przez arthuroo » 17-09-2018, 23:08\n@PiotrS - czasy i kadencje - kwestia indywidualna, a jeszcze bardziej u amatorów, gdzie jest inne parcie na wynik (idealnie byłoby bez parcia)\nnajważniejszym argumentem przemawiającym za śródstopiem jest perspektywa dłuższego biegania bez kontuzji - oczywiście może coś "przypalić" w stopie, ale jest to mniej prawdopodobne przy elastycznej budowie, w przeciwieństwie do kostki, kolan czy nawet bioder i dolnej części kręgosłupa.\nPS długość liczę w ilości wiosen, a nie kilometrażu podczas pojedynczego biegu. Nie sztuką jest zarżnąć organizm przed 40stką.\nprzez weekendowy » 18-09-2018, 09:33\nto może i ja się podpytam ....czy to jest bieganie z pięty???\nprzez Willi » 18-09-2018, 12:10\nNo tak, może mniej niż ja, ale lądujesz na stopie (pięcie) bez amortyzacji-chyba. Jeżeli to ma mi przedłużyć kontakt z sportem na przyszłe 30 lat to trochę nad tym popracuje. I dzięki za uwagi.\nprzez PiotrS » 20-09-2018, 09:43\nGdyby tak było, że bieganie z piety powoduje kontuzje, biegacze ultra mieli by już zniszczone nogi.\na jakoś mnie naszło, tak samo gdyby liczył się tylko tlen (w nomenklaturze biegowej, wybiegania) to listonosz byłby MŚ w kolarstwie.\nZmierzam do tego, że my amatorzy biegamy z pięty bo jesteśmy za słabi (słabe nogi) i nie mamy wagi biegacza.\nProszę wskać Ci mi kilku biegaczy z wagą 80+ którzy biegają ze śródstopia, ok to może tych 75+.\nWidziałem kiedyś jak nasz mistrz olimpijski a póxniej minister sportu AK (waga 90), biegł ze śródstopia, widziałem jakie robił kroki, no ale to zawodowiec, dla niego 10km w 37 minut było formalnością.\nA skoro jesteśmy słabi to i się przeciążamy, bo przecież trzeba mieć 10-12 godzin w tygodniu treningów to mamy kontuzje, jak zawodowcy, sam tak robiłem . No a skoro mamy kontuzje to znaczy, że przyczyną jest bieganie z pięty, bo tak biegamy a oni nie.\nTakie moje zdanie. Trzeba mieć mocne nogi, zwalić wagę poniżej 75+ (bo nie jesteśmy tacy jak AK) i samo wyjdzie.\nprzez Czeskom » 20-09-2018, 10:45\nNie każde zdjęcie jest dobrym materiałem do analizy;\nzobaczcie to: https://www.youtube.com/watch?v=Y41U9fms58A\njakby zrobić zdjęcie z przodu w odpowiednim momencie to też wyjdzie, że Hale biega z pięty\nJa po przeczytaniu http://lubimyczytac.pl/ksiazka/277063/b ... -naturalne\nprzekonałem się do zmiany techniki. Jeszcze nie jest idealnie, ale dosyć szybko poczułem, że mogę biegać szybciej i łapię flow.\nDo tego przestały mnie męczyć kolana i itbs.\nOczywiście jeżeli ktoś biega bardzo wolno to trudniej jest zmienić technikę, ja jak biegam wolno to ląduję na całej stopie.\nZresztą na tym filmiku gazele vs glidersi też nie ma biegania z pięty tylko jest lądowanie na całej stopie, a w momencie kontaktu z podłożem stopa jest mniej więcej pod środkiem ciężkości ciała czyli ok\nprzez arthuroo » 20-09-2018, 15:01\nPiotr otwierasz Pandora Box, fajnie podzielić się opiniami\n- ultrasi biegają z wysoką kadencją, krótki i niski krok wiec nawet jak spadają na piętę to sam moment uderzenia nie jest mocny..\n- piszesz o listonoszach, a słyszałeś może o australijskim farmerze Cliff Young, który wygrywał ultra w gumiakach w wieku 60 lat! Prawda, jego metoda na wygrywanie była inna, ale tutaj istotą sprawy jest technika biegu.\n- i przy wadzę +80kg i bez bazy treningowej można zmienić technikę. Kwestia zaparcia w głowie i konsekwencji. Ewentualne kompromisy na zawodach. 2 lata mi zajęło pływanie 400m szybciej z nawrotami, ale mam to!\n- z własnego doświadczenia zaczynałem od pięty i ciągle coś mi wyskakiwało, dodatkowo biegałem w butach z wysoką stabilizacją i offsetem. z biegiem lat inna technika, mniejszy offset, większa elastyczność buta, mniej problemów.\n- inne ciekawe spostrzeżenie, kiedy biegam cross przy całkowitym zmroku, tylko lampka na czole, która i tak nie wychwyci wszystkich nierówności. Podświadomość podpowiada biec z większa stabilnością w efekcie lądowanie na śródstopie jest jeszcze bardziej oczywiste.\n- o kontuzjach już pisałem\n- STOPY SĄ BARDZO SENSORYCZNE!!!! zmienisz technikę, a doznania z biegu będą zupełnie inne!\nprzez PiotrS » 21-09-2018, 08:12\narthuroo napisał(a): Piotr otwierasz Pandora Box, fajnie podzielić się opiniami\n- Pewnie, że otworzyłem, zresztą co? Bieganie ze śródstopia jest lepsze, to każdy wie, tylko ja twierdzę, że trzeba najpierw zająć się wagą i siłą nóg.\nBiegać pod górę robić skipy(ile amatorów robi? a ile wie jak to robić?) czy też biegać po schodach .\nZbiegałeś z góry? Nie nie chodzi mi o krótkie zbieg, tylko bieg z góry np tatry, wiesz co się dzieje wtedy z nogami a szczególnie z łydkami, inaczej po szlaku ale inaczej po asfalcie. Po asfalcie nie da się zbiec na śródstopiu.Ultrasi tez zbiegają.\nZdjęcie "szybcy", dziewczyna PB 34 swobodnie 35 minut na 10.\nhttps://scontent-waw1-1.xx.fbcdn.net/v/ ... e=5C2C5C30\nSkopiujcie link i wklejcie w przeglądarkę, bo na forum się nie mieści zdjęcie.\nDziewczyny bieg/ła swobodnie 35 minut (dziewczyna PB 34), chłopaki podobnie.\n- no słyszałem nawet podziwiałem, no jeden był . więcej? Ultra to już prawie nie są biegi, szczególnie w tym wyścigu co brał udział ten gość.\nprzez superfrog » 21-09-2018, 21:15\nprzez robertino » 22-09-2018, 14:24\nładnie to biegną. Wszyscy na śródstopiu. No ale takiego tempa to ja nie mam nawet na 1000m\nprzez PiotrS » 23-09-2018, 09:49\nWidziałem to już ale\ndwie rzeczy rzucają się na oczy, ich sylwetki i ogromnie długie nogi i długie chude łydki tak powinien wyglądać biegacz długodystansowy.\ndruga sprawa 15x1km p1:45-2, kto z polskiej szkoły zadaje takie treningi, ? w kilka-kilkanaście sekund lepiej niż maraton?\nNo ja bym te sekundy zamienił na % i i wychodzi od 7do 10% szybciej.\nCzyli np dla mnie załóżmy ze 4:30 (marzenie) 270 czyli trzeba by było biegać po 4:00 na 2 min p, ja biegałem takie treningi po 3:40 ale tylko 10-12 i na 4 min przerwy, kto z polskiej szkoły zadaje takie treningi?\nW necie nie widziałem ale może ślepy jestem. Kiedyś Paula Radcliffe powiedział że biega 40x400 m pod górę, p zejście na dół.\nAno przesłanie net jest słaby.\nprzez kajet » 23-09-2018, 12:45\nJa nie biegam z pięty! no, na samym początku biegu... potem...\n(fot. Paulina Borkowska)\nprzez Bartek » 25-09-2018, 06:46\nostatnio dyskutowałem o tym z pewnym trenerem. nagła walka o bieg z śródstopia u kilku jego poważnych agegruperów spowodowało kłopoty z Achillesami :/ stwierdził: "jeśli lądujesz na pięcie i nie masz kontuzji to nic z tym nie rób. a przy twojej wadze jakbyś nie lądował o kontuzję jest łatwiej niż u kogoś na poziomie 80 kg. "\nprzez weekendowy » 25-09-2018, 09:29\nhttps://www.przegladsportowy.pl/czas-na ... em/b15mwtt\nprzez PiotrS » 25-09-2018, 09:59\nHe, he, .\nprzez weekendowy » 25-09-2018, 10:10\nno własnie...co teraz..???? ilu biegaczy tyle teorii...czyli raczej jak nic nie boli i nie łapiemy kontuzji to biegajmy jak biegaliśmy....


Poczta Polska, Grupa Enea i KZŁ działają na rzecz rozwoju elektromobilności - OSHARE News\nHome›Wiedza i Technologie›Poczta Polska, Grupa Enea i KZŁ działają na rzecz rozwoju elektromobilności\nPoczta Polska, Grupa Enea i KZŁ działają na rzecz rozwoju elektromobilności\nPoczta Polska, Grupa Enea i Kolejowe Zakłady Łączności podpisały list intencyjny na rzecz rozwoju elektromobilności. Główne założenia podpisanego dokumentu to wspólna realizacja projektów oraz wykorzystanie szans biznesowych. Spółki zaręczyły, że będą wymieniać doświadczenia związane z eksploatacją pojazdów elektrycznych i ładowarek.\nPoczta Polska jest zaangażowana w program „Elektromobilność”, toteż podpisanie listu intencyjnego wpisuje się w jego realizację. Spółka, będąca największą krajową firmą logistyczną, przygotowuje się do wprowadzenia „Stref Czystego Transportu”. Ma to skutkować ograniczeniem emisji zanieczyszczeń komunikacyjnych, m.in.: tlenków azotu i pyłów czy zmniejszeniem ruchu samochodowego.\nPaweł Przychodzeń, wiceprezes zarządu Poczty Polskiej ds. logistyki, komentuje: „Poczta Polska współpracuje z firmami i instytucjami, które działają na rzecz elektromobilności. Chcemy dzielić się doświadczeniami i wspólnie wypracowywać rozwiązania, które pomogą we wdrażaniu i eksploatacji w naszej flocie aut nisko- i zeroemisyjnych. Zależy nam, aby transport przesyłek pocztowych był w coraz większym stopniu ekologiczny. Chcemy razem z naszymi partnerami skoncentrować się na rozwoju infrastruktury wspomagającej elektromobilność, choćby poprzez montaż ładowarek w naszych sortowniach i przy placówkach pocztowych”.\nAuta elektryczne w służbie Poczty Polskiej\nPo przeprowadzeniu największych w Polsce testów samochodów elektrycznych w ub. r., zapadła decyzja dotycząca wynajmu tego typu pojazdów. Pierwsze auta elektryczne, które mają obsługiwać transport przesyłek, dołączą do floty pocztowej w przyszłym miesiącu. Ich dopuszczalna masa całkowita ma wynosić do 3,5 t, a ładowność do 800 kg.\nGrupa Enea bierze czynny udział w działaniach co do budowy oraz rozwoju infrastruktury e-mobility w Polsce. Aby móc wykorzystywać pojazdy elektryczne na dużą skalę, potrzebne jest stworzenie odpowiedniego ekosystemu. Chodzi tu o sieci elektryczne i podłączone do nich punkty ładowania aut elektrycznych. List intencyjny jest częścią Programu Elektromobilności w Grupie Enea.\nMirosław Kowali, prezes Enei, tłumaczy: „Grupa Enea wpisuje się w aktualne trendy rozwojowe obszaru elektromobilności i aktywnie uczestniczy w budowie ekosystemu dla e-aut, który otwiera możliwości tworzenia nowych linii biznesowych dla koncernów energetycznych. Zapoczątkowana dziś współpraca z Pocztą Polską jeat zgodna ze strategicznymi planami rozwojowymi Enei w tym obszarze. Liczymy na wymianę doświadczeń, a także budowanie synergii, co pozwoli nam na wykorzystanie szans biznesowych na dynamicznie rozwijającym się rynku e-mobility”.\nŁadowarki do samochodów elektrycznych „ecoMoto”\nDokument został podpisany między Pocztą Polską a Eneą S.A. (sprzedawca energii) i Eneą Serwis, która to w zakresie elektromobilności współpracuje z KZŁ – producentem „ecoMoto”, czyli polskich ładowarek do aut elektrycznych.\nSławomir Szczot, wiceprezes ds. rozwoju w Enei Serwis, zaznacza: „Enea Serwis posiada doświadczenie w kompleksowym montażu i serwisie stacji ładowania samochodów elektrycznych. Prowadzimy również audyty i prace projektowe związane z tworzeniem optymalnej sieci punktów ładowania. Nasze cenne kompetencje wykorzystamy przy współpracy z Pocztą Polską. Jesteśmy przekonani, że wzajemna współpraca w przyszłości zapewni znaczny wzrost dostępności punktów ładowania”.\nStacje ładowania ecoMoto, które przygotowano na potrzeby Poczty Polskiej, są zaawansowanymi oraz innowacyjnymi urządzeniami, spełniającymi wszelkie wymogi ustawy o elektromobilności. Posiadają one certyfikat zgodności z normami branżowymi, a także zostały niedawno odznaczone Medalem Prezesa Stowarzyszenia Elektryków Polskich. Każda ze stacji ecoMoto ma dwa gniazda ładowania o mocy 22kW i system zabezpieczeń. Ponadto jest łatwa w obsłudze i intuicyjna. Aby ją uruchomić, użytkownik nie potrzebuje specjalnej karty, rejestracja w systemie również nie jest wymagana.\nPrzeczytaj także: Wzrosła liczba samochodów elektrycznych na polskich drogach\nKrzysztof Magierowski, prezes zarządu KZŁ Bydgoszcz, nadmienia: „Podpisywane dzisiaj porozumienie to kolejny istotny krok w kierunku rozwoju elektromobilności w Polsce. Wraz z naszymi Partnerami z Poczty Polskiej i Grupy Enea będziemy nie tylko rozwijać infrastrukturę ładowania dla Poczty Polskiej, ale również edukować i promować elektromobilność”.\nObserwowany jest trend, iż w spółkach kurierskich oraz pocztowych coraz częściej wykorzystywana jest flota aut elektrycznych. Co za tym idzie, rynek ten staje się jednym z kół zamachowych przemysłu samochodowego w dziedzinie pojazdów elektrycznych. Auta tego typu wykorzystywane są przez m.in.: Deutsche Post DHL w Niemczech, Grupa La Poste we Francji czy Royal Mail w Wielkiej Brytanii.\nTagiauta elektryczneelektromobilnośćładowarki do aut elektrycznych\nW Warszawie powstanie Nobu Hotel\nGDDKiA ogłosiła kolejny przetarg na punkty ładowania aut elektrycznych


Serwery Producent: Anycolor, Dell, Develop, Elo, Intermec, TP-LINK - Sklep Polygamia.pl\n13 159,99 - 4213,76 zł\n11 4437,23 - 5419,28 zł\n11 5501,79 - 7025,00 zł\n13 7441,50 - 14290,00 zł\n9 Actina Solar\n2 Tandberg Data\nSzukasz serwera? Przejrzyj oferty, które zebraliśmy dla Ciebie w tej kategorii. Na pewno znajdziesz coś odpowiedniego. Sortuj po cenach, markach i wszelkich parametrach, które mogą Cię interesować. Jeśli chodzi o ilość ofert, to znajdziesz ich w tym dziale 7255 w 18 sklepach internetowych. Dostępny zasób marek w tym dziale liczy sobie 48. W tej kategorii użytkownicy zwykle oglądali oferty takich marek jak: Hewlett-Packard, DELL oraz Lenovo. Głównie wybieranymi dostawcami ofert w tej kategorii byli Morele.net sp. z o.o., PowerServer oraz Sferis.pl. Dodatkowo na stronach produktów odnajdziesz też sporo przydatnych opinii o napotkanych sklepach w sieci. Do najczęściej szukanych produktów marki Hewlett-Packard należą Hewlett-Packard 1 year Post Warranty Next business day(...), Hewlett-Packard Usługa serwisowa 3y 24x7 DL380 Gen9(...), a także Hewlett-Packard Usługa serwisowa Care Pack 1 rok PW CTR(...).\nSerwery48 produktów Producent:


Kosa. Opowieść o Karolu Pniaku – extrajaworzno.pl\nJaworzno wciąż pamięta o bohaterskich wyczynach podpułkownika Karola Pniaka. W minioną sobotę w Domu Kultury im. Zdzisława Krudzielskiego w Szczakowej odbyła się premiera filmu „Kosa”, poświęconego asowi lotnictwa z czasów II wojny światowej.\nBohater wojenny, podniebny akrobata, wybitny pilot – wszystkie te określenia doskonale pasują do Karola Pniaka. Urodzony w Jaworznie w 1910 roku szybko stał się gwiazdą światowego lotnictwa. W dwudziestoleciu międzywojennym zachwycał efektownymi akrobacjami i latał w słynnej Trójce Bajana. Podczas wojny walczył w kampanii wrześniowej, a potem m.in. także w Bitwie o Anglię. Po wojnie wrócił do kraju, ale pod rządami komunistów nie zyskał należnego mu uznania. Zmarł w 1980 roku w Krakowie i spoczął na szczakowskim cmentarzu. Dopiero w ostatnich latach, dzięki grupce zapaleńców skupionych wokół Społecznego Komitetu pamięci mjr. pil. Karola Pniaka pamięć odżyła na nowo. W Jaworznie Karol Pniak ma swoją ulicę i rondo, pośmiertnie też został awansowany na stopień podpułkownika.\nO postaci bohaterskiego lotnika powstał nawet film dokumentalny „Kosa”. Pierwszy jego pokaz miał miejsce w listopadzie ubiegłego roku, ale prawdziwa premiera odbyła się w sobotę. W Domu Kultury w Szczakowej odbyło się okolicznościowe spotkanie poświęcone Karolowi Pniakowi. Projekcję filmu poprzedziła przemówienia jaworznian zaangażowanych w pielęgnowanie pamięci o jaworznickim asie lotnictwa. Ciekawą prelekcję wygłosił zastępca dyrektora Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie dr hab. Krzysztof Mroczkowski. W samym filmie możemy wysłuchać opowieści o Karolu Pniaku i poznać opinie osób, które miało okazję poznać go bliżej. Film i pamiątki dotyczące asa lotnictwa będzie można w najbliższym czasie oglądać także w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie.\nRelated Items:DK Szczakowa, Dom Kultury im. Zdzisława Krudzielskiego w Szczakowej, film dokumentalny, historia, karol pniak, Kosa, muzeum lotnictwa, Społeczny Komitet Pamięci majora Pilota Karola Pniaka


Przyjechał na próbę i przez przypadek. Dziś jest Bogu za to wdzięczny\ntarnow.gosc.pl → Informacje → Przyjechał na próbę i przez przypadek. Dziś jest Bogu za to wdzięczny\nPrzyjechał na próbę i przez przypadek. Dziś jest Bogu za to wdzięczny\tprzejdź do galerii\nWspaniała ekipa pierwszego stopnia Oazy Nowej Drogi.\tBeata Malec-Suwara /Foto Gość\nW czchowskim Efezie zakończył się pierwszy stopień Oazy Nowej Drogi Ruchu Światło-Życie.\nW tym 17-dniowym turnusie zorganizowanym przez Ruch Światło-Życie Diecezji Tarnowskiej uczestniczyło 35 osób po szóstej klasie podstawówki plus pięć osób kadry - opiekun ks. Przemysław Lis, dwóch kleryków oraz dwie animatorki. Pierwszy stopień Oazy Nowej Drogi pozwala uczestnikom nawiązać osobistą więź z Bogiem. Tu kluczowa jest relacja "Ja i Bóg".\nPodczas oazy uczestnicy przeżywają cały rok liturgiczny, krocząc tajemnicami Różańca. Zdarza się, że w ciągu jednych 15 dni zaśpiewają kolędę i pójdą na drogę krzyżową. - Ten czas jest próbą przypomnienia uczestnikom bogactwa roku liturgicznego i tego, że są tajemnice, nad którymi bardziej się trzeba zatrzymać - tłumaczy Marta Wideł z Ruchu Światło-Życie.\nZauważa, że wiele dobra dzieje się w młodych ludziach podczas codziennych ewangelicznych rewizji życia, kiedy w małych grupach uczestnicy rozmawiają na wyznaczony temat. Dzielą się swoimi przemyśleniami, problemami, wątpliwościami. Budują relację z Bogiem, ale także wspólnotę między sobą.\nZ tą atmosferą, jaka panowała przez ostatnie 17 dni w Efezie, trudno się było rozstać m.in. Klaudii. - Bardzo mi się tutaj podobało, czułam się jak w domu, wśród swoich, choć nikogo przed przyjazdem tutaj nie znałam. Nawiązałam też lepszą więź z Bogiem, zaczęłam się modlić, jestem bardziej radosna, wiem, że z Bogiem można zajść daleko. Chcę by to, co tutaj zdobyłam, niosło mnie przez całe życie - mówi dziewczyna.\nZaskakująca jest historia Mateusza, który trafił na tę oazę zupełnie przypadkiem. Jego mama pomyłkowo zadzwoniła do Marty Wideł, która koordynowała zapisy na oazy Ruchu Światło-Życie Diecezji Tarnowskiej, a chciała do swojej koleżanki. Kiedy zorientowała się, że się pomyliła, nie rozłączyła się od razu, ale zaczęła dopytywać, czym jest Ruch Światło-Życie i czym są te oazy. Rok temu całą rodziną sprowadzili się do Polski po długim pobycie w Anglii. Jeszcze tego samego dnia zapisała syna na rekolekcje, widząc w tym palec Boży. Mateusz obiecał jej, że wytrzyma tydzień. Został do końca.\n- Choć nie chciałem tu przyjeżdżać, dziś czuję wdzięczność za to, że tutaj jestem. Na oazie poznałem wiele wspaniałych kolegów i koleżanek - mówi Mateusz.\nUrodził się w Anglii i tam się wychował. Rok temu jego rodzina sprowadziła się do Polski, ale że lekcje odbywały się zdalnie, 13-latek nie miał nawet okazji, by poznać swoich rówieśników i z kimś się zaprzyjaźnić. - Oddaliłem się też od Boga, a podczas tej oazy odnowiłem bliski kontakt także z Nim. To się stało podczas adoracji. Po spowiedzi czuję się lekko i mogę swobodniej oddychać. Tutaj jest bardzo dobrze. W Anglii w polskiej parafii byłem ministrantem, teraz znowu chcę służyć przy ołtarzu - deklaruje Mateusz.\nOaza Nowej Drogi w Czchowskim Efezie\nW czchowskim Efezie 18 lipca zakończył się pierwszy turnus Oazy Nowej Drogi pierwszego stopnia.\ndodane 18.07.2021 20:50


Historia w datach / Informační centrum Letohrad\nPierwsza wzmianka o miejscowości Kunčice w związku z podarowaniem jej i innych miesjcowości przez króla Wacława II klasztorowi zbraslavskiemu.\nGród w Kyšperku a Žampachu wchodzą do historii jako mocne skalne gniazda grabieżcze za czasów słabego i niewesołego panowania króla Henryka Karynckiego. Jeniš z Kyšperka oraz Petr z Žampachu, wraz z innymi sąsiadami dokonują na sąsiedniej włości lanšperskiej, posiadłości klasztoru zbraslavskiego, wielu aktów plądrowania i przemocy. Klasztor wybiera zatem drogę okupu w wysokości rocznego dochodu z całej posiadłości, wynoszącego 300 grzywien srebra.\nPierwsza wzmianka o twierdzy i właścicielach posiadłości ziemskiej Orlice. W tym czasie w Orlici działa już plebania i kościół, należą do niej Mistrovice.\n2 września na sejmie Królestwa Czeskiego i Margrabstwa Morawskiego wielmożni panowie i arystokraci sporządzili pismo, które wysłali do soboru konstanckiego przeciwko spaleniu Mistrza Jana Husa. Do pisma tego dołączył swoją pieczęć również Mikuláš Žampach z Potštejna, pan Kyšperka.\nPo pierwszym synodzie jednoty braterskiej w Lhotce u Rychnova, założono parafię Jednoty Braterskiej w Orlicy. Z tego okresu w kościołach na Orlicy i na Kunčicach dochowały się pierwotne dzwony z lat 1498 oraz 1497.\nPierwsza pisemna wzmianka o miasteczku Kyšperk.\nZdeněk Žampach, pan na włości Kyšperk nadał swoim poddanym prawo schedy. "Żeby ze swoimi domami i mieniem do woli władać mogli i po śmierci swoim dzieciom bądź krewnym w spadku przekazać mogli".\nOd tego roku datuje się jednokondygnacyjna twierdza renesansowa na rynku.\nNastępuje sprzedaż włości orlickiej. Burjan Strachota z Kralovic sprzedaje włość rodowi Sudów z Řeneč.\nZbudowano ratusz miejski na rynku (w miejscu domu nr 56).\nMiasto otrzymało zezwolenie na odbywanie targów cotygodniowych oraz dwóch kiermaszów.\nPierwsze wzmianki o urzędowaniu magistratu miasta. Magistrat był jednocześnie sądem miejskim. W tym roku datuje się również pierwszy wyrok ścięcia głowy.\nPierwsze wzmianki o szkole. Rektor Martin otrzymywał zapłatę w wysokości 15 groszy za kwartał.\nRachunki gminne zawierają pozycje mówiące o dochodach z rakarni, co oznacza, że miasto posiadało własnego kata. Miasto posiadało wodociąg oraz drewnianą studnię uliczną na rynku. Nadzór nad wodą sprawował jeden z rajców w zamian za wynagrodzenie roczne w wysokości jednej kopy groszy.\nZałożenie bażanciarni - jednej z pierwszych w Czechach.\nSąd miejski, powołując się na przekonanie religijne, przesłuchiwał więźnia, który przetrwał już dwa sądy (tzn. był dwukrotnie torturowany), był on przypalany, a jednak milczał. Magistrat uważał, że wina tkwi w nieudolności kata, dlatego też zwolnił go, a Ota z Operštorfu z Dubu na Častolovicích wypożyczył miastu Kyšperk własnego kata.\nWłaściciele orlickieh posiadłości ziemskiej, państwo Adam Mikuláš Vitanovský oraz Dorota Anna Sudová z Řeneč nabywają włość Kyšperk, wskutek czego następuje trwałe połączenie obu posiadłości.\nW tym roku zbudowano "sprawiedliwość" (szubienicę) za miastem przy drodze do miejscowości Písečná. Odnowiono ją w 1679, 1691, 1707 roku, a także później.\nPrzebudowa ratusza i nadbudowa drugiego piętra z wieżą i zegarem.\nJednokondygnacyjna twierdza na rynku przebudowana została w dwukondygnacyjny zamek. Jednocześnie wzniesiono kościół p.w. św. Wacława, wpierw w formie kaplicy zamkowej, która od 1726 roku służy jako kościół parafialny. Miejscowy rodak Vilém Hotmar, urzędnik celny, kazał zbudować kapliczkę p.w. Matki Boskiej za miastem koło drogi do miejscowości Šedivec.\nHynek Jetřich Vitanovský z Vlčkovic założył cechy rzemieślnicze, wraz ze sporządzaniem pieczęci, ksiąg, skrzyń i chorągwi. Cechów było sześć: krawiecki, obuwniczy, tkacki, rzeźnicki, młynarski, do którego należeli piekarze, krupiarze i piernikarze.\nZ polecenia hrabiego Hynka Jetřicha Vitanovskiego zbudowano szpital patrymonialny dla 10 starych ubogich osób (w miejscu domu nr 42).\nPołożono fundamenty pod kunčicki kościół p.w. św. Katarzyny.\nSzlachta zakłada na Kunčicach dwór zwany Ovčín. W 1791 roku został on zlikwidowany, podzielony na działki i sprzedany 10 nowym mieszkańcom.\nNa rynku wzniesiono nowy kamienny pręgierz.\nDo kaplicy p.w. św. Wacława dobudowano dzwonnicę.\nObok ścieżyny do Lukavicy wzniesiono posąg Syna Bożego.\nW tym roku rozpoczęto wznoszenie orlickiego kościoła p.w. Wniebowzięcia Marii Panny. Budowę zakończono w 1711 roku. W kościele tym znajdowała się cenna droga krzyżowa, którą przeniesiono tutaj z klasztoru kralickiego.\nZakończono posąg św. Jana Nepomucena w części Orlická brána. Na wzgórzu Kopeček hrabia Norbert Leopold wzniósł małą kapliczkę p.w. św. Jana Nepomucena.\nJako wyraz podziękowania Bogu za to, że zaraza dżumy ominęła miasto, na rynku wzniesiono mariacką grupę posągów.\nNa rynku zbudowano klatkę dla piekarza.\nParafię przeniesiono z Lukavicy do Kyšperka. Obok kościoła założono cmentarz i wzniesono grupę posągów św. Anny (teraz obok kościoła).\nW miejscu małej kapliczki na wzgórzu Kopeček hrabia Jan Václav Breda zbudował dzisiejszą kaplicę p.w. św. Jana Nepomucena.\nNowy dwór został przebudowany z drewnianego na kamienny.\nZniesienie prawa gardłowego w Kyšperku.\n28 lutego w Kyšperku dokonano ostatniej egzekucji na Josefie Haniku z Klášterca nad Orlicą (za kradzież).\nWydano rozporządzenie nakazujące usunięcie szubienicy, pręgierza i narzędzi tortur.\n22 października pożar ratusza i 25 innych domów miejskich.\nW Orlicy w domu pod nr 69 założono szkołę dla miejscowości Orlice, Kunčice, Mistrovice oraz Šedivec. Obecną szkołę na Orlicy zbudowano w 1877 roku, szkołę na Kunčicach w 1879 roku.\nOdnowiono ratusz po pożarze.\n3 maja miasto objął drugi duży pożar. Spaleniu uległo 53 domów mieszkalnych z chlewami, 9 stodół, szpital patrymonialny, szkoła, ratusz, plebania, dzwonnica.\nZakończenie prac w parku zamkowym.\nW dolnej części rynku drewnianą studnię uliczną zastąpiono studnią piaskowcową (obecnie w parku zamkowym).\nZałożenie urzędu pocztowego.\nMiejscowy dziekan i wikary Antonín Buchtel kupił budynek pod numerem 212 i założył w nim schronisko dla ubogich mieszkańców miasta.\nW tym roku oddano do użytku kolej żelazną na trasie Chlumec - Kyšperk oraz Ústí nad Orlicí - Meziměstí.\nZałożenie związku straży pożarnej.\nW górnej części rynku drewnianą studnię uliczną zastąpiono studnią piaskowcową. Na Kunčicach zbudowana została fabryka zapałek przez Jana Reilnelta.\nNa Kunčicach założono związek straży pożarnej.\nZałożenie towarzystwa gimnastycznego Sokół.\nNa Orlicy zakończono budowę fabryki tekstylnej Louis-Weis.\nWzniesiono gmach szkoły powszechnej.\nZałożono związek straży pożarnej na Orlicy.\nAmatorzy teatru usamodzielnili się i założyli towarzystwo teatralne Kolár, uzyskując jednocześnie stałą scenę w zajezdni Palečka w domu pod numerem 151.\nTowarzystwo sokolskie oddało bibliotekę ludową do publicznego użytku.\nW Kyšperku została zbudowana fabryka tekstylna przez firmę Fischl i Engel.\nZałożono spółdzielnię mleczarsko-gospodarczą Orlice - Kunčice i rozpoczęto budowę mleczarni na Orlicy.\nW tym roku założono spółdzielczą kasę oszczędnościową "Spořitelní a záložní spolek pro Kunčice a Orlici" a później, w 1930 roku zbudowano kasę oszczędnościową Kampelička na Kunčicach.\nDobudowano budynek szkoły mieszczańskiej z salą gimnastyczną.\nZałożenie towarzystwa upiększającego.\nUrząd Miejski przeprowadził się z domu ratuszowego nr 5.\nNa dzisiejszym placu Náměstí svobody uległo spaleniu 23 stodół i 1 dom.\nTo rok założenia klubu czechosłowackich turystów i czechosłowackiego czerwonego krzyża. Założono również spółdzielnię budownictwa mieszkaniowego pracowników kolei żelaznej pt. "Vlastní silou" (własnymi siłami).\nZałożono towarzystwo gimnastyczne Orel w Orlicy, a później - w 1934 roku zbudowano obiekt Orlovny.\nDokonano parcelacji dworów Kyšperk i Orlice.\nTowarzystwo Sokol założyło na Sádkách plac do ćwiczeń - s stylu parkowym. Miasto zaprowadziło oświetlenie elektryczne.\nOtwarto muzeum miejskie, Towarzystwo Amatorów Teatru Kolár zbudowało salę teatralną.\nKosztem 1,7 mln koron zbudowano wodociąg miejski.\nMiasto wybrukowało główną ulicę na długości 2,3 km kosztem 2,2 mln koron.\nZa 2,2 mln koron zbudowano Szkołę Pracy im. Masaryka.\nII wojna światowa (13 miejscowych obywateli nie powróciło z obozów koncentracyjnych, 24 mieszkańców zamęczono na śmierć z powodów rasowych).\nZłączenie miejscowości Kyšperk, Orlice, Kunčice oraz Rotnek pod wspólną nazwą Letohrad. Dzielnica Rotnek zmieniła nazwę na Červená.\nW mieście zbudowano stadion obok zakładów OEZ.\nZakończono budowę i oddano do użytku Dom Kultury.\nUtworzono kąpielisko miejskie.\nZbudowano nową szkołę podstawową obok Domu Kultury.\nW mieście otwarto nowy ośrodek opieki zdrowotnej.\nRozpoczęcie dotychczas ostatnich prac nad otoczeniem i wnętrzami zamku oraz nad parkiem zamkowym.\nNiektórych danych nie można dokładnie sprawdzić!


Niezwykle popularna siatkówka - Aktywni\n» Niezwykle popularna siatkówka\nTagi: jak zacząć, podstawy siatkówki, siatkówka\nOgromna popularność wśród polskich kibiców w ostatnich latach, a także coraz większe sukcesy i wyższy poziom prezentowany przez krajowe drużyny wpływa w znaczący sposób na rozwój siatkówki w Polsce. Od kilkunastu już lat mamy okazję regularnie gościć w naszych halach najlepszych graczy świata, co sprawia, że obiekty te wypełniają się po brzegi, a relacje telewizyjne cieszą się popularnością.\nSiatkówka jest jednym z najpopularniejszych sportów zespołowych na całym świecie. Jest to gra halowa o bardzo bogatej tradycji.\nWarunki fizyczne siatkarzy\nTa dyscyplina sportu jest uprawiana głównie przez wszechstronnie wysportowanych graczy o okazałych warunkach fizycznych - główną rolę odgrywa tu wzrost. W odróżnieniu od większości innych gier zespołowych, nie jest to w żaden sposób sport kontaktowy. Z tego tez względu dynamika, a więc przede wszystkim skoczność , zwinność, a także gibkość, odgrywają dużo większą rolę w przygotowaniu zawodników niż postawna postura. Nie oznacza to jednak, że siła jest nieistotna. Odgrywa ona dość kluczową rolę w kwestii zbijania i serwowania piłki, niepotrzebna jest natomiast rozbudowa masy mięśniowej.\nNiezwykle ważnym czynnikiem wpływającym na grę siatkarzy jest wyszkolenie techniczne. To ten aspekt wprawia w osłupienie rzesze kibiców całego świata, oglądających jak ich bohaterowie potrafią przy pełnej sile zagrań zachować idealną precyzję. Podziwiają rozgrywane na maksymalnej szybkości kombinacje wykonane niemal co do milimetra i wciąż nie mogą zrozumieć w jaki sposób jest możliwe opanowanie do tego stopnia tajników siatkarskiej sztuki. Poza przygotowaniem fizycznym i techniką, znaczącą rolę odgrywa spryt, często połączony z doświadczeniem. Jest to o tyle istotne, iż w tej dyscyplinie sportu każdy najmniejszy błąd w ustawieniu, każda luka w bloku, moment zawahania lub chwila słabości jest momentalnie wykorzystywany przez przeciwnika. To wszystko czyni siatkówkę grą pasjonującą, w której niemal każdy potrafi odnaleźć coś dla siebie, a wielu koneserów rozkoszuje się rozwiązaniami taktycznymi i najdrobniejszymi niuansami, z pozoru niedostrzegalnymi, a wielokrotnie mogącymi decydować o losach meczów.\nJest to dyscyplina, w której każda z drużyn przebija piłkę nad siatką pomiędzy antenkami ją ograniczającymi w ten sposób, aby piłka dotknęła pola gry przeciwnika lub odbita od gracza drużyny przeciwnej wyszła w aut. Zawodnicy bronią swojego pola gry, aby piłka się w jego obrębie nie zetknęła z parkietem. Drużyna ma trzy odbicia w celu przebicia piłki, przy czym zawodnik nie może jej dotknąć dwukrotnie z rzędu. W obu przypadkach możliwe jest dodatkowe odbicie przy próbie bloku. Wbrew wielu opiniom, odbicia można dokonać każdą częścią ciała. Piłki nie można w żaden sposób łapać, ani przetrzymywać. Możliwe są również wspólne odbicia dwóch lub trzech graczy, liczone jednak jako kilka dotknięć. Piłkę do gry wprowadza się zagrywką wykonywaną zza linii końcowych boiska.\nBoisko do gry ma wymiary określone jako 18 x 9 m. Siatka, sięgająca wysokości 2,43 m u mężczyzn i 2,24 m u kobiet, wraz z linią środkową, znajdującą się pod nią, dzielą boisko na dwa równe kwadraty. W każdym zespole jednocześnie na boisku przebywa sześciu zawodników spośród maksymalnie 12 mogących wystąpić w meczu. Są oni odpowiednio ustawieni i przy każdym przejęciu prawa do zagrywki przesuwają się o jedną pozycję zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Wtedy to nowa osoba wchodzi na zagrywkę. Zawodnicy ustawieni w drugiej linii nie mogą podczas ataków przekroczyć linii 3 metrów od siatki.\nInteresującym graczem jest libero, który nie może atakować, serwować, ani blokować. Może grać wyłącznie w linii obrony. Odróżnia się on również innym kolorem stroju.\nMecz rozgrywa się w setach - do trzech wygranych. Każdy set do 25 punktów (dawniej grano do 15 , przy czym punkt można było zdobyć wyłącznie przy własnej zagrywce), z wyjątkiem decydującego seta rozgrywanego przy stanie 2-2. Tie-break rozgrywa się bowiem do 15 punktów. Zasadą jest przewaga dwóch punktów tzn. w przypadku wyniku 25-24 gra toczy się do uzyskania przez jedną z drużyn dwupunktowej przewagi.\nW jednym secie zespół może dokonać 6 zmian (nie dotyczy to zmian libero). W tym czasie zawodnik rezerwowy może wejść tylko raz i zostać zmieniony przez gracza, którego zastąpił. Przerwy w grze mają różny charakter. W setach 1-4 występują przerwy techniczne po zdobyciu przez prowadzącą drużynę 8 i 16 punktów. Są też przerwy na odpoczynek - maksymalnie 2 w secie dla 1 drużyny. Siatkówka określa dokładnie niemal wszystkie aspekty gry. Wymienione zasady są tymi najbardziej podstawowymi, umożliwiającymi wyrobienie sobie ogólnego obrazu gry i swobodną, płynną grę.\nOficjalne Przepisy na lata 2005-2008 na stronie Polskiego Związku Piłki Siatkowej\nHistoria światowej siatkówki\nDzieje się tak dzięki dużym pieniądzom od sponsora. Polska siatkówka będzie się nadal rozwijała a laury spadają na związek nie koniecznie słusznie, bo tak naprawdę bez PLUS GSM to by tak nie wyglądało\nSuper artykuł - po prostu podstawowe, istotne informacje.


komputery i internet, strona 14 - mega-katalog.pl\n2016-06-17 :: komputery i internet\nZacznij działać w sieci\nTak specjaliści z branży marketingu internetowego, jak i jednoosobowi przedsiębiorcy rozpoczynający swoją działalność w sieci, na pewno polubią nasz portal. Zajmujemy się tutaj bowiem wszystkim...\n2015-05-07 :: komputery i internet\nSklep internetowy PiesiKot24h to sklep oferujący asortyment znanych i lubianych firm dla psów i kotów. Posiadamy akcesoria i karmy zarówno dla szczeniaków, jak i psów starszych. Nasz asortyment ...\n2013-01-06 :: komputery i internet\nPingy.eu - monitoring stron internetowych i usług\nNarzędzie monitorujące poprawne działanie strony internetowej przez całą dobę oferujące natychmiastowe powiadomienia w przypadku awarii. Zaawansowane opcje pozwalają na napisanie testowanie ...\n2011-02-03 :: komputery i internet\nZajmujemy się projektowaniem witryn internetowych, identyfikacją wizualną oraz poligrafią. Pixes - Agencja interaktywana, która realizuje projekty dostosowane do potrzeb użytkowników, oferująca now...\n2010-11-23 :: komputery i internet\nZałóż własną darmową stronę www!\nDarmowe strony internetowe to doskonałe narzędzie do zaistnienia w necie i podzielenia się swoim hobby, opiniami czy wiedzą. Jednakże trzeba właściwie nimi się posłużyć, żeby osiągnąć swój cel....\n2010-08-19 :: komputery i internet\nDarmowe programy oraz gry. Wszystko czego potrzebujesz!\nStrona plikizone.pl dedykowana jest najnowszym i najpopularniejszym programom. Można tu znaleźć opinie i wskazówki dotyczące przeróżnych aplikacji. Dowiemy się czy dana aplikacja jest za darmo, ja...\n2011-09-22 :: komputery i internet\nPlockCafe.pl to dynamicznie rozwijający sie, niezależny płocki portal miejski. Znajdziesz tutaj najnowsze informacje o wszystkim co sie dzieje w miescie Płock. Relacje i fororelacje z imprez i...\n2009-08-25 :: komputery i internet\nNaprawa komputerów i serwis komputerowy u klienta 7 dni w tygodniu. Dojazd na terenie całego Poznania i okolic. Zgłoś problem: 514-054-810. Instalacja systemu operacyjnego, archiwizacja danych, ins...\nPOGOTOWIE KOMPUTEROWE SZCZECIN | SIECI KOMPUTEROWE SZCZECIN\nHelpDesk Szczecin ? Pogotowie komputerowe szybko oraz profesjonalnie. Naprawa komputerów u klienta świadczymy usługi w zakresie : naprawa komputera, usuwanie wirusów, dzielenie łącza internetowego ...\nSporo firm w naszym kraju działa, tylko i wyłącznie w obrębie jednego miasta. Taki rodzaj działań jest jak najbardziej dobry, w zasadzie w obrębie jednego miasta można znacznie niższymi koszt...


Marek Kościkiewicz – Wikipedia, wolna encyklopedia\nMarek Kościkiewicz (ur. 22 lutego 1960 w Warszawie) – polski muzyk, gitarzysta, piosenkarz, kompozytor, producent i autor tekstów. Członek Akademii Fonograficznej ZPAV.\nMarek Kościkiewicz (2011)\nData i miejsce urodzenia 22 lutego 1960\nZawód muzyk, piosenkarz, kompozytor, producent muzyczny, autor tekstów\nWydawnictwo Zic Zac, Pomaton EMI, BMG Poland, Wydawnictwo Agora\nPowiązania De Mono, Ocean Front\nJest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Po ukończeniu studiów z zakresu wzornictwa przemysłowego zajął się projektowaniem mebli i wnętrz, a także okładek plakatów i znaków graficznych. Stworzył logotyp zespołu Oddział Zamknięty oraz De Mono.\nW latach 1974–1979 był członkiem artystycznego zespołu „Gawęda”, z którym występował m.in. w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Szwecji, Rosji, Danii i Jugosławii.\nW 1984 wspólnie z Dariuszem Krupiczem i Piotrem Kubiaczykiem założył zespół pop-rockowy, który z początku przyjął nazwę Mono, a następnie De Mono. Przez wiele lat był liderem, wokalistą, gitarzystą, a także kompozytorem muzyki i autorem tekstów do największych hitów zespołu. Z muzykami koncertował w Polsce i za granicą, m.in. w Stanach Zjednoczonych, sprzedał ponad milion płyt i otrzymał wiele prestiżowych nagród oraz wyróżnień.\nW 1990 założył firmę fonograficzną Zic Zac Music Company, która wydała kilka premierowych płyt artystów i zespołów, takich jak Kayah, Kazik Staszewski, Andrzej Piaseczny, Mafia, Varius Manx, Elektryczne Gitary czy Golden Life, jak również płyty Urszuli czy Artura Gadowskiego. W 1996 został szefem wytwórni BMG Poland.\nJako autor stworzył piosenki dla Justyny Steczkowskiej („Aż po życia kres”), Patrycji Markowskiej („Póki wiruje noc”), Dody („Nie daj się”), Krzysztofa Krawczyka („Święta już”), Krzysztofa Cugowskiego („Demony wojny”), Artura Gadowskiego („Szczęśliwego Nowego Jorku”, „Ona jest ze snu”) oraz Varius Manx („Maj”). W 2005 skomponował i wyprodukował album studyjny dla zespołu Blog 27 pt. <LOL>, który okazał się wielkim rynkowym hitem nie tylko na rynkach europejskich, ale również w Japonii i Australii. Ponadto komponuje muzykę na potrzeby branż filmowej, telewizyjnej i reklamowej oraz prowadzi własne studio nagrań, w którym nagrano wiele piosenek do reklam oraz filmów, m.in. do „Szczęśliwego Nowego Jorku”, „Fuksa” i „Hakera”.\nW latach 90. współtworzył oraz wydawał magazyn muzyczno-kulturalny „Machina”.\nW 2003 brał udział w finale krajowych eliminacji do 48. Konkursu Piosenki Eurowizji. Z utworem „Zakochany”, który napisał ze swoim zespołem Ocean Front, zajął miejsce poza czołówką głosowania telewidzów.\nW 2009 stworzył muzyczny zespół Stereo Project, do którego zaprosił wielu wokalistów i muzyków, śpiewających utwory w języku polskim, francuskim i angielskim, a także w dialekcie senegalskim.\n17 sierpnia 2013 wystąpił w duecie z Viką na Festiwalu Piosenki Rosyjskiej w Zielonej Górze.\nBył uczestnikiem programów rozrywkowych Gwiazdy tańczą na lodzie (2008) i Taniec z gwiazdami (2010).\nDwukrotnie rozwiedziony. Z drugą żoną, Agatą, rozwiódł się w lipcu 2014. Z pierwszego małżeństwa ma dwie córki, Maję i Martę, z kolei z drugiego małżeństwa – dwóch synów, Jana i Mikołaja. Obecnie związany jest z Weroniką (ur. 1988).\nW latach 80. prowadził butik. W 2013 z ówczesną żoną otworzył restaurację Basico w warszawskim Wilanowie.\n1996 „Tylko błękit” 7 Tajemnice\n„Gniew i żal” 43\n1997 „Szczęśliwego Nowego Jorku”\n(oraz Artur Gadowski) 19 Szczęśliwego Nowego Jorku\n2005 „Give It Up” – –\n2012 „Tatuaż” – 25\n1997 Szczęśliwego Nowego Jorku (ścieżka dźwiękowa)\nData: 21 września 1997\nWydawca: Ariola Poland\n2002 Haker (ścieżka dźwiękowa)\nData: 9 września 2002\n1994 Najlepszy kompozytor Marek Kościkiewicz Fryderyki 1994 Nominacja \n↑ Akademia Fonograficzna (Sekcja Muzyki Rozrywkowej), ZPAV [dostęp 2010-10-03] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-21] (pol.).\n↑ a b c d e Taniec z gwiazdami X – Uczestnicy – Para nr X: Marek i Agnieszka, Plejada.pl, 24 sierpnia 2009 [dostęp 2019-05-01] [zarchiwizowane z adresu 2010-02-09] (pol.).\n↑ To właśnie muzyka – Marek Kościkiewicz, Radio Złote Przeboje, 9 listopada 2012 [dostęp 2012-11-09] (pol.).\n↑ a b Kuba Frołow: Andrzej Krzywy – Na krzywy ryj. Warszawa: Edipresse Polska, 2016, s. 131. ISBN 978-83-7945-271-2.\n↑ Gdyby nie Gawęda, nie było by De Mono, Polskie Radio, 24 lutego 2013 [dostęp 2013-02-24] (pol.).\n↑ Historia zespołu De Mono, ZespołyMuzyczne.eu, 10 kwietnia 2013 [dostęp 2013-04-10] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-13] (pol.).\n↑ Marek Kościkiewicz, Interia.pl, 9 marca 2010 [dostęp 2010-03-09] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-26] (pol.).\n↑ Marek Kościkiewicz, Instytut Muzyki i Tańca [dostęp 2011-05-09] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-26] (pol.).\n↑ Marek Kościkiewicz – biografia, Interia.pl, 1 grudnia 2011 [dostęp 2011-12-01] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-26] (pol.).\n↑ Marek Kościkiewicz „Kościk”, TVP, 2 października 2008 [zarchiwizowane z adresu 2016-10-05] (pol.).\n↑ IgaI. Czyżewska IgaI., „Give It Up” Marka Kościkiewicza, NetFan.pl, 15 czerwca 2005 [dostęp 2005-06-15] (pol.).\n↑ MałgorzataM. Jaworska MałgorzataM., Marek Kościkiewicz, twórca De Mono nie wierzy w przypadki, Wirtualna Polska, 6 maja 2008 [dostęp 2008-04-13] (pol.).\n↑ Polish National Final 2003, natfinals.50webs.com [dostęp 2017-11-15] (ang.).\n↑ Nowy projekt muzyczny Marka Kościkiewicza, dlaStudenta.pl, 12 października 2009 [dostęp 2009-10-12] (pol.).\n↑ Między (De) Mono, a Stereo (Project), Polskie Radio, 10 września 2010 [dostęp 2010-09-10] (pol.).\n↑ Ostatnie próby przed Festiwalem Piosenki Rosyjskiej, Gazeta Lubuska, 16 sierpnia 2013 [dostęp 2013-08-16] (pol.).\n↑ Festiwal Piosenki Rosyjskiej: Złoty Samowar dla Michała Szpaka, Onet.pl, 18 sierpnia 2013 [dostęp 2013-08-18] [zarchiwizowane z adresu 2013-12-26] (pol.).\n↑ Kościkiewicz odpadł z lodu!, nocoty.pl, 15 marca 2008 [dostęp 2008-03-15] (pol.).\n↑ Marek Kościkiewicz opuszcza „Taniec z Gwiazdami”, Dziennik.pl, 14 września 2009 [dostęp 2009-09-14] (pol.).\n↑ TomaszT. Jakubowski TomaszT., Marek Kościkiewicz otworzył restaurację!, WawaLove, 26 czerwca 2013 [dostęp 2013-06-26] (pol.).\n↑ Marek Kościkiewicz otwiera restaurację w Wilanowie, Gazeta Wilanowska, 8 czerwca 2013 [dostęp 2013-06-26] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04] (pol.).\n↑ Marek Kościkiewicz – „Tajemnice”, Discogs [dostęp 2015-03-12] (ang.).\n↑ „Moment” – Marek Kościkiewicz, Interia.pl [dostęp 2015-03-12] (pol.).\n↑ „25” – Marek Kościkiewicz, Interia.pl [dostęp 2015-03-12] (pol.).\n↑ LP3 - statystyki dla wykonawcy Marek Kościkiewicz, Archiwum LP3 [dostęp 2015-03-12] (pol.).\nLP3 - statystyki dla wykonawcy Marek Kościkiewicz & Artur Gadowski, Archiwum LP3 [dostęp 2015-03-12] (pol.).\n↑ a b c d e Marek Kościkiewicz – Solo, Marek Kościkiewicz [zarchiwizowane z adresu 2012-01-06] .\n↑ „Szczęśliwego Nowego Jorku”, Wirtualna Polska [dostęp 2015-03-12] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-02] (pol.).\n↑ Soundtrack – „Haker”, Interia.pl [dostęp 2015-03-12] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-02] (pol.).\n↑ Fryderyk – Nominowani i laureaci 1994, ZPAV [dostęp 2015-03-04] (pol.).\nISNI: 0000 0001 1335 2337\nOstatnio edytowano 1 maj 2021 o 09:37\nTę stronę ostatnio edytowano 1 maj 2021, 09:37.


Kim jest żona ministra "rogacza"?\nDziełem chirurgów plastycznych!\nZ ciekawości zajrzałem do artykułu o tym jak to nasilikowana i nabotoksowana "gwiazda" znudzona ciągłym oczekiwaniem na męża ministra postanowiła pójść w cug celebrytów.\nKiedy spojrzałem na jedno zdjęcie doszedłem do wniosku, że lepsze szkielety oglądałem na zajęciach anatomii. Gdybym w nocy obudził się przy kimś takim u mego boku, mój krzyk ze strachu podniósł by na nogi całą dzielnicę.\nŻona Ministra Łukasza Schreibera – Marian Schreiber przed zmianą płci.\nKiedy spojrzałem na inne foto (usta- botoks, krzywy nos i szewski mostek z guzami stawowymi) przypomniałem sobie, że złożyłem śluby czystości.\nAle zreflektowałem się, że jeśli na takie ciało patrzę z obrzydzeniem to grzechu nie popełniam.\nZresztą nawet gdyby grzech był to i rozgrzeszenie nastąpiłoby automatycznie a świadomość, że oglądało się takie "cudo" byłaby na 100% wystarczającą pokutą.\nMarianna Schreiber po zmianie płci na żeńską\nMówią, że to na zdjęciach to kobieta. Kobieta? ....To?.... Kobietę już kiedyś widziałem. Nawet różne. Ale żadna do takiej mumii nie była podobna.\nPomyślałem też, że minister zamiast dymisji powinien otrzymać jakieś ekstra odszkodowanie za trudne warunki w domu i estetyczną przemoc.\nSwoją drogą, jeśli spotkała go kara za dziedziczny nepotyzm to może i dobrze, jeśli jednak Kaczor go wyleje, to jelonek zostanie teraz sam goły i wesoły jak jego małżonka.\nPan minister, syn tatusia ministra i mamusi urzędniczki wyższej niż jej obcasy, zanim zdążył zdobyć jakąś wiedzę i doświadczenie już musiał objąć stołek po mieczu (w Wielce Wysokiej Kancelarii Nierządowej).\nJakże więc inaczej mają się potoczyć jego dziedziczne losy, skoro szanowni rodziciele też się rozwiedli. Jakaś klątwa czy co?\nAle ja im nie "zadraszczam". Widocznie rodzina wyniosła swoje morale ze Zgorszenia Chrześcijańsko-Narodowego, gdzie szlify zdobywał Rodzic nr 1.\nNie dziwię się też, że takie walory moralno-etyczne są piastowane przez PiS a pielgrzymki liderów partii do Częstochowy stanowią tylko pokaz bluźnierstwa.\nNiektórzy ironizują, że ta zjawa na Instagramie to piękność. Piękność? Toż to koszmar! Nawet tirówki nie robią sobie takiej "reklamy". Ciekaw jestem jak taki jeleń wchodzi ze swoimi rogami do domu....\nJedyne co jest tu godne uwagi czytelnika na tym zdjęciu, to buty.\nPrzecież nagie zdjęcie na publicznym forum to zwykła zdrada z każdym kto fotkę ogląda. I to taka zdrada, że zdradobiorcy nawet nie można zdzielić po mordzie, bo jest anonimowy.\nAle są różne odmiany masochizmu i w tym przypadku widzimy, jak to jest.\nFacet z odrobiną honoru już dawno zniknąłby z widoku publicznego i z takim porożem by swej hańby nie obnosił. Jakiś sprytny paparazzi powinien od rana do wieczora fotografować wyraz twarzy koleżanek i kolegów tego (no właśnie, jak go teraz nazwać?) .... z pracy.\nOcena: 287 0


» LAMPA WISZĄCA KUBU - RABAT 2% PRZELEW TRADYCYJNY\nLAMPA WISZĄCA KUBU - RABAT 2% PRZELEW TRADYCYJNY\nMówi się prostota na zewnątrz, głębia wewnątrz. Lampa KUBU marki Dutchbone jest doskonałym dowodem tego powiedzenia. Wykonana z naturalnego rattanu gatunku Kubu wygląda prosto i niepretensjonalnie. Ale kiedy w środku zapala się świetlówka, lampa rzuca stylowy i niepowtarzalny cień na całe wnętrze. Wyobraź sobie co może uczynić kilka lamp Kubu zawieszonych na różnych wysokościach w Twoim wnętrzu\nLampa dostępna od 13 maja 2019


Strona główna » Naturoterapia w walce z chorobami przewlekłymi...\nNarine Zsiadłe mleko, 5 saszetek50,00 zł\nNarine Jogurt+N, 5 saszetek50,00 zł\nNarine Matsun, 5 saszetek50,00 zł\nNarine Kapsułki 150 mg, 30 kapsułek38,00 zł\nNarimax Forte 100 mg, 30 kapsułek40,00 zł\nNarine Tabletki 500 mg, 30 tabletek38,00 zł\nNarimax Plus 150 mg, 30 kapsułek40,00 zł\nNATUROTERAPIA CO TO TAKIEGO?\nMianem NATUROTERAPII dookreśla się filozofię polegającą na przyjmowaniu stylu życia jak najbliższego naturze i obejmuje się nią w zasadzie wszystko to, co pomaga w przywróceniu właściwego zdrowia w sposób naturalny. Naturoterapia ukierunkowana jest przede wszystkim na zdiagnozowanie przyczyn niedomagania (rozpoznanie problemu zdrowotnego), na przywrócenie równowagi (oczyszczenie organizmu z toksyn, nawodnienie, dostarczenie składników odżywczych itp.) oraz na pobudzenie naturalnych sił organizmu do samoleczenia.\nCzym zatem różni się leczenie naturalne od leczenia farmakologicznego?\nZasadniczą różnicą pomiędzy naturoterapią, a leczeniem farmakologicznym jest rodzaj stosowanych środków leczniczych. Metoda pierwsza stawia na przyjazne organizmowi i najczęściej pozbawione jakichkolwiek skutków ubocznych – składniki naturalne, natomiast druga z nich wykorzystuje w swej praktyce wytwory chemicznie. Odmienne jest również samo podejście do problemu zdrowotnego – metody naturalne leczą przyczynowo, traktując objawy chorobowe jako sygnał, że wewnętrzna równowaga organizmu została zaburzona, natomiast medycyna konwencjonalna koncentruje się w zasadniczej mierze na samym wyeliminowaniu objawów, co czyni wysoce prawdopodobnym to, iż dana choroba zostanie jedynie uśpiona i może powrócić w przyszłości w postaci przewlekłej. Ponadto naturoterapia, w odróżnieniu od leczenia chemicznego, nie tylko diagnozuje całościowo, ale i uzdrawia holistyczne (kompleksowo), dowodząc iż organizm stanowi jedność, a poszczególne problemy zdrowotne nie istnieją w izolacji od reszty ciała.\nJak podnosi Jerzy Zięba, znany naturoterapeuta, autor książek „Ukryte terapie. Czego ci lekarz nie powie”, podejście naturoterapeutyczne nie neguje konwencjonalnych metod leczenia, a wręcz przeciwnie, jej celem jest doprowadzenie do integracji medycyny naturalnej i medycyny akademickiej. Jego zdaniem każde z podejść ma zarówno swoje zalety, jak i swoje wady. Medycyna akademicka oraz przemysł farmaceutyczny dokonały ogromnego postępu i ratują życie milionom ludzi. W przypadkach ostrych świecą „wszystkimi kolorami tęczy”i zdecydowanie górują nad medycyną naturalną, jednakże kiedy pojawiają się choroby przewlekłe ich skuteczność jest niemal zerowa. I tutaj podejście naturoterapeutyczne dochodzi do głosu…\nNATUROTERAPIA A CHOROBY PRZEWKLEKŁE\nChoroby przewlekłe (chroniczne), charakteryzujące się długim czasem trwania i wolnym postępem chorobowym, prowadzą z czasem do nieodwracalnych zmian, permanentnie obniżających wydolność i sprawność organizmu. Na liście tego typu chorób wg WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) pojawiają się m.in. niewydolność serca, choroby nowotworowe, astma, owrzodzenia jelita grubego, osteoporoza, cukrzyca, otyłość itp., którym to często przypisywane jest im miano „chorób cywilizacyjnych”. Należy się zatem zastanowić, dlaczego chorujemy przewlekle? Zdaniem Jerzego Zięby można tutaj wymienić trzy podstawowe powody:\norganizmowi, który jest chory przewlekle zabrakło jakiejś naturalnej substancji (właściwe tłuszcze, witaminy, minerały; np. kiedy będzie brakowało w organizmie selenu pojawią się niedomagania tarczycy); chorujemy, bo nie mamy substancji naturalnych, które są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu;\nw organizmie pojawiają się substancje, których nie powinno być (pasożyty, patogenów dysbakterioza w jelitach, metale ciężkie);\nstan emocji i energetyki człowieka, niemal w 100% zależności wpływa na powstawanie na powstawanie chorób przewlekłych.\nZgodnie z tym stanowiskiem, jeśli ktoś cierpi na chorobę przewlekłą i usuniemy z jego organizmu szeroko rozumiane toksyny oraz dostarczymy mu wszystko to, czego potrzebuje (w sensie fizycznym i psychicznym, emocjonalnym). to organizm sam doprowadzi się do procesu leczenia, bowiem ma wszystko to, co jest konieczne dla jego właściwego funkcjonowania. W związku z tym jeśli ktoś zapada na chorobę nowotworową to nie dlatego, że zabrakło w jego organizmie środka chemio-terapeutycznego, bowiem tworzymy komórki nowotworowe w każdej sekundzie, jednak zdrowy organizm jest w stanie je zidentyfikowaći zniwelować.\nKAŻDA CHOROBA JEST ULECZALNA\nKażda choroba jest uleczana, pod warunkiem, że znajdziemy przyczynę tej choroby. Nie ma bowiem chorób nieuleczalnych – niewystarczająca jest tylko wiedza. Błędem jest zatem myśleć (a taki niestety jest w opinii Zieby koncept medycyny akademickiej), iż chorobę przewleką można wyleczyć substancjami dla człowieka nienaturalnymi. Podstawowym działaniem medycyny konwencjonalnej jest zarządzanie symptomem choroby, dlatego też nigdy nie wyleczono haszimoto, cukrzycy, miażdżycy, reumatoidalnego zapalenia stawów, bowiem leczenie opiera się na łagodzeniu symptomów, a nie na usuwaniu przyczyn. Niekiedy wystarczy tylko odpowiednio nawodnić organizm, zakwasić żołądek, oczyścić ze złogów jelita, wyeliminować grzyby i pasożyty, naprawić uszkodzenia wewnątrzkomórkowe, wprowadzić probiotyki czy dostarczyć odpowiednie składniki odżywcze, uzupełnić niedobory magnezu oraz witaminy D3, suplementować łatwo przyswajalną (liposomalną) witaminę C i kurkuminę, aby pobudzić organizm do samoleczenia.


Blog o kosmetykach - addictedtocosmetics.pl: Jak schudłam 12 kilogramów?\nOtóż mogę się Wam pochwalić, że od 19 stycznia 2012 schudłam 12 kilogramów i chciałabym się z Wami podzielić jak tego dokonałam. Osiągnęłam swój wymarzony cel, znowu mieszczę się w rozmiar 36.\nNigdy nie miałam problemów z nadwagą, aż do momentu gdy skończyłam studia i zaczęłam pracować. Wtedy z miesiąca na miesiąc przybywało mi kilogramów a ja nie wiedziałam dlaczego. Z racji zbliżającego się ślubu stwierdziłam, że lepszej motywacji mieć nie mogę. I tak o to postanowiłam schudnąć. Nie chciałam ryzykować, chciałam zrobić to z głową i wybrałam się do poleconej przez koleżankę pani dietetyk.\nDziewczynom, które borykają się z tym samym problemem, gorąco polecam wybranie się do specjalisty. Otóż taka osoba jest w stanie Was odpowiednio zmotywować, wyjaśnić, co kiedy i ile i dlaczego. Taka osoba wszystko kontroluje, dzięki czemu jesteśmy pewne, że nic nam nie grozi i osiągniemy zamierzony efekt.\nDla tych, którzy nie potrzebują rady fachowca, a chciałyby zmienić swoje nawyki żywieniowe przedstawię Wam kilka zasad, którymi kieruję się na co dzień:\n1). Nie jem słodyczy (i słodkich produktów)- nigdy nie był to mój problem, nigdy nie byłam czekoladomaniaczką- aczkolwiek ciężko mi było zrezygnować ze słodzenia chociażby porannej kawy. Na szczęście do wszystkiego się można przyzwyczaić i tak już nie słodzę czwarty miesiąc i nie brakuje mi tego.\n2) Węglowodany proste zamieniłam na węglowodany złożone, czyli biały ryż na brązowy, pszenne pieczywo na żytnie, pszenny makaron również na żytni. Jem więcej kasz (oprócz kuskus).\nWażne! Jeśli wybieramy chleb tudzież makaron żytni, patrzymy na skład, na pierwszym miejscu ma być mąka żytnia i nie może się w składzie znaleźć karmel!\n3). Nie jem: ziemniaków, bananów, marchewki gotowanej, buraków gotowanych, bobu, produktów pszennych i kukurydzianych.\n4). Owoce jem do godziny 15.\n5). Jem pięć posiłków dziennie, na które zawsze składają się warzywa, białka, węglowodany. Na kolację jem tylko białko (ale nie jogurty) plus warzywa.\n6). 3 razy w tygodniu tłuste ryby.\n7). Raz w tygodniu czerwone mięso.\n8). Zrezygnowałam z gotowych produktów tudzież sosów.\n9). Piję około 1,6 l wody dziennie, jedną do dwóch herbat, ewentualnie jakieś zioła.\n10). Duszę, pieczę, grilluję zamiast smażyć. Do duszenia używam oliwy z oliwek. Do sałatek olej lniany (minimum 2 łyżki dziennie).\nW zdrowym odżywianiu najważniejsze jest niewyeliminowanie jakiegoś składnika z diety. Każdy posiłek powinien się składać z węglowodanów, tłuszczów i białek. Ilość posiłków również jest bardzo ważna- 5 posiłków w regularnych odstępach. Najpóźniej 2 godziny po przebudzeniu śniadanie.\nNo i oczywiście- dużo ruchu! Minimum dwa razy w tygodniu zajęcia fitness. Do pracy chodzę lub jadę na rowerze- 2,5 km w jedną stronę (codziennie). A od dziś kurs tańca :)\nAutor: elpiss o 14:15:00\nkolorkowana 9 maja 2012 20:12\nGratuluję efektu, ale przede wszystkim samozaparcia.\nwow, gratuluję. Ja bym chciała zrzucić chociaż 4 kg, ale jakoś mi nie wychodzi. A mam pytanko. Dlaczego na kolację nie jesz jogurtów? Coś z nimi nie tak? Bo ja prawie zawsze jem jogurty albo kefiry, ale tylko naturalne. I najlepiej odtłuszczone. Owocowych nie jadam w ogóle.\naaaa, kiedy ślub? Chyba niedługo? :)\nelpiss 8 czerwca 2012 16:22\nza 63 dni ;)\nw jogurtach jest bardzo dużo węglowodanów które powinno się ograniczyć jeśli chodzi o kolację :)\nAnna 1 stycznia 2013 22:44\nA jogurt naturalny?\nelpiss 2 stycznia 2013 17:00\nw jogurcie naturalnym również\ngrimagee 9 maja 2012 21:34\ngratulacje! Twoje zdjęcie jest dla mnie motywacją! :)\nhairlicious 9 maja 2012 22:02\nMam tak samo jak ty miałaś, nie tyję ani ni nic, mam nadzieję że moja przemiana materii się nie zmieni nigdy :P\nP.S. Efekty imponujące!\nFikcyjna 10 maja 2012 10:20\nJesteś niesamowita, naprawdę. :)\nAnonimowy 11 maja 2012 15:06\nGratuluję! Też mam zamiar wziąć się za siebie:)\nSówka81 14 maja 2012 12:57\nMoje gratulacje mi od 3 tygodni udało się pozbyć 4 kilogramy. Muszę te owoce jeść tylko do 15 bo zdarza mi się później\nKlaudia 26 maja 2012 21:21\nCoś nam zniknełaś na tym kursie tańca ;)\nrecenzjo-mania 8 czerwca 2012 19:43\ngratuluję , ja nie mogę się zmotywować bo kocham czekoladę , słodycze , zawsze gdy próbuję zrezygnować - wytrwam góra tydzień i nosi mnie za słodkim\nNadine 10 czerwca 2012 09:58\nO rety! 12 kg to naprawdę dużo!\nJa niestety muszę codziennie zjeść coś słodkiego, bo inaczej jestem chora. ;/ Nie wiesz jak można się tego oduczyć?\nPatya 14 czerwca 2012 13:23\nOO gratuluję, też się ciągle zbieram do diety ale za dużo dobrego mnie otacza :D a ja jestem łakomczuch ;p\nSchudłaś zdrowo i w odpowiednim tempie wiec pewnie te kilogramy już nie wrócą :) podziwiam, że wytrwałaś bo ja to muszę szybko bo inaczej tracę motywację..\nrainy girl is me 15 listopada 2012 17:21\npięknie! to się nazywa mądre odchudzanie, ja dukam od 2 miesięcy:) efekty też są, ale Twój sposób chyba lepszy...\nzielona olivka 1 stycznia 2013 22:32\nfajny post ... moje noworoczne postanowienie m.in. to właśnie zabrać się za siebie :)\nMonnie 30 stycznia 2014 16:38\nJa lubię słodyczę, ale bardziej od nich wolę chipsy, frytki, tłuste żarcie po prostu. Nie słodzę wcale i rownież mi tego nie brakuje :) W ogóle nie odczuwam braku słodkiej herbaty. Ja również jem brązowy ryż i makaron mimo, że wcale mi nie smakuje :( Ziemniaki niestety jem, muszę się ich pozbyć. I na pewno zastosuję radę o owocach, zobaczymy czy coś się zmieni :) Z 5 posiłkami dziennie mi ciężko, nie chce mi sie ich robić, ale postaram się, muszę zmienić swoje nawyki. Ja sobie kupiłam taki mały grill i również wszystko grilluje, smakuje o wiele lepiej niż z patelni :)\nDziękuję bardzo za Twoje rady! Na pewno postaram się wprowadzić je w życie :*


Ogłoszenia kandydatów - DlaFarmacji.pl\n39 ogłoszeń typu "szukam pracy"\nAktualne oferty poszukujących pracy\nOgłoś się, to darmowe!\nZuzanna Manikowska Technik stażysta\nDzień Dobry. Szukam apteki w Zielonej Górze w której mogłabym odbyć staż. Zostało mi jeszcze 1 rok i 3 miesiące stażu. Nie przeszkadza mi praca w weekendy. Dziękuję.\nWojciech Kula Magister farmacji\nPodejmę prace w wymiarze umowy zlecenia na terenie Łodzi.\nTomasz Rawiński Przedstawiciel handlowy, Przedstawiciel medyczny, Technik farmaceutyczny\nWołomin, Warszawa i okolice\nDzień dobry, Poszukuję pracy na godziny jako technik farmaceutyczny, bardzo dobrze poruszam się w obszarze programu aptecznego Eurosoft, choć nie ukrywam, że również bardzo ciekawi mnie odkrycie Kamsofta. Moim konikiem…\nSylwia Kalczewska Technik stażysta\nDzień dobry, jestem absolwentką publicznej Szkoły Policealnej nr.2 w Warszawie o charakterze dziennym.Poszukuje pracy na stanowisku technika farmaceutycznego na kontynuacje stażu na pełen etat w aptece ogólnodostępnej lub szpitalnej na…\nPaulina Pielka Technik farmaceutyczny\nPodejmę pracę od początku grudnia w aptece na stanowiskutechnik farmacji najchetniej Piaseczno, Ursynów.\nNoemi Jeżewska Technik stażysta\nWitam poszukuje stażu w aptece w Toruniu od lutego 2021r. Mam przepracowany miesiąc stażu.\nNatalia Piećko Magister farmacji\nSkończyłam w marcu bieżącego roku farmację na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. Aktualnie szukam pracy na stanowisku magister farmacji. Interesują mnie dyżury, pojedyncze godziny, ewentualnie praca na maksymalnie 2 dni w tygodniu. …\nNadieżda Pushkarova Magister farmacji, Pomoc apteczna, Technik farmaceutyczny\nPani magister Farmacji z Ukrainy szuka pracy, może być jako pomoc apteczna. Dokumenty ze studiów i szkoleń są przekazane do tłumaczenia przez tłumacza przysięgłego. Pani zamierza pozostać w Polsce, nostryfikować…\nMonika Technik farmaceutyczny\npowiat limanowski,Szczyrzyc,okolice Dobczyc\nTechnik farmaceutyczny z osmioletnim stażem pracy szuka pracy na pół etatu. tel.781-985-922\nMarcin Parus Kierownik apteki\nMgr farmacji z uprawnieniami podejmie prace kierownika apteki tel 668494307\nInneKierownik aptekiKierownik działu farmacjiKierownik punktu aptecznegoKierownik regionalnyKoordynator aptekMagister farmacjiPomoc aptecznaPrzedstawiciel handlowyPrzedstawiciel medycznyTechnik farmaceutycznyTechnik stażysta


Gra zręcznościowa Tańcząca Stonoga - Zręcznościowe - Gry - Zabawki | Sklep z zabawkami Bimbo\nZabawka Edukacyjna Dinozaur Robot Solarny DIY\nGra zręcznościowa Tańcząca Stonoga\nNiesamowita gra zręcznościowa dla całej rodziny.\nDostarczy mnóstwo radości i zabawy dla wszystkich bez względu na wiek.\nAby wprowadzić robaczka w ruch potrzebujesz 3 baterii AA 1,5v (brak w zestawie).\nPo uruchomieniu stonogi nie tylko zacznie ona tańczyć ale również zacznie się z niej wydobywać wesoła melodia.\nRadosne dźwięki wydane przez stonogę urozmaicą grę i sprawią że stanie się ona jeszcze przyjemniejsza.\nNa początek należy złożyć stonogę. I umieścić 3 baterie AA 1,5v (brak w zestawie)\nWłącz grę guzikiem w kształcie kwiatka.\nRozdaj każdemu z graczy kuleczki i pęsety w wybranym/wylosowanym kolorze.\nZadaniem z każdego graczy jest umieszczenie w jak najszybszym czasie wszystkich swoich kuleczek w rękach stonogi.\nWbrew pozorom nie jest to łatwe zadanie ponieważ stonoga cały czas tańczy.\nWygrywa ten, kto jako pierwszy umieści wszystkie swoje kuleczki na rękach stonogi.\nZabawna gra wspomagająca rozwój koordynacji wzrokowo-ruchowej.\nRewelacyjny sposób na spędzenie wolnego czasu z rodziną.\nDostarczy mnóstwo radości i zabawy zarówno dla dzieci jaki i dla dorosłych.\n28 kuleczek w 4 kolorach\n4 plastikowe spinacze\nStonoga do złożenia\nZasilanie: 3 x bateria AA 1,5v (brak w zestawie)\nPodstawa: 26cm x 19,5cm\nKod kreskowy (EAN): 5903039703209\nKod producenta: KX6627


Pogoda w Malaya Hatunka na tydzień ⇒ Prognoza pogody w Malaya Hatunka na 7 dni <Rosjia> • Pogoda na najbliższy tydzień - METEOPROG.PL\nPrognoza pogody w Malaya Hatunka na 06 05 - 10 05\nPrognoza pogody w Malaya Hatunka na tydzień\nPogoda w Malaya Hatunka: Bez istotnych opadów - 0, 0-0, 3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Malaya Hatunka: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Malaya Hatunka: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Pochmurnie - 7-10 stopni piętra niskiego.\nPogoda w Malaya Hatunka: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Malaya Hatunka: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Pochmurnie z przejaśnieniami - od 8-10


Porzeczka Alpejska Wymagania\nInformacje i porady na temat: Porzeczka Alpejska Wymagania\n... Porzeczka krwista Krzew ozdobny który w kwietniu i maju obsypany jest różowoczerwonymi kwiatami zebranymi w zwisające , ... alpejska trzmieliny (warto polecić trzmielinę oskrzydloną) fotergilla większa pęcherznice irgi tawuły (np. van Houtte’a) kolkwicja chińska perukowiec. Krzewy , ... oraz wymagania konkretnych roślin. Poznanie biologii roślin pozwala na trafniejszy dobór i uzyskanie lepszych efektów. Wybrane kryteria doboru krzewów ozdobnych ...\n... porzeczka alpejska. Dawniej częściej uwzględniana przy doborze krzewów dziś niewielu o niej pamięta ale nadal znajduje się w ofercie wielu szkółek i warto zapoznać się , ... zapoznać się z wymaganiami danego gatunku w celu zapewnienia odpowiednich warunków do rozwoju danej rośliny. GA_googleFillSlot("Artysrodek"); Czy wiesz że ...


Hotel Europejski Silfor Premium ***, Wrocław. Centrum Rezerwacji Hoteli. Hotele Wrocław\nW samym centrum Wrocławia. W promieniu 500m od hotelu: dworzec główny PKP (300 m), dworzec autobusowy (400 m), centrum handlowe Arkady Wrocławskie (300m), kina (Atom, Multikino, Warszawa – 250m), teatr muzyczny (150m)węzła komunikacji miejskiej. Odległość od lotniska 10 km. Do rynku 10 minut spacerkiem.\nDo dyspozycji gości oddano już 62 pokoje:\n- apartamentów for Family & for Business.Pokoje o dużym metrażu.\nKomfortowo wyposażone pokoje i apartmamenty: czipowy zamek, duże wygodne łóżka,darmowy internet kablowy DSLtelefon, duże biurko,telewizor LCD (SAT TV), suszarka w łazience. Hotel przystosowany dla niepełnosprawnych.


Strona głównaProduktyNapędy do bram przemysłowych\nNapędy do bram przemysłowych Grupy Marantec łączą w sobie dwa elementy: niezawodność i innowacyjność.\nPostrzegamy niezawodność jako nasz obowiązek, ponieważ chcemy ułatwić procesy zachodzące w Państwa firmie. Nasze innowacje pomogą Państwu wprowadzić ulepszenia. Dzięki temu, że nasze napędy są jeszcze bardziej ekonomiczne, przyjazne dla środowiska i inteligentniejsze.\nZachęcamy do skorzystania z naszych usług Niezawodność i innowacyjność, bez względu na potrzeby Państwa firmy:\nNapędy do bram segmentowych dla hal i przemysłu\nKompaktowe rozwiązania napędów do bram rolowanych.\nMamy napęd dla prawie każdej bramy segmentowej w branży. Nasza paleta produktów opiera się na doświadczeniu wielu dziesięcioleci, w których dzień po dniu rozwijaliśmy własny rozwój, produkcję, montaż i konserwację w zakresie napędów do bram przemysłowych.\nNasze napędy do bram serii STA 1 i SA są również elastyczne i mogą być w każdej chwili rozbudowane o dodatkowe funkcje i zastosowania.\nPrzejdź do naszych napędów do bram segmentowych dla hal i przemysłu\nPrzestrzeń, której nie ma, stawia przed naszymi monterami i inżynierami szczególne wyzwania w zakresie rozwiązań napędów do bram rolowanych. Dlatego też szukaliśmy i znaleźliśmy rozwiązania, które możemy dopasować indywidualnie do każdego klienta.\nNapędy do bram rolowanych serii MWF i MDF są napędami do montażu bezpośredniego z cyfrowymi wyłącznikami krańcowymi, o zakresie mocy wynosi od 140 Nm do 2000 Nm.\nPrzejdź do naszych kompaktowych rozwiązań napędów do bram rolowanych\nPrzemysłowe napędy do bram przesuwnych\nNasze napędy do bram zewnętrznych spełniają swoje założenia i robią to w każdych warunkach atmosferycznych. Inteligentna technologia i odporne materiały stanowią podstawę trwałości i niezawodności, niezależnie od pogody.\nPrzejdź do naszych napędów do przemysłowych bram przesuwnych


Ogrzewanie wody wodą. Wacław Szwaczka i Jan Taratajcio. - Deccoria.pl\nAutor: MebleTwojegoPomyslu Dodano: 2022-02-14, 12:18\nCzy na pewno chcesz usunąć komentarz do filmu "Ogrzewanie wody wodą. Wacław Szwaczka i Jan Taratajcio."? Tej operacji nie można cofnąć.\nJan Taratajcio wraz z Wacławem Szwaczką opracowali i zbudowali piec wodny zasilany prądem. Nowością jest tutaj piec nie posiadający tradycyjnych grzałek. Dzięki temu jest nieawaryjny. Konstruktorzy podpatrzyli rozwiązanie, które używane jest w …przyrodzie.\nCzy na pewno chcesz usunąć film "Ogrzewanie wody wodą. Wacław Szwaczka i Jan Taratajcio."? Tej operacji nie można cofnąć.


Nietypowy środek transportu polskich skoczków w USA - Polsat Sport\nNietypowy środek transportu polskich skoczków w USA\n19.02.2020, 19:47 Zimowe\nMaciej Kot próbuje odbudować formę w zawodach Pucharu Kontynentalnego, które w ostatni weekend odbywały się w amerykańskim Iron Mountain. Polski skoczek ma za sobą słodko-gorzki weekend, ale w pamięci z pewnością naszym reprezentantom zapadnie żółty autobus szkolny, którym udawali się pod skocznię.\nCharakterystyczny dla amerykańskich szkół środek transportu był w miniony weekend bohaterem wśród skoczków narciarskich. Zawodnicy Pucharu Kontynentalnego dojeżdżali na skocznię właśnie korzystając z legendarnego busa.\nPost udostępniony przez Maciej Kot (@maciejkot) Lut 16, 2020 o 6:10 PST\nW PK wystąpili zawodnicy kadry B, a więc wspomniany Kot, Stefan Hula, Paweł Wąsek oraz Kacper Juroszek. Dwóch pierwszych walczy o powrót do pierwszego zespołu i występów w Pucharze Świata, jednak największym osiągnięciem w miniony weekend była ósma lokata Kota w pierwszym z konkursów.\nKadrę B czeka teraz wyjazd do Predazzo, ale w zespole nie znajdzie się już wygrany minionego weekendu w PK, Wąsek. W jednym z konkursów w Iron Mountain zajął drugie miejsce.\nTime to say goodbye ✋🏻 Thank You Iron Mountain 🇺🇸 #USA #thankyou #team #winter #snow #friends #memories\nPost udostępniony przez Maciej Kot (@maciejkot) Lut 17, 2020 o 10:35 PST\nTrener pierwszej kadry Michal Doležal powołał siedmiu skoczków na konkursy Pucharu Świata w skokach narciarskich w Rasnovie (22-23 lutego). W Rumunii wystąpią: Kamil Stoch, Dawid Kubacki, Piotr Żyła, Jakub Wolny, Aleksander Zniszczoł, Klemens Murańka i właśnie Wąsek.\nCzytaj więcej: Czy Kubacki stracił już szanse na Kryształową Kulę?


"Stary sługa" Sienkiewicz ( Pojawia sie nazwisko Ustrzycki) - Biblioteka Genealogii Polaków\n1621. "Stary sługa" Sienkiewicz ( Pojawia sie nazwisko Ustrzycki)\n"Stary sługa" Sienkiewicz ( Pojawia sie nazwisko Ustrzycki)\nprzez anust » 28.11.2008\nZ Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych\nObok starych ekonomów, karbowych i leśników, drugim typem niknącym coraz bardziej z powierzchni ziemi jest stary sługa. Pamiętam, za czasów mego dzieciństwa służył u rodziców moich jeden z tych mamutów, po których wkrótce tylko kości na starych cmentarzyskach, w pokładach grubo zasypanych niepamięcią, od czasu do czasu będą badacze odgrzebywali. Nazywał się Mikołaj Suchowolski, był zaś szlachcicem ze wsi szlacheckiej Suchej Woli, którą często w gawędach swych wspominał. Ojciec mój odziedziczył go po śp. Rodzicu swoim, przy którym za czasów napoleońskich wojen był ordynansem. Kiedy w służbę do dziada mojego nastał, sam nie pamiętał ściśle, a zapytany o datę, zażywał tabaki i odpowiadał:\n– Ta, byłem jeszcze gołowąsem, a i pan pułkownik, Panie, świeć nad jego duszą, jeszcze koszulę z zębach nosił.\nW domu rodziców moich pełnił najrozmaitsze obowiązki: był kredencerzem, lokajem; latem w roli ekonoma chodził do żniwa, zimą do młockarni, posiadał klucze od składu wódczanego, od piwnic, od lamusu; nakręcał zegary, ale przede wszystkim zrzędził.\nCzłowieka tego nie pamiętam inaczej, jak mruczącego. Mruczał na ojca mego, na matkę; ja bałem się go jak ognia, choć go lubiłem; w kuchni wyrabiał brewerie z kucharzem; chłopaków kredensowych ciągnął za uszy po całym domu i nigdy z niczego nie był kontent. Kiedy zaprószył głowę, co stale zdarzało się co tydzień, omijali go wszyscy, nie dlatego, żeby pozwalał sobie robić burdy z panem lub panią, ale że jak się do kogo przyczepił, to chodził za nim choćby przez cały dzień, kawęcząc i gderając bez końca. W czasie obiadu stawał za krzesłem ojca i choć sam nie posługiwał, ale doglądał posługującego chłopca, i zatruwał mu życie ze szczególną pasją.\n– Oglądaj się, oglądaj – mruczał – to ja ci się obejrzę. Patrzcie go! nie może duchem usługiwać, tylko będzie nogami włóczył jak stara krowa w marszu. Obejrzyj się jeszcze raz. On nie słyszy, że go pan woła. Zmień pani talerz. Czego gębę otwierasz? co? Widzicie go! przypatrzcie mu się!\nDo rozmowy prowadzonej przy stole stale się wtrącał i stale był wszystkiemu przeciwny. Nieraz, bywało, ojciec odwrócił się przy stole i mówi:\n– Mikołaj powie po obiedzie Mateuszowi, żeby założył konie: pojedziemy tam a tam.\n– Jechać? dlaczego nie jechać. Oj jej! Abo to konie nie od tego. A niechta koniska nogi połamią na takiej drodze. Jak z wizytą, to z wizytą. Przecie państwu wolno. Czy ja bronię? Ja nie bronię. Czemu nie! I obrachunek może poczekać, i młocka może poczekać. Wizyta pilniejsza.\n– Utrapienie z tym Mikołajem! – wykrzyknął, bywało czasem, zniecierpliwiony mój ojciec.\nA Mikołaj znowu:\n– Czy ja powiadam, żem nie głupi. Ja wiem, że ja głupi. Ekonom pojechał na zaloty do księżnej gospodyni z Niewodowa, a państwo by nie mieli jechać na wizytę. Albo to wizyta gorsza od księżnej gospodyni? Wolno słudze, wolni i panu.\nI tak szło już w kółko bez sposobu zatrzymania starego marudy.\nMy, to jest ja i brat młodszy mój, baliśmy się go, jak wspomniałem, prawie więcej niż naszego guwernera, księdza Ludwika, a z pewnością więcej niż obojga rodziców. Dla sióstr był grzeczniejszy. Mawiał każdej "panienka", choć były młodsze, ale nas tykał bez ceremonii. Dla mnie jednak miał on szczególniejszy urok: oto nosił zawsze kapiszony w kieszeni. Nieraz, bywało, po lekcjach, wchodzę nieśmiało do kredensu, uśmiecham się, jak mogę najgrzeczniej, przymilam jak najuprzejmiej i nieśmiało mówię:\n– Mikołaju! Dzień dobry Mikołajowi. Czy Mikołaj będzie dziś czyścił broń?\n– Czego Henryś tu chce? Ścierkę przypaszę, i basta.\nA potem, przedrzeźniając mnie, mówił:\n– Mikołaju! Mikołaju! Jak chodzi o pistony, to Mikołaj dobry, a nie, to niech go wilcy zjedzą. Lepiej byś się uczył. Strzelaniem rozumu nie nabierzesz.\n– Ja już skończyłem lekcje – odpowiadam na wpół z płaczem.\n– Skończył lekcje. Hę! skończył. Uczy się, uczy, a głowa jak pusty tornister. Nie dam, i kwita. (To mówiąc szukał już po kieszeniach.) jeszcze mu kiedy piston w oko wpadnie i będzie na Mikołaja. Kto winien? Mikołaj. Kto dał strzelać? Mikołaj.\nTak gderząc, szedł do pokoju ojca, zdejmował pistolety, przedmuchiwał je, zapewniał jeszcze sto razy, że się to wszystko na licha nie zdało; potem zapalał świecę, nakładał piston na panewkę i dawał mi mierzyć, a wtedy nieraz jeszcze miałem ciężki krzyż do zniesienia.\n– Jak on to ten pistolet trzyma – mówił – jak cyrulik s..gę. Gdzie tobie świece gasić? – chyba jak dziadowi w kościele! Na księdza ci iść, zdrowaśki odmawiać, ale nie być żołnierzem.\nSwoją drogą, uczył nas swego dawnego wojennego rzemiosła. Częstokroć po obiedzie, ja i mój brat, uczyliśmy się maszerować pod jego okiem, a z nami razem maszerował i ksiądz Ludwik, który to robił bardzo śmiesznie.\nWtedy Mikołaj poglądał na niego spod oka, a potem, choć jego jednego najwięcej bał się i szanował, nie mógł przecie wytrzymać i mówił:\n– E! kiedy to jegomość akurat tak maszeruje jak stara krowa.\nJa, jako najstarszy, najbardziej byłem pod jego komendą, najwięcej też cierpiałem. Swoją drogą, stary Mikołaisko, gdy oddawano mnie do szkół, buczał tak, jakby się największe nieszczęście wydarzyło. Opowiadali mi rodzice, że potem jeszcze bardziej stetryczał i nudził ich ze dwa tygodnie: "Wzięli dziecko i wywieźli, mówił. A niechta umrze! Uu! u! A jemu po co szkoły. Albo to on nie dziedzic. Po łacinie się będzie uczył? Na Salomona chcą go wykierować. Co to za rozpusta! Pojechało dziecko i pojechało, a ty, stary, łaź po kątach i szukaj, czegoś nie zgubił. Na licha się to zdało."\nPamiętam, gdym pierwszy raz przyjechał na święta, spali wszyscy jeszcze w domu. Jakoś dopiero dniało: ranek był zimowy, śnieżny. Ciszę przerywało skrzypienie żurawia od studni na folwarku i szczekanie psów. Okiennice w domu były pozamykane, tylko okna w kuchni gorzały jasnym światłem, barwiącym na różowo śnieg leżący pod przyzbą. Zajeżdżam tedy smutny, zmartwiony i ze strachem w duszy, bo pierwszą cenzurę miałem wcale nieszczególną. Ot, po prostu, nimem się opatrzył, nim przywykłem do rutyny i karności szkolnej, nie umiałem sobie dać rady. Bałem się więc ojca, bałem się surowej, milczącej miny księdza Ludwika, który mnie przywiózł z Warszawy. Znikąd tedy otuchy, aż tu patrzę, otwierają się drzwi od kuchni i stary Mikołaj z nosem zaczerwienionym od zimna brnie po śniegu z garnuszkami dymiącej śmietanki na tacy.\nGdy mnie zobaczył, "Paniczku złoty, najdroższy!" jak krzyknie i stawiając szybko tackę, przewraca oba garnuszki, łapie mnie za szyję i poczyna ściskać i całować. Odtąd zawsze mnie już tytułował paniczem.\nSwoją drogą, przez całe dwa tygodnie nie mógł potem darować mi tej śmietanki: "Człowiek niósł sobie spokojnie śmietankę, mówił, a on zajeżdża. Akurat sobie czas wybrał..." itd.\nOjciec chciał, a przynajmniej obiecywał mi dać w skórę za dwa mierne z kaligrafii i z niemieckiego, jakie z sobą przyniosłem; ale z jednej strony moje łzy i przyrzeczenia poprawy, z drugiej interwencja mojej słodkiej matki, a na koniec awantury, jakie wyrabiał Mikołaj, stanęły temu na przeszkodzie. Mikołaj o kaligrafii nie wiedział, co by to było za stworzenie, a o karze za niemiecki ani chciał słyszeć.\n– A cóż to on luter jest czy szwab jaki? – mówił. – Albo to pan pułkownik umiał po niemiecku? albo to pan sam (tu zwracał się do mojego ojca) umie? co? Jakeśmy spotkali Niemców pod.. jakże się nazywa? Pod Lipskiem i diabeł wie nie gdzie, tośmy, pada, nic nie mówili do nich po niemiecku, tylko, pada, zaraz pokazali nam grzbiety i, pada, tyle.\nStary Mikołaisko miał jeszcze jedną właściwość. Rzadko się rozgadywał o dawnych swoich wyprawach, ale gdy w szczególnych chwilach dobrego humoru się rozgadał, to kłamał jak najęty. Nie czynił tego ze złą wiarą; może w starej głowie fakta mieszały się mu jedne z drugimi i rosły aż do fantastyczności. Co gdzie usłyszał o wojennych przygodach za czasów lat swych młodych, stosował to do siebie i do dziada mego, pułkownika, a święcie sam wierzył w to, co opowiadał. Nieraz w stodole, pilnując pańszczyźniaków młócących zboże, jak im zaczął rozprawiać, to chłopi zawieszali robotę i poopierawszy się na cepach, słuchali z porozdziawianymi ustami jego opowiadań. To się, bywało, spostrzegał i w krzyk:\n– Czegoście wyrychtowali na mnie gęby jak armaty, co?\nI znowu łupu! cupu! łupu! cupu! Słychać było przez jakiś czas odgłos cepów uderzających o słomę; stary milczał, ale po chwili zaczynał:\n– Pisze mi mój syn, że właśnie został generałem u królowej Palmiry. Dobrze mu tam jest, pada, żołd, pada, bierze wysoki, tylko, pada, że mrozy ogromne panują... itd.\nMówiąc nawiasem, dzieci nie udały się staremu. Syna miał istotnie, ale był to wielki nicpoń, który doszedłszy lat, nabroił Bóg wie co, a wreszcie poszedł w świat i znikł gdzieś bez śladu; córka zaś jego, swego czasu podobno cud dziewczyna, bałamuciła się ze wszystkimi oficjalistami, jacy tylko byli we wsi, i wreszcie wydawszy na świat córkę, umarła. Córka ta zwała się Hania. Była to moja rówieśnica, śliczna, ale słabowita dziewczynka. Nieraz, pamiętam, bawiliśmy się razem w żołnierze: Hania bywała doboszem, a pokrzywy naszymi nieprzyjaciółmi. Dobra była i łagodna jak anioł. Czekała ją także ciężka dola w świecie, ale to są już wspomnienia, które do rzeczy nie należą.\nWracam tedy do opowiadań starego. Sam słyszałem go opowiadającego, że jak raz rozhukały się konie ułanom w Mariampolu, to osiemnaście tysięcy ich wpadło raptem przez rogatki do Warszawy. Ilu ludzi natratowały! co to był za sądny dzień, nim je połapano, łatwo sobie wyobrazić. Drugi raz opowiadał, ale to już nie w stodole, tylko nam wszystkim we dworze, co następuje:\n– Czy się dobrze biłem? co się nie miałem dobrze bić! Raz, pamiętam, była wojna z Austriakiem. Stoję ja sobie w szeregu, no! w szeregu, mówię, aż tu podjeżdża do mnie naczelny wódz, niby chcę powiedzieć, od Austriaków, od strony przeciwnej i pada: "Ej, ty, Suchowolski, znam ja ciebie! żebyśmy, pada, ciebie złapali, to byśmy, pada, i całą wojnę skończyli."\n– A o pułkowniku nie wspomniał? – zapytał mój ojciec.\n– A jakże! przecie wyraźnie mówiłem, że, pada, ciebie z pułkownikiem.\nKsiądz Ludwik się zniecierpliwił i rzekł:\n– Ależ ty, Mikołaju, łżesz, jakbyś osobny żołd za to pobierał.\nStary nachmurzył się i byłby się odburknął, ale że księdza bał się i poważał, więc milczał, a po chwili chcąc jakoś załagodzić sprawę, mówił dalej:\n– To samo mi powiedział i ksiądz Sieklucki, kapelan. Jak raz dostałem od Austriaka bagnetem pod dwudzieste, chciałem powiedzieć pod piąte żebro, było ze mną źle. Ha! myślę, trzeba umrzeć, spowiadam się więc Panu Bogu Wszechmogącemu z moich grzechów przed księdzem Siekluckim, a ksiądz Sieklucki słucha, słucha, w końcu powiada: "Bój się Boga, Mikołaju, pada: taćżeś ty wszystko zełgał!" A ja mu na to: może być, ale sobie więcej nie przypominam.\n– I wyleczyli cię?\n– Wyleczyli, wyleczyli! Co mnie mieli wyleczyć! Ja się sam wykurowałem. Jak raz nie rozmieszam dwóch nabojów prochu w kwaterce wódki, jak nie łyknę na noc, tak na drugi dzień wstałem zdrów jak ryba.\nByłbym więcej nasłuchał się tych opowiadań i więcej wam ich napisał, ale ksiądz Ludwik, nie wiem zresztą dlaczego, zakazał Mikołajowi "do reszty, jak mówił, mi głowy zawracać". Biedny ksiądz Ludwik, jako ksiądz i cichy mieszkaniec wioski, nie wiedział, po pierwsze, że każdemu młodzieńcowi, którego burza z cichego kąta rodzinnego na szeroką arenę życia wyrzuci, musi się nieraz głowa zawrócić, a po wtóre, że nie starzy słudzy i ich opowiadania, ale zgoła kto inny głowę zawraca.\nZresztą, wpływ Mikołaja na nas nie mógł być szkodliwy, bo przeciwnie, stary sam czuwał nad nami i nad naszym postępowaniem nader starannie i surowo. Był to człowiek w całym znaczeniu tego wyrazu sumienny. Z czasów żołnierskich pozostał mu jeden bardzo piękny przymiot, to jest właśnie owa sumienność i dokładność w wypełnianiu rozkazów. Pamiętam, jednej zimy wilki zaczęły u nas robić ogromne szkody i rozzuchwaliły się tak dalece, że nocą wchodziły po kilku i kilkunastu do wsi. Ojciec, sam zawołany myśliwy, pragnął wyprawić polowanie; że zaś chodziło mu o to, żeby nad obławą objął komendę sąsiad nasz, pan Ustrzycki, znany tępiciel wilków, napisał więc do niego list, potem zawołał Mikołaja i rzekł:\n– Arendarz jedzie do miasta, niech Mikołaj zabierze się z nim, niech wysiądzie po drodze w Ustrzycy i odda panu list. Tylko koniecznie przywieźć mi odpowiedź: bez odpowiedzi mi nie wracać.\nMikołaj wziął list, zabrał się z arendarzem i pojechał. Wieczorem arendarz wrócił: Mikołaja nie ma. Ojciec pomyślał, że może zanocował w Ustrzycy i że wróci nazajutrz razem z naszym sąsiadem. Tymczasem upływa dzień, Mikołaja nie ma; upływa drugi, nie ma; trzeci, nie ma. W domu lament. Ojciec, w obawie, że może wilki napadły go w czasie powrotu, rozsyła ludzi. Szukają i nie mogą znaleźć ani śladu. Posyłają do Ustrzycy. W Ustrzycy powiadają, że był, pana nie znalazł, że się o niego wypytywał, gdzie by bawił; potem pożyczył od lokaja cztery ruble i poszedł nie wiadomo dokąd. Zachodziliśmy w głowę, co to wszystko mogło znaczyć. Na drugi dzień wrócili posłańcy z innych wiosek z wiadomością, że nigdzie nic nie znaleźli. Jużeśmy tedy zaczęli go opłakiwać, aż tu szóstego dnia na wieczór, ojciec właśnie wydawał dyspozycje w kancelarii, nagle słyszy za drzwiami wycieranie nóg, chrząkanie i mruczenie półgłosem, po którym natychmiast poznał Mikołaja.\n– Dał, nie dał. Jużci dał, tylko się naśmiał ze mnie, aż mu trzonowe zęby było widać. Pan twój, pada, prosił mnie na polowanie na czwartek, a ty mi w niedzielę list, pada, oddajesz. Już, pada, po polowaniu. I znowu się śmiał. Oto jest list. Dlaczego się nie miał śmiać? Albo...\n– I cóżeś ty jadł przez ten czas?\n– To i cóż, że od wczoraj nie jadłem? Albo to ja tu głód cierpię? Albo to mi łyżki strawy żałują? Nie jadłem, to będę jadł..\nOdtąd już nikt Mikołajowi nie wydawał bezwzględnych rozkazów, ale ile razy go gdzie wysyłano, zawsze mu mówiono, co ma robić na wypadek, gdyby kogo nie zastał w domu.\nJakoś w kilka miesięcy później pojechał Mikołaj na jarmark do pobliskiego miasta, za kupnem koni fornalskich, bo na koniach znał się doskonale. Wieczorem ekonom przyszedł powiedzieć, że Mikołaj wrócił, konie kupił, ale wrócił pobity i że wstydzi się pokazać. Ojciec poszedł natychmiast do niego.\n– Wstydź się, stary. Burdy po jarmarku będziesz robił? Rozumu nie masz? Stary a głupi! Wiesz ty, że innego wypędziłbym za taką sprawkę. Wstydź się. Musiałeś się upić. To ty mi psujesz ludzi, zamiast im dawać przykład.\nOjciec mój gniewał się istotnie, a gdy się gniewał, to nie żartował. Ale co było dziwne, że Mikołaj, który zwykle w takich razach nie zapominał języka w gębie, tym razem milczał jak pień. Widocznie stary zaciął się. Na próżno dopytywali go inni, jak i co to było. Odburknął się tylko jednemu i drugiemu i nie powiedział ani słowa.\nJednakowoż poturbowali go nie żartem. Nazajutrz rozchorował się tak, że potrzeba było posyłać po doktora. Doktor dopiero wyjaśnił całą sprawę. Przed tygodniem ojciec wyczubił był karbowego, który na drugi dzień uciekł. Udał się do niejakiego pana von Zoll, Niemca, wielkiego nieprzyjaciela mego ojca, i przystał do niego na służbę. Na jarmarku znajdował się pan Zoll, nasz dawny karbowy, i parobcy pana Zolla, którzy przygnali opasowe woły na sprzedaż. Pan Zoll pierwszy zobaczył Mikołaja, zbliżył się do jego wozu i począł na ojca wygadywać. Mikołaj nazwał go za to odmieńcem, a gdy pan Zoll dodał nową obelgę na ojca, Mikołaj zapłacił mu za nią biczyskiem. Wówczas to karbowy wraz z parobkami Zolla rzucili się na niego i pobili go aż do krwi.\nOjcu memu, gdy usłyszał to opowiadanie, łzy zakręciły się w oczach. Nie mógł sobie darować, że wyburczał Mikołaja, który naumyślnie o całej sprawie zamilczał. Gdy wyzdrowiał, ojciec poszedł mu robić wymówki. Stary początkowo nie chciał się przyznać do niczego i według zwyczaju mruczał, ale potem rozczulił się i popłakali się razem z ojcem jak bobry. Zolla wyzwał ojciec za tę sprawę na pojedynek, który Niemiec długo popamiętał.\nJednakże, gdyby nie doktor, poświęcenie Mikołaja pozostałoby w ukryciu. Tego doktora, swoją drogą, Mikołaj przez długi czas nienawidził. Była to rzecz taka: miałem śliczną i młodą cioteczkę, siostrę ojca, która mieszkała przy nas. Kochałem ją bardzo, bo była równie dobra jak piękna, i bynajmniej mnie nie dziwiło, że kochali ją wszyscy, a między wszystkimi i doktor, człowiek młody, rozumny i w całej okolicy nadzwyczaj poważany. Mikołaj poprzednio lubił doktora, mawiał nawet o nim, że to łebski chłopak i że dobrze na koniu siedzi; ale gdy doktor począł bywać u nas w widocznych zamiarach względem cioci Maryni, uczucia Mikołaja dla niego zmieniły się do niepoznania. Zaczął być dla niego grzeczny, ale chłodny, jak dla człowieka zupełnie obcego. Dawniej nieraz, bywało, zrzędził i na niego. Gdy czasem zasiedział się u nas zbyt długo, Mikołaj ubierając go na drogę szemrał: "Co to po nocy się tłuc. To się na nic nie zdało: czy to kto kiedy widział!" Teraz przestał zrzędzić, ale natomiast milczał jak skamieniały. Poczciwy doktor zrozumiał wkrótce, o co idzie, i jakkolwiek uśmiechał się, jak dawniej, do starego dobrotliwie, przecież myślę, że w duszy musiało mu być przykro.\nSzczęściem jednak dla młodego eskulapa ciocia Marynia żywiła dla niego uczucia wprost Mikołajowym przeciwne; stało się więc pewnego pięknego wieczora, że gdy księżyc świecił w sali bardzo ładnie, gdy zapach jaśminu wchodził przez otwarte okna z ogrodowych klombów, a ciocia Marynia śpiewała przy fortepianie: Io questa notte sogno, doktorek Staś zbliżył się do niej i spytał ją drżącym głosem, czy sądzi, że on żyć bez niej potrafi? Ciocia wyraziła oczywiście swoje powątpiewania w tym względzie, po czym nastąpiły wzajemne zaklęcia, wzywanie księżyca za świadka i wszystkie tym podobne rzeczy, jakie się zawsze w takich razach dziać zwykły.\nNa nieszczęście, w tej chwili właśnie wszedł Mikołaj z zamiarem proszenia na herbatę. Gdy ujrzał, co się dzieje, pobiegł natychmiast do ojca, a ponieważ ojca nie było w domu, bo obchodził na folwarku zabudowania, udał się więc do matki, która ze zwykłym sobie łagodnym uśmiechem prosiła go, żeby się do tego nie wtrącał.\nSkonfundowany Mikołaj milczał już, gryząc się wewnętrznie, przez resztę wieczora; ale gdy ojciec przed udaniem się na spoczynek poszedł jeszcze do kancelarii dla napisania jakichś listów, Mikołaj udał się za nim i stanąwszy przy drzwiach, począł chrząkać znacząco i szurgać nogami.\n– A to tego... Jakże się nazywa? A to ja chciałem się pana spytać, czy to prawda, że panienka nasza się... żeni, chciałem powiedzieć: idzie za mąż?\n– A bo to nie może być, żeby panienka wyszła za tego... pana cyrulika.\n– Co za cyrulik? Czy Mikołaj oszalał? Że też Mikołaj musi wszędzie wścibić swoje trzy grosze!\n– A cóż to, panienka to nie nasza panienka; czy to nie córka pana pułkownika? Pan pułkownik nigdy by na to nie pozwolił. Czy to panienka niewarta dziedzica i pana z panów? A doktor to, z przeproszeniem, co? Na śmiech ludzki się panienka poda.\n– Mądry, nie mądry. Czy to ja mało doktorów widziałem? Chodzili to po obozie, kręcili się to po sztabie, a jak co do czego, jak do bitwy, to ich nie ma. Albo to pan pułkownik raz ich nazywał lancetnikami. Jak człowiek zdrów, to on go nie ruszy, a jak leży na wpół żywy, to on dopiero do niego z lancetem. To nie sztuka krajać takiego, co nie może się bronić, bo nic w garści nie może utrzymać. Spróbuj ty go ukrajać, kiedy on zdrów i trzyma karabin. Oj jej! wielka rzecz ludziom po kościach nożem chodzić! To się na nic nie zdało! A pan pułkownik chyba by z grobu wstał, żeby się o tym dowiedział. Co mi to za żołnierz, doktor! Albo taki też i dziedzic! To nie może być! Panienka za niego nie pójdzie. To nie jest według przykazania. Komu to po panienkę sięgać?\nMikołaj do niej urazy nie chował, bo nie mógł długo chować: zbyt ją kochał, ale jemu nie chciał przebaczyć. Nie wymieniał prawie nigdy jego nazwiska, i w ogóle starał się o nim nie mówić. Mówiąc nawiasem, ciocia Marynia była za doktorem Stanisławem jak najszczęśliwsza. Po roku dał im Bóg ślicznego chłopaka, po roku znowu dziewczynkę i potem już na przemiany, jak zapisał. Mikołaj dzieci te kochał jak własne, obnosił je na ręku, pieścił, całował; że jednak tliła się w sercu jego jakaś gorycz z powodu mezaliansu cioci Maryni, zauważałem to jeszcze niejednokrotnie. Raz, pamiętam, w święta Bożego Narodzenia zasiedliśmy do Wilii, gdy nagle z dala po grudzie dał się słyszeć turkot powozu. Spodziewaliśmy się zawsze mnóstwa krewnych, dlatego ojciec rzekł:\n– Niech Mikołaj wyjrzy, kto tam jedzie.\n– Kto taki? – spytał mój rodzic, choć wiedział już, o kim mowa.\nI trzeba było widzieć tę panienkę, jak wchodziła do pokoju z trojgiem dzieci. Śliczna mi panienka! Swoją drogą, stary umyślnie nigdy jej inaczej nie nazywał.\nAle wreszcie skończyła się i jego niechęć do doktora Stasia. Zachorowała mu ciężko Hania na tyfus. Były to i dla mnie dni strapienia, bo Hania była moją rówieśnicą i jedyną towarzyszką zabaw, kochałem ją więc prawie jak siostrę. Owóż doktor Staś trzy dni prawie nie wychodził z jej pokoju. Stary, który Hanię kochał całą siłą duszy, przez czas jej choroby chodził jak struty; ani jadł, ani spał, siedział tylko u drzwi jej pokoju, bo do łóżka nikomu, prócz mej matki, nie wolno było przystąpić, i żuł twardą, żelazną boleść, która rozrywała mu piersi. Była to dusza zahartowana zarówno na trudy ciała, jak i na ciosy niedoli, a jednak mało się nie ugięła pod brzemieniem rozpaczy, przy łożu jednego dziewczątka. Aż gdy wreszcie po wielu dniach śmiertelnej bojaźni doktor Staś otworzył cicho drzwi od pokoju chorej i z promienną szczęściem twarzą wyszeptał do oczekujących wyroku w przyległej izbie jeden mały wyraz: "uratowana!", stary nie wytrzymał, ale ryknął jak żubr i rzucił mu się do nóg, powtarzając tylko ze łkaniem: "Dobrodzieju mój! dobrodzieju!"\nHania rzeczywiście szybko potem wyzdrowiała; doktor Staś oczywiście został oczkiem w głowie starego.\n– Łebski człowiek – powtarzał muskając sumiaste wąsy – łebski człowiek. I na koniu dobrze siedzi, i gdyby nie on, to by Hania... ot! nie chcę nawet wspominać. Na psa urok!\nAle w rok jaki po tym zdarzeniu począł zapadać sam stary. Prosta i silna postać jego pochyliła się. Zgrzybiał bardzo, przestał marudzić i kłamać. W końcu, dobiegłszy prawie dziewięćdziesięciu lat życia, zdziecinniał całkowicie. Robił tylko sidła na ptaszki i chował ich mnóstwo, zwłaszcza sikorek, w swojej stancji. Na kilka dni przed śmiercią nie odróżniał już ludzi; ale w sam dzień śmierci dogorywająca lampa jego umysłu zaświeciła raz jeszcze jasnym światłem. Pomnę, że rodzice moi, dla zdrowia matki, byli wtedy za granicą. Pewnego wieczora siedziałem przed kominkiem z bratem młodszym Kaziem i z księdzem, który także bardzo się już był posunął. Wicher zimowy z tumanami śniegu tłukł w szyby; ksiądz Ludwik modlił się, ja zaś z pomocą Kazia opatrywałem broń na jutrzejszą ponowę. Nagle dali nam znać, że stary Mikołaj kona. Ksiądz Ludwik ruszył natychmiast do domowej kaplicy po Sakramenta, ja zaś pobiegłem co tchu do starca. Leżał na łóżku blady już bardzo, żółty i prawie stygnący, ale spokojny i przytomny. Piękną była ta głowa wyłysiała, zdobna dwiema szramami, głowa starego żołnierza i uczciwego człowieka. Światło gromnicy rzucało trumienny blask na ściany pokoiku. Po kątach kwiliły chowane sikorki. Starzec jedną ręką przyciskał do piersi krucyfiks, drugą dłoń jego podtrzymywała i okrywała pocałunkami bledziuchna jak kwiatek lilii Hania. Wszedł ksiądz Ludwik i zaczęła się spowiedź; potem umierający zażądał mnie widzieć.\n– Nie ma mojego pana i ukochanej pani – wyszeptał – więc ciężko mi umierać. Ale wy jesteście, paniczu złoty, dziedzicu mój... Opiekujcie się tą sierotą... Bóg wam nagrodzi. Nie gniewajcie się... Jeślim co zawinił... przebaczcie. Bywałem przykry, ale wierny...\nNagle rozbudzony na nowo, zawołał mocniejszym głosem i z pośpiechem, jakby mu już brakowało tchu:\n– Paniczu!... Dziedzicu!... moja sierota!... Boże, w ręce... Twoje...\n– Polecam ducha tego dzielnego żołnierza, wiernego sługi i sprawiedliwego człowieka! – dokończył uroczyście ksiądz Ludwik.\nUpłynęło od tego czasu lat kilkanaście. Na mogile poczciwego sługi porosły bujnie wrzosy cmentarne. Nadeszły smutne czasy. Burza rozwiała święte i ciche ognisko mojej wioski. Dziś ksiądz Ludwik już w grobie, ciocia Marynia w grobie; ja piórem na gorzki chleb powszedni zarabiam, a Hania...\nHej, łzy się kręcą!


Kochane dziewczyny jutro idę do swojego nowego gina. Od straty maleństwa minęły już 3 miesiące więc mam nadzieję że gin da mi “zielone światło” i będziemy mogli znowu zacząć starania. Błagam Was trzymajcie mocno kciuki oby się udało bo cały czas mam w Was oparcie i bardzo podtrzymujecie mnie na duchu. Proszę o pozytywne fluidy może się przeniosą na mnie i na gina i znowu zacznę optymistycznie patrzeć na świat 🙂 Pozdrawiam Was serdecznie Asia\n6 odpowiedzi na pytanie: Trzymajcie kciuki\nBardzo bardzo mocno trzymam kciuki!!\nJa też trzymam kciuki. Będzie dobrze. Jeśli mogę Ci coś doradzić to poproś go o usg jeśli jeszcze nie miałaś po zabiegu. Niech “od środka” sprawdzi, czy wszystko jest w porządku.\nDzięki dziewczyny – Nawet nie zdajecie sobie sprawy jak bardzo mi pomagają rozmowy z Wami. Bardzo się cieszę że znalazłam te stronę, choć przykro mi że jest nas tutaj aż tyle. Ale nie tracę nadziei, że wszystkim się uda. Dzięki raz jeszcze Asia.\nJa również trzymam kciuki i zapraszam jak najszybciej na forum dla starających się !!!\nBedzie dobrze!!!! Trzymam mocno kciuki i pozdrawiam.\nMoże już Asiu jesteś w gabinecie ale… Nic, może nie za późno: TRZYMAM KCIUKI, pozdrawiam


MG / KAI, ts / Dżakarta, Dili\nWedług informacji azjatyckiej agencji informacyjnej UCAN, katolicy Indonezji poprosili papieża o przełożenie wizyty na inny termin.\nNa początku roku prezydent Widodo zaprosił papieża do złożenia oficjalnej wizyty w jego kraju, największym muzułmańskim państwie świata.\nAmbasador Indonezji przy Stolicy Apostolskiej Antonius Agus Sriyono powiedział UCAN, że o propozycji odwołania papieskiej wizyty dowiedział się od prał. Mauricia Ruedy Beltza, organizatora podróży zagranicznych Franciszka.\nts / Dżakarta, Dili\nKliknij aby zobaczyć newsy zawierające wybrany tag: Indonezja, podróż papieska, Azja, epidemia, koronawirus, pandemia, Timor Wschodni


Face-lifting Volvo V40 w Genewie - motogazeta mojeauto.pl\nmojeauto.pl > motogazeta > Aktualności > Face-lifting Volvo V40 w Genewie\n2016-02-15 Sebastian Kościółek\nSzwedzi mogą uznać rok 2015 za udany. Volvo zakończyło go z wynikiem 500 tys. sprzedanych egzemplarzy. Teraz przyszedł czas na odświeżenie gamy modelowej. Najpierw na rynku pojawi się długo zapowiadane Volvo S90, zaraz po nim wersja kombi V90, a w kolejce ustawił się już model V40, którego czeka face-lifting. Oba modele powstały na płycie podłogowej SPA.\nDo tej pory wszystkie znaki wskazywały, że w tym roku zadebiutuje kolejna generacja V40, ale ostatnie doniesienia mówią o face-liftingu tego modelu. Auto pozostanie w tej formie jeszcze dwa lata.\nNa pierwsze zdjęcia odświeżonego V40 musimy jeszcze poczekać. Być może jak w przypadku pozostałych modeli wyciekną do sieci na kilka dni przed oficjalnym odsłonięciem. Auto będzie dostępne dla publiczności na targach motoryzacyjnych w Genewie.\nSamochody Volvo od teraz z pakietem...


Kocie opowieści (Teodorescu Cristian) w sklepie CzaryMary.pl\nJesteś tutaj: Start Książki i czasopisma Poradniki Czworonogi Kocie opowieści\nAutor: Teodorescu Cristian Octavian Mardale\nOpis książki Kocie opowieści\nTaniej o: 6.27 zł ( 17 % )\nKocie opowieści to ciepła i pełna empatii książka o zwierzętach i ludziach.\nNarratorką jest jednooka kotka przygarnięta przez pisarza. Oczko, bo tak jej na imię, wykazuje niezwykłe umiejętności: uczy się pisać na komputerze, nawiązuje telepatyczne połączenia z kotami kandydatów na prezydenta Stanów Zjednoczonych (i nie tylko!). Zręcznie omija pułapki zastawiane przez kocich szpiegów. Jednocześnie za sprawą kociej sieci wymiany wiadomości sama pozyskuje wartościowe informacje z różnych stron świata. Obserwuje też życie codzienne rodziny pisarza oraz pozostałe cztery koty i dwa psy, z którymi dzieli swoje bukareszteńskie mieszkanie. Jej spojrzenie na świat, choć pozornie ograniczone wskutek wypadku, staje się punktem wyjścia do rozważań o rodzinie, przyjaźni i przedziwnych obyczajach dwunogów.\nZnany już polskim czytelnikom Cristian Teodorescu, autor wielokrotnie nagradzanej Medgidii, miasta u kresu, słynie ze snucia barwnych opowieści. Swoich bohaterów konstruuje ze zrozumieniem i czułością, a jego książki doprawione są dużą dozą humoru oraz szczyptą ironii.\nRysunki Octaviana Mardale, artysty również kochającego zwierzęta, do świata surrealistycznego humoru wnoszą rys fantastyczny, ale też przypominają, że koty mogą być wyjątkowo nieprzewidywalne…\nKsiążka nie tylko dla miłośników mruczących czworonogów!\nPozytywne szkolenie psów\t39.42 zł 49.90 zł\nRadykalne wybaczanie\t23.20 zł 29.00 zł\nOgólne wprowadzenie do\t24.07 zł 29.00 zł\nKąpiele leśne\t24.43 zł 34.90 zł\nUwolnij się od cierpienia\t33.74 zł 44.40 zł\nSiła spokoju\t20.93 zł 29.90 zł\nSiedem duchowych praw\t20.80 zł 26.26 zł\nUzdrawiająca siła myśli\t31.44 zł 39.30 zł\nRecenzje książki Kocie opowieści - przeczytaj opinie klientów:\nSzczegóły książki Kocie opowieści\nAutorzy: Teodorescu Cristian, Octavian Mardale\nOryginalny tytuł: Cartea pisicii\nTłumacz: Janowska-Lascar Radosława\nWymiary: 13.0x20.0x1.2 cm\nPrawdziwe historie osób, które doświadczyły kontaktu z drugą stroną Biuro Duchów to nazwa popularnego bloga, na którym autorka zamieszcza historie o duchach i życiu po życiu. Przekazy pochodzą w większości z listów nadsyłanych przez czytelników, którzy chcieli podzielić się swoimi przeżyciami.......\nCena: 20.32 zł\n„Opowieści z duszą” to książka będąca kompilacją historii, które przekazują proste, a zarazem głębokie i uniwersalne prawdy na temat pokoju, miłości, tolerancji i zrozumienia pomiędzy różnymi kulturami i narodami. Łączą nas one z wewnętrznym światłem i uczą, jak żyć w harmonii w celu stw...\nOddajemy im własną poduszkę, ale czy naprawdę je rozumiemy? W swojej fascynującej opowieści Thomas McNamee rozszyfrowuje jedna po drugiej kocie tajemnice, przytaczając nieznane szerszemu ogółowi badania naukowców, a także powołując się na osobiste doświadczenia – kociarza ekstraklasy. Czy ludz...\nUrodzony w Peru, antropolog, filozof i szaman Carlos Castaneda (1925-1998), to autor 12 książek, napisanych w ciągu 30 lat i sprzedanych w 8 milionach egzemplarzy, przetłumaczonych na 17 języków. „Opowieści o mocy” to czwarta jego książka. Zaczyna się od spotkania z wiedzą. „Wiedza...\n.Święta Bożego Narodzenia to najpiękniejszy czas w całym roku. Dzięki książce dzieci dowiedzą się, na czym polega magia tych wyjątkowych Świąt na całym świecie. Znajdą w niej opisy bożonarodzeniowych zwyczajów z różnych krajów, ciekawostki i świąteczne opowieści o Mikołaju i jego......\nHistoria rodzinna opowiedziana przez babcię lub dziadka wnukom. Albumy, w którym znajdują się pytania: między innymi o ich dziadków, rodziców, dzieciństwo, młodość. Miejsce na fotografie/ilustracje....