Dr Maria Jędrzejowska o badaniach przesiewowych noworodków w kierunku SMA - leczeniewdomu.pl\nDr Maria Jędrzejowska o badaniach przesiewowych noworodków w kierunku SMA\nMonika Rydlewska - 06:53, 10 sierpnia 2020\n- SMA spełnia wszystkie kryteria włączenia do programu badań przesiewowych noworodków - uważa dr Maria Jędrzejowska\nDla rodziców dzieci, które rodzą się z rdzeniowym zanikiem mięśni (SMA) czas ma ogromne znaczenie, a badania przesiewowe noworodków oznaczają szybką diagnozę. Dlaczego to takie ważne? Im szybsza diagnoza, tym szybciej rozpoczyna się leczenie i tym mniejsze choroba wywołuje spustoszenie w organizmie małego pacjenta.\nŚrodowiska związane z leczeniem rdzeniowego zaniku mięśni (SMA) od ubiegłego roku działają na rzecz wprowadzenia w Polsce badań przesiewowych noworodków w kierunku SMA. Dlaczego to tak ważne?\nNusinersen – nadzieja dla pacjentów z SMA\nJakiś czas temu w medycynie doszło do istotnego przełomu. Pojawiły się leki przyczynowe na rdzeniowy zanik mięśni (SMA). Nusinersen (spinraza) jest od początku ubiegłego roku refundowany ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia dla wszystkich pacjentów, którzy kwalifikują się do leczenia.\nSMA jest chorobą genetyczną, z każdym dniem postępuje. W cięższych przypadkach (SMA 1) odbiera dzieciom sprawność bardzo szybko. Nigdy samodzielnie nie chodzą, a około drugiego roku życia z powodu niewydolności oddechowej korzystają już z respiratora. Natomiast w lżejszych przypadkach – choroba postępuje wolniej. W nastoletnim wieku pacjent zaczyna korzystać z wózka inwalidzkiego, z biegiem lat jego mięśnie coraz bardziej słabną i zanikają. Tymczasem skuteczność terapii jest tym większa, im szybciej się ją rozpocznie.\nIm szybsze wdrożenie leczenia, tym lepsze rokowania\n– Badania wskazują, że im na wcześniejszym etapie rozpocznie się leczenie, tym lepsze będą efekty. Jeśli zaczniemy leczyć chorobę bezobjawowo, czyli zanim objawy wystąpią, wtedy otrzymamy najlepsze efekty – tłumaczy genetyk kliniczny, neurolog dziecięcy z Instytutu Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej PAN w Warszawie dr Maria Jędrzejowska.\nŻeby jednak wdrożyć najlepsze z możliwych leczenie, konieczne jest jak najsprawniejsze zdiagnozowanie małych pacjentów. Na dowód dr Maria Jędrzejowska przywołała badanie NURTURE, w którym 25 dzieci leczono przedobjawowo.\n– 88% dzieci leczonych nusinersenem przedobjawowo zaczęło chodzić. Czas odgrywa tutaj ogromną rolę. Im wcześniej zaczniemy leczenie, tym lepszy efekt osiągniemy. Dlatego badania przesiewowe są tak bardzo ważne – tłumaczyła dr Maria Jędrzejowska z rozmowie z Kacprem Rucińskim.\nJak często rodzą się dzieci z SMA?\n– Starsze badania mówiły o tym, że dziecko z SMA rodzi się raz na 8000-9000 urodzeń. Najnowsze badania wskazują, że z SMA rodzi się jedno dziecko na około 7000 urodzeń. W Polsce rocznie rodzi się około 50 dzieci z rdzeniowym zanikiem mięśni. Można więc powiedzieć, że w naszym kraju rodzi się jedno dziecko z rdzeniowym zanikiem mięśni tygodniowo – tłumaczy dr Maria Jędrzejowska, wskazując że SMA to choroba rzadka, ale jednocześnie jedna z częstszych chorób uwarunkowanych genetycznie.\nW Polsce każde rodzące się dziecko jest badane na 29 chorób o podłożu genetycznym. Rdzeniowy zanik mięśni (SMA) to 30. choroba, która byłaby w ten sposób diagnozowana u najmłodszych pacjentów. Badania przesiewowe wykonuje się z krwi noworodka w pierwszych kilkudziesięciu godzinach życia. Ewentualny wynik pozytywny potwierdza się badaniem drugiej próbki, aby diagnoza była pewna, nieobarczona ryzykiem błędu.\nBadania przesiewowe noworodków: pozytywny wynik – co dalej?\n– Wtedy konieczna jest rozmowa z rodzicem, wyjaśniająca co to za choroba, na czym ona polega. A także jakie są możliwości leczenia, jak może przebiegać, jakie instytucje pomagają pacjentom i ich bliskim, dokąd się udać. Chodzi o to, żeby rodzica nie zostawiać samego sobie wobec diagnozy – wyjaśnia dr Maria Jędrzejowska. W przypadku dzieci chorujących na rdzeniowy zanik mięśni (SMA) badania przesiewowe noworodków pozwolą na istotną zmianę przebiegu choroby związaną z szybkim, przedobjawowym podjęciem leczenia.\n– SMA spełnia wszystkie kryteria włączenia do programu badań przesiewowych noworodków. Jako choroba genetyczna SMA jest relatywnie częsta a także ciężka w przebiegu. Ponadto mamy dobry rozpoznający test diagnostyczny i leczenie – wymienia rozmówczyni Kacpra Rucińskiego.\nNa początku lipca pojawiły się zapewnienia ministerstwa zdrowia o uruchomieniu programu badań przesiewowych dla części województw od 2021 roku. Co na ten temat mówi dr Maria Jędrzejowska?\n– Rozmowy trwają od mniej więcej roku. Jesienią ubiegłego roku jako zespół koordynacyjny ds. leczenia chorych na rdzeniowy zanik mięśni (SMA) zwróciliśmy się do ministerstwa zdrowia o włączenie SMA do przesiewów noworodków. Opracowano specjalny program. To wszystko jest zaplanowane. Czekamy na odpowiedź. Ostatecznej jeszcze nie ma. Mam nadzieję, że to ma związek tylko z pandemią. Mam nadzieję, że odpowiedź będzie lada moment. Rocznie rodzi się około 50 dzieci z SMA. Czy będą żyły, jak będą żyły, a także jaka będzie jakość życia ich i ich rodzin zależy od tego, jak wcześnie zostanie włączone leczenie. A to z kolei zależy od tego, czy screening noworodkowy zostanie włączony – podsumowuje dr Maria Jędrzejowska.\nWywiad Kacpra Rucińskiego z dr Marią Jędrzejowską dla MedExpressu\nZobacz także badania przesiewowedzieckonusinersenpacjent i opiekunrdzeniowy zanik mięśniSMA\nPoprzedni artykuł Previous post: Wrodzona przepuklina przeponowa (WPP)\nNastępny artykuł Next post: Samotność w chorobie przewlekłej – czy można jej zaradzić?\nWłaściwa dieta dla dziecka - jakich produktów unikać?06:53 10 sierpnia 2020\nJak leczyć owsicę06:53 10 sierpnia 2020\nDziałania na rzecz wprowadzenia badań przesiewowych noworodków pod kątem rdzeniowego zaniku mięśni (SMA)06:53 10 sierpnia 2020


WOT tylko uzupełnieniem - Nasz Dziennik\nWOT tylko uzupełnieniem\nPrezydent Andrzej Duda z wielką nadzieją patrzy na tworzenie się Wojsk Obrony Terytorialnej i wspiera tworzenie się takich wojsk – powiedział rzecznik prezydenta Krzysztof Łapiński. Dodał jednak, że ważne jest, aby Polska miała silną armię zawodową.\nW Białymstoku, Lublinie i Rzeszowie odbyły się w niedzielę przysięgi ok. 400 pierwszych żołnierzy Wojsk Obrony Terytorialnej. Ochotnicy, czyli osoby, które wcześniej nie miały kontaktu z wojskiem i nie odbyły zasadniczej służby wojskowej, przeszli 16-dniowe szkolenie podstawowe. Kończy je wojskowa przysięga.\nRzecznik Kancelarii Prezydenta Krzysztof Łapiński pytany był w poniedziałek w TVP1, dlaczego Andrzej Duda nie uczestniczył w tych przysięgach.\n– Nie zawsze znajdzie się miejsce i czas. Nie zawsze da się kalendarz pogodzić ze wszystkim – odpowiedział minister. Wyraził przekonanie, że prezydent weźmie udział w jednej z kolejnych przysięg żołnierzy WOT.\n– Prezydent jest wielkim orędownikiem Wojsk Obrony Terytorialnej. Wspiera tworzenie takich wojsk – powiedział Łapiński.\n– Myślę, że krzywdzące jest dla młodych ludzi, którzy chcą się poświęcać i służyć RP, określanie ich jako „wojsko partyjnie” czy wręcz „wojsko Macierewicza”, bo takie głosy niestety padają – zaznaczył.\nZaapelował do opozycji, by nie używała takich określeń. Zwrócił uwagę, że osoby, które trafiają do WOT, są przekonane, że będą robić coś dobrego dla dobra Polski.\n– Oni składają przysięgę na wierność RP – dodał minister.\n– Ważne jest po pierwsze, aby Polska miała silną armię zawodową. To powinna być główna troska – i nawet sił politycznych. Ale bardzo się cieszymy i z wielką nadzieją patrzymy na tworzenie się formacji WOT, bo zdaje się, że tam coraz więcej młodych ludzi się zgłasza i chce w tych jednostkach służyć – powiedział Łapiński.\nPytany, kto jest dowódcą tych sił i czy WOT to nie jest pole do konfliktu między prezydentem Dudą a Macierewiczem, Łapiński odpowiedział: – To akurat jest jasne. Prezydent jest zwierzchnikiem Sił Zbrojnych, a minister obrony narodowej jest osobą, która zarządza w czasie pokoju całym wojskiem.\nNawiązując do tego, co na ten temat mówi Konstytucja, Łapiński zwrócił uwagę, że nie wszystko jest tam precyzyjnie zapisane.\n– Prezydent wielokrotnie mówił, że ona w wielu wymiarach jest niespójna – zauważył.\n– Z jednej strony prezydent jest zwierzchnikiem Sił Zbrojnych, a z drugiej strony nie jest wprost zwierzchnikiem ministra obrony narodowej, bo premier jest zwierzchnikiem – wskazał rzecznik.\nPytany, jakie są relacje prezydenta i MON, powiedział, że nie będzie określał, jaka jest atmosfera kontaktów, „bo jak to mierzyć”.\n– Pan prezydent się spotyka, jest też szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego, który jest w kontakcie z ministrem obrony narodowej. Te kontakty są stałe i dobre – podkreślił prezydencki minister.


Wszystkich, których interesuje rekrutacja na studia w Katowicach, zapraszamy w imieniu organizatorów na Dzień Otwarty Wyższej Szkoły Technicznej w Katowicach, zaplanowany na piątek 27 marca 2020 r.\nOd tego roku, wszystkie osoby zainteresowane, mogą zawitać tego samego dnia zarówno na Wydział Architektury, Budownictwa i Sztuk Stosowanych w Katowicach, jak i na Wydział Nauk Medycznych im. Prof. Zbigniewa Religi w Zabrzu. WST jest do dyspozycji odwiedzających w godzinach od 9:00 do 15:00.\nIlość miejsc jest ograniczona, a zapisy prowadzone są on-line:\nRozmowom oraz warsztatom towarzyszyć będzie również zwiedzanie Uczelni (z uwzględnieniem wszystkich najskrytszych zakamarków J ).\n- Wydział Architektury, Budownictwa i Sztuk Stosowanych, ul. Rolna 43, Katowice\n- Wydział Nauk Medycznych, ul. Park Hutniczy 3-5, Zabrze\nInformacji udziela: Wyższa Szkoła Techniczna w Katowicach\ntelefon (32) 60 72 411\nrekrutacja na studia w Katowicach rekrutacja na studia Katowice WST Wyższa Szkoła Techniczna w Katowicach


> Wyposażenie>Switche i Moduły SFP>Switche POE>Switch 4-portowy SW4-P60A\ninterfejs: 4x port RJ45 PoE 802af/at (10/100Mbps, Auto MDI/MDX) 2x port RJ45 UpLink (10/100Mbps) moc zasilacza PoE: 60W (at<30W na port, af<15.4W na port) zasięg: PoE (Link): 100m (tryb zwykły), 250m (tryb CCTV) UpLink: 100m przepustowość: 1G zabezpieczenia: ESD sygnalizacja optyczna LED pracy zasilanie: DC 48~57V wymiary: 135x85.6x27mm\nSwitch 4-portowy SW4-P60A to nowoczesne urządzenie LAN wykorzystywane do pracy w rozbudowanych sieciach dostępowych. Sygnowane przez markę IPOX stanowi najnowszą odsłonę zaawansowanych technologicznie produktów, przeznaczonych do funkcjonowania w ramach struktur monitoringu IP. Dzięki technologii PoE+ switch zapewnia bezpośrednie zasilanie kamerą poprzez jeden kabel UTP/FTP oraz wykazuje wysoką jakość transmisji obrazu z zachowaniem pełnej płynności i naturalnej kolorystyki. Dodatkowo przemysłowy switch SW4P60A funkcjonuje w oparciu o zautomatyzowane systemy rozpoznawania, dostosowywania i zarządzania aktywnymi połączeniami. Urządzenie zapewnia zachowanie najwyższego poziomu wydajności pracy i gwarantuje niskie zapotrzebowania na energię elektryczną. Użytkowanie urządzenia jest bardzo proste, a dzięki zastosowaniu techniki plug nad play instalacja przebiega bezproblemowo. Dodatkową zaletą przełącznika PoE+ SW4 P60A jest jego przystępna, atrakcyjna cena.\nInstrukcja obsługi 218.91k Pobierz\nCertyfikat CE 76.81k Pobierz\nSwitch 8-portowy SW8-FP120


Sałatka z pieczonym burakiem z serem lazur i pomarańczami - PRZEPIS\nBuraki przygotowujemy dzień wcześniej – myjemy je, przekrawamy na pół, zawijamy w folię aluminiową i pieczemy przez 50 minut w rozgrzanym do 200°C piekarniku.\nUpieczone i wystudzone buraki obieramy i kroimy na 2-3 mm plasterki. Mieszamy składniki na zalewę w słoiku lub pojemniku, który będzie można szczelnie zamknąć. Polewamy nią buraki i dokładnie mieszamy. Gotowe wkładamy na noc do lodówki.\nPrzygotowujemy sos: do soku z cytryny dodajemy szczyptę soli, olej i łyżeczkę miodu. Mieszamy, aż składniki się połączą.\nNa talerz wykładamy umyty i osuszony szpinak. Następnie układamy plastry buraka, kawałki pomarańczy i całość polewamy sałatkę sosem. Na wierzchu układamy pokruszony ser pleśniowy i płatki migdałów (można je podprażyć wcześniej na suchej patelni).


Teraz Polska — XXV edycja konkursu — Izba Przemysłowo‑Handlowa Rybnickiego Okręgu Przemysłowego\nTeraz Polska — XXV edycja konkursu\nW imieniu Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego informujemy o zainaugurowaniu XXV edycji Konkursu „Teraz Polska”. Do udziału w Konkursie zapraszamy firmy, które dzięki walorom jakościowym, technologicznym i użytkowym oferowanych produktów i usług mogą stać się wizytówką polskiej gospodarki.\nTegoroczna edycja konkursu zostanie przeprowadzona w trzech kategoriach: dla produktów, usług oraz przedsięwzięć innowacyjnych. Laureaci Konkursu otrzymają prawo do wykorzystania Godła „Teraz Polska” — znaku, który jest postrzegany jako symbol najwyższej jakości. Na Laureatów Konkursu czeka również pakiet promocyjny — zniżki na reklamę w mediach współpracujących z Fundacją, możliwość skorzystania ze wspólnych kampanii promocyjnych pod szyldem „Teraz Polska”, udziału w imprezach targowo‑wystawienniczych współorganizowanych przez Fundację, czy członkostwo w Klubie „Teraz Polska”, zrzeszającym dotychczasowych Laureatów Konkursu.\nJak wynika z badań przeprowadzonych przez Ośrodek Badania Opinii Publicznej i Rynku MARECO, ponad 90 % respondentów uważa, że stosowanie Godła „Teraz Polska” w działaniach promocyjnych służy budowaniu prestiżu firmy oraz poprawie wizerunku przedsiębiorstwa oraz jego oferty wśród odbiorców, kontrahentów, partnerów biznesowych oraz w otoczeniu społecznym. Równie pozytywne opinie prezentują przedstawiciele firm, dotychczas nagrodzonych Godłem „Teraz Polska”. Według Laureatów Godło „Teraz Polska” to przede wszystkim narzędzie wspomagające budowanie marki Firmy, a także instrument zwiększający zaufanie do firmy.\nUroczyste zakończenie Konkursu „Teraz Polska” odbędzie się w czerwcu 2015 roku. Podczas Gali w Teatrze Wielkim w Warszawie, przedstawiciele nagrodzonych firm odbiorą statuetki „Teraz Polska”.\nprzesłać do Fundacji wypełnioną ankietę rejestracyjną,\nnastępnie do dnia 23 stycznia 2015 roku przesłać do Fundacji wypełnioną ankietę weryfikacyjną,\nCzłonkowie Izby Przemysłowo‑Handlowej Rybnickiego Okręgu Przemysłowego są zwolnieni z opłaty rejestracyjnej w wysokości 500 zł. W celu skorzystania z tej oferty należy w ankiecie rejestracyjnej, w polu źródło informacji o konkursie, wpisać hasło: IPHROP.\nWypełnioną ankietę weryfikacyjną należy odesłać do Fundacji do dnia 23 stycznia 2015 roku . Przyjęcie wniosku weryfikacyjnego związane jest z dokonaniem przez firmę opłaty weryfikacyjnej. Jej wysokość jest uzależniona: dla firm produkcyjnych — od ilości osób zatrudnionych, dla firm usługowych — od przychodu netto firmy w roku 2013.\nSzczegółowe informacje dotyczące Konkursu „Teraz Polska” oraz regulamin znajdują się na stronie internetowej Fundacji — terazpolska.pl.\nW przypadku dodatkowych pytań związanych z Konkursem „Teraz Polska” prosimy o kontakt z Biurem Konkursu „Teraz Polska”, tel.: 22 826 01 91, e‑mail: konkurs@terazpolska.pl.


Bernard Łętowski fotograf - Opinie, zdjęcia i telefon\nMnóstwo, bo ponad 200 autentycznych opinii na mój temat znajdziecie na Facebooku i w Google. Fotografią ślubną zajmuję się od 11 lat.\nNie polegam na fotograficznych modach. Fotografia ślubna jest tak specyficzna, że mody w niej przemijają szybciej niż zdjęcia.\nJestem po to, aby rzetelnie, dobrze i z uwagą udokumentować ważny dzień w Waszym życiu tak, abyście cieszyli się z moich zdjęć jeszcze długo po ślubie. Abyście uśmiechnęli się do nich i do mnie pięć czy dziesięć lat później.\nMam świadomość, że ta praca to ogromna odpowiedzialność i bardzo cenię sobie Wasze zaufanie. Staram się na nie zasłużyć swoją pracą.\nStaram się, aby moje fotografie chcieli oglądać nie tylko ci, którzy na nich są.\nWszędzie. Mogę dojechać w dowolne miejsce, które wybraliście na swój ślub lub na sesję. I to nie musi być w Polsce. Zdjęcie powyżej jest z Wenecji, te obok - z Sycylii.\nBardzo chętnie fotografuję w miejscach, w których jeszcze nie byłem, w nowych miastach, kościołach i salach, których nie znam. I wcale nie wiąże się to z drastycznymi kosztami czy wymaganiami. Jeśli chcecie, żebym to ja dla Was pracował, na pewno dojdziemy do porozumienia.\nNajlepiej załatwić to na spotkaniu przy kawie, mamy wówczas okazję się poznać i przekonać się o tym, czy na pewno trafiliście na kogoś, komu ufacie. Ja zaś przekonuję się czy na pewno chcecie, abym to ja dokumentował Wasz ślub.\nDalsze rozliczenie następuje przy okazji sesji ślubnej lub oddania Wam całego materiału. Nie załatwiamy spraw finansowych w dniu ślubu.\nZwykle jestem z Wami od przygotowań o godzinie 13 po oczepiny po których znikam około 1 w nocy oraz podczas sesji ślubnej (zazwyczaj w innym dniu a więcej o niej znajdziecie TUTAJ). W tym czasie wykonam dla Was fotografie.\nMiesiąc po ślubie lub po sesji otrzymacie pendrive na którym znajdziecie 450 zdjęć poddanych starannej obróbce a jeśli zechcecie - także wysmakowany album ślubny.\nDokumentuję rzeczywistość i staram się o to, aby na moich fotografiach pozostawała rzeczywistością, a nie kiczowatą kreacją. Moją domeną są właśnie fotografie reporterskie pokazujące prawdę o Waszym dniu. Nie będę Was do niczego zmuszał a Wy nie będziecie musieli się wdzięczyć do aparatu.\nCzy to na pewno ja będę fotografował?\nTo sprawi, że będziecie zachowywać się naturalnie. Staram się być dyskretny, to Wy jesteście ważni, nie ja.\nOgromne doświadczenie i wieloletnia praktyka sprawiają, że efekt mojej pracy jest przewidywalny jakościowo. Nie będę się uczył fotografii na Waszym ślubie ani eksperymentował Waszym kosztem. To zbyt poważna sprawa, aby nie traktować jej serio.\nObejrzyjcie moje foografie, poczytajcie opinie o mojej pracy i o mnie a potem, jeśli macie pytania - pytajcie.\nOdwiedź, zarezerwuj lub skomentuj Bernard Łętowski fotograf i wygrana do 40 000 zł\nOpinie o Bernard Łętowski fotograf\nJedyną formą rezerwacji terminu jest podpisanie umowy i wpłata zadatku. Pełne rozliczenie następuje przy odbiorze fotografii.\nMoje jedenastoletnie doświadczenie w fotografii ślubnej gwarantuje przewidywalne efekty. Mój brak ingerencji w to co dzieje się w dniu Waszego ślubu i moja dyskrecja czynią moją obecność czymś zupełnie nieuciążliwym. Nie tresuję, nie ćwiczę i nie dyryguję Wami i Waszym dniem. Dokumentuję, zamiast reżyserować. Nie interesują mnie fotograficzne mody, staram się aby Wasze fotografie pozostawały dobrem gdy bieżące mody już przeminą.\nPracuję sam i sam odpowiadam za efekty mojej pracy.\nFotografie dostajecie w miesiąc po ślubie lub po sesji.,\nDolne Młyny 21/13


Mieszkanie na sprzedaż - Kraków - Stare Miasto - GNK-MS-48375 - 50.31m² - Grupa Nieruchomości Kraków\n25 044,72 zł/m2 cena: 1 260 000 zł\nNa sprzedaż apartament 2–pokojowy, o pow. 50,31 m2, 4/IV, w znakomitej lokalizacji miasta w kameralnej odnowionej kamienicy z XIX w.\nApartament posiada taras o pow. 12,20 m2, z widokiem na Wawel.\nW skład apartamentu wchodzą: salon z aneksem kuchennym, sypialnia, łazienka wraz z wc, oraz taras widokowy na drugiej kondygnacji.\nW tej samej inwestycji dostępny jeszcze apartament o pow. 66,02 m2.\nCENA : 1 260 000 PLN\nSymbol oferty GNK-MS-48375\nPiwnica 9,62 m²\nKRAKÓW, Kazimierz, okolice ul. Dietla. Na sprzedaż 2 mieszkania na poddaszu, ze skosami, o łącznej pow. 109,19 m2, 4/IV, w znakomitej lokalizacji miasta w rewitalizowanej, zabytkowej kamienicy z 1908 roku. Mając na uwadze lokalizacje nieruchomości jest to znakomita ...\n9 852,39 zł\ncena 1 128 000 zł\nKRAKÓW, Kazimierz, okolice ul. Dietla. Na sprzedaż 3 mieszkania na poddaszu, ze skosami, o łącznej pow. 142,67 m2, 4/IV, w znakomitej lokalizacji miasta w rewitalizowanej, zabytkowej kamienicy z 1908 roku. Mając na uwadze lokalizacje nieruchomości jest to znakomita ...\ncena 1 517 000 zł


Pleciony koszyk a'la Bottega Veneta zamszowy camel - najlepsze opinie i ceny | Sklep Stylowa Galanteria\nPleciony koszyk a'la Bottega Veneta zamszowy camel to absolutny hit a.d. 2021. Jest to torebka koszyk wykonana ze skóry naturalnej zamszowej z materiałowym, czerwonym, logowanym wnętrzem i wkładem-saszetką. Całość jest zamykana troczkiem. Torebka wygląda bardzo dobrze noszona do ręki, jak typowy koszyk, jak i na ramieniu, na długim pasku, jako listonoszka.\nPleciony koszyk a'la Bottega Veneta zamszowy camel, opis produktu:\nnaturalna skóra bydlęca licowa i tekstylny wkład\nwysokość: 35 cm, wysokość z uchwytem: 45 cm\nINDEKS: mc-B camel


badanie - BRIEF\nSyrop, pleśń i guma. Co je łączy? Co mają wspólnego: Coca Cola, Goodyear i Penicylina? Powstały one przez przypadek. Coca Cola - bo asystent aptekarza dolał wody gazowanej do syropu na nerwy, Penicylina - bo Fleming użył brudnej próbki, a…\nOgólnopolskie Badanie Dojrzałości Product Designu jest bezpłatne i trwa tylko 60 minut. Unikalna metodyka badania powstała przy współpracy zespołu Ekspertów Symetrii UX z międzynarodowym stowarzyszeniem UX Alliance. Diagnoza wskazuje…\nJak wynika z badania „Pomoc dla Ukrainy z perspektywy pracowników" Dailyfruits, Polacy nie tylko oczekują od pracodawców włączenia się w wsparcie naszych sąsiadów, ale sami chcą angażować się w takie działania w miejscu pracy. Aż 87%…


Szeregowiec dolot w domu :-) | Balbina Ogryzek\nSzeregowiec dolot w domu :-)\nKochane moje duże i małe dziewczynki! Jak to miło, że przejęłyście się losem tej małej ptaszyny. Nie spodziewałam się tak wielu komentarzy i to większości z fachowymi radami! Ten post będzie niejako odpowiedzią na Wasze wczorajsze komentarze, bo nie miałam czasu jeszcze Wam odpisać. :-)\nRano, gdy znalazłam pisklę, było zziębnięte, głodne i spragnione. Mały siedział cicho i drżał.\nPo napojeniu (pipetką) nakarmieniu (jajkiem na twardo, nie było łatwo) i ogrzaniu, po jakiejś godzinie mały odżył. Podskakiwał, śpiewał, skrzeczał. Przestał się mnie bać i przychodził do ręki. Gdy nie chciał już pić a ja mu podsuwałam pipetkę, to strzelał focha i odwracał głowę obrażony. ;-) Śmieszny był.\nPrzekopałam Internet i przeczytałam wszystko, co się dało o znalezionych pisklakach. Wiecie, że przetrzymywanie ich w domu jest niezgodne z prawem? Szczerze mówiąc, ja nie miałam o tym pojęcia.\nOkazało się, że ptasi rodzice nawet gdy im małe wypadnie z gniazda pilnują je, opiekują się nim i karmią go. Więc wyniosłam je w pudełku na balkon i obserwowałam z daleka. I faktycznie! Po chwili ptasia mama przyleciała z jedzonkiem :-) Ciągle jestem pod niesamowitym wrażeniem instynktu ptaków. Myślałam, że jak młode jest n wolności, to rodzice się nim już nie interesują.\nSiedział na balkonie całe popołudnie, a wieczorem, gdy zrobiło się zimno, zabrałam go do domu. Spał grzecznie całą noc w pudełku po butach, pod skarpetkami i ze szklaną buteleczką ciepłej wody, żeby nie zmarzł. Chyba było mu dobrze, bo nie drżał. Tylko kilka razy mnie zbudził ;-)\nRano przeprowadziliśmy skomplikowaną operację wniesienia na balkon drabiny. Mimo że była na prawdę długa, to ciężko było dostać się do ptasiego gniazda. Na szczęście się udało, szeregowiec dolot wrócił do rodzinki. Długo obserwowałam z daleka gniazdo, ale wszystko wyglądało w porządku.\nZostał obalony mit, jakoby ptaki odtrącały młode, które pachną człowiekiem :-) ciągle słyszałam o tym, gdy byłam mała.\nChętnie bym go zatrzymała w domu, chyba odezwało się we mnie pragnienie z dzieciństwa, żeby mieć własnego ptaszka ;-) ale rozsądek wygrał, nie chcę za bardzo ingerować w sprawy natury. W dodatku opieka nad nim pochłonęła mi wczoraj na prawdę sporo czasu. I czytałam, że pisklaki wychowanie w domu nie poradziły by sobie potem na wolności.\nCieszę się, ze byłam wczoraj w domu, odgoniłam kocisko, znalazłam małego. Ale teraz zdecydowanie bardziej cieszę się, że jest znów w gnieździe, a na mnie nie spoczywa odpowiedzialność za jego ptasie życie ;-)\nDzięki dziewczyny za takie zainteresowanie. Nie myślałam, że historia jednego małego ptaszka tak Was zajmie :-)\nMałgorzata K 12:52\npiękne zakończenie historii, która dla malucha mogłaby skończyć sie źle :)\nBalbina Ogryzek 17:15\noj, mogłaby się bardzo źle skończyć :) na szczęście teraz mogę odetchnąć z ulgą :D\ncieszę sie ze historia się dobrze skonczyła :) a Tobie nadaje miano Pierwszej Ptasiej Damy RP :)\nBalbina Ogryzek 13:22\n:D:D jestem zaszczycona :D\nBardzo dobrze postąpiłaś!\nTakie ptaszki są urocze, świetnie, że postanowiłaś mu pomóc, bo inaczej mógłby nie przeżyć z powodu zimna, ale jak wrócił już do gniazda to tam będzie mu najlepiej!\nwłaśnie tego bałam się najbardziej, że zmarznie. :)\nAvida Dollars 13:05\nO! Bardzo dobre wieści, że maluszek jest w swoim domku :)\nBalbina Ogryzek 17:18\nteż się bardzo cieszę:))\njak czytałam to przypomniał mi się kurczak zamknięty w lodówce:) Ja bym od razu zawiozła go do Psk do weterynarza, bo z tego co wiem na necie jest tak dużo sprzecznych informacji aż można zgłupieć:) fajnie że rodzice się nim zajmowali :) miło wiedzieć, ze odżył i wrócił do swoich :)\nBalbina Ogryzek 13:18\nbiedny kurczak, aż mi szkoda go do tej pory :D to nie rodzice, to ja, to ja :D\nnie chcę Cię martwić ale jak wchodzę na Twojego bloga to mi antywirus wariuje że wykrył zagrożenie! Nawet po dodaniu komentarza, czy przejscu na inny post.\nBalbina Ogryzek 13:19\naj to niedobrze, będę musiała coś z tym zrobić, tylko jeszcze nie wiem co :(\nBardzo dobrze że ta ptasia historia się tak skończyła i bardzo ładnie postąpiłaś :)\nA ci ptasi rodzice to jaki był gatunek?:)\nwow, dzielna byłaś :)\nBalbina Ogryzek 17:19\nFajna z Ciebie babka :) A ptasia mama, która przyleciała na balkon do swojego pisklęcia mnie zachwyciła :)\nBalbina Ogryzek 17:17\nzawstydzasz mnie kochana :) ja ciągle jestem pod wrażeniem tych wróbli. Inne też przylatywały, chyba po to by go pilnować, a ptasia mama non stop kursowała od niego po jedzenie tam i z powrotem :)\nchyba najlepsze zakończenie z możliwych :)\nteż mi się tak wydaje, najlepiej u mamy :D\nŚwiat Wery 13:52\nświetnie przeczytać, że wszystko się dobrze skończyło\njestem zdziwiona, że matka go przyjęła, bo nie raz jak byłam mała próbowaliśmy tak z dzieciakami, ale się nie udawało. Gratuluję\nno właśnie mi też wszyscy powtarzali jak byłam mała, ze nie wolno dotykać ptaszków. ale wyczytałam gdzieś na różnych stronach, że to jednak nieprawda. sama już nie wiem, najważniejsze, że w tym przypadku rodzice nie chcieli go już wyrzucić :-)\nAle on słodziutki! Dobrze,że mama o nim pamiętała, no i dobrze,że na Ciebie trafił :D\nFakt, lepiej na mnie niż na mojego psiaka, a tak też mogłoby się zdarzyć. oj, mogłoby się to źle skończyć :)\nDobrze, że wszystko się tak skończyło :) Brawo Pani Ogryzek! :)\ndzięki kochana :D :*\nsuper, że jest szczęśliwe zakończenie:)\nckliwa historia :) byłaś przez chwilę ptasią mamą :)\ni ptasią, i jeżową, i nietoperzową, i żabią, i szpakową mamą :D\nJaki dziarski malec, widać, że ma charakterek ;)\nCieszę się, że wszystko się dobrze skończyło!\nBalbina Ogryzek 17:10\nzdecydowanie, dzikus mały próbował wyskakiwać z pudełka :))\ngosia mysz 15:36\nto nie jest mit to jest prawda i na to nie ma reguły zależy to od zwierzaczka\nznajomy miał króliki takie które dopiero się okociły i chciał popatrzeć ile ich się uległo i dotknął je i matka ich już nie karmiła zdechły\nja słyszałam ze każde zwierze ma swój zapach i ten zapach pomaga mu przetrwać\ndlatego nie wolno dotykać zwierząt dziko biegających ponieważ wtedy jakiś inny zwierz go wyczuje i zje\nto już sama nie wiem :) najważniejsze, że się dobrze skończyło :)\nSię tak przypadkiem złożyło, że jestem na weterynarii i ptaki oraz ogółem zwierzęta nieudomowione to mój główny cel^^\nLepiej już się nie dało tego zrobić - gratuluję instynktu oraz wielkiego serducha:)\nBalbina Ogryzek 16:58\nno to pięknie, kochana, ale fajnie :D świetny kierunek sobie wybrałaś, gratuluję i zazdroszczę! Następnym razem będę pisać do Ciebie, ostatnio znaleźliśmy nietoperza i nie wiedziałam co z nim zrobić :) na szczęście trafiłam na fantastyczne forum miłośników nietoperzy, wszystko tam było opisane. Nawet jeden wykwalifikowany gość chciał przyjechać po małego aż z Krakowa (200 km), ale na szczęście nietoperek na drugi dzień się ogarnął i odleciał :) Podziwiam takich miłośników, na prawdę.\nA mój instynkt to wujek google, inaczej nakarmiłabym małego dżdżownicami :) a tu się okazało, że nie wolno :) :*\nJa też się cieszę, że wszystko dobrze zakończyło się :)\nKasiu, widziałam maila, ale jeszcze nie zdążyłam go nawet przeczytać, bo dziś dzień sprzątania. Najdalej jutro rano odpiszę :*\nJeju, ale urocza historia :) Dobrze, że wszystko się dobrze skończyło :)\nBalbina Ogryzek 17:07\nna szczęście :)) dobrze, ze mały już u mamy :)\nUratowalas go :). Jak chodzilam do podstawowki to zdarzylo mi sie pare razy spotkac rannego golebia i zabrac go do domu :D\nHa :D widzę, że i Ty przynosiłaś do domu stworzonka :D\nAleż miałaś przygodę :)\nBalbina Ogryzek 17:06\nfakt :D mały był słodki, ale dobrze, że już jest u mamusi :))\ntę przygodę będziesz mogła opowiadać wnukom, bo to naprawdę piękna historia:)\njuż współczuję moim wnukom, bo ciągle znajduję jakieś stworzonko :) będą musieli mieć do mnie cierpliwość :D\nZachowałaś się cudownie! Gratuluję i jestem wzruszona:)\nBalbina Ogryzek 17:05\nJaki Happy end ;)\nBalbina Ogryzek 11:32\nna szczęście :))\nkalejdoskop Agaty 18:39\nAle ten maluch słodki! A Ty masz wielkie serce:)\nfajny był na prawdę, śmieszny :))\nBardzo się cieszę, że ta historia tak dobrze się zakończyła:)\nPrzesłodkie to zdjęcie! :)\nzadziorny ptaszek :))\nZa takie dobre serce należy Ci się medal. Tacy ludzie zasługują na dużo szczęścia\nja ostatnio znalazłam niedaleko swojego domu pięknego żółtego kanarka :)\nno co Ty, kanarka?! wow! :) i co z nim zrobiłaś? :)\nale fajnie, jesteś bohaterką :D\nhaha nie przesadzałabym :D\nCieszę się, że wszystko dobrze się skończyło :)\nBalbina Ogryzek 12:28\nBalbina, jesteś wspaniała!:) Jakże mało osób teraz obchodzi los naszych mniejszych braci - zwierząt. Zachowałaś się niesamowicie:) Należy Ci się ogromne dziękuję i szacunek za to, co zrobiłaś :))\nNie zawstydzaj mnie kochana :*\njejku, aż nie wiem co napisać:) masz takie dobre serduszko:)\nBędąc, kiedyś z psem na spacerze zauważyłam jego dziwne zachowanie- znalazł pisklaka,z połamanym skrzydełkiem. Rozglądałam się w poszukiwaniu gniazda, ale nigdzie go nie widziałam i nie mam pojęcia co pisklak robił przy chodniku, może ktoś go wyciągnął z jakiegoś gniazda, pobawił się, a potem zostawił...nie mam pojęcia. Wzięłam go do domu, opatrzyłam, ogrzałam, nakarmiłam i niestety jeśli wystawiłabym go w takim stanie na zewnątrz nie miałby szansy na przeżycie. Weterynarz powiedział, że jak się podkuruje, można próbować go wypościć, ale sądzi, że odtrącony nie poradzi sobie, więc biegusiem do zoologicznek po klatkę, pokarm i piasek....i tym sposobem mamy gołębia od prawie 10 lat, który zamieszkuję wielką klatkę, oczywiści ma często wychodne, ale jak chodzenie za nami i siedzenie na głowie, bądź ramieniu mu się znudzi sam wraca do swojego "mieszkania". Do dziś ma opuszczone skrzydło i problemy z lataniem, ale jest bardzo przywiązany do nas i pomimo wielu prób wypuszczenia nie chciał nas opuścić i zawsze wraca do swojego domku ;)\nEsy, floresy, fantasmagorie 08:01\noooo - rozpłynęłam się :* nie wiedziałam że ptaki tyle żyją :)\nKalista, cieszę się, że podzieliłaś się ze mną tą historią. Jest na prawdę piękna :)\nEsy, floresy, fantasmagorie 08:02\nSuper finał ptaszkowej i Balbinkowej przygody :)\nteż tak myślę, że u mamci będzie mu najlepiej :))\nurocza historia :-) akurat mnie bardzo bierze 'za serce' :-)\ndobrze, że ptaszynka jest już ze swoimi :D\nmnie też wzruszają zawsze historie o zwierzętach :)\nCudowną akcje ratunkową przygotowałaś ptaszkowi, jesteś cudowna, że potrafiłaś tak na spokojnie obmyślić taki bezpieczny plan dla niego! Super :)\nBalbina Ogryzek 09:32\nnie zawstydzaj mnie :*\nKiedy to prawda, ja nie wiem czy bym potrafiła się tak fachowo zachować w podobnej sytuacji :)\nZdrowa Czupryna 22:58\njajkiem to taki trochę ptasi kanibalizm ;) fajnie, że się zainteresowałaś jego losem :) pozdrawiam


Wydawcy: darmowy podręcznik MEN to plagiat. Ministerstwo się broni - GazetaPrawna.pl\nTe same świnki, koty i maślaki. Podobna grafika i wiele ukradzionych pomysłów. Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne oskarżają Ministerstwo Edukacji Narodowej o plagiat. MEN nie zgadza się z zarzutami.\nPrzedmiotem sporu jest opracowywany przez resort podręcznik dla klas 1-3. Ministerstwo niedawno przedstawiło niektóre rozwiązania. Zdaniem przedstawicieli wydawnictwa, 30 procent ministerialnego podręcznika to niemalże kopia starszych podręczników i plagiat projektów, które miały zostać wydane w przyszłym roku.\nNajważniejsze zbieżności i podobieństwa to: layout (układ elementów graficznych, żywa pagina - przejęta w całości), sposób wykorzystania technologii 3D, zadania matematyczne, a także wykorzystanie tych samych scenariuszy do ilustracji mających zobrazować dany temat" - podano w komunikacie.\nWedług WSiP, intensywność kopii, powtórzeń i nawiązań uzasadnia przypuszczenie, że podręcznik MEN nie jest efektem samodzielnej działalności twórczej jego autorów. Można wręcz sądzić, że doszło do wykorzystania rezultatów pracy zespołu redakcyjnego pracującego nad podręcznikiem WSiP. Tym bardziej, że niektórzy członkowie zespołu wydawnictwa wraz z jego dyrektorem artystycznym, odpowiadającym w całości za koncepcję graficzną podręcznika WSiP, z początkiem roku rozpoczęli prace nad konkurencyjnym elementarzem MEN.\nZdaniem przedstawicieli wydawnictwa, jednym z najbardziej rażących przykładów, są plansze do nauki litery "ś". W projektowanym przez MEN podręczniku, są one ilustrowane komiksem o ślimaku i maślaku. Wydawcy wskazują, że niemal identyczna ilustracja znajduje się w podręczniku wydanym przez WSIP w 1993 roku.\nWydawnictwo żąda wycofania spornych treści z nowego podręcznika. Nie wyklucza też pozwu sądowego. Prezes wydawnictwa Jerzy Garlicki poinformował, że napisał pismo do Joanny Kluzik - Rostkowskiej, w którym prosi o spotkanie i rozmowę w sprawie kształtu nowego elementarza.\n"Chciałabym podkreślić, że ostateczna forma naszego podręcznika, obejmująca zawartość merytoryczną i sposób jej graficznego obrazowania, jest wynikiem ponaddwuletnich intensywnych prac połączonych z badaniami marketingowymi. Działania te wymagały poważnych nakładów finansowych i organizacyjnych, nie licząc zainwestowanego czasu. Doświadczenia branży wydawniczej wskazują, że opracowanie od podstaw profesjonalnego podręcznika do edukacji wczesnoszkolnej zwykle trwa około dwóch lat" - dodała kierowniczka redakcji w której powstawał nowy podręcznik WSiP, Lidia Puławska.\nPrzedstawiciele resortu odpowiadają, że zarzuty wydawnictwa to insynuacje. Rzeczniczka ministerstwa Joanna Dębek argumentuje, że wydawcy od dawna starają się storpedować pomysł, by do szkół trafił jeden, darmowy, napisany w ministerstwie podręcznik dla klas 1-3. Rzeczniczka przyznaje jednak, że karta z komiksem o ślimaku zostanie wycofana z ostatecznej wersji elementarza. Nie jest to jednak skutek publicznie formułowanych oskarżeń, lecz rezygnacja z nauki litery "ś" na tym etapie edukacji. Joanna Dębek twierdzi też, że wydawnictwo wysuwa bardzo poważne zarzuty, ale argumenty ma bardzo wątłe.\nja krytyk PiS\nciekawe czym się od siebie różnią świnki\nniemal identyczna - to nie taka sama, może jednak staniemy po stronie zdrowego rozsądku i rodziców


Pogotowie Rodzinne - co to takiego?: ROMULUS i REMUS 9\nAutor: Pikuś Incognito o 23:58\nAgata 31 grudnia 2020 07:47\nbasia 31 grudnia 2020 14:19\nWalka dla samej walki...no nie wiem. Być może tak, a być może mama biologiczna chce wykorzystać ostatnią deskę ratunku. Tylko czas działa na niekorzyść dzieci. Tak długo to wszystko trwa. a mama...coś czuję,że nawet gdy odzyska chłopców (co jest mało prawdopodobne) to wrócą z powrotem po jakimś czasie do pogotowia/RZ. Koło się zamyka, czas leci a mamy nawet dobro dzieci nie przekona. Oczywiście jestem "normalną mamą' i wiem, że w razie potrzeby walczyłabym jak lwica o swoje dzieciaki.\nAgata 31 grudnia 2020 14:50\nAle jakiego "ratunku"?\nPikuś Incognito 31 grudnia 2020 16:24\nTak to właśnie tłumaczy mama chłopców – że musi wykorzystać każdą możliwość na odzyskanie dzieci, bo inaczej nie mogłaby sobie spojrzeć w twarz.\nOwszem, ona walczy jak lwica. Sama też używa takiego sformułowania. Od początku mówiła, że będzie walczyć do śmierci. W zanadrzu ma jeszcze zainteresowanie sprawą mediów. A co potem wymyśli? Między innymi to było przyczyną mojego sprzeciwiania się (niemal od początku) umieszczeniu dzieci w pieczy zastępczej. Ona nie pozwoliłaby im spokojnie w niej żyć i dorastać. Nawet kiedyś powiedzieliśmy, że najlepszym rozwiązaniem dla wszystkich byłoby, gdyby dzieci pozostały na zawsze w naszej rodzinie zastępczej. Ona mogłaby się z nimi spotykać, a one żyłyby w stabilnym środowisku, które znają jak tylko sięgają pamięcią. Odpowiedziała, że nigdy na to nie pozwoli.\nJuż rok temu, gdy mama planowała złożenie apelacji (jeżeli decyzja sądu nie będzie po jej myśli), staraliśmy się tłumaczyć, że czas działa na niekorzyść dzieci, że jest ona dla nich coraz mniej ważna, że jej historia nie daje większych szans na powrót... że on zwyczajnie nie ma sensu. Najstarsze z czwórki rodzeństwa (które trzy razy było odbierane i wracało) jest już powoli szykowane do umieszczenia w placówce. Dziewczynka jest już tak zaburzona, że nikt nie bierze pod uwagę nawet umieszczenia jej w rodzinie zastępczej... każdą rozwali. Średni chłopiec (który kiedyś mieszkał z nami – opisałem go pod pseudonimem Filemon) prawdopodobnie zostanie umieszczony w pieczy zastępczej. On jest całkiem fajny i być może mógłby zostać przysposobiony (może nawet w komplecie z naszymi bliźniakami). Ale jest już na tyle duży, że zna numer telefonu do swojej mamy i adres pod którym ona mieszka. Czy znalazłaby się rodzina adopcyjna gotowa na kontakty z mamą biologiczną walczącą jak lwica? Czy ośrodek adopcyjny podejmie ryzyko poszukania takiej rodziny?\nZ pewnością zaciekła walka mamy nie toczy się o dobro dzieci. Nawet nie wiem komu chce ona cokolwiek udowodnić. Wszyscy uważają, że żadne z jej dzieci nie powinno z nią mieszkać... myślę że nawet kurator, choć tylko jego mama uważała za jedyną przychylną jej osobę. Tyle tylko, że on nie mógł pozwolić sobie na taką szczerość jak ja. On wydawał opinie, a ja mogłem dzielić się swoimi spostrzeżeniami i przemyśleniami. Jeżeli odwiedzając mamę w jej mieszkaniu nigdy nie zastał jej pod wpływem alkoholu, to tak musiał to opisać. Jeżeli nigdy nie zastał jej partnera, który miał zakaz zbliżania się do niej, to też tak to musiał przedstawić. Ja mogłem sobie pozwolić na opis sytuacji (który zacytowałem powyżej), chociaż też w pewnym sensie był on tylko opisem tego co się wydarzyło... ale jakże sugestywnym opisem. Mama chłopców już nie zaprzecza, że ich ojciec nie pije, nie zaprzecza że jest agresywny. Niedawno powiedziała do Majki, że jej marzeniem by było aby oni (czyli Majka i tata chłopców) zostali przyjaciółmi. Tylko po co?\nCiekawym eksperymentem byłoby umówienie się na spotkanie z chłopcami jutro z samego rana. Majka jest do tego zdolna.\nPikuś Incognito 1 stycznia 2021 11:57\nJednak eksperyment miał miejsce, a jego wynik był zgodny z naszymi przewidywaniami. Rodzice nie przyjechali na jedenastą, bo zaspali. Podobno w nocy udzielali pierwszej pomocy swojej sąsiadce.\nAgata 1 stycznia 2021 13:01\nZabrakło denaturatu zapewne\nAgata 31 grudnia 2020 21:23\nPikuś - Twój wpis o Bliźniakach z 30.12.2018 : "Nie jest więc wykluczone, że powitamy z chłopcami również rok 2020, a może i 2021". Wróżbita.\nPikuś Incognito 1 stycznia 2021 11:55\nAż z ciekawości przeczytałem, co wtedy napisałem. Faktycznie, wówczas było to tylko wróżenie z fusów.\nAgata 1 stycznia 2021 12:18\nteraz zastanówmy się, czy nie przywitają z Wami 2022 roku.... Wcale nie jest to aż tak nierealne, ale byłby to dramat\nAgata 1 stycznia 2021 12:29\nJeśli dobrze widzę, za 4 mies będą 3 lata pobytu u Was Bliźniaków. Czy to niechlubny rekord?\nPikuś Incognito 1 stycznia 2021 22:26\nNiestety chłopcy już kilka miesięcy temu pobili rekord Smerfetki. Powoli zaczynam czuć się jak pracownik w CERN, któremu coraz bardziej każą przyspieszać jakieś cząstki. Nie mam pojęcia, kiedy przekroczę granicę, po której nie pozostanie już nic.\nAgata 1 stycznia 2021 22:41\nPikuś Incognito 1 stycznia 2021 23:52\nSmutne. Wczoraj odwiedziła nas Iskierka ze swoimi rodzicami.\nDzisiaj chłopcy przyszli do pokoju, w którym pracowałem... tak sobie posiedzieć. Nie ma w nim ani telewizora z bajkami, ani zbyt wielu zabawek (tylko te, które przez przypadek zostawili). Spróbowałem wykorzystać sytuację i nawiązałem do spotkania z Iskierką. Opowiedziałem chłopcom historię dziewczynki. Zresztą wiedzieli, że mieszkała ona kiedyś z nami... wczoraj też było to powiedziane. Zwróciłem uwagę na to, że ona już nie przytulała się do nas, tylko do swoich rodziców... że w ich życiu też pojawią się tacy fajni rodzice. Niby to rozumieją, chociaż puentą było: „ale my byśmy chcieli zostać tutaj”.\nJednak można też na to spojrzeć z innej strony. Chłopcy spędzili dwa poświąteczne dni u cioci Marlenki. Wrócili właśnie wtedy, gdy była u nas Iskierka. To nie było „wejście smoka”. Romulus wtulił się w Majkę, Remus we mnie. Siedzieliśmy tak przytuleni chyba ze 20 minut. Chłopcy tęsknili do tego, co było jeszcze godzinę wcześniej... do cioci Marlenki, wujka (któremu tutaj jeszcze nie nadałem imienia) i ich dzieci. Oni potrafią żyć w dwóch rodzinach. Oby tylko ich rodzice adopcyjni potrafili to zrozumieć i zaakceptować. Oby na jakiś czas potrafili stać się ciocią Marlenką... a potem zamienimy się rolami.\nAgata 2 stycznia 2021 10:15\nja to się boję, że oni już tacy duzi , a wy tacy kochani, że...zawali sie im świat, że emocjonalnie i taktycznie udźwignąc to będzie trudno\nBloo 2 stycznia 2021 11:33\nNie wiecie, czy potrafią żyć w dwóch rodzinach - to jest interpretacja tego wtulenia, które może być interpretowane na wiele różnych sposobów. I de facto to nie jest nawet życie w dwóch rodzinach, a w trzech, może i czterech, jeśli liczyć babcię. A jeśli 'rodzina' to zbyt duże słowo to ograniczmy się do 'relacji', która dla małych ludzi znaczy mniej więcej to samo, zaś w tym przypadku co najmniej dwie z tych relacji roszczą sobie prawo do bycia 'domem'.\nOd dawna nie wierzę w pogotowia, choć w Wasze najbardziej, bo moim zdaniem i tak Wasi lokalni decydenci wyglądają na tle kraju przyzwoicie. Ale to jest przyzwoitość relatywna. To tak jakby mówić - no z dżumy i cholery wybieram jednak cholerę, ma wyższą przeżywalność. Fakt, ma. Co nie zmienia tego, że w polskich warunkach praktycznie nie ma mowy o formie pogotowianej, interwencyjnej.\nTrzy lata to jest śmiech na sali w pogotowiu. Nigdzie w Europie nie miałoby prawa do tego dojść.\nForma pogotowiana to max pół roku, to jest faktycznie wtedy pomoc interwencyjna, gdzie można bez mijania się z prawdą twierdzić, że udziela się pomocy, diagnozuje i wyposaża dzieci w dalszą podróż, a przy tym: nie krzywdzi systemowo.\nPo trzech latach zostają nam już tylko racjonalizacje, aby uspokoić siebie. I wspomnienia Smerfetek, które przecież 'pięknie zafunkcjonowały', choć zostały wyrwane po trzech latach i odcięte od kontaktu z jedyną rodziną, jaką miały przez trzy lata.\nCo do mnie to nie wątpię, że opowieść RA Smerfetki byłaby dokładnie taka, jak i nie wątpię, że dziewczynka naprawdę 'zafunkcjonowała'. Nie mam też żadnych wątpliwości, że cena za to wszystko jeszcze nie została zapłacona, ale zostanie.\nAgata 2 stycznia 2021 11:53\nnie ukrywam, Bloo, że w głowie mam poskładaną z fragmentów wypowiedzi i resztek w postaci - domysłów waszą historię,\nBloo 2 stycznia 2021 12:56\nAgata, tak, ale ja starannie oddzielam naszą historię od Pikusiów, bo rozumiem i szanuję, że Ich granice są inne. Poza tym byłabym hipokrytką utrzymując, że zawsze w interesie dziecka jest pozostać w danej rodzinie (w sensie bezpiecznej, nie mówię o prymacie DNA), bo nie zawsze - znam RZ, które podjęły trudną decyzję o rozłące, bo w tle była choroba albo zwyczajna świadomość, że siedemdziesięciolatek i niemowlę komponują się świetnie doraźnie, ale to nie jest opcja długoterminowa dla dziecka. Tak więc sytuacje są różne, a ja nie jestem dogmatyczką.\nPo prostu uważam, że w Polsce forma pogotowia się nie sprawdza dla dzieci, dlatego, bo to nie jest pogotowie - z tego się tworzą regularne rodziny i regularne relacje. Co zupełnie oddzielam od miłości do pogotowia jako takiego, bo uważam je za ważną, potrzebną i dobrą formę. Ale nie w wersji ponadrocznej, a już na pewno nie w trzyletniej. I to nie jest przytyk do Pikusiów, nie mieli na to żadnego wpływu.\nNatomiast mam w sobie wiele pytań dotyczących i Remusa oraz Remulusa, oraz szerzej - systemu.\nJedną z historii, które mną bardziej trzepnęły w ostatnich miesiącach była rozmowa z pogotowiem, które opiekowało się dzieckiem, uwaga, ponad 4 lata. Granice mieli analogiczne do Pikusiów, metody pracy też. To byli i są fajni ludzie, mocno sfokusowani na dzieciach, pracujący na więziach, niczego nie można się czepić.\nAle kiedy z nimi rozmawiałam cały czas miałam w głowie nie ich opowieść, ale perspektywę tego dzieciaka - on od 4 lat mieszka na dworcu. Jasne, z więziami i miłością, ale jednocześnie z ciągłym komunikatem, ze czekamy na mamę. Tę docelową, adopcyjną, która przyjdzie, jak już sytuacja prawna się ureguluje.\nDla tego dziecka to są cztery wigilie i cztery wielkanoce Wielkiego Czekania. Teraźniejszość nie jest stabilna i dana, bo cały czas wokół krążą przysłowiowe 'ciocie Marlenki', wobec których ten dzieciak robi mimowolne puzzle emocjonalne: nadałaby się? Nie nadała? Kto będzie moją matką? Kim jest ta pani, która nazywa się 'mamą', ale chyba nią nie będzie, skoro czekam na inną mamę? Czyj jest ten pokój i czy na pewno mój, skoro jestem w Wielkim Czekaniu na jakiś inny pokój? Czy ten inny pokój będzie mój własny, a jeśli tak - jak sprawdzić, czy tym razem na pewno będzie to prawda, skoro przez cztery lata żadna własność nie jest w pełni moja? Jaką wartość mają słowa dorosłych?\nBloo 2 stycznia 2021 12:57\nTeraz zmienię kadr. Rozmowa badawcza z sędzią. Opowiada o niemowlaku, który trafił do RZ. Matka bio taka jak większość - niby nic tam nie rokowało, ale jednak nie dno kompletne, więc sędzi na każdej rozprawie drżała ręka i dawała szansę. Sędzia przetrzymała to dziecko w RZ sześć lat. W tej chwili dziecko jest wczesnoszkolne, jest 'typem Balbiny', zaburzone jak ta lala, a sędzia zadaje retoryczne pytanie "czasem zastanawiam się, czy nie zmarnowałam dzieciaka'.\nSorry, Balbiny nie biorą się z próżni.\nJasne, część Balbin przychodzi do pieczy jako dzieci już skrzywdzone, zresztą większość dzieci przychodzi z krzywdą, z traumą wczesnodziecięcą, z FAS.\nAle nie ukrywajmy, że to jest tylko kwestia bagażu, który władowali na dziecięce barki rodzice bio, a teraz cała reszta dorosłych musi się z tym mierzyć, bo to nieprawda. W tych obrazach jest cała masa składowych współodpowiedzialności.\nTen konkretny dzieciak z opowieści sędzi trafił do pieczy jako maluch. Jasne, obwiniam tę sędzię, ze zachowała się jak kretynka (mogłabym to niuansować, ale mi się nie chce) i nie dała dziecku szansy na stabilność.\nZ drugiej strony - heloł, to dziecko spędziło sześć bitych lat w rodzinie zastępczej, która przez ten czas nigdy nie podjęła decyzji o ustabilizowaniu dziecka. I nie mówię o adopcji, nie każdy ma tę gotowość, jasne. Ale ci ludzie podążyli drogą Wielkiego Czekania, więc po sześciu latach mają dziecko chodzące po ścianach, które do nikogo nie należy, bo żaden z dorosłych nie zdecydował się dać mu obietnicy i gwarancji.\nCzy ich obwiniam? A mogę?\nMożna obwiniać RZ, która chciała robić pieczę tymczasową i której to właśnie obiecało prawo oraz system, ale ani prawo, ani system się nie wywiązało? Można mieć do kogoś pretensję, ze nie przyjął odpowiedzialności, do której nigdy się nie zobowiązał?\nAle jeśli dochodzimy do punktu w którym stwierdzamy 'nie, nie można' to wychodzi na to, że nie możemy winic też sędzi - każdy działa w swoim malutkim kawałeczku i nie wykracza poza ten kawałek. Wiec odpowiedzialności stają się cząstkowe, podzielne.\nTylko dziecko jest jedno i jego krzywda też.\nAgata 2 stycznia 2021 14:37\ndoczytałam na razie jedynie do pewnego fragmentu, ale od razu również zaznaczę, tak dla jasności - zupełnie nie moim zamiarem są przytyki do Pikusia, nie, nie, nie, Boże broń!\nAgata 2 stycznia 2021 14:42\nno, doczytałam niestety :(. I co robić, panie dzieju? RiR mając dwa lata trafili do Pikusia, do Pogotowia. Skoro wiadomym było po 8 miesiacach, ze dupa z uporządkowania ich sytuacji, winni byli trafić jak mniemam do RZ z opcją zostania tam ewentualnie na zawsze, o ile przez kolejny max rok nic sie nie da zrobić. Czy w ogóle powinny zatem istnieć Pogotowia? Po co w tej sytuacji, skoro są de facto rz?\nAgata 2 stycznia 2021 14:45\nSasetka też chyba miała ok 5 lat w chwili adopcji, ale jakoś inaczej było chyba (z pozycji czytającej bloga mam wiedzę, nic więcej ponad to). No i u R i R nie zanosi sie na ado juz teraz. Zanosi sie na kolejny rok czekania. Czy powinni czekac u Pikusia? Czy u RZ z opcją ado?\nBloo 2 stycznia 2021 16:51\nNie mam pojęcia, co robić. Z biegiem czasu uważam, że piecza jest takim obszarem, gdzie nie ma jednoznaczności (i - z bólem to napiszę - wszystkie procedury, algorytmy oraz uśrednione wytyczne należy traktować jako drogowskazy, ale nigdy nie czynić z nich ołtarzy). Moim zdaniem tym, co ocala dziecko, jest finalnie dorosły biorący odpowiedzialność. Nie każde dziecko będzie mieć takiego fuksa. Nie każde też będzie musiało takiego fuksa mieć, bo są szczęściarze wychodzący z kołowrotka w czasie plus minus 12 miesięcy (kiedy szkody destabilizacji są relatywnie jeszcze małe i adopcja jest fajna, realna i okej), albo przeciwnie - wychodzący z niego w wieku 10+ lat, kiedy z kolei kołowrotek mógł zapierniczać ostro, ale dziecko dorosło na tyle, żeby móc podjąć samodzielną decyzję, np. "chcę rodziców adopcyjnych". Takie dzieci też są, być może niemało i wielka szkoda, że to jest często grupa uważana za 'nieadopcyjną' przez potencjalnych RA, bo to właśnie dzieci starsze najbardziej świadomie uczestniczą w adopcji i wiele spraw/relacji da się wypracować na gruncie ich autonomicznych decyzji. Jeśli te dzieci idą w adopcję to one tego po prostu chcą, to jest ważny zasób dla przyszłej relacji i rodziny.\nMoim zdaniem - nie mam na to kwitów badawczych, ale też ich nie szukałam, piszę teraz o swoich obserwacjach - grupą niesłusznie pomijaną i lekceważoną na zasadzie 'jakoś to będzie, to nadal małe dzieci' są dzieci pomiędzy 3 i 10 rokiem życia. To jest taki dziwny okres w życiu człowieka, kiedy bardzo mało jeszcze możesz w sensie decyzyjnym, nie masz prawa do wysłuchania i nikt nie traktuje cię serio, ale coraz więcej zaczynasz rozumieć. Uczestniczysz w rzeczywistości, zaczynasz operacjonalizować, zaczynasz łapać sekwencje, wchodzisz w myślenie abstrakcyjne, ale masz bardzo mało 'zwrotek' w postaci zobaczenia własnej sprawczości, bo właśnie tej sprawczości tam jeszcze nie ma. Czyli czujesz się (albo możesz się poczuć, bo to też zależy od konkretnej sytuacji konkretnego dziecka; zakładam, ze siedmiolatek w bezpiecznej rodzinie zupełnie nie musi tego doświadczać, natomiast siedmiolatek pieczowy niemal na pewno tego doświadczy) jak liść miotany wiatrem, przy czym jesteś już na tyle duży, że dokładnie rozumiesz, co to jest za wiatr, dlaczego wieje i dlaczego nie możesz się temu przeciwstawić.\nJak patrzę w swoje 'artefakty' badawcze (rysunki dzieci z pieczy, czasem opowiadania i ankiety) to imo najwięcej niepokoju jest właśnie w dzieciach starszych, takich pięć, sześć plus. To jest wiek, w którym one zaczynają konceptualizować zawieszenie i niepewność. Może by tego tak nie nazwały, ale już łapią, o co chodzi - że są pozawieszane między różnymi relacjami i że nie wiedzą, do kogo trwale należą.\nMoim zdaniem R i R potrzebują dorosłego, który stałby się dla nich tarczą i nigdy już nie zawiódł. Nie może być to RA, bo Pikuś już opisał, czemu nie, więc jeśli to nie będzie Pikuś i Majka to powinna być to docelowa rodzina zastępcza, z której nie wolno byłoby już chłopców przenosić. Dla myślących ludzi w systemie nie powinno mieć w ogóle znaczenia, czy za rok nie znajdzie się cudowna RA chętna na adopcję chłopców, bo od momentu złożenia wniosku o przywrócenie praw imo droga adopcyjna jest skończona - tych dzieci nie wolno już dalej destabilizować przenosinami, one muszą mieć wreszcie stały dom, stałych rodziców i stałe miejsce. Walić to, czy damy tam przymiotnik zastępcza czy adopcyjna, w ogóle nie o to chodzi.\nAgata 2 stycznia 2021 17:25\nno niby nie o to, ale jednak o to, bo decyzje powinny być podjęte teraz. Albo Pikuś (chociaż on to na wstępie wykluczył, wiem, tym niemniej jest w opcji, jako najbliższa i najbezpieczniejsza dla dzieci osoba, więc wpisuję i tu), albo ciocia Marlenka, która zadeklarowałąby się jako "stałośc" dla dzieci, kij z tym czy ostatecznie ich adoptuje czy bedzie juz zawsze RZ, albo inna RZ, ale taka, która pojawi się już, teraz i ma motywację adopcyjną. I ta RZ już teraz zacznie budowę wiezi z chłopakami, da im poczucie, że koniec z "dworcem PKP" i przetrwa kolejne zawieruchy z postaci wniosków MB. W sumie wychodzi mi, że u Was, Pikuś, jeśli nie ma opcji, że zostaniecie RZ na stałe, nie powinni już być :( bo im dłużej to trwa, a nie ma w tle stałości - tym gorzej. Ech.\nPikuś Incognito 3 stycznia 2021 00:19\nOdniosę się do dyskusji między Bloo i Agatą nie tylko dlatego, że wypada, ale przede wszystkim dlatego, że... Majka jest jakaś smutna.\nMnie komentarze (Bloo i Agaty) zupełnie nie poruszyły, ponieważ po pierwsze w pełni się z nimi zgadzam, a po drugie mam dość jasno sprecyzowane wyobrażenie swojej roli w tym systemie. Owszem, bardzo ułomnym systemie... ale jednak osadzonym w realiach naszego społeczeństwa i postrzegania przez to społeczeństwo czegoś, co nazywamy pieczą zastępczą. Być może powinienem zacząć walczyć z wiatrakami, ale wiem że nie potrafię i tylko stracę energię, którą mogę spożytkować dużo lepiej. Gdybym miał wybierać między dżumą i cholerą, to jednak postawiłbym na Covid 19. Większość dzieci przechodzi mnie bezobjawowo – przynajmniej na razie.\nWieczorem zauważyłem, że Majka ma jakiegoś doła. W pewnym momencie stwierdziła, że zaczyna tracić wiarę w sens tego co robimy, więc chyba przestanie czytać bloga. No chyba nie jest to dobrym rozwiązaniem. Jednak zacząłem się zastanawiać, co w takim razie mogą poczuć osoby, które dopiero przymierzają się do roli rodzica zastępczego, albo adopcyjnego. Być może dojdą do wniosku, że trzeba sobie dać spokój już na samym początku i zwyczajnie nie wchodzić do tej rzeki.\nZacznę może od sensu istnienia pogotowi rodzinnych. Zapewne nikt z zaglądających tutaj osób nie podjąłby się próby obrony tworzenia domów dziecka dla małych dzieci, czy też tak zwanych ośrodków preadopcyjnych dla niemowląt. Ale czy można zastąpić pogotowia zwyczajnymi rodzinami zastępczymi?\nWiększość znanych nam rodzin zastępczych (jak również kandydatów na takie rodziny, którzy przychodzą do nas na praktyki po szkoleniu) zwyczajnie nie wyobraża sobie możliwości odejścia od nich dziecka po kilku latach... choćby po takich trzech latach naszych Bliźniaków. Dość sceptycznie też podchodzi do konieczności utrzymywania kontaktów z rodzicami biologicznymi. Czy są one gotowe pełnić funkcję rodziny tymczasowej?\nNa dobrą sprawę mógłbym zapytać, czy w ogóle takie rodziny jeszcze istnieją? Podobno w skali kraju rodzin zastępczych jest wystarczająca ilość, a tylko rejonizacja powoduje, że w niektórych powiatach są rodziny „puste”, a w innych nie ma takich, w których można umieścić dziecko. Gdy po ukończonym szkoleniu dla rodziców zastępczych (co ma u nas miejsce dwa razy w roku) pytamy ile jest rodzin gotowych zaopiekować się jakimś nieznanym sobie dzieckiem, to najczęściej otrzymujemy odpowiedź „nikt taki się nie zgłosił”. Każdy ze szkolonych chciał zostać rodziną zastępczą spokrewnioną, albo odbywał szkolenie bo był już w jakiś sposób związany ze znanym sobie dzieckiem. Gdy kilka miesięcy temu szukaliśmy rodziców dla Mowgliego, a nawet naszej Paprotki, to chętnych w bazie danych naszego powiatu nie było.\nNo i teraz niespodzianka. W naszym powiecie też są rodziny zastępcze, które mają wolne miejsca i są gotowe przyjąć jakieś dziecko. Niektóre nawet deklarują, że nie ma znaczenia wiek, zaburzenie, a nawet może tych dzieci być kilkoro. A jednak nikt tym rodzinom dzieci nie proponuje. Więc o co chodzi?\nKilka miesięcy temu pisałem o rodzicach zastępczych, którzy po miesiącu czy dwóch, oddali dwójkę chłopców z powrotem do systemu. Dzieci nie spełniły ich oczekiwań. Nawiasem mówiąc, było to rodzeństwo naszej najmłodszej Calineczki. W ewidencji, rodzina znowu figuruje jako wolna i chętna na przyjęcie dziecka. Ale czy ktoś kiedykolwiek zaproponuje jej jakieś dziecko?\nPikuś Incognito 3 stycznia 2021 00:20\nPowrócę do naszych chłopców. Kto, te trzy lata temu, mógł przewidzieć jak się potoczą losy? Gdyby sąd był bardziej ogarnięty, to pozbawienie władzy rodzicielskiej mogło nastąpić na drugiej rozprawie. Do tego badanie kompetencji rodzicielskich mogłoby być obligatoryjne – choćby po trzech miesiącach od umieszczenia dzieci w pieczy. Gdyby terminy wyznaczanych rozpraw były tylko nieco krótsze, to nawet biorąc pod uwagę odwołanie się od wyroku – wszystko mogłoby się zakończyć w przeciągu roku.\nGdyby było wiadomo, że chłopcy zostaną umieszczeni w rodzinie zastępczej, a prawa ich mamy tylko ograniczone, to zapewne najlepszym rozwiązaniem byłoby umieszczenie ich w rodzinie zastępczej, a nie w pogotowiu. Ale gdyby ktoś miał wehikuł czasu i przeniósł się na rozprawę apelacyjną Bliźniaków, to pewnie stwierdziłby, że dla dzieci z „nie-miejsc” być może pogotowie rodzinne jest dużo lepszym rozwiązaniem. Wprawdzie żyły one przez trzy lata w zawieszeniu, w oczekiwaniu na nową rodzinę – ale jednak ich poczucie straty będzie dużo mniejsze. Co by teraz się działo, gdyby chłopcy trzy lata temu zamieszkali z ciocią Marlenką?\nNiestety każda rodzina zastępcza w pewnym momencie może stanąć przed odpowiedzeniem sobie na pytanie „adoptuję, czy pozwalam odejść?” Nie jest to tylko pytanie natury emocjonalnej, ale częściej – materialnej. W przypadku pogotowia rodzinnego, takie pytania pojawiają się cyklicznie.\nJa jestem jak Falcon 9. Startuję i ląduję. Czasami tylko po lądowaniu pewne podzespoły wymagają naprawy. Gdybym nie przyjął założenia, że nie adoptuję żadnego dziecka, to już przy trzecim przestalibyśmy być rodziną zastępczą. Wygląda na to, że Majka ma jeszcze z tym pewien problem. Wiem, że wyrządzamy Bliźniakom ogromną krzywdę. Ale też trudno mi oszacować krzywdę, gdybym jednak zdecydował się zostać ich ojcem. Nie wiem, czy potrafię jeszcze być ojcem. Nie wiem, jak wiele innych krzywd mogłoby być pokłosiem takiej decyzji.\nBliźniaki zostaną adoptowane. W tej chwili nie ma innej opcji. Wszystko jest tylko kwestią czasu. Nie wyobrażam sobie funkcjonowania chłopców w rodzinie zastępczej z ciągle walczącą matką. Ktoś kiedyś obrazowo napisał w komentarzu „i na dodatek pierze im banię, że ich niedługo zabierze” (chociaż to było o Ptysiach).\nWydaje mi się, że sąd odrzuci ewentualny wniosek o przywrócenie praw rodzicielskich jako bezzasadny. A jeżeli zostanie on złożony w sądzie, w którym toczyła się sprawa, to zanim zostanie rozpatrzony – minie kilka miesięcy. W tym czasie sprawa o przysposobienie chłopców już dawno się uprawomocni. No i po raz kolejny zastanawiamy się, czy powinniśmy kłamać... a w zasadzie nie mówić całej prawdy. Dopóki mama chłopców nie złoży wniosku do sądu – tylko my znamy jej plany.\nNie jestem osobą, która uważa, że adopcja jest największym dobrem dla dziecka. Ale może staję się kimś takim, gdy poznaję kolejnych rodziców biologicznych? Majka już nie mówi, że idzie na spotkanie z mamą... tylko na spotkanie z „biologią”. Mama Bliźniaków jest kolejną matką, która nas zawiodła.\nGdyby ktoś miał wątpliwości, czy warto zostać rodzicem zastępczym... mówię zdecydowanie tak. Ja podjąłem się tego wyzwania, chociaż nie była to dla mnie żadna misja, posłannictwo, przeznaczenie, czy cokolwiek jeszcze innego w tym znaczeniu. Kiedyś używałem określenia „pasja”. W tej chwili trudno jest mi znaleźć właściwe słowo, bo ktoś może zadać pytanie „ale ty to robisz dla siebie?”. Tak.\nBloo 3 stycznia 2021 17:18\nZ uwagi na RiR życzę Wam, aby groźba MB była bez pokrycia, ale zapowiedź 'będę walczyć do śmierci' nie wróży dobrze i nie ma związku z tym, czy zwycięstwo jest realne. Tę walkę się przecież podejmuje nie dla dzieci, tylko dla siebie.\nOdniosę się do tego, co napisałeś:\n"Większość znanych nam rodzin zastępczych (jak również kandydatów na takie rodziny, którzy przychodzą do nas na praktyki po szkoleniu) zwyczajnie nie wyobraża sobie możliwości odejścia od nich dziecka po kilku latach... choćby po takich trzech latach naszych Bliźniaków. Dość sceptycznie też podchodzi do konieczności utrzymywania kontaktów z rodzicami biologicznymi. Czy są one gotowe pełnić funkcję rodziny tymczasowej?"\nI powiem Ci, że bardzo prawidłowo ci ludzie sobie nie wyobrażają rozstania po latach, co nie świadczy o tym, że nie nadają się na RZ, tylko właśnie doskonale się nadają. To system się dla nich nie nadaje.\nTwoja zdolność? funkcja? umiejętność? bycia Falconem świadczy o wyjątkowych mechanizmach samoobronnych, co doskonale dla Ciebie się składa, ale ani nie jest - po pierwsze - czymś reprezentatywnym, ani - po drugie - nie powinna być stawiana jako wymóg kandydatom na RZ, ani też - po trzecie i przepraszam za to - niekoniecznie jest zbieżna z interesem samych dzieci w takim ujęciu, o którym piszę.\nWiększość ludzi potknie się na tymczasowości trwającej 3+ lat i zrobi to nie dlatego, bo jest niedoskonała, a dlatego, bo jest psychologicznie zupełnie typowa. Z tego powodu właśnie nie należy się zgadzać na wieloletnią tymczasowość, bo to jest żądanie z kosmosu, wynikające z nieudolności systemu, a nie z potrzeb dzieci.\nW jakimś sensie swoim podejściem, odpornością i wytrwałością (i chcę tu klarownie się wyrazić - to nie jest przytyk ani zarzut pod Twoim adresem, bo rozmawiamy o naszych cechach osobowościowych, na które nie mamy wpływu, a te konkretne bardzo dobrze się dla Ciebie sprawdzają) pokazujesz systemowi, ze właśnie zajebiście - można zawieszać dzieci przez wiele lat i nadal nazywać to systemowo 'tymczasowością', jak najbardziej można oczekiwać od ludzi sprawnego 'oddania' dziecka po latach, można oczekiwać podniesienia się emocjonalnego takiej rodziny i wznowienia dalszej pracy. Bo skoro Ty to potrafisz to właściwie dlaczego system ma tego nie oczekiwać od innych?\nRewers jest więc taki, że własną pracą i odpornością ustawiasz poprzeczkę na poziomie nieosiągalnym dla znakomitej większości kandydatów na RZ, co - jak napisałam - w żaden sposób nie świadczy o tym, że oni się nie nadają, a świadczy o tym, że Jesteś bardzo unikalny w swoim podejściu.\nTworzy się koło zamknięte - nie dziwię Ci się, że nie widzisz potencjału w kandydatach, których tu opisałeś, a to dlatego, bo oni są psychologicznie zaprojektowani pod taki typ pieczy, którego w Polsce nie ma, za to w wielu krajach jest standardem.\nZabawny fakt: w tym innym systemie też byś się odnalazł, prawdopodobnie nawet lepiej niż w obecnym, bo forma pogotowiana, jaką tworzycie, np. w UK byłaby faktycznie pogotowiana: doba, tydzień, miesiąc maksymalnie cztery miesiące. W innych systemach do wydłużenia do roku. Nigdzie jednak nie kazano by Wam opiekować się dziećmi trzy lata i udawać, ze nadal robicie pogotowie. Bo to nie jest pogotowie. To jest regularny oddział terapii chorób przewlekłych.\nBloo 3 stycznia 2021 17:20\nTo, co napisałeś, można sparafrazować tak: "skoro ten system wygląda jak wygląda to szukajmy do niego ludzi, którzy to uniosą. Szkoda, że nie ma ich zbyt wielu".\nJa mówię coś innego: "ten system jest gównem, bo wszyscy się na to zgodziliśmy. I jeśli będziemy dalej normalizować coś, co nie jest ani normalne, ani dobre dla dzieci, to nic się nie zmieni. Dlatego nie werbujmy do tego systemu ludzi, którzy będą mieć gotowość akceptacji tego gówna, a właśnie tych, którzy jej nie mają. Bo to oni mają potencjał wyważania drzwi i okien, a nie my".\nDlatego ja osobiście cieszę się, że profil kandydatów na RZ jest taki, jak opisałeś. To daje szansę dzieciom. A co do relacji z RB i ich utrzymywania to jasne, dopóki się nie wejdzie do tej rzeki to każdy się tego boi. Jak już się wejdzie to czasem się okazuje, ze nie ma się czego bać, a czasem - że jak najbardziej jest się czego bać i wtedy nawiązujemy znajomość z prawnikami, psychologami i NGOsami. Dlatego właśnie ten moduł 'chcę to robić dla dzieci' jest tak ważny, na pewno ważniejszy niż założenia dotyczące tymczasowości, bo jeśli się ten moduł ma to wiele jest się w stanie wytrwać, przetrwać i wypracować. I nie zwariować.\nAgata 3 stycznia 2021 19:22\nW jaki sposób doprowadzić do zmian, Bloo? Jak to zrobic?\nPikuś Incognito 3 stycznia 2021 22:09\nKażdy medal ma dwie strony. Owszem, ktoś może powiedzieć, że skoro Pikuś dał radę, to dlaczego inny nie daje. Ale może też powiedzieć, że skoro Pikuś padł przy trzydziestym dziecku, to znajdziemy następnego, który wytrzyma do czterdziestego... a nawet jak odpuści przy dwudziestym, to i tak będzie to dobry wynik.\nPytanie tylko, kim jest ten „Ktoś”, i jaki ma cel w przymuszaniu do adopcji kogoś, kto wcale się na tę rolę nie pisze. Zwłaszcza, że lista kolejkowa rodzin chętnych do adopcji jest bardzo długa.\nAgata zadała bardzo dobre pytanie: „co zrobić?”. Odpowiedź jest dziecinnie prosta. Wystarczy wprowadzić drobną zmianę w przepisach prawa. Rodzic biologiczny ma sześć miesięcy na postawienie się do pionu. Przychodzi z badaniami psychologicznymi określającymi jego kompetencje rodzicielskie. Na rozwianie ewentualnych wątpliwości dostaje kolejne trzy miesiące i jeszcze trzy na odwołanie się od wyroku. Dwanaście miesięcy i wszystko jest pozamiatane. Dlaczego wspomniana przez Bloo pani sędzina się waha? Bo nie istnieje przepis, który by ją obligował do podjęcia decyzji... wyrzucając tym samym w przestrzeń ewentualne wyrzuty sumienia.\nDojdziemy do Europy... jeszcze trochę.\nAgata 3 stycznia 2021 11:09\nMam nadzieję, że Majka smutna bo dzieci ponoszą konsekwencje,a nie dlatego, że napisałam co napisałam, bo w życiu nie chciałabym sprawic Mai przykrości. Myślę tylko , co powinno się zadziac, by RR ucierpieli najmniej.i jak to w ogóle powinno wyglądać. Jesteście - Ty i Majka - najlepszym, co mogło się RR przytrafić.\nAgata 3 stycznia 2021 11:14\nWychodzi na to, że "dupy dał" Sąd, kilkakrotnie i w różnych wymiarach, merytorycznie i co do terminów rozstrzygnięć. I doskonale wiem, że adopcja u was nie wchodzi w grę i skąd się wzięło pogotowie, a nie rz w waszym wypadku. Szanuję to.\nAgata 3 stycznia 2021 11:16\nCo do szczerości: następnego dnia po rozmowie z wami mb mogła już mieć zupełnie inne plany. Więc ten.miala też plany zmiany swego vzycia, prawda?\nLuiza 3 stycznia 2021 13:45\nCzy ja dobrze zrozumiałam? Przedkładasz swoje dobro ponad dobro dzieci? Przecież to nie w twoim stylu. Czyż byś był taki sam jak mama RiR?\nAgata 3 stycznia 2021 14:28\nLuiza - żenujące ze wszech miar.\nAgata 3 stycznia 2021 15:31\nTwój komentarz żenujący, gwoli ścisłości. Wstyd.\nPikuś Incognito 3 stycznia 2021 16:49\nNie oceniałbym tego komentarza w ten sposób. Ostatecznie jest to logiczny wniosek mojej wypowiedzi. Ale to nie do końca jest tak, jak z rodzicami biologicznymi. Moim zdaniem , dobro dziecka i jego rodzica, działa na zasadzie naczyń połączonych. Potrafię zadbać i zawalczyć o dziecko tylko wtedy, gdy widzę sens mojej pracy. Bycie rodzicem zastępczym powinno dawać radość, satysfakcję, spełnienie... czy jakkolwiek inaczej by to nazwać.\nMyślę Luiza, że zmierzasz do tego, że nie decydujemy się na adopcję Romulusa i Remusa... rozwinę więc nieco ten wątek. Gdybyśmy zdecydowali się na przysposobienie chłopców, to byłby to równocześnie koniec naszego pogotowia. Uważam, że pogotowie rodzinne nie jest stabilnym środowiskiem do rozwoju dziecka. Pewnie wiele osób się ze mną nie zgodzi, ponieważ w większości tego typu rodzin przebywają zarówno dzieci zastępcze, jak też biologiczne i adoptowane. I każda z tych rodzin zapewne stwierdzi, że takie współistnienie powoduje większą empatię, lepszy rozwój emocjonalny i społeczny wszystkich dzieci. Jednak dla mnie jest to pewnego rodzaju syndrom Smerfetki, chociaż w zupełnie innym wymiarze. I tutaj posłużę się słowami Bloo, gdyż uważam że w przypadku dzieci biologicznych i adopcyjnych wzrastających w pogotowiach rodzinnych, cena jeszcze nie została zapłacona... ale jestem przekonany, że kiedyś te dzieci wystawią swoim rodzicom rachunek.\nPiszę tak dlatego, bo widzę rozmaite zachowania przebywających z nami dzieci. Ktoś mógłby pomyśleć, że jesteśmy tylko dużą rodziną. Ale to zupełnie nie tak działa. Nasze dzieci przychodzą i odchodzą, jedne spotykają się z rodzicami biologicznymi, a inne nie. Jedne walą głową w ścianę , inne są nienaturalnie wyciszone. Do tego raz na jakiś czas dochodzi „balbinowatość”. Pewnie już nie będę miał okazji opisać dalszych losów Ptysi, więc tylko krótko wspomnę Balbinę. W nowej rodzinie funkcjonuje świetnie. Odwzorowuje swoje dawne życie, w którym kontrolowała swoich braci, a jej mama była nią zafascynowana. Doskonale wie, co Ptyś myśli i na co w danym momencie ma ochotę. W przedszkolu jest już dużo lepiej. Panie mówią, że dziewczynka jest „wylelana”, chociaż nie do końca wiem co mają na myśli. Ma tylko jeden problem do pokonania... piętnastoletnią córkę biologiczną.\nMajka mówi „piszesz bardzo chaotycznie, ale pewnie wszyscy się już do tego przyzwyczaili”. Zgadzam się... przynajmniej z tym, że ona się przyzwyczaiła.\nTo podsumuję więc bardzo krótko. Uważam, że podjęliśmy słuszną decyzję, najlepszą dla Romulusa i Remusa. Czy mam rację? Okaże się za kilkanaście, a może kilkadziesiąt lat.\nLuiza 3 stycznia 2021 17:16\nWybacz Agata, ale jeżeli poza inwektywami kierowanymi w moją stronę nie masz nic więcej do powiedzenia, to się nie odzywaj.\nZadaję pytanie Pikusiowi albo Majce. Osobom, które bardzo cenię i ich odpowiedź jest dla mnie bardzo ważna. Dlaczego w takim razie nie poświęciliście bycia PR, zostając tylko rodzicami adopcyjnymi RiR. Przecież wasze dobro by na tym nie ucierpiało, a dla chłopaków byłoby to idealne rozwiązanie.\nAgata 3 stycznia 2021 18:22\nwybacz Luiza, ale chyba nie "bardzo cenisz" skoro piszesz "Czyż byś był taki sam jak mama RiR?" co jest przecież oczywiście obraźliwe. Zadanie pytania : "Dlaczego w takim razie nie poświęciliście bycia PR, zostając tylko rodzicami adopcyjnymi RiR" brzmi grzecznie, to co napisałaś wcześniej - nie. Zdecydowanie. Nie zamierzam takze pytać cię o to, czy mogę się odzywać. Sorry.\nPikuś Incognito 3 stycznia 2021 18:27\nMyślę Luiza, że jest to bardzo złożony problem i trudno tutaj o jakąś uniwersalną receptę.\nPodejrzewam, że moje córki zadałyby pytanie „a dlaczego właśnie oni?”. Nie potrafiłbym na to pytanie odpowiedzieć.\nNie chciałbym się za bardzo wymądrzać, więc opowiem o sobie. Byłem dobrym ojcem (tak myślę). Za jakiś czas będę dobrym dziadkiem (mam nadzieję). Jestem dość dobrym ojcem zastępczym (na co wskazuje zachowanie Romulusa i Remusa). Ale pewne etapy mam już za sobą. Czy byłbym gotowy znowu chodzić na wywiadówki, zawozić dzieci na zajęcia sportowe, uczestniczyć w podejmowaniu ich decyzji życiowych? Ktoś kiedyś mnie zapytał „jak się panu udało znowu wejść w pieluchy?”. Udało się. Ale z pieluch wychodzi się po dwóch latach. Z rodzicielstwa po przynajmniej dwudziestu.\nNie chcę rozwijać tematu finansów... chociaż być może od tego powinienem rozpocząć.\nAgata 3 stycznia 2021 19:06\nNie chcę być niemiła, ale z racji wieku też już powoli na adopcję takich maluchów się nie kwalifikujesz ;-). Jasne, dojrzałość, mądrość, jak wino. Ale wiesz. Różnica 40 lat, nie do końca sztywna, ale ten. Jednak. ;-)\nBloo 3 stycznia 2021 19:35\nróżnica wieku ma nieduże znaczenie, jeśli RA to przekształcająca się RZ. Mój mąż w momencie adopcji miał 52 lata i #nikogo.\nNie zmienia to tego, że autentycznie nie rozumiem, dlaczego rozmawiamy o adopcji.\nAgata 3 stycznia 2021 21:51\nLuiza była uprzejma zapytać grzecznie\nAgata 3 stycznia 2021 18:26\nCzytam czasami na grupie FB o rodzicach mieszanych biol - RZ, z małymi dziećmi, kilkuletnimi i dla mnie to kosmos. Jasne jest, ze muszą dzielić te dzieci na swoje i nie swoje. Na lepsze i gorsze. Na te, które jadą z nami na wakacje i te, które nie jadą. Na te, które mają SWÓJ dom i te, które go dopiero szukają. Nie wiem, jak oni funkcjonują.\nBloo 3 stycznia 2021 19:42\nNie, to zupełnie nie jest jasne i nawet powiedziałabym, ze nigdy nie powinno być to jasne. Dzielenie dzieci na swoje i nieswoje nie jest żadną nieuchronnością (ani nie powinno być modelem), natomiast sytuacja, w której po adopcji (lub po wejściu w opcję rodziny zastępczej długoterminowej) prowadzi się dalej pogotowie lub rodzinę krótkoterminową dla innych dzieci, moim zdaniem jest bardzo ryzykowna dla dzieci. Tu się w pełni zgadzam z Pikusiem.\nno więc też się zgadzam i uważam, że własne maloletnie dzieci biol/ado wykluczają opcję rz dla równie malych dzieci, jeśli nie ma się motywacji ado oczywiście\nBloo 3 stycznia 2021 21:58\nNaprawdę mnie zastanawia, co Wy tak z tą "motywacją ado'? Ja jej nie miałam. Nawet krztyny. I absolutnie się nie zgadzam z tym, że małe dzieci domowe wykluczają bycie RZ, natomiast dla mnie bezapelacyjnym przeciwwskazaniem do bycia RZ jest założenie, że dzieci przyjęte będą mieć inną kategorię niż dzieci domowe. To jest zasadnicza różnica w rozkładzie akcentów.\nJeśli dzieci są dziećmi, są ważne, walczy się o ich interes i jest się gotowym położyć własną głowę na szali za ich bezpieczeństwo - nie ma znaczenia, czy ma się dzieci domowe, czy jest się bezdzietnym, z niepełnosprawnością, samotnym czy w rodzinie wielodzietnej.\nPowód, dla którego kontynuacja pogotowia po adopcji (lub po wejściu w pieczę długoterminową) jest ryzykowna jest bardzo prosty: z każdym kolejnym odejściem destabilizuje się wszystkie dzieci domowe.\nCo jednak nie oznacza, że nie można wtedy zostać rodzinnym domem dziecka lub przyjmować dzieci w pieczę długoterminową.\nAgata 3 stycznia 2021 22:12\nA no widzisz, to się różnimy, tyle, że ja jestem teoretyk zdecydowanie, więc całkiem możliwe, ze się mylę. Nie widzę tego, ze mówie 5ciolatkowi, ze jego 4roletni brat (w RZ) za rok pójdzie gdzie indziej i juz bt=ratem nie będzie. Tu mi wyobraźnia szwankuje. To, że te dzieci mają inne kategorie to nie ma być wg mnie założenie, tylko fakt, wynikający z sytuacji dziecka. To dziecko nie zostaje u mnie na zawsze, to dziecko musze oddać, to dziecko z mej rodziny zniknie. Ono pójdzie gdzie indziej i wysoce prawdopodobne jest, ze nasz kontakt się urwie.\nPikuś Incognito 3 stycznia 2021 22:26\nBo my wciąż skupiamy się na naszym podwórku, gdzie każda forma pieczy zastępczej jest z założenia tymczasowa.\nAnonimowy 5 stycznia 2021 20:36\nMam nadzieję, że bliźniaki znajdą szybko fajną rodzinę adopcyjną :)\nCo do Balbiny i 15-letniej córki biologicznej - czy Twoim zdaniem należy się o te córkę martwić czy raczej Balbina połamie sobie zęby? ;)\nPikuś Incognito 5 stycznia 2021 21:55\nBalbina dzieliła znane sobie osoby na dwie kategorie – dzieci i dorosłych. Ci z pierwszej grupy musieli jej ulec, albo toczyła z nimi boje. Tych drugich... przynajmniej tolerowała.\nPrzez pewien czas pobytu Ptysi w naszej rodzinie mieszkała z nami jeszcze nasza najmłodsza córka. Ale ona miała już nieco ponad dwadzieścia lat. Należała do świata dorosłych. W obecnej rodzinie zastępczej mieszka też syn biologiczny, który również przekroczył dwudziestkę. On też należy do świata dorosłych i Balbina zupełnie się nim nie interesuje.\nA co z piętnastolatką? Chyba jednak jeszcze należy do świata dzieci. Poświęca Balbinie sporo czasu (pewnie z życzliwości). Razem rysują, grają w gry, wspólnie się bawią. Ale też wciąż potrzebuje dużo zainteresowania swojej mamy. A to Balbinie bardzo się nie podoba. Zwyczajnie jest zazdrosna, z czym zupełnie się nie kryje... strzelając focha, albo krzycząc jak dawniej. Gdy dziewczynka czasami spędza weekend u swojej koleżanki, to Balbina ciągle dopytuje kiedy wróci. Tęskni, czy może ma nadzieję, że jednak już nie wróci? Nie mam pojęcia jak ta sytuacja się rozwinie, ale wydaje mi się, że to piętnastolatka powinna w końcu walnąć pięścią w stół i określić swoje zasady.\nW naszej rodzinie istniało coś takiego jak prawo starszeństwa, które czasami przekładało się na dość ciekawe zwyczaje. Na przykład gdy dziewczyny nie mogły dojść do porozumienia, która jedzie na przednim siedzeniu w samochodzie, to prawo wyboru przysługiwało najstarszej. W pewnym sensie to prawo określało właściwą hierarchię w stadzie. Teraz dziewczyny świetnie się dogadują i chyba już ono nie obowiązuje... chyba.\nAle wracając do Balbiny. Gdy niedawno miały miejsce rozważania, czy nie byłoby lepszym rozwiązaniem przeniesienie dzieci do bliższego przedszkola, to Majka stwierdziła, że chyba nie ma sensu. Jest gotowa dowozić je razem z naszymi dziećmi do wakacji, a potem Ptyś już pójdzie do szkoły, a Balbina do zerówki. Na to mama zastępcza stwierdziła, że jej wątpliwości raczej są związane z tym, że dzieci za kilka tygodni mogą wrócić do mamy. Ona w taką ewentualność bardzo mocno wierzy.\nMnie z kolei w związku z tym nurtują dwie myśli. Jedna - gdyby miała rację, to brzydko mówiąc „daliśmy dupy” fundując dzieciom po traumie kolejną krótką przesiadkę. A druga... czy mama zastępcza bierze pod uwagę możliwość przechodzenia przez burzliwy okres dorastania Balbiny. Czy przypadkiem za bardzo nie wzięła sobie do serca, że piecza zawsze jest tylko tymczasowa.\nAnonimowy 9 stycznia 2021 16:00\nPikuś, dziękuję za odpowiedź na poprzedni post. Jeszcze takie pytanie: co motywuje osoby takie jak mama bliźniaków? Czy to są świadczenia socjalne? Przeświadczenie, że dobry rodzic walczy o powrót dziecka za wszelką cenę? Lęk, że dziecku w innej rodzinie może stać się krzywda? Poczucie upokorzenia? Chęć wygrania z organami państwa?\nPikuś Incognito 9 stycznia 2021 23:42\nWiele osób uważa, że walka toczy się właśnie o te świadczenia. Gdyby wszystko razem podliczyć, to rzeczywiście można jakoś funkcjonować. Znani mi rodzice naszych dzieci to potwierdzają. Potrafią żyć za niewielkie pieniądze, a przy tym mieć markowe ciuchy i wypasiony telefon. Nie wiem jak to robią.\nJednak wydaje mi się, że przyczyna jest inna. Ci rodzice kochają swoje dzieci, i to powoduje że walczą o nie do końca. Jest to miłość oparta na bardzo prostych mechanizmach. Ja kocham tu i teraz, a dziecko mnie na zasadzie wspólnych genów, więzów krwi i tak dalej. Wiele mam mówiło „jak pani może mówić, że ono nie ma ze mną więzi... przecież jest moim dzieckiem”. Jednak żadna nie patrzy w przyszłość i nie rozważa różnych możliwości. A przecież wielokrotnie rodzice mogliby wnioskować o ograniczenie władzy rodzicielskiej. Mogliby przyznać, że nie potrafią być dobrymi rodzicami, nie potrafią właściwie zadbać o swoje dzieci, ale jednocześnie byliby gotowi wspierać rodziców zastępczych, u których zamieszkałoby ich dziecko. Jeszcze nam się tacy nie trafili. Ciekawy jestem, jak do takiego wniosku podszedłby sąd. Pewnie też byłoby to dla niego zaskoczeniem.\nSą też mamy (taką jest mama Paprotki), którym wcale nie zależy na dzieciach. Ale przecież nie mogą napisać w mediach społecznościowych, że pozwoliły swoim dzieciom odejść do innej rodziny. O ile lepiej brzmi „oni odebrali mi dzieci”. Kim są ci „oni”? Nie jest to doprecyzowane – można więc przyjąć, że „system”.\nMama Bliźniaków należy do grupy matek, które mówią „tak bardzo się starałam, i co?” No właśnie... starają się na etapie trwania postępowania. A potem przestają się starać. Mama chłopców nie dojechała na spotkanie noworoczne. Nie dojechała też na kolejne spotkanie. Podobno jest chora i zgubiła telefon. Odezwał się tata. Nie mógł jej przekazać słuchawki? Coś jest nie tak. A kurator mówił: „teraz, to się dopiero zacznie”.\nA mi bardzo jest tej mamy żal. Chociaż doprowadziła swoje dzieci na skraj przepaści (do której jedno już wpadło), to jednak nie potrafię spojrzeć na nią w oderwaniu od jej mrocznej historii i otoczenia, w którym przyszło jej żyć. To taka Balbina z przeszłości.\nMam nadzieję, że naszej Balbinie się uda.\nAgata 12 stycznia 2021 19:11\nMinęły dwa tygodnie. Dopiero albo już. Czy jest już jakaś rodzina zainteresowana chłopcami?\nPikuś Incognito 12 stycznia 2021 23:04\nOd pierwszych dni stycznia rozpoczęliśmy metodę bycia upierdliwym. Nie jest to może elegancki i grzeczny sposób postępowania, ale z pewnością skuteczny. W końcu dla świętego spokoju większość osób ulega. Tak więc gnębimy Jowitę, aby ta dopytywała i ponaglała kogo trzeba do dalszych działań. Jako przedstawiciel organizatora pieczy zastępczej,ma dużo większą siłę przebicia niż rodzic zastępczy. W ubiegłym tygodniu pani sekretarka z sądu okręgowego stwierdziła, że decyzja o utrzymaniu wyroku nie została jeszcze wysłana do sądu rejonowego. Leży sobie grzecznie na stercie rozmaitych papierów i czeka na swoją kolej. Obiecała, że przełoży ją na samą górę i następnego dnia zostanie wysłana. Dzisiaj Majka rozmawiała z Jowitą na zupełnie inny temat, ale koniec rozmowy wyglądał tak:\n- Ale nie pytaj mnie jeszcze co w sprawie bliźniaków.\n- Dobrze, zapytam jutro.\n- Ufff, mam jeszcze kilka godzin.\nZatem nie wiemy, czy korespondencja już wyszła z sądu okręgowego. Nie wiemy też jak długo pójdzie. Cieszymy się tylko, że Jowita jest jaka jest, bo przecież mogłaby być zwyczajnym urzędasem, który nie ruszyłby nawet palcem, czekając aż wszystko dojedzie do końca swoim torem.\nSąd rejonowy (ten sam co od Smerfetki, Chapicka i jeszcze kilku innych naszych dzieci) ma dużo większy stos dokumentów. I chociaż wystarczy tylko podpisać decyzję sprzed roku (która już się uprawomocniła) i wysłać ją do PCPR-u, to tutaj upatruję najwęższego gardła.\nJowita ma już wszystkie dokumenty zgłoszeniowe przygotowane. Brakuje tylko decyzji sądu, bez której nikt w ośrodku adopcyjnym nie zechce z nią rozmawiać (nie ma kompletu dokumentów... nie ma zgłoszenia).\nMy ze swojej strony złożyliśmy wniosek o ustanowienie Majki opiekunem prawnym. Zrobiliśmy to w naszym sądzie, co spowoduje, że tenże z kolei sąd będzie upierdliwy w stosunku do sądu rejonowego chłopców – wymagając przesłania decyzji. Może więc pani sekretarka naciskana z dwóch stron podłoży sędzinie te kilka stron (które leżą i żółkną już kilkanaście miesięcy) do podpisu.\nAle z tym opiekunem prawnym, to też nie będzie taka prosta sprawa. Majka zostanie nim tylko dla Bliźniaków, a przecież decyzja dotyczyła czwórki rodzeństwa. Trzeba więc będzie z niej wydzielić tylko to co dotyczy chłopców (czyli sąd rejonowy bliźniaków będzie musiał to zrobić). Na szczęście ten element naszej układanki w żaden sposób nie blokuje rozpoczęcia procesu adopcyjnego. Opiekun prawny będzie potrzebny dopiero na sprawie o przysposobienie... za kilka miesięcy. Chyba, że jednak mama biologiczna złoży wniosek o przywrócenie praw rodzicielskich... wówczas by się przydał.\nW tej chwili ma miejsce sytuacja, która teoretycznie nie powinna zaistnieć. Dzieci nie mają nikogo, kto mógłby podjąć jakąkolwiek decyzję w ważnych dla nich sprawach (choćby gdyby trzeba było wykonać jakąś operację). W każdej sprawie decyzję musiałby podejmować sąd. Tylko co on tak naprawdę wie o naszych dzieciach?\nAgata 13 stycznia 2021 18:36


10 pomysłów na szwedzkie prezenty - Mester\n10 pomysłów na szwedzkie prezenty\nNie masz pomysłu na prezent dla miłośnika bądź miłośniczki Szwecji i języka szwedzkiego? Nasza lista przychodzi z pomocą!\nŚwięta zbliżają się wielkimi krokami, czas więc szukać prezentowych inspiracji. Przychodzimy do Was więc z kilkoma pomysłami na świąteczny prezent dla miłośników Szwecji i języka szwedzkiego.\nKlasyka gatunku, a więc szwedzkie kryminały\nTo po prostu pewniak. Któż z nas nie lubi w długi, zimowy wieczór zaszyć się z herbatką i dobrą książką pod kocykiem? Sprawdzi się zarówno dla osób już zakochanych w Szwecji, jak i tych, których tą miłością chcemy zarazić. Wybór szwedzkich kryminałów jest ogromny, my polecamy książki Stiega Larssona, Henninga Mankella oraz Camilli Läckberg.\nTo wspaniały pomysł zarówno dla młodszych, jaki i tych starszych wielbicieli Szwecji, którzy chcą na chwilę wrócić do czasów dzieciństwa. Dzieci z Bullerbyn czy Pippi Långstrump to ogromna dawka śmiechu i gwarantowana poprawa humoru.\nTo propozycja dla dorosłego widza. Filmy tego reżysera nie należą do najłatwiejszych, ale z pewnością są warte obejrzenia. Tam gdzie rosną poziomki czy Siódma pieczęć to prawdziwe klasyki kina, nie tylko szwedzkiego.\nBilet na samolot albo prom do Szwecji\nOczywiście zdajemy sobie sprawę, że w tym momencie wizyta w Szwecji jest nieco utrudniona, ale nic nie szkodzi. Na wiosnę w Szwecji jest równie pięknie, a sama świadomość, że tam polecimy, też będzie świetnym prezentem.\nSweter z łosiem\nKolejna klasyka, ale przecież świąteczne swetry kochają prawie wszyscy 🙂 A takie z łosiem albo z reniferem to już na pewno!\nPrezent dla najwierniejszych fanów Skandynawii. Jeśli tylko chcecie wiedzieć czym jest Asgard albo kim jest Odyn i Freja, to ta pozycja jest dla Was.\nSprawdzi się dla osób, które właśnie urządzają swój pokój czy mieszkanie albo po prostu chcą zmienić coś w wystroju swojego domu. Taki mały akcent na ścianie sprawi, że w mgnieniu oka będziecie mogli przenieść się do wybranego szwedzkiego miasta. Takie plakaty czy tapety znajdziecie na przykład na stronie: https://www.posters.pl/szwecja/.\nSłownik polsko – szwedzki / szwedzko – polski\nPorządna dawka wiedzy dla osób uczących się języka szwedzkiego. To prezent ponadczasowy, z którego osoba obdarowana będzie mogła korzystać przez długi czas.\nSzwedzki klasyk jedzeniowy, czyli surströmming\nTradycyjny przysmak obecny w szwedzkiej kuchni od XVI wieku. Są to po prostu sfermentowane śledzie, prezent zdecydowanie dla odważnych.\nPościel albo kubek z wizerunkiem Muminka\nMuminki to kolejna bajka znana na całym świecie, a same Muminki to postacie po prostu kultowe. Prezent, który zadowoli zarówno małego fana Szwecji czy po prostu Muminków, jak i tego troszkę większego.\nMam nadzieję, że wśród moich propozycji znajdziecie coś dla siebie, a obdarowana przez Was osoba szczerze się ucieszy!