Auto Szrot Bochotnica – tanie części Kasacja Pojazdów\nAuto Szrot Bochotnica\nZłomowanie auta Bochotnica\nChcesz dobrej jakości części samochodowych? Natrafiłeś na idealne miejsce – Auto szrot Bochotnica. Na naszym szrocie odnajdziesz nie tylko części do samochodów – nie tylko blacharskie, ale też mechaniczne. Zapraszamy do skorzystania z naszej oferty każdego, kto jest zainteresowany doskonałą jakością i wyjątkowo niską ceną. Na to składają się wymagania, które spełnia nasz auto szrot Bochotnica.\nNAJSZYBSZA KASACJA POJAZDÓW Bochotnica\nKasacja pojazdów Bochotnica. Rozbieramy wszystkie auta na części w ofercie wszystkie marki i modele. Giełda części używanych.\nSKUP AUT Bochotnica\nCzęści samochodowe używane do samochodów osobowych i dostawczych w dobrych cenach. Skup samochodów z częściami do samochodów dostawczych – busów w Bochotnica z wysyłką. Części dostępne na miejscu. Największy skup aut z częściami do busów.\nAUTA ZŁOM Bochotnica\nJak każdy szrot samochodowy, oprócz złomowania aut paramy się również sprzedażą komponentów. Każdy produkt jest przez nas selekcjonowany pod względem stanu technicznego, dlatego nie ma szans, że kupiony artykuł będzie wadliwy. Co więcej, czasami możemy zaoferować darmową gwarancję rozruchową.\nProwadzisz szrot z częściami samochodowymi w miejscowości Bochotnica? Dołącz tutaj i zwiększ sprzedaż.\nzdjęcie jednego ze szrotów w miejscowości Bochotnica\nNajlepszą receptą na zdanie sobie sprawy o naszej jakości jest po prostu przyjście z wizytą do naszego szrotu – jednak wpierw zapraszamy do skorzystania z naszej infolinii w celu kontaktu. Nasi sprzedawcy codziennie starają się znaleźć najlepsze podzespoły dla naszych kupujących – tylko tak możemy być pewni, że nasi klienci będą zadowoleni z naszych usług. Nasza długoletnia praktyka pozwala nam na stwierdzenie, że nie ma sklepu, gdzie nabędziesz podzespoły w bardziej korzystnej cenie niż właśnie na złomowisku. Jest tak, dlatego że towary wyprzedajemy bez pośredników – prosto z naszego placu.\nOferujemy ponad 4 tysiące części do każdego pojazdu w miejscowości Bochotnica.\nNa szrot Bochotnica znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.\nSamochody z Anglii na części, samochody z Francji części samochodowe i motoryzacyjne w miejscowości Bochotnica. Skup akumulatorów i katalizatorów wiązki elektrycznej Bochotnica.


Gość Gdański 51-52/2019\nDwórki już gotowe, by...\nW tym roku po raz 10. ulicami Gdańska przejdzie barwny Orszak Trzech Króli. Przygotowania do tego wydarzenia już trwają, a organizatorzy zachęcają, by zarezerwować sobie czas na wspólne świętowanie 6 stycznia.\nW Szkole Podstawowej „Fregata” – zarówno tej dla chłopców, jak i dla dziewczynek – emocji nie brakuje. W końcu to w tej placówce zrodził się pomysł na uliczne jasełka. Zaczynali w parku Oliwskim, by następnie przenieść się do Śródmieścia. Orszak startuje przy bazylice Mariackiej, skąd po modlitwie „Anioł Pański” rusza ulicami miasta, by dotrzeć do Zielonej Bramy, gdzie w żłóbku czeka Święta Rodzina. Co roku wydarzenie przyciąga tysiące ludzi, którzy – wyposażeni w papierowe korony rozdawane przez organizatorów oraz śpiewniki – wyruszają na spotkanie Dziecięcia. W pochodzie idą bębniarze i szczudlarze, a także – obowiązkowo – Trzej Królowie.\nNa swojej drodze barwny pochód napotyka nie lada przeszkody. Przy Wielkiej Zbrojowni, która pełni funkcję Pałacu Heroda, srogi władca próbuje zawrócić orszak. Następnie, przy Fontannie Neptuna, pochód chcą zatrzymać diabły, jednak bezskutecznie, gdyż walkę zawsze wygrywają anioły. Uwagę przyciąga tłum dzieci w przebraniach dam dworu i rycerzy ze wszystkich stron świata. To uczniowie szkół „Fregata”.\n– Orszak jest wspaniałym elementem wychowania religijnego, które chcemy chłopakom przekazywać, a wpisany jest w działalność szkoły. Bardzo ważne jest, by poza murami placówki pokazać, że jesteśmy chrześcijanami, wyjść na ulicę i pójść za Gwiazdą Betlejemską, Trzema Królami, odwiedzić nowo narodzonego Jezusa, dać światu świadectwo – mówi Jacek Naliwajek, dyrektor Szkoły Podstawowej dla chłopców „Fregata”. – Bo we „Fregacie” uczymy, że wiara, to, że jestem chrześcijaninem, jest powodem do dumy, która przejawia się w moim zachowaniu. To, że szanuję innych – ludzi odmiennych religii i wyznań, to, że jestem mężny i potrafię stanąć w obronie słabszych. Wszystkie cnoty, nad którymi w szkole pracujemy już od września, skupiają się na tym wyjściu na ulicę i byciu rycerzem czy dworzaninem, którzy podążają do Boga – wyjaśnia dyrektor.\nPrzygotowania do orszaku w szkole dla chłopców zaczynają się od wizyty w zbrojowni, gdzie sprawdzane są sztuki i jakość dostępnej „broni”, stan techniczny tarcz i hełmów, a także odzienia wierzchniego, czyli „zbroi”, by każdy z rycerzy w wydarzeniu mógł wziąć udział w pełnym rynsztunku. – Jeśli czegoś w naszych zbiorach brakuje, wtedy do akcji włączają się ojcowie, bo to nie jest szkoła nauczycieli i dzieci, ale przede wszystkim rodziców. To pogłębia więzi, kiedy ojcowie razem z synami zasiadają do wspólnej produkcji mieczy. Ojcowie są aktywnymi uczestnikami Orszaku Trzech Króli – dodaje J. Naliwajek.\nWe „Fregacie” dla dziewcząt również trwają gorączkowe przygotowania. Stroje są dokładnie weryfikowane przez Lidię Witkowską, mamę Stasia, Janka i Mai, uczniów szkoły. To ona uszyła prototyp ubioru dwórki, który już na stałe wszedł do kanonu modowego gdańskiego Orszaku Trzech Króli. – Dziewczynki idące w pochodzie są damami dworu, a inspiracją do stworzenia ich kreacji była królowa Bona – wyjaśnia. Stąd dwórki mają kolorowe tuniki, a na głowach kominy, które przytrzymywane są przez nałęczki zdobione kamieniami, perłami, a także cekinami, żeby były ładne i błyszczące. Dwór wprowadza Trzech Króli do stajenki, gdzie na złożenie hołdu oczekuje Święta Rodzina. – Dzięki temu, że mamy taką wspaniałą szkołę i rodzice angażują się w życie swoich dzieci, wszystkie stroje szyły mamy – mówi pani Lidia. Zeszłoroczny orszak wprowadził pewną innowację. – Królewski dwór wzbogaciła obecność mam, które w pochodzie – również pięknie ubrane – szły razem ze swoimi córkami – wyjaśnia.\nPani Lidia zapewnia, że orszak jest wydarzeniem, na które w szkole czeka się z niecierpliwością. – Dla mojej rodziny ma to bardzo duże znaczenie. Bierzemy w nim udział od kilku lat. To jest dla nas radosne święto wiary. Przygotowujemy się do niego, nie tylko szykując barwne stroje, ale również duchowo, by wspólnie pójść i pokłonić się Jezusowi czekającemu w żłóbku – podkreśla L. Witkowska.


Home > Okulary przeciwsłoneczne > Sting > SST322V (579Y)\nSST 322V Informacja o modelach\nSST322V/579Y Okulary przeciwsłoneczne\nTe okulary są idealne na plaże, w drodze do pracy albo w mieście. Maja jednak jedną wadę: przyciągają spojrzenia zazdrośników. Z nowymi okularami Sting możesz pokazać, ze jesteś trendy. Ta renomowana marka ustala kryteria w bieącym sezonie 2020.\nStylowe oprawki z metalu chrakateryzuja filigranowe linie nadające im niezwykłej lekkości. Metalowe są praktycznie niezniszczalne — wytrzymałe, elastyczne i odporne na korozję. Zielony jest Waszym ulubionym kolorem okularów przeciwsłonecznych. Nie tylko nieznacznie zmienia on percepcje kolorów, ale nadaje się także do prowadzenia samochodu. Eronomiczna forma, 100% ochrony i bogactwo detali plasują Cię na najwyższej półce.\nKolejna wysyłka jest już w drodze i tym samym, Twoje okulary Sting będą wkrótce ponownie dostępne. Niesamowicie korzystna cena rekompensuje niewielki czas oczekiwania. W naszym sklepie online stale oferujemy produkty w niskich cenach. Tak korzystnie, nie kupisz SST322V nawet w promocji.


Estoński CIT - zasady. Dla kogo, od kiedy, jakie warunki trzeba spełnić? Morawiecki podał szczegóły\nDodano: 28 września 2020, 17:11 0\nRząd planuje podniesienie rocznego limitu przychodów dla przedsiębiorców, którzy będą mogli skorzystać z tzw. estońskiego CIT-u do 100 mln zł – poinformował premier Mateusz Morawiecki. Dzisiaj rząd przyjął projekt nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zakładający takie rozwiązanie. Dotychczas planowano, że będzie to 50 mln zł.\n– Zamierzamy od 1 stycznia 2021 roku rozszerzyć te wcześniej anonsowane możliwości rozliczania się według zasad estońskiego CIT-u. Te firmy, które nie wyciągają zysku w postaci dywidendy będą mogły do wysokości 100 mln obrotu rozliczać się w sposób dla siebie bardzo korzystny – powiedział Morawiecki podczas konferencji prasowej.\n– Liczymy, że te właśnie rozliczenia przyczynią się do dziesiątek tysięcy nowych miejsc pracy zaawansowanych technicznie i technologicznie sektorach, branżach – dodał premier.\nZ planowanego rozwiązania – po jego wprowadzeniu – będą mogły skorzystać małe i średnie spółki kapitałowe, osiągające przychody do 100 mln zł.\nEstoński CIT. Kto będzie mógł skorzystać?\nEstoński CIT. Będą dwa warianty\nJak zapowiadano wcześniej, z estońskiego CIT będzie można skorzystać w dwóch wariantach. Pierwsza to „pełny” model opodatkowania wyłącznie dystrybuowanych przez spółkę dochodów. W ramach drugiej ścieżki podatnik będzie mógł zaliczać odpisy na specjalny fundusz (rachunek inwestycyjny do kosztów uzyskania przychodów).\nEstoński CIT – zasady


Wszystko napisane przez agi\nTymek - krok po kroku\nagi added images to a gallery album in Galeria Użytkowników Forum\nPrzedstawiam swój domek od początku budowy aż do dziś. Wprowadziłam dużo przeróbek widac je na zdjęciach rzutów parteru i podddasza.\nzdjęcie do galerii dodał agi w Galeria Użytkowników Forum\nZ albumu Tymek - krok po kroku\ngallery image skomentował agi Jurek Opole w Galeria Użytkowników Forum\nIle cię wyniosły schody jeśli można wiedzieć?\nkominek i kuchnia.jpg\ngallery image skomentował agi agi w Galeria Użytkowników Forum\nZawsze chciałam mieć zlew narożnikowy i chciałam mieć swobodne dojście do okna, kolor salonu rzecz gustu. Kominek ma 123 długości i głęboki na 66 cm. Szukałam takiego małego bo nie chciałam wchodzic do kuchni szerokim łukiem, bo nie mam wejścia do kuchni przez wiatrołap tylko przez salon. Pozdrawiam Agnieszka\nsalon i kuchnia.jpg\nwidok z małego pokoju na drzwi wejściowe\nłazienka na dole powiększona o przejście z wiatrołapu do kuchni które zlikwidowałam\nlipiec 2008 009.jpg\nza 80000 to ja działkę kupiłam, a reszta mnie wyniosła 270 000 bez wykończenia góry!\ntemat odpisał na pytanie agi w kategorii Nawierzchnie, oświetlenie, ogrodzenia\nJasne że nie będę miała!!! Wybierałam kamienie które choc jeden bok mają płaski żeby wmiarę było to równe. Uwaga! W płaskich butach chodzi się świetnie natomiast szpilek nie polecam, bo zapadają się w szczelinach.\nHesia bo to jest ścieżka przed domem i wychodzi na ulicę (asfald będzie pewnie za jakieś 15 lat jak dobrze pójdzie ) W ogrodzie dopiero będę układac, narazie sprawdzam gdzie będzie mi potrzebna najbardziej i gdzie najwięcej chodzę. Pozdrawiam\nlipiec 2008 010.jpg\nTroszkę zieleni wyrosło w koło domu\nkwiecień-maj 2008r 015.jpg\nkwiecień-maj 2008r 016.jpg\nkwiecień-maj 2008r 014.jpg\nJak sama obejrzałam poprzednie zdjęcia włosy się zjeżyły. Zdjęcia jesienią i zimą są takie szare i niewyraźne no i ten bałagan w koło domu. Wstyd Dziś specjalnie do forum zrobiłam zdjęcia z uporządkowaną działką.\nagi odpisał maciejkaz w kategorii KLANY\nmarzec 2008r schody.jpg\ngrudzień 2007r 067.jpg


Czajka: marca 2017\nAutor: Czajka o 11:02 18 komentarzy:\n"I chociaż góry te były wysokie i porośnięte straszliwymi krzewami, poszedłem naprzód"\nI ja poszłam naprzód jako ten dzielny król babiloński. W "Życie codzienne Babilonu i Asyrii" Georgesa Contenau. I oczywiście w koc (bo dziś środa, czytamy i dziergamy z Maknetą).\nHistoria ma to do siebie, że z czasem wpada wszystko do niej niczym do głębokiego szybu, prasuje się tam, spłaszcza i tylko czasem jakiś król błyśnie koroną, jakaś wojna stuleciem, granice się ustalą i znowu zmienią, daty przeminą w pędzie. Dlatego tak lubię książki z dawnym życiem codziennym, bo w nich wieśniak ma czas iść na pole i na podwórko, wyhodować ptaka, co znosi jedno jajko dziennie i zawieźć go do Egiptu, ma czas pomalować ściany czerwoną farbą (od uroku a zwłaszcza od karaluchów), ozdobić dywan frędzlami, ma czas usiąść przy stole i z przyjaciółmi zjeść rybę, szarańczę albo kawał sera, ma czas się uczesać i ogolić oraz popatrzeć na księżyc (jak go widać akurat).\n"Życie codzienne Babilonu i Asyrii" napisał Francuz, Francuzi, jak ogólnie wiadomo, nawet jeśli piszą o rosyjskim kawiorze, to zawsze na ogół piszą o Francji. Byłam więc na to przygotowana nawet w starożytnym Babilonie, ale i tak mnie zaskoczył wieśniak francuski na samym początku i Giełda paryska nieco później. W sumie autor był dzielny i skromny, zdecydowanie więcej jest tu Asyrii i Babilonu. Wstępnie Contenau zakreślił ramy czasowe, których dalej praktycznie wcale się nie trzymał, czasem stosował określeń "dawno i bardzo dawno temu", ale nie przeszkadzało mi to za bardzo, zwłaszcza jeżeli wzięłam pod uwagę bałagan,jaki mieli w chronologii sami Babilończycy i Asyryjczycy. Przecież i tak najważniejsze jest to, że palma miała bardzo wiele pożytków, król jako atrybut miał berło, broń i oganiaczkę od much, liczbą doskonałą było sześćdziesiąt, prawdziwego imienia nie należało zdradzać, żeby ktoś nie rzucił uroku, a na grobie należało napisać modlitwę w postaci zagadki albo krzyżówki, bo tylko wtedy przechodzień ją przeczytał z ciekawości i wprawił w moc i w czyn.\nNie wiem, czy byśmy teraz dogadali się z takim Babilończykiem, sprawia wrażenie dosyć obcego i zasklepionego w swoim świecie, obdzierał jeńców ze skóry i otaczał się straszną ilością demonów, ale zadziwia mnie i wzrusza fakt, że do dzisiaj wiążemy (w chwilach słabości) czerwone wstążeczki od uroku, godzinę dzielimy na sześćdziesiąt minut i w dalszym ciągu meteorologia ma trochę z magii i wróżbiarstwa. No i to on miał pierwszą bibliotekę z listami, bajkami i potopem. Na każdego, kto wyniósł z niej książkę, spadała bardzo nieprzyjemna klątwa.\nKoc. Koc na początku dzierga się niezwykle żwawo i entuzjastycznie. Nie waży dużo i przybywa szybko. Potem długie tygodnie tkwi się niezmiennie w połowie. Aż wreszcie trzeba posadzić go na osobnym krzesełku. Nie nadaje się na robótkę podróżną. Nie wydaje się, żeby kiedyś się skończył. No ale przecież każdy koc ma dwa końce, więc i ten chyba też. Będzie miał i będzie lepszy niż najlepsze czyste masło. Idę więc naprzód. Gdzieniegdzie szare kotki w zielonych listkach i same listki bez kotków. Wiosna też idzie, nieunikniona.\nAsyrię z Babilonem zakładałam idealną zakładką - w dalekim tle gotuje się obiad, w pierwszym planie siedzę przy stole, czytam o Asyrii i macham beztrosko nogami. W Asyrii Isztar ma złote lwy na granatowych frontonach świątyni.\nAutor: Czajka o 12:11 20 komentarzy:\nEtykiety: jedwab, merino, tunika, Życie codzienne\nAutor: Czajka o 11:39 27 komentarzy:\n"Nigdy nie czytam książki, o której mam napisać. Tak łatwo się zasugerować."\nJa przeczytałam. I to z trzech powodów - po pierwsze, nie jestem Oskarem Wildem. Po drugie, jest dziś środa (a właściwie czwartek), więc ogólnie dziergamy i czytamy z Maknetą. I po trzecie, nie przeczytałam tej książki, żeby o niej napisać, ale piszę o niej, ponieważ ją przeczytałam.\nPodobała mi się. Podobała mi się mimo iż autor jest okropnie bluźnierczy i przewrotny, stawia straszne tezy, a najgorsze w tym jest to, że ma rację i opiera się na faktach z życia wziętych (trochę też z literatury, ale tak prawdziwych, jakby z życia były). Fakty przy tym są bardzo przepiękne i bardzo błyskotliwie omówione. Jest na przykład przytoczony Michał z Montaigne, i Człowiek bez właściwości, i Hamlet, i Stracone złudzenia, i Dzień Świstaka (który to film obejrzałam zresztą natychmiast po skończeniu książki, tak jest pięknie opisany). Dużo też jest o zapominaniu i wtedy zwłaszcza jest o Michale z Montaigne.\n"Wraz z Montaigne'em zadamy sobie pytanie, czy jeśli przeczytaliśmy książkę i zapomnieliśmy, a nawet zapomnieliśmy, że ją kiedykolwiek czytaliśmy, nadal możemy powiedzieć, że ją czytaliśmy.(...)\nJuż w trakcie lektury zaczynamy zapominać to, co przeczytaliśmy przed chwilą. Proces ten trwa nieprzerwanie aż do chwili, w której okazuje się, że wszystko wygląda tak, jakbyśmy danej książki nigdy nie czytali; stajemy się na nowo nie-czytelnikami, a przecież mogliśmy nimi pozostać od początku, gdybyśmy tylko działali bardziej świadomie."\n"Czytanie jest przede wszystkim nie-czytaniem. Nawet gdy prawdziwy czytelnik, czyli taki, który czytaniu poświęca całe swoje życie, bierze do ręki książkę i otwiera ją, gestem tym maskuje zawsze gest przeciwny - równoczesny, w związku z czym umykający naszej uwadze. Ten gest odwrotny, mimowolny, to gest pominięcia i zamknięcia wszystkich innych książek, które przy innym ułożeniu losów świata mogłyby znaleźć się na miejscu tej szczęśliwie wybranej."\nTrudno nawet powiedzieć, czy te konkluzje to żart, czy nie. I czy nie lepiej czasem być bibliotekarzem Musila (który z miłości do książek ich nie czytał, za to wszystko o nich wiedział ogólnie). W sumie to i tak nie ma dla mnie znaczenia. Jestem czytelnikiem z wyboru i z nałogu, będę czytać, choćbym miała wszystkie zapominać łącznie z tytułem. One i tak przeze mną przepłyną i osadzą swoje najbardziej żyzne cząsteczki.\n""Nie tylko bowiem mieścimy w sobie te wewnętrzne biblioteki, lecz także jesteśmy nimi - jesteśmy tymi wszystkimi nagromadzonymi w nich książkami, które nas stopniowo stwarzały. Nie możemy się od nich bezboleśnie oddzielić."\nWszystkie cytaty z "Jak rozmawiać o książkach, których się nie czytało?" Pierre'a Bayarda.\nKsiążkę zakładałam oczywiście stosikiem książkowym, nie-czytaniu wbrew:\nW wolnych od czytania chwilach dziergam sweterek z jedwabiu (nie wygląda, może dlatego, że ma też merino):\nWłóczka Kimono, druty numer 3, co jest miłą odmianą po numerze 10 w kocu (koc się też dzierga w tle).\nDziękuję bardzo za wizyty i przemiłe komentarze, dobrego dnia!\nAutor: Czajka o 11:28 19 komentarzy:


Prezes PSE: Udało nam się oddalić widmo katastrofy - Energetyka24\nPrezes PSE: Udało nam się oddalić widmo katastrofy\n22 września 2016, 12:30\nW siedzibie PSE odbyła się dziś konferencja prasowa podsumowująca okres letni. Według prezesa spółki, Eryka Kłossowskiego, dzięki umiarkowanym temperaturom w lecie i wdrożonym działaniom zaradczym „udało się oddalić widmo katastrofy” tj. odpowiednio równoważyć krajowy system elektroenergetyczny.\n„Udało nam się oddalić widmo katastrofy. Pomni doświadczeń z ubiegłego roku wiedzieliśmy, że temperatura powietrza ma coraz większy wpływ na działanie Krajowego Systemu Elektroenergetycznego” – stwierdził Eryk Kłossowski, prezes PSE, podczas dzisiejszej konferencji prasowe w siedzibie spółki.\n„Wzrost krajowego zapotrzebowania na energię występuje w stopniu rekordowym latem w okolicach południa w związku z powszechnym użyciem klimatyzacji. Jeszcze niedawno była ona rozpowszechniona w obiektach wielkopowierzchniowych, dziś się upowszechniła. W skrajnych warunkach zwiększa to zapotrzebowanie nawet o 1500 MW” – dodał menadżer.\n„Nasze moce są wysokoawaryjne w skrajnych temperaturach ponieważ elektrownie są stare. To nieplanowe ubytki mocy. Poza tym istnieje silna fluktuacja na rynku energii przez moce niestabilne takie jak OZE” – kontynuował Kłossowski.\n„Także wymiana handlowa zwiększa ryzyko niestabilności pracy krajowych zasobów wytwórczych. Poziom wody i temperatura w miejscu poboru wpływa natomiast na elektrownie z otwartym obiegiem jak Ostrołęka, Kozienice, Połaniec” – powiedział prezes PSE.\n„Dlatego pole remontowe musiało się przesunąć na skraje lata–wczesną wiosnę i późną jesień. Skończył się czas remontów bloków latem. Udało nam się również uruchomić przesuwniki fazowe (chodzi o ograniczenie przepływów kołowych energii z Niemiec – przyp. red.), połączenie z Litwą (co daje możliwość awaryjnego import do Polski do 500 MW energii–przyp. red.). Ponadto wykorzystujemy wolumen interwencyjnej rezerwy zimnej, która osiągnęła 860 MW” – skonkludował Kłossowski.\nZobacz także: Sobotka: nie otrzymaliśmy potrzebnych dokumentów ws. kopalni Turów\nsobota, 24 września 2016, 13:51\n"dzięki umiarkowanym temperaturom w lecie (...) „udało się oddalić widmo katastrofy” " - to mówi wszystko o stanie polskiej energetyki, a raczej stanie umysłów ludzi tam pracujących. Za to fajny macie budynek, dużo kosztował? PS. Czekam z niecierpliwością na polskie perowskity, żeby nie musieć już was sponsorować.


Profile okienne – Portal wiedzy\nDom Dom Profile okienne\nProfile, z których zbudowane są ramy ościeżnic i skrzydeł oraz słupki, wykonuje się najczęściej z drewna, PVC i – rzadziej – aluminium. Niedawno na rynku pojawiły się okna PVC z powłoką aluminiową oraz okna drewniano-aluminiowe – ma je w ofercie niewielu producentów.\nDREWNO. Jest postrzegane jako materiał naturalny, bezpieczny i zdrowy, a okna z niego wykonane są uważane za te „z wyższej półki”. Nowoczesne okna drewniane robi się nie z drewna litego, ale klejonego warstwowo, które nie odkształca się tak jak lite. Przed procesem starzenia skutecznie potrafią chronić kryjące powłoki malarskie dobrej jakości. Zalecane są jasne kolory, szczególnie biały, gdyż – odbijając większą część promieniowania – ograniczają naprężenia termiczne w warstwie przypowierzchniowej drewna. Drewno chroni się również, stosując zewnętrzne nakładki aluminiowe, osłaniające całą zewnętrzną stronę okna. Początkowo były to tylko okapniki, które chroniły jedynie część skrzydła i ościeżnicy.\nZ PVC. Są odporne na uszkodzenia i warunki atmosferyczne – w tym na długotrwałe działanie wilgoci. Profile z PVC podzielone są na komory, które poprawiają właściwości cieplne okna. Obecnie standardem wydaje się być co najmniej 5 komór; jeżeli jest więcej, to profil powinien być szerszy. Niektóre dodatkowo wypełnione są styropianem, pianką termoizolacyjną lub kompozytem. Rozróżnia się trzy klasy profili, oznakowane od A do C, gdzie klasa A oznacza, że profil spełnia najwyższe standardy, a grubość ścianek jego komór nie powinna być niższa niż 2,8 mm.\nALUMINIUM. Profile z niego wykonane są smukłe, a przy tym mają dużą wytrzymałość i sztywność, dlatego umożliwiają produkcję dużych skrzydeł okiennych. Są przy tym lekkie i odporne na korozję, jednak w domach jednorodzinnych powinny być stosowane profile ciepłe.\nTagidrewniane profileprofile okienne z aluminumprofile pcv\nPoprzedni artykuł Osadzanie drzwi / Ramka dysnansowa\nNastępny artykuł Uczciwi zleceniodawcy – gdzie szukać


Forum FCBarca.com • Zobacz wątek - FC Barcelona - Juventus Turyn [Liga Mistrzów 2014/2015 - FINAŁ]\nTeraz jest Pn 18 lut, 2019 15:06\nFC Barcelona - Juventus Turyn [Liga Mistrzów 2014/2015 - FINAŁ]\nTytuł: Re: FC Barcelona - Juventus Turyn [Liga Mistrzów 2014/2015 -\nNapisane: N 07 cze, 2015 10:54\nCo Wy tu znowu narzekacie.. Drużyna kontroluje 80% meczu, stwarza okazje, nieźle broni, ale nieee - dalej narzekamy, bo coś tam komuś nie wyszło... Bełkot i blablanie.\nFinał trza wygrać, bo tyle się pamięta. Barca wygrała, puchar jest u nas i jesteśmy najlepsi w Europie. ZASŁUŻENIE!!! A teraz fiestaaaa\nNapisane: N 07 cze, 2015 12:09\nI właśnie z tego powodu tak mało osób obecnie korzysta z tego forum.\nNapisane: N 07 cze, 2015 13:26\nPo golu na 1:1 miałem w głowie czarny scenariusz Jacka, ale na szczęście się udało Piękny finał. Jest pięknie. Teraz czekać na fiestę, bo będzie mega\nNapisane: N 07 cze, 2015 16:48\nOglądam manitę w wykonaniu Realu z 95 r. i ... japa mi się cieszy przy golu Lucho na 4:0\nJak ta historia potrafi być przewrotna. Kto by wtedy pomyślał, że ten człowiek zapisze się złotymi głoskami w historii Barcy.\nPrzy golu Moraty byłem pewien, że i tak wygrają, tak jak w przypadku Man. Utd. i Rooneya. Nawet dobrze się stało, przynajmniej ciekawiej było.\nPerspektywy na przyszłość - nie powiem obiecujące, dalej do bólu śrubować rekordy i gonić Real aż do skutku. Takie powinno być oficjalne credo tego klubu !\nNapisane: N 07 cze, 2015 19:21\nNie tylko dlatego. Gwoli ścisłości.\nNapisane: N 07 cze, 2015 20:52\nNo chyba nie będziemy teraz rozkminiać teoryji jakiegoś świeżaka, że za mało lizania się po fiutach tutaj odstawiamy? Jak nie pasi to zawsze można wbić na bo, napisać że Alves jest najlepszym PO świata i zebrać kupę plusów. Jak długo będziesz tak ssał pałkę to może się avatara dochrapiesz\nApropos, na forum fanów juve zaglądnąłem, widać że tam też taka koniobijka nad własnym zespołem odchodzi. Gremium uznało, że turek ich okradł i chuj Ludzie to jednak so fajne. Chociaż głupkowate\nNapisane: N 07 cze, 2015 22:09\nKiedy to niby ich okradł, jak nie odgwizdał ręki u Lichtsteiner'a?\nSpodziewałem się trudnej batalii, ale bramki już w 4 minucie dla Barcy to wcale. Mecz się dobrze ułożył, bo to Juve musiało grać tak, jak zwykle zmusza do tego swoich mocniejszych rywali i uważać na to czym ich niszczyło, czyli na kontry. Juve wyrównało, ale Barca w odpowiedzi "Jak Kuba Bogu..." Nie sądziłem, że tak szybko doczekam się kolejnego trypletu, a może i też czegoś więcej...\nNapisane: N 07 cze, 2015 22:33\nBramka Rooneya to był wypadek przy pracy a tu rzeczywiście Juventus cisnął i gdyby nie powtórka z meczu z Bayernem (kontrowersja w polu karnym, zamieszanie i gol dla Barcelony) różnie mogło być. Mimo końcowego sukcesu trzeba jednak zganić za ten fragment meczu bo wyglądali jakby nie wyszli na drugą połowę. Po pierwszej żałowałem, że nie gramy jednak z Realem bo z takim szmaciarzem jak Iker zamiast Buffona to byłaby szybka rozprawa.\nW sumie cały mecz idealnie się potoczył, Juventus się nie skompromitował a wręcz przeciwnie (przez 20 minut nawet już żegnalim się z trofeum ) a wilk i tak nasycony.\nTen tytuł przychodzi w idealnym momencie, po sezonie i w sezonie w którym Barca zwisała już nad przepaścią. Wspaniale wykorzystana szansa (najgrożniejsi rywale sami się wykończyli) i oby to dało nowego kopa na przyszły sezon bo w obliczu pozostawienia Guardioli na stanowisku w Bayernie i zatrudnienie Beniteza w Realu szanse na pierwszą w historii LM obronę pucharu też wydają się jak nigdy wcześniej realne. Nie zmarnować tego.\nNajwiększy niesmak to MVP dla Iniesty. Rakitić najbardziej zasłużył, za taką kasę udało się kupić kluczowego gracza finału\nNapisane: Pn 08 cze, 2015 15:22\nJa z innej beczki trochę, ktoś wie jak się nazywa muzyka od 1:04?\nNapisane: Pn 08 cze, 2015 20:38\nDla mnie i tak kluczowe w tym całym sezonie było przejście Messiego ze środka na skrzydło.\nJeżeli chodzi o LM to fakt jest taki, że gdy Barca obroni LM to Guardiola szybko odejdzie do lamusa. Wtedy fani Realu zamkną mordy na dłuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuugi czas. Szkoda jednak, że pewnie odpadniemy w półfinale.


strona główna > budowa organów > piszczałki > oznaczanie głosów > głosy zasadnicze\nGłosy zasadnicze są to głosy, po włączeniu których naciśnięcie klawisza powoduje zadęcie piszczałki wydającej dźwięk o tej samej nazwie co nazwa naciśniętego klawisza. Używając w tym momencie określenia: "nazwa dźwięku" mamy na myśli samo oznaczenie dźwięku bez uściślania z której oktawy dźwięk ten pochodzi. Oznacza to, że włączenie takiego głosu i wciśnięcie np. klawisza c1 spowoduje zadęcie piszczałki wydającej dźwięk "c", jednak w zależności od tego jaki dokładnie głos jest włączony, możemy usłyszeć dźwięk "c" z różnych oktaw. W oznaczeniu głosu zasadniczego, po nazwie słownej występuje jedna z liczb: 32', 16', 8', 4', 2', 1' (ich znaczenie omówiono poniżej). Jeden z tych głosów - 8' - jest głosem nietransponującym, pozostałe natomiast transponują o jedną lub więcej oktaw (w górę lub w dół).\nPrzypomnijmy jeszcze raz głos nietransponujący tzn. ośmiostopowy - 8' (to oczywiście również jest głos zasadniczy). Wciskamy klawisz c1 - odzywa się piszczałka c1 (rysunek poniżej).\nMamy więc tutaj idealną współzależność między nazwą klawisza, który naciskamy a nazwą wydawanego przez instrument dźwięku.\nKolejne omówione tutaj głosy zasadnicze to już głosy transponujące. Pierwszy z nich, to głos transponujący o oktawę w dół - głos szesnastostopowy (16'). Włączenie w organach dowolnego głosu 16' i naciśnięcie klawisza powoduje zadęcie piszczałki położonej muzycznie o oktawę niżej niż wskazuje to naciskany klawisz. Np. naciśnięcie klawisza c1 powoduje zadęcie piszczałki o oktawę niższej tj. c (rysunek poniżej).\nPrzesuwając się w dół klawiatury dojdziemy do "najniższego" klawisza - C, którego naciśnięcie spowoduje odezwanie się piszczałki C1 (oktawę niżej od C).\nProsze zwrócić uwagę, na jedną (być może trudną do zrozumienia na początku) informację. Ten i kolejne rysunki służą poglądowemu przedstawieniu zależności między naciśniętym klawiszem w manuale, a wysokością dźwięku wydawanego przez zadętą w ten sposób piszczałkę, oczywiście przy włączonym odpowiednim głosie. Zielona piszczałka zaznaczona na powyższym rysunku nad klawiszem c oznacza, że po naciśnięciu klawisza c1 odezwie się piszczałka, która wydaje dźwięk o oktawę niższy tzn. c (właśnie tę oktawę różnicy umownie zilustrowano powyżej). Nie należy jednak z ilustracji wyciągać wniosku, że piszczałka c umieszczona nad klawiszem c jest temu klawiszowi przyporzadkowana. Została ona narysowana w tym miejscu tylko po to, aby uzmysłowić wysokość wydawanego przez nią dźwięku i aby zobrazować odległość muzyczną między "wysokością" naciśniętego klawisza a "wysokością" piszczałki zadętej przy włączonym rejestrze 16'. W przypadku tego głosu piszczałka c nie jest przyporządkowana klawiszowi c (nad którym umieszczono ją na rysunku), lecz właśnie klawiszowi c1. Podobne uwagi należy mieć na względzie analizując kolejne informacje dotyczące działania innych głosów, które w dalszej części ilustrowane są podobnymi rysunkami.\nWracając do działania głosu 16'...\nW większości przytoczonych tutaj przykładów za punkt wyjścia przyjęto naciśnięcie w manuale klawisza c1, ale w przypadku naciskania pozostałych klawiszy reakcja instrumentu będzie analogiczna. Tak więc w omówionym powyżej przypadku, czyli przy włączonym głosie 16', naciśnięcie np. klawisza d spowoduje zadęcie piszczałki D (oktawę niżej), klawisz f2 uruchomi piszczałkę f1, a klawisz gis3 spowoduje, że odezwie się piszczałka gis2 itd.\nInnym głosem transponującym, tym razem o dwie oktawy w dół, jest głos trzydziestodwustopowy (32'). W tym przypadku naciśnięcie klawisza c1 spowoduje zadęcie piszczałki wydającej dźwięk niższy o dwie oktawy tj. C (ilustracja poniżej).\nAnalogicznie: naciśnięcie "najniższego" klawisza tego manuału - C, powoduje zadęcie piszczałki C2, a "najwyższego" (c4) - zadęcie piszczałki c2.\nTak więc przy włączonym głosie 32' poszczególnym klawiszom manuału od C do c4 odpowiadają piszczałki od C2 do c2. Głos ten nie musi więc być wyposażony w piszczałki wydające dźwięki wyższe od c2, ale za to musi być bardziej rozbudowany od dołu (piszczałki od C2 do C).\nGłosy organowe mogą również transponować w górę.\nZacznijmy od głosu czterostopowego (4'), który transponuje w górę o jedną oktawę. Głos 4' transponuje o oktawę, a więc jest on również głosem zasadniczym. W tym przypadku naciśnięcie klawisza c1 powoduje zadęcie piszczałki c2 (ilustracja poniżej).\nCały szereg piszczałek odpowiadających klawiszom manuału od C do c4 będzie zbudowany w tym przypadku z piszczałek o wysokościach od c do c5. Głos ten jest więc rozbudowany o dodatkową oktawę od góry (w stosunku do bezwzględnych nazw klawiszy manuału), brak mu natomiast piszczałek oktawy wielkiej (po prostu nie są potrzebne, ponieważ przy włączeniu takiego głosu naciśnięcie żadnego z klawiszy manuału nie powodowałyby zadęcia piszczałek z tej oktawy).\nAnalogicznie wygląda sytuacja z głosem dwustopowym (2'), transponującym o dwie oktawy w górę (rysunek poniżej)\ni z głosem jednostopowym (1'), który transponuje o trzy oktawy w górę (kolejna ilustracja).\nPrzypomnijmy tutaj, że z oznaczenia: 1' wynika również, że największa piszczałka w tym głosie, a więc ta która ustawiona jest na C wielkim ma rozmiar ok. 1 stopy. Tak więc najniżej brzmiąca piszczałka w tym głosie (ta, która uruchamiana jest "najniższym" klawiszem - C) ma zaledwie ok. 30 cm wysokości.\nNa ilustracji zamieszczonej poniżej, prezentującej wszystkie omówione powyżej głosy zasadnicze, podsumowano związek wielkości głosu wyrażonego w stopach z wysokością jego brzmienia (zaprezentowano wysokości dźwięków wydawanych przez głosy o różnych wielkościach przy stale naciśniętym klawiszu c1).\nAnimacja, którą można uruchomić klikając tutaj (46kB) lub na rysunku obok, ilustruje zmianę skali manuału organowego przy włączeniu głosu o różnej wielkości. Punktem wyjścia jest teoretyczny, dziesięciooktawowy szereg piszczałek (od oktawy subkontra do oktawy sześciokreślnej tj. od C2 do c 7). Oczywiście w rzeczywistości tak rozbudowany głos raczej nie zostanie skonstruowany, zaprezentowany tutaj szereg piszczałek jest czysto teoretyczny i służy tylko upoglądowieniu omawianego problemu.\nWciśnięcie na animacji wybranego przycisku z oznaczeniem wielkości głosu, spowoduje wyeksponowanie tego fragmentu całego, dziesięciooktawowego szeregu piszczałek, który w tej sytuacji jest sterowany klawiaturą. Od razu wyraźnie widać, który głos transponuje i o jaki interwał. Z ilustracji wynika również z jakich piszczałek skonstruowany jest głos o wybranym stopażu, a które piszczałki nie wchodzą w skład pojedynczego głosu o wybranej wielkości (tzn. po prostu zbędne ze względu na brak związania z którymkolwiek z klawiszy). Przedstawiono tutaj najprostsze rozwiązanie, które nie uwzględnia ewentualnych możliwych połączeń suboktawowych (sub) lub superoktawowych (super); w takim przypadku konieczne byłoby bowiem rozszerzenie głosu o dodatkową oktawę od dołu lub od góry szeregu. Nie uwzględniono tutaj również ewentualnej repetycji stosowanej w przypadku niektórych głosów (temat repetycji omówiono na stronie dotyczącej głosów mieszanych.\nMożesz również pobrać spakowaną wersję animacji zasadn.zip (25kB) i po rozpakowaniu uruchomić ją w dowolnym programie odtwarzającym animacje Flash (SWF).


Gzyms -listwa oświetleniowa do zabudowy karnisza PIRO 2mb\nGzyms LED Giamotti® – listwa oświetleniowa sufitowa do zabudowy karnisza PIRO 2mb\nOpaska zaciskowa 150/3 – 100 sztuk\nOprawa okrągła stała, odlew – satyna\nZłączka wodoodporna z przewodem 16 cm.\nOprawa okrągła stała, odlew – patyna\nKod produktu: 5903714984459\n124,00 zł 100,81 złnetto\nilość Gzyms LED Giamotti® - listwa oświetleniowa sufitowa do zabudowy karnisza PIRO 2mb\n+ 37,00 zł 29,90 zł\nWizualizacja przedstawia efekt rozlania światła po ścianie. Taki efekt uzyskuje się z montażu gzymsu oświetleniowego z taśmą LED. Światło równomiernie rozświetla sufit co jest piękną dekoracją, oraz przyjemnym dla oka światłem które może być na tyle mocne żeby dało się przy nim czytać. Światło z taśmy LED może być regulowane za pomocą sterownika.\nMasa piaskowa jest idealna do malowania, doskonale przyjmuje każdą farbę, więc gzymsy pomaluj tą samą farbą która malujesz ściany.\nJak zamontować gzyms karniszowy?\nGzymsy karniszowe montuje się na suficie 10-15cm od ściany. Jego rolą może być zamaskowanie karnisza (dlatego gzyms “karniszowy”) albo po prostu oświetlenie ściany.\nTaśmę LED kieruje się w stronę ściany/zasłony, a gdy taśma jest włączona, rozświetla sufit tworząc piękny efekt, co równocześnie daje przyjemne odbite światło.\nWymiary : wysokość 150mm x głębokość 85mm x długość 2000mm\nWygodne rozwiązanie. Szybki i łatwy montaż.


W objęciach wroga [Adelina Tulińska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00276 005375 20479822 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Adelina Tulińska Liczba stron: 140\nISBN: 978-83-8155-621-7 Data wydania:\nAdelina Tulińska W objęciach wroga I tom\n© Adelina Tulińska, 2019 Co może powstać z połączenia szczypty magii oraz jednego z najpiękniejszych romansów? Błądzimy po świecie emocji niczym Romeo i Julia, lecz na pograniczu baśni i snu, gdzie wszystko jest możliwe. Dwa rywalizujące ze sobą rody w czasach pierwszych plemion na ziemiach polskich. Czy uczucie wygra z lojalnością wobec krwi? Czy Lilu i Deron będą w stanie ocenić, kto jest ich prawdziwym wrogiem? Pełna humoru i namiętności, barwna, trzymająca w napięciu, miejscami brutalna i okrutna. ISBN 978-83-8155-621-7 Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero\nSpis treści W objęciach wroga Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Podziękowania Inne książki Adeliny Tulińskiej\nI tak oto staję przed najważniejszą decyzją, jaką przyszło mi podjąć w życiu. Nasze ciała oblepia ciemność nocy, widzę w jego oczach cały wachlarz skrajnych emocji. Dwanaście lat… Dwanaście lat skurczyło się do tych kilku sekund. Każe mi uciekać, ale ja jestem gotowa. Jestem gotowa, by zostać i umrzeć.\nRozdział 1 Kiedyś Dawno, dawno temu, na ziemiach dzisiejszej krainy mazurskich jezior, swoją pierwszą osadę wznosiło wędrowne plemię Vattów. Wybrali obszary nietknięte do tej pory ręką człowieka, żyzne, surowe ziemie i lasy u progu skrzyżowania dwóch słodkich jezior. W centrum obozu budowano pokaźną wieżę na planie spirali, zwieńczoną strzelistą iglicą. Mała dziewczynka siedziała na kamieniu i machając wesoło nogami, opowiadała śmieszne bajeczki, by umilić czas ciężko pracującym robotnikom. Nieproszona, gdy tylko wyczuła potrzebę, podawała im wodę i biegała do pobliskiej studni, by napełnić bukłaki. Nietrudno się domyślić, że od dnia swoich narodzin, od razu została ulubienicą wszystkich osadników. Wszyscy w osadzie wiedzieli, że mała córeczka wodza to oczko w głowie swoich rodziców i niespokojna dusza, która biegnie tam, gdzie ją poniesie wiatr. Czarne jak nocne niebo włosy spływały kaskadami na jasne ramiona i falowały uroczo, kiedy chichotała. Jasnoniebieskie oczęta rzucały wszędzie ciekawskie spojrzenia. Dano jej na imię Liliana, ale wszyscy wołali za nią „mała Lilu”. — Mała Lilu! Gdzie jesteś? — Pogodny głos młodej kobiety przetoczył się między budowniczymi. — Mama cię szuka… — powiedział rudowłosy mężczyzna, ocierając pot z czoła. Dziewczynka podała mu bukłak i wystrzeliła jak z procy w kierunku kobiety, która wyglądała jak jej dorosła wersja. Rzuciła się matce na ramiona i zachichotała perliście w jej włosy. — Ile razy mam ci powtarzać, że nie wolno przeszkadzać mężczyznom podczas pracy? — zapytała poważnie mama. — Mała Lilu nigdy nie przeszkadza… — powiedział rudy robotnik i wskazał brodą na bukłak. — Dzięki, Lynx. Kobieta uśmiechnęła się do niego serdecznie, przytulając małą. Budowniczy odwzajemnił uśmiech, po czym wrócił do pracy. Musiał przyznać, że żona wodza była najpiękniejszą kobietą, jaką do tej pory spotkał. Lynx był wiernym poddanym i nie odważyłby się o niej pomyśleć w sposób niewłaściwy, dlatego też nie mógł za długo na nią patrzeć i rozmawiać dłużej niż to było konieczne. Wódz był mądry i Lynx powierzyłby mu własne życie. Pogoda tego dnia była idealna do pracy. Na świecie nastała wiosna, nie było jeszcze zbyt gorąco, ani słonecznie. Zaspane po zimowych mrozach drzewa wypuszczały pierwsze pączki, a w powietrzu można było wyczuć przełamanie temperatury. Mała Lilu ze słodką przyjemnością wtulała się w ciepłe ramiona ukochanej matki. Nagle dostrzegła nieoczekiwany ruch szponiastych gałęzi na skraju lasu. — Pomocy! — Desperacki krzyk kobiety dobiegł z drugiego końca osady. Wyglądało na to, że mężczyźni właśnie wrócili z polowania. Robotnicy rzucili łopaty, które wbiły się twardo w piach i pobiegli pospiesznie w kierunku, z którego dobiegał głos. — Marina, zabierz stąd dziecko… Wszystkim się zajmiemy — Lynx doradził nerwowo pięknej żonie wodza. Dziewczynka poczuła, jak matka przyciska ją mocniej do ciała a z jej piersi dobiega smutny szloch. Później mała usłyszała kilka urywanych krzyków osadników, przerywanych groźbami „Zapłacą nam za to”. — Podajcie wody… Rany nie są zbyt głębokie… — zbolały głos przebiegł przez tłum i Lilu zrozumiała, że to jej ojciec został ranny. Zaczęła się wyrywać, ale matka trzymała ją mocno i stanowczo. Po chwili przejął ją Lynx i zaniósł w bezpieczne miejsce, daleko od tragicznej sceny. — Spokojnie, Lilu. Tacie nic nie będzie… — Kto go zaatakował? — pytała mała, nerwowo zagryzając zęby i świdrując go przenikliwym spojrzeniem. Próbowała dojrzeć cokolwiek przez jego umięśnione ramię. Była bardziej rezolutna, niż dorosłym mogłoby się wydawać. Lynx miał pewne podejrzenia co do wroga, jednak postanowił nie głosić jeszcze spiskowych teorii dziejów. — To był niedźwiedź… — powiedział, uspokajająco gładząc dziecko po ramionach. *** Rany wodza Semmyra okazały się niegroźne i szybko wrócił do zdrowia dzięki troskliwej opiece żony i przyjaciół. Mała Lilu również pomagała, wychodząc przy tym ze skóry, żeby się czegoś dowiedzieć, ale za każdym razem odmawiano jej wyjaśnień. W historię z niedźwiedziem oczywiście nie uwierzyła. Bo kto by uwierzył, że jej ojca mógłby zaatakować wielki i powolny niedźwiedź? Lilu sama mogłaby mu uciec, gdyby go spotkała na swojej drodze. A co dopiero uzbrojony wojak z eskortą… Po ataku w lesie jej ojciec zarządził budowę wysokiego kamiennego muru dookoła osady. Dni mijały jeden za drugim, a centralna spiralna wieża rosła metr po metrze w stronę nieba. Dziewczynce zabroniono wychodzić poza obszar muru, nie udzielając odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Tkwiła zamknięta w bezpiecznym obszarze, z każdym tygodniem coraz bardziej znudzona i sfrustrowana. Wreszcie nadszedł moment, w którym zakończono budowę i osadnicy zaczęli przeprowadzać się do środka wieży. Wódz wraz z żoną i córką zajęli pomieszczenia na ostatnim piętrze, zaraz pod tarasem z obserwatorium gwiazd. Gdy tylko ich nogi przestąpiły próg nowego domostwa, mała Lilu wybiegła na taras na dachu wieży. Ostry wiatr smagnął jej kruczymi włosami, kiedy znalazła się na zewnątrz. Potarła ramiona, na których pojawiła się gęsia skórka. Był już późny zmierzch i na sinym nieboskłonie pojawiły się pierwsze, iskrzące gwiazdy. Dziewczynka z błyskiem w oczach oglądała rozległe tereny wokół osady. Po horyzont ciągnęły się iglaste lasy, pachnące żywicą i igliwiem, a między nimi błyszczały dwa spokojne jeziora. Po chwili obok niej zmaterializował się ciemnowłosy ojciec i uniósł ją na barana, by mogła lepiej widzieć. — Tate, a co tam jest? — zapytała, wskazując palcem na drugą stronę jeziora. Oko dziecka zwabiły migotające nad taflą wody jasne światełka. Dobiegały stamtąd wesołe odgłosy, jakby ktoś śpiewał i tańczył. Dziewczynka wytężyła wzrok, próbując dostrzec wibrujące sylwetki poruszające się w rytm bębnów. — Tam…? — zamyślił się Semmyr, szukając odpowiednich słów. Odwrócił się lekko i udał, że patrzy na daleki szczyt, rysujący się na południowym horyzoncie. Dziecko jednak nie dało się zwieść i zaczęło się niecierpliwie wiercić, chcąc jak najszybciej poznać odpowiedź. Finalnie uznał, że najlepiej będzie powiedzieć małej prawdę. W końcu i tak kiedyś się dowie. — To inne plemię. Nie są do nas przyjaźnie nastawieni… Unikamy tego miejsca jak ognia, a oni unikają nas. I niech tak zostanie. Pod żadnym pozorem nie wolno ci się do nich zbliżać. Gdybyś kiedyś zabłądziła w lesie i spotkała któregoś z nich, uciekaj ile sił w nogach. Zrozumiano? — Tak, tate… — Czarnowłosa dziewczynka pokiwała głową, wyrażając całkowite zrozumienie i posłuszeństwo. Dyskretnie jednak skrzyżowała dwa palce za plecami. *** Okazja do małej wyprawy nadarzyła się mniej więcej miesiąc od momentu, kiedy Lilu widziała światła nad wodą po raz pierwszy. Codziennie przesiadywała na tarasie i z fascynacją w oczach obserwowała wrogi obóz. Gdy rodzice nie patrzyli, sama tańcowała w rytm pierwotnej muzyki i nuciła melodie, które niosła woda. Wódz wraz z żoną widzieli jej niezdrowe zainteresowanie i zlecili dodatkowe pary oczu do pilnowania muru. Dziewczynka była posłuszna jak dotychczas i nie wykazywała żadnych oznak niesubordynacji, ale z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Rodzice szukali sposobu, by zająć dziecko i odciągnąć jej głód wiedzy od obozu za wodą. Niestety w ich plemieniu nie było rówieśników, z którymi Lilu mogłaby się bawić. Najmłodszy członek był już siedemnastolatkiem i w oczach starszyzny dorosłym wojownikiem, a najmłodszy berbeć był dopiero w powijakach. Pewnego dnia na polowaniu wódz Semmyr znalazł w pułapce skowyczące szczenię. Przeszukał dokładnie okolicę, żeby upewnić się, czy matka nie będzie szukać zwierzęcia. Leżała martwa na brzegu strumienia, a z jej ciała wykrojono już odpowiednie płaty mięsa i obdarto zwierzę ze skóry. Wódz owinął skomlące maleństwo w lnianą pelerynę i przyniósł do obozu. Z pewną dozą niepokoju podarował córce małego szakala, mając nadzieję, że to odciągnie jej uwagę od tematu tajemniczych tańców do mrocznej muzyki. Nic bardziej mylnego. Teraz przesiadywała na tarasie z nowym przyjacielem. Stworzenie wyglądało jak daleki krewny lisa — miało dłuższe nogi i czarne, cętkowane futerko na grzbiecie. Reszta ciała była całkowicie ruda. Lilu od razu pokochała nowego podopiecznego i nazwała go „Płomykiem” na cześć światełek po drugiej stronie jeziora. Semmyr i Marina nie byli z tego powodu specjalnie szczęśliwi, ale musieli przyznać, że imię to wyjątkowo pasowało do pupila. Miał on bowiem długi, puszysty ogon, który przywodził na myśl język ognia. *** Miesiąc po przeprowadzce do wieży, Lilu leżała na swoim posłaniu ze skór. Miała zamknięte oczy i przytulała Płomyka jak poduszkę. Gdyby teraz wszedł tate, na pewno stwierdziłby, że jego pociecha słodko wygląda, jak śpi. I mocno by się nabrał, bo Lilu wcale nie spała. Cierpliwie czekała aż rodzice zasną. Przez ostatni miesiąc nie próżnowała, przygotowując w głowie nocną eskapadę. Wiedziała, że dziś na warcie po raz pierwszy jest rudy siedemnastolatek, więc liczyła, że uda się go łatwo wykiwać. Ojciec nieświadomie włożył jej w ręce narzędzie, które mogła wykorzystać. Przez ostatnie tygodnie była wzorem grzecznej i sumiennej córki, doskonale zdając sobie sprawę, że musi uśpić czujność wszystkich wokół. Gdy usłyszała jak oddech rodziców się wyrównuje, odważyła się wstać i zarzucić niebieski płaszcz na ramiona. Uniosła poduszkę i wyciągnęła spod niej przygotowaną na tę okazję torbę. Przeszła przez swój pokój na paluszkach. Ostrożnie zajrzała do sypialni rodziców i upewniwszy się, że śpią jak zabici, minęła ich pokój i otworzyła drzwi prowadzące na korytarz. Płomyk podążył za nią, również zachowując pełną dyskrecję. Możliwe, że to dlatego, że w zębach dzierżył kawałek suszonego mięska. Zeszli krętą klatką schodową i po chwili znaleźli się na zalanym przez srebrzyste światło gwiazd dziedzińcu. Rudawy strażnik przechadzał się leniwie wzdłuż muru, trzymając w rękach pochodnię. — Szukaj! — powiedziała Lilu do Płomyka, który przed chwilą przełknął ostatni kawałek suszonej baraniny. Szakal wystartował z nosem przy trawie, wiedziony tropem świeżego mięsa. W końcu dotarł do przygotowanej wcześniej przez Lilu pułapki i zaczął ryć w ziemi niedaleko miejsca warty strażnika. Młodzieniec, zaalarmowany odgłosem rozkopywania ziemi, po chwili dostrzegł zwierzę i podszedł bliżej, by ustalić, co się dzieje. W tym czasie mała Lilu podbiegła na tyły wieży do wielkiej wiśni i zaczęła się wspinać. Podciągnęła się na kamienną krawędź muru i minęła ostrożnie ostre kolce. Zmarszczyła brwi, szukając w ciemnościach odpowiedniego drzewa, na które mogłaby skoczyć. W końcu wypatrzyła jedno, które rosło kilka metrów od muru. Zgięła nogi w kolanach i zaczęła balansować ciałem. Po chwili odbiła się od kamiennego gzymsu i poczuła przypływ adrenaliny, kiedy leciała w powietrzu. Sprawne dłonie uczepiły się gałęzi, a nogi oplotły omszały pień. Ostrożnie zeszła na dół i po cichu zawołała pupila. Płomyk wreszcie wygrzebał z ziemi to, co tak długo nęciło jego nozdrza. Słysząc w oddali swoje imię, obejrzał się na strażnika z kawałkiem mięsiwa w pysku i czmychnął w kierunku bramy. Podkopał się lekko pod zawiasem i wybiegł poza teren, dołączając do swojej pani. Po chwili już ich nie było, zniknęli w ciemnościach lasu.\nRozdział 2 Mała Lilu biegła ile sił w nogach, nie śmiąc wydać ani piśnięcia. Zatrzymała się dopiero w momencie, kiedy była pewna, że obóz jest wystarczająco daleko, by strażnik nie usłyszał jej walącego serca i urywanego oddechu. Płomyk dołączył do niej chwilę później i połknął kawałek mięsa na raz. Dziewczynka popatrzyła na niego zdziwionymi oczami. Nie podejrzewała, że tak duży kawał mięsa zmieści się w tak szczupłym zwierzęcym gardle. Szakal łypnął na nią wzrokiem, jakby dawno nic nie jadł i chciał się dowiedzieć, czy przypadkiem w torebce dziewczynki nie znajduje się jeszcze kawałek mięska, albo chociaż kromka chleba. Lilu pokręciła głową z uśmiechem i ruszyła przed siebie. Wiedziona odgłosami muzyki, nieubłaganie zbliżała się do wrogiego obozu. Nie miała złych zamiarów, chciała tylko popatrzeć na te tańce z bliska, z czystej dziecięcej ciekawości. Z każdym krokiem muzyka robiła się coraz głośniejsza, a Lilu czuła w swoich żyłach dzikie wibracje. Wrogi obóz był zupełnie inny niż jej rodzima osada. Nie było tutaj wysokiego na kilka metrów muru ani centralnej wieży. Zamiast tego, obozowisko składało się z kilkudziesięciu drewnianych chat otoczonych warzywnymi ogródkami. Dziewczynka stwierdziła, że to strasznie niesprawiedliwe. Każdy mógł po prostu wejść albo wyjść, kiedy chciał, podczas kiedy ona musiała robić skomplikowane machlojki. Naciągnęła kaptur na głowę i ruszyła między drewnianymi domkami w kierunku plaży, skąd dochodziła muzyka. Przemykała jak cień między budynkami, nie mając zamiaru dać się złapać. Gdy znalazła się przy ostatnim domku najbliżej jeziora, poczuła ekscytację przepływającą przez żyły. Wychyliła się z zaciekawieniem zza winkla. Jej głodnym oczom ukazał się taki oto widok: na środku plaży rozpalono wielkie ognisko, wokół którego tańczyli ludzie dobrani w pary. Mężczyźni z namiętnością obejmowali swoje partnerki. Wszyscy śpiewali pieśń ku czci ognia, ciepła i dobrobytu. Nad samą wodą znajdowali się muzycy: grali na takich instrumentach jak bębny, duże cymbały i bogato rzeźbione gitary. Lilu chłonęła widok tańca jak zaczarowana, przyglądając się giętkim i zmysłowym ruchom ciał dorosłych. Mogłaby tu zostać na zawsze i z narkotycznym uzależnieniem delektować się tą ucztą dla zmysłów. Po kilku taktach muzycy skończyli pieśń. Tancerze zastygli w miejscu, trzymając się za ręce i uspokajając przyspieszone od wysiłku oddechy. Po drugiej stronie ogniska rozległy się gromkie brawa i odgłosy rozmów. Czarnowłosa dziewczynka rzuciła okiem w tamtą stronę. I już drugi raz w ciągu godziny stwierdziła, że życie jest całkowicie niesprawiedliwe. W tym plemieniu było mnóstwo dzieci i nastolatków. Jeden chłopczyk szczególnie przyciągnął jej uwagę — mógł być w jej wieku albo kilka lat starszy. Delikatną twarz dziecka okalały skręcające się włosy koloru słomy. Mała Lilu zapomniała o całym świecie, wpatrując się w chłopaka i zastanawiając się, jak może mieć na imię i czy zechciałby się z nią bawić, gdyby go poprosiła. Zaraz potem skarciła się w myślach, że coś takiego w ogóle przyszło jej do głowy. Przecież wrogowie byli niebezpieczni. Było dość późno i jedna z dorosłych zaczęła rozganiać młodszą widownię do snu. Dzieciaki niespiesznie wstawały, jęcząc z niezadowolenia i błagając o jeszcze pięć minut. Część z nich zarzekała się, że to już naprawdę ostatni raz. Czarnowłosa dziewczynka zastanawiała się, dlaczego jej rodzice uważali tych tutaj za niebezpiecznych. Wyglądali całkiem normalnie, a wręcz sympatycznie. Jakież było jej zdziwienie, kiedy napotkała spojrzenie szmaragdowych oczu chłopca. Nie wiedziała jakim cudem zdołał ją wypatrzyć pod krzakiem malin. Jej serce stanęło na chwilę w obawie, że blondyn zaraz zdradzi jej kryjówkę i wrogowie skrzywdzą ją, tak jak zapowiadał tate. Nie mówiąc o wstydzie bycia przyłapaną na podglądaniu. Chłopiec popatrzył na nią rezolutnie i zerknął na swojego starszego, ciemnowłosego kolegę, który siedział obok. Potem jego oczy zwróciły się w stronę kobiety, która nakazywała wszystkim marsz do łóżek. Tym, którzy do tej pory nie ruszyli się z miejsca, groziła bolesnym lańskiem. Blondyn potarł nerwowo czoło, zastanawiając się, czy powinien zdradzić słodką niebieskooką tajemnicę, czy zachować ją dla siebie. Lilu zamrugała i po chwili okazało się, że chłopca już nie ma na miejscu. Widocznie poszedł spać. Mała Lilu stwierdziła, że zrobiło się już wystarczająco niebezpiecznie i postanowiła, że najwyższy czas wracać do domu. Wrażeń wystarczyło jej jak na jeden raz aż nadto. Wczołgała się z powrotem w ciemność korytarza między chatami. Na ugiętych kolanach z nisko schyloną głową, pospiesznie truchtała między domkami. Miała dużo szczęścia, bo wyglądało na to, że nikt jej nie zauważył. W przypływie ulgi wypuściła powietrze i już całkowicie spokojnym krokiem pomaszerowała na skraj lasu. Obejrzała się za siebie, by upewnić się, że nikt jej nie śledził, ale wszystko wydawało się w porządku. Kilkoro smarkaczy jeszcze marudziło, że za żadne skarby nie pójdą do łóżek. W chatkach gasły światła i wyglądało na to, że na mieszkańców osady spływa spokojna otulina snu. Gdy Lilu wróciła wzrokiem przed siebie, zatrzymała się w pół kroku, o mało nie dostając zawału. Blond chłopiec stał jej na drodze, spoglądając na nią z jawnym zainteresowaniem. Serce Lilu przyspieszyło do galopu ze zdenerwowania. Jak mogła być tak nieuważna? Jej umysł gorączkowo próbował znaleźć wyjście z zaistniałej sytuacji. Co robić? Zaatakować? Mogłaby go kopnąć w piszczel i zacząć uciekać. Chłopiec jednak nie wykazywał żadnych przejawów agresji, tylko świdrował ją przenikliwym, szmaragdowym spojrzeniem. Dlaczego jej nie wydał? Jej umysł podsunął inne rozwiązanie i naprawdę nie miała pojęcia, dlaczego wydawało jej się najlepsze. Zignorować go. Zmierzyła przeciwnika wzrokiem od góry do dołu i po prostu skręciła w prawo, zamierzając najzwyczajniej w świecie go wyminąć. Dzieciak jednak nie był w ciemię bity i widząc, co się święci, zagrodził jej po raz kolejny drogę. Spróbowała w drugą stronę i jak się można było spodziewać, blondyn znowu ją zablokował. Na jego twarz wkradł się lekki, arogancki uśmieszek. Lilu wypuściła powietrze z frustracją, mogła jeszcze uciekać do jeziora i przepłynąć je wpław. Jednak czysta ciekawość przyspawała jej nogi do polany. Skrzyżowała ręce na piersiach wyczekująco. Jeżeli ten dzieciak ma jej coś do powiedzenia, niech zrobi to teraz. — Muszę iść do domu — powiedziała w końcu, przerywając ciszę. — Ojej, ty mówisz! Już myślałem, że jesteś niemową — zdziwił się chłopak, patrząc na nią jak na przybysza z kosmosu. Jego szok był tak odegrany, że nie dało się nie wyczuć drwiny. Przewróciła oczami. Sam dotychczas nie był specjalnie wygadany. Ruszyła przed siebie stanowczo, ale zielonooki był gotów zatrzymać ją siłą, więc zdecydowała się odpuścić. — Jesteś od Omułków… — stwierdził takim tonem, jakby to wszystko wyjaśniało. Popatrzyła na niego nienawistnie. Chłopak wypowiedział dopiero dwa zdania i już dwa razy ją obraził. Kop w piszczel zdawał się być naprawdę świetnym planem i zaczęła się zastanawiać, dlaczego zdecydowała się wdać w te bezsensowne dyskusje. Postanowiła dać mu ostatnią szansę na odkupienie win i sprostować jego braki w wiedzy. — Nie. Jestem z plemienia Vattów. Mieszkam po drugiej stronie jeziora, o tam. — Pokazała palcem na zarys spiralnej wieży z iskrzącą się od światła księżyca, ostrą iglicą. Chłopczyk uśmiechnął się z politowaniem. — Przecież mówię. Mój ojciec mówi na was Omułki, mięczaki, bo nie potraficie honorowo walczyć. Tego było za wiele. Do trzech razy sztuka. Poczuła, jak krew gotuje jej się w żyłach. Miała w nosie, czy postępuje w tym momencie honorowo, czy też nie. Zazgrzytała zębami ze złości, po czym kopnęła tego małego chama z całej siły i zaczęła uciekać. Chłopiec jęknął, a potem rzucił się w pogoń w gęstwinę lasu. Widział niebieski zarys płaszcza dziewczynki przemykającej zgrabnie między gałęziami. — Poczekaj! — krzyknął za nią. Lilu obejrzała się za siebie i przyspieszyła panicznie. Nagle z krzaków wyskoczył niewielki drapieżnik i złapał chłopca za kostkę. Ostre jak igiełki zębiska przecięły delikatną skórę i chłopiec się wywrócił. Jęknął z bólu, chwytając się za zranioną nogę. Po chwili rozejrzał się po mrocznym lesie. Tajemniczej dziewczynki już nie było. *** Rodzice małej Lilu nie mogli zrozumieć nagłej zmiany zachowania córeczki. Z dnia na dzień przestała w ogóle wychodzić na taras i rozprawiać na temat tajemniczych świateł nad wodą. Uznali, że po prostu znudził ją ten temat i chciała zająć się czymś innym. Mała spędzała czas głównie ze swoim podopiecznym, ucząc go nowych sztuczek. Ku jej niemałemu zaskoczeniu, Płomyk okazał się zwierzakiem bardzo rozumnym i cwanym. Potrafił na przykład doskonale wyczuć porę obiadu, mimo że nie znał się na zegarze słonecznym. Lilu nie próbowała się już więcej wymknąć. Dostała nauczkę, najadła się strachu i poczuła na własnej skórze, że nie ma czego tam szukać. Blond chłopiec uważał ją za „mięczaka”. Od tamtej pory odechciało jej się nocnych eskapad, chociaż skłamałaby, gdyby powiedziała, że nie myślała o szmaragdowych oczach. Po tygodniu dziewczynka zdecydowała się wyjść na taras i rzucić okiem na drugą stronę jeziora. Tradycyjnie przywitały ją migotające światła i muzyka, która sprawiała, że Lilu sama miała ochotę tańczyć. Oparła brodę o kamienną balustradę, zastanawiając się, czemu w jej rdzennym plemieniu nie ma zwyczaju tańca i muzyki. Wieczór był rześki, więc Lilu włożyła swój niebieski płaszcz, by ochronić się przed chłodem. Na barierce obok przysiadł sporych rozmiarów ptak o brązowym, cętkowanym upierzeniu. Lilu zastygła bez ruchu, nie chcąc go spłoszyć. Płomyk przyglądał mu się z jawnym zaciekawieniem i czarnowłosa mogła się założyć, że jej pupil oczami wyobraźni widzi ptaka pozbawionego piór i nadzianego na ruszt nad ogniskiem. Sokół zatrzepotał skrzydłami i wystartował do lotu. Zapikował w powietrzu, po czym zanurkował w drzewa za murem. Szakal, wiedziony instynktem łownym, wskoczył przednimi łapami na balustradę i śledził lot zwierzyny, oblizując pysk. — Spokojnie… — powiedziała Lilu i położyła rękę na łebku Płomyka. Wróciła wzrokiem w kierunku korony drzewa, gdzie wylądował ptak. Zmrużyła oczy, przeszukując liście i w końcu wypatrzyła znajomy kształt brązowych piór. Jakież było jej zdziwienie, kiedy okazało się, że sokół siedzi na ramieniu chłopca o blond włosach. Ich spojrzenia skrzyżowały się i blondyn pomachał jej nieśmiało. Wstrzymała powietrze i odepchnęła się od barierki ze złością. Po co tu przylazł? Nie miała zamiaru zadawać się z tym małym draniem. Ciekawość jednak wygrała i znowu wyjrzała ostrożnie. Dzieciak nadal tam był i czekał na jakiś ruch z jej strony. Czy naprawdę wierzył, że się do niego wymknie, po tym, jak ją obraził? Jego niedoczekanie. Niech wraca do swojego plemienia prostaków. Przez chwilę zastanawiała się, czy nie zgłosić straży, że wróg obserwuje ich z korony drzewa, ale z nieznanych sobie przyczyn nie zrobiła tego. Postanowiła go zignorować. Odwróciła się na pięcie i dostojnym krokiem podążyła do swojej sypialni. Blond chłopiec zaintrygował małą Lilu do tego stopnia, że długo nie mogła zasnąć, wiercąc się w łóżku. Może chciał się zemścić za tego nieszczęsnego kopa? Poczuła się zagubiona i zdezorientowana. Czy pojawił się wcześniej w okolicach osady? Czy to był jego pierwszy raz? Wcześniej nie miała do czynienia z rówieśnikami, a fakt, że to był chłopiec, zdawał się dodatkowo ją onieśmielać. Nie miała z kim o tym porozmawiać i nie rozumiała, czemu dzieciak budzi w niej tak sprzeczne emocje. Nie ośmieliła się ponownie wyjść na taras, żeby zobaczyć, czy młody adorator nadal tkwi na drzewie. *** Następny dzień dłużył się niemiłosiernie. Lilu nie potrafiła sobie znaleźć miejsca i nie wiedziała czym zająć ręce, by pozbyć się z głowy chłopca o zielonych oczach. Mama, zobaczywszy jej dziwne zachowanie, próbowała wybadać, co się dzieje, ale w odpowiedzi usłyszała tylko, że życie jest strasznie niesprawiedliwie i mała Lilu jest najnieszczęśliwszą osobą na świecie. Gdy przyszła pora snu, mała była dziwnie poddenerwowana i zarumieniona na twarzy, co wzbudziło obawy rodziców. Mimo jej otwartych protestów, wezwali medyka i za jego radą zaaplikowali jej końską dawkę ziół leczniczych. Smakowały okropnie, ale dzięki nim zdołała się wreszcie uspokoić. — Nic mi nie jest — powtarzała uparcie przez cały czas. — Możecie iść spać. Wszystko w porządku. Późnym wieczorem zostawili ją wreszcie samą z kompresem na głowie. Gdy drzwi jej pokoju się zamknęły, natychmiast zdjęła z czoła mokre płótno i rzuciła w kąt, mrucząc coś o bezużytecznych ścierkach. Gapiąc się w sufit, powtarzała sobie nazwy ziół, żeby zasnąć, ale przynosiło to całkowicie odwrotny skutek. Była całkowicie rozbudzona i cały czas zastanawiała się, czy chłopiec i dzisiaj wypatruje jej z koron drzewa. Ciekawość znowu zwyciężyła. Mała Lilu wyszła na taras w koszuli nocnej, by potwierdzić swoje przypuszczenia. Z rozczarowaniem stwierdziła, że go nie ma. Nie wiedzieć czemu, poczuła jeszcze większą irytację przemieszaną z rozczarowaniem. Dlaczego nie przyszedł? Dziś może by pomachała albo nawet do niego zeszła… Żeby dać się przeprosić oczywiście. No cóż… Poszła spać, powtarzając sobie, że absolutnie nienawidzi całego plemienia prostaków i jeżeli kiedykolwiek spotka na swojej drodze blondyna, to odwróci się na pięcie i uda, że go nie zna. Może trochę przesadzała. Minęły kolejne dwa dni i chłopak się nie pojawiał. Nie, żeby mała Lilu sprawdzała. Tak, o, wychodziła zaczerpnąć świeżego nocnego powietrza, żeby lepiej jej się spało. Trzeciego dnia, będąc na granicy obłędu, ubłagała mamę, by dała jej jakieś zajęcie. Była gotowa robić naprawdę cokolwiek, byleby nie rozmyślać na temat osady za jeziorem. Marina nie była zachwycona, tłumacząc, że dzieci nie powinny pracować, tylko się bawić. — Niby z kim mam się bawić? — zapytała mała z frustracją, wytrącając kobiecie argumenty z ręki. W końcu matka musiała ustąpić i zatrudniła córkę do segregowania winogron w drewnianej stodole nieopodal spiralnej wieży. Dziewczynka siedziała na odwróconym wiadrze i sumiennie wrzucała owoce do odpowiednich koszy. Zjadała co trzeci. Ciepłe promienie słońca wlewały się leniwie przez okrągłe okienko, tworząc na drewnianej podłodze jasne koło. Kiedy była w połowie roboty, usłyszała za sobą uchylające się drzwi. — Jeszcze nie skończyłam — oznajmiła sucho, nie odwracając się. — Nie dość, że nie mają honoru, to jeszcze wykorzystują dzieci do niewolniczej pracy… — Usłyszała za sobą znajomy młody głos. Odwróciła się jak porażona prądem. Wściekłość mieszała się w jej sercu z niedowierzaniem, radością i szokiem. Blondyn stał z rękoma założonymi na piersiach i przyglądał się dziewczynce z aroganckim uśmieszkiem. — Jak… jak tu wszedłeś? — zdołała z siebie wykrztusić, zanim wpadła na to, by go wyrzucić. Płomyk, który drzemał w słońcu, łaskawie się przebudził. Podbiegł do dziewczynki, zmarszczył pysk i ukazał kły, ostrzegając przybysza. — Tajemnica — powiedział zagadkowo chłopiec i rozgościł się, siadając na podłodze naprzeciwko niej. Wystarczyło jedno jego stanowcze spojrzenie w oczy szakala, żeby zwierzę się uspokoiło i położyło potulnie na drewnianych deskach. Chwycił winogrono i podrzucił do góry, po czym złapał je ustami w locie. Lilu przyglądała mu się wielkimi zdziwionymi oczami, rozważając, czy już powinna zacząć panikować. Głowiła się, jak oszukał straże i wlazł do stodoły całkowicie niezauważony i to w biały dzień. Teraz, w świetle słońca, uznała, że chyba jest od niej starszy. Jej wzrok zatrzymał się na niewielkiej bransoletce na nadgarstku chłopca. Zauważył, że się patrzy i uniósł dłoń, eksponując ozdobę. Przez czarny rzemień przeplecionych było kilka drewnianych koralików. Jeden z nich wyjątkowo spodobał się niebieskim oczętom — drewniany wisiorek w kształcie pióra, zatopiony częściowo w czerwonej żywicy. — Podoba ci się? — zapytał. Już otwierała usta, żeby przyznać, że jest wyjątkowo ładny i zapytać, czy sam go zrobił, ale w porę sobie przypomniała, że chłopak przed chwilą znowu obraził plemię Vattów. — Nie… — skłamała, tylko po to, by mu zrobić na złość. Chłopiec zauważył jednak, że gapiła się na ozdobę jak sroka w kość. Jego uśmiech się rozszerzył, ukazując dwa urocze dołeczki. — Mogę ci ją pożyczyć… Albo weź, zrobię sobie dru… — Nic od ciebie nie chcę… — przerwała mu niegrzecznie i wbiła wzrok w bujające się na wietrze za oknem liście. Postanowiła go zignorować i udawać, że go tutaj nie ma. Wróciła nerwowo do pracy, jej ruchy zrobiły się mechaniczne, a wzrok nieprzytomny. Chłopiec przyglądał jej się zbity z pantałyku. — Wrzucasz zgniłe do dobrych — pouczył ją po chwili, jeszcze bardziej wytrącając ją z równowagi. To by było na tyle z trybu: „Nie ma cię tu”. Spojrzała na niego nieprzychylnie, a blondyn wzruszył tylko ramionami, mrucząc coś o tym, że powinna porzucić karierę w winiarstwie, jeżeli segregacja owoców jest dla niej zbyt trudna. Nim się obejrzał, jedno z winogron przeleciało przez pomieszczenie i prawie uderzyło go w czoło. W porę się uchylił i owoc lekko musnął jego jasne loki. Nie omieszkał tego odpowiednio skomentować. — Masz celność jak moja babcia po dwóch szklankach bimbru. Dziewczynka nie wiedziała, co to jest bimber, ale zuchwały ton przybysza zza jeziora sugerował, że znowu z niej drwi. Zagryzła zęby i wydała z siebie zirytowane sapnięcie, po czym wyrzuciła kilka winogronowych bomb naraz. Trzecia w końcu trafiła do celu, sprawiając Lilu chociaż tycie zadośćuczynienie za te wszystkie nerwy. Uśmiechnęła się z satysfakcją i uniosła brwi, jakby chciała zapytać: „Co mówiłeś?”. Chłopiec zdjął z czarnej szaty rozbryzgany owoc i wytarł ręce. Jego mina na chwilę zrobiła się poważna i Lilu nie wiedziała, czy zaraz się na nią wydrze, czy rzuci z pięściami. Instynktownie zerknęła w stronę drzwi, oceniając możliwości ucieczki. Chłopiec wstał z prędkością światła i uśmiechnął się diabelsko. W mgnieniu oka doskoczył do drugiego kosza i nabrał kilka owoców w garść. I tak rozpoczęła się prawdziwa bitwa na winogrona. Owoce śmigały w powietrzu, rozplaskując się na ścianach i ubraniach, a dzieci śmiały się do rozpuku z każdej trafionej bomby. Po chwili, na ścieżce prowadzącej do stodoły, dało się słyszeć odgłos stóp odbijających się od żwiru. Dzieciaki natychmiast znieruchomiały, odwracając głowy w kierunku drzwi. Mała Lilu zareagowała przytomnie, chwytając swojego gościa za nadgarstek i wpychając go do jednego z wielkich wiklinowych koszy. Rzuciła mu porozumiewawcze spojrzenie i zamknęła przykrywkę. Odwróciła się do drzwi i poczuła, jak jedna z niebieskich wstążek rozwiązuje się i ześlizguje z jej kruczoczarnych włosów. Chciała ją chwycić, ale nie zdążyła — wstążka zniknęła pod pokrywą kosza w akompaniamencie chłopięcego chichotu. No nie! Nawet w obliczu kłopotów dzieciak stroił sobie żarty. Już miała zdjąć klapę i spiorunować złodziejaszka ostrym spojrzeniem, ale w tym momencie drzwi do stodoły się otworzyły. — Na najświętsze Bóstwo Mórz i Jezior! — Marina stanęła w pół kroku i złapała się za głowę. — Co tu się stało? Lilu zamrugała zdezorientowana. Pomieszczenie wyglądało, jakby przed chwilą przeszło tędy tornado. Jeden z koszy był przewrócony, do tego prawie wszędzie znajdowały się porozrzucane owoce (częściowo zmiażdżone). Potargana i umorusana dziewczynka stała w centrum pobojowiska z miną niewiniątka. — To przez Płomyka… Uczyłam go aportować, ale zupełnie nam nie szło — wymamrotała dziewczynka. Marina popatrzyła na pupila grzejącego gnaty na słońcu. Podniósł leniwie łeb, żeby zobaczyć, co się dzieje. Gdy stwierdził, że wokół nie ma nic wartego uwagi, znowu się położył i przymknął oczy. — Czy ktoś tu był? — zapytała Marina, rozglądając się po stodole i szukając sprawcy. Nie mogła uwierzyć, że małej Lilu nagle odbiło i postanowiła obrócić stodołę w pobojowisko. Jej córka nie sprawiała problemów wychowawczych. — Nie. Niby kto? — Dziewczynka powiedziała gładko, krzyżując palce za plecami. Marina przyglądała jej się przez chwilę podejrzliwie. Jej córka nie kłamała. W końcu kobieta pokiwała groźnie palcem. — Młoda damo! Tak nie wolno! Czy zdajesz sobie sprawę, ile strat wyrządziłaś? Myślałam, że jesteś wystarczająco dojrzała… — Przepraszam. Zaraz wszystko posprzątam — obiecała dziewczynka, licząc, że rodzicielka sobie pójdzie i będzie miała możliwość ochrzanić nowego kolegę. — Nie. Lepiej tu już nic nie dotykaj. — powiedziała Marina, rozglądając się panicznie po wnętrzu. — Idź do swojego pokoju. — Mame… posprzątam… pomogę… — nalegała mała, nie ukrywając skruchy i szurając butem po drewnianej podłodze. Niechcący zmiażdżyła kolejny owoc. Matka zacisnęła usta w wąską linię. — Lepiej ty mi więcej nie pomagaj. Idź do swojej komnaty… Muszę przedyskutować kwestię kary z twoim ojcem. — Marina potarła się nerwowo po czole. To był pierwszy wybryk dziewczynki i nie miała pojęcia jak zareagować. Podejrzewała, że to dlatego, że dziecko nie ma się z kim bawić. Małej nie podobał się pomysł, że matka zostanie tutaj i zacznie sprzątać. Mogłaby się natknąć na kosz, w którym przebywał ten nicpoń. Bądź co bądź, Lilu wiedziała, że odkrycie przez rodziców prawdy nie przyniosłoby nic dobrego. — Źle się czuję… — Dziewczynka dotknęła teatralnie czoła wierzchem dłoni. — Odprowadzisz mnie chociaż do schodów? Matka od razu zmieniła wyraz twarzy ze stanowczego na zatroskany. Mała nie wiedziała, czy to dlatego, że była cała czerwona od wysiłku i emocji, ale Marina o dziwo jej uwierzyła. W ciągu pięciu minut znalazła się w swojej sypialni z felernym kompresem na czole. Zmartwieni rodzice znowu wezwali starego medyka, który wmusił w nią porcję niesmacznych ziół na uspokojenie. Tego wieczoru jednak miała w nosie to, że lekarstwa smakują okropnie. Pierwszy raz zasypiała z myślą, że ma przyjaciela. *** Blady sierp księżyca świecił wysoko na niebie, odbijając się podwójnie w taflach sąsiadujących jezior. Nocne powietrze było parne, a cisza snu spowijała całą dolinę, zakłócana jedynie przez subtelny koncert leśnych cykad. Lilu spała spokojnie, przytulając głowę do ciała Płomyka. Tafla obu jezior zdawała się zastygnąć bez ruchu. Lilu przewróciła się na drugi bok, wzdychając cichutko. Szakal otworzył nieprzytomnie oczy, mruknął niezadowolony ze zmiany pozycji i ułożył się w nogach. Po akwenie przeszedł niespokojny podmuch, mącąc wodę. Cykady nagle ucichły, a konie w stajni wrogiego plemienia zarżały niespokojnie. Lilu przewróciła się na plecy i przetarła spocone czoło. Nagle jej uszu dobiegł złowieszczy dźwięk uderzenia gromu. Mała obudziła się natychmiast, nerwowo siadając na brzegu legowiska. Wszystko stało się w ciągu zaledwie kilku sekund. Zza jeziora dobiegło jeszcze kilka wybuchów, po czym powietrze wypełniły przerażające jęki i krzyki uciekających ofiar masakry. Dziewczynka zaalarmowana odgłosami szybko wybiegła na taras i stanęła na palcach, przyglądając się scenom za jeziorem z otwartą buzią. Cała osada drewnianych chat stała w płomieniach, a jej mieszkańcy uciekali w popłochu, wrzeszcząc wniebogłosy. Po chwili na tarasie pojawili się rodzice Lilu. Matka położyła opiekuńczo dłoń na ramieniu dziecka. — Musimy im pomóc… — powiedziała cicho Lilu. Nie doczekawszy się żadnej reakcji ze strony rodzicieli, zaczęła krzyczeć, szarpiąc ojca za przegub. — Oni nas potrzebują! Wyślij strażników! Semmyr wypuścił powietrze, wziął ją na ręce i przytulił mocno. — Kochanie… Nic nie możemy zrobić… — powiedział łagodnie i zaczął ją zanosić do środka. Dziewczynka dostała szału, zaczęła się wyrywać i okładać ojca pięściami. — Musimy im pomóc! Wszyscy zaraz zginą! Tam są dzieci! Rodzice wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Ojciec bez słowa zaniósł małą do jej pokoju i mimo jej wrzaskliwych protestów zamknął drzwi na rygiel od zewnątrz. Lilu przymknęła oczy, przekonana, że za chwilę dostanie zapaści. Usta jej zadrżały, kiedy zalewała ją świeża fala furii. Po chwili zaczęła walić pięściami w drzwi jak opętana, kopać je i drapać paznokciami. Darła się, jakby ją obdzierano ze skóry i przeklinała ojca za to, że ją uwięził. Nie potrafiła powiedzieć, ile to trwało, ale nie traciła zapału, uciekając się do naprawdę nienawistnych sformułowań. Niestety, mimo jej determinacji i krzyków, rodzice pozostawali nieugięci. Gdy całkowicie straciła głos, oparła czoło o drewniane drzwi i pogrążyła się w głębokim płaczu. Następnego dnia przed południem znienawidzone wrota wreszcie się uchyliły. Lilu wybiegła, trącając ojca bez szacunku. Od momentu pobudki nie zdrzemnęła się nawet przez sekundę, była blada jak ściana i miała dwa wielkie cienie pod oczami. Wybiegła na spowity szarą mgłą dziedziniec i z kopniaka otworzyła drzwi do stodoły. Pół nocy modliła się, by okazało się, że chłopiec nie miał okazji się wymknąć i nadal tam się chował. Niestety, kosz, w którym się ukrył, dzwonił ponurą pustką. Wypuściła powietrze z frustracją i kompletnie zrezygnowana wróciła z powrotem na dwór, sunąc po żwirze jak duch. Jeden ze zwiadowców zdawał właśnie raport jej ojcu. Wyłapała tylko: „Nikt nie przeżył” i popatrzyła z trwogą na dorosłych. Gdy złapali jej spojrzenie, natychmiast ucięli rozmowę. Piorunowała ich mętnym spojrzeniem zbolałych oczu przez dobrych kilka uderzeń serca. — Lilu… — powiedział ojciec, wyciągając do niej dłoń. Mała popatrzyła na niego z żądzą mordu w oczach. Zacisnęła dłonie w piąstki, sapnęła z irytacji, po czym zaczęła wycofywać się tyłem. Strażnicy automatycznie ruszyli jej śladem, ale Semmyr powstrzymał ich ręką. — Niech idzie. Lilu ruszyła jak wyrzucona z procy, nie wiedziała nawet kiedy znalazła się w koronie kwitnącej wiśni, by za chwilę przeskoczyć na drugą stronę muru. Rzuciła się do szaleńczego biegu dookoła jeziora. Musiała… musiała przekonać się na własne oczy. Gdy dotarła do osady, przywitał ją smętny widok ledwie tlącego się pogorzeliska. Zwolniła do marszu i zaczęła przeczesywać wzrokiem czarne ruiny chat. Chciała go zawołać, ale zdała sobie sprawę, że nawet nie wie, jak ma na imię. Żadne krzyki jednak na nic by się zdały. Na tym ponurym cmentarzysku nie było żywej duszy. Po cierpliwych poszukiwaniach, bystre oko dziewczynki w końcu wypatrzyło to, czego szukało. Na plaży, w miejscu, gdzie wcześniej tańczono do zmysłowych dźwięków, teraz dogasał stos ułożony z ciał. „Co za ironia”, pomyślała z bólem dziewczynka. Stan spopielenia niestety nie pozwalał na identyfikację zamordowanych, więc gdzieś w głębi serca żywiła nadzieję, że jej przyjaciel się uratował. Sprytnie schował się w jakimś zaułku albo wszedł na drzewo. Niestety nadszedł moment, w którym nadzieja prysła jak bańka mydlana. Lilu zamarła z otwartymi ustami, wpatrując się w punkt nieopodal stosu. Gdy wreszcie zebrała się w sobie, by stawić czoła prawdzie, podeszła sztywno i kucnęła powoli. Wyciągnęła przed siebie trzęsącą rękę i podniosła z ziemi bransoletkę z koralikiem w kształcie piórka zatopionego w czerwonej żywicy. — Nie znałam nawet twojego imienia… — powiedziała z żalem i zaniosła się gorzkim szlochem. Kiwała się do przodu i do tyłu, obejmując rękoma kolana. Ból spowił każdą komórkę ciała dziewczynki, sprawiając, że nie mogła w sobie wykrzesać siły woli, żeby wstać i wrócić do domu.\nRozdział 3 Dwanaście lat później — Wio! — Lilu pogoniła karego konia przez grząskie mokradła i odwróciła głowę z szalonym uśmiechem. — Nie dogonisz mnie! — To się jeszcze okaże! Kilka metrów za nią gnał jeździec o ciemnych, rudawych włosach i orzechowych oczach. Była między nimi spora różnica wieku, ale żadnemu z nich to nie przeszkadzało. Od kiedy Lilu skończyła piętnaście lat, dwudziestosześciolatek zaczął inaczej ją traktować i nie upłynęło wiele czasu, nim się zaprzyjaźnili. Kary koń przeskoczył przez wielki przewrócony konar i wylądował miękko na ścieżce. Po chwili rumak mężczyzny zrobił to samo, jeździec się z nią zrównał, odrywając ręce do góry i śmiejąc się głośno. — Umiesz tak? — Walery… Nie popisuj się! — Lilu zganiła przyjaciela z uśmiechem na twarzy. Nim się obejrzeli, znaleźli się na wzniesieniu i ich konie zwolniły do stepu. — Gdzież bym śmiał… ale nie martw się, coraz lepiej ci idzie… — powiedział, robiąc minę niewiniątka. — Wiem — przyznała zuchwale, a w jej oczach zaiskrzyły się ogniki radości. Ostatnio spędzali ze sobą bardzo dużo czasu. Wielu dworzan plotkowało na temat ich relacji i otwarcie mówiło o romansie, ale nic takiego nie miało miejsca. Walery był dla niej jak starszy brat, którego nigdy nie miała. Najlepszy przyjaciel, troskliwy i opiekuńczy. Najmłodszy rycerz z gwardii ojca, ten sam strażnik, którego przed laty omamiła z pomocą Płomyka i wymknęła się na zwiady do osady za jeziorem. Do dzisiaj mu się do tego nie przyznała, trzymając asa na specjalną okazję. Zsiedli z koni i zaczęli je prowadzić za uzdy do niewielkiego wodopoju. Lilu przeciągnęła się, rozprostowując kości po długiej jeździe. Kiedy stanęli na skraju wzniesienia, wiatr igrał z kosmykami jej kruczych włosów. Wypuściła nostalgicznie powietrze, gdy jej oczy prześlizgnęły się po sielskich widokach. Przez ostatnie kilka lat wiele się zmieniło. Wpływy wodza Semmyra rozciągnęły się za wodę, obejmując tereny przynależne do dwóch jezior. Mur przebudowano, tak by okalał nowe ziemie, lecz teraz bramy Vattów były otwarte dla podróżnych i mieszkańców. Na południu mówiono o tej krainie jako o Królestwie Dwóch Jezior i taka nazwa się doskonale przyjęła. Mimo że Semmyr nie uważał się za króla, wielu przyjezdnych go tak nazywało i z czasem ten tytuł do niego przylgnął jak oset do szaty. Co za tym idzie, Marinę zaczęto nazywać królową, a Lilu księżniczką. Dzięki rybołówstwu królestwo doskonale prosperowało, rozkwitł handel, budowano nowe domostwa i z radością witano przybyszy, którzy chcieli zasiedlać ziemie Vattów. Otwarcie mówiono o dekadzie rozwoju i dobrobytu, co niezmiernie cieszyło władcę i jego popleczników. — Denerwujesz się? To już jutro — zapytał Walery, stając obok dziewczyny. Popatrzyła mu w oczy, uśmiechając się niewyraźnie. — Z jednej strony tak. Z drugiej nie mogę się już doczekać. *** Marina od wczesnych godzin porannych pomagała córce się przygotować. Lilu przymierzyła chyba kilkanaście sukienek, nie mogąc się zdecydować, w której z nich wyglądała najkorzystniej. Na co dzień chodziła w wygodnej tunice i skórzanych spodniach — idealnym, wygodnym zestawie do jazdy konnej, biegania, wspinania się i strzelania z łuku. Nie była przyzwyczajona do takich kreacji i w każdej było jej niewygodnie. W końcu zdecydowała się na długą, prostą, seledynową togę ze szlachetnego płótna. Jedynym ozdobnym wykończeniem były elementy perłowej masy na ramionach. — A co jeżeli mu się nie spodobam? — zapytała Lilu, patrząc matce w oczy w lustrze. Marina właśnie upinała jej włosy z tyłu głowy. Wyjęła z ust ostatnią spinkę i powiedziała: — Kochanie. Jesteś piękną istotą i niejeden dałby sobie odciąć prawą dłoń, żeby się z tobą ożenić. Możesz być spokojna. — Mame, ale to człowiek… Sama nie wiem… — Lilu pokręciła głową, a ozdoby z jej upięcia zamigotały w porannym świetle. Niska samoocena wlewała w jej serce całe morze wątpliwości. — Twój ojciec wie, co robi. Wszystko będzie dobrze. Walery z tobą pojedzie. Młoda pokiwała bez uśmiechu i odwróciła wzrok od rodzicielki. Nie chciała pokazać zdenerwowania lub niedojrzałości. Wiedziała, co należy zrobić. — A wy nie? Matka pokręciła głową z uśmiechem. — Tak, wiem… Siła jest w nieskończoności… — przyznała dziewczyna, przymykając powieki z długimi czarnymi rzęsami. Było to stare powiedzenie Vattów, powtarzane przez pokolenia. Lilu za nieskończoność uznawała spiralną wieżę, w której zasiadał władca. Siła ich narodu była w nim, a przy negocjacjach politycznych Semmyr był bardzo konkretny. Wiedziała, że chcąc pokazać swoją potęgę, nie wybrałby się jako pierwszy w kierunku potencjalnego sojusznika. To negocjator sąsiadującego królestwa przybył z propozycją sojuszu i poprosił o rękę córki Semmyra, w imieniu swojego pana. O osadzie ludzi Lilu nie wiedziała za dużo, jedynie tyle, że była bardzo liczna, a mieszkający w niej wojownicy byli wyjątkowo silni, jak na ludzi. O ile wcześniej delikatne szczypanie w żyłach można było uznać za naturalne zdenerwowanie, to kiedy stopy dziewczyny dotknęły bruku dziedzińca i jej oczy zobaczyły przygotowany powóz, wpadła w prawdziwą panikę. Przez chwilę miała ochotę błagać Walerego, żeby uciekli, ale srogi wzrok ojca przywrócił jej trzeźwość myślenia. Ruszyła z miejsca na miękkich nogach, mając wrażenie, że się zaraz przewróci. Przez ostatnie pół roku codziennie myślała o tym dniu, nie mogąc się go doczekać. Chciała pomóc ojcu i doprowadzić do zjednoczenia ścierających się ze sobą dwóch kultur. Zostać królową egzotycznego dla niej rodu. Czcić i kochać swojego męża bezwarunkowo, urodzić mu piękne dzieci, które w przyszłości obejmą tron. Król „Osady za Górą” (tak ją nazywano wśród Vattów) miał być męski, wrażliwy i ciekawy dzieł sztuki, które wytwarzano w Królestwie Dwóch Jezior. Lilu wiedziała, że niejedna dziewczyna marzyłaby o takim zaszczycie, dlatego tak bardzo się martwiła, czy nie rozczaruje przyszłego małżonka. Marina mocno przytuliła córkę na pożegnanie, a ojciec złożył na jej głowie troskliwy pocałunek, podając jej niewielki pakunek. — To mały podarek dla króla… — powiedział cicho. Lilu nie mogła spojrzeć im w oczy, czując, że jak to uczyni, natychmiast się rozpłacze. Walery wziął ją pod rękę i pomógł jej wsiąść do drewnianego powozu. Sam dosiadł konia i wraz z całą eskortą ruszyli na Południe. *** Spięta Lilu jechała z rękoma rozłożonymi po dwóch stronach aksamitnych poduszek, tak by nie pognieść przypadkiem seledynowej togi. Oparła głowę o zagłówek, próbując opanować przyspieszone bicie serca. Za chwilę ją jednak opuściła, by nie zniszczyć fryzury. — To wariactwo… — mruknęła do siebie i poruszyła lekko ramionami, próbując choć trochę się rozluźnić. Chwyciła mały bukłak, który bujał się przewieszony przez klamkę od drzwi powozu. Od rana ze zdenerwowania nic nie jadła i czuła, że ma w buzi pustynię. Upiła kilka łapczywych łyków. Nagle konie zarżały i powóz zatrzymał się znienacka. Ciecz chlapnęła na seledynowy materiał togi, sprawiając, że dziewczyna przeklęła w myślach. „Na szczęście to tylko woda, wyschnie nim dojedziemy”, powiedziała sobie. Wyjrzała przez okno powozu, próbując odgadnąć przyczynę postoju. Przewidywała, że podróż zajmie co najmniej kilka godzin. Nie było możliwości, żeby już dojechali na miejsce. Na chwilę w powozie zrobiło się ciemniej. Ciało konia znalazło się na wysokości okna, zasłaniając światło. — Nie wychodź — powiedział Walery przez szparę w drzwiach. Śledziła ruch rumaka iskrzącymi, niebieskimi oczami. Po chwili z przodu powozu rozległ się nieznajomy dziewczynie chropowaty głos. — Panie… błagam… Strwożony ton starszego człowieka wywabił Lilu niezwłocznie na zewnątrz. Otworzyła drzwi i wyskoczyła w grząskie błoto. Widocznie do południowych rejonów nie dotarła jeszcze wiedza o brukowaniu gościńców. Jasne trzewiki od razu przemokły, a na rąbku szaty pojawiły się brązowe krople. „Cholera, to nie wyschnie”, pomyślała Lilu, krzywiąc się z nieszczęścia. Mimo wszystko chwyciła togę w palce i przeszła przed powóz, mlaszcząc delikatnymi trzewikami. — Zejdź z drogi, człowieku. Spieszymy na spotkanie twojemu królowi — powiedział Walery, jego ton był łagodny i stanowczy. Mężczyzna wyglądał jak śmierć na chorągwi, był przeraźliwie chudy, a pod jego oczami jawiły się dwa sine wory. Zdanie wypowiedziane przez strażnika sprawiło, że jego twarz przybrała wrogi wyraz, a oczy zapłonęły niechęcią. — Ten rozbójnik to nie jest mój król… — Splunął, okazując brak szacunku. Strażnicy poruszyli się niespokojnie z mieczami w gotowości, ale Lilu powstrzymała ich gestem ręki. — Czemu tak mówisz? — zapytała z przerażeniem. Nie podobało jej się, że wieśniak pozwala sobie na tak wulgarny gest, jednak nie była głupia i wiedziała, że za tym zachowaniem stoi jakiś powód. Podejrzewała nawet jaki. Mężczyzna popatrzył na nią matowymi źrenicami i parsknął. — Bo ten gnój na nic lepszego nie zasługuje. A ty… ty pewnie jesteś kolejną ladacznicą wiezioną, by grzać mu łoże. Lilu otworzyła szeroko oczy, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie padło z ust mężczyzny. Poczuła, jak do jej żołądka wpada bryła lodu. Miarka się przebrała. Walery zeskoczył z konia, wyjmując znowu miecz. Nikt nie będzie obrażał księżniczki Liliany. — Nie! — powstrzymała go czarnowłosa, po czym przełknęła ślinę. Zwróciła się do mężczyzny — Głodujesz, człowieku? Popatrzył na nią, jakby była niedorozwinięta. Policzyła do trzech w myślach i przymknęła powieki. — Dajcie mu skrzynię z wędzonymi rybami, tę największą. — Ależ Lilu… — sprzeciwił się Walery. Jego zdaniem trzeba by siłą oduczyć mężczyzny obrażania władcy i jego przyszłej żony. — Powiedziałam… — warknęła tonem nieznoszącym sprzeciwu. Strażnicy natychmiast zdjęli z góry powozu wskazany pakunek, po czym postawili go między dziewczyną i włóczęgą. — Są świeże. Powinny ci wystarczyć na jakiś czas. Podziel się z innymi potrzebującymi, jeżeli jakichś znasz. Nie przejesz wszystkiego, nim się zepsują. — Uchyliła skrzynię, żeby mu pokazać zawartość. — Te zjedzcie w pierwszej kolejności, wskazała wielkie płaty różowych filetów. Żebrak przyglądał jej się przez chwilę podejrzliwym wzrokiem, po czym wybuchł donośnym śmiechem. Lilu nie odnalazła w nim jednak cienia radości. — Wiem, kim jesteś, paniusiu. — Grzeczniej… — Walery znowu poczuł, jak ręka go świerzbi na klindze. Włóczęga jednak się nie przejął i dalej wbijał w dziewczynę pogardliwe spojrzenie. — Córka Semmyra… — wypluł to imię, jakby było trucizną. — Znasz mojego ojca? — zapytała Lilu, niezrażona jego wrogością. Biedak pokręcił głową. Dziewczynie cisnęło się na usta gradobicie pytań, ale ich dziwny rozmówca odezwał się, nim zdążyła nabrać powietrza: — Jedź do swojego króla, dziewczę. Tylko nie zachłyśnij się władzą. Lilu zamrugała kompletnie zdezorientowana. Żebrak ukłonił jej się w pas, po czym zarzucił na ramię skrzynię i zszedł im z drogi, salutując Waleremu. Gdy wracała do powozu, strażnik stukał się palcem w czoło, dając jasno do zrozumienia, co o tym wszystkim myśli. Dziewczyna aż do samej osady podróżowała w paskudnym humorze, krzyżując ręce na piersi i gapiąc się bezmyślnie w okno. Siedziała już wygodnie z nogami opartymi o siedzenie, nie zwracając uwagi, czy jej toga się pogniecie. I tak była cała brudna. Po pewnym czasie powóz się zatrzymał po raz kolejny. „Co znowu?”, pomyślała z irytacją. Drzwi się otworzyły i Walery wsunął do środka głowę. — Jesteśmy. Lilu wychodząc z wozu, znowu wdepnęła w grząskie błoto. Pozwoliła sobie na przekleństwo, którego nie powstydziłby się najgorszy szewc. Zmarszczyła delikatnie nosek. W osadzie trąciło nieprzyjemnym zapachem z rynsztoka. Kiedy myślała, że gorzej już być nie może, jak na złość z nieba lunął siarczysty deszcz, sprawiając, że jasna toga zaczęła się lepić do ciała. „Pięknie, po prostu pięknie”. Spojrzała w dół ulicy i napotkała kilkoro par błyszczących oczu należących do umorusanych, wychudzonych dzieci. Starsza kobieta, widząc, że się gapią, natychmiast je rozgoniła i zaczęła się kłaniać w pas, przepraszając za problem. Lilu spiorunowała ją ostrym wzrokiem. Przecież maluchy nic złego nie zrobiły. Po chwili konsternacji rzuciła okiem na bramę prowadzącą na dziedziniec zamku. Sama nie wiedziała, dlaczego poczuła tak wielkie rozczarowanie. Czyżby liczyła, że przywita ją uroczysty orszak? Jednak nikogo tam nie było, ale postanowiła obrać to za dobrą kartę. Przynajmniej nikt nie widział, jak księżniczka Liliana wygląda jak zmokła kura, zatopiona w błocie po kostki. Strażnicy wzięli jej bagaże, a ona ruszyła ich śladem, przyglądając się drewnianej majestatycznej budowli. Jak się okazało, była zbudowana na planie kwadratu z czterema wieżami w rogach. Brama skrzypnęła i zaczęła się podnosić do góry, ukazując niewielki dziedziniec pełen błota. Opowieści krążące między podróżnymi nie kłamały. Tubylczy strażnicy faktycznie robili wrażenie — byli wysocy i muskularni. Przy nich straż Vattów wyglądała jak młodsi koledzy do robienia za worki treningowe. Lilu poczuła zimne dreszcze biegnące wzdłuż kręgosłupa, gdy sobie to uświadomiła. Brama opadła za nimi z głośnym łoskotem. Nie wiedzieć czemu spotęgowało to tylko niepokój dziewczyny. Nim dotarła do głównych wrót, jej szata była już brązowa do samych kolan, a ciało i włosy przemoczone jakby płynęła wpław przez jezioro. Okryła się szczelniej płaszczem, żeby nie budzić podejrzeń. Widząc jej opłakany stan, Walery zapytał najbliższego strażnika, czy może wskazać komnatę księżniczce, żeby mogła się przygotować przed spotkaniem z królem. Ten spojrzał na niego ze znużeniem, po czym kiwnął głową i ruszył w głąb jednego z korytarzy. Otworzył niewielkie drzwi i wpuścił dziewczynę do ciasnej izby, która swoim metrażem bardziej przypominała składzik na miotły, niż komnatę dla przyszłej żony władcy. Walery nie kryjąc szoku, wsunął skrzynię z jej ubraniami i oznajmił, że poczeka na zewnątrz. Lilu była bliska płaczu, ale wiedziała, że musi się wziąć w garść. Wyciągnęła z bagażu łososiową suknię z dość sporym dekoltem i perłowe pantofelki. Niezwłocznie się przebrała, ignorując gęsią skórkę pokrywającą całe ciało. Zaczęła poprawiać fryzurę, ale było tylko gorzej, więc postanowiła po prostu rozpuścić włosy. Nie zwlekając dłużej, otworzyła drzwi i wyszła pewnie na korytarz. Skinęła na ciemnowłosego mięśniaka i powiedziała wyniosłym tonem: — Prowadź do króla. Nigdy nie była zuchwała, ale tym razem chciała zaznaczyć wysoką pozycję, nie tyle swoją, ile władcy Semmyra. Do tej pory miała wrażenie, że król Osady za Górą ich kompletnie lekceważy, a na to nie mogła pozwolić. Strażnik zmierzył ją bezczelnym wzrokiem, oblizał usta i powiedział bez grama uprzejmości: — Za mną. Dziewczyna uniosła wysoko brew, krzyżując spojrzenie z Walerym. Najwyraźniej na tym zamku panowały zupełnie inne zasady niż w Królestwie Dwóch Jezior. W ich ojczyźnie każdego traktowano z należytym szacunkiem, czy młodego, czy starego, kobiety i mężczyzn, przyjezdnych i tubylców. Osiłek zaprowadził ich do wielkich dębowych drzwi, zza których dobiegały podniecone odgłosy rozmów i stukotu kufli. Pchnął wrota bez najmniejszego wysiłku i gestem zaprosił dziewczynę do środka. Lilu wzięła głęboki wdech i zacisnęła dłonie na zapakowanym podarku dla króla. Zamrugała kilkukrotnie, obejmując salę wzrokiem. Przy długich, drewnianych stołach w najlepsze trwała biesiada. Nie zdziwiła się, widząc, że biorą w niej udział sami dobrze zbudowani mężczyźni, wznoszący wysoko kufle i pijący bez opamiętania. Jeden z nich głośno beknął, sprawiając, że reszta błazeńsko się zaśmiała. Jej wzrok przeczesywał przestrzeń z przerażeniem. W swojej delikatnej sukni pasowała do tych barbarzyńców jak pięść do nosa. Miała ochotę odwrócić się na pięcie, uciec i nigdy nie wracać. Jednak powtarzała sobie, że nie szata zdobi człowieka. Obecni tu wojownicy na pewno byli zaprawieni w boju i lojalni, a władca mądry. — Panie! Przybyła Księżniczka Liliana z Królestwa Dwóch Jezior — powiedział mężczyzna, który ją wprowadził. Zrobił to nonszalancko, dalej stojąc w drzwiach z ręką na klamce. Dobrze, że przynajmniej użył poprawnie jej tytułu, imienia i miejsca pochodzenia. Lilu myślała, że już jej tutaj nic nie zdziwi. Równie dobrze mógłby sarknąć: „Ej, panie, ktoś do ciebie.” Rozmowy ucichły, a dziewczyna po raz pierwszy przeniosła wzrok na sylwetkę władcy i otworzyła lekko usta. Siedział rozparty na tronie i popijał spienione piwo, które ulało mu się na brodę. Na najświętsze Bóstwo Mórz i Jezior! Ten człowiek był starszy od jej ojca. Na widok dziewczyny zmrużył oczy i nachylił się w jej kierunku. — Podejdź — powiedział, mierząc ją od stóp do głów. Lilu w trzęsących rękach trzymała podarek, który przekazał ojciec. Przemogła mdłości, mając na uwadze wagę sojuszu i ruszyła powolnym krokiem między stołami. Wydawało jej się, jakby zamiast krwi w jej nogach pływała galareta. Mężczyźni głodnymi oczami wpatrywali się w jej ciało. Niektórzy nawet pogwizdywali i rzucali w jej stronę dwuznaczne komentarze. Każdy krok zdawał się być mniejszy od poprzedniego i niecierpliwy król miał wrażenie, że jego młoda narzeczona zaraz zacznie się cofać. — Szybciej, dziewczyno. — Ponaglił ją ruchem dłoni. Jeden z wojaków natychmiast znalazł się za nią i popchnął ją prosto w łakome ręce obrzydliwego króla. — Niech cię obejrzę… — powiedział staruch w podnieceniu. — Przywożę dar od mojego ojca… — Rozpakowała brązowy papier i pokazała królowi parę ozdób z masy perłowej. Wyjął jej prezent z ręki i rzucił w kąt. — Nie trzeba było. Mam już najlepszy dar, który mógł mi sprezentować. — To mówiąc, przejechał pomarszczonymi dłońmi po jej biodrach. Dziewczyna odważnie chwyciła jego ręce i strzepnęła z siebie. — Nie tak szybko. Nie jesteśmy jeszcze małżeństwem — powiedziała, z całych sił powstrzymując wymioty. Mężczyźni przy stołach zaczęli rechotać, jakby kwestia małżeństwa nie miała znaczenia. Władca brał, co chciał i kiedy chciał. Król popatrzył na nią mętnymi, paciorkowatymi oczami i znowu spróbował ją chwycić, śliniąc usta. Uchyliła się przed jego dotykiem. — Przytrzymajcie ją! — rozkazał rozeźlony. Strażnicy Vattów ruszyli do przodu, ale rośli wojownicy natychmiast zagrodzili im drogę. Trzech mięśniaków doskoczyło do dziewczyny, chwytając ją w żelaznych kleszczach. Szarpnęła się nerwowo. — Łapy przy sobie! — warknęła, posyłając wszystkim wrogie spojrzenia. Król popatrzył na nią z wyższością i wyciągnął dłonie w stronę jej dekoltu, oblizując się lubieżnie. Żadna sarenka nie będzie mu rozkazywać w jego zamku. Chwycił za perłową wstążkę i zaczął rozplątywać górę gorsetu. Dziewczyna sapnęła z wściekłością, nie wierząc własnym oczom. Czy ten bydlak naprawdę miał zamiar ją rozebrać przy tych wszystkich mężczyznach? No i stało się! Sojusz szlag trafił. A Lilu tak bardzo się starała… Ojciec nie będzie zadowolony, jak się o tym wszystkim dowie. Dziewczyna przymknęła oczy, szepcząc pod nosem melodyjne wersy. Król Wojemir zmarszczył brwi, zastanawiając się, czy jego młoda nałożnica jest w pełni władz umysłowych. Wyglądał przy tym jeszcze bardziej obrzydliwie. Jego ręka zastygła nad piersiami dziewczyny, perlista wstążka wysunęła się spomiędzy palców. Wydawało się, że wszyscy w pomieszczeniu wstrzymali oddechy, czekając na rozwój wydarzeń. Nagle trzech rosłych mężczyzn poleciało w górę i opadło z łoskotem na stoły i podłogę. Nie byli w stanie się podnieść, błądząc zdezorientowanym wzrokiem po malutkiej kruchej dziewczynie, która ich obezwładniła. Król wydał z siebie gardłowy syk, sprawiając, że ucztujący barbarzyńcy zrobili zbaraniałe miny. Natychmiast odłożyli kufle i przystąpili do ataku z dzikim rykiem na ustach. Strażnicy Vettów ruszyli księżniczce z odsieczą, wyciągając błyszczące miecze z pochew. Mimo że było ich zaledwie ośmiu, a barbarzyńców cała sala, byli w stanie ich odeprzeć bez wysiłku. W końcu banda króla Osady za Górą to byli zwykli ludzie. W starciu z postaciami obdarzonymi nadnaturalnymi mocami nie mieli szans. W zamieszaniu dało się słyszeć dźwięk pękającej kości i wrzask starca. — To może oduczy cię dotykania tego, czego nie należy! — sapnęła Lilu, zabierając królowi jego miecz. Dziad spadł z tronu, klnąc wniebogłosy i obejmując złamaną prawą rękę. Poczołgał się za tron jak ostatni tchórz.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/W_objeciach_wroga-ebookRO/p1103121i1257756" target="_blank" title="W objęciach wroga [Adelina Tulińska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="W objęciach wroga [Adelina Tulińska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>