Drzewo - Page 5\nTemat: Re: Drzewo Nie 17 Maj 2015, 20:29\nDrobne zmiany mimiczne na twarzy Laurel zatrzymały jego spojrzenie taksujące uważnie kształt ust kiedy podniosła zaskoczona i zażenowana smutne oczęta. Nie był w stanie sprostać takiemu ciężarowi jak niedopowiedzenia czające się w oczach niewinnej Lancasterówny, próbując wyjść obronną ręką z sytuacji, w której znalazł się całkiem świadomie. Burgundowe rumieńce pociemniały, zdobiąc policzki dziewczęcia tak intensywną delikatnością, o jakiej istnieniu do tej pory nie wiedział. Niczym zahipnotyzowany lustrował z nowego punktu widzenia stojącą przed niego osobę, uświadamiając zaistniałą w jej ciele zmiany, jakie do tej pory pozostawały poza zasięgiem chłopięcego rozumowania, zbyt mocno skupionego na efektach quiddichowych i zdobywaniem serc nieodpowiednich dziewcząt, pozbawiając szans tych z najbliższego otoczenia.\nPrzerażenie iskrzyło się w jej jasnych oczach niczym perełki, nawołujące ramiona Dwayne’a do opiekuńczego zagarnięcia wprost do pustki w sercu, aby otoczyć miłością tę niewinną duszyczkę i zainteresowaniem tak bezgranicznym, że zaparło mu dech w piersiach. Niczym sparaliżowany patrzył w twarz Laurel, pozbawiając się wcześniejszej arogancji i bezpośredniości, trzymając pięści wypełniające przednie kieszenie w spodniach tak znacząco, że aż mogłoby wywołać to śmiech postronnych obserwatorów. Tymczasem obserwował z potężną mocą bezsilności trzymającą go za gardło w żelaznym uścisku jak opuszcza dłonie wzdłuż ciała i wyraźnie ucieka rozbieganym wzrokiem w stronę bezpiecznej kryjówki.\nNie wytrzymał napięcia przestępując z jednej strony na drugą z częstotliwością nadpobudliwego dziecka, któremu brakuje cierpliwości do otrzymania dawno wyczekiwanego prezentu. Sekundy przedłużały się w minuty niepokoju spinającego każdy mięśień na ciele pałkarza, zmuszając równocześnie do nerwowego podciągania nosem w wyczekiwaniu na druzgocącą odpowiedź, którą wielokrotnie udzielał sobie przed lustrem. Przekonany, aby zbyć uśmiechem odmowę i zaprzeczenie Laurel, wzruszył ramionami nie słysząc dokładnie odpowiedzi udzielonej przez samą zainteresowaną.\n- Aha – po czym wyciągnął w końcu spoconą dłoń z kieszeni i przesunął nią po potylicy, aby jak najszybciej ukryć zmieszanie malujące się na jego ciele, wyeksponowane przez błysk rozczarowania kiedy uciekał wzrokiem poza zasięg spojrzenia Puchonki. Nie spodziewał się niczego więcej poza wyśmianiem, dlatego poczuł ulgę rozlewającą się stopniowo po każdej komórce organizmu. I chociaż czuł gorycz porażki, przełknął to wraz z utwierdzeniem poglądu, że nie nadaje się do niczego i żadna nie spojrzy na niego inaczej jak na błazna, który rozbawia zasmuconą publikę niewybrednymi żartami. Ponownie wzruszył ramionami i bez słowa wyjaśnienia odwrócił na pięcie, pogrążony we własnych myślach, których barwy wyblakły pod wpływem niewypowiedzianych przecież słów Lancasterówny.\nZ ciężkim sercem zrobił trzy kroki w stronę rozjaśnionego lampionami dziedzińca, kiedy wyprostował przygarbione ramiona i przystanął niczym rażony piorunem. – Zaraz, że co?! – Wykrzyknął z niedowierzaniem i w niezdarnym piruecie obrócił na pięcie, aby jednym susem podskoczyć do Laurel, uczepiając się dłońmi za przedramiona dziewczęcia tak mocno jak tylko potrafił, niezbyt przejęty ewentualną krzywdą. W oczach Dwayne’a zabłyszczała nadzieja w zwężonych źrenicach, podkreślona uniesionymi do granic możliwości brwiami. – Nie żartujesz sobie? – Zagadnął podejrzliwie, chociaż w samym tonie głosu słyszalne były dźwięki ledwo wstrzymywanej radości.\nTemat: Re: Drzewo Pon 18 Maj 2015, 11:14\nLaurel zastanawiała się jakim cudem chłopak dowiedział się o jej głęboko skrywanej tajemnicy – przecież nikomu, ale to nikomu nie mówiła o jej beznadziejnym zadurzeniu w starszym Morisonie. Nikt nie mógł o tym wiedzieć - czyżby rzucała pełne tęsknoty spojrzenia, które były aż tak widoczne? Chyba odruchowo zaczęła szukać szczęścia na ziemi, w okolicach czubków swoich butów, które wydały się jej niezwykle interesujące. Wbijała niemal niezauważalnie paznokcie w dłoń, w tą miękką część, by chociaż stopniowo zmniejszyć rumieniec, który napłynął na jej twarz. Nie chciała, by Dwayne widział ją w takim stanie kiedy pełna sprzeczności niemal kuliła się przed nim nie będąc pewna czy to co właśnie potwierdziła będzie dla niej zbawieniem czy też nie. Nie podnosiła wzroku bojąc się, albo też w oczekiwaniu na jego odpowiedź. Ciemne rzęsy rzucały cień na policzki, a drobne usta wykrzywiały się niemiłosiernie od tej niepewności. Zagryzła w końcu dolną wargę mając ochotę odwrócić się po prostu i odejść, wybiec i wrócić do zamku, gdzie ukrywałaby się do końca swoich dni. Szum krwi nie dał się jej skupić na twarzy swojego przyjaciela którego znała od wielu lat, który był tak częstym gościem w ich domu, że prawdopodobnie spędzał tam więcej czasu z Henrym niż ona sama. Co się stanie po tym jak odrzuci jej zaloty? Poczuła dziwne ukłucie w żołądku i odwróciła buzię od niego nie będąc przygotowaną na taką rozmowę. A może podświadomie była gotowa i chciała tego w głębi serca?\nW końcu na niego spojrzała, po kilku długich sekundach i ujrzawszy pewnego rodzaju rozczarowanie widoczne na jego facjacie drgnęła zrażona nie wiedząc, że to co usłyszał Morison nie kryje się z tym co ona powiedziała. Widziała jak się odwraca, widziała drgające mięśnie i przepełnione smutkiem oczy Puchona. Lau otworzyła usta chcąc zaprotestować, powiedzieć coś, co kazałoby mu przy niej zostać. Na jej twarzy odznaczyła się trwoga i zaskoczenie kiedy do niej doskoczył i złapał ją mocno za ramiona. Była w szoku i przez chwilę nie mogła wydusić z siebie żadnego sensownego słowa, kiedy zdała sobie sprawę, że starszy Puchon w końcu zrozumiał, że nie odrzuciła go, a wręcz przeciwnie. Sama do niego lgnęła niezrażona jego zachowaniem. Odwzajemniła błękitne spojrzenie i nie mogąc powstrzymać szczerego grymasu uśmiechnęła się zadowolona, że w końcu przejrzał na oczy.\n- Nie, Dwayne. Nie żartuję. – Powtórzyła upewniając go ponownie, że nie opuści go i będzie przy nim trwać, jeżeli ten tego zechce. Wystarczyło jedno słowo bądź gest, który dałby jej otwartą furtkę – drżała delikatnie pod wpływem jego dotyku, chociaż mocnego, a który dawał jej dziwne poczucie bezpieczeństwa. Podniosła jasną twarzyczkę w jego stronę, rozchylając przy tym zapraszająco usta. Jej wzrok opiewał wszelkie zmiany w jego wyglądzie – nie zwracała uwagi na garbek na jego nosie, ani na zadrapania na jego buzi, po które sięgnęła dłonią, by móc opuszkami palców pogłaskać drobną rankę. Przełknęła ślinę nie wierząc w to co właśnie robi. Dotknęła go, delikatnie, jak na nią przystało, ale całkiem świadomie.\nTemat: Re: Drzewo Pon 18 Maj 2015, 11:34\nWszystko działo się zatrważająco szybko, aby nadążył w spokoju za tymi zmianami. Patrzył w okroszone niewinnością oczęta Laurel, wpatrujące w niego z niezwykłą intensywnością nadziei, jakiej do tej pory nie widział u żaden z dziewcząt. Nowy ferwor uczuć zaatakował trzewia Puchona, który zapomniał wypuścić przedramiona dziewczyny z silnego uścisku i patrzył na koloryt policzków, potwierdzający w pełni wypowiadane z dziwną pewnością siebie słowa. Oczekiwał chociażby parsknięcia śmiechem, które zmazałoby dotychczasową powagę ich spotkania, jednak zamiast tego otrzymał uśmiech lekko rozchylonych warg, łagodnie proszących o zapewnienie o bezpieczeństwie. Przełknął głośno ślinę, czując nieprzyjemny ciężar na barkach, przytłaczający go obowiązkiem jaki do tej pory wydawał się kuszący, a co ważniejsze – w sferach wyobraźni, podsycany opowieściami Artiego.\nNiczym zahipnotyzowany czekał aż dziewczyna uniesie dłoń, wypuszczając ją z okowy mocnego chwytu i drgnął zauważalnie pod wpływem delikatnego dotyku, mięknąc pod wpływem pieszczotliwego gestu Laurel. Właśnie w tej chwili powtórzył jej imię w myślach, dostrzegając po raz pierwszy jak ładnie ono brzmi, jak wiele dziewczęcości w sobie niesie, jak bardzo pasuje do tej zadziornie urokliwej istoty, kruchej niczym … niczym… no dobrze, nie potrafił nawet odnaleźć właściwego porównania, zbyt mocno przejęty rozgrywającą się sceną.\nPatrzył bez słowa na równe brwi okalające wysokie czoło piętnastolatki, czując że jego zmieniły po raz kolejny położenie i ściągnęły w dół, podczas gdy reszta twarzy wciąż wyrażała niedowierzanie. Powoli uświadamiał sobie jak blisko znajduje się dziewczyna wpatrzona w niego niczym w obrazek, poszukująca jakichkolwiek oznak odpowiedzi potwierdzającej podejrzenia dotyczące odwzajemnionego uczucia. Morison próbował odnaleźć w sobie to właśnie zapewnienie, ale nie potrafił odnaleźć niczego prócz niepewności i lęku, podsyconego w niewielkim stopniu jakąś goryczką, która pojawiła się w niewłaściwym momencie. Przecież Laurel była śliczną dziewczyną, nie rozumiał dlaczego czuje gryzące wyrzuty sumienia, wyobrażając sobie to samo zafascynowanie w oczach innej, nieco starszej Puchonki?\nBezmyślnie, przestraszony torem własnych myśli, aby jak najprędzej odgonić od siebie niebezpieczne wnioski pochylił się nad dziewczyną i przycisnął swoje wargi do jej, nie bardzo wiedząc co dalej. Serce łomotało mu bardzo głośno, ale nie obawiał się zdemaskowania pod tym względem – musiał za wszelką cenę uciszyć to rozczarowanie, bo przecież zależało mu na tym, aby jakaś dziewczyna odpowiedziała na jego zaloty. Skoro Joe nie potrafiła, dlaczego nie pozwalała mu pokochać kogoś innego? W przypływie desperacji patrzył w oczy Laurel, próbując poruszyć w sobie wrażliwe struny serca, aby poczuł nić pożądania w jej stronę. Nawet nie myślał o tym, że ktokolwiek może zobaczyć w jego ruchach przymus, zbyt często zaskakując przyjaciół nieprzewidywalnym zachowaniem.\nTemat: Re: Drzewo Pon 18 Maj 2015, 12:30\nNie miała ochoty się śmiać, kiedy jej żołądek wykonywał salta lepiej niż niejeden czołowy akrobata. Od tej rozmowy najpewniej zależało jej życie, jej dalsze losy w szkole czy w pokoju Wspólnym Puchonów. Od tego, od dzisiejszej pogawędki wszystko się zmieni, jeżeli nie na lepsze, to na gorsze. Będzie albo zadowolona i przeszczęśliwa, albo się załamie i usunie w cień. Sytuacja była o tyle niekomfortowa, gdyż z Dłejnem łączyła ich nie tylko więź z Henrykiem, ale i przynależność do jednej drużyny szkolnej, w której musieli ze sobą współpracować. Dziewczyna bała się, że jej zaloty mogą zostać odepchnięte – najpewniej nie zniosłaby tego odrzucenia – dopiero po raz pierwszy zdecydowała się na potwierdzenie czegoś co od dawna chodziło po jej głowie. Wcześniej owszem, spotykała się z różnymi chłopakami, ale dopiero Dwayne wywoływał w niej tak skrajne uczucia. Nie zamierzała się uginać i pozostać w jego cieniu- dalej była tą samą Lau, którą poznał x lat temu, która przeszkadzała jemu i swojemu bratu, kiedy ta dwójka skrzętnie planowała coś niezwykłego. Była tą samą panną Lancaster z tym wyjątkiem, że powoli zaczynała dojrzewać, wyglądać jak młoda kobieta, ze wszystkimi krągłościami i tą dziwną pewnością siebie, która od niej emanowała. Nie wiedziała co ją pchnęło w ramiona Puchona, ale nie żałowała, że przyjęła jego zaproszenie.\nNie domyślała się jaka batalia właśnie rozgrywa się w głowie starszego Morisona – z czego nieświadomie powinna się cieszyć. Nigdy nie była w sytuacji, w której dwie dziewczyny walczyły o jednego chłopaka i nie zamierzała mieszać się w dziwne trójkąty. Chciała jedynie być w centrum zainteresowania Dwayne’a – chciałaby patrzył na nią inaczej niż dotychczas, by zauważył jej spojrzenie, które łagodniało za każdym razem gdy na niego spoglądała. Chciałaby by poczuł jak serce jej łomocze, podczas gdy ręce aż wyrywają się do niego jak właśnie zrobiły to teraz. Nie kontrolując się już kompletnie, ba – nawet nie chcąc. Zachęcona rozluźnieniem uścisku objęła buzię Puchona i odwzajemniła ich pierwszy pocałunek. Poczuła nie tylko delikatnie kopnięcie w okolicach serca ale i zapach mydła, czystych o dziwo ubrań i czegoś, co zapadło jej niemal natychmiast w pamięć. Odetchnęła jednym powietrzem wraz z Dwaynem i trwała w tym pocałunku wsuwając powoli dłonie w o wiele krótsze włosy młodzieńca, niż te ostatnio miał. Przyciągnęła go do siebie czując jak drży na całym ciele, dopiero teraz zauważając jak wiele centymetrów ich dzieli.\nMoże chciała uciszyć swoje demony, może chciała przekonać się, że to właśnie on jest jej pisany, a może chciała po prostu go przekonać do siebie? Do jasnych i łaskoczących włosów, do miękkich, różanych ust i kwiatowego zapachu, który roznosił się wokół niej?\nTemat: Re: Drzewo Pon 18 Maj 2015, 14:06\nJeszcze nie zdążyło mu się dzielić tak niewielki dystans z inną dziewczyną niż Jolene, czując jak nowe horyzonty stoją powoli otworem przed niepewnym własnych możliwości Morisonem. Spoglądając w jasne oczy uroczej Laurel nie myślał o ewentualnych konsekwencjach swojego czynu, skutecznie uciekając przed sumieniem wymagającym od niego konsekwencji niszczącej dotychczasowe schematy. Powstrzymując jedną dłonią przedramię drżącej nastolatki poczuł miły gorąc ekscytacji drążący cierplwie ścieżkę do jego umysłu, pozwalając w pełni cieszyć drugim pocałunkiem, którego stał się inicjatorem. Krztyna niepewności prysnąła niczym bańka mydlana, kiedy dziewczyna wsunęła dość ochoczo dłonie we włosy i zbadała opuszkami palców strukturę jego głowy. dopiero teraz poczuł szczęście spozierajace nieśmiało poza granicami lęku, a świadomość chęci Laurel podbudowała pewność siebie Dwayne'a. Zbyt przejęty rozgrywającymi się w ciele wybuchami hormonów nie dostrzegł niczego poza tą drobną blondynką, która musiała wspinać się na palcach by dosięgnąć ust, niezbadanych wcześniej przez inną dziewczynę.\nCałkiem śmiało powrócił ręką na przedramię Laurel, czując jak jej skóra parzy i on sam uzależnia się od tego dotyku. Ochoczo ukazywał zainteresowanie jej osobą, wygłodniały wrażeń, które świadomie od siebie odpychał tak gwałtownie, że dopiero teraz poczuł głupotę wcześniejszego postępowania. Ciepłe wargi puchonki skusiły go na tyle, aby drżącą dłonią musnął jasne sprężynki okalające rumianą buzię, odkrywajac nowe potrzeby sprawdzenia ich miękkości i zapachu. Wciąż jego nos drażnił zapach tradycyjnej wody kolońskiej, jaką na siebie wlał przed wyjściem z dormitorium, ale to była tylko drobna niedogodność podczas kwiatowej atmosfery, podsycajacej spragnione zmysły Morisona.\nBał się, że Laurel zadrży z powodu odważnego gestu, jaki od dwóch sekund krążył mu po głowie i próbował rozważyć wszystkie kontrargumenty. Przychodziło mu to z trudem, więc porzucajac logiczne myślenie na korzyść wzmocnienia nowych doznań - rozchylił wargi, aby przebrnąć przez osłonę Laurel i po raz pierwszy zrozumieć znaczenie francuskiego pocałunku. Ogień trawiący niecierpliwego ducha ujawniał obecność poprzez rumieńce na kościach policzkowych, chociaż w drobny sposób ujawniając wybuchy zmieniające ciało Morisona. Coraz ciężej oddychając łapał powietrze ofiarowane również Laurel, czekając aż koniuszek języka napotka miękkie miejsce naprzeciwko. Kiedy już tak się stało, nieruchomo wyczekiwał na odpowiedź, zaciskając wciąż dłonie na przedramionach koleżanki. Zamknął oczy, aby pogrążyć się w marzeniach, że całuje zupełnie inną osobę. Spragniony czułości przesunął głową, aby dłonie Laurel przemknely w kolejnej pieszczocie między kosmykami krótkich włosów i zatrzymały gdzieś na wysokości rozgrzanego karku. Ileżby on dał, aby ta chwila trwała wiecznie!\nTemat: Re: Drzewo Pon 18 Maj 2015, 16:21\nWracała z beztroskich zakupów. Chodzenie po sklepach wypędzało z ciała nadmiar stresu, zaś w niektórych przypadkach przyczyniało się do wzmożonej produkcji endorfin, czyli innymi słowy szczęścia. Tym bardziej, iż zakupy przeznaczone były dla młodej kociej mamy. Z troską i śmiertelną powagą przebierała w magicznej menażerii, wybierając najlepszy pokarm dla nowej rodzicielki. Joe nigdy jeszcze nie zatroszczyła się tak o Znajdę. Skoro ta wydała na świat pięć chwytających za serce plamek, Puchonka postanowiła nadrobić zaległości i rozpieścić kocicę nader wszystko, nie zważając na zazdrość Emanuela.\nBardzo łatwo jest odnaleźć Piotrusia Pana. Krótki, nieśmiertelny rysopis spełniał swe zadanie znakomicie: bose nogi, pióra w imidżu, bananowy uśmiech i bardzo głośny śmiech z Hufflepuffu. Raźnym krokiem przeskakiwała większe kamyczki, jaśniejąc w promieniach zachodzącego za horyzontem pomarańczowego słońca. Skręcone dziś pukle dziewczyny podskakiwały z każdym żwawym krokiem. Zdawać się mogło, że w nawet najmniejszy ruch wkładała mnóstwo entuzjazmu i energii. Nie mogła czekać do kolacji, aby pokazać Dwayne'owi zdobyty łup. Czuła wewnętrzny mus znalezienia go i obrzucenia szczegółowymi instrukcjami dotyczącymi żywienia młodej kociej mamy, aby zadbał o nią pieczołowicie, a co za tym idzie, wpłynął odpowiednio na pokarm Plamek Pięciu.\nSzedł w stronę wielkiego dębu, nie mógł odejść za daleko. Pospiesz się, to go jeszcze złapiesz. Słowa uczynnego młodszego ucznia Pucholandu dźwięczały jej w uszach, gdy wspinała się na pagórek.\nNiespodziewanie upuściła papierową torebkę trzymaną dotychczas w ramionach. Puszki whiskasa potoczyły się z górki, gdy Joe zszokowana próbowała dowiedzieć się dlaczego tak mocno zabolało ją w klatce piersiowej. Coś ją przeszyło, niezidentyfikowany ból. W pierwszej chwili była pewna, iż ktoś ją zaatakował zaklęciem od tyłu bądź przeszył nożem. Zginając się, w pół podniosła dłoń, badając stan klatki piersiowej. Dotykając skóry, otworzyła szerzej oczy, ze strachem obserwując przyspieszenie bicia serca. Waliło jak młotem pneumatycznym, raz po raz i każde uderzenie odbierało jej dech. Co się stało? Przez kilka długich chwil nie potrafiła się wyprostować, porażona reakcją swego ciała. Rozważała nagłą chorobę albo osłabienie, wszak Wanda niedawno leżała w skrzydle szpitalnym i Joe mogła się od niej zarazić wirusem czy czymś podobnym. Jakaś ty naiwna. Otwórz te oczy, bardzo dobrze widziałaś. Posłusznie podniosła powieki, krzycząc wewnątrz czaszki i broniąc się przed obrazem zdrady. Rwanie w klatce piersiowej przybrało na sile. Rozchyliła usta próbując dotlenić organizm i oswoić się z tym, co właśnie ujrzała. Z daleka rozpoznała Dwayne'a. Będąc ślepą i tak by nań trafiła, żadne ciemności nie były w stanie zabić w niej umiejętność odszukania połówki własnej duszy. Bose stopy, wyrośnięte barki i chuderlawe, śmieszne futrzane nogi, z których śmiała się jeszcze dzisiaj rano. Futrzane nogi całowały się z Laurel Lancaster. Nie potrafiła uwierzyć, pragnęła wyprzeć z siebie tę scenę paradoksalnie chłonąc detale i zapisując je głęboko w pamięci. Powoli, toksycznie i boleśnie Jolene opanowało poczucie zdrady i odrzucenia. Była nieruchomą czarną plamką na tle słońca. Czego się spodziewałaś? Chciałaś, żeby dorosnął i proszę bardzo. Dorósł i całuje się z siostrą prefekta. Ale Joe nie chciała, żeby on się z kimś całował! Wmawiała sobie, że to nie jest zazdrość, a zdrada i zmartwienie przyszłością. Dwayne, mając dziewczynę, automatycznie nie będzie miał czasu dla niej, dla swojej przyjaciółki i tak jakby siostry. Nie będą mogli bić się na poduszki, łaskotać, rzucać na plecy, z indiańskim okrzykiem wbiegać do zimnej wody, wspinać na drzewo i wieszać na ramieniu jak gdyby nigdy nic. Dwayne będzie to robił z Laurel, nie z nią. Nie będzie miał dla niej czasu, nie będzie chciał z nią rozmawiać ani się wygłupiać, bo jest zakochany w Laurel Lancaster. Ale z ciebie zazdrośnica, Dunbar. Kto by się tego po tobie spodziewał... Głosik w głowie odebrał jej całkowicie jasność myślenia. Jolene prawie pobiegła do dwójki całujących się Puchonów. Chciała szarpnąć Dwayne'm, potrząsnąć nim i zapytać dlaczego to robi? Przecież to Joe go kocha i on nie może ot tak sobie się z kimś całować. A dlaczego nie? Laurel jest ładna, ładniejsza od ciebie. On ma do tego prawo, aby mieć dziewczynę, bo ciebie traktuje jak kumpla w spódnicy. Lepiej go zostaw. Chciałaś, żeby dorósł i to zrobił. Nie cofniesz czasu. Ze ściśniętego gardła siedemnastolatki wydobył się głuchy dźwięk rozpaczy. Nie wylała łez, nie była w stanie zamrugać i ulżyć sobie szlochem. Zamiast tego poznała drugą stronę animagii - mechanizmu obronnego. We wnętrzu czaszki zawyły czerwone alarmy zmuszające do ucieczki do bezpiecznej pozycji, do bezpiecznego miejsca. Z zasady ulubiona "bezpieczna pozycja" ludzi to embrionalna - zwinąć się w kłębek, stać się jak najmniejszym. W przypadku Jolene zadziałał wyostrzony któryś z instynktów - bonusie za opanowanie animagii.\nCzarna plama na tle słońca zmniejszyła się do kocich rozmiarów. Jak najdalej od Dwayne'a i Laurel. Nie chciała oglądać ich pocałunku, rąk wplecionych w zmierzwione włosy przyjaciela i ich ciał przylegających do siebie w miłosnym uścisku. W kociej czaszce rozległ się głuchy huk wżynający się w każdą komórkę ciała. Joe dała się ponieść zwierzęcej potrzebie. Nie patrzyła gdzie niosą ją srebrne łapki, pozwalała im przejąć kontrolę nad ciałem. Nie była w stanie oglądać ich szczęśliwych buziek, dotknięta do żywego swą reakcją.\nTemat: Re: Drzewo Wto 19 Maj 2015, 20:26\nSama Laurel choć młodsza od Morisona miała pewnie więcej szczęścia u płci przeciwnej niż on sam. Może to przez jej jasne oczy, blond loki i drobną posturę - przecież zwyczajowo chłopcy lecieli na blondynki, które ważą niewiele więcej niż marne piórko. Jedno jest pewne – pocałunek, którym obdarzał ją Puchon nie był jej pierwszym, aczkolwiek był z grona tych, które na długo zapadają w pamięć.\nTo prawda, wspinała się na paluszkach, byleby tylko móc dosięgnąć kuszących ust panicza z klasy wyżej, które nie tylko nęciły ją samym wyglądem ale i teraz smakiem. Gdy tylko skosztowała ich raz, miała ochotę na więcej i więcej – nie mogła powstrzymać się przed zlizywaniem cudnej słodyczy tworzącej wyjątkową mieszankę. Czuła jak policzki ją palą, jak jego dotyk wżera się w jej delikatną skórę przez materiał płaszcza i krzykliwej sukienki. Miała ochotę zarzucić mu ramiona na szyję, wpierw jednak zwyczajnie chciała nacieszyć się jego bliskością, pasmami ciemnych włosów między palcami i oddechem ogrzewającym jej twarz.\nDrgnęła jak rażona piorunem, kiedy wpierw jej dłonie osunęły się na kark Puchona, którego przyciągnęła do siebie, by za moment westchnąć malowniczo rozkoszując się nie tylko jego smakiem czy mocnym zapachem, który ją uzależniał, a którego nie mogła się nawdychać. Ciepłota ciała jak i francuskiego pocałunku sprawiła tylko, że pannie Lancaster zakręciło się w głowie od nadmiaru pozytywnych emocji. Skrupulatnie odwzajemniła słodką pieszczotę, przesuwając rozgrzanym językiem po pełnej wardze Indianina. Przymykając oczy jeszcze starała się zapamiętać jak najwięcej szczegółów w jego postawie, by móc je później rozpamiętywać na długo, długo przed snem.\nNie była świadoma tego, że ktokolwiek ich obserwuje. Jak ostatnim razem się rozglądała byli tutaj całkowicie sami. Oświetlały ich jedynie samotne latarnie, które teoretycznie powinny być jedynymi świadkami ich niecodziennego spotkania. Lau nie miała pojęcia co dzieje się w głowie Dłejna jak i Joe, dlatego jak gdyby nigdy nic kontynuowała przyjemność, odurzając kwiatowym zapachem samego Morisona, po czym z cichym westchnięciem pełnym uwielbienia odkleiła się od niego – dopiero potem odsunęła się na krok czy dwa, z wielkim wahaniem, czy w ogóle powinna to robić. Spuściła speszona wzrok starając się nadążyć za szybkim biciem serca, co jej się oczywiście nie udało. Zacisnęła drobne dłonie na krawędzi swego płaszcza milcząc przez chwilę i zastanawiając się jak wyznać Dwayne’owi, że czuje do niego coś więcej niż tylko zwykłe koleżeństwo. Po tym jak się pocałowali musiała to zrobić, przecież nie mógłby wykorzystać bezczelnie okazji do tego, by zaspokoić swoje własne żądze. Nie był tym typem chłopaka, prawda?\n- Dwayne, wiesz… Ja nie-nie powinna tego m-mówić, ale… ja Cię b-b-bardzo lubię. – Wymamrotała baaaardzo niewyraźnie, prawdopodobnie kierując ów słowa do swoich trzewików. Raptownie podniosła blond głowę, gdy właśnie to sobie uświadomiła i paląc kolejnego buraka wyrzuciła z siebie raz jeszcze ściskając powieki mocno, by nie widzieć jego reakcji.\n- Bardzo Cię lubię. – Płynne stwierdzenie wypadło z jej różanych ust, a sama panna Lancaster nie mogąc wytrzymać napięcia odwróciła się do chłopaka bokiem dysząc z przejęcia.\nTemat: Re: Drzewo Pon 25 Maj 2015, 11:07\nNieświadomość obecności Jolene była przyjemnym uczuciem świeżości, wylewające się na duszę Morisona całkowicie pochłoniętego nowymi doznaniami opanowującemu najmniejszą komórkę ciała. Porażony śmiałością i sprawnością języka młodszej koleżanki spiął mięśnie, wciąż zaciskając dłonie na jej przedramionach. Przemiły dreszcz prześlizgnął się wzdłuż kręgosłupa chłopaka, którego myśli uciekały przepłoszone rosnącą euforią i czystą formą rozkoszy, jakiej dotychczas nie badał w towarzystwie żadnej z dziewcząt. Przekonany, że jeśli tylko otworzy powieki, czar chwili pryśnie – zaciskał mięśnie wokół oczu ze wszystkich sił, powstrzymując pragnienie zmysłu wzroku nad ujrzeniem przyjemności malującej delikatny uśmiech na twarzy Laurel.\nCiężko mu było oddychać, a dłonie, niczym sparaliżowane, tkwiły w tym samym miejscu co uprzednio, jak gdyby pocałunek całkowicie wyparł z Morisona kontrolę nad ciałem oraz umysłem. Pustka, która go otaczała ze wszystkich stron pozwalała na skrupulatną pociechę mikroskopijnymi ruchami warg splątanych w gorących oddechach, jednak kiedy dziewczyna próbowała odebrać mu tych kilka sekund raju – zaprotestował żarliwie, próbując przekonać ją w desperackim ruchu warg powstrzymać, aby nie zmuszała go do powrotu do rzeczywistości. Aby nie musiał patrzeć jej w oczy. Aby nie musiał słuchać tego, co ma do przekazania. Aby nie musiał znosić wyczekującego spojrzenia na własnych barkach.\nNiestety, dziewczyna wyślizgnęła się spomiędzy jego dłoni i odsunęła na bezpieczną odległość, pozostawiając go lekko przygarbionego, z zaciśniętymi mocno powiekami i rozchylonymi wargami, które były zbyt ciepłe, aby świeżo pieszczone, aby mógł je zamknąć i rozkoszować przerwanym pocałunkiem. Kiedy zaczęła mówić, odniósł wrażenie, że jeszcze żadna z dziewczyn nie wypowiedział w tak uroczy, słodki, wspaniały sposób jego imienia, chociaż w głosie pobrzmiewała nutka strachu lub niepewności. Powstrzymał westchnięcie, tak samo jak grymas rozczulenia na twarzy poprzez zaciśnięcie zębów, co z kolei wyostrzyło rysy jego twarzy, nadając im pewnego gniewu. Serce kurczyło się nieregularnie, zalewane coraz to nowymi, intensywniejszymi i lżejszymi falami ciepłoty wraz z kolejnymi słowami Laurel. Miał wrażenie, że zaczyna brakować mu tchu i odnosił dokładnie takie samo wrażenie, jak podczas wielokrotnych zabaw z Heniem czy Joe w jeziorze, kiedy psikusy przestały sprawiać przyjemność, a przynosiły niebezpieczeństwo – i uczucie podtopienia nie należało do radosnych wspomnień. Z usilnym pragnieniem wyrwania się z poczucia osaczenia otworzył oczy, po raz kolejny nie wiedząc, w jaki sposób mógłby przeprosić Lancasterównę, ani też jak podziękować za ten niecodzienny dar.\nZamiast odpowiedzieć, wzruszył ramionami, jak gdyby w ogóle go to nie obchodziło. Pogarda do samego siebie niczym pajęczyna przykleiła się do ciała Dwayne’a, który przywitał ją z lekkością i ulgą, zmywając w ten sposób odpowiedzialność za użycie mowy do skomentowania tej sytuacji. I chociaż widział, że policzki Laurel płoną żywym ogniem, Morison doskonale udawał obojętność względem ich istnienia, samemu czując jak intensywnie rumieńce zapanowały nad jego głową. Aż po koniuszki uszu.\nTrwał w milczeniu, kiedy mięśnie dookoła gardła i strun głosowych pozostawały sparaliżowane, uniemożliwiając wypowiedzenie jakiegokolwiek innego dźwięku niż jęk czy warkot.\nTemat: Re: Drzewo Pon 25 Maj 2015, 19:19\nSama nie spodziewała się co chce usłyszeć od Morisona. Czy cokolwiek chce od niego usłyszeć, zaraz po tym przez co oboje przeszli.\nJeszcze do tej pory czuła słodycz i gorąc jego pocałunków, które można było śmiało nazwać ich pierwszymi. Drżała na całym ciele, nie mogąc powstrzymać przyjemnego dreszczu, który miarowo rozchodził się wzdłuż kręgosłupa, zahaczając o poszczególne nerwy, spinając mięśnie i sprawiając, że nawet ziemia nie zdołała jej utrzymać. Musiała przerwać ich delikatną pieszczotę, mimo, że już odczuwała brak jego ciepła, dotyku jego rozgrzanych dłoni na swoich ramionach i zapachu, który jeszcze jej nie opuścił. Wszystko to było zbyt świeże, zbyt niewinne by móc to przedłużać. Byli młodzi, tak naprawdę stanowczo zbyt młodzi na zrobienie kroku dalej – a kto wie, jakby zachował się Dwayne gdyby nie zdołał pohamować siebie jak i swoich rąk? Czy zsunąłby je niżej gdyby miał taką możliwość? Czy owionąłby ją gorącym oddechem, wypowiedział jej imię równie słodko i soczyście? Nie wiedziała.\nChciała, musiała czy może powinna się przekonać jak zareaguje na tą chwilę czułości?\nBłękitne tęczówki wpatrywały się z napięciem i wyczekiwaniem w postać starszego o rok Puchona, który tracąc ją powrócił do swojej poprzedniej pozycji. Zaraz po tym gdy się rozluźnił i otworzył oczy przyjął luzacką pozę, odbiegającą znacząco od tego czego się spodziewała. Nie powinien wyznawać jej miłości, mówić jaka jest piękna, ale chyba było go stać na ciut więcej niż tylko wzruszenie ramion, prawda? Wzruszyć ramionami można wtedy gdy ktoś pyta się Ciebie czy pasuje Ci na śniadanie owsianka z bananami. Ale nie wtedy, gdy młodsza i wyjątkowo płochliwa dziewczyna – tylko w sferze uczuciowej! – wyznaje Ci, że Cię lubi. I nie zwyczajnie lubi jak kumpla, a lubi jak faceta, jak chłopaka, którym mógłby się stać, gdyby tylko zechciał. Niezwykle urażona, przestraszona, czy też bardzo zawiedziona Laurel zacisnęła maleńkie usteczka i wyprostowała się stwierdzając w duchu, że zrobiła z siebie tylko idiotkę. Że niepotrzebnie przychodziła tutaj z Morisonem, że niepotrzebnie zgodziła się na spotkanie z nim – i chociaż jej puchońskie serduszko zdawało się krwawić, ona uniosłwszy się honorem Lancasterów postanowiła wykonać taktyczny obrót, który dobrze im by zrobił.\n- Już chyba pójdę. – Starała się za wszelką cenę nie piszczeć i nie płakać, bo chociaż to pierwsze było jeszcze do wykonania, to to drugie strasznie ją ograniczało - już teraz, już właśnie czuła jak kąciki oczu ją pieką, kiedy ta zacisnęła je równo z chłopakiem, który niespodziewanie przyciągnął ją do siebie unieruchamiając ją w żelaznym uścisku. Laurel zamarła wpatrując się w starszego Morisona, nie do końca wiedząc co się dzieje.\nTemat: Re: Drzewo Wto 26 Maj 2015, 11:11\nPrzygotowany był na widok płaczliwych łez w kącikach oczu Laurel, jednak nie podejrzewał jak mocno przysłonią one jej widok na rzeczywistość. Utknął między poczuciem obowiązku, przyjemnością, a wyrzutami sumienia, stojac w tak niekorzystnym położeniu, jak gdyby cztery tłuczki miały na niego spaść lada moment. Prawdę powiedziawszy, wolałby fizyczny ból niż obserwowanie zbolałej miny Puchonki, która z pewnością oczekiwała od niego czegoś więcej niż wzruszenia ramionami.\nDlatego, kiedy wypowiedziała niemrawe pożegnanie, nie czekał aż zniknie mu za najbliższym rogiem i jeszcze tego wieczoru otrzyma kilka sierpowych od Henia, tylko podskoczył do niej w kilku susłach. Zamknął ją szczelnie w ramionach niczym największy skarb, jaki udało mu się dotychczas odnaleźć, podczas gdy przedłużające się milczenie w żaden sposób nie tłumaczyło dziwnego zachowania starszego z Morisonów. Najzwyczajniej w świecie próbował zapanować nad chęcią ucieczki z tego miejsca, a kiedy już mu się to udało – na horyzoncie zamajaczył problem opanowania ściśniętego gardła, uniemożliwiającego wypowiedzenie choćby jednego, logicznego słowa.\n- N-n-n-n-nie-e-e-e-e-e … - wydukał z wyraźnym gniewem na własne ciało, zaciskając przy każdej rwanej samogłosce palce na materiale sukienki koleżanki, w przeświadczeniu o idiotyzmie sytuacji, w jakiej się znaleźli. Zawsze wydawało mu się, że kiedy po raz pierwszy pocałuje tak naprawdę, tak rzeczywiście, tak mocno jakąś dziewczynę, cały strach i obawy, cały wstyd odpłynie od niego w taki sposób, jakby nigdy nie istniał. Tymczasem tkwił po uszy w zamkniętej klatce własnych myśli, które pragnął przekazać w trybie ekspresowym Laurel, a nie potrafił – potęgując tym samym jej bolesne odczucie odrzucenia. Sam znał doskonale te nieprzyjemne ukucia w sercu, przekonanie o własnej niższości i brzydocie tak głębokiej, jak gdyby uniemożliwiała spojrzenia w przyszłość z nadzieją. Oczywiście, nie podejrzewał, że Laurel coś takiego akurat czuje, ale gdzieś w głębi łudził się – a może jednak są i na tej płaszczyźnie podobni? Może tutaj się porozumieją i bez zadawania zbędnych pytań, zaakceptuje to jego jąkanie i stopniowo, wspólnymi siłami zaczną je eliminować?\n- L-l-l-l-l-l-l-l-l-l-l-l-l-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u-u – przerwał, wzdychając ze zrezygnowaniem i pokręcił głową , przyciskając podróbek do skroni biednej, osamotnionej Laurel, która niewiele z jego wypowiedzi mogła zrozumieć. Łudził się, że połączy ze sobą fakty i nie będzie go zmuszać do wypowiedzenia lubię cię właśnie teraz. Ileż to razy Heniek nabijał się z tego w jej towarzystwie, kiedy przechodziła jakaś ładna dziewczyna, a on – Dwayne Morison – zapominał języka w gębie, czerwieniąc się niczym piwonia?\nNo dalej, mała, rozgryź to! – wrzeszczał do niej w języku telepatii.\nTemat: Re: Drzewo Wto 26 Maj 2015, 19:00\nBlondwłosy aniołek skarcił samego siebie za płaczliwość, bycie beznadziejną w kwestii uczuć i opieszałość związaną z chęcią ucieczki. Była przecież szybka! Dałaby sobie radę, bez problemu zwiałaby starszemu Morisonowi nie narażając się na szwank czy wstyd jaki ze sobą niosło jej wyznanie.\nBała się cholernie tego co nastąpi po ich pocałunku, po chwili wytchnienia i czułości, o którą nikt ich by nie posądził. Może to było tylko szczeniackie zauroczenie jej słodkim żołnierzykiem, ale było ono n tyle mocne, że sprawiało, że dziewczyna nie widziała nic poza nim. Był przecież prawie mężczyzną, którego znała od sześciu lat. Który widział jak dorasta, który znał jej rodzinę od podszewki, z którym lubiła się i to teraz nawet nieprzeciętnie. Sama nie wiedziała kiedy ją to trafiło, kiedy poczuła do niego przysłowiową miętę, kiedy zapragnęła by to właśnie on stał się jej słońcem, jej światłem, kimś, w kim będzie miała oparcie.\nNie myślała nad tym jak Henry zareaguje na wieść, że ona i Dwayne… No właśnie co. Co z nimi? Jak będzie wyglądać ich relacja? Teraz, kiedy zdobyła się na wyznanie godne bohaterki tragicznych powieści o miłości. Bała się, że chłopak ją odrzuci, że będzie musiała usunąć się w cień, czy odejść z drużyny, w której czuła się wyjątkowo dobrze. Przecież ze sobą współpracowali, byli paczką – porozumiewali się doskonale, potrafili wyczuć nastrój drugiej osoby. Wiedziała kiedy jest mu źle i chociaż nie okazywała tego i nie nadskakiwała jego osobie, to po prostu wiedziała.\nZaskoczył ją niespodziewany gest Morisona, przez który poczuła się niezwykle bezpiecznie. Poddała mu się, nie opierając się zbytnio – praktycznie wcale. Oddychała niespokojnie nie mogąc wydusić z siebie żadnego słowa, podczas gdy skurcze mięśni wstrząsały jej drobnym ciałem. Dopiero po dłuższej chwili postanowiła go objąć, co wyszło jej niezwykle niezdarnie, jakby robiła coś takiego po raz pierwszy. Wsłuchała się w jego głos, a raczej przedłużone przeraźliwie głoski i zagryzła dolną wargę momentalnie, jakby chciała ją pożreć w całości. Miętoliła ją dosyć długo i intensywnie jakby tylko to się dla niej liczyło. Poczuła jego rozgrzany podbródek na swoim czole i już wiedziała. Znowu. Trafiło ją. Przymknęła powieki i delikatnym, niepewnym ruchem dłoni przesunęła po jego ramieniu, jakby chcąc dodać mu odwagi. Wydała z siebie ciche piśnięcie, nie mogąc wypowiedzieć ani słowa otuchy. I chociaż chciała, to zaciskała jedynie palce na jego ręce starając się powiedzieć to co powinna.\n- Wiem. – Wydusiła z siebie w końcu, po długiej walce ze sobą. Rozluźniła się i wtuliła w chłopaka, nie mogąc zrobić nic więcej. Wiedziała, że ją lubił. Po prostu to czuła.\nTemat: Re: Drzewo Sro 27 Maj 2015, 08:43\nCzuł się jak dureń, nie mogąc zapanować nad własnym aparatem mowy w tak kluczowym momencie, zdawałoby się – przełomowym! Przeświadczony o beznadziejności przypadku, jakim jest jego nieśmiałość, postanowił wypuścić Laurel z ciasnego objęcia i przeprosić, pozwolić aby nie zmieniła zdania na temat tego niegodziwego zachowania i przeniosła zainteresowanie na jakiegoś…bardziej kompetentnego chłopaka. Ciepło jej maleńkiego ciała nie pozwoliło mu tak od razu zrealizować postanowienia, a potem został zakleszczony w przyjemnym, śmiesznie desperackich ramionach dziewczyny i nie mógł powstrzymać rozbawienia wykrzywiającego twarz w grymasie uśmiechu. Czuł przy piersi, że ona coś wyprawia z wargami, a wyobraźnia sama podesłała mu odpowiednio zbereźne obrazki, których pojawienie się zrzucał na barki Artiego, lubującego się w potęgowaniu nieśmiałości Morisona, podsyłając mu niewybredne świerszczyki. Usilnie próbował zatrzymać swoją głową przy skroni dziewczyny, ale poprzez rękaw marynarki czuł pieszczotliwe paluszki, które zamąciły ponownie myślami. Dlatego niczym piesek zaczął przytakiwać głową, chociaż spomiędzy zaciśniętych warg nie wychodziło żadne wytłumaczenie. Po prostu milczał niczym zaklęty, próbując gestami przekazać uczucia drążące tunele w duszy.\nPóźniej, kiedy kontemplował z radością dzisiejszy wieczór, nie potrafił jasno określić, co go podkusiło do tak śmiałego gestu. Pochwycił Laurel jeszcze ciaśniej, pochylając brodę na jej barku i nieświadomie dmuchając rozgrzewającym oddechem na wysokości jej ucha, uniósł ją niczym piórko – tak jak robił to wielokrotnie, kiedy Puchonka próbowała wtopić się w tłum i dyskutować z chłopakami, nie reagując w ogóle na ich zniesmaczenie oraz niechęć. Ostatnimi czasy coraz łatwiej było mu ją przenosić z miejsca na miejsce, chociaż dwa razy częściej otrzymywał celne kopniaki w piszczele, podczas gdy reszta zamykała drzwi do dormitorium, a Henio górował : „to nie rozmowy dla dziewczyn”.\nMoże próbował przywołać w pamięci właśnie to wspomnienie, dzięki któremu było łatwiej zapanować nad strachem? Może w ten sposób mógł rozluźnić mięśnie, podczas gdy organizm wkładał ten gest jako jeden z wielu naturalnych, swobodnych? Dwayne sam nie wiedział, bo o tym w ogóle nie myślał. Działał zupełnie instynktownie, ponownie porażony pragnieniem pocałunku – skoro wszystko już sobie wyjaśnili. Przynajmniej w jego mniemaniu, nie było już nic więcej do powiedzenia.\nBez zbędnych słów i w milczeniu trzymając się za ręce przypieczętowali wspólne dni przyszłości, wracając z uśmiechami na twarzach do dormitoriów. Zamek powoli kładł się spać, jednak ani Laurel ani Dwayne nie zmrużyli oka tak szybko, jak ich nieświadomi niczego przyjaciele.\n[zmiana tematu x 2]\nTemat: Re: Drzewo Pią 05 Cze 2015, 17:29\nTen dzień nie zapowiadał się dla niej najlepiej.\nOczywiście głównym powodem tego był najukochańszy kot, który nie chciał jej oddać listu, w którym odnalazł sobie nową zabawkę. Ganiała Whiskey po całym Hogwarcie, aby choć kawałek listu przetrwał. Nie udało się - gdy zdołała go pochwycić był podarty i obśliniony. Zrezygnowana westchnęła i puściła swojego zwierzaka. Ale ten teraz nie chciał sobie iść i znowu wędrował za nią krok w krok.\nZawędrowała zrezygnowana na błonia, siadając pod drzewem. Wpatrywała się w zniszczony list, głaszcząc swojego kota, jednocześnie m i z pewnością jej tata nie byłby zadowolony z tego faktu. Zdążył się już zaprzyjaźnić z tym cholernym kocurem, zresztą ona też się do niego przyzwyczaiła, choć często ją denerwował. Poza tym, kto by jej listy przynosił, gdyby go zabrakło? Listonosza w Hogwarcie nie znajdzie, a sowy są złe.\nZdjęła z głowy wianek, aby się nim trochę pobawić z Whiskey. Jednakże zwierzak nie wydawał się ani trochę zainteresowany kwiecistą zabawką, więc Haven popoprawiała go trochę, po czym założyła go znowu na głowę.\nOparła się o drzewo, jednocześnie szukając czegoś ciekawego w swojej torbie z Kubusiem Puchatkiem. W końcu znalazła to, czego szukała - czekoladę z orzechami. Co prawda, w połowie zjedzoną, ale też może być. Odwinęła ją z opakowania i zaczęła jeść. Przez chwilę wpatrywała się w blizny na swojej lewej ręce, które powstały po gaszeniu papierosów. Dotknęła jednej,przez co syknęła cicho. Po kilku momentach zasłoniła rękę rękawem. Niezbyt ciekawie one wyglądały. Drugą rękę odsłoniła, aby przyjrzeć się tatuażowi. Wpatrywała się w Oko Horusa nieco dłużej, po czym znowu zasłoniła to rękawem.\nTemat: Re: Drzewo Sob 06 Cze 2015, 02:25\nDlaczego Fiołek miała na imię Fiołek? Istnieje kilka, niewykluczających się nawzajem teorii o etymologii przydomka dzielnej sówki Erica Henleya. Jedna z nich, rozpowszechniana przez samego Mugolaka, traktuje o okolicznościach znalezienia ptaszyska. W odróżnieniu od większości sów należących do uczniów Hogwartu, młoda płomykówka nie została bowiem zakupiona na ulicy Pokatnej czy w jakimkolwiek innym sklepie z magicznymi zwierzakami. Fiołek najprawdopodobniej była kiedyś własnością Zamku, jednak po tym jak Eric jakieś 3 lata na temu na błoniach ocalił ją przed niechybną śmiercią, kategorycznie odmawiała doręczania listów komukolwiek innemu. Wróćmy jednak do samym okoliczności owego incydentu, ma to bowiem kluczowe znaczenie w kwestii wyjaśnienia poruszonego ówcześnie problemu, według trzynastoletniego wtedy Gryfona, swoją wierną przyjaciółkę znalazł leżącą właśnie– a jakżeby inaczej – wśród zakwitających właśnie fiołków tzn. tak przynajmniej wydawało się chłopakowi, ale równie dobrze mogły to być jakieś inne fioletowe kwiaty, z kimś kto identyfikuje tylko dwa, a w porywach do 3 gatunków kolorowych badyli, nigdy nie wiadomo. No cóż, to była oficjalna wersja, jednak ta mniej rozpowszechniona teoria rozbudowywała nieco wersję wydarzeń. A dokładniej rozbudowywała o upodobania żywieniowe szalonej sowy, która to nie wiedzieć czemu, za punt honoru uznawała obgryzanie większości kwietników w Hogwarcie. I choć Eric próbował wielu sposobów by ją tego oduczyć, włączając w to wydanie całego miesięcznego kieszonkowego na najlepszą karmę dla sów jaką udało mu się znaleźć w Hogsmeade, wszelkie jego starania okazały się daremne, a zamkowe doniczki po dziś dzień nie zaznały spokoju. Wspomnienie owego tematu nie jest jednak – jak mogłoby się wydawać – przypadkowe. Ubrany w stary, granatowy sweter po bracie i równie stare, brązowe, flanelowe spodnie Eric Henley wracał właśnie ze stadionu do swojego dormitorium, gdy nagle dostrzegł na niebie znajomy kształt przywłaszczonej sobie przed laty sowy. Uznawszy, że niesie przywiązaną do nóżki odpowiedź Valentine na jego ostatni list, nieświadomy niczego chłopak, uśmiechnął się i spojrzał na chwilę za siebie, by zobaczyć co z Adamem którego - gdy odkładali miotły - zostawił kilka kroków za sobą. Widząc, że ten już prawie go dogonił, Gryfon ponownie przeniósł wzrok na lecącego ku niemu ptaka. Od odebrania przesyłki dzieliło go już zaledwie kilkanaście metrów, gdy wtem sówka postanowiła zmienić zdanie i wykonała gwałtowny zwrot w stronę przeklętego drzewa o które kiedyś prawie zabiła się biedna Joe. Osłupiały Eric ściągnął brwi i z wyrazem zrezygnowania na twarzy przewrócił oczyma.\n-Dzięki... -bąknął pod nosem i odprowadził wzrokiem ptaszysko które zaczęło niebezpiecznie szybko pikować ku ziemi. Przez moment Gryfon był przekonany, że zwyczajnie upatrzyła sobie jakąś mysz, albo coś w tym rodzaju i postanowiła zrobić sobie przerwę na drugie śniadanie, jednak dostrzegłszy ciemnowłosą dziewczynę z wiankiem na głowie, chłopak przełknął głośno ślinę. Co gorsza, ostatecznie miał niestety rację, sowa bez wątpienia zaplanowała właśnie przerwę na rzeczone drugie śniadanie. Nie zamierzała jednak wszamać myszki, ani żadnego innego przedstawiciela fauny.\n-Fiołek, Nie! – wrzasnął chłopak i porwał się pędem w stronę ofiary swojego zwierzaka, którego celem były ułożone na głowie dziewczyny kwiaty. –Nie wolno, słyszysz – krzyknął widząc jak niewielkie szpony zaciskają się na wianku i próbują poderwać go w górę.\nTemat: Re: Drzewo Sob 06 Cze 2015, 14:25\nAdam zazwyczaj wszędzie przemieszczał się miotłą po Hogwarcie. Wychodził z założenia, że tak będzie mniej rozpoznawalny i zauważalny przez Filcha, co dawało mu więcej punktów do przetrwania w tych trudnych czasach szkolnych. Było zimno, listopad dawał po sobie już dosyć mocno znać, więc i on nie zamierzał się przeziębić i jednocześnie usidlić w skrzydle szpitalnym pod okiem pani Pomfrey. Co jak co, ale cenił wolność i możliwość robienia przeróżnych psikusów innym uczniom w towarzystwie swojego najlepszego przyjaciela, Forrestera. Niestety, nie było go w pobliżu, a jedynego Gryfona, jakiego dostrzegł niedaleko był Henley. Wylądował niedaleko i dogonił go, zgadując, że najpewniej wraca do dormitorium po treningu Quidditcha. Nie zadawał jednak zbędnych pytań, po prostu idąc za nim, gdyż chłopak miał na tyle szybki chód, że z trudem dotrzymywał mu kroku. Chrząknął tylko raz, aby zwrócić na siebie uwagę, a gdy to nie podziałało, po prostu co chwilę zaczynał truchtać, aby młodszego kolegi nie zgubić. Wysoko w górze trzymał miotłę, aby ta nie plątała mu się pod nogami, a on nie musiał skakać jak ten myszoskoczek, o którym ostatnio słyszał dużo, gdy przesiadywał w towarzystwie mugolaków. Oni to mieli ciekawe życie i tematy do rozmów, które Morgan zadziwiająco szybko i chętnie przyswajał. Przykładem były odświeżacze do samochodów w kształcie choinki, które ciągle wieszał na klamce do gabinetu Filcha.\n- Masz niesamowicie krnąbrną sowę, stary – skomentował w końcu, obserwując całe zajście, jakie miało miejsce w przeciągu kilku sekund. Nie mówił, że jego Chester była święta, bo daleko jej do świętości. W sumie… to może powinien też dać jej trochę swobody?\nI tak jak pomyślał, to tak zrobił. Wyciągnął z kieszeni skórzanej kurtki sówkę, która najwyraźniej została dopiero co wybudzona ze snu i cisnął nią w powietrze tak dyskretnie, aby nikt nie zauważył. Chester nieco zdezorientowana poleciała prosto w stronę siedzącej pod drzewem Ślizgonki, a to, że była złośliwa i nie lubiła dziewcząt będących w pobliżu Adama, pierwsze co zrobiła, to wylądowała jej na głowie i zaczęła skubać włosy i dziobać gdzie tylko się da.\nGryfon może nie do końca przewidział to, co właśnie miało miejsce i… uderzył się w czoło otwartą dłonią, plując sobie w twarz. No to świetnie.\n- Trzeba tej małej pomóc – powiedział, po czym ruszył szybkim krokiem w kierunku atakowanej, nawołując swoją sowę, która uparcie nie chciała odsunąć się od nieszczęśniczki. Adam podrapał się po głowie i pierwsze co przyszło mu na myśl, to chwycenie za wianek nieznajomej dziewczyny i rzucenie go w przypadkowym kierunku. Pech chciał, żeby Eric znalazł się w niewłaściwym miejscu i tym samym… dostał w twarz pachnącą wiązanką.


Budownictwo / Architektura - darmowy katalog stron - internetowa baza firm\nPonad 90 tysięcy produktów sanitarnych i dekoracyjnych służących do urządzenia Twojej łazienki, oferuje sklep z łazienkami Sanit-Express.pl. Na klientów czekają kabiny prysznicowe, baterie umywalkowe, umywalki, meble łazienkowe, wanny z hydroma\nDzięki temu jesteśmy w stanie sprostać ich potrzebom. Stawiamy na prężny rozwój w oparciu o ekologiczne rozwiązania.\nNa witrynie online omawianego sklepu Carrea możecie odnaleźć znaczny repertuar ceramiki ściennej. W pierwszym rzędzie wybitnie interesująco prezentuje się proponowana tu mozaika. Powstała ona, ażeby usatysfakcjonować nader wymyślne pragnienia wszelakich klientów. Przy sporządzaniu wspomnianej ceramiki brali udział jedynie znani styliści, tak więc docelowy efekt jest nieustannie zniewalający. Wspomniane płytki świetnie będą pasować do wielu wnętrz, zresztą najlepiej zobacz to osobiście!\nAN EXTENDED Island few says an architect cheated the blueprint with their one-of-a-kind aspiration house -- to create a carbon duplicate in the city next door.\ndata: 09-07-2016 | szczegóły\nPracownia pani Doroty Kamińskiej zajmuje się projektowaniem wnętrz mieszkalnych, biurowych, publicznych oraz komercyjnych. Projekty wykonywane są na terenie Wielkopolski, a po wcześniejszym kontakcie także w innych miejscach.\nWykonujemy aranżacje z roślin doniczkowych do biur, restauracji, banków, sal konferencyjnych, ogrody zimowe, ogrody wertykalne, ścianki zieleni. Oferujemy projekty i aranżacje roślinne balkonów i tarasów, przestrzeni wokół basenów. Dobieramy donice i rośliny na indywidualne zamówienie. Realizujemy zamówienia na terenie Warszawy i okolic. Jedną z naszych usług jest profesjonalna stała lub jednorazowa opieka nad roślinami doniczkowymi a także rewitalizacja roślin. Na życzenie klienta wykonujemy projekt z kompleksową realizacją. Możliwe jest też wykonanie realizacji według projektu klienta. Dowozimy rośliny, donice i ziemię pod wskazany adres na terenie Warszawy i okolic. Kontakt tel.: 501 858 666 www.roslinyzielone.pl\nStylowe wnętrza Kameleleon-projektowanie\nDziałamy w wielu regionach Polski, ale w szczególności skupiamy się na województwach: - Zachodniopomorskim (Koszalin, Kołobrzeg, Połczyn Zdrój, Białogard, Szczecinek i okolice), - Mazowieckim (Warszawa, Pruszków, Ostrołęka i okolice) - oraz Wielkopolskim (Poznań, Piła, Gniezno i okolice). Do tej pory projekty były realizowane w Połczynie Zdroju, Koszalinie, Kołobrzegu, Mielnie, Białogardzie, Warszawie, Ostrołęce i Poznaniu. Dziś zleceniodawców mamy również zza granicy, przede wszystkim z Rosji i Ukrainy.bbbbb\n55 1 40 0 0


Historyjki - Strona 215 z 233 - Twoje Memy\nWczoraj podczas rodzinnej imprezy, moja mama powiedziała, że po urodzeniu miałem najmniejszego penisa w porównaniu do moich 4 braci.\n11 czerwca 2018 3 lata temu\nZacznij nosić włochate rajstopy przeciw gwałtom\nĆwiczyłam dzisiaj na siłowni kiedy dostrzegłam obleśnego kolesia, który obwąchuje sprzęt po tym jak go zwolniłam. Stwierdziłam, że może mi się coś ubzdurało, ale chwilę później zrobił dokładnie to samo. Poprosiłam go, żeby przestał bo wprawia mnie to w zakłopotanie – facet spojrzał na mnie z uśmiechem od ucha do ucha i „zaciągnął się” głośno, nie odrywając przy tym oczu ode mnie. Nawet nie wiecie jak się cieszę, że w zeszłym tygodniu kupiłam 6 miesięczny karnet na tą siłownię.\nDziś w szkole napisałam sms chłopakowi, w którym wyraziłam swój żal z powodu oszukiwania. Odpisał mi, że również przeprasza, za to że zdradził mnie z moja najlepszą koleżanką. Chodziło mi o ściąganie na teście z maty…\n10 czerwca 2018 3 lata temu\nTrzeba się cieszyć, że pożegnała się ze starymi przekonaniami\nPo dwóch latach związku moja dziewczyna w końcu poradziła sobie ze swoimi kompleksami i nieśmiałością i odważyła się rozebrać. Szkoda, że przełamała się nie przy mnie, tylko przy koledze z pracy.\nWczoraj dowiedziałam się, że mam uczulenie na jad pszczół. W bardzo drastyczny sposób. Na własnym weselu.\n9 czerwca 2018 3 lata temu\nByłam na imprezie z koleżankami. Podeszło do nas paru kolesi. Po paru wymownych spojrzeniach jeden z nich oświadczył zrezygnowany: „No dobra ja biorę tą brzydką tym razem!”… po czym podszedł do mnie i się przedstawił.\nI zarobił 10 zł\nDziś w szkole zaproponowałem kumplowi, że jeśli wejdzie na drzewo i z niego zeskoczy, to dam mu 10 zł. Nie spodziewałem się, że skończę w szpitalu ze złamaną ręką. Cwaniak skoczył na mnie.\n8 czerwca 2018 3 lata temu\nNa rodzinnych zakupach w supermarkecie dzieciaki wrzuciły mi do koszyka tampony bo zachowuję się „dziwnie i nieznośnie i najwyraźniej zbliżają mi się te dni”.\nJestem na diecie, ale czasami w weekendy pozwalam sobie na coś słodkiego. Dziś kupiłem ciasto czekoladowe. Ciasto było dziwne w smaku, ale sądziłem, że to wynik składników. No i nie za bardzo się pomyliłem – jednym ze składników był WYPALONY PET! Najgorsze, że znalazłem go przy samym końcu jedzenia… No cóż, na razie straciłem ochotę na słodkości…\n7 czerwca 2018 3 lata temu\nRośnie mi mały ogr\nMój młodszy brat po obejrzeniu „Shreka” stwierdził, że nie będzie mył uszu, ponieważ chce zrobić sobie świeczkę tak jak Shrek. Nie da się mu nic przetłumaczyć. Nawet torbą cukierków.\nAle się strachu najadłem\nCzarny Humor Historyjki\nAle mam nieziemską babcie xD. Ostatnio jak grilla robiłem, to weszła do kuchni, gdzie dziewczyny robiły jakieś mięsko i rzuciła hasło: „Wiecie dziewczyny, mówią, że gdzie kucharek sześć tam nie ma co jeść, po czym odwraca się do facetów i mówi: ale jest co podupczyć”. Umarliśmy 😀\n6 czerwca 2018 3 lata temu\nKiedy jesteś właścicielem kota\nGdy wróciłam dziś do domu, na środku salonu zobaczyłam swojego kota z martwym, poszarpanym ptakiem. Kotek chciał mi zrobić niespodziankę i przyniósł mi prezent.\nPoprzednia Strona 1 … 211 212 213 214 215 216 217 218 219 … 233 Następna Strona\nDziwne i jeszcze dziwniejsze samochody [15 zdjęć]\nCi ludzie mieli pechowy dzień [15 zdjęć]\n10 gwiazd, które prawdopodobnie widziałeś w młodości, ale ich nie rozpoznałeś\n17 gwiazd, które zdecydowały się na korekty plastyczne\n21 najdziwniejszych rzeczy, które ludzie posiadają w swoich pokojach\n16 zdjęć zrobionych w idealnym momencie\n18 zdjęć, które są skutecznym środkiem antykoncepcyjnym\nI jak tu nie kochać zwierząt? [18 zdjęć]\nDziwacy z rosyjskich portali społecznościowych [15 zdjęć]\nKolorowe wariacje Matki Natury [16 zdjęć]\n18 ludzi, którzy przeszli ogromną metamorfozę\n18 osób, które zrzuciły kilka kilogramów i otworzyły nowy rozdział w swoim życiu\n20 gwiazd, które zdecydowały się na krótkie włosy


W co ubiera się elegancka, szykowna Polka?\nDobrze dobrany strój nie tylko podkreśli naszą urodę, ale także przyda nam powagi, podniesie samoocenę i poprawi humor. Lubimy być piękne i podziwiane, dlatego jesteśmy tak uważne, szukając czegoś dla siebie. Warto postawić na szyk i elegancję!\nKiedy myślimy o szykownych strojach, myślimy często o Paryżu, Mediolanie czy Londynie, czyli europejskich stolicach mody. Wydaje nam się, że tylko w ubiorach z metką słynnych projektantów mamy szansę być naprawdę piękne i podziwiane.\nTymczasem prawdziwą siła ubioru nie jest to, że zaprojektował je ktoś znany z pierwszych stron gazet, nie to, że nosiły je modelki patrzące na nas z billboardów czy magazynów kobiecych, ale doskonała znajomość tkaniny, jej możliwości, umiejętne połączenie poszczególnych elementów, podkreślenie odpowiednim krojem walorów kobiecego ciała.\nTo właśnie wyczucie stylu, doświadczenie w pracy z tkaniną, świetny zmysł obserwacji zarówno trendów modowych jak i potrzeb kobiet, a – przede wszystkim – dużo serca włożonego w projekty, sprawiają, że stroje są wyjątkowe.\nTego uczucia i staranności próżno szukać w „fabrykach mody”, za to celują w nich nasze rodzime zakłady krawieckie. Zbyt często zapominamy, że polskie projekty często podbijają rynek właśnie subtelną elegancją i funkcjonalnością.\nPracownia krawiecka BOONE to elegancka marka modowa, obecna na rynku od 1989 roku. Jest to firma rodzinna, zatrudniająca najwyższej klasy projektantki i krawcowe.\nStawia na nowoczesność, i funkcjonalność, w unikalny sposób łączy klasyczną elegancję i prostotę.\nKolekcje BOONE oferują wszystko, czego potrzebuje elegancka kobieta – sukienki, żakiety, płaszcze i spódnice. Dzięki klasycznym kształtom doskonale podkreślają one kobiece kształty, a precyzyjne wykonanie i dbałość o szczegóły sprawiają, że każda kobieta dosłownie wygląda „jak spod igły”.\nBez krzykliwych wzorów czy udziwnionych kształtów, kolekcje zachwycają subtelnymi detalami – fantazyjnym wzorem, klasycznymi groszkami, falbankami. Na pierwszy rzut oka widać, że są to stroje dla kobiet ceniących sobie precyzję wykonania i funkcjonalność.\nChoć mówi się, że to nie szata zdobi człowieka, jednak my, kobiety, wiemy, że nasz ubiór to druga skóra, ta, którą pokazujemy światu. Szykowna Polka postawi na stroje, które nie tylko podkreślą jej urodę, ale także profesjonalizm i godność.\nTAGI: dobrze uszyte stroje elegancka Polka klasyczny strój moda dla Polek polska moda profesjonalizm w co się ubierają Polki\n« Bezpieczne odchudzanie\nJak powstają perfumy? »\nOsobiście wybieram strój numer 3- żakiet. Gdy mam założony to czuje się pewnie.\nDruga kreacja jak dla mnie posiada za dużo wzorów. Dół mógłby posiadać delikatny wzór , ale nie dół. Wyjątek stanowi inny kolor sukni.


Program Upowszechniania Piłki Siatkowej jest współfinansowany ze środków Samorządu Województwa Dolnośląskiego. 1 czerwca br. w GOSiR Twardogóra odbył się turniej finałowy Programu Upowszechniania Piłki Siatkowej. Uwagi i propozycje do Programu można zgłaszać za mocą formularza zamieszczonego, wraz projektem ww. dokumentu, na stronie UMWD w zakładce „organizacje pozarządowe” - aktualności -pozarzadowe/organizacje-pozarzadowe/aktualnosci/artykul/konsultacje-projektu-programu-wspolpracy-samorzadu-wojewodztwa-dolnoslaskiego-z-organizacja-6/\nPiłka nożna, koszykówka, jazda na rowerze, łyżwach, a może na hulajnodze czy deskorolce? W naszej bazie produktów znajdują się sprzęty, które spełnią oczekiwania nawet najbardziej wymagających klientów. W naszym sklepie znajdziesz niezbędne akcesoria do tego, by uprawiać wiele różnych dyscyplin sportowych.\nMamy dla Ciebie wszystkie niezbędne akcesoria do uprawiania koszykówki, badmintona, piłki nożnej czy siatkówki. Szczegółowe informacje dotyczące zasad przetwarzania danych osobowych znajdą Państwo w zakładce Dane osobowe i cookies. 2 odpowiedzi 7 podanych dalej 59 polubionych.\n3 odpowiedzi 2 podane dalej 19 polubionych. Anuluj Anuluj prośbę zgodę na obserwowanie wysłaną do @sport_tvppl. Od kilku dni zamawiam Sport tą drogą i długo chyba nie zajrzę do kiosku.\nCo tu komentować, super usługa, szczególnie dla osób, które większość czasu spędzają za granicą naszego kraju. Sport to regionalny dziennik sportowy wydawany w Katowicach, który istnieje na rynku nieprzerwanie od 1945 roku. Wyrażam zgodę na otrzymywanie Newslettera oraz akceptuję treść klauzuli RODO.\nZacieśnienia współpracy między instytucjami i organizacjami działającymi w dziedzinie sportu i aktywności fizycznej; Zawodnik Towarzystwa Sportowego „Gwardia” Olsztyn Maciej Kowalewicz zdobył trzy złote medale w trzech następujących... W dniach 25 - 29 września 2019 r. odbyły się Mistrzostwa Polski Juniorów w Bydgoszczy.\nOtwieramy dla Was możliwość pisania bloga sportowego. Interesujesz się sportem i chciałbyś podzielić się swoimi opiniami? Zanim klikniesz „Przejdź do serwisu” lub zamkniesz to okno, prosimy przeczytanie tej informacji.\nJeżeli nie wyrażasz na to zgody, możesz zmienić ustawienia swojej przeglądarki. Aby ułatwić korzystanie z naszej strony internetowej, używamy plików cookies, które zapisywane są na Twoim komputerze. Różne realizowane w jej ramach czynności, poza pracą czy nauką, są wykonywane w miejscu zamieszkania czy pobytu, co różni ją z kolei od turystyki - podróży w celu poznawania świata i ludzi.\nPojawia się nagle i od razu kładzie do łóżka. Na przeziębienie, kaszel i gorączkę najskuteczniej zadziałają domowe specyfki z naturalnych.. Jadłospis możesz też pobrać w formie PDF'a klikając TUTAJ.\nW tym czasie pomidory kroimy w ćwiartki i mieszamy z posiekaną bazylią, oliwą oraz solą i pieprzem. Fasola czerwona w zalewie (konserwowa) - 100 g (5 łyżek) Podajemy z natką pietruszki i pieczywem.\nW połowie gotowania delikatnie przewracamy pulpety łyżką na drugą stronę. Przykrywamy pokrywką i gotujemy na bardzo małym ogniu przez około 10 minut. Całość mieszamy ze zmielonymi płatkami owsianymi (można zamienić na odrobinę bułki tartej, mąki kukurydzianej albo panieru z ciecierzycy).\nPosypujemy siemieniem lnianym i rozdrobnionymi orzechami włoskimi. Pod koniec gotowania dodajemy ciecierzycę i pokrojonego w kostkę indyka. Na oliwie podsmażamy drobno posiekaną cebulkę, imbir oraz czosnek.\nOmlet podajemy z pieczywem, roszponką i. Potrząsamy patelnią aby masa jajeczna równomiernie pokryła dno patelni i grzyby. Jajka rozbijamy z odrobiną mleka, posiekaną pietruszką, solą i pieprzem.\nNa patelni rozgrzewamy odrobinę oliwy i smażymy drobno posiekane pieczarki. Dodajemy drobno posiekaną cebulkę, rzodkiewki, koper i szczypior. Przykrywamy warstwą obranych ze skórek pomarańczy.\nMieszamy z miodem, startym imbirem, drobno posiekanymi orzechami. Płatki owsiane zalewamy wrzątkiem (centymetr powyżej poziomu płatków). Całość posypujemy natką (lub kolendrą) i podajemy z kromką chleba.\nNastępnie dodajemy opłukaną fasolę czerwoną i wbijamy jajka. Oliwę mieszamy z sokiem z cytryny (lub dobrym octem) oraz solą i pieprzem. Pieczemy około 20-25 minut w temperaturze 200 st. C. Pulpety podajemy z sałatką.\nPrzepis pochodzi z książki Poranne Inspiracje - kupisz ją w moim sklepie online TUTAJ. Na patelni na odrobinie oliwy szklimy cebulkę pokrojoną w drobną kostkę.


W poniedziałek, w ramach 2.etapu Tour de Pologne, do Dąbrowy zawita elita światowego kolarstwa. Goszczenie mety wyścigu wiąże się ze sporymi utrudnieniami w ruchu i kursowaniu komunikacji miejskiej. Pomocni w tym dniu będą wolontariusze, którzy informować będą o wszelkich utrudnieniach. »\nIII edycja Dąbrowskiego Budżetu Partycypacyjnego powoli wchodzi w kolejną, bardzo istotną fazę – fazę spotkań z mieszkańcami. We wrześniu i październiku, we wszystkich dzielnicach, odbędą się Dzielnicowe Fora Mieszkańców. »


Odlewy gipsowe 3D Zatrzymaj Czas - niezwykle realistyczne !: 2010\nW Zatrzymaj Czas panuje prawdziwa gorączka, paczki z zamówieniami sięgają sufitu. Dwoimy się i troimy, żeby jak najszybciej realizować Państwa zamówienia. Od 22 grudnia rozpoczynamy przerwę urlopową, więc zostało już coraz mniej czasu na świąteczne zamówienia. Polecamy pamiątkowe grawery do zestawów z podstawkami, ramkami i szkatułkami - np. "Pierwsze święta Zosi".\nAutor: Zatrzymaj Czas - odlewy gipsowe 3D o 22:51 1 komentarz:\nPierwszy rok Zatrzymaj Czas :)\nW listopadzie mija pierwszy rok działalności Zatrzymaj Czas, zaczynaliśmy od 3 produktów: zestawy do odlewów dla dzieci 0-12 w wersji ekonomicznej, z podstawką i małą ramką. Aktualnie oferta Zatrzymaj Czas to zestawy dla dorosłych oraz dla dzieci w wersji ekonomicznej, z podstawką, ze szkatułką, z małą ramką i dużą ramką foto oraz nasza nowość- zestawy luksusowe. Posiadamy także zestawy do wykonania odcisku rączki/stópki za pomocą gotowej saszetki z farbką, a także inne produkty. Dziękujemy za zaufanie jakim nas Państwo obdarzyliście, dziękujemy za miłe słowa i komentarze, które motywują nas do nieustannej pracy nad naszymi produktami. Dziękujemy także za polecanie nas innym, bo bardzo wielu Klientów tak właśnie trafia na naszą stronę.\nW listopadzie, do każego zestawu dodajemy mały gratis :\nAutor: Zatrzymaj Czas - odlewy gipsowe 3D o 03:58 Brak komentarzy:\nEtykiety: odlew gipsowy 3D, pierwszy rok, zatrzymaj czas, zestawy do odlewów gipsowych\nBiało, zimowo, luksusowo, czyli kolejna nowość\nNarodziny dziecka lub Chrzciny to niezwykle ważne wydarzenia w życiu rodziny, dlatego specjalnie na tę okazję przygotowaliśmy coś wyjątkowego. Śnieżnobiała ramka, zaakcentowana pastelowym passe-partout ( do wyboru 4 kolory ) wraz z pamiątkowym grawerem będzie przepięknie eksponować wykonane odlewy maluszka. Zestaw ten jest doskonałą opcją dla tych, którzy szukają nie tylko oryginalnego, ale także luksusowego prezentu. Eleganckie, srebrne pudełko jest przewiązane białą, satynową wstążką i dodatkowo ozdobione małymi kryształkami. Całość wypłeniona jest ozdobnym sizalem - w wybranym kolorze ( białym, błękitnym, różowym ), a grawer zapakowany w dekoracyjny woreczek. Więcej informacji na naszej stronie interntetowej.\nAutor: Zatrzymaj Czas - odlewy gipsowe 3D o 08:42 Brak komentarzy:\nEtykiety: biała ramka, lukusowy, narodziny, odlew nóżki, odlew rączki, odlewy 3D, odlewy gipsowe 3D, prezent na chrzciny, prezent na chrzest\nNowy człowiek, który przychodzi na świat zmienia całe nasze życie. Uczy nas nowego spojrzenia na otaczającą rzeczywistość, odkrywania radości z zupełnie nowych doświadczeń. Obserwowanie jak rosną nasze maluchy sprawia ogromną przyjemność. Chociaż z jednej strony z niecierpliwością czekamy na pierwszy uśmiech, pierwszy roczek, pierwsze kroki, ale z drugiej strony wzdychamy, że maluchy rosną tak szybko. Lubimy więc zbierać różne pamiątki, aby przypominały nam te niezwykłe chwile, kiedy byliśmy dla naszych małych pociech całym światem. Dlatego myślę, że ciekawym rozwiązaniem dla takich rodziców-kolekcjonerów może być nasz nowy zestaw- Zatrzymaj Czas 0-12 ze szkatułką. Oprócz standardowego kompletu akcesoriów niezbędnych do wykonania odlewów gipsowych 3D rączki i/lub nóżki malucha, znajdziesz w nim także elegancką, drewnianą szkatułkę, która doskonale może pełnić także rolę kuferką na pierwsze drobiazgi związane z maluszkiem. Zestaw dostarczy także wiele radości i zaskoczenia świeżo upieczonym rodzicom, jest także doskonałym prezentem z okazji chrztu lub narodzin dziecka.\nAutor: Zatrzymaj Czas - odlewy gipsowe 3D o 23:31 Brak komentarzy:\nEtykiety: dziecko, kuferek, na pamiątki, odlew gispowy, odlewy 3D, odlewy gipsowe, prezent na chrzest, prezent na pierwszy roczek, pudełko, szkatułka, zatrzymaj czas\nJak wykonać odlew gipsowy rączek i stópek noworodka?\nNoworodki są bardzo wdzięcznymi modelami, ale warto pamiętać o kilku istotnych kwestiach. Maluchy są bardzo wrażliwe na zmiany temperatury, dlatego warto użyć wody cieplejszej niż standardowo zalecana temperatura pokojowa. Jednocześnie należy pamiętać, że ciepła woda przyspiesza wiązanie, dlatego należy wówczas dodać więcej wody niż podano w instrukcji. Poza tym, istotne jest to o czym wielokrotnie wspominamy w naszych poradnikach i instrukcjach - jeśli dziecko jest marudne to nie wykonuj odlewów. W dniu, w którym robiliśmy odlewy Igorkowi - mojemu chrześniakowi, trochę staraliśmy się przechytrzyć tę zasadę. Zdecydowanie to nie był jego najlepszy dzień. Mimo wszystko postanowiliśmy się wykonać próbę podczas karmienia. Udało się uzyskać ładny odlew stópki za 2 podejściem, ale powiem szczerze, że wymagało to nie lada sprawności. Mały strasznie wiercił się, bardzo fikał nóżką i już myśleliśmy, że nic z tego nie będzie. W zasadzie postanowiliśmy, że nie będziemy go stresować i odlew rączki zrobimy następnym razem. Jednakże, Igorek postanowił sobie słodko zasnąć.. na mnie..:) Trzymałam go pionowo, jego główka spoczywała na moim ramieniu, a rączki swobodnie zwisały w dół. No takiej okazji nie mogliśmy przepuścić. Kiedy poczułam, że mały zasnął już naprawdę mocno ( a trwało to ok 15-20 minut ), przystąpiliśmy do akcji. Igorek spokojnie sobie przespał całą zabawę, nawet okiem nie mrugnął, a my uzyskaliśmy przepiękny odlew rączki. Bardzo polecam taką metodę, gdyż jest to zdecydowanie najłatwiejszy sposób wykonania odlewu i zupełnie bezstresowy, jeśli chodzi o dziecko. W bardzo wielu przypadkach doskonale sprawdza się też moment karmienia, dzieci podsypiają w trakcie i jest to też świetny sposób na wykonanie odlewów ( szczególnie wygodnie robi sie w tej pozycji odlew nóżki ).\nIgorek w dniu wykonania odlewów miał dokładnie 3 tygodnie, ale niestety zdjęcie nie oddaje tego jak rozkosznie maleńkie są jego stópki i rączki.\nAutor: Zatrzymaj Czas - odlewy gipsowe 3D o 14:04 Brak komentarzy:\nEtykiety: dziecko, gipsowy, noworodek, odlew gipsowy 3D, odlew gipsowy rączki, odlew stópki, odlewy gipsowe 3D, pamiątka, prezent na chrzciny\nNowość w ofercie - odlewy na prezent ślubny\nZ przyjemnością prezentujemy nasze nowe "dziecko" - zestaw do odlewów gipsowych splecionych dłoni Państwa Młodych. Każdy zestaw zapakowany jest w eleganckie pudełko przewiązane satynową wstążką. Wszystkie akcesoria opakowane są w ozdobne woreczki z organzy, a forma i gips opatrzone są etykietami w stylu retro. Zestaw pozwala wykonać 1 odlew gipsowy dłoni Państwa Młodych i umieścić go na podstawce drewnianej w kolorze wenge. Zatrzymaj Czas "Młoda Para" zawiera także personalizowaną tabliczkę z wygrawerowanymi np. imionami Pary Młodej i datą ślubu lub dowolnym, innym napisem.\nZestaw jest wspaniąłą, niepowtarzalną pamiątką i jest to doskonała alternatywa 40 ręcznika, 5 żelazka, które z pewnością znajdą się na liście otrzymanych przez Nowożeńców prezentów.\nAutor: Zatrzymaj Czas - odlewy gipsowe 3D o 10:37 Brak komentarzy:\nEtykiety: odlew, odlew dłoni, odlew gipsowy 3D, prezent na ślub, prezent ślubny, ślub\nNowy człowiek, który przychodzi na świat zmienia ...\nJak wykonać odlew gipsowy rączek i stópek noworodk...


Kuchenne ciekawostki – Nieidealny Blog Kulinarny …\nKategoria: Kuchenne ciekawostki\nJak smacznie i zdrowo grillować\n9 lipca 2019 By Marenza Leave a comment\nSezon grillowy w pełni a spotkania przy ruszcie stały się jedną z ulubionych form spędzania wolnego czasu. Dlatego chciałabym wam podsunąć kilka rad (tylko kilka z wielu bo jest ich naprawdę sporo 🙂 ) jak zdrowo grillować mięsa, ryby i warzywa, by taka forma obróbki żywności nie odbiła się negatywnie na naszym zdrowiu i sylwetce. Ważne jest nie tylko to, […]\nCategory: Kuchenne ciekawostki\tTags: grill, jak smacznie i zdrowo grillować, letnie grillowanie, zdrowe grillowanie, zdrowy grill\nZapraszam do zapoznania się z kilkoma wskazówkami jak przechowywać owoce byśmy mogli dłużej cieszyć się ich świeżością i nie marnować ich oraz z kilkoma pomocnymi skazówkami kuchennymi związanymi właśnie z owocami 🙂 W lodówce najlepiej przechowywać owoce delikatne, czyli maliny, truskawki, jeżyny, jagody i wszystkie te pyszne sezonowe drobinki. Wiele źródeł podaje różne sposoby przechowywania owoców, ale najlepiej według mnie w lodówce […]\nWarzywa – kuchenne triki\nZapraszam do zapoznania się z kilkoma kuchennymi trikami jak uratować np: zwiędłą sałatę lub przechowywać warzywa by były dłużej świeże 🙂 Sałata zwiędła? Zioła wyglądają nieciekawie? Włóż je na chwilę do zimnej wody z dodatkiem mąki ziemniaczanej – wystarczy jedna łyżeczka – a znowu będą wyglądały apetycznie i odzyskają świeżość! Nie cierpisz przykrego zapachu kalafiora albo kapusty podczas gotowania, ja […]\nCategory: Kuchenne ciekawostki\tTags: jak przechowywać warzywa, kuchenne ciekawostki, kuchenne triki, sposób na zwiędłą sałatę, sposób na zwiędłe zioła\nSposób na deskę do krojenia\n13 maja 2019 By Marenza Leave a comment\nDeski do krojenia to jedne z najczęściej używanych akcesoriów kuchennych. Ale czy wiesz jak dbać i jak prawidłowo czyścić deski kuchenne? Pamiętaj że nie tylko ręce wymagają mycia przed, podczas i po przygotowaniu posiłku. Aby uniknąć zatrucia pokarmowego, dbaj o czystość deski do krojenia! Obecnie na rynku dostępne są deski z różnorodnych materiałów – te najpopularniejsze to wciąż deski drewniane, jednak nie […]\nCategory: Kuchenne ciekawostki\tTags: jak dbać o deskę do krojenia, jak prawidłowo używać deski do krojenia, którą deskę do krojenia wybraćm, Sposób na deskę do krojenia\nMasło – czy wiesz że…?\n11 maja 2019 By Marenza Leave a comment\nRzadko używam masła w swojej kuchni ale nie oznacza to, że z niego całkowicie zrezygnowałam 🙂 Prawdą jest, że używam częściej oleju kokosowego lub oliwy z oliwek ale masło też chętnie dodaję na przykład do zupy lub niektórych ciast a także lubię sobie od czasu do czasu zjeść świeżą kromeczkę chleba lub bułki (najlepiej z własnego wypieku) z masełkiem 🙂 […]\nCategory: Kuchenne ciekawostki\tTags: co wiesz o maśle, czy masło jest zdrowe, kuchenny trik, Masło - czy wiesz że...?\nFolia aluminiowa czyli tak zwane złotko jest w każdym domu – używasz jej z pewnością do przygotowywania i przechowywania jedzenia. Zapewne wiesz, że folia aluminiowa z jednej strony jest błyszcząca, z drugiej matowa. Ale czy wiesz dlaczego i jak prawidłowo korzystać z folii aluminiowej? Folia aluminiowa jest też doskonała do pieczenia i podgrzewania potraw. Tutaj ważne jest właściwe jej użycie, […]\nKuchnia to nie tylko celebracja posiłków i wykwintne potrawy, ale również ciężka praca i wiele niepowodzeń zanim osiągniemy status „mistrza”. Dlatego właśnie powstał ten wątek, by odświeżyć sobie stare i znane kuchenne triki oraz poznać czasami tak banalne ale jednak nieznane sztuczki 🙂 Te proste kuchenne triki, pomogą nam w codziennych czynnościach, są odpowiedzią dlaczego wcześniej nam nie wychodziło 🙂 […]


Wałek MEMO 16x40 cm | Salony Agata\nMEMO WAŁEK 16/40 KREMOWY\nWałek MEMO 16x40 cm\nPoduszka MEMO w została stworzona z wysokiej jakości surowców, z myślą o osobach cierpiących na bóle szyi, karku pleców oraz nóg. Dzięki swojemu kształtowi ma za zadanie podpierać odcinek szyjny lub lędźwiowy kręgosłupa czy też kolana. Może także posłużyć jako jako separator do nóg. Spanie na poduszce MEMO zapobiega uciskom, rozluźnia mięśnie i stymuluje krążenie, poprawiając tym samym dotlenienie całego organizmu, dzięki czemu rano budzimy się wypoczęci i zrelaksowani. Poduszka ta zalecana jest wspomagająco przy leczeniu schorzeń i urazów kręgosłupa. Idealnie sprawdza się także podczas długich podróży samochodem, samolotem czy pociągiem.\nROZMIAR: 40x16 cm.\nPOKRYCIE: przyjemna w dotyku poszewka z miękkiej dzianiny typu "plusz" zapinana na zamek błyskawiczny. Można prać do 60 stopni.\nWYPEŁNIENIE: pianka termoaktywna MEMORY reagująca na temperaturę i ciężar ciała.


SELSEY Lampa wisząca Vetralla mix kolorów x5 - Lampy wiszące - Homebook\n536 zł 669 zł Selsey.pl\nSzukasz produktu, który skutecznie rozjaśni wnętrze Twojego domu? W sypialni lub salonie doskonale sprawdzi się lampa wisząca z kolekcji Vetralla! Fascynuje Cię to, w jaki sposób projektanci wnętrz bawią się formami? Teraz i w Twoim domu mogą zagościć luksusowe dodatki podobne do tych z zagranicznych hoteli. Lampa wisząca z kolekcji Vetralla to doskonały przykład na to, że elegancja jest na wyciągnięcie ręki. Produkt zwróci Twoją uwagę pięcioma kloszami w różnych kolorach - miodowym, grafitowym i transparentnym, które tworzą niebanalną całość. Lampa rozjaśni przestrzeń wokół stołu lub kanapy w salonie. Do produktu pasuje większość żarówek, np. LED lub energooszczędne. Elastyczne przewody nie tylko dodają wdzięku całości, ale i są łatwe w regulacji. Produkt zwieńczy aranżację nowoczesnego lub loftowego wnętrza. Szczegóły produktu: produkt powstał ze stali lakierowanej i szkła charakteryzujących się wytrzymałością i łatwością w codziennej pielęgnacji, lampa posiada klosze w kształcie\nSELSEY Lampa wisząca Vetralla transparentna x3


Konwenty Południowe - Cosplayer - Lady Shizuka\nCosplayer - Lady Shizuka\nwtorek, 10 czerwca 2014 Autor: Mitsu Kategoria: Cosplay Odsłony: 6561\nImię i nazwisko: Paula Stachecka\nNick: Lady Shizuka\nMitsu: Kto pierwszy pokazał Ci czym jest cosplay? Jakie były Twoje pierwsze odczucia? Też od razu chciałaś spróbować?\nLady Shizuka: Po raz pierwszy cosplay ujrzałam w magazynie Mangazyn, jeśli mnie pamięć nie myli, i po trochu zaczęło mnie to interesować - jak to jest przebrać się za kogoś z gry czy mangi? Na początku traktowałam to z przymrużeniem oka, ale z czasem im więcej znajomych poznawałam którzy lubili owe kilmaty, zaczęło mnie to coraz bardziej interesować. W takim stopniu, aby spróbować.\nM: I jakie było Twoje pierwsze podejście?\nLS: Aerith z FF7 - męczyłam się okrutnie, bez pomocy mamy bym nigdy nie dała rady :D Postanowiłam sobie wtedy, że moim pierwszym strojem musi być moja ukochana postać i tego się trzymałam.\nM: Z perspektywy czasu - jak go teraz wspominasz?\nLS: Był to mój najwygodniejszy strój w ciągu tych wszystkich lat. Mam do niego ogromny sentyment - poprawiłam bym to i owo, ale zawsze kiedy widzę go w szafie, ciśnie mi się uśmiech na usta.\nM: A najtrudniejszy strój z jakim przyszło Ci się zmierzyć?\nLS: Może nie był to najtrudniejszy strój (staram się powoli zwiększać poprzeczkę), ale jeden z najbardziej czasochłonnych - Vanille z Final Fantasy XIII. Ręczne malowanie koralików wykończyło mnie w pewnym momencie. Każdy odcień taki sam, w tej samej kolejności... Strój miał ogrom małych elementów.\nM: Ale wyszedł naprawdę fantastycznie! ;) Więc powiedz nam - jak długo zajmujesz się robienie m strojów?\nLS: Od 2009 roku, ale na początku robiłam bardzo mało strojów - dwa stroje na rok, może trzy. Teraz staram się więcej, ale wciąż wolę zrobić mniej, a bez pośpiechu. :)\nM: To dość długo. Największa nauczka jaką dostałaś przy robieniu strojów?\nLS: Nie kończyć ważnych rzeczy na ostatni gwizdek, przede wszystkim. Zdarzyło mi się kończyć coś na ostatnią chwilę i owy element psuł się, lub nie wyglądał dobrze. Teraz unikam tego jak ognia! Tak samo jak zamawiać peruki tak szybko, jak się da - nigdy nic nie wiadomo!\nM: Myślę, że każdemu z nas te porady się przydadzą, wiadomo jak jest... A czy masz jakiś swój autorytet cosplayowy? Kim jest ta osoba?\nLS: Od lat podziwiam Adellę (https://www.facebook.com/pages/Adella/175563076878) z początku przez to że ujrzałam jej strój Aerith, a potem jej prace wywarły na nie ogrom wrażenia, aby w jakimś stopniu robić to, co ona.\nM: W takim razie przy czym lubisz siedzieć najbardziej, a do czego nie możesz się nigdy zebrać przy wykonywaniu stroju?\nLS: Kocham stylizować peruki, uwielbiam szyć - nadal się tego uczę z każdym kolejnym strojem wiem coś nowego na ten temat. Z rzeczami typu zbroje, miecze, dopiero zaczynam zabawę i podchodzę do tego ostrożnie - jest to dla mnie zupełnie coś nowego (ile warst wikolu mam nałożyć na to, czemu farba łapie tak a nie inaczej?!) ale i za razem ciekawego. :D\nM: Wiemy również, że brałaś już w tym roku udział w eliminacjach do EC. To był Twój pierwszy raz ?\nLS: Tak! Pierwszy i ogromnie stresujący - to dla mnie zupełnie nowe doświadczenie, nie wiedziałam czego się spodziewać.\nM: Jakie odczucia? Jury Was nie pożarło?\nLS: Mnie nie zjadło, wyszłam z tego cało! Ich zadaniem było po prostu ocenienie nas - i to zrobili. Po całym konkursie specjalnie poszłam aby usłyszeć od nich feedback, co mogłabym poprawić, co było fajne a co nie - i to motywuje do pracy dalej.\nM: To bardzo miło z ich strony. Więc jak - szykujesz się już na następne eliminacje?\nLS: Jeśli czas pozwoli, spróbuję sił na Magnificonie, ale to się jeszcze okaże! Jeśli nie, przyszły rok!\nM: W takim razie gdzie w najbliższym czasie będziemy mogli Cię spotkać?\nLS: Magnificon (niekoniecznie w eliminacjach do EC) a potem zapewne Animachina!\nM: W takim razie dziękujemy za wywiad!\nKoneCON 2 - best resemblance as Aerith Gainsborough (FF7)\nJAPANIcon2 - commendation as Aerith Gainsborough (wallmarket version - FF7)\nB.A.K.A. - 2nd place in general as Kaine (NieR)\nLOVE4 - 1st place in general as Paddra Nsu-Yeul (FFXIII-2)\nNIUCON 5 - best craftsmanship as Yuna (gunner version - FFX-2)\nB.A.K.A. y2k13 - 3rd place in general as Nill (DOGS: Bullet&Carnage)\nMOKON 3 - reserve group for ECG - group from Devil May Cry\nNomCON 2013 - best skit with Anathiell - group from Kannazuki no Miko


Jak zarejestrować się w Minecraft Earth - plus inne szczegóły tutaj!\n1 Jak zarejestrować się w Minecraft Earth:\n1.1 Minecraft Earth Adventures\n1.2 Dostosowane doświadczenie\n1.3 Bogactwo technologii\nMicrosoft rozwija swoją franczyzę Minecraft Earth. Najnowsza gra Minecraft to gra AR, która będzie dostępna zarówno na Androida, jak i iOS. Będzie podążał śladami Pokemon Go i będzie oparty na Open Street Maps. Microsoft już otworzył wrota do zamkniętej wersji beta. Wykonaj poniższe czynności, aby zarejestrować się w wersji beta Minecraft Earth,\nJak zarejestrować się w Minecraft Earth:\nMinimalne wymagania dla gry Minecraft Earth to urządzenie z systemem Android 7 lub iOS 10\nWymagane jest konto Microsoft lub Xbox Live\nKliknij ten link minecraft.net i wprowadź wymagane dane\nWybierz przycisk „Zarejestruj mnie” i możesz zacząć!\nZgodnie z oczekiwaniami zamknięta beta będzie dostępna dla wybranych. Warunki określają również, że gracze powinni mieć ukończone 18 lat. Poza tym jest dość prawdopodobne, że wersja beta jest dostępna tylko w wybranych lokalizacjach, a Twoje miasto może nie zostać uwzględnione. Z drugiej strony, każdy będzie mógł zagrać w grę, gdy zostanie uruchomiona.\nMinecraft Earth wydaje się wciągającą grą, która pozwala zbierać moby, zasoby, podejmować wyzwania i grać ze znajomymi. W ramach tego doświadczenia ludzie będą mogli budować razem i brać udział w klasycznych wyzwaniach Minecraft.\nInteresujące byłoby zobaczyć, jak gra oparta na AR, taka jak Minecraft Earth, poradzi sobie z takimi graczami jak PUBG i niedawno uruchomionym Call of Duty Mobile. Najnowsza gra opracowana przez Microsoft i Majong będzie zawierać następujące elementy:\nW Minecraft Earth musisz udać się i znaleźć bloki lub skrzynie zwane staczanymi. Spacerując znajdziesz na ulicy małe przygody! Gracze będą mogli zbierać zasoby, walczyć z mobami i zdobywać punkty doświadczenia, aby rozwijać swoją karierę.\nGracze będą mogli budować własne doświadczenia. Ta funkcja nazywa się Buduj Płyty i pozwala zbudować środowisko wielkości blatu. Możesz wchodzić w interakcje ze środowiskiem wielkości stołu z zewnątrz, a jeśli umieścisz je na ziemi, będziesz mógł zobaczyć dzieła.\nPRZECZYTAJ TAKŻE Jak skutecznie korzystać z Google Keep\nMicrosoft wykorzysta Azure Spatial Anchors i integrację PlayFab, aby ożywić grę. Ponadto gra zostanie zoptymalizowana pod kątem rozgrywek społecznościowych dla wielu graczy.\nOgólnie rzecz biorąc, Minecraft Earth wydaje się zabawną grą, która zabierze Cię w miejsca!\nJak zarejestrować się w Minecraft Earth — plus inne szczegóły tutaj! Link do głównej publikacji


Szybka kariera tytoniu - jak kultura palenia dotarła do Europy? - thesnowtime.pl\nSzybka kariera tytoniu - jak kultura palenia dotarła do Europy?\nTytoń, razem z ziemniakami, pomidorami i kukurydzą, do Europy sprowadzili w połowie szesnastego wieku Hiszpanie. Ale to nie oni stoją za tak szybką popularyzacją tej rośliny i faktem, że w dzisiejszych czasach każdy ma z nią styczność właściwie codziennie. Francuz Jean Nicot (od którego nazwiska pochodzi słowo "nikotyna") wprowadził tytoń do Francji w 1560 roku, przywożąc go właśnie z Hiszpanii. Stamtąd używka rozprzestrzeniła się na Anglię, z której miała już łatwą drogę do praktycznie każdego zakątka świata. Pierwszy raport o palącym Angliku pochodzi z Bristolu z 1556 roku i dotyczył marynarza, który „emitował dym z nozdrzy.” Później łatwo spożywalny (do jego zapalenia wystarczy najprostszej nawet konstrukcji lufka szklana) tytoń stał się widokiem wręcz powszechnym.\nPodobnie jak herbata, kawa i opium, tytoń był jednym z wielu środków odurzających pierwotnie stosowanych jako forma leku. Wczesna nowoczesna europejska medycyna nadal opierała się w dużej mierze na "humorze", idei, że wszystko ma specyficzną naturę humoralną, którą rozróżnia się na gorącą i zimną oraz suchą i wilgotną. Tytoń był często postrzegany jako coś, co miało korzystny wpływ ze względu na jego właściwości grzewcze i suszące, dlatego otrzymał niekończącą się listę korzystnych właściwości. Koncepcja spożywania substancji w postaci dymu była również całkowicie nowa i spotkała się z obu zdumieniem i wielkim sceptycyzmem Europejczyków. Inni szybko skorzystali ze sposobności zarobku na osobach palących i stworzyli nową branżę. To wtedy powstała lufka szklana, drewniana fajka czy też młynek do liści.\nDebata dotycząca nowej używki zataczała szerokie kręgi - szalała wśród księży, naukowców i świeckich, którzy dyskutowali, czy tytoń jest zmorą czy dobrodziejstwem. Obie strony miały potężnych zwolenników. Angielski król Jakub I był jednym z pierwszych głośnych sceptyków i napisał "A Counterblaste to Tobacco", bezlitosny atak literacki na to, co w jego wierze stanowiło zagrożenie dla społeczeństwa. Choć praca nierzadko obfitowała w nieistotne i częściowe tylko argumenty, dotyczyła niektórych problemów zdrowotnych i wskazywała na szczególny fakt, że tytoniu często przypisywano sprzeczne, a czasami wręcz cudowne właściwości. Król z przekąsem wskazywał, że według wielu znawców tytoń jednocześnie usypia i pobudza, poprawia i osłabia apetyt oraz otumania i wyostrza umysł.\nJuż tylko używka\nDzisiaj już tego zagubienia i natłoku wykluczających się informacji nie mamy. Nie ważne, co nam służy do palenia tytoniu – lufka szklana, bibułki czy drewniana fajka – to mamy pełną świadomość tego, że to hobby nie do końca jest zdrowe. Na szczęście ludzie wymyślają coraz więcej urządzeń i technologii filtrujących, więc zły wpływ tytoniu na nasze ciała stale maleje.


Domowe biuro z architektem – Libreria\nDomowe biuro z architektem\nWitajcie Czytelnicy. Chcę Wam zaprezentować moje prywatne rozwiązania na to jak wykreować swoje domowe biuro. Z racji tego, że pracuję w domu, jestem zdania, żeby praca były dużo korzystniejsza, warto jest zadbać o swoje wnętrze.\nArchitekt i wyposażenie wnętrz\nChociażby dlatego, że otoczenie ma znaczenie – jak to co niektórzy mówią. Nie jeden architekt wnętrz to przyzna. Pochodzę z Gdańska. Skąd się wzięła moja miłość do pięknych wnętrz? Myślę, że wyssałam ją z mlekiem matki. Moja mama pracowała jako architekt. Przekazała mi swoją wrażliwość. Aranżacja wnętrz w moim domu była od zawsze postrzegana jako prawdziwa sztuka. Jednak tak jak wszystko w życiu tak i projektowanie wnętrz wymaga planu i jakiegoś konkretu. Wiele osób twierdzi, że architekt to ktoś kto dosyć często nie jest konkretnym człowiekiem. Muszę od razu obalić to stwierdzenie. Moja mama w tej materii, była nie do zdarcia. Nie znam bardziej konkretnej kobiety. Zawsze gdy otrzymywała zlecenie, dopinała je do samego końca. Była niezwykle skuteczna. Co jeszcze cechowało moją mamę? Przede wszystkim porządek i bardzo dobra organizacja. Dlatego, też idąc jej śladem, zajmiemy się dziś organizacją domowego biura. Jeżeli kogoś zainteresowało to, to zapraszam. Przede wszystkim kiedy pracujecie w domu, zadbajcie o dobre miejsce, na przechowywanie waszych dokumentów, różnego rodzaju drobiazgów. Porządek zapewni Wam koncentrację i skupienie. Polecam pudełka, segregatory, przestrzeń ścienną. U mnie rewelacyjnie sprawdza się tablica korkowa. Dalej – drugą bardzo ważną kwestią jest odpowiednie oświetlenie.\nDbajcie o swój wzrok – macie jeden. Jeżeli pracujecie przy biurku, dużo czytacie, piszecie – dobre będą tak zwane reflektory. Skupisko światła jest dobre. Kolejną rzeczą jest oddzielenie przestrzeni do spania, a tą do pracy.\nWięcej na stronie http://ip-design.pl\nOpublikowano 25 listopada 2016 Autor: Marek Szewczyk\nPomysł na imprezę z okazji urodzin a wynajem hal namiotowych\nMeble kuchenne do Twojego domu


Przystanek przy Przychodni kosztem miejsc parkingowych - Gazeta Rumska.pl\nPrzystanek przy Przychodni kosztem miejsc parkingowych\nPodróżujący komunikacją miejską doczekają się dogodniejszego dojazdu do przychodni. Udogodnienie realizowane jest jednak kosztem miejsc parkingowych, a prace przygotowywano bez należytej staranności.\nRuszyły prace drogowe przy ul. Derdowskiego. Obok przychodni NZOZ nr 1, w miejscu gdzie znajdowały się miejsca parkingowe, powstaje przystanek autobusowy z wiatą.\nInicjatorem budowy jest Przewodniczący Rady Miasta Ariel Sinicki. Jeszcze za życia poprzedniego dyrektora NZOZ nr 1, ŚP. Doktora Grzegorza Szalewskiego, Przewodniczący, jak twierdzi, miał uzgodnić z nim słownie, że przystanek powstanie na terenie należącym do przychodni. Przy rozmowie miała również być obecna Dyrektor Zakładu. Nie otrzymaliśmy jednak od Przewodniczącego dostępu do dokumentów potwierdzających te uzgodnienia, ponieważ takowe nie istnieją.\nO braku należytej staranności ze strony Urzędu Miasta świadczy również fakt, że prace rozpoczęły się bez poinformowania w jakikolwiek sposób właściciela terenu.\nParking o połowę mniejszy\nDrugą kwestią budzącą wątpliwości jest wielkość planowanego przystanku. Projekt nie przewiduje budowy zatoki autobusowej, więc na budowę wiaty z ławkami teoretycznie powinno wystarczyć zaledwie kilka/kilkanaście metrów kwadratowych. Tymczasem obszar prac zajmuje aż połowę parkingu, który (i tak za mały) do tej pory służył pacjentom jako dogodne miejsce na zaparkowanie samochodu. Przewodniczący Rady tłumaczy to względami bezpieczeństwa. Jego zdaniem osoby wysiadające z autobusu nie powinny wychodzić na parking. Zdaniem Ariela Sinickiego, zlikwidowanie połowy miejsc parkingowych nie powinno być zbyt dużym utrudnieniem, ponieważ około 36 miejsc powstało nieopodal, przy ul. Miłosza i Pułaskiego.\nPrace mają potrwać około tygodnia, począwszy od 4 kwietnia.\nTaginzoz nr 1przychodniaprzystanek\nPoprzednie artykuły Jolanta Król nowym dyrektorem MOSiRu\nNastępne artykuły 21 marca – Dzień Nowych Technologii w Edukacji\n16 kwietnia 2018 at 19:34\nWIADOMO ŻE KLAKIER ARIEL SIENICKI Z PARTII [PO] NIE UDOSTĘPNIA DOKUMENTÓW ON MYŚLI NA CZELE Z MICHAŁEM PASIECZNYM I 15-RADNYCH ŻE RUMIA TO ICH PRYWATNY FOLWARK OJ NIE RUMIA TO JEST NASZE MIASTO A MY WAS W TYM ROKU POZWALNIAMY BO MIELIŚCIE ZATRUDNIENIE NA 4-LATA A PRZEZ 4-LATA NIE JEST ZROBIONE NIC!!! TYLKO OPOWIADANIE BAJEK\nPODCZAS WYBORÓW W 2014 R BYŁO OBIECANE NOWY RATUSZ \_ MIAŁY BYĆ BUDOWANE NOWE PRZEDSZKOLA / DWORZEC MIĘDZY RUMIĄ A REDĄ / BLOK SOCJALNY / POMIESZCZENIA DLA [MOPS[ W RUMI NIEMA MIAŁA BYĆ ZIELONA WYSPA NIEMA ALE NAJLEPIEJ CO WYSZŁO KLAKIEROM Z [PO] TO ZATRUDNIANIE KOLESI PARTYJNYCH ICH RODZIN CIOTEK RADNYCH CÓREK MATEK ORAZ PRZEGRANE SPRAWY PRZED SĄDEM PRACY W GDYNI I SĄDEM ADMINISTRACYJNYM W GDAŃSKU CO MY JAKO PODATNICY ZAPŁACILIŚMY ZA GŁUPOTĘ MICHAŁA PASIECZNEGO PRAWIE 500-TYŚ ZŁ