiętała jego francuski akcent, który akurat teraz sprawił, że chciała odwrócić wzrok i powoli się wycofać. Tyle już razy się mijali na korytarzach, a ona nadal jakoś nie potrafiła się zmusić do normalnej rozmowy. Przyjrzała mu się niepewnie z obawą, że zaraz zejdzie jej tutaj na jakiś zawał. Dobrze pamiętała jak kończyły się 'przypadkowe' spotkania Irytka. Przez pierwsze lata nauki nie należały one do przyjemnych, gdy z porwaną pracą domową musiałeś spóźniony wejść na zajęcia. Potem jakoś nauczyła się z nim w pewnej części radzić, lub przynajmniej zgrabnie unikać go w drodze na ważne spotkania. Czasami naprawdę mógł zrobić komuś krzywdę i dlatego automatycznie zapytała o to Raphaela.\nDopiero, gdy się w miarę uspokoiła przypomniała sobie po co tu właściwie przyszła. Prawie w popłochu odwróciła się w stronę umywalki i ledwo powstrzymała się by nie nabrać wody w dłonie i zanurzyć w niej twarzy. Za to dość niepewnymi ruchami zmyła smugi farb z twarzy, błagając w myślach by nie zauważył, że wyglądała jakby przed chwilą walczyła z pełnymi kolorowych farb wiadrami. To się nazywa idealne wyczucie czasu na takie spotkanie!\nTemat: Re: Łazienka Jęczącej Marty Sob Lut 28 2015, 20:28\nNie rozmawiali tyle czasu, że Raphael niemal nie pamiętał jak miło brzmi jej głos. Gdyby nie fakt, że sytuacja była co najmniej niezręczna i kłopotliwa, on spocony, zdyszany i ledwie żywy, a ona umazana farbami (co tylko dodawało jej uroku!) i najwyraźniej zestresowana, prawdopodobnie by się ucieszył. Nigdy nie próbował odnowić z nią znajomości; nie dlatego że nie chciał, ale wiedział, że ich rozstanie było równie bolesne dla obojga, a Serena widocznie potrzebowała czasu, by przejść nad tym do porządku dziennego. Cóż, on też go potrzebował, ale nie musiało się to wiązać z brakiem jakichkolwiek kontaktów, choćby wymiany uśmiechów na korytarzu. Nie wiedział, co się u niej działo przez ten czas, czy kogoś miała, czy była sama. Nie wiedział nawet, czy darzy go szczerą nienawiścią, czy ma do niego po prostu żal. Z tym rudym uroczym stworzeniem nigdy niczego nie mógł być pewien.\nKiedy o tym myślał, zaczynał mieć wątpliwości, czy jego uczucie do Gigi (która potraktowała go okrutnie i zdradziecko, zakładając się, że zdoła zdobyć jego serce) nie wynikało w dużej mierze z faktu, że była podobna do Sereny. Podobna, a jednocześnie inna. Roztrząsanie tego w tej chwili nie miało sensu, Raphael nie był pewien, czy nie wypluje płuc, bo trzeba pamiętać, że nigdy nie miał zbyt dobrej kondycji, a ucieczka przed Irytkiem wymagała od niego nadludzkiego wręcz wysiłku. Gdy spytała go o samopoczucie, przywołał na usta coś, co w jego mniemaniu miało być uspakajającym uśmiechem, ale pewnie bardziej przypominało rozpaczliwy grymas.\n- Rzu-rzucał we mnie... jakąś srebrną... zastawą. Ale nie trafił ani... razu - wysapał, osuwając się powoli na chłodną posadzkę i opierając głowę o drzwi. W tej chwili fakt, że tarasował wyjście i tak nie miał znaczenia, bo nie miał różdżki, którą mógłby otworzyć zamek. - Nic mi... nie będzie. Merci - dodał po chwili, uspokoiwszy odrobinę oddech i trzymając się za bok, w którym coś okropnie go kłuło. Nie pamiętał, kiedy ostatnio tak gnał i w duchu obiecał sobie, że jest to ostatni raz. Chyba że znów trafi na tego przeklętego poltergeista.\nObserwował ją z prawdziwą przyjemnością podszytą pewną melancholią. Przez pewien czas byli naprawdę szczęśliwi. Zastanawiał się, czy Serena nadal pachnie wiśniami. Ostrożnie pociągnął nosem, mając nadzieję, że dziewczyna tego nie zauważy, ale z tej odległości nie mógł nic wyczuć. Pamiętał romantyczne wieczory, kiedy liczył piegi na jej buzi i nie mógł się zdecydować, czy te połączone powinien liczyć jako kilka plamek, czy jako jedną dużą. Pamiętał ciepło jej warg i łagodny wyraz oczu. A teraz unikała jego wzroku, jakby... jakby byli sobie zupełnie obcy. Wiedział, że zawinił, jednak jego wina była mniejsza niż Serena przypuszczała. Może po prostu do siebie nie pasowali? Patrzył na nią swoimi łagodnymi, aksamitnymi oczami, czując jednocześnie niemądre ciepło i żal łaskoczące w serce, gdy pospiesznie próbowała zmyć z twarzy kolorowe smugi. A przecież wyglądała z nimi tak ślicznie! Nie rozumiał, dlaczego próbuje to przed nim ukryć, przecież tyle razy znaczył jej nagą skórę kolorowymi liniami, łącząc piegi, tworząc maleńkie rysuneczki, które uzasadniał jakąś piękną historią. Byli sobie tak bliscy, kiedyś wydawało się, że świat zawęził się do nich dwojga i nic innego nie miało znaczenia.\nA potem zaczęły się kłótnie, wyrzuty, jego próby zmienienia się, mimo że nie rozumiał, dlaczego Serena ma mu za złe to naginanie prawdy, koloryzowanie rzeczywistości. Dla niego było to tak naturalne i niewinne, że nie mógł pojąć, dlaczego Fluvius uważa to za coś złego, nagannego. Cóż, teraz nie było sensu się nad tym zastanawiać. Teraz to wszystko należało do przeszłości, którą zamknęli z trzaskiem i do której nie wracali.\n- Masz może różdżkę...? Ja swoją gdzieś zostawiłem, a... nie podejmę się wyważenia drzwi ramieniem - powiedział pozornie lekko, nerwowym gestem burząc swoją i tak niesforną czuprynę, i marząc, żeby stąd uciec, nie dręczyć Sereny swoją osobą i nie rozpamiętywać tego wszystkiego, co stracili.


Urugwaj nie zostanie ukarany dyskwalifikacją z mundialu – Iberoameryka\nPrezydent FIFA, Joseph Blatter, wykluczył możliwość ukarania Urugwaju dyskwalifikacją z tegorocznych mistrzostw świata w Brazylii w związku z wewnętrznymi problemami urugwajskiego związku piłkarskiego (Asosiación Uruguaya de Fútbol). Podczas konferencji prasowej w Kostaryce stwierdził: „Myślą Państwo, że Urugwaj zostanie ukarany, ale nie. Urugwaj zagra na mundialu”.\nBlatter poinformował, że rząd Urugwaju obiecał zagwarantować bezpieczeństwo na stadionach i problemy związku wkrótce zostaną rozwiązane. W czwartek pracę rozpoczął nowy zarząd organizacji. Poprzednie władze podały się do dymisji w zeszły poniedziałek. Jako powód podały „brak wsparcia” we wprowadzaniu „nieodraczalnych zmian” w urugwajskiej piłce, związanych m.in. z finansami i bezpieczeństwem.\nW Brazylii Urugwaj zagra w grupie z Anglią, Kostaryką i Włochami.\nAktualności, SportAnglia, Brazylia, FIFA, Kostaryka, mistrzostwa świata 2014, piłka nożna, Urugwaj, Włochy\nPrevious Previous post: Policja wkracza do kolejnych faveli w Rio de Janeiro\nNext Next post: Prezydent Peru zwołuje Radę Bezpieczeństwa z powodu trzęsienia w Chile


Epsilon rywalem PACT-u w finale Road to GG League Swarzędz – Cybersport.pl\nEpsilon rywalem PACT-u w finale Road to GG League Swarzędz\nAdam Suski | 07.04.2019 r., 17:07\nDrugi półfinał swarzędzkich kwalifikacji do GG League odbył się bez udziału Polaków, ale absolutnie nie można powiedzieć, że brakowało w nim emocji. Po trzech zaciętych bojach triumf kosztem Movistar Riders zgarnął Epsilon Esports i to właśnie międzynarodowa piątka będzie rywalem Actina PACT w finale eliminacji.\nEpsilon Esports 2 : 1 Movistar Riders\nAutorem premierowej wygranej w tym spotkaniu był Epsilon, który zresztą po chwili dołożył drugie oczko do swojego dorobku. Nim jednak międzynarodowy skład na dobre rozsiadł się na fotelu lidera, tak błyskawicznie palmę pierwszeństwa odebrał mu rywal. Taki obrót spraw wyraźnie podjudził Nilsa „k1to” Gruhne’a i kolegów, którzy zaraz wyprowadzili kolejny cios, tym razem dający im już spory zapas punktowy. Przewaga rosła także po przerwie aż do momentu, gdy Hiszpanie wreszcie przebudzili się i znów dali o sobie znać kibicom. Argumentów w batalii przeciwko dobrze dysponowanym rywalom było jednak za mało i w niedługim czasie Epsilon zapisał pierwszą mapę na swoje konto.\nNa Overpassie zdarzenia przebiegały niemal w idealnie odwróconym scenariuszu w stosunku do premierowej mapy. Pierwsze dwa punkty wpadły na konto Movistaru, ale zaraz kontrę wyprowadził zespół rywala. Wielonarodowościowa piątka radziła sobie zresztą bardzo dobrze, prowadząc w pewnym momencie już 7:3. W miarę upływu czasu było jednak tylko gorzej. Do końca pierwszej połowy gracze Epsilonu nie cieszyli się już ze zwycięstwa ani razu, ale po przerwie także wielu powodów do optymizmu nie było. Joey „CRUC1AL” Steusel i spółka nawiązali walkę tylko przez chwilę, bo później przeciwnik powiększył dystans dzielący obie formacje na tyle, że strata była niemożliwa do odrobienia.\nTym samym o awansie do finału musiał zadecydować Train. Tam początek przyniósł nam ponownie powtórkę z poprzednich dwóch map – dwa oczka tym razem zasiliły konto Epsilonu, ale zaraz kolejne cztery były zdobyczami Movistaru. Dalej rywalizacja toczona była już na bardzo równym poziomie, przez co ciężko było wskazać silniejszą formację. Nie pomagał w tym także wynik – po pierwszej połowie jedno oczko przewagi miała hiszpańska drużyna. Gracze z Półwyspu Iberyjskiego solidnie weszli jednak w drugą połowę, ale nie zraziło to rywala do podjęcia ryzykownych prób i rzucenia się w pościg za korzystnym wynikiem. I faktycznie, końcówka batalii należała do Epsilonu, który najpierw zdobył sześć punktów z rzędu, a potem dołożył jeszcze dwa triumfy, co w sumie złożyło się na niezwykle cenne zwycięstwo w całej serii.\nJuż za kilkadziesiąt minut finał swarzędzkich kwalifikacji do GG League. Transmisja z tego pojedynku wraz z polskim komentarzem dostępna jest na Twitchu na oficjalnym kanale Good Game League. Po więcej informacji na temat wydarzenia zapraszamy do naszej relacji tekstowej.\nTagi: CS:GO, Epsilon, GG League, kwalifikacje do GG League, Movistar, Road to GG League 2019 – Stage #2 Swarzędz\nMówi się, że do trzech razy sztuka. Na potrzeby dopasowania ów powiedzenia do sytuacji pomiędzy Natus Vincere oraz Fnatic należy je jednak nieco zmien...


kategoria: Zestawy, dodano: 2009-05-27 15:04:05\nCzerwona sukienka bez ramiączek,do tego szpileczki w tym samym kolorze. Jako dodatek komplet biżuterii Chanel-kolczyki i naszyjnik.\nŚrednia ocen: 2.70 (z 20 ocen)50\nsylwia532, 2009-05-27 20:05:43\nsukienka bardzo mi sie podoba-dodalabym czarny pasek i czarne butki\njagss, 2009-05-27 18:15:41\nPopieram - pasek jest potrzebny\nTYSiiiA, 2009-05-27 17:52:27\nBardzo fajna sukienka . Przydał by sie jeszcze do niej jakiś pasek najlepiej czarny Było by juz bosko\nlexie, 2009-05-27 17:47:47\nAle co z tego ,że pomniejsza biust?\nNie pomniejsza, tylko miażdży... Przynajmniej na to wygląda na tej fotce\nKiciunia85, 2009-05-27 17:21:30\nBardzo ładna sukienka, dodałabym do niej czarny szeroki pasek i może czarne szpilki... ale ogólnie zestaw wygląda dobrze i delikatnie, ja bym jednak na sylwestra założyła świecącą sukienkę.\ndusiaa9, 2009-05-27 16:56:09\nladna, ale jakos dziwnie na Tobie sie uklada\nno chyba, ze tak do zdjecia stanelas\nMissHuffy, 2009-05-27 16:44:36\nsukienka ładna, pasowałby do niej jakiś pasek pod biustem, czarny, i do tego czarne buty np. peep toe albo cięzsze gladiatory, bo jak dla mnie buty plus sukienka to za duzo czerwieni na raz, zwłaszcza ,że te szpilki co masz to ostry czób maja...\nDociakowa, 2009-05-27 16:44:05\nmnie się podoba, chociaż faktycznie coś nie tak z biuste, ale moze to wina zdjęcia , pozycji\nnikki999, 2009-05-27 16:12:36\nSukienka wygląda jakby Ci zgniatała biust i miała zaraz zjechać do kostek zarazem.\njessy, 2009-05-27 16:01:07\nZgadzam się z Dziewczynami - sukienka pomniejsza Ci optycznie biust i wygląda jakby miała za chwilę zjechać w dół... Po zdjęciu nei widać co prawda, co to za materiał, ale dla mnie bardziej odpowiednia na zwykły wieczór w klubie niż na Sylwestra .\ngarfieldek, 2009-05-27 15:25:37\nSukienka sama w sobie fajna, tylko bym wybrala buty w innym kolorze (jakos za duzo mi czerwieni na raz), moze czarne dodatki, np czarne buty+ czarna kopertowka\nlexie, 2009-05-27 15:24:19\nButy z czubami - prawie nigdy nie wyglądają korzystnie, dobrze że już wyszły z mody.\nBiżuteria... Dla mnie noszenie na szyi jakiegokolwiek logo chanel czy innego diora jest tandetne, niezależnie czy to oryginał czy podróbka.\nCocoamore, 2009-05-27 15:22:47\nSukienka ładna, ale wydaje mi się, że Ci robi z biustu masakrę. I też bym zamieniła te buty na czółenka\nwdowa_po_leninie, 2009-05-27 15:21:51\nangel166, 2009-05-27 15:20:11\nsuper sukienka i super figura tylko buty zmień na czółenka\nkuseczka, 2009-05-27 15:11:42\nDziękuję Sukienka jest z Jane Norman.\nogwiazdka, 2009-05-27 15:07:24\nŚlicznie, tylko buty bez czubów zakładaj. Jest tak lekko i dziewczęco. A skąd ta sukieneczka?


Na horyzoncie koniec taniego latania - GazetaPrawna.pl\nKoszt paliwa lotniczego jest jednym z najważniejszych czynników wpływających na ceny biletów i rentowność przewoźników. / ShutterStock\nKoszt paliwa to istotny czynnik wpływający na taryfy za przeloty / Dziennik Gazeta Prawna\nNotowania cen paliw są jednymi z najpilniej śledzonych w lotnictwie. W Polsce roczne potrzeby lotnictwa cywilnego i wojskowego to prawie 620 tys. ton paliwa typu JET A-1. Z tego połowa jest tankowana na kontrolowanym przez PPL Lotnisku Chopina, czyli w największym porcie w kraju.\nKoszt paliwa to istotny czynnik wpływający na taryfy za przeloty.\nTDNDGP FORSAL TRANSPORT AKTUALNOŚCI lotnictwo\nNa swiecie tanieje, bo staniała ropa, w Polsce drożeje, bo......to w Polsce.....\nNie tak szybko z tymi podwyżkami.Przy tanich lotach i nie tylko warto pamiętać, że za każdy opóźniony lot lub nie daj Boże, odwołany lot należy się rekompensata. Tutaj z pomocą przychodzi serwis https://www.claimflights.pl/ który specjalizuje się w tego typu sytuacjach. Warto zapoznać się ze swoimi prawami, by skutecznie ich później dochodzić.\nnie dziekuje nic\nNa swiecie tanieje, bo staniała ropa, w Polsce drożeje, bo......to w Polsce.


Wrzosy, wrzesień, jesień… - Aktualności - Nadleśnictwo Bielsk - Lasy Państwowe\nWrzosy, wrzesień, jesień…\n21.08.2020 | Joanna Kwiatkowska\nfot. Joanna Kwiatkowska fot. Joanna Kwiatkowska fot. Joanna Kwiatkowska\nZ końcem lata w lesie kwitnie coraz mniej roślin, ale już pod koniec sierpnia zaczynają w zielonym leśnym runie królować jasno-fioletowe kwiaty.\nWrzos to wytrwała krzewinka, pokrywająca się kwiatami już w sierpniu. Spotkać ją można w suchych i świetlistych borach, ale również na odsłoniętych miejscach po pożarach, wiatrołomach lub na rolniczych nieużytkach.\nTa często spotykana roślina o liliowo-różowych dzwoneczkowatych kwiatach z drobnymi ułożonym naprzeciwlegle listkami jest niezwykle wartościowa Wrzos ma wiele właściwości leczniczych, m.in. przeciwzapalne, przeciwreumatyczne i uspokajające. Stąd jego zastosowanie w kosmetyce i zielarstwie. Wrzos jest rośliną miododajną, a pozyskany z niego nektar ma specyficzny, ciemno-bursztynowy kolor. Jego charakterystyczny zapach, ze względu na naturalnie występującą dużą zawartość olejków eterycznych, jest niezwykle intensywny. Lekko gorzkawy smak jest ciekawym dodatkiem do wielu potraw. Miód wrzosowy dodawany do napojów ma właściwości rozgrzewające. Szkoci oraz Irlandczycy ze względu na powszechność wrzosu wytwarzali z niego piwo i stosowali go do produkcji materacy, mioteł oraz kryli nim dachy.\nWrzosy kwitną co roku, jednak nie zawsze wszystkie krzewinki zakwitają jednocześnie. Tak dzieje się raz na kilka lat. Wśród fioletowych kobierców wrzosów można spotkać gałązki z kwiatami o nieco bledszym lub nawet białym kolorze. W gęstych wrzosowych kobiercach znajduje kryjówki, wiele owadów i niektóre ptaki. Często spotkać można jaszczurki.\nKwitnący wrzos ma różną symbolikę. Jego długotrwałość sprawiła, że stał się symbolem siły i zdrowia. Szkockie legendy podają, że wrzosowiska zamieszkiwane są przez elfy i wróżki, a biały wrzos kwitnie na ziemi, na której nie przelano krwi. Kwiaty wrzosu wręczamy osobie gdy życzymy jej szczęścia i powodzenia. Ale są też przesądy, że przynosi on nieszczęście. Niewątpliwe jest jednak to, że spacer po lesie w którym kwitną wrzosy dostarczy nam malowniczych widoków.


Zabytki sztuki toruńskiej - Atrakcje Torunia - Przewodnik po Toruniu | Toruń Tour Toruński Portal Turystyczny\nJesteś w: Strona główna » Atrakcje Torunia » Zabytki i Architektura Torunia » Zabytki sztuki toruńskiej\nSztuka artystyczna odzwierciedla z jednej strony zamożność, z drugiej poziom kulturalny, intelektualny danego środowiska oraz określa jego krąg cywilizacyjny. Przynależność do określonej cywilizacji, do określonego kręgu kulturowego oraz poziom rozwoju tej cywilizacji (kręgu kulturowego) wyraża się poprzez sztukę i skalę twórczości miejscowych artystów.\nDzieła malarstwa, rzeźby, architektury z okresów średniowiecza i nowożytności, które powstawały pokazując nie tylko możliwości finansowe miejscowych - toruńskich inwestorów, ale też ich aspiracje i przynależność do elitarnej grupy, zachowały się w Toruniu (oraz innych miastach, muzeach na świecie) w dużej liczbie i wysokiej jakości artystycznej. To one tworzyły etos, tożsamość i tradycję kulturową Torunia. Do dziś zachowane są jego dziedzictwem, należącym do kręgu kultury hanzeatyckiej (>>>), czerpiącej z dworsko-rycerskich ideałów, określają toruński genius loci i jego wyjątkowość wśród innych miast.\nCentrum sztuki państwa krzyżackiego\nO tym, że w okresie średniowiecza Toruń należał do czołowych ośrodków artystycznych obecnych ziem polskich oraz był jednym z najważniejszych w Europie środkowej zgodnie podkreślają wszyscy historycy i badacze sztuki. Ponadto o takiej randze Torunia świadczy nie tylko monumentalna i nowatorska ówcześnie a zachowana do dziś w znacznej liczbie tutejsza architektura gotycka, ale też dzieła sztuki wytworzone przez artystów toruńskich w miejscowych warsztatach, albo zamówione przez torunian w najwybitniejszych warsztatach obcych, tak wybitnej klasy co Piękna Madonna Toruńska, Chrystus w Ogrójcu, malowidła ścienne w kościołach toruńskich, witraże, wyroby złotnicze czy ścienne i stropowe malowidła w kamienicach patrycjuszowskich i inne.\nByło to wynikiem znacznego bogactwa i coraz większych ambicji patrycjatu toruńskiego w okresach świetności Torunia. Patrycjat dążąc do uniezależnienia się od Krzyżaków prowadził własną, i co ważne świadomą działalność kulturalną. Odrzucał jako nieatrakcyjną dla siebie „sztukę zakonną”, stąd też liczne przykłady z przełomu XIV i XV w. odchodzenia od jej motywów i wpływów zagranicznych. Silnie rozbudowany w gotyku krzyżackim program misyjny i maryjny zagłuszał inne wątki ikonograficzne, które odnajdujemy natomiast w fundacjach mieszczan, szukających wciąż nowych podniet artystycznych - Artur Dobry, 1993.\nW okresie nowożytnym natomiast Toruń zepchnięty został w cień Gdańska. Mimo to twórczość toruńska wyróżnia się na korzyść swoją skalą i jakością wśród innych dużych miast Rzeczypospolitej, tym bardziej, że powstawała ona nie z mecenatu władzy państwowej czy biskupiej, ale z mecenatu tutejszego bogatego mieszczaństwa.\nO sile ekonomicznej Torunia średniowiecznego i nowożytnego świadczy też fakt, że w Toruniu mecenasem (fundatorem i sponsorem) sztuki był bogaty tutejszy patrycjat, podczas gdy w wielu innych miastach-ośrodkach sztuki rolę taką spełniał przede wszysktim dwór królewski, magnacki lub biskupi.\nŹródła inspiracji dla patrycjuszy toruńskich w średniowieczu to przede wszystkim środowisko artystyczne Niderlandów, Wesfalii, Nadrenii, Pragi, a nadto północnych miast hanzeatyckich, a w okresie nowożytnym: nadal Niderlandy oraz Gdańsk. To właśnie kontakty kupieckie-handlowe z tymi obszarami i miastami przyniosły - poza bezpośrednimi korzyściami finansowymi - wzorce, które - zwłaszcza w średniowieczu - były w Toruniu rozbudowywane i wzbogacane o lokalne cechy.\nPłyta nagrobna małżonków von Soest\nSąd Ostateczny, Anton Möller\nToruński portret Mikołaja Kopernika\nBartholomäus (Bartłomiej) Strobel\nPoznaj najważniejsze dzieła dawnej sztuki toruńskiej:\nDawne witrażownictwo toruńskie\nGotyckie witraże toruńskie, których przykłady zachowały się jeszcze do dziś, to świadectwo nadzwyczaj wysokiego poziomu artystycznego średniowiecznego witrażownictwa toruńskiego, którego znane wyroby sięgały daleko poza granice państwa krzyżackiego. Witraże są cennymi i rzadkimi dziełami sztuki średniowiecznej.\nStraty II wojny światowej w Toruniu\nTo dzieło o ogromnym znaczeniu dla historii sztuki w Europie. Historycy uważają słynną Piękną Madonnę Toruńską z ok. 1390 r. za jedną z przełomowych, najlepszych i najpiękniejszych gotyckich rzeźb Europy. Jednocześnie jest to najważniejsze dzieło sztuki w państwie krzyżackim, reprezentuje tzw. gotyk międzynarodowy. Rzeźba jest najwybitniejszym dziełem anonimowego Mistrza Pięknej Madonny Toruńskiej, który najpewniej wywodził się z Pragi - skąd przybył do Torunia - będącej wtedy jednym z najważniejszych europejskich ośrodków artystycznych.\nGotycka figura Chrystus w Grobie, z ok. 1400 r. jest dziełem wysokiej klasy artystycznej, pochodzi z franciszkańskiego kościoła Mariackiego na Starym Mieście w Toruniu. Jej długość wynosi 2,54 m i tym samym jest to jedyna tej wielkości taka rzeźba na terenie Polski i jedna z największych na świecie. Rozmiary mają odzwierciedlać przekonanie o małości człowieka wobec wielkości i tajemnicy Boga.\nJest wybitnej klasy artystycznej dziełem sztuki, powstałym w końcu XIV w. przez nieznanego z nazwiska Mistrza Pięknej Madonny Toruńskiej. Wykonana z wapienia, ma wysokość 85 cm.\nTo jedna z najlepszych artystycznie rzeźb gotyckich w Europie. Zaginiona w czasie II wojny światowej\nChrystus w Ogrójcu (kamień)\nTo światowej klasy artystycznej dzieło gotyckie pochodzi z ok. 1390 r. Powstało w toruńskim warsztacie Mistrza Pięknej Madonny Toruńskiej lub w warsztacie w Pradze. Obok Pięknej Madonny Toruńskiej i konsoli z popiersiem Mojżesza oraz Madonny Brzemiennej jest to najcenniejsze gotyckie dzieło sztuki na terenie państwa krzyżackiego, mające podstawowe znaczenie dla stylu pięknego w sztuce europejskiej i dla rozwoju sztuki w Europie środkowej.\nChrystus w Ogrójcu (drewno)\nRzeźba ta uznawana jest za replikę doskonałej artystycznie figury wapiennej z ok. 1395 r. obecnie znajdującej się w Muzeum Zamkowym w Malborku, a pochodzącej prawdopodobnie z kościoła Świętojańskiego w Toruniu\nJest to wysokiej klasy rzeźba w tzw. stylu miękkim (pięknym), w podobej konwencji jak słynna Piękna Madonna Toruńska. Wykonana przez mistrza toruńskiego, pracującego najpewniej pod wpływami frankońsko-nadreńskimi, ok. 1420 r.\nTo bardzo dobrej klasy artystycznej dzieło malarstwa gotyckiego z ok. 1440 r., wyróżniające się w skali międzynarodowej.\nJest to wybitne dzieło artystyczne gotyckiej sztuki złotniczej i jednocześnie jedno z najbardziej okazałych z terenu dawnego państwa krzyżackiego i całej środkowej Europy >>>\nGotycka polichromia na północnej ścianie prezbiterium toruńskiej katedry Świętojańskiej z ok. 1380 r. to unikatowe połączenie kilku motywów i scen. Jest to niezwykłe, monumentalne dzieło malarstwa gotyckiego, którego kompozycja jest charakterystyczna dla malarstwa sztalugowego, rzadziej ściennego. Widoczne są tu silne wpływy sztuki praskiej, wówczas przodującej w środkowej Europie, do której chętnie nawiązywał i z której czerpał bogaty i ambitny patrycjat toruński, chcący dorównać najlepszym wzorcom i pokazać swoje możliwości finansowe i artystyczne.\nKonsole w zakrystii świętojańskiej\nKonsole zwracają uwage plastycznością wizerunku, wyrazistością fizjonomii. Są przykładem wysokiego poziomu toruńskiej sztuki średniowiecznej. Ich twórca powiązany był najpewniej ze słynnym warsztatem Parlerów z Pragi.\nGotyckie malowidła ścienne z lat ok. 1380-1390 na wewnętrznych szkarpach nawy południowej kościoła Mariackiego to niezwykle cenne zabytki malarstwa gotyckiego w Polsce. Należą do najbardziej monumentanych polichromii na Pomorzu. Jako jedne z wielu dzieł gotyckich powstałych w Toruniu świadczą o ogromnym rozwoju tej dziedziny sztuki w dawnym Toruniu, osiągającej prawdziwie europejski poziom, co możliwe było dzięki zamożności tutejszego mieszczaństwa.\nDo najcenniejszych i najbardziej unikatowych należą malowidła w prezbiterium, pochodzące z różnych lat XIV w., począwszy od ok. 1330 r.: św. Jan Chrzciciel, św. Jan Ewangelista, medaliony na sklepieniach oraz niezwykłe Ukrzyżowanie i Sąd Ostateczny z ok. 1380 r. W korpusie nawowym poza średniowiecznymi malowidłami XIV-wiecznymi znajdują się też te z XV w. oraz z czasów nowożytnych. Wśród nich najbardziej intryguje nie do końca wyjaśniona postać na czarnym tle z 1478 r.\nStalle w kościele Mariackim\nWspaniały i unikatowy zabytek snycerstwa wysokiej klasy, należy do najcenniejszych tego typu zabytków w Polsce o ogromnym bogactwie form zdobniczych, precyzji wykonania. Powstały ok. 1410 r. Zachowało się 49 siedzisk, w tym 26 po obu bocznych ścianach prezbiterium.\nTo cenny i fascynujący zabytek gotyckiego malarstwa tablicowego, powstały po 1480 r. w warsztacie toruńskim. Dużych rozmiarów (274 x 221 cm) obraz przedstawiający 22 sceny Pasji Chrystusa na tle krajobrazu i późnogotyckiej architektury imitującej zabudowę Jerozolimy znajduje się w prezbiterium Kościoła św. Jakuba. Poza tematyką sakralną miejsce znalazły tu też sceny rodzajowe, np. pasterz z wołami, polowanie, kobiety z koszykami, postać w łódce. Na samym dole pośrodku, na tle muru klęczy postać fundatora malowidła.\nGotyckie figury św. Barbary\nDo gotyckich dzieł szczególnie wybitnych należy bez wątpienia obraz Zdjęcie z Krzyża. Został namalowany ok. 1495 r. prawdopodobnie dla kościoła Świętojańskiego na Starym Mieście lub dla kościoła św. Wawrzyńca na Przedmieściu Chełmińskim.\nDzieło to uznawane jest za najlepsze spośród toruńskich epitafiów. Wykonane w stylu manieryzmu niderlandzkiego w 1594 r. przez malarza Fabiana i rzeźbiarza Matthiasa młodszego Neisserów, którzy stworzyli to epitafium dla zmarłych rodziców. Teksty opracował Georg Neisser, sekretarz Rady miejskiej\nAmbona w kościele Mariackim\nAmbona ta jest wybitnym zabytkiem sztuki snycerskiej, jest jedną z nielicznych zachowanych i najpiękniejszych artystycznie kazalnic protestanckich z pocz. XVII w. na północnych terenach I Rzeczypospolitej.\nDzieło dobrej klasy artystycznej, należące do czołowych dzieł toruńskiego i pruskiego malarstwa renesansowego, oparte jest na niderlandzkim wzorze graficznym\nObraz na płótnie jest dziełem Batholomäusa Strobla (1591-1647) - malarza działającego w Toruniu, uznawanego za jednego z najwybitniejszych artystów Europy środkowej okresu baroku. Tym samym obraz ten jest najcenniejszym obiektem barokowym w toruńskiej katedrze Świętojańskiej\nJest to najstarszy i jeden z nielicznych zestawów portretów królewskich, wśród nich portret króla Stanisława Augusta wykonany w pracowni Bacciarellego. Pierwsze obrazy powstały przed 1645 r. za czasów króla Władysława IV Wazy.\nW 1765 r. Rada toruńska zamówiła wykonanie bogato zdobionych słynną intarsją toruńską drzwi między Salą Królewską a Salą Obu Sądów w Ratuszu Staromiejskim, mających formę gloryfikacji nowowybranego króla Rzeczypospolitej, Stanisława Augusta Poniatowskiego\nObraz toruńskiego artysty Mariana Jaroczyńskiego upamiętnia przełomowe dla historii Polski i Torunia wydarzenie - zawarcie polsko-krzyżackiego II pokoju toruńskiego w 1466 r. Obraz powstał w okresie zaborów, w czasie największego nasilenia Kulturkampfu i germanizacji. To dużych rozmiarów dzieło (27 m2) podobnie jak późniejsze monumentalne obrazy Jana Matejki, miało przypominać dawną potęgę państwa polskiego i podtrzymywać uczucia patriotyczne Polaków


Przydacz: Łukaszenka chce spacyfikować Związek Polaków. Nie będzie zgody polskiego rządu - RMF 24\nPrzydacz: Łukaszenka chce spacyfikować Związek Polaków. Nie będzie zgody polskiego rządu\nPiątek, 26 marca (08:02)\nAktualizacja: Piątek, 26 marca (10:42)\n„Aleksandr Łukaszanka od bardzo wielu lat intensywnie rozprawia się z własnym społeczeństwem. Po kolejnych grupach, wolnych dziennikarzach, aktywistach społecznych dziś władze z Mińsku starają się spacyfikować, zastraszyć organizację pozarządową, jaką jest Związek Polaków na Białorusi” – powiedział w Porannej rozmowie w RMF FM Marcin Przydacz. „Na to nigdy nie było i nie będzie zgody polskiego rządu” – dodał wiceszef resortu spraw zagranicznych.\nPrzydacz: Łukaszenka chce spacyfikować Związek Polaków. Nie będzie zgody polskiego rządu Karolina Bereza / RMF FM\nMarcin Przydacz o areszcie dla Andżeliki Borys: To sprawa polityczna\nTe działania mają charakter polityczny - tak o areszcie dla Andżeliki Borys, szefowej Związku Polaków na Białorusi mówił w Porannej rozmowie w RMF FM Marcin Przydacz.\nPrzydacz: Władze w Mińsku chcą spacyfikować Związek Polaków na Białorusi. Na to nie będzie zgody polskiego rządu\nŁukaszenka, bojąc się nowej fali protestów, próbuje wyprzedzająco uderzyć w takie środowiska, nad którymi nie ma pełnej kontroli. Chociaż trzeba mieć świadomość, że związek Polaków na Białorusi nie angażował się w żadne polityczne akcje. Koncentrował się na kultywowaniu polskiej kultury i języka - dodał gość Roberta Mazurka, zaznaczając: Zarzuty (wobec Andżeliki Borys - red.) są bardzo ostre, ale jednocześnie przepis, na który powołuje się prokuratura białoruska, jest bardzo nieostry, dający dużą swobodę i prokuraturze, i sądowi.\n„Aleksandr Łukaszanka od bardzo wielu lat intensywnie rozprawia się z własnym społeczeństwem” Piotr Szydłowski / RMF FM\n5 osób w areszcie\nIlu działaczy polonijnych dotknęły represje na Białorusi? - zapytał swojego gościa Robert Mazurek.\nJeśli chodzi o osoby zatrzymane to w tej chwili w aresztach znajduje się 5 osób - poinformował Marcin Przydacz. To: Andrzej Poczobut, Irena Biernacka, Maria Tiszkowska, Anna Paniszewa i Andżelika Borys.\nByły także prowadzone działania milicji i służb wobec samego Związku Polaków na Białorusi. Zatrzymano szereg materiałów, komputerów. Były przeszukiwane mieszkania, siedziby Związku Polaków na Białorusi, szkoła w Brześciu. To ma na celu zastraszenie Polaków - dodał polityk.\nCo robią w tej sprawie polskie władze? - dopytywał prowadzący Poranną rozmowę w RMF FM.\nW pierwszej kolejności staramy się objąć opieką konsularną te osoby, które zostały zatrzymane, które podlegają tym represjom i ich rodziny. Konsulowie, mimo ograniczenia przez Łukaszenkę obecności personalnej naszego personelu dyplomatycznego, starają się pomagać. Pomagają np. w kontaktach z adwokatem - oświadczył wiceszef resortu spraw zagranicznych.\nSzczerski ambasadorem Polski przy ONZ? Przydacz: MSZ będzie rekomendować tę kandydaturę\nJak minister Krzysztof Szczerski będzie chciał zostać stałym przedstawicielem przy ONZ, to z całą pewnością Ministerstwo Spraw Zagranicznych będzie rekomendować tego typu kandydaturę, jeśli ona będzie procedowana - oświadczył Marcin Przydacz.\nWiceszef resortu spraw zagranicznych dodał, że w jego ocenie Szczerski ma kompetencje, żeby objąć takie stanowisko.\nSzczepienie Sputnik V? Przydacz: Nie zdecydowałbym się na nie ze względu na moje poczucie bezpieczeństwa\nJeśli chodzi o szczepionkę rosyjską, z różnych względów, także i mojego poczucia bezpieczeństwa, na tym etapie nie zdecydowałbym się na tego typu rozmowy - przyznał w Porannej rozmowie w RMF FM wiceszef MSZ, Marcin Przydacz. Dyplomata podkreślił, że jest to jego prywatna opinia. Mniej sceptyczny był wobec rozmów o stosowaniu szczepionek chińskich.\nOna jest rzeczywiście w szeregu państw stosowana. Natomiast na ten moment nie jest jeszcze zatwierdzona do szczepienia w Europie przez EMA (Europejską Agencję Leków - red.) - powiedział.\nRozmowy o szczepieniu Sputnik V? Wiceszef MSZ: Nie zdecydowałbym się na nie ze względu na moje poczucie bezpieczeństwa Piotr Szydłowski / RMF FM\nRobert Mazurek dopytywał swojego gościa również o to, jakie jest podejście państw Unii Europejskiej wobec samozwańczego prezydenta Białorusi Alaksandra Łukaszenki.\nNie ma i nie powinno być bezpośrednich kontaktów z samym Łukaszenką jako z prezydentem - stwierdził Przydacz.\n"Łukaszenka nie będzie przyjmowany w Europie jako głowa państwa, z fanfarami i na czerwonych dywanach" Piotr Szydłowski / RMF FM\nNie będzie przyjmowany w Europie jako głowa państwa, z fanfarami i na czerwonych dywanach i od tego nie możemy uciec" - tłumaczył. "Oczywiście jako z człowiekiem, który de facto sprawuje kontrolę nad Białorusią, te kontakty mogą być nawiązywane - dodał gość RMF FM.\nPrzeczytaj całą rozmowę Roberta Mazurka z Marcinem Przydaczem\nRobert Mazurek, RMF FM: Czy możemy postawić tezę, że Aleksandr Łukaszenka rozprawia się z Polakami?\nMarcin Przydacz: Panie redaktorze, Aleksandr Łukaszenka od wielu lat, a od kilku miesięcy bardzo intensywnie, rozprawia się ze swoim własnym społeczeństwem, swoim własnym narodem. Po kolejnych grupach, po wolnych dziennikarzach, po aktywistach społecznych, dziś władze w Mińsku starają się spacyfikować, zastraszyć organizację pozarządową, jaką jest Związek Polaków na Białorusi. Na to nigdy nie było i nie będzie zgody polskiego rządu.\nNo dobrze, to tyle słowa. Fakty są takie, że jak słyszeliśmy, trójka Polaków została z Grodzieńszczyzny przewieziona do Mińska, do stolicy Białorusi. Andżelika Borys, szefowa Związku Polaków najpierw dostała 15 dni aresztu, teraz czeka ją kara... Inaczej: najpierw sprawa sądowa, ale pewnie wyrok jest już przesądzony. Za "podżeganie do nienawiści na tle narodowościowym". Za to można dostać minimum 5 lat więzienia.\nTak, to prawda. Zarzuty są bardzo powiedziałbym ostre, ale jednocześnie przepis, na który powołuje się prokuratura białoruska jest bardzo nieostry, dający dużą swobodę i prokuraturze, i sądowi. Oczywiście te działania mają charakter polityczny. Aleksandr Łukaszenka, bojąc się nowej fali protestów, próbuje wyprzedzająco uderzyć w takie środowiska, nad którymi nie ma pełnej kontroli. Chociaż trzeba mieć świadomość, że Związek Polaków na Białorusi nie angażował się w żadne polityczne akcje, żadną polityczną działalność. Koncentrował się na kultywowaniu polskiej kultury, polskiego języka. Przecież dziś Andżelika Borys siedzi w areszcie za organizację Kaziuków, targów od 500 lat odbywających się na Grodzieńszczyźnie.\nTak, "podżeganie do nienawiści", to obchody ku czci żołnierzy wyklętych. Panie ministrze, chciałem najpierw to jakoś zsumować. My wiemy, ilu działaczy polonijnych dotknęły represje?\nJeśli chodzi o osoby zatrzymane, to w tym momencie w aresztach znajduje się 5 osób. To są te trzy osoby, które zostały w Faktach RMF FM wymienione, pani Andżelika Borys, czwarta osoba, i pani Anna Paniszewa z Brześcia. 5 osób jest w areszcie.\n5 osób zatrzymano. Poza tym nie wiem, czy polskie ośrodki, polskie szkoły zostały zamknięte, jakieś spotkały je inne represje, czy też tylko, a w zasadzie aż, skoncentrowano się na zamykaniu liderów?\nRównolegle w stosunku do wczorajszych działań w stosunku do osób, były też prowadzone działania operacyjne milicji, służb, wobec samego związku. Zatrzymano szereg materiałów, komputerów, były przeszukiwane mieszkania, były przeszukiwane siedziby Związku Polaków na Białorusi. Szkoła w Brześciu, to już wiemy od kilku dni, została zamknięta. Więc to wszystko ma na celu, tak jak mówię, pewnego rodzaju zastraszanie Polaków.\nCo robi Polska, co robią polskie władze, oprócz oczywiście wygłaszania protestów, oburzenia i apelowania do Unii Europejskiej o sankcje?\nPanie redaktorze, w pierwszej kolejności staramy się objąć opieką konsularną zarówno te osoby, które zostały zatrzymane, które podlegają represjom, jak i ich rodziny. Konsulowie, mimo ograniczenia przez Alaksandra Łukaszenkę, obecności personalnej naszego personelu dyplomatycznego, starają się pomagać, pomagają w kontaktach z adwokatem, interweniują próbując dowiedzieć się, jakie są podstawy działań.\nCzemu to białoruskie stowarzyszenie dziennikarzy, a nie polski konsul, znalazło obrońcę dla działaczy polonijnych?\nPolski konsul, wczoraj z nim byłem w kontakcie wieczorem, również wspólnie z panem Pisalnikiem, ze Związkiem Polaków na Białorusi, starał się znaleźć odpowiedniego adwokata. Znaleziono wspólnie takiego, który jest aprobowany, także i przez działaczy polskich. Także konsul jest cały czas na miejscu, choć nie ma bezpośredniego kontaktu z osobami zatrzymanymi, Białorusini nie pozwalają polskiemu konsulowi na kontakt.\nNiebywałe. Nie wiem, jak on ma ich chronić, skoro nie może z nimi rozmawiać. Próbujemy pomóc im na miejscu. Rozumiem, że wyraziliśmy oburzenie i ja tego nie mówię nawet z ironią, ale co może zrobić Unia Europejska? Bo sam Andrzej Poczobut jakiś czas temu pytany przez nas tu, na antenie RMF FM, o sankcje mówił, że te sankcje są wprowadzone przede wszystkim po to, żeby wytłumaczyć się przed opinią publiczną w swoich krajach, krajach Unii Europejskiej. Zakaz wjazdu dla Łukaszenki to nie jest żaden argument - mówił nam Andrzej Poczobut. Bo Łukaszenka i tak nigdzie nie jeździ. A ta elita władzy i tak jeździ sobie tylko do Rosji i do krajów arabskich, więc co jej tam zakaz wjazdu do Polski.\nAle sankcje dotyczą nie tylko zakazu wjazdu do Polski, to oczywiście jest jednym z elementów, ale również dotyczą zamrożenia aktywów finansowych części z tych osób, to po pierwsze. Po drugie - część tych osób, nie mówię, że sam Aleksandr Łukaszenka, podróżuje do Europy bardzo często, także i do Polski w różnych celach turystycznych, zakupowych. Teraz oczywiście z uwagi na Covid-19 to jest ograniczone.\nWczoraj usłyszeliśmy, że sędzia, który wydał decyzję o areszcie dla Andżeliki Borys, dostał zakaz wjazdu do Polski.\nTak. Dostał zakaz wjazdu do Polski. Każda tego typu osoba, która przyłoży rękę do represji na Polaków, spotka się taką odpowiedzią. Ale wracając do samych sankcji - Unia Europejskia w ostatniej transzy, także dzięki aktywności Polski, wprowadziła sankcje takie punktowe, gospodarcze. Biznes, który wspiera aparat represji, został poddany sankcjom. Nie będzie mógł handlować z UE.\nJeszcze dwa pytania, zanim przejdziemy do internetowej części naszej rozmowy. Pierwsze dość krótkie: Czy minister Krzysztof Szczerski, minister zajmujący się sprawami zagranicznymi w kancelarii prezydenta, zostanie ambasadorem Polski przy ONZ?\nTo jest pytanie do pana ministra Krzysztofa Szczerskiego. Odpowiadam najkrócej, jak mogę.\nA czy MSZ rekomenduje pana ministra?\nZ pewnością, jeśli pan minister Krzysztof Szczerski będzie chciał zostać stałym przedstawicielem przy ONZ, ma ku temu kompetencje i z całą pewnością Ministerstwo Spraw Zagranicznych będzie tutaj rekomendować tego typu kandydatury, jeśli ona będzie procedowana.\nNiedługo rocznica katastrofy smoleńskiej. Czy przewidywane są jakieś obchody w Rosji, w Smoleńsku, tej rocznicy 10 kwietnia?\nJeśli tylko warunki pozwolą, to z całą pewnością polski ambasador uda się na miejsce katastrofy, tak jak w latach poprzednich, oddać hołd osobom, które zginęły w katastrofie. To jeśli chodzi o terytorium Rosji. Musimy wiedzieć, że żyjemy dzisiaj w bardzo niepewnych czasach, także ze względów epidemiologicznych, więc część uroczystości, myślę, że też w skromniejszym wymiarze, będzie miała miejsce tutaj w Warszawie.\nOstatnie pytanie w tej części rozmowy to pytanie o to, czy w ogóle rozmawiamy np. z Rosją na temat zwrotu wraku prezydenckiego tupolewa?\nPanie redaktorze, przetrzymywanie wraku nie ma żadnej podstawy prawnej, my to komunikujemy stronie rosyjskiej. Rozmawialiśmy ze stroną rosyjską wielokrotnie na różnych poziomach, od poziomu roboczego, po poziom dyrektorski, po wizytę wiceministra w Moskwie, po rozmowy także i ministra spraw zagranicznych.\nZwrot wraku Tu-154? Wiceszef MSZ: Strona rosyjska nie jest w żaden sposób zainteresowana rozwiązaniem tego tematu Piotr Szydłowski / RMF FM\nRozumiem, że jest to rozmowa ze ścianą, tak?\nStrona rosyjska nie jest żaden sposób zainteresowana rozwiązaniem tego tematu.\nZatrzymania Polaków na Białorusi. "Istnieje możliwość rozszerzenia sankcji"