Stefan Szary / FILOZOFIA - Krótka refleksja nad sensem istnienia\nKrótka refleksja nad sensem istnienia\nŚLADAMI FIODORA DOSTOJEWSKIEGO\n"Mądrość jest wspaniała i niewiędnąca: ci łatwo ją dostrzegą, którzy ją miłują, i ci ją znajdą, którzy jej szukają, uprzedza bowiem tych, co jej pragną, wpierw dając się im poznać. Kto dla niej wstanie o świcie, ten się nie natrudzi, znajdzie ją bowiem siedzącą u drzwi swoich. O niej rozmyślać - to szczyt roztropności, a kto z jej powodu nie śpi, wnet się trosk pozbędzie: sama bowiem obchodzi i szuka tych, co są jej godni, objawia się im łaskawie na drogach i wychodzi naprzeciw wszystkim ich zamysłom. Początkiem jej najprawdziwszym - pragnienie nauki, a staranie o naukę – to miłość, miłość zaś – to przestrzeganie jej praw, a poszanowanie praw to rękojmia nieśmiertelności, a nieśmiertelność przybliża do Boga. Tak więc pragnienie Mądrości wiedzie do królestwa. Zatem jeśli wam miłe trony i berła, o władcy ludów, czcijcie Mądrość, byście królowali na wieki". (Mdr 6, 12-2)\nNie znajdziemy chyba nigdzie piękniejszego zaproszenia do przyjaźni z filozofią. Filozofia to umiłowanie mądrości, a filozof to ktoś, kto niestrudzenie podąża ścieżkami jej poszukiwania. Mądrość poszukuje prawdy. Mądrość domaga się stawiania pytań, które mają swoje źródło w ludzkim sercu. Bowiem serce człowieka jest pełne niepokoju – jak napisał w swoich Wyznaniach św. Augustyn. To ono zawiera w sobie zdolność do podziwu i zachwytu. To ono niejako popycha nasz rozum do poszukiwania odpowiedzi na najistotniejsze pytania w nim zrodzone.\nA wszystko dzięki temu, że jestem, że żyję. Uświadamiam sobie swoje własne istnienie. Wiem, że ono, moje życie, jest czymś cudownym, jest czymś, co można odkryć. Obok istnienia przedmiotów, roślin, zwierząt, innych ludzi, odkrywam, że moje istnienie jest czymś wyjątkowym. To ja żyję. Przeżywam zatem zachwyt i radość. Z serca pragnę wyrazić moją wdzięczność. Radość i wdzięczność za dar istnienia prowadzą do pytania o życie. Ono, moje życie, jest przecież czymś więcej niż samym tylko istnieniem. Ono jest zdolnością przeżywania. Ono jest także zdolnością myślenia.\nAle można przecież nie przeżywać radości. Można nie odczuwać ani zachwytu, ani wdzięczności. Wręcz przeciwnie, człowiek może przeklinać swoje własne życie i Tego, który je uczynił. Człowiek zdolny jest do zbuntowania się przeciwko własnemu istnieniu. Człowiek może pozazdrościć kamieniom i drzewom i wołać nieraz w bólu serca: dlaczego ja nie istnieję w taki sposób jak one istnieją?\nKim zatem jest człowiek ze swoim sercem i zdolnością myślenia? Jest on przede wszystkim kimś zanurzonym w żywiole wolności. To z jej powodu za życie można dziękować i życie można też przeklinać. Życie i wolność. Dwa podstawowe pytania i zarazem dwie najgłębsze tajemnice, od których tak wiele zależy.\nNiniejsza refleksja rodzi się z wolnego wyboru, z pragnienia zrodzonego w sercu. Proste pytanie brzmi: czym jest życie, moje życie i życie każdego innego człowieka? Co człowiek ma uczynić ze swoją wolnością, ażeby życia nie przegrać? Cokolwiek byśmy rozumieli pod pojęciem przegranej, intuicja podpowiada, że chodzi o jakąś straszną stratę, o jakiś nie do odżałowania później ból, jakiś ogromny życiowy krach. Nie chciałbym umierać z poczuciem przegranej. W ten sposób samo życie wrzuca nas w jakieś: albo-albo. Można powiedzieć za Martinem Heideggerem, że zostałem „wrzucony w świat”. Ale pełniejsza wydaje się być odpowiedź Mikołaja Bierdiajewa, który, nie zgadzając się na swoistą bierność zawartą w pojęciu wrzucenia, mówi o zadaniu, a nawet o powołaniu. Albo-albo jest sytuacją daną, ale jest ono zarazem sytuacją zadaną człowiekowi. W ten sposób człowiek może odkryć swoje życie jako szczególną misję, którą ma do spełnienia tylko on, ten jeden jedyny i nie do zastąpienia przez nikogo innego. Wraz z tą świadomością bardziej wyraźna staje się świadomość dramatu. Samo życie jest tym, co człowiek może ostatecznie wygrać lub może ostatecznie przegrać. Życie jest ogromną wartością i dlatego właśnie domaga się zatrzymania i refleksji. Powraca pytanie, postawione w nieco jaśniejszym teraz świetle: po co istnieję? Po co żyję? Jaka jest właściwa odpowiedź na „być albo nie być?” I co to znaczy „być”? I co to znaczy też „nie być”?\nPierwsza odpowiedź, jaką najczęściej można usłyszeć i jaka staje się pewnego rodzaju filozofią życiową, brzmi: żyję, aby być szczęśliwym. W centrum zostaje postawione szczęście. Zainspirowany lekturami Fiodora Dostojewskiego, Mikołaja Bierdiajewa, Józefa Tischnera, Ewangelią – zwłaszcza Kazaniem na Górze – dużo myślałem nad tym, czy jest to odpowiedź najwłaściwsza, najlepiej sprecyzowana, czy rzeczywiście w życiu chodzi przede wszystkim o szczęście. Nie precyzuję tutaj bliżej tego pojęcia, zaznaczając jedynie, że szczęście rozumiane jest w tym miejscu poprzez takie pojęcia jak pomyślność, radość, wolność od zmartwień, cierpień.... A zatem czy radykalne postawienie na szczęście jest właściwe? Trzeba się dobrze przyjrzeć, jeśli nie wszystkim, to na pewno tym pułapkom, które można w pewien sposób zdemaskować. Mistrzem w oświetlaniu tajemnych korytarzy jest na pewno Dostojewski. Trzeba wyraźnie powiedzieć, że pewnego rodzaju zaniedbaniem jest to, że ci, którzy często mają do czynienia z dramatami ludzkiego życia, nie znają literatury Dostojewskiego. Jest to zaniedbanie wielu nauczycieli i wychowawców, pewnie także studentów, którzy później, po otrzymaniu takiego lub innego dyplomu, w oczach wielu ludzi uchodzić będą za humanistów – znawców i mistrzów życia ludzkiego. Może się mylę, ale wydaje mi się, że gdyby niejeden z nich przeczytał i głęboko przemyślał „Zbrodnię i karę”, „Braci Karamazow”, „Idiotę” czy „Młokosa” nie przyczyniłby się do wydania błędnych wyroków na ludzi. Dziś mamy Dostojewskiego pod ręką, ale dla zbyt wielu, którzy przecież mają już dyplom ukończenia studiów wyższych, perspektywa przeczytania 838 stron jest barierą nie do pokonania, a nawet stratą czasu. Wierz mi, Szanowny Czytelniku, nie wspominałbym o tym, gdybym nie miał powodu... Przeraża mnie osobiście podejście niektórych osób do ludzkich dramatów, bez zwykłej delikatności i wrażliwości, bez podjętej nawet próby zrozumienia innego. Może gdyby kiedyś zrobiono z tymi ludźmi analizę dzieł Dostojewskiego... Może gdyby mieli dobrą wolę, ażeby tego posłuchać... Może... Może... O Dostojewskim pisze Bierdiajew: „Dostojewski pozostaje nauczycielem – naucza przez Chrystusa okrywać światłość w ciemności, odkrywać obraz i podobieństwo Boże w najbardziej upadłym człowieku, uczy miłości do człowieka, wiążącej się z szacunkiem dla jego wolności. Dostojewski prowadzi nas przez ciemność, ale ostatnie słowo nie należy do ciemności. Twórczość Dostojewskiego nie daje poczucia mrocznego pesymizmu bez wyjścia. Sama ciemność jaśnieje światłością. Światłość Chrystusa zwycięża świat, zwycięża wszelką ciemność”.\nWróćmy jednak do naszego pytania o życie. Dostojewski jest tym, który patrząc na życie ludzkie, nie zgadza się z teorią eudajmonizmu. Jego postaci przechodzą przez najgorsze z nieszczęść. Doświadczają nędzy materialnej i biedy duchowej. Przeżywają ból rozczarowania i przechodzą przez pokusę rozpaczy. Nieraz znajdują się w samym środku zła – morderca Raskolnikow, jawnogrzesznica Sonia, posądzony o ojcobójstwo Karamazow. Często ich świat wywraca się, w pełnym tego słowa znaczeniu, do góry nogami. I właśnie tam dochodzi do głosu walka o człowieka. „Dostojewski – pisze Bierdiajew – wierzył w odkupieńczą i odradzającą moc cierpienia. Według niego życie jest przede wszystkim odkupieniem winy przez cierpienie. Dlatego wolność w nieunikniony sposób wiąże się z odkupieniem. Wolność zaprowadziła człowieka na drogę zła. Zło było doświadczeniem wolności. Zło powinno więc doprowadzić do odkupienia. W złu zrodzonym przez wolność ginie sama wolność, przekształca się w swoje przeciwieństwo. Odkupienie przywraca wolność człowieka. Dlatego Chrystus-Odkupiciel jest wolnością”. Dostojewski, trochę podobnie jak wcześniej Kierkegaard, ukazywał cierpienie jako wartość. Od niego nie można uciec. Można natomiast zobaczyć w nim wartość. „Tylko cierpienie – pisał Kierkegaard – przygotowuje do wieczności, bowiem istotą wieczności jest wiara, wiara polega na posłuszeństwie, a posłuszeństwa uczymy się przez cierpienie. Nie ma posłuszeństwa bez cierpienia, wiary bez posłuszeństwa ani wieczności bez wiary. W cierpieniu – posłuszeństwo jest posłuszeństwem, w posłuszeństwie – wiara jest wiarą, w wierze – wieczność jest wiecznością”. Powstaje pytanie: czyżby zatem cierpienie miało być najwłaściwszą odpowiedzią na pytanie: po co człowiek żyje?\nMarzymy o szczęściu a dopada nas cierpienie. Czy człowiek nie jest jedynie igraszką w rękach losu? Nie zgadzamy się na taki wniosek i stawiamy nasze pytanie po raz kolejny: po co człowiek żyje, skoro odpowiedzią nie jest ani szczęście ani cierpienie. Źle byłoby gdyby człowiek przestał wierzyć i szukać szczęścia! Źle byłoby gdyby człowiek przeklinał swoje istnienie w nieszczęściu! Po głębokich rozważaniach i inspiracji jaką zaczerpnąłem zwłaszcza w tekstach Husserla i Tischnera odkryłem, że chodzi o sens. Słowo klucz to słowo sens. Ono idealnie pasuje do tajemnicy Jezusa. W życiu nie o to chodzi, aby człowiek za wszelką cenę dążył do szczęścia – ziemskiej radości, przyjemności. Nie o to też chodzi, aby uciekał od cierpienia. Chodzi przede wszystkim o to, ażeby i w szczęściu i w nieszczęściu życie człowieka miało swój właściwy sens. Sens jest jak światło. Kto ma sens, ma światło i widzi przed sobą drogę. Kto ma sens, ma w sobie nadzieję. Sens życia Chrystusa zawarty jest i w radości weselnej w Kanie Galilejskiej i wtedy, kiedy umierał na Krzyżu. I w radości i w cierpieniu życie Jezusa przeniknięte było sensem. Każda chwila Jego życia była pełna sensu, ponieważ była pełna dobra i miłości. Człowiek jest taką wartością, która w swoim życiu może zagubić liczne wartości, ale nigdy nie wolno zagubić mu tej wartości, jaką jest człowiek. I tu znów pojawia się jako nauczyciel Dostojewski. „W centrum światopoglądu moralnego Dostojewskiego stoi uznanie absolutnego znaczenia każdej ludzkiej istoty. Życie i los ostatniego z ludzi ma absolutne znaczenie w obliczu wieczności. Jest to życie wieczne i wieczny los. Dlatego nie wolno bezkarnie zniszczyć ani jednej ludzkiej istoty. W każdym człowieku należy czcić obraz i podobieństwo Boże. W tym patos moralny Dostojewskiego”.\nPodstawową zatem troską człowieka i zarazem jego podstawowym pragnieniem serca jest odkrywanie sensu. Iluż to ludzi pozornie mających wszystko są ludźmi głęboko zranionymi, bo nie widzą sensu tego wszystkiego, o co się przez całe życie starali. Iluż ludzi potrafi szczęśliwie przeżywać swoje cierpienie, choć pozornie wydawać by się mogło, że mają prawo przeklinać życie, dzięki temu, iż odkryli wartość i sens życia w cierpieniu. Zrozumienie tego jest sprawą niesłychanie ważną. Kto tego nie rozumie nie zauważa nawet, jak niszczy drugiego wtedy, kiedy w prostych sprawach podważa sens jego życia. Jedną z tragicznych chorób międzyludzkich niszczących sens jest obłuda i niewdzięczność. Niewdzięczność zawiera w sobie komunikat, że to co zrobiłeś, to kim jesteś, jest bez znaczenia. Jeszcze gorsze jest dziękczynienie w obłudzie. Wypowiada się puste słowa, które swoim zakamuflowanym cynizmem ranią albo wręcz zabijają, albo gdy dziękuje się jedynie tym, którzy „coś znaczą”. Z nimi się rozmawia, ich dopuszcza się „za kurtynę”… Pytam sam siebie: dlaczego? I myślę, że niektórzy nie schodzą do pytania o sens. Nie wiem nawet, ilu z tych, którzy czytają te słowa, rozumieją właściwie to, co próbuję powiedzieć...\nA sprawa jest niesłychanie ważna. Zastanawiam się, czy tragedia Wielkiego Inkwizytora, rozgrywa się jedynie na stronach „Braci Karamazow”? Wielki Inkwizytor ukochał szczęście ludzkości, ale zapomniał o człowieku. Kto chce budować jakiekolwiek dobro ogólne – takie lub inne, bardziej lub mniej święcie nazwane, z pominięciem choćby jednego człowieka, znajduje się w centrum dramatu Wielkiego Inkwizytora. „Żadna „idea”, żadne wzniosłe „cele” nie mogą usprawiedliwić przestępczego stosunku do ostatniego ze swoich bliźnich. „Bliźni” jest najważniejszy, każde ludzkie życie, każda ludzka dusza jest ważniejsza niż szczęśliwa przyszłość, niż abstrakcyjne „idee”. Taka jest świadomość chrześcijańska, którą wyjawia Dostojewski”.\nŻycie Jezusa wyraźnie pokazuje, że sens zawiera się w miłości do człowieka, niezależnie od okoliczności – a zwłaszcza niezależnie od „układów”, „orderów”, ludzkich opinii i sądów. Kto kocha człowieka kocha też Boga. Tischner wiele razy podkreślał, że nie ma miłości Boga bez miłości człowieka. Wtedy jest tylko pustosłowie. Tak samo nie ma też pełnej wiary w Boga bez wiary w człowieka. Każdy człowiek może odkryć głębię swojego życia w twórczym realizowaniu przykazania miłości. Twórczym, to znaczy takim, w którym nieustannie następuje rozwój osoby, wszystkich jego talentów i zdolności. Człowiek nigdy nie jest kółkiem w żadnej, choćby nawet najświętszej maszynie. Życie jego jest jedynym i niepowtarzalnym darem. Nikt z ludzi sam sobie życia nie dał. Ono jest darem. Jeżeli ktoś nie chce pomóc w osiąganiu jak najpełniejszego rozwoju człowieka, to nie ma też najmniejszego prawa ani tego rozwoju ograniczać, ani tym bardziej go niszczyć. Nikt nie ma takiej władzy. Taka władza wydaje się być jedynie nieuprawnioną, naganną uzurpacją. Świetnie pokazuje to Dostojewski w Legendzie o Wielkim Inkwizytorze.\nZnaczenie drugiego jest ogromne. To drugi otwiera przed nami świat lub go nam zamyka. To drugi daje nam albo niebo albo piekło. To drugi jest tym, który jak lustro pomaga nam zobaczyć sens naszego istnienia, albo ten sens na rozmaite sposoby niszczy. Można zabić niewdzięcznością i obłudą i można też ożywić prawdziwym, zwyczajnym dobrym. Nie budujmy nigdy społeczności, w których zabrakłoby miejsca dla drugiego człowieka.\nW refleksji, poszukującej odpowiedzi na pytanie: po co żyję, od ja przeszliśmy do ty. Człowiek jest jedyną na świecie istotą zdolną do przekroczenia własnego ja. Człowiek jest jedyną na tej ziemi istotą zdolną do twórczego przeżywania własnego jestestwa. Człowiek jest jedyną na świecie istotą zdolną do zbudowania my. W tym my widzę największą wspaniałość człowieka i najpełniejszy sens życia. Słyszę w tym zaproszenie do tego, ażeby nieustannie przekraczać własne ja i gdy trzeba, by upomnieć się o drugiego, po to, by my nie okazywało się jedynie obłudną iluzją, a religia „krainą schorowanej wyobraźni”.\nCzłowiek jest tajemnicą. Trzeba ją rozwiązać,\ni jeżeli będziesz ją rozwiązywać całe życie,\nto nie mów, że straciłeś czas;\nja zajmuję się tą tajemnicą,\nchcę bowiem być człowiekiem.\nF. Dostojewski, Z listu do brata Michała\n M. Bierdiajew, Światopogląd Dostojewskiego, Kęty 2004, s. 126.\n B. Alex, Søren Kierkegaard: życie prawdziwe. Życie i dzieło chrześcijańskiego filozofa, Warszawa 1998, ss. 108-109.\n M. Bierdiajew, dz. cyt., 58.


Wysoki standard kosztuje | EuroTrip\n« Szukanie miejsc na odpoczynek\nPodróże XXI wieku »\nBez wątpienia wakacje są dla nas czasem, kiedy to możemy pozwolić sobie na nieco więcej. Po całym roku oszczędzania decydujemy się na nieco większe wydatki, nie kierujemy się cenami. Dodatkowo staramy się sprawiać sobie nieco więcej przyjemności. Należy jednak pamiętać o tym, że wszystko posiada swoją cenę i kiedy mamy ograniczony budżet, należy wszystko odpowiednio zaplanować. Z pewnością każdy z nas chciałby móc zatrzymać się w przepięknym hotelu z najwyższym standardem. Takowe naprawdę łatwo możemy znaleźć. Wystarczy jedynie poszukać w sieci internetowej, a będziemy mogli doszukać się wszystkich informacji na temat hotelu. Znajdziemy tam nie tylko galerię zdjęć, ale również dokładną ofertę i cennik. Jeżeli chodzi o to ostatnie, to możemy się nieco zadziwić. Ceny najczęściej są niesamowicie wysokie. Dlatego też chcąc zdecydować się na pobyt w tak dobrym hotelu, powinniśmy zorganizować naprawdę dużą kwotę pieniędzy. Często ludzie jednak rezygnują i decydują się na to, żeby znaleźć nieco tańszą kwaterę, aczkolwiek za to przedłużyć swoje wakacje o kilka dni. Należy również dobrze się zastanowić, czy faktycznie na tyle zależy nam na dobrym hotelu, żeby płacić za pobyt tak duże pieniądze.


Kosmetyczna mania: Oilatum Soft Szampon Bezzapachowy, Stiefel\nDziewczyny, nawet nie wiecie jak się cieszę, że ten szampon zaliczył w końcu DENKO :)))))))\nOilatum Soft Szampon bezzapachowy firmy Stiefel 150ml\nSzampon dostałam, bo jak bym kupiła to bym strasznie żałowała. Nie jest tani bo 150ml kosztuje od 20zł wzwyż. Ma bardzo oleistą konsystencję, przezroczysty, lekko żółty. Oczywiście bezzapachowy.\nPrzede wszystkim bardzo kiepsko się pieni, więc trzeba go dużo więcej wylać niż innego szamponu. Pomimo tego i tak jest bardzo wydajny - normalnie paradoks.\nCo do działania, to raczej kiepsko radzi sobie z myciem włosów. Jak miałam trochę bardziej przetłuszczone to najpierw musiałam włosy umyć innym szamponem. Spłukuje się normalnie i jeszcze pod prysznicem włosy wydają się być natłuszczone.\nPo wysuszeniu, włosy są lekko przesuszone, bardziej niż zazwyczaj. Jednak systematyczne używanie szamponu przeze mnie raz w tygodniu zdecydowanie poprawiło kondycję skóry na mojej głowie. Nie odczuwam swędzenia, a czasem mi się to zdarzało. Skóra jest zdecydowanie w lepszej kondycji.\nNo i kulminacja. Musiałam go zużyć bo kończyła się data, więc zaczęłam go używać częściej (nawet 3-4 razy w tygodniu, a myję włosy codziennie). I niestety efekt był taki, że moje włosy stały się tępe w dotyku i sianowate. Według producenta nadaje się one do codziennej pielęgnacji, wg mnie absolutnie nie.\nNatomiast jako kuracja i lek zdecydowanie świetny.\nAutor: delishya o 00:58\nEtykiety: oilatum , szampon


podwójna penetracja,sado maso,całowanie,rimming,seks bez gumki,wytrysk na twarz,anal,cała noc,dominacja,pissing,wyjazdy,trójkąty,striptiz,wytrysk do buzi,szpilki,erotyczny masaż\nMasz ochotę zagłębić się w prawdziwych kobiecych kształtach? Marzą Ci się puszyste kobiety? Jestem gruba i uwielbiam się ostro pieprzyć. Mam ochotę na twardego kutasa, który wyrucha mnie do ostatniego tchu. Możemy pieprzyć się jak tylko chcesz. Lubię zabawy erotyczne w każdym wydaniu. Spenetruj każdy zakątek mojego pulchnego ciała, zanurz swoją twarz w moich ogromnych cyckach, wyliż moją szparkę do białej kości. Chcę jęczeć z rozkoszy i pozwolić Ci zrobić to, na co masz ochotę. Uwielbiam duże kutas i zwinne języczki, które doprowadzają mnie do ekstazy. Lubię ostry seks i chcę się nim cieszyć bez zahamowań. Chcesz dołączyć do mnie i zabawić się razem ze mną? Moja cipka jest już wilgotna i spragniona Twojego twardego kutasa. Możemy umówić się na dyskretne spotkanie, a ja pokażę Ci na co mnie stać. Zajmę się Tobą profesjonalnie. Zostanę Twoją suczką i spełnię każde Twoje życzenie. Jestem gotowa na ostre jebanie. Nie czekaj, zadzwoń do mnie i umówmy się na spotkanie już teraz.


Wpadłam w długi przez gry komputerowe\nstrona główna > blog pożyczkowy > Jak wyszedłem z długów > Wpadłam w długi przez gry komputerowe\nOcena: 5, Głosów: 21, Data dodania: 14-11-2016/16:40\nTo o czym chcę Wam dzisiaj opowiedzieć jest dla mnie bardzo wstydliwe i szczerze mówiąc wiedzą o tym tylko moi rodzice. Tym bardziej mi głupio z tego powodu, że jestem kobietą i to już w przedziale 20-30 lat, a zwykle takie historie kojarzone są z chłopakami w okresie dojrzewania. Odkąd tylko się pojawiły, zawsze byłam wielką fanką gier wideo. Najpierw były pierwsze konsole typu Atari i Pegasus, potem zakochałam się w komputerze. Moje rówieśniczki bawiły się lalkami, a gdy byłyśmy starsze one uganiały się za chłopakami, a ja wolałam od tego wirtualny świat bohaterów i złoczyńców.\nOd rozmowy i poznawania nowych ludzi wolałam przeżywać wraz z ulubionymi bohaterami na nowo kolejne przygody i wyzwania. Rodzice trochę się dziwili, że wolę siedzieć w domu przed komputerem niż bawić się z rówieśnikami, ale nie robili mi z tym większych problemów, tym bardziej że nie zaniedbywałam swoich obowiązków, nie opuszczałam zajęć w szkole, a i wyniki w nauce miałam nienajgorsze. Wbrew panującym stereotypom wcale nigdy nie byłam brzydka czy gruba. Może na modelkę się nie nadaję, ale na brak zainteresowania ze strony chłopaków nigdy nie narzekałam. W liceum poznałam swojego chłopaka, z którym byłam spory czas. Szczerze mówiąc stanowiliśmy swoje przeciwieństwa. On towarzyski, lubiący spędzać czas aktywnie na świeżym powietrzu, niezainteresowany książkami, grami i światem fantastyki. Natomiast ja, cicha i raczej woląca samotność i obcowanie ze sobą niż towarzystwo innych ludzi, spędzająca czas w domu, zakochana w fantastyce i grach komputerowych. Mimo wszystko coś między nami zaiskrzyło. Poznaliśmy się w szkole, gdy ja byłam w pierwszej liceum on był już w klasie maturalnej. Tomasz, bo tak było na imię mojemu wybrankowi próbował przekonać mnie do prowadzenia aktywnego trybu życia i wszelkimi możliwymi sposobami odciągał mnie od komputera i wyciągał z domu.\nZabierał mnie na długie spacery, wycieczki rowerowe, próbował przekonać do biegania. Sport nie pociągał mnie zbytnio, szczerze mówiąc sama w życiu bym się nie zdecydowała na taką formę spędzania wolnego czasu. Od kolejnej wizyty na pływalni czy boisku do piłki nożnej wolałam kolejną rozgrywkę w ulubioną grę. Jak to się mówi, czego się nie robi z miłości. Tak mijał czas, aż zdałam matury. W tamtym okresie coraz częściej znajdowałam kolejne wymówki, aby nie spotykać się ze swoim chłopakiem. Moje rówieśniczki zapewne kłamałyby swoim chłopakom, aby pójść bez nich na imprezę czy spotykać się z innym. Ja natomiast mydliłam Tomkowi oczy o konieczności wizyty u dalszej rodziny lub pomocy mamie, aby zostać w domu i w świętym spokoju pograć na komputerze.\nBył to czas kiedy odkryłam MMORPG, czyli mówiąc inaczej popularne gry online. Moją miłością okazała się gra World of Warcraft, za którą trzeba było płacić comiesięczny abonament co jednak zupełnie mi nie przeszkadzało. Totalnie zatraciłam się w tej grze. Potrafiłam grać po 15 godzin robiąc przerwy jedynie na wizytę w łazience i odgrzanie jedzenia. Mój chłopak próbował z tym walczyć jednak w końcu miał dość i ze mną zerwał. Tym samym zniknęła jedyna naprawdę silna granica, która łączyła mnie ze światem rzeczywistym. Od momentu naszego rozstania totalnie zatraciłam się w świecie gier komputerowych.\nBrak ruchu, ciągłe siedzenie przed komputerem i zażeranie się niezdrowym jedzeniem szybko znalazło odniesienie w moim wyglądzie. Popsuła mi się cera, stałam się blada, zaczęłam się garbić i ze szczupłej uśmiechniętej blondyneczki stałam się tak zwanym nerdem w okularach i z delikatną nadwagą. Jakby tego było mało poza drogim abonamentem za World of Warcraft, grałam też w inne gry online gdzie w zamian za prawdziwe pieniądze można było kupić różne bonusy i ułatwienia. Totalnie straciłam zdrowy rozsądek, potrafiłam wydawać na to setki złotych. W końcu gdy skończyły mi się wszystkie źródła zaczęłam sięgać po chwilówki na dowód i szybkie pożyczki online bez zaświadczeń. Szybko dobrnęłam do momentu, gdzie miałam kilka tysięcy złotych długu, znikąd pieniędzy na spłatę, a termin zwrotu pożyczonej gotówki zbliżał się nieubłaganie.\nDopiero wtedy, pod wpływem karczemnej awantury urządzonej mi przez rodziców przejrzałam na oczy i zrozumiałam jak bardzo zbłądziłam i jak duże tarapaty ściągnęłam sobie na głowę. Rodzice powiedzieli, że nie dadzą mi ani grosza na spłatę swoich długów, ponieważ wtedy zupełnie niczego się nie nauczę. Zamiast tego tata pomógł mi znaleźć pracę, a mama pokierowała do znajomej terapeutki, która pomogła mi uporać się z moim problemem. Od tych zdarzeń minął już jakiś dłuższy czas i potrafię teraz spojrzeć na nie z dystansem. Komputer omijam szerokim łukiem, nadal lubię się czasem odciąć od ludzi, ale już nie przesadzam z tym, a ekran monitora zastąpiła mi książka lub spacer w samotności. Długi spłaciłam już praktycznie w całości.\nPoznałam mężczyznę i po niecałym roku związku i znajomości wyprowadziłam się od rodziców, aby wspólnie z nim zamieszkać. Gdyby ktoś mi powiedział kiedyś, że przez gry komputerowe można niemal zniszczyć sobie życie, a na pewno narobić sobie sporych długów to bym go wyśmiała. A teraz sama pragnę zostawić Was na koniec z prośbą, abyście zastanowili się czy przypadkiem sami nie spędzacie zbyt wiele czasu przed komputerem.\nLemen Data dodania: 05-01-2017 11:29 jedyne co mialem jesli chodzi o klopoty spowodowane grami komputerowymi czy w moim przypadku na konsoli to słabe oceny w szkole, ale i tak nie żałuje\nPoszwa Data dodania: 16-12-2016 16:18 Połowe dziecinstwa spedzilem na grach komputerowych i nigdy nie narobilem sobie przez to problemow.\nSherman Data dodania: 22-11-2016 13:17 Też bardzo dużo gram na komputerze, ale nigdy w życiu nie wydałem złotówki na jakąś wirtualną walutę, czy tego typu rzeczy. Abonament czy pieniadze za gre to rozumiem, tak, ale nie jakies tam super ekstra przedmioty. Wiekszosc gier oferuje zdobycie tych samych rzeczy wlasna praca, jest to czasochłonne, ale możliwe i jakie satysfakcjonujące!!\nUchroniłem swoją babcię przed długami przeczytaj ten artykuł\nMieszkania coraz droższe- kiedy ceny zaczną spadać? przeczytaj ten artykuł\nUzależnienie od kredytów- jak je rozpoznać, gdzie szukać pomocy? przeczytaj ten artykuł\nCzy da się ukryć konto przed komornikiem, czyli rachunek nie do namierzenia przeczytaj ten artykuł


Wrocbal - Visionica Team - Z.E.W.\nStart » Wiosna 2014 » 2 l. B » Visionica Team - Z.E.W. (2:0)\n07.05 godz. 18:30, Leśnica, Sedzia: Michał Baraniecki\nSkład: Kozieł, Wichłacz, Grzelczak, Żuczek, Mikusz, Burzyński, Smolnik, Janczura, Labiś\nSkład: Malec, Cyma, Kuciapiński, Moliński, Mrugacz, Rączkiewicz, Asaad, Szeligowski, Syska, Pozowski, Zadorożny, Lunardi\n7' Paweł Smolnik\n24' Nazad Asaad\n36' Tomasz Szeligowski\n38' Nazad Asaad\nZawodnik meczu: Nazad Asaad (Najbardziej aktywny zawodnik w ekipie zwycięzców.Stwarzał największe zagrożenie pod bramką rywala i zdobył obie bramki)\nSpotkanie drużyn sąsiadujących ze sobą w tabeli. Visionica fatalnie rozpoczęła sezon notując trzy porażki. Dopiero w ostatniej kolejce gracze Marcina Malca odnieśli pierwsze zwycięstwo pokonując ostatnich w tabeli Wybrańców. Z.E.W początku rozgrywek również nie może zaliczyć do udanych. Zapowiada się ciekawe wyrównane spotkanie.\n1' Strzał Pawła Smolnika ląduje w rękach bramkarza.\n3' Michał Kozieł dośrodkowuje z rzutu rożnego a Smolnik szczupakiem przenosi piłkę nad poprzeczką.\n7' Paweł Smolnik ukarany żółtą kartką za zagranie ręką\n7' Strzał Radosława Kuciapińskiego z rzutu wolnego trafia w mur.\n10' Kozieł uderza zza pola karnego a piłka przelatuje minimalnie nad poprzeczką.\n13' Nazad Asaad mija dwóch rywali, strzela z linii pola karnego a piłka trafia w słupek!\n14' Rzut wolny z koła środkowego dla Z.E.W. Sebastian Wichłacz decyduje się na strzał a zmierzającą pod poprzeczkę bramki piłkę na rzut rożny wybija Marcin Malec.\n15' Świetne zagranie Rogera Mikusza do będącego w polu karnym Pawła Żuczka ten jednak będąc sam przed bramkarzem nie opanował piłki.\n17' Smolnik dośrodkowuje z linii autowej, Kozieł uderza niecelnie głową.\n18' Asaad zagrywa do Piotra Rączkiewicza a ten przegrywa pojedynek sam na sam z bramkarzem.\n21' Po strzale Kuciapińskiego piłka przelatuje minimalnie nad poprzeczką.\n23' Tym razem Kuciapiński dogrywa a Asaad w ostatniej chwili zostaje zablokowany.\n24' Strzał Mikusza ląduje wprost w rękach bramkarza.\n24' (1:0) - Nazad Asaad wykorzystuje świetne dogranie Piotra Rączkiewicza i strzałem po ziemi otwiera wyni spotkania.\n25' Kozieł dośrodkowuje z rzutu rożnego a strzał Smolnika pewnie broni Malec.\n26' Asaad w indywidualnej akcji mija dwóch rywali a jego strzał na rzut rożny wybija bramkarz.\n28' Po dośrodkowaniu z rzutu wolnego niecelnie głową uderza Rączkiewicz.\n31' Paweł Smolnik z rzutu wolnego trafia w mur.\n32' Mocne uderzenie Kozła na rzut rożny wybija Malec.\n36' Tomasz Szeligowski ukarany żółtą kartką za grę bez gwizdka\n37' Potworne zamieszanie w polu karnym Visionici. Strzela Kozieł, piłka po nodze obrońcy trafia w poprzeczkę, kolejny strzał zawodnika Z.E.W. zostaje zablokowany. Piłka ląduje pod nogami Żuczka, którego strzał na rzut rożny wybija Malec.\n38' (2:0) - Nazad Asaad otrzymuje podanie z własnej połowy i w sytuacji sam na sam pewnym strzałem zdobywa drugą bramkę.\nVisionica Team kontynuuje zwycięską passę. Wygraną w dzisiejszym meczu zapewnili im świetnie dysponowany w bramce Marcin Malec oraz Nazad Asaad, który robił różnicę w grze ofensywnej swojego zespołu. Z.E.W ponosi kolejną porażkę i czeka ich ciężka walka o pozostanie w gronie drugoligowców. W następnej kolejce Visionica spotka się z OdraZoo a Z.E.W. w bardzo ważnym dla siebie spotkaniu zagra z zamykającymi tabelę Wybrańcami.


Olej z wiesiołka na wypadające włosy - Ewa Salon Fryzjerski\nNasiona kwiatu wiesiołka są zbierane i tłoczona na zimno w celu pozyskiwania oleju, olej jest następnie butelkowany lub kapsułkowany do stosowania w formie suplementu diety, dzięki czemu ludzie mogą korzystać z jego wielu zalet zdrowotnych. Olej z wiesiołka jest bogaty w niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe, które zapewniają budulec na naszych błon komórkowych, dodatkowo olej z wiesiołka wspiera prawidłowe funkcjonowanie układu hormonalnego oraz ma pozytywny wpływ na stan naszej skóry, włosów i kości. Twoje ciało potrzebuje zdrowej równowagi niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych, takich jak omega-6, w które jest bogaty olej z wiesiołka i omega-3, znajdujących się głównie w tłustych rybach takich jak makrela czy łosoś. Niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe jak sama nazwa wskazuje są niezbędne dla zdrowia człowieka, ale organizm niestety nie może ich sam wytworzyć - trzeba je dostarczać z zewnątrz w postaci pożywienia lub suplementów. Wraz z kwasami tłuszczowymi omega-3 kwasy tłuszczowe omega-6 odgrywają kluczową rolę w funkcjonowaniu mózgu, jak również prawidłowym wzroście i rozwoju, szczególnie u dzieci. Suplementacja olejem z wiesiołka naturalnie leczy objawy PMS dzięki zawartości kwasów tłuszczowych omega-6, takich jak LA i GLA, które wspierają funkcje hormonalne w organizmie.\nZakupy Kobieta Publikuj na Wizaz. Olejek z wiesiołka - sposób na wypadanie włosów?\nJak najszybciej i najlepiej olejować włosy? - DWUETAPOWE OLEJOWANIE\nWiesiołek, niepozorna roślina pochodząca z Ameryki Północnej oraz Południowej, już wiele lat temu zyskała ogromną popularność w medycynie. Właściwości oleju uzyskiwanego z jej łodyg, mają pozytywny wpływ na funkcjonowanie organizmu człowieka, mogą leczyć niektóre choroby, a w pewnych przypadkach ograniczać ryzyko pojawienia się różnych zaburzeń zdrowotnych. Dodatkowo stosuje się również naturalny olej z wiesiołka na włosy i jego rosnąca popularność w dzisiejszych czasach nie jest tylko przypadkiem. Wypadanie włosów dotyka bowiem coraz młodszych ludzi, stanowiąc dla wielu z nich problem, z którym trudno się pogodzić.\nWiesiołek, niepozorna roślina pochodząca z Ameryki Północnej oraz Południowej, już wiele lat temu zyskała ogromną popularność w medycynie. Właściwości oleju uzyskiwanego z jej łodyg, mają pozytywny wpływ na funkcjonowanie organizmu człowieka, mogą leczyć niektóre choroby, a w pewnych przypadkach ograniczać ryzyko pojawienia się różnych zaburzeń zdrowotnych. Dodatkowo stosuje się również naturalny olej z wiesiołka na włosy i jego rosnąca popularność w dzisiejszych czasach nie jest tylko przypadkiem. Wypadanie włosów dotyka bowiem coraz młodszych ludzi, stanowiąc dla wielu z nich problem, z którym trudno się pogodzić. Dlaczego olej ten może okazać się pomocy w takich sytuacjach i co tak wartościowego kryje się w jego składzie? Nadmierne wypadanie włosów dotyka zarówno kobiet, jak i mężczyzn, coraz częściej już w wieku 30 lat. Duży wpływ na to ma współczesny, niehigieniczny tryb życia, a do tego nieustanny stres oraz stosowanie silnych kosmetyków, w tym szamponów i odżywek.\nOlej wiesiołkowy — czyli żółta substancja wytwarzana z roślinki o równie intensywnej i żółtej barwie.\nWiesiołek jest rośliną leczniczą. Wytwarzany z niego olej Oleum Oenotherae jest powszechnie stosowany w kosmetykach do twarzy i ciała.\nKażdy człowiek marzy o pięknych i zdrowych włosach, które z łatwością można ułożyć w ciekawą i zadbaną fryzurę.\nNiski poziom ferrytyny a wypadanie włosów\nNiedobór witaminy b12 a wypadanie włosów


Home » artykuły » News » State of Play – Sony startuje z nowym programem dla graczy\nNadchodzą spore zmiany w obozie Sony, bo właśnie ogłoszono State of Play. Będzie to coś zupełnie nowego dla firmy, choć wydaje się być mocno spóźnioną inicjatywą. W szczególności wtedy, kiedy uświadomimy sobie, że konkurencja od dawana już prowadzi tego typu programy. Czym będzie State of Play i czy warto na nie czekać?\nJakiś czas temu okazało się, że fani produkcji na PlayStation, nie będą z niecierpliwością oczekiwali na kolejne targi E3 w Los Angeles. Sony nie zdecydowało się bowiem na udział w tegorocznej edycji twierdząc, że nie ma odpowiedniej ilości tytułów, które warto tam zaprezentować. I takie wytłumaczenie rozumiemy doskonale. Jednak sami gracze nie mogli być pozostawieni na lodzie, więc firma przygotowała dla nich coś nowego. Nowego przynajmniej w ich mniemaniu.\nCzym będzie State of Play? To transmisja prowadzona na żywo w Internecie, gdzie będą prezentowane nowe tytuły, które zmierzały będą na konsole Japończyków. Można więc śmiało powiedzieć, że to dokładnie ten sam format, który znamy już w przypadku Nintendo oraz Microsoft. To pierwsze ma swoje Nintendo Direct, a drugie Inside Xbox. Ostatnio podczas jednego z tych właśnie programów zaprezentowano, jak działać ma Project xCloud, czyli strumieniowanie gier na urządzenia mobilne. Czy coś takiego zobaczymy także od Sony?\nNa to byśmy nie liczyli. State of Play zapowiada się na razie na proste prezentacje nowych tytułów, które zmierzają na PlayStation 4. Wprawdzie wszystkie ważniejsze tytuły AAA zostały już wyjawione, to niewykluczone, ze firma ma jakiegoś asa w rękawie. Szczególnie, że premiera pierwszego odcinka programu przewidziana jest już na najbliższy poniedziałek, czyli 25 marca. Program będzie można oglądać na Twitchu, Facebooku czy YouTube, ale potem ma zostać udostępnione normalnie nagranie. To doprawdy dziwna sytuacja, bo Sony raczej stroniło od tego typu rozwiązań. Owszem, można było oglądać stream z przeróżnych wydarzeń producenta, ale to zawsze był tylko dodatek do głównej imprezy.\nState of Play ma być początkiem czegoś większego, czyli istnieje szansa, że Sony powoli przygotowuje się do wprowadzenia kolejnej generacji swojej konsoli. Nie oszukujmy się, PlayStation 4 powoli umiera. Konsola ma już ładnych kilka lat na karku i w końcu będziemy musieli ją pożegnać. Ostatnie z tytułów ekskluzywnych mogą nam dać naprawdę sporo dobrej rozrywki (chociażby The Last of Us 2), ale wiadomo, że czekają nas zmiany. State od Play może być ich zapowiedzią, co zdecydowanie cieszy.\nDziwne jest to, że dopiero teraz Sony zdecydowało się na stworzenie takiego formatu. Czegoś, co pozwoli na w miarę regularny dopływ informacji dla fanów producenta. Liczymy na to, że pierwsze State of Play przyniesie coś naprawdę wyjątkowego, a nie tylko informacje o tym, co obecnie jest dostępne na rynku. To już wiemy. Czekamy na coś naprawdę mocnego.\nPrevious: Premiery na weekend – co nowego na Netflix od 22 marca?\nNext: Tańszy Netflix na mobile? Firma testuje nowe rozwiązania


Kapłanki Wrzosu - Emilia Cichocka — Ridero\nBezpłatny fragment - Kapłanki Wrzosu\nMity i legendyScience FictionHorror i mistycyzmPolski\nKażdy człowiek sam wnosi do świata swoje własne interpretacje i znaczenia. Bez tych sensów, nawet wymyślonych, wszyscy bylibyśmy szaleńcami.\nZanurzyłam dłonie w naczyniu z wodą i patrzyłam przez chwilę na swoje pomalowane na złoto paznokcie. Na szczęście barwnik się nie rozpuścił.\n„Małe zaniedbania to pierwszy krok do większych uchybień” — to powtarzano mi codziennie, odkąd zostałam kapłanką. Najwyższa kapłanka Rosa zawsze bacznie mi się przyglądała i wypominała niedoskonałości w wyglądzie. Wiedziałam, że moim obowiązkiem jest wyglądać i zachowywać się nienagannie. Wiedziałam to aż za dobrze. Gdy w pierwsze dni mojego pobytu w zakonie mój ojciec Derek wtargnął do świątyni i mnie pobił, myślałam tylko o tym jak ukryć skaleczenia na twarzy. Ignorując piekącą ranę nałożyłam grubą warstwę pudru na wciąż krwawiący policzek. Robiłam, co mogłam, by zamaskować obrażenia, ale wszystko było widoczne jak na dłoni. Najwyższa kapłanka powiedziała mi wtedy, że szkoda mojego trudu, bo ona i tak wie, co się wydarzyło.\n— Karą za pobicie kapłanki jest śmierć — powiedziała tylko.\n— Ale to mój ojciec! — wykrzyknęłam, nie mogąc pogodzić się z tym, co właśnie usłyszałam. — Nie możecie go skazać!\n— Takie jest prawo, Mira. Przykro mi.\nNazajutrz mój ojciec został zawleczony przed ołtarz i zmuszony do modlitwy. Nie pamiętam, o czym wtedy myślałam. Może o tym, że nikt nie interesował się, że ojciec mnie bije, zanim nie zostałam kapłanką. Może o tym, że to wszystko nie może dziać się naprawdę i że na pewno zaraz się obudzę. Patrzyłam jak ojciec szepcze słowa modlitwy i kurczowo ściskałam dłoń niewiele starszej ode mnie Magissy. Miałam wtedy szesnaście lat.\n— Czy dziewczyna naprawdę musi być przy egzekucji własnego ojca? — usłyszałam szept jednej z wysokich kapłanek, zebranych wokół ołtarza.\n— Jesteśmy kapłankami i wymierzamy sprawiedliwość — odparła inna. — Im wcześniej Mira to zrozumie, tym lepiej.\n— Nie! — załkałam. — On tego nie chciał. Tato!\nOjciec spojrzał na mnie wzrokiem, którego miałam nigdy nie zapomnieć. W jego oczach odbijała się niema prośba. Najwyższa kapłanka podniosła nóż, który jej podano.\n— Jako najwyższa kapłanka Zakonu Płonącego Wrzosu uznaję cię winnym znieważenia tego miejsca i napaści na kapłankę. Matka Miry wybrała dla niej służbę w zakonie. Ty biciem chciałeś zmusić córkę do powrotu do domu. Kto zakłóca harmonię świętego miejsca i podnosi rękę na kapłankę musi zapłacić życiem.\nKiedy Rosa wyliczała winy mojego ojca próbowałam do niej doskoczyć, by zapobiec temu, co miało za chwilę nadejść, ale dwie kapłanki przytrzymały mnie w żelaznym uścisku. Na próżno błagałam i krzyczałam — Rosa jednym szybkim ruchem zakończyła życie Dereka. Strumień krwi z jego gardła trysnął na przybrany lawendą i wrzosem ołtarz. Krzyknęłam po raz ostatni, a potem straciłam przytomność. Ostatnią rzeczą, jaką zobaczyłam były współczujące spojrzenia, ściskających mnie z obu stron kapłanek.\nOcknęłam się późnym wieczorem w szkarłatnej pościeli, której barwa od razu skojarzyła mi się z widokiem krwi. Zerwałam się z krzykiem.\n— Spokojnie, Mira — rozpoznałam głos kapłanki Magissy. — Jestem przy tobie.\nDwa lata starsza ode mnie dziewczyna wydawała się przejęta. Z jej ciemnych oczu wyzierało współczucie.\n— On nie żyje, prawda? — wychrypiałam, łudząc się jeszcze, że to był tylko zły sen.\n— Złamał prawo — Magissa dotknęła mojej dłoni, ale na mnie nie spojrzała. — Chciał cię odwieść od twojego powołania — pobił cię i musiał ponieść karę.\n— Nie! — szlochałam przyciskając palce do poranionej twarzy. — Chcę wrócić do matki. Nie mogę tu zostać.\n— Twoja matka cię nie przyjmie — te słowa Magissy skuły moje serce lodem. — Poświęciła wiele, byś dostąpiła zaszczytu wstąpienia w szeregi kapłanek. Uszanuj jej wolę i zachowuj się godnie.\n— Oddała mnie — wyszeptałam z niedowierzaniem. — Po prostu oddała nie zważając na to, jakie prawa się tu stosuje. Złożyła za mnie przysięgę i teraz muszę tu zostać.\n— Ja też nie miałam wyboru, odkąd mój ojciec przysiągł, że moje życie będzie związane ze służbą w Zakonie Płonącego Wrzosu — Magissa wzruszyła ramionami.\n— Jak długo tu jesteś? — wciąż walczyłam ze łzami.\n— Trzy lata — wyraz twarzy Magissy nie zdradzał żadnych emocji. — Kapłanką zostaje się w wieku piętnastu, najpóźniej szesnastu lat.\n— Rządzi nami ta zbrodniarka Rosa — syknęłam przez zęby. — Jak mogę być posłuszna komuś takiemu? Ojciec nie był dla mnie dobry, ale to zbyt wiele. Ona poderżnęła mu gardło!\nCzułam, że zaczynam się trząść i nie mogłam nad tym w żaden sposób zapanować. Magissa złapała mnie za nadgarstki i coś do mnie mówiła, ale nie rozróżniałam słów.\nNastępną rzeczą, którą zapamiętałam była miska zupy obok mojego łóżka. W pierwszej chwili wydawało mi się, że widziałam jak Rosa stawia ją przy moim łóżku, ale wtedy trudno mi było uwierzyć w to żeby to najwyższa kapłanka osobiście się mną zajęła. Jadłam łapczywie łyżka za łyżką. Poczułam wstyd, że cieszę się jedzeniem w takich okolicznościach, ale szybko dałam sobie rozgrzeszenie. Uczucie ciepła w żołądku pomogło mi się trochę uspokoić. Liczyło się tylko to, że już się nie trzęsę. Zastanawiałam się czy jutro kapłanki każą mi wrócić do swoich obowiązków, jakby nic się nie stało. Myśl o spełnianiu poleceń Rosy napawała mnie odrazą. Nie mogłam zasnąć; byłam zbyt rozbita i nieszczęśliwa. Wiedziałam, że kapłanki opuszczają świątynię w wieku dwudziestu lat. Wtedy ich miejsce zajmowały inne dziewczęta. Mogły też zostać w zakonie jako wysokie kapłanki i być nauczycielkami młodszych dziewcząt. Słyszałam od matki, że kapłanki opuszczając zakon są nagradzane w złocie i mogą odtąd dowolnie pokierować swoim życiem — wyjść za mąż albo przysłużyć się swojej społeczności, dzięki poznanym w zakonie magicznym praktykom i prawdom wiary. Byłam trochę zdziwiona, że przyjęto mnie do zakonu — kapłankami mogły zostać tylko dziewczyny o nieskazitelnym wyglądzie. Poza tym miejsca w zakonie były ograniczone. Na szczęście nikt nie wiedział o kilku cienkich, białych bliznach na moich plecach — pamiątkach ojcowskiej troski. Moja zdesperowana matka prowadząc mnie do świątyni szczerze wierzyła, że w ten sposób daje mi szansę na lepszą przyszłość. Mimo to miałam do niej żal, że nie spytała mnie o zdanie.\nW noc po śmierci mojego ojca specjalnie nie przyszłam na codzienny apel, by przekonać się czy moja nieobecność będzie się wiązać z konsekwencjami. Apele odbywały się w tej samej części budynku, w której znajdowały się komnaty dla kapłanek. Długi pusty hol kojarzył mi się wyłącznie z apelami i ostrą dyscypliną. Sala z ołtarzem przypominała mi o śmierci ojca. Nawet ogród wokół świątyni nie łagodził w moich oczach obrazu tego miejsca — Zakon Płonącego Wrzosu miał być moim więzieniem przez następne cztery lata. Nikt po mnie nie przyszedł aż do południa. Już myślałam, że ominięcie apelu i codziennych obowiązków ujdzie mi płazem, ale zanim wybiła druga w drzwiach mojej celi stanęła najwyższa kapłanka.\n— Tylko wypełniam prawo. Nie musisz mnie nienawidzić — powiedziała.\n— Odejdź — wychrypiałam. — Masz krew na rękach. Nigdy nie poprę twoich działań.\n— A jeśli ci powiem, że otrzymasz więcej niż inne dziewczyny? Będziesz w gronie uprzywilejowanych kapłanek, jeśli okażesz mi posłuszeństwo — źrenice Rosy rozszerzyły się tak bardzo, że jej oczy wydawały się niemal czarne. Po raz pierwszy zwróciłam uwagę na jej wygląd. Była trochę młodsza od mojej matki, bardzo wysoka, z prostymi, czarnymi włosami, przykrywającymi odstające obojczyki. Z jej ciemnych oczu niewiele dało się wyczytać, ale pełne, karminowe wargi wskazywały, że ta nieprzejednana kobieta nie straciła nic ze swojej młodzieńczej pasji.\n— Naprawdę wierzysz w prawo, które wypełniasz? Wierzysz w prawo, które pozwala ci zabić ojca na oczach córki? — nie hamowałam się wcale i nawet próbowałam uderzyć Rosę. Za karę wykręciła mi rękę.\n— Uważaj, co robisz, głupia dziewczyno — na twarz kapłanki wypełzł zimny uśmiech. — Przejmujesz się ojcem, a zapominasz o matce.\n— Co to ma do rzeczy? Moja matka oddała mnie tu bez mojej zgody. Powołując się na nią nie wymusisz na mnie posłuszeństwa — byłam blada ze strachu, ale mój głos brzmiał pewnie.\n— Czegoś nie zrozumiałaś — zły uśmiech nie schodził z twarzy Rosy. — Ja jestem twoją matką.\nZatoczyłam się w tył. Nic z tego nie miało sensu. Potrząsnęłam głową wściekła i zdezorientowana.\n— Nie dziwię się, że mi nie wierzysz — podjęła Rosa. — Ale zawsze możesz spytać swoją siostrzyczkę Magissę.\n— Co ty… — nie dokończyłam, bo Rosa już wyszła, zostawiając mnie samą z natrętnymi myślami.\nNie potrafiłam się uspokoić. Czyżby Rosa była szalona? Może lubiła mącić innym w głowach i w ten sposób zyskiwać nad nimi kontrolę? Może sama traciłam rozum?\nNie byłam pewna czy dobrze zrobię pytając Magissę o cokolwiek, związanego z Rosą. Magissa wydawała się bezkrytyczna wobec najwyższej kapłanki i mogłaby mi zarzucić, że przypisuję Rosie słowa, których ta nigdy nie wypowiedziała. Oczywiście wiedziałam, że Magissa może mi nie uwierzyć, ale czy miałam coś do stracenia? Nie zamierzałam ustąpić i poszłam do komnaty Magissy jeszcze tego dnia wieczorem.\n— Nie byłaś dziś na apelu ani na naukach. Nie dopełniłaś obowiązków kapłanki — w głosie Magissy brzmiało oskarżenie.\nUniosłam brwi. Magissa okazała się mieć bardzo sztywne zasady. Nie podobało mi się to, ale chciałam możliwie płynnie przejść do tego, co naprawdę mnie obchodziło.\n— Nie stawiłam się ze względu na to, co wydarzyło się wczoraj — powiedziałam ostrożnie. — Rosa przyszła do mojej celi dzisiaj po południu, żeby to wszystko załagodzić, ale… — głośno wciągnęłam powietrze — Jak mogłabym zaufać zabójczyni mojego ojca?\n— Posłuchaj, bardzo ci współczuję — ton Magissy był szorstki i od razu zrozumiałam, że chce się ode mnie zdystansować. — Ale Rosa to strażniczka prawa. Nazywasz ją zabójczynią, a nie masz o niczym pojęcia.\n— Właśnie dlatego przyszłam do ciebie — zapewniłam — Pomóż mi zrozumieć. Muszę odkryć jaka naprawdę jest Rosa. Ona… powiedziała, że jest moją prawdziwą matką i że jeśli chcę dowiedzieć się więcej, powinnam zwrócić się do ciebie.\nZapadła cisza tak gęsta, że można było kroić ją nożem. Magissa wyglądała jakby trafił w nią piorun i przez dłuższą chwilę nie mogła wydobyć z siebie głosu.\n— Rosa mówiła mi, że oprócz mnie ma jeszcze drugą córkę — wychrypiała Magissa. — Nie sądziłam, że kiedyś spotkam siostrę i że właśnie ty nią jesteś.\n— Mówię tylko, co słyszałam — rzuciłam chłodno, próbując sprowadzić Magissę na ziemię. — A ciebie jakimi opowieściami uraczyła Rosa?\n— Powiedziała mi wszystko — Magissa dotknęła swoich włosów — Mogę powiedzieć i tobie, skoro Rosa cię do mnie przysłała.\nPrzyjrzałam się uważniej swojej rozmówczyni. Jak mogłam wcześniej nie zauważyć, że przypominała Rosę? Miała te same ciemne oczy w kształcie migdałów, proste czarne włosy i obojczyki widoczne pod cienką skórą. Magissa była prawie tak szczupła jak jej matka, ale sporo niższa i wciąż niepewna swojego ciała, o czym świadczyły roztargnione, niezgrabne ruchy.\n— Mój ojciec Sabin wychowywał mnie sam. Nie wiedziałam nic o swojej matce — zaczęła Magissa słabym, urywanym głosem. — Kilka tygodni po tym jak ojciec oddał mnie do zakonu, Rosa powiedziała mi, że jest moją matką. Wyjaśniła mi, że zaszła w ciążę z Sabinem, gdy miała dwadzieścia lat, krótko po wyjściu z zakonu. Przestraszyła się, bo nie pragnęła dziecka. Gdy już przyszłam na świat zostawiła mnie pod opieką ojca, prosząc, by dołożył wszelkich starań abym w przyszłości została kapłanką w Zakonie Płonącego Wrzosu. Sama zajęła się zdobywaniem wpływów wśród szlachetnie urodzonych. Pomieszkiwała u swoich dobrze sytuowanych kochanków. Kiedy urodziła drugą córkę, nie wiedziała, kto jest ojcem dziecka. Sabin nie zgodziłby się na opiekę nad nieswoim dzieckiem, więc Rosa zaniosła zawiniątko pod dom średnio zamożnych ludzi. Rosa dzięki koneksjom wróciła do zakonu i została najwyższą kapłanką. Niektórzy wiedzą, że Rosa ma córki, ale ludzie tu, w Miseridom, nie mają zwyczaju piętnowania i oceniania się nawzajem. Rosa utrzymuje swoją pozycję już od wielu lat. Teraz, gdy ma większe pojęcie o życiu, może się nami zająć. Chyba po prostu wiedziała, że wszystkie trzy i tak w końcu się tutaj spotkamy.\n— I powiedziała ci to tak po prostu? Że miała wielu kochanków i dbała o swoje koneksje? — czułam się zniesmaczona.\n— Cóż… była ze mną niezwykle szczera. Chyba trudno byłoby jej opowiedzieć to wszystko jeszcze raz, tym razem tobie, dlatego zasugerowała, byś zwróciła się do mnie — Magissa zdawała się szukać jakiegoś usprawiedliwienia dla Rosy.\n— Po prostu stchórzyła — uznałam. — Posłużyła się tobą, byś opowiedziała mi rzeczy, które to ona powinna mi powiedzieć. Z tego co mówisz wynika, że Rosa tchórzy całe swoje życie. Lekkomyślnie i tchórzliwie nas porzuciła, a nawet zabiła człowieka, któremu sama oddała mnie pod opiekę!\n— Nawet jeśli jej nienawidzisz, Rosa jest inna niż myślisz — przekonywała Magissa. — Zdążyłam ją trochę poznać, odkąd tu trafiłam. Jeśli chcesz ją zrozumieć, musisz pozbyć się uprzedzeń.\n— Przybrany ojciec, któremu mnie oddała bił mnie i poniżał — spuściłam wzrok — Ale Rosa nigdy nie interesowała się tym czy jest mi dobrze u moich opiekunów. Ta samolubna kobieta nigdy nie będzie moją matką — ostatnie zdanie niemal wykrzyczałam.\n— A co ze mną? — spytała Magissa nieśmiało. — Będę twoją siostrą?\n— To zależy od ciebie — rzuciłam chłodno.\nSprawa była dla mnie prosta — jeśli Magissa dokona wyborów, które mi się nie spodobają i pozwoli Rosie sobą manipulować, nie będzie moją siostrą. Wszystko miało rozstrzygnąć się w oparciu o decyzje Magissy.\nWychodząc z jej pokoju przez chwilę zastanawiałam się czy to możliwe, że Rosa tak naprawdę nie jest moją matką. Magissa była podobna do najwyższej kapłanki w sposób niepozostawiający wątpliwości, ale czy w moim wyglądzie było coś, co wskazywałoby na pokrewieństwo? Im bardziej o tym myślałam, tym większą czułam do siebie niechęć, bo moje oczy, choć innego koloru niż oczy Rosy, były okolone gęstymi rzęsami, takimi samymi jak u najwyższej kapłanki. Miałam równie ciemne włosy i tak samo szczupłą twarz, ale moje mocno zbudowane ciało nie przypominało przesadnie szczupłej i wydłużonej sylwetki Rosy. Kształt nosa i ust też musiałam odziedziczyć po ojcu.\nRozmowa z Magissą była wyczerpująca, ale to nie osłabiło typowego dla mnie uporu. Uznałam, że jestem gotowa skonfrontować się z Rosą. Wiedziałam, że wieczorami Rosa zwykle przebywa przed ołtarzem, gdzie modli się po skończeniu codziennych obowiązków. Rzeczywiście zastałam ją w tym samym przeklętym miejscu, w którym zabiła Dereka. Jej twarz oświetlona jedynie wątłym płomieniem świecy wydała mi się przez chwilę bardzo delikatna i bezbronna jak u dziecka. Nie czułam tak silnego gniewu, jaki spodziewałam się poczuć. Odezwałam się z całą powagą i godnością, na jakie stać młodą, niedoświadczoną dziewczynę: — Nie chciałaś mnie i podrzuciłaś mnie ludziom, którzy też mnie nie pokochali. Marion nie robiła nic, kiedy Derek mnie bił. Ale wiesz co? I tak była lepszą matką niż ty.\nRosa wstała z klęczek i przeniosła wzrok z ołtarza na mnie.\n— Nie oczekuję, że zrozumiesz, ale chciałam, byś znała prawdę. Teraz wiesz, że jestem twoją matką i wiesz, że nigdy nie chciałam dzieci. Jeśli pozbędziesz się uprzedzeń, możemy być przyjaciółkami. Nie matką i córką — przyjaciółkami. Zapewnię tobie i Magissie wszystko, czego potrzebujecie. Protektorat najwyższej kapłanki… chociaż to mogę wam dać, by wynagrodzić wam przeszłość.\nZ świstem wciągnęłam powietrze, targana emocjami, o które nigdy bym siebie nie podejrzewała:\n— Nie możesz faworyzować mnie i Magissy. To najzdolniejsze kapłanki powinny cieszyć się twoją protekcją, a nie córki, których przez tyle lat nawet nie starałaś się poznać. I ty się uważasz za strażniczkę prawa? — Cóż… nawet ci, którzy znają moją przeszłość, szanują mnie jako kapłankę. Mogę wyróżnić kogo zechcę. Dlaczego miałabym nie wyróżnić córek? — Rosa posłała mi krzywy uśmiech, co tylko bardziej mnie rozeźliło. — Ludzie nie znają całej prawdy — rzuciłam gniewnie. — Gdyby wiedzieli do jakiego stopnia nie zależało ci na mnie i na Magissie, nie miałabyś żadnej władzy.\n— Liczą się tylko moje obowiązki kapłanki — odparła Rosa dość surowym tonem. — Dopóki się z nich wywiązuję, nikt nie będzie mi wypominał przeszłości. Wszyscy dochodzą do czegoś poprzez znajomości i poprzez porzucenie dawnego życia. Ludzie w Miseridom rozumieją, że mają za mało argumentów, by mnie potępić. Teraz gdy ty i Magissa zostałyście kapłankami, mogę was uprzywilejować. Wiedziałam, że spotkam was w tym zakonie i że będziemy mogły zacząć od nowa. Przy mnie nauczycie się nie oglądać się za siebie i odnosić sukcesy.\n— Wrzos by to potępił — mruknęłam bez przekonania.\nNie miałam pojęcia, co o tym wszystkim myśli Wrzos, bo dopiero w zakonie zaczęłam bardziej zagłębiać się w wiarę. Moi przybrani rodzice prawie nie opowiadali mi o Wrzosie i jego tajemnych ścieżkach. Wiedziałam oczywiście to, co wiedzieli wszyscy wyznawcy — Wrzos to mistyczny byt, który żył w tym świecie wielokrotnie, zwykle jako kobieta. Wrzos dzielił się z ludźmi wiedzą i prawdami duchowymi. Nie w każdym wcieleniu był dobry i łagodny, ale zawsze wstrząsał tym światem i zostawiał po sobie ślad. Ja trafiłam do zakonu, poświęconemu jednemu z bardziej znanych wcieleń Wrzosu — potężnej szamance Ranice, która nauczyła ludzi używać ognia. Mówi się, że Ranika wypaliła mistyczne znaki na całym swoim ciele i pokazała je ludziom, by ci mogli na ich podstawie stworzyć pierwsze pismo. W zakonie jej poświęconym kapłanki uczą się zaklęć, opartych na żywiole ognia i czarów uzdrawiających. Przepisują też księgi, by upamiętnić to, że Ranika nauczyła ludzi pisma. W większości zakonów służą kobiety uwagi na to, że Wrzos był kobietą w prawie wszystkich swoich wcieleniach. Męskie zakony nie są zakładane, ale powstają zakony mieszane. Nauki Wrzosu sprowadzają się do tego, że nasze wybory rzadko są jednoznacznie złe albo jednoznacznie dobre, a wolność pokierowania swoim życiem jest prawem każdego człowieka.\n— Jeśli każdy ma prawo wyboru to co ze mną? — pomyślałam z goryczą. — Całe moje życie to kłamstwo. Marion i Derek nie są moimi prawdziwymi rodzicami… zostałam zmuszona, by zostać kapłanką… co z tego, że Wrzos uczy, by nikogo nie osądzać, skoro mój przybrany ojciec został osądzony i skazany na śmierć bez mrugnięcia okiem…\nNiewiele myśląc wypowiedziałam swoje wątpliwości na głos licząc, że Rosa będzie mieć dla mnie jakieś wyjaśnienie. Spojrzała na mnie z wyższością, a może tylko tak mi się wydawało, bo chciałam ją znienawidzić.\n— „Nic nie podlega osądowi. Tylko rozmyślne zadawanie innym bólu i naruszanie największych świętości podlega osądowi” — zorientowałam się, że Rosa cytuje mędrca Jonatana, który był jednym z wcieleń Wrzosu. — Nie musisz tak żałować opiekuna, który cię bił, odkąd zaczęłaś chodzić.\n— A może i wcześniej — pomyślałam, a na głos rzuciłam tylko:\n— Ciągle ktoś decyduje za mnie. Nie chciałam zostać kapłanką — z przerażeniem odkryłam, że płaczę — I nie chciałam wychowywać się nie wiedząc o swoim pochodzeniu.\n— Wrzos uczy nas, że życie jest pełne sprzeczności. Tak naprawdę nie ma dobra ani zła — rysy twarzy Rosy na chwilę złagodniały. — Są tylko decyzje i ich konsekwencje. Dokonując wyborów lepimy siebie i ten świat niczym w glinie. — Rosa zamyśliła się przez chwilę — Nie płacz. Może pewnego dnia zostaniemy przyjaciółkami.\nSpojrzałam na Rosę, ale nic nie widziałam przez łzy. Powiedziałam tylko, że jutro będę na apelu i że teraz chcę już wrócić do swojej celi. Było już późno, ale nie mogłam zasnąć. Wciąż na nowo odtwarzałam w myślach rozmowę z Rosą i Magissą… moją matką i siostrą.\nApel dłużył mi się w nieskończoność. Wiedziałam, że miał nas motywować do dobrego rozpoczęcia dnia, ale ja ledwie stałam na nogach po nieprzespanej nocy. Miałam na sobie jedną z najlepszych sukien, jakie przydzielono mi w zakonie, a i tak czułam się zaniedbana.\nPodczas apelu Rosa zawsze przypominała nam jakie zajęcia są zaplanowane na dany dzień. Nie musiałam słuchać, by wiedzieć, jakie nauki będę dziś pobierać od wysokich kapłanek — nauczycielek, które skrycie podziwiałam za pogodne usposobienie i swobodę wypowiedzi. Tych cech brakowało dziewczynom, które pozostawały w zakonie wbrew swojej woli. Żałowałam, że w moim zakonie kapłanki uczą się tylko magii ognia i uzdrowienia. Chciałam poznać inne zaklęcia. Zastanawiałam się, kiedy po raz pierwszy uda mi się przywołać ogień. Jak dotąd nauczycielki pozwalały nam tylko dotknąć ognia, który same przywołały. Ten ogień nie parzył.\nPamiętając, że będę rozliczana z wiedzy przy okazji różnych świąt i uroczystości, zawsze skrupulatnie zapisywałam wszystko, czego dowiedziałam się o Wrzosie. Wrzos miał kilkaset różnych postaci — wielu wierzyło, że znów żyje na ziemi i kwestią czasu jest odkrycie kto jest jego nowym wcieleniem. Jest jedyną istotą, która prowadziła wiele żyć i wierzy się, że każde z tych żyć było święte. Podobno nic nie jest jednoznacznie dobre ani złe, a duchowa mądrość może być przekazywana na przeróżne sposoby. Święte teksty porównują Wrzos do matki, która raz przytula, a raz porzuca swoje dzieci. To matka, która uczy niezależności oraz walki. W każdym ze swych wcieleń Wrzos uczył ludzi czym jest siła i wolność wyboru życiowych ścieżek. Wrzos nie ukrywa swojej tożsamości i, zapytany wprost, przyznaje kim jest. Ludzie od wieków zabiegają o to, by spotkać Wrzos i opisują w księgach każde z jego żyć. Dla ludzi z Miseridom to Wrzos jest jedynym duchowym przewodnikiem, a nawet bóstwem.\nMyślałam, że to byłoby ciekawe, gdybym to ja odkryła kto jest nowym wcieleniem Wrzosu. Zdarzało mi się też marzyć, że nauczę się więcej zaklęć niż jest to przewidziane dla kapłanek w moim zakonie i ludzie będą pod wrażeniem mojej mocy. Im więcej dowiadywałam się o Wrzosie, tym chętniej się uczyłam. Gdy jeszcze chodziłam do zwyczajnej szkoły też lubiłam się uczyć, więc pod tym względem niewiele się zmieniło. Nie chciałam tylko, by Rosa pomyślała, że uczę się po to, by się jej przypodobać.\nKolejne dni upływały pod znakiem lekcji i długich wieczornych modlitw przed ołtarzem, który nieodmiennie przypominał mi o śmierci przybranego ojca. Od dnia, w którym dowiedziałam się, że Rosa to moja matka, a Magissa — siostra minęły cztery doby. Napięcie między mną a Magissą narastało — wiedziałam, że ona też czeka na odpowiedni moment, by ze mną porozmawiać. Uklękła obok mnie podczas wieczornej modlitwy i szepnęła: — Słyszałaś co mówią? Podobno Rosa jest Wrzosem.\nPoczułam szarpnięcie w okolicach serca, a potem jego bardzo mocne i nierównomierne bicie. Wrażenie było zbyt silne — przyłożyłam dłoń do klatki piersiowej, czekając aż serce odzyska zwykły rytm.\n— Kto tak powiedział? — wykrztusiłam po chwili.\n— Dziewczyny, z którymi się uczę — odparła Magissa.\nMój kontakt ze starszymi kapłankami był ograniczony, uczęszczałam na zajęcia dla najmłodszych kapłanek, więc nie słyszałam tego wszystkiego, co mogła usłyszeć Magissa. Czy to możliwe, że przegapiłam coś tak ważnego? Nie będę pierwszą osobą, która odkryła nową tożsamość Wrzosu? Byłam tak zawiedziona, że mogłabym się z łatwością rozpłakać.\n— Możemy zapytać Rosę czy jest Wrzosem — uznała Magissa. — Słyszałam, że Wrzos nie kryje się ze swoją naturą.\nSkinęłam głową i przeniosłam wzrok na Rosę, która modliła się przed ołtarzem. Czy rzeczywiście czciła swoje przeszłe wcielenia? Czy była Wrzosem?\nPo skończeniu wieczornych modlitw poprosiłam Rosę, by przyszła do mojej celi.\n— Ja i Magissa chcemy o coś spytać — powiedziałam, gdy tylko weszłyśmy do pokoju. Rosa wyglądała na zmęczoną, ale nie okazała zniecierpliwienia. Uznałam to za wystarczającą zachętę i spytałam czy to prawda, że jest Wrzosem.\n— To byłoby zbyt proste — westchnęła Rosa. — Połączymy siły z kapłanami i kapłankami z innych zakonów, by odkryć prawdę o Wrzosie.\n— Więc to nie ty nim jesteś? — w głosie Magissy brzmiało rozczarowanie. Rosa zaprzeczyła ruchem głowy i zaproponowała, że się z nami pomodli.\n— Już chyba dość tych modłów — rzuciłam trochę lekceważącym tonem — Dopiero co wyszłyśmy z sali modlitewnej.\n— Wiem, że ta sala kojarzy ci się ze śmiercią przybranego ojca — niespodziewane stwierdzenie Rosy zupełnie zbiło mnie z tropu. Zacisnęłam usta i wbiłam paznokcie we wnętrze dłoni.\n— Znam modlitwę, która pomoże ci się pogodzić z wolą Wrzosu — ciągnęła Rosa. Wtedy dopiero zrozumiałam, że mój przybrany ojciec zginął dlatego, że zakłócił porządek świątyni. To ludzie wymyślili karę śmierci za tego rodzaju przewinienia, nie Wrzos. Wszystkie modlitwy i rytuały też stworzyli ludzie. Nie musiałam w nie wierzyć. — Chcę sama odkryć jaki naprawdę jest Wrzos, a nie tylko kierować się tym, co mówią o nim ludzie — oznajmiłam z mocą. — A jeśli chodzi o Dereka, on nie zginął dlatego, że taka była wola Wrzosu. Został osądzony przez ludzi — rzuciłam Rosie gniewne spojrzenie. — Osądzony przez ciebie.\nRosa też utkwiła we mnie wzrok i wtedy po raz pierwszy wyczułam w niej mistyczną energię. To nie była moc żywiołów, która uwalniała się, gdy kapłanki przywoływały ogień ani nic, co przynależałoby do świata ludzi. W taki sposób mogła pulsować tylko biała moc z innego wymiaru.\n— Staram się jak najczęściej modlić, bo tak kawałek po kawałku odkrywam prawdę o sobie — ton głosu Rosy pogłębił się, jej włosy pobielały, a tęczówki i źrenice zniknęły.\nZ piersi przerażonej Magissy wyrwał się krótki szloch.\n— Nie bój się — uspokoiłam ją. — Rosa chce nam coś powiedzieć.\n— Tak, powiem wam — odparła Rosa wracając do swojej zwykłej postaci. — Wcielenie Wrzosu tym razem jest inne. Wrzos rozbił swoją duszę i wszczepił jej fragmenty trzem osobom.\n— Po co miałby to robić? — wykrzyknęła Magissa.\n— Wiem tylko, że Wrzos dał fragmenty swojej duszy mnie i moim córkom. Modlę się bardzo wytrwale, ale nie uzyskuję odpowiedzi, dlaczego Wrzos rozbił swoją duszę w ten sposób. Nigdy wcześniej nic podobnego nie miało miejsca.\n— Od jak dawna wiesz, że posiadamy fragmenty duszy Wrzosu? — spytała Magissa.\n— Od kilku dni. Prawda odsłania się przede mną bardzo powoli. Ale już teraz mogę powiedzieć, że zostałyśmy wezwane do czegoś bardzo ważnego — Rosa zacisnęła dłoń na moim przegubie i poczułam przepływ białej mocy.\n— Moce, które masz wcale nie muszą pochodzić od Wrzosu — mruknęłam sceptycznie. — Poza tym mi Wrzos jakoś niczego nie przekazuje.\n— Powinnyśmy pomodlić się we trzy — uznała Magissa. — Jeśli to prawda, że Wrzos się z nami połączył, na takiej modlitwie na pewno coś się wydarzy.\nCzułam się niezręcznie stojąc w małym kręgu i trzymając Rosę i Magissę za ręce. Nigdy wcześniej nie modliłam się w ten sposób. Na szczęście słowa modlitwy nie były trudne:\nDuchu, który zamykasz w swoich dłoniach białą energię. Duchu, który pochodzisz z wymiaru niedostępnego ludziom. Pokaż nam, kim jesteśmy. Wspominamy cię, bo wiemy, że chcesz nauczyć nas swoich ścieżek. Wiemy, że przybyłeś pod postacią szamanki Raniki, której poświęcony jest ten zakon i obdarzyłeś nas ogniem. Teraz znowu potrzebujemy twojego światła.\nNie byłam pewna czego się spodziewałam po tej modlitwie, ale na pewno nie tego, że zanim skończę wypowiadać ostatnie zdanie, mój umysł zostanie opanowany przez przerażające wizje. Zobaczyłam ogień, krew i dogorywających ludzi o rozdartych gardłach i gasnących oczach. Krzycząc przycisnęłam palce do skroni. Marzyłam tylko o tym, by pozbyć się tych obrazów z głowy.\n— Mira! Co się dzieje? Mira! — Magissa położyła mi dłoń na ramieniu. Zmusiłam się, by na nią spojrzeć i tylko dzięki temu wróciłam do rzeczywistości.\n— Zobaczyłam coś strasznego — byłam całkiem zachrypnięta i roztrzęsiona.\nNie zamierzałam udawać, że nie potrzebuję wsparcia — przytrzymałam dłoń Magissy na swoim ramieniu. Z trudem przełamałam się, by opowiedzieć jej i Rosie o tym, co zobaczyłam.\n— Nie jestem pewna jak zinterpretować twoją wizję — przyznała Rosa. — Wiem tylko, że na jutrzejszym apelu będę musiała powiedzieć całemu zakonowi o naszym powiązaniu z Wrzosem.\n— Nie chcę na siebie zwracać uwagi — Magissa objęła się ramionami. — Jak inni zareagują na to, że mam fragment duszy Wrzosu?\n— Wiem, że wolałabyś żyć zwykłym życiem, ale nie możemy ukrywać naszych mocy — zdecydowała Rosa.\n— Nie wierzę w to, że mam w sobie cokolwiek z Wrzosu. Gdyby tak było, wiedziałabym o tym — stwierdziłam stanowczo — Myślę, że jest za wcześnie, by ogłaszać całemu zakonowi rzeczy, których wciąż nie jesteśmy pewne.\n— Chyba masz rację — zgodziła się ze mną Rosa. — Musimy poczekać na wyraźniejszy znak.\nSpojrzałam na Magissę — była jeszcze bardziej wystraszona niż ja.\nGdy zostałam sama w celi znów miałam wizję krwi i ognia, której towarzyszyło głębokie przeświadczenie o nadchodzącej rzezi. Byłam pewna, że jacyś ludzie wkrótce zginą od ostrzy i płomieni. Próbowałam w myślach przekonać samą siebie, że to się nie wydarzy, ale gdy starałam się odgonić od siebie straszne obrazy, te przybierały na sile. Dopiero gdy zrezygnowałam z wypierania wizji i uwierzyłam w nią, ta w końcu puściła zostawiając mnie zwiniętą w kłębek i zanoszącą się od płaczu.\nGdy nadszedł ranek nie miałam nawet siły się uczesać. Pojawiłam się na apelu wyglądając bardzo niechlujnie. Od kapłanek wymagano nieskazitelnego wyglądu, ale wiedziałam, że Rosa tym razem mnie nie skarci. Na ten dzień wyjątkowo nie były zaplanowane żadne zajęcia i okazało się, że będę mieć dla siebie najwięcej wolnego czasu, odkąd przybyłam do zakonu. Pierwszą rzeczą, jaką postanowiłam zrobić było wyjście do ogrodu. Zobaczyłam dziewczyny w różanej altance, które rozmawiały i zaplatały sobie nawzajem warkocze. Zdziwiło mnie to, że się bawią i śmieją — czułam, że do nich nie pasuję. Miałam z tymi dziewczynami zajęcia, ale żadna z nich nie podzielała moich ambicji zdobycia większej wiedzy i mocy. Nie rozmawiałyśmy zbyt często, ale gdy podeszła do mnie Lumina, usta same złożyły mi się do uśmiechu.\n— Co tak biegasz? — spytałam zaczepnie. — Zmęczysz się i wybrudzisz.\n— Rzadko mamy tyle czasu dla siebie. Lidia wymyśla nowe zabawy. Chodź do nas.\nNie chcąc odmawiać Luminie dołączyłam do dziewczyn wsłuchanych w śpiew Lidii. Lidia była bardzo otwarta i miała ładny, ciepły głos. Gdyby nie przymus życia w zakonie pewnie zajęłaby się muzyką i śpiewem. Lubiłam zarówno ją, jak i Luminę i wcale nie myślałam, że są dziecinne. To tylko ja patrzyłam na świat w nieco inny sposób.\nGdy nadszedł czas śniadania, Lidia i Lumina usiadły obok mnie. Zaczęły mnie wypytywać o rodziców, ale nie chciałam, by wiedziały, że Rosa jest moją matką. Szybko zmieniłam temat pytając jak wyobrażają sobie życie po wyjściu z zakonu.\n— Zostanę wysoką kapłanką — nauczycielką w tym zakonie — Lidia wzruszyła ramionami jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie.\n— Chyba nie mówisz poważnie? — nie byłam w stanie ukryć swojego zdziwienia. — Ty nawet nie lubisz się uczyć. A chcesz uczyć innych?\n— Po prostu lubię wiedzieć, czego się spodziewać, mieć plan dnia… — stwierdziła Lidia, nie przestając mnie zaskakiwać. — A w zakonie zawsze wszystko jest uporządkowane. To mi pomaga poczuć się bezpiecznie.\n— Myślałam, że nie chcesz, żeby coś cię ograniczało i tylko czekasz, żeby wyjść z zakonu i zostać muzykantką — byłam ciekawa jak Lidia się do tego odniesie. Zaśmiała się:\n— Lubię rzeczy znane i bezpieczne. Nie rzuciłabym się na głęboką wodę. A zakon mnie nie ogranicza — wierzę, że tutaj będę mieć dobre, spokojne życie.\nLumina przyznała, że sama myśli podobnie i nie miałaby nic przeciwko, żeby zostać dłużej w zakonie:\n— Można tu nawiązać przyjaźnie. Tam, gdzie mieszkałam nie było dziewczyn w moim wieku. Poza tym lubię Ranikę. Kilka innych wcieleń Wrzosu też bardzo podziwiam.\n— Tak, to chyba dobrze mieć coś czemu jest się oddanym — mruknęłam zerkając ponuro na swój talerz.\n— Jedz — Luminie najwyraźniej nie trzeba było zbyt wiele, by zadowolić podniebienie, ale ja pokręciłam głową:\nPo śniadaniu poszłam do swojej celi. Uznałam, że nie zaszkodzi jak bardziej zadbam o swój wygląd — uczesałam się i przebrałam, żeby przez resztę dnia wyglądać już schludnie. Malując kreski na powiekach podkreśliłam swoje szare, duże oczy. Każda kapłanka miała dostęp do wielu środków, podkreślających urodę. Korzystałyśmy z tego tak skwapliwie, że ktoś z zewnątrz mógłby posądzić nas o próżność. Dla mnie to był jednak tylko kolejny rytuał, który został mi narzucony. Kapłanka swoim strojem miała pokazywać, że jest staranna i angażuje się w życie zakonu. Sięgnęłam na półkę z książkami, by dokończyć opowieść o Serenity — mistrzyni sztuk magicznych. Zaczęłam ją czytać niemal od razu po wstąpieniu do zakonu i bardzo mi zależało, by poznać całość historii.\nSerenity każdej nocy przemierzała niebo i przenikała do snów ludzi, których chciała obdarować darem magii. Przenikała też do snów swojego ukochanego — Endymiona. Nie mogła spotkać się z nim w inny sposób, bo ten żył na ziemi, podczas gdy ona mogła jedynie obserwować świat wędrując po niebie. Serenity pokochała Endymiona widząc jego bohaterstwo i oddanie dla przyjaciół. On jednak, widząc ją tylko w snac, h nigdy do końca nie uwierzył w jej istnienie. Takie też było zakończenie tej historii — Endymion pozostał sceptyczny, a Serenity musiała pogodzić się z tym, że nigdy nie będą razem. Zasmucona takim obrotem wydarzeń w mojej ulubionej od teraz książce odłożyłam ją i zaczęłam wyobrażać sobie, że sama jestem mistrzynią magii. Gdy jednak pomyślałam o tym, że potrafię przywoływać ogień, na ułamek sekundy zobaczyłam płonących ludzi. Bojąc się, że za chwilę koszmarna wizja wróci w całej okazałości, zabroniłam sobie marzyć o mocy żywiołów.\nGdy tylko podniosłam się z łóżka do drzwi mojej celi zapukała Magissa. — Jest kilka spraw, które nie dają mi spokoju — wyznała już od progu. Zaklinałam ją w myślach, by odpuściła na jakiś czas temat Wrzosu. Okazało się jednak, że przyszła z czymś innym:\n— Musimy lepiej się poznać. Powinnam dowiedzieć się więcej o swojej młodszej siostrze.\nTo było na tyle miłe, że po prostu musiałam się uśmiechnąć. Nie zdziwiłabym się, gdyby mój uśmiech wyglądał bardziej jak grymas, bo nie przywykłam do tego, by ktoś poświęcał mi swój czas. Dopiero przyzwyczajałam się do myśli, że Magissa jest moją siostrą.\n— Powiedz mi więcej o swoich przybranych rodzicach. Potem ja opowiem ci o swoim domu — poprosiła Magissa siadając obok mnie.\n— Derek uwielbiał wymierzać mi kary. Ale kilka razy zdarzyło się, że wziął mnie na kolana, by opowiedzieć o swoich rodzicach. Gdy któregoś razu Marion zachorowała, pocieszał mnie i przez kilka dni był łagodny i troskliwy — spróbowałam przywołać w umyśle obraz opiekuńczego Dereka, ale oczywiście bardziej pamiętałam go z awantur. — Był stolarzem, ale nie znosił pracować i wszystko robił niedokładnie. Łatwo wpadał w złość. Czasem po tym jak mnie zbił dało się zauważyć, że tego żałuje. Nigdy nie uderzył Marion — może dlatego mogła go łatwiej przede mną usprawiedliwić. Prawie codziennie powtarzała:\n„Nie myśl źle o tacie” albo „On tego nie chciał. Daje nam dach nad głową… nie jest złym człowiekiem.” Nie wiem czy w to wierzyłam, ale na pewno nie chciałam być taka jak Marion. Ona tylko prała, gotowała i kuliła się w sobie jak mysz. Nigdy mnie nie przytuliła, a raz nawet powiedziała, że powinnam pokutować za to, że w ogóle zjawiłam się na tym świecie i że bardzo niewdzięczne ze mnie dziecko. Ale wiem, że Marion myślała o mojej przyszłości, bo zostawiając mnie w zakonie życzyła mi wszystkiego dobrego. Jak uczy Wrzos: nie ma prostego podziału na dobro i zło. Wiem tylko tyle, że przy Dereku i Marion szybko wyrosłam z zabaw.\n— To musiało być trudne — Magissa zamyśliła się przez chwilę. — Ja mieszkając z ojcem miałam najdroższe lalki i stroje. Spory majątek odziedziczył jeszcze po swoich rodzicach. Rosa uraziła jego dumę zostawiając go ze mną samego. Wprawdzie się mną zajął, ale zawsze był chłodny i pełen dystansu. Częściej oglądałam twarze opiekunek niż własnego ojca. Ale niczego mi nie żałował; pobierałam prywatne lekcje, a gdy o coś prosiłam mogłam być pewna, że to dostanę. Przed wstąpieniem do zakonu miałam tylko jednego przyjaciela — Roberta. Został kapłanem w jednym z mieszanych zakonów. Nie wiem, czy jeszcze go zobaczę.\n— Lidia i Lumina, nie wiem czy je kojarzysz, mówią, że nie mają nic przeciwko życiu w zakonie. Chyba nie dostrzegają jak bardzo takie życie oddziela od świata — stwierdziłam ponuro.\n— Wszystko ma swoją cenę — odparła Magissa. — Odkąd dowiedziałam się, że Rosa jest moją matką bardziej angażuję się w życie zakonu. Myślę, że można się od niej wiele nauczyć.\n— Rosie wydaje jej się, że może być naszą mentorką i przyjaciółką. Ale czy możemy jej ufać skoro wyrzekła się roli matki? Chyba nikomu w zakonie nie powiedziała, że jesteśmy jej córkami.\n— Na pewno powiedziała naszym nauczycielkom — uznała Magissa. — Wiem, że masz do niej żal, ale teraz możemy zacząć od nowa.\n— Wszystko się skomplikowało — westchnęłam. — Chyba nie tak powinno wyglądać rodzinne spotkanie po latach.\nMagissa szczerze się roześmiała:\n— Wierz mi, mogło być gorzej.\n— Chyba masz rację — posłałam jej krzywy uśmiech.\nDwa tygodnie później w czasie zajęć z przywoływania ognia bardzo źle się poczułam i byłam pewna, że za chwilę zemdleję. Tymczasem Lidia i Lumina były przeszczęśliwe — po raz pierwszy same przywołały ogień, który tańczył wesoło na koniuszkach ich palców.\n— Mira, spróbujesz? — zachęciła mnie nauczycielka Cassidy.\nNie chcąc szukać wymówek, postanowiłam nie dać po sobie poznać jak źle się czuję. Poprosiłam w myślach Ranikę, by udzieliła mi mocy ognia. Przywołanie żywiołu wymagało zdolności wizualizacji i wewnętrznego skupienia. Nauczycielki ćwiczyły z nami te umiejętności od samego początku naszego pobytu w zakonie. W każdym zakonie kapłanki otrzymują od Wrzosu różne dary — w moim miał to być dar ognia i uzdrowienia. Wiele kapłanek jednak słabo radzi sobie z magią i nawet latami nie potrafi zrobić żadnego pożytku ze swojego daru. Zaczęłam się obawiać, że tak będzie ze mną. Gdy po raz pierwszy spróbowałam przywołać ogień nic się nie wydarzyło. Do końca zajęć walczyłam ze sobą, ale jedyne, co się stało to to, że poczułam się gorzej i zostałam zwolniona.\nRosa dowiedziała się o mojej niedyspozycji i postanowiła mnie odwiedzić. Czułam się tak słabo, że gdy weszła do pokoju, nawet nie wstałam z łóżka. Rosa przysiadła na jego krawędzi i spytała jak się czuję.\n— Nie wiem czemu, ale jestem pewna, że nie mam w sobie daru ognia — rzuciłam bez związku z pytaniem Rosy.\n— Ranika daje go każdej kapłance w tym zakonie — stwierdziła Rosa. — Nie ma powodu, by myśleć inaczej.\n— Tak samo jak dar uzdrawiania? — upewniłam się.\n— Oczywiście — Rosa położyła dłoń na moim ramieniu i niemal od razu poczułam jak wracają mi siły.\n— Użyłaś daru! — byłam tak podniecona, że odruchowo chwyciłam Rosę za rękę.\n— Ja akurat otrzymałam silny dar uzdrawiania, a słabo posługuję się ogniem. Każda kapłanka jest inna. W tym zakonie wszystkie otrzymujemy te same moce, ale u niektórych kapłanek któryś z darów przeważa — w tym momencie Rosa ścisnęła moją dłoń. — Nie wierzę, że nie masz daru ognia. Widzisz ogień w swoich wizjach.\n— To nie to samo. Widzę tylko jak ktoś inny używa ognia, by zadać śmierć.\nRosa zamiast mnie pocieszyć posłała mi krzywy uśmiech i poprosiła, bym dołączyła do pozostałych kapłanek:\n— Jesteś już zdrowa, więc równie dobrze możesz się jeszcze dzisiaj trochę pouczyć o właściwościach ziół. Kapłanka Adia nie lubi, gdy ktoś opuszcza jej lekcje.\nRaz wspomniałam Rosie, że nie lubię się uczyć o ziołach. Chyba dobrze to sobie zapamiętała — to by tłumaczyło złośliwe iskierki w jej oczach. Uśmiechnęłam w gruncie rzeczy zadowolona z tego, że Rosa wymaga ode mnie tego samego, co od innych kapłanek. Nie chciałam wybierać dróg na skróty.\nPo zajęciach z zielarstwa, kapłanka Edina poprowadziła zajęcia z historii Miseridom. Fascynujące fakty o przeszłości wynagrodziły mi nudę, której doświadczyłam starając się odróżnić od siebie, narysować i opisać różne rośliny. Podczas przerwy na obiad Lidia i Lumina usiadły obok mnie — od czasu, gdy dołączyłam do nich w ogrodzie częściej rozmawiałyśmy.\n— Zastanawiałaś się jak by to było w zakonie mieszanym? — chciała wiedzieć Lumina.\n— Tak, myślałam o tym — przyznałam. — Niektórzy chłopcy i dziewczyny pewnie się w sobie zakochują i pobierają się po wyjściu z zakonu.\n— Ja nigdy nie wiedziałam jak się zachować w towarzystwie chłopców — westchnęła Lumina. — I żałowałam, że w pobliżu mojego domu nie mieszkają dziewczyny, z którymi mogłabym się zaprzyjaźnić.\n— A ja dobrze rozumiem się z chłopcami — powiedziała Lidia. — W końcu mam dwóch starszych braci. W mieszanym zakonie czułabym się swobodnie.\n— Mnie ciekawi jak to jest mieć chłopaka za przyjaciela. Magissa mówiła mi, że przed wstąpieniem do zakonu przyjaźniła się z chłopakiem — mruknęłam żując polaną mięsnym sosem kaszę.\n— Chyba znałaś Magissę przed wstąpieniem do zakonu. Spędzacie razem sporo czasu — zauważyła Lidia.\n— Och, naprawdę? — poczułam, że się czerwienię. — Nie znałyśmy się wcześniej.\nPrzez chwilę zastanawiałam się czy powinnam powiedzieć Lidii i Luminie, że Magissa jest moją przyrodnią siostrą, ale to by wywołało kolejne pytania z ich strony. A ja nie chciałam im jeszcze zbyt wiele o sobie mówić. Nie wiedziały nawet, że mój przybrany ojciec został zgładzony w świątyni — przy egzekucji były nieco starsze kapłanki w wieku Magissy oraz wysokie kapłanki. Ja też byłam obecna przy straceniu Dereka, bo ta sprawa dotyczyła mnie bezpośrednio. Może gdyby Lidia i Lumina o tym wszystkim wiedziały, nie byłyby tak skore do zostania w zakonie.\nWstając od stołu zdałam sobie sprawę, że do wieczornych modlitw zostało jeszcze mnóstwo czasu. Przeznaczyłam go na naukę kaligrafowania w bibliotece — ubodło mnie, kiedy kapłanka Adia powiedziała, że mam bardzo niestaranne pismo. Zakon posiadał obszerną bibliotekę, z której stale coś wypożyczałam i atmosferę sprzyjającą nauce. Przepisałam kilka zapisów z życia mędrca Jonatana. Moją uwagę zwrócił fragment: ”Jonatan często był zmęczony i zdarzało mu się mówić o śmierci w sposób, który wskazywał, że jej pragnie.” Trudno mi było wyobrazić sobie wcielenie Wrzosu, które uginałoby się pod naporem ziemskich cierpień. Zawsze myślałam o Wrzosie jako o niezłomnym duchu, który doskonale odnajduje się w każdych warunkach. Uznałam, że muszę zadać Rosie kilka pytań o mistrza Jonatana. W końcu była najwyższą kapłanką i miała prowadzić innych ku lepszemu zrozumieniu wiary.\nWieczorem w sali modlitewnej nie spuszczałam wzroku z Rosy. Miała na sobie jasną suknię z przypiętą broszką w kształcie łabędzia. Modliła się bardzo żarliwie:\nRaniko, każdego dnia zsyłasz nam swój dar, dzięki któremu możemy uzdrawiać i panować nad ogniem. W swojej mądrości przekazujesz nam pisma, z których uczymy się o Twoich zasługach. Wiele jest słów wyrytych w kamieniu i wiele skreślonych na piasku. Niech ważne słowa zostaną, by nigdy nie zabrakło nam wiedzy — nie zdążyłam jeszcze poznać tej modlitwy, podobnie jak wielu innych, więc mogłam jedynie starać się powtarzać za najwyższą kapłanką. Dziewczyny, które były w zakonie dłużej niż ja, były w stanie recytować mantry o każdej porze dnia i nocy. Czułam, że ogarnia mnie zmęczenie, ale bardzo chciałam zapytać Rosę o mistrza Jonatana. Poprosiłam, by udała się ze mną do mojej celi i wymusiłam na niej odpowiedź, której potrzebowałam. — Jonatan czuł się niezrozumiany przez większość swojego życia — przyznała Rosa. — Zakon rzadko o tym naucza, bo woli myśleć o Wrzosie jako o kimś potężnym, nie jak o kimś, kto chciał zakończyć swoje życie.\n— Więc Jonatan chciał się zabić — bardziej stwierdziłam niż spytałam. — Jestem ciekawa jak wielu wyznawców o tym wie.\n— W świętych księgach można znaleźć tylko kilka zdań, które sugerują, że Jonatan nie chciał żyć — odparła Rosa z namysłem — Wszystkie inne wcielenia Wrzosu opisywane są jako potężne autorytety, więc większość wyznawców nie pochyla się zbytnio nad słabościami Wrzosu. Tak jest łatwiej, ale przez to wielu ludzi nie zna całej prawdy.\n— Nikt nie zna całej prawdy — stwierdziłam rzucając Rosie ponure spojrzenie.\nPrzez krótką chwilę myślałam, że chwyci mnie za rękę, ale tego nie zrobiła. Zamiast tego patrzyła na mnie, jakbym jej o czymś przypomniała.\n— Jesteś do niego tak podobna… — mruknęła Rosa z dziwną tęsknotą.\n— O kim mówisz? — rzuciłam zniecierpliwiona.\n— Woland… twój ojciec… gdy przyszłaś na świat mogłam się tylko domyślać kto jest twoim ojcem. Niełatwo mi to przyznać, ale tak było. Teraz, gdy tak bardzo go przypominasz, nie mam żadnych wątpliwości. — Kochałaś go bardziej niż ojca Magissy? — spytałam bez zastanowienia. Rosa zagryzła wargi:\n— Gdybym wiedziała od początku, że to on jest twoim ojcem, może bym z nim została. Ale teraz… moje życie się zmieniło.\n— Powiesz mi o nim coś więcej? — wtedy nie wiedziałam, ile pasji i namiętności ma w sobie moja, na pierwszy rzut oka, powściągliwa i oddana sprawom wiary, matka.\n— Twój ojciec to zasłużony wojownik, biegły w sztuce wojennej. Schronienia udziela mu sama królowa. Nie wiem jak Woland by zareagował, gdyby dowiedział się, że ma córkę, bo w centrum swojego życia zawsze stawiał walkę i służbę królowej Saiji. To jednak zacny człowiek i nawet teraz, będąc kapłanką, nie mogę się z nim równać pod względem charakteru.\n— Może kiedyś go poznam — mruknęłam bez przekonania. — Jeśli tylko stąd wyjdę.\n— Wiem, że życie tutaj nie jest dla ciebie łatwe — Ale widzę, że bardzo się starasz. Kapłanka Adia powiedziała mi, że bardzo bierzesz sobie do serca nawet najmniejsze uwagi z jej strony.\n— Adia powiedziała mi, że powinnam popracować nad tym jak wygląda moje pismo i tak też zrobię — mruknęłam z udawaną obojętnością.\n— Tylko nie zaniedbuj koleżanek. Z kim najczęściej rozmawiasz? — chciała wiedzieć Rosa.\n— Chyba z Lidią i Luminą — w moim głosie brzmiało zmęczenie. — Czytałaś może „Historię Endymiona i Serenity”?\nTo pytanie wywołało w najwyższej kapłance spore poruszenie:\n— Czy ją czytałam? To jedna z moich ulubionych lektur!\n— Dlaczego ją lubisz? — nie zdołałam powściągnąć ciekawości.\n— Jest o tym, czego sama doświadczam. O niespełnieniu — wyznała Rosa z porażającą szczerością.\n— Przecież zajmujesz wysokie stanowisko i wiele osiągnęłaś — chciałam powiedzieć, ale wtedy zrozumiałam, że Rosa mówi o niespełnieniu innego rodzaju. Była w wielu związkach, które służyły jej tylko budowaniu własnej pozycji. W swoim życiu pokochała tylko mojego ojca, ale nie mogła z nim być. To, że wciąż jej na nim zależało można było wyczytać z samego sposobu, w jaki o nim mówiła. Nawet jej twarz się wtedy zmieniała — wzruszenie łagodziło jej rysy, a ja nie wiedziałam, czy powinnam jej w takich chwilach współczuć czy udawać, że niczego nie dostrzegłam. Od pewnego czasu raczej już nie myślałam o tym, w jaki sposób zdobyła swoje stanowisko ani o tym, że nie potrafiła być matką dla mnie. Moja niechęć do niej z każdym dniem trochę słabła. Czasem zastanawiałam się, dlaczego jej nie nienawidzę, ale chyba po prostu nie należałam do osób, które trwały uparcie w swojej niechęci. Miałam powody, by nie znosić Rosy, ale o nich nie myślałam, bo chciałam lepiej ją poznać i dostrzec w niej rzeczy, za które mogłam ją szanować. Widząc jej siłę i charyzmę, miałam nadzieję, że to właśnie te cechy przekazała mi w genach.\n— Żałujesz życia w zakonie? — wiedziałam, że zadając to pytanie wiele ryzykuję, ale skoro Rosa sama przyznała, że czuje się niespełniona, uznałam, że się przede mną otworzy. Ona jednak ze złością szarpnęła mnie za rękę i syknęła:\n— Nic nie wiesz. Nie wiesz, czym się stałam! Gdybym wcześniej wiedziała, że Woland jest twoim ojcem…\n— Wiedziałabyś, gdybyś nie miała tak wielu mężczyzn — wyszarpnęłam rękę i przeszyłam Rosę stalowym spojrzeniem.\n— Nie ukrywam, że jestem tu, gdzie jestem, dzięki wparciu mężczyzn. Ale gdybym nie sprawdziła się w roli najwyższej kapłanki, straciłabym to stanowisko. To, że je utrzymałam, zawdzięczam tylko sobie. Myśl o mnie, co chcesz. To prawda, że chciałabym być z twoim ojcem, ale teraz podążam za Wrzosem. I nie zejdę z tej ścieżki.\n— Córki cię nie interesują — bardziej stwierdziłam niż spytałam.\n— Nie mam wpływu na swoje uczucia — odparła Rosa twardym tonem.\nNikt nie chce usłyszeć od własnej matki, że nie jest przez nią kochany. Trudno było mi zrozumieć Rosę — pozbawioną macierzyńskiego instynktu, chłodną i angażującą się w związki bez miłości. Tym, co rozumiałam były jej ambicje, bo sama chciałam osiągnąć coś w życiu. Nie wyobrażałam sobie jednak polegania na mężczyznach w taki sposób jak Rosa. Pewnych rzeczy w swoim życiu Rosa żałowała, a innych nie. Nie umiałam jej jednoznacznie ocenić i według Wrzosu nawet nie powinnam tego robić. Gdy mówiła, że nie ma wpływu na swoje uczucia, czułam tylko pustkę. — Być może tobie uda się zdobyć wszystko własną pracą. Ale ja w każdej chwili mogę użyć swojego autorytetu, by ułatwić ci życie tutaj. Nie wstydź się z tego skorzystać, Mira. Zyskasz dużą przewagę ze mną po swojej stronie — powiedziała Rosa. — Myślę, że zdążyłaś się już zorientować, że nie chcę żebyś mnie faworyzowała. Sama zapracuję na swoje imię — odparłam mając przed oczami ogrom nauki i pracy, który mnie czekał, jeśli chciałam cokolwiek osiągnąć. Bez Rosy po swojej stronie nie miałam nawet gwarancji, że po wyjściu z zakonu będę mieć zabezpieczony byt, ale nie chciałam być w żaden sposób wyróżniana przez najwyższą kapłankę. Jedno spojrzenie na Rosę wystarczyło, bym zrozumiała, że na swój sposób szanuje ona mnie i mój wybór. Chyba nawet liczyła, że właśnie tak odpowiem. Gdy wychodziła z mojej komnaty nie mogłam oderwać wzroku od jej śnieżnobiałej sukni z wpiętą broszą w kształcie łabędzia. Kiedy kroki Rosy ucichły na korytarzu otworzyłam „Historię Serenity i Endymiona” w poszukiwaniu ulubionych fragmentów. Zasnęłam dopiero nad ranem z książką w dłoni.\nGdy następnego dnia na apelu zamiast Rosy przywitała nas jej zastępczyni — Adia i powiedziała, że wszystkie kapłanki mają przejść do lecznicy od razu wiedziałam, że nie jest dobrze. Magissa znalazła mnie w tłumie i chwyciła za rękę.\n— Kapłanki, z którymi się uczę mówią, że nasz zakon właśnie przyjął rannych. Podobno jeden z kapłanów Zakonu Wspierającego Ramienia wpadł w szał i zranił wiele osób.\nByłam wystraszona, ale wiedziałam, że muszę przejść do lecznicy razem z innymi dziewczynami. Na miejscu zobaczyłam osoby z ranami po ostrzach, niektórzy mieli też poparzenia, a inni wyglądali tak, jakby nie było już dla nich żadnej nadziei.\n— Krew, ogień… wiedziałam, że to się wydarzy — wyszeptałam słabym głosem.\n— Widziałaś to w twojej wizji, prawda? — spytała Magissa.\n— Trudno uwierzyć, że to wszystko dzieło jednego człowieka — mruknęłam podchodząc do jednego z rannych. Zabrakło dla niego łóżka, więc chwiejnie opierał się o ścianę i próbował uciskać ranę na brzuchu.\n— Nikt się mną nie zajmuje — rzucił chłopak w moją stronę. — Zawołaj kogoś. Rosa zajmowała się rannymi na drugim końcu lecznicy, ale postanowiłam ją zawołać.\n— Magissa, zostań z nim. Wrócę za chwilę — powiedziałam. W połowie drogi zatrzymała mnie kapłanka Cassidy. Dowiedziawszy się kogo szukam i w jakim celu, powiedziała, że wie, o jakim chłopcu mowa i że jego już nie da się uratować. Tymczasem kapłanka Adia poprosiła, by dziewczyny w moim wieku i starsze, jak również nauczycielki starały się w miarę możliwości użyć swoich mocy, by ulżyć rannym w bólu. Większość młodszych kapłanek nie mogło jednak wykrzesać z siebie mocy z powodu swojego roztrzęsienia. Gdy wracałam do Magissy i rannego chłopaka natknęłam się na wiele kapłanek, które po prostu płakały. Kiedy Magissa spojrzała na mnie z wyrazem oczekiwania na twarzy, tylko pokręciłam głową.\n— Nic nie zrobią — bardziej stwierdził niż spytał chłopak, któremu nie mogłam już pomóc. — To koniec.\n— Jak masz na imię? — spytała Magissa, chcąc podtrzymać go na duchu.\n— Erik. Nigdy bym nie przypuszczał, że kapłan taki jak ja może zranić innych.\n— To była jedna osoba? Jedna osoba was zaatakowała? — spytałam.\n— Maik. Osiemnaście lat. Zawsze źle mu patrzyło z oczu — chłopak wciąż opierał się o ścianę, ale już nie stał, tylko przysiadł osuwając się w dół ściany.\nRęka, którą trzymał się za brzuch była cała we krwi. Magissa ukucnęła przy nim i użyła magii leczącej. Poszłam w jej ślady, ale jedno spojrzenie wystarczyło mi, by zrozumieć, że nawet najsilniejsza magia uzdrawiająca nic tu nie wskóra. Rana Erica powstała na skutek magii, dostępnej tylko dla kapłanów Zakonu Wspierającego Ramienia. Ta magia była znana z tego, że użyta przeciwko komukolwiek jest gwarantem śmierci. Więcej szczęścia miały osoby, które tylko poparzono, choć i wśród nich były ofiary śmiertelne. Miałam nadzieję, że Erik nie cierpi, ale tak ciężko oddychał i tak mocno się pocił, że również co do tego szybko przestałam mieć złudzenia. Magissa rozpłakała się i ja też walczyłam ze łzami. Moja siostra do samego końca trzymała Erika za rękę, opowiedziała mu nawet jak spotkała w zakonie mnie — swoją siostrę. Gdy Erik odszedł, zamknęłam mu oczy i stanęłam nad nim wbijając sobie paznokcie we wnętrze dłoni. Magissa położyła mi dłoń na ramieniu i zachęciła mnie, by przejść dalej.\nPodeszłyśmy do łóżka, na którym położono młodego mężczyznę. Widać było, że ktoś już użył na nim magii uzdrawiającej, ale był niespokojny i od razu wyczułam, że przyda mu się czyjaś obecność.\n— Jak masz na imię? — spytałam siląc się na spokój, choć tak naprawdę marzyłam o tym, by opuścić lecznicę i wypłakać się w swojej celi. Chłopak nie odpowiedział. Magissa odgarnęła mu z czoła jasny kosmyk włosów. Potem oparła dłoń na jego piersi w miejscu, gdzie znajdowało się serce i uspokoiła nerwowy rytm leczącą magią. Mężczyzna miał lekkie poparzenia na rękach i twarzy. Te wyglądały na pewno gorzej, nim otrzymał pomoc kapłanek.\n— Nie wierzcie w to, co mówią niektórzy — powiedział mężczyzna — Maikowi nie zależy na cudzej krzywdzie.\n— Ale to on podobno zaatakował innych kapłanów. Wiesz coś o tym? — Magissa wbiła w nieznajomego poważne spojrzenie.\n— Nie chciał nikogo zranić — zapewnił młodzieniec.\n— Skąd to wiesz? — spytałam.\n— Bo ja jestem Maik — przyznał po chwili milczenia, a jego piwne oczy stały się niemal czarne.\nOd razu wiedziałam, że ja i Magissa musimy kogoś powiadomić. Kapłanka Cassidy podeszła do nas po długich nawoływaniach.\n— Dlaczego to zrobiłeś, Maik? — Cassidy zwróciła się do mężczyzny po chwili rozmowy ze mną i moją siostrą.\n— Nie będę rozmawiał z nikim poza Rosą i jej córkami — odparł Maik wprawiając mnie i Magissę w całkowite osłupienie. Nie wiedziałam skąd nas znał — to wszystko wzbudzało we mnie coraz więcej obaw. Chciałam przejść do innych ofiar i na razie zignorować Maika, ale on chwycił mnie za rękę.\n— Dziś wieczorem chcę porozmawiać z tobą, Magissą i Rosą w sali modlitewnej. Od tej rozmowy będzie zależało życie wielu ludzi.\n— Pokazałeś już, że ludzkie życie masz za nic — wychrypiałam.\n— Zraniłeś kilkadziesiąt osób ze swojego zakonu. Ktoś taki jak ty nie może być kapłanem.\n— Nie ty o tym decydujesz — chłód bijący z oczu Maika sprawił, że skuliłam się w sobie.


Strona:Karol May - Jaszczurka.djvu/16 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Karol May - Jaszczurka.djvu/16\nRóżnica między dahabijehem a nokerem polega na tem, że ostatni ma pokład otwarty. Na przodzie znajduje się zazwyczaj kuchnia, w której pracuje kilka niewolnic, za kuchnią kajuta, do której Ibn Asl mnie zaprowadził. Składa ła się ona z dwu przedziałów: mniejszego i drugiego obszerniejszego. Uprzejmy gospodarz zatrzymał się w pierwszej i zapalił lampę. Przy świetle jej zobaczyłem po prawej ręce na ziemi materace do siedzenia, po lewej zaś znajdowała się drewniana skrzynia, w której pomieszczono rozmaite narzędzia rzemieślnicze, potrzebne zazwyczaj na okręcie. Przedmioty te mogły być później dla mnie bardzo ważne.\n— Powiedziałeś, żeś strudzony bardzo, ale\nTę stronę ostatnio edytowano 27 lis 2020, 20:29.


Centrum Zaopatrzenia Medycznego „Mirmed” - Poradnik pacjenta\nPodstawą do uzyskania zaopatrzenia w refundowane przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze jest zlecenie, które może wystawić lekarz ubezpieczenia zdrowotnego (podstawowej opieki zdrowotnej lub specjalista) bądź felczer. Zlecenie musimy potwierdzić w oddziale wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia. Możemy je dostarczyć osobiście, drogą pocztową lub przez osobę upoważnioną.\nZlecenie ważne jest przez okres:\n30 dni od daty wystawienia, jeśli dotyczy zaopatrzenia w comiesięczne środki pomocnicze (pieluchomajtki, sprzęt stomijny, cewniki, worki do zbiórki moczu);\n90 dni od daty wystawienia, jeśli dotyczy przed¬miotów ortopedycznych i pozostałych środków pomocniczych\nJeśli zlecenie dotyczy comiesięcznego zaopatrzenia w środki pomocnicze otrzymamy z Funduszu „Kartę zaopatrzenia comiesięcznego” na okres 12 miesięcy. Dzięki temu nie będziemy musieli potwierdzać co miesiąc naszego zlecenia w oddziale wojewódzkim NFZ. Dla zleceń na przedmioty ortopedyczne i pozostałe środki pomocnicze nie jest wydawana Karta. Po potwierdzeniu takiego zlecenia i jego zewidencjonowaniu Fundusz prześle je nam na wskazany przez nas adres.\nGdzie możemy zrealizować zlecenie?\nZlecenia realizowane są przez świadczeniodawców w całym kraju, którzy podpisali z Funduszem umowę. Jeśli realizujemy zlecenie na comiesięczne zaopatrzenie, powinniśmy u świadczeniodawcy przedstawić „Kartę zaopatrzenia comiesięcznego” oraz aktualnie wydane przez lekarza zlecenie. Jeśli realizujemy zlecenie na przedmioty ortopedyczne lub inne środki pomocnicze to powinniśmy u świadczeniodawcy przedstawić aktualne zlecenie potwierdzone przez oddział wojewódzki NFZ.\nPamiętajmy, że Fundusz pokryje koszty środków pomocniczych lub przedmiotów ortopedycznych do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Zdrowia. Jeżeli wybrany przez nas sprzęt będzie droższy, część kosztów będziemy musieli pokryć we własnym zakresie.\nNaprawa przedmiotów ortopedycznych\nJeśli zakupiony przez nas sprzęt ortopedyczny wymaga naprawy musimy zwrócić się do oddziału wojewódzkiego NFZ z prośbą o wystawienie wniosku na jego naprawę. Wniosek taki musimy przedstawić świadczeniodawcy w ciągu 30 dni od daty jego wystawienia. Fundusz refunduje koszty naprawy po wygaśnięciu okresu gwarancji (do tego czasu naprawy powinny być wykonywane w ramach gwarancji).\nPamiętajmy, że również w przypadku napraw obowiązują określony limity cenowe, do wysokości których Fundusz może je finansować.\nZobacz: Jak zrealizować zapotrzebowanie na środki pomocnicze i ortopedyczne.


9 kwietnia 2014 Międzynarodowa Giełda Kooperacyjna podczas Targów WOD-KAN – 21 maja, Bydgoszcz\nWięcej z tej kategorii: OFERTA INWESTYCYJNA TARR S.A. Zakończenie pełnienia funkcji Regionalnej Instytucji Finansującej – 31.03.2019 Ostrzegamy przed osobami podszywającymi się pod pracowników TARR S.A. Gastroparts – jak będzie wyglądała nowa siedziba inwestora na terenach Toruń/Andersa? Nowi lokatorzy na terenach inwestycyjnych Toruń/Andersa IPH: „ABC fotowoltaiki – poznaj tajniki instalacji paneli i znacznie zmniejsz koszt energii” , Toruń, 21.01.2020 r. Śniadanie biznesowe: „Zmiany w transakcjach wewnątrzunijnych 2020”., Toruń, 30.01.2020 r. Zapraszamy na konferencję „Rozwój przedsiębiorczości i Innowacje…” 17 stycznia 2020 r. FUNDUSZ EKSPORTOWY – wyniki oceny projektów złożonych w rundzie IV\nJuż po raz piąty Ośrodek Enterprise Europe Network w Toruniu zaprasza producentów, dystrybutorów oraz specjalistów branży wodno-kanalizacyjnej do udziału w Międzynarodowej Giełdzie Kooperacyjnej, towarzyszącej jubileuszowej, XXII edycji Targów Maszyn i Urządzeń dla Wodociągów i Kanalizacji WOD-KAN 2014, która odbędzie się 21 maja 2014 r. w obiektach wystawienniczych terenu Leśnego Parku Kultury i Wypoczynku „MYŚLĘCINEK”, przy ul. Gdańskiej 173–175 w Bydgoszczy.\nUdział w Giełdzie Kooperacyjnej i na Targach WOD-KAN jest BEZPŁATNY!\nProsta rejestracja w systemie talkB2B\nW celu zapisania się na Giełdę należy do dnia 8.05.2014 r. zarejestrować firmę za pośrednictwem systemu talkB2B (link do http://wod-kan2014.talkb2b.net/members/register).\nAlternatywnie można wypełnić formularz zgłoszeniowy: Formularz Zgłoszeniowy WOD-KAN-2014 (link do formularza w załączeniu) i odesłać na adres: monika.piotrowicz@tarr.org.pl.\nWięcej informacji udziela: Monika Piotrowicz, nr tel. 56 658 89 50, e-mail: monika.piotrowicz@tarr.org.pl\nZ dumą prezentujemy koncepcję architektoniczną nowej siedziby firmy Gastroparts Spółka Jawna! To jeden z pierwszych inwestorów na terenach zlokalizowanych w południowo-zachodniej części Torunia w rejonie ulic Gen. W. Andersa i Poznańskiej, gdzie rozbudowuje się Toruński Park Technologiczny. Firma Gastroparts to dystrybutor części zamiennych do profesjonalnych urządzeń gastronomicznych (gastroparts.com). W ofercie […]\nW dniu 16.01.2020 r. odbyły się kolejne licytacje działek przy ul. Gen. Andersa w Toruniu. W ich wyniku trzy nowe firmy nabyły teren pod inwestycje w nowej części Toruńskiego Parku Technologicznego na toruńskim lewobrzeżu. Tereny inwestycyjne przy ul. Gen. Andersa w Toruniu to 33 wydzielone działki o łącznej powierzchni 16,83 ha, […]\n16 stycznia 2020 IPH: „ABC fotowoltaiki – poznaj tajniki instalacji paneli i znacznie zmniejsz koszt energii” , Toruń, 21.01.2020 r.


Plakat - GRA O TRON, o kodzie PPY-PP33365 | sklep dekoruj.pl\nSERGIO AGUERO plakat 61x91cm |SP1549\nCHARLIE CHAPLIN plakat 61x91cm |PP34427\nKubek zmienny termicznie - HARRY POTTER |MGH0037\nGRA O TRON GAME OF THRONES plakat 61x91cm |PP33365\nPlakat - reprodukcja dzieła nieznanego autora, nosząca tytuł GRA O TRON. Dostępna w rozmiarze 61x91cm. Wydawca nie dopuszcza zmiany rozmiaru. Prawa autorskie do tej reprodukcji należą wyłącznie do wydawcy.\nTrwały wydruk w technologii offsetowej gwarantuje nasycone barwy i wierne odwzorowanie oryginału. Wysyłamy ją w formie plano lub obramowaną jako obraz gotowy do powieszenia we wnętrzu. Przy wyborze obrazu w wersji oprawionej należy w dziale RAMY i OPRAWY wybrać odpowiedni profil oraz odpowiadający formatowi plakatu rozmiar ramy. Koszt oprawionej reprodukcji to suma kosztu plakatu oraz ramy. Do formatów mniejszych jak 100x80cm istnieje możliwość dodania ozdobnego, kolorowego kartonu passe-partout. Zastosowanie kartonu zwiększy wymiar zewnętrzny obrazu po 10 cm na jego szerokości i wysokości.\nGWIEZDNE WOJNY STAR WARS plakat 61x91cm |PP33690\nJAMES BOND AGENT 007 plakat 61x91cm |PP33726\nJUSTICE LEAGUE plakat 91x61cm |PP34173\nJAVA DREAMS plakat 53x157cm |CPP20212


Przeprowadzki Chorzów - Katalog stron Ekostim\nogloszenia, uczelnie, falowniki omron, lodz, studia, klimatyzacja, motovario, dentysta, falowniki, falownik, psycholog, kredyty, styczniki, Softstarty, prace magisterskie, prace licencjackie, pożyczki, biuro rachunkowe, lenze, producent, projektowanie wnętrz, silniki, przeprowadzki, przekładnie, regulacja napędów, reduktory, handel, projektowanie ogrodów, pisanie prac, księgowość\nCzasy jak konkurencje pokonywała się indywidualnie za pomocą pociągającej ceny dawno nuże ubyły w zapomnienie. Kondycji oferujące usługi rodzaju przeprowadzki Katowice starają się wyciągnąć nabywców kategorią znamionowanych usługi, zatem coraz nagminniej angażują stosowną kadrę pracowniczą i wkładają w pasującej formy wehikuły transportowe. Dzięki temu możemy ze spokojem powierzyć im zrobienie służb. Coraz więcej figury jakie luzuje miejsce zamieszkania postanawia się na skorzystanie z służb jednostek oferujących takie posługi jak przeprowadzki Będzin. Dzieje się tak fundamentalnie dlatego że firmy te podają nam jeszcze większy profesjonalizm oraz jeszcze sprawniejszą obsługę dzięki jakiej chronimy wiele czasu natomiast stresów scementowanych ze deformacją miejsca zamieszkania.\nprzeprowadzki Chorzów, przeprowadzki Jaworzno, przeprowadzki Dąbrowa Górnicza, przeprowadzki Katowice\nTeraz booking promów jest znacznie prostszy, niż miało to miejsce wcześniej. Przekonaj się, odkryj wreszcie nasz internetowy adres i znajdź bilet, który wszystko zmieni. Wszystko załatwiasz tutaj w bardzo prosty sposób, my już zajmiemy się resztą. Wybierasz prom, który ... szczegóły wpisu »\nKatalog posiada 6461 stron internetowych w 15 kategoriach i 522 podkategoriach. Gości online 26. Stron oczekujących 5.