W skórze reportera [Ryszard Czarnecki] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00079 005234 22562688 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Ryszard Czarnecki Liczba stron:\nISBN: 9788375068559 Data wydania: 2011-05-10\nBlog europosła Ryszarda Czarneckiego, który w 2009 roku zajął 1. miejsce w rankingu blogów politycznych dziennika 'Rzeczpospolita', doczekał się wydania książkowego. Dzięki ciekawej formie i niekonwencjonalnym przemyśleniom, od dawna przyciągał rzesze czytelników spragnionych żywych i bezkompromisowych opisów dotyczących historii, kultury i obyczajów z różnych zakątków kuli ziemskiej. Wnikliwe obserwacje i refleksje towarzyszą tej podróży po świecie wielkiej polityki, w którym jest jeszcze wiele do zrobienia! Ryszard Czarnecki urodził się w Londynie w 1963 roku. W latach 1981-86 studiował historię na Uniwersytecie Wrocławskim. Był szefem podziemnego Niezależnego Zrzeszenia Studentów Uniwersytetu Wrocławskiego (1984-86) i członkiem trzyosobowego tajnego Prezydium Krajowej Komisji Koordynacyjnej NZS (1986-88). W latach 1988-1991 i 1993-1997 pracował jako dziennikarz, najpierw w Londynie, a potem w Warszawie, w tym przez 4 lata w TV Polsat, oraz jako sekretarz redakcji miesięcznika 'Głos'. Poseł na Sejm I i III kadencji. Minister ds. europejskich w rządzie Jerzego Buzka i wiceminister kultury w rządzie Hanny Suchockiej. Od 2004 roku deputowany do Parlamentu Europejskiego. Jest członkiem grupy Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy. 'Eurodeputowany Roku 2008' według 'The Parliament Magazine'. Autor książek: Lata niedokończonej walki. Polska i Polacy w latach 1939-45 (1989), Droga do Polski (1990), Widziane z Wrocławia (2001) oraz współautor pracy Nowe programy pomocowe Unii Europejskiej dla małych i średnich przedsiębiorstw (2003). Publikuje w 'Arcanach', 'Nowym Państwie', 'Gazecie Polskiej', 'Ogólnopolskiej Gazecie Finansowej', 'Warszawskiej Gazecie', 'Newsweeku' i 'Polska The Times'. Jest żonaty, ma trzech synów.\nRyszard CzarneckiW skórze reportera FragmentZysk i S-ka Wydawnictwo\nSerbia — między Moskwą a Brukselączerwiec 2006 Wczesnym popołudniem start z Brukseli do Monachium, bo tam mam przesiąść się na lot do Belgradu. Jestem bardzo ciekawy stolicy dawnej Jugosławii. Nigdy tu, o paradoksie, nie byłem. Przyjeżdżam do nieistniejącego państwa: Serbia i Czarnogóra. Od paru tygodni Czarnogóra jest „na własnym”, jej obywatele w referendum wybrali niepodległość. Obok poczucia odrębności narodowej i historycznej, dziś manifestowanego znacznie bardziej niż na przykład 10 lat temu, dochodzi jeszcze i to, że Czarnogórcy wiedzą, iż ich samodzielna droga do UE jest znacznie krótsza niż razem z Serbią. Jestem jedynym Polakiem w jedenastoosobowej delegacji Parlamentu Europejskiego, która spędzi w Belgradzie dobę i spotka się z prezydentem Serbii — Borisem Tadiciem, premierem Vojislavem Koštunicą oraz ministrem spraw zagranicznych, znanym opozycjonistą wobec Miloševicia — Vukiem Draškoviciem. W europarlamentarnej delegacji dominują Niemcy, tradycyjnie zainteresowani tym regionem: jest ich czterech, plus dwóch Holendrów i po jednym przedstawicielu Polski, Wielkiej Brytanii, Austrii, Włoch oraz Węgier. Szefem delegacji jest niemiecka chadeczka, jej zastępcą austriacki socjalista. Prawie połowa składu jest niemieckojęzyczna, nie mówiąc już o tym, że i Holendrzy, i Węgier oraz — od biedy — ja też jakoś komunikujemy się w tym języku. Belgrad przywitał mnie napisem „Aerodrom Boegrad” i upałem, mimo że było już dobrze po 17. Zaskakująco szybka jazda z lotniska do hotelu, bez korków, bez większego ruchu, raptem 10 minut. Mieszkamy w jednym z lepszych, choć nie najnowszych hoteli — Intercontinentalu. Belgrad dzieli się na „nowy” i „stary”, obie części oddziela rzeka, ale i w starym, i w nowym Belgradzie łatwo dostrzec można coś, co je łączy: cygańskie slumsy. Wystarczy przejechać się parę minut z mojego hotelu i już widzę lepianki, jakby zupełnie nie z bajki o XXI-wiecznej europejskiej stolicy. Podobne koczowisko jest w starym Belgradzie, w pobliżu dworca kolejowego. Inaczej niż w stolicy Bośni i Hercegowiny — Sarajewie — tutaj nie widać specjalnie śladów wojny. Jedynie zniszczony i wciąż nieodbudowany budynek resortu obrony narodowej każe pamiętać o NATO-wskich nalotach sprzed paru lat. Podobnie, choć w mniejszym stopniu, częściowo zniszczony pozostaje budynek MSW. Władze Serbii nie odbudowują ich chyba specjalnie, aby przypominać wojenne straty i wokół nich wzniecać narodową solidarność. Tu wszyscy wiedzą, kto to zrobił: Amerykanie i generalnie Zachód. Ostatnio premier Republiki Serbskiej, Boris Tadić, zarzucił Unii niesprawiedliwe traktowanie jego kraju i wydłużanie drogi do członkostwa. Dość bezceremonialnie odpowiedziała mu unijna urzędniczka średniego szczebla, rzeczniczka komisarza ds. rozszerzenia — Kristina Nogy. Poprawił jeszcze komisarz Olli Rehn, złośliwie dziękując Koštunicy, że nie obarczył Unii winą za druzgocącą porażkę Serbii w meczu z Argentyną (0 : 6). Od dawna iskrzy na łączach Bruksela — Belgrad. Jednym z przedmiotów sporu jest kwestia rozliczenia za zbrodnie ludobójstwa z okresu dzielenia się Jugosławii. Belgrad, według UE, nie kwapi się z wydawaniem swoich zamieszanych w to generałów i oficerów. Serbowie nie wierzą, że Trybunał w Hadze osądzi ich sprawiedliwie, i procesy te uważają za „polityczne”. Zresztą trochę nie bez kozery. Bruksela przyjęła taktykę dzielenia serbskich polityków na „dobrych” i „złych”: prezydent jest „cacy”, a szef rządu „be”. Takie rozgrywanie wewnątrz serbskiej sceny politycznej nie może się podobać opinii publicznej w tym kraju. Ostatnio przedmiotem konfliktu między prezydentem Tadiciem a premierem Republiki „Srpskiej” Koštunicą jest nowa konstytucja. Wszyscy zgadzają się, że trzeba przekreślić tę z czasów Miloševicia, o ile jednak prezydent uważa, że przyjęcie nowej nie zmienia nic w jego urzędowaniu i że nie są potrzebne w związku z tym nowe wybory, to jego główny oponent — szef rządu jest zdania (skądinąd słusznie), że nowa konstytucja to opcja zerowa i trzeba na nowo wybrać i parlament, i rząd, i głowę państwa. Prezydent Tadić to, powiedzmy, proeuropejski liberał, a premier Koštunica to — nazwijmy go — umiarkowany nacjonalista. Oczywiście Bruksela pierwszego faworyzuje (publicznie i spektakularnie), a drugiego nie lubi, publicznie krytykuje, spiera się z nim i rzuca mu kłody pod nogi. Prezydent ma 48 lat, urodził się w Sarajewie (serbskie losy!), jest absolwentem psychologii uniwersytetu w Belgradzie, ma żonę i czwórkę dzieci. Wcześniej był ministrem telekomunikacji (8 miesięcy) i obrony (13 miesięcy). Zwolennik wysłania serbskich żołnierzy do Afganistanu i bliskich związków z NATO. Mówi po francusku i angielsku. Premier jest od niego znacznie starszy, ma 62 lata. Urodzony w Belgradzie, jest z zawodu wykładowcą akademickim (filozofia i nauki społeczne). W przeciwieństwie do większości serbskich polityków nigdy nie był w partii komunistycznej. Przez 7 lat w latach 90. zasiadał w serbskim parlamencie. Przez dwa i pół roku (między wrześniem 2000 a lutym 2003) był prezydentem Jugosławii, detronizując na tym stanowisku „Slobo” Miloševicia. Premierem jest od 2 lat i 3 miesięcy. Przeciwnik oderwania Czarnogóry. Spokojnie mówiący profesor jest grzeczny w formie i znacznie bardziej radykalny w treści. Nie znosi — z wzajemnością — prezydenta Tadicia. Serbowie, w tym serbscy politycy, czują już, że Kosowo wymusi niepodległość — i to przy milczącym poparciu UE i NATO. Ale żaden Serb, a już zwłaszcza serbski polityk, nigdy, nigdzie, za nic w świecie, za żadną cenę i pod żadnym pozorem nie powie głośno: „Kosowo stracone”… Chyba że — jak mówi znajomy dyplomata — po trzech koniakach. Nie wcześniej. Podsumowuję mój drugi dzień w Belgradzie. Pierwszy wątek: młodzież. Serbska młodzież powinna się kształcić tutaj. Załatwianie im stypendiów za granicą doprowadzi do tego, co stało się z Polakami z dawnych Kresów Wschodnich, z dzisiejszej Ukrainy i Białorusi: Polacy stamtąd studiujący w Polsce w swej olbrzymiej większości zostali u nas (a więc i u siebie), nie wrócili, nie zasilili polskiej inteligencji na Wschodzie. Mieli do tego zresztą pełne prawo. Trzeba o tym polskim, choć specyficznym, przykładzie mówić naszym serbskim przyjaciołom. Wizja Serbii bez serbskiej młodzieży jest całkiem realna. Na spotkaniu z ambasadorami kilku krajów UE w Belgradzie mówiono, że to wizy hamują wyjazdy na przykład studentów na wymianę lub nawet prywatnie. Nie, to nie wizy, lecz… pieniądze, a raczej ich brak. Polscy studenci przyjeżdżają tutaj, ale tutejszych na rewizyty po prostu nie stać. Zresztą nie jest to problem tylko młodzieży akademickiej. Skoro naczelnik w serbskim MSZ zarabia 250 euro miesięcznie… UE ostatnio zawiesiła negocjacje nad układem stowarzyszeniowym z Serbią. Reakcja opinii publicznej? Żadna. Całkowita obojętność. Są rokowania — dobrze. Nie ma — drugie dobrze. Gdyby tak wydarzyło się w Polsce w okresie przedakcesyjnym — to dopiero byłaby awantura! Szukanie winnych, wzajemne oskarżenia, zarzuty wobec Brukseli. A tu — spokój, cisza w mediach, „nawet nikt łzy nie uronił” — mówi mi cierpko polski ambasador. Gdyby nagle Unia, chcąc zdopingować Serbów do intensywniejszych reform: administracji, sądownictwa, ekonomicznych czy wydawania zbrodniarzy wojennych Hadze, zaproponowałaby Serbii tzw. szybką ścieżkę członkostwa — to i tak nikt by tego tutaj nie docenił. Eksperci twierdzą, że nawet taka marchewka by nie podziałała: to do niczego by ich nie zmobilizowało, bo uważają, że i tak im się należy. Belgijska ambasador w tym kraju, która Serbów zna dobrze, bo jej były mąż to Serb (z drugiej strony: czy była żona może być obiektywna, mówiąc czy cytując byłego męża?), twierdzi, że oni i tak uważają siebie za centrum świata, a jako dowód przytacza wypowiedź swojego eksmałżonka: „My jesteśmy bogami”. Jeżeli w tym wysokim noszeniu głowy przez ów skądinąd miły słowiański naród jest coś na rzeczy, to prawdopodobnie mamy do czynienia ze spuścizną (choć pewnie nie tylko) po epoce Josipa Broz-Tita oraz jego doktryny Jugosławii jako regionalnego „mocarstwa” i lidera bloku państw „niezaangażowanych”, bloku, w którym uczestniczyły kraje z kilku kontynentów, m.in. Indie. Ale pewnie nie tylko to: korzeni tej hardości, dumy (megalomanii, powiedzieliby krytycy) upatrywać należałoby w całej długiej historii tego bitnego narodu, który musiał sobie przez stulecia radzić z Imperium Otomańskim, aż w końcu nie poradził sobie zupełnie ze swoimi sąsiadami pobratymcami. Niech każdy, kto opowiada głupoty o brutalizacji życia publicznego w Polsce, przyjedzie do Serbii czy — szerzej — na Bałkany. Tu dopiero odbywa się ostra jazda. Gdy ostatnio powoływano na stanowisko wicepremiera kobietę — ministra rolnictwa Ivanę Dulić-Marković, która jest (a raczej ma nieszczęście być) pół-Chorwatką, przez media przetoczyła się nie tyle debata, ile szowinistyczny rynsztok z używaniem „argumentów” o prowadzeniu się matki pani minister!!! Mówią, że w Serbii liczą się tylko ci, którzy mają pieniądze albo mają władzę… Niby wszędzie tak jest, ale ponoć tu znacznie bardziej niż „wszędzie”. I chyba stąd wynika ten bardzo podejrzliwy stosunek do NGO-sów — organizacji pozarządowych. „Kto za nimi stoi?” i „skąd mają pieniądze?” — to standardowe pytania władzy. Współczuję. Tyle że na Białorusi w ogóle takich pytań nie ma, bo nie ma i NGO-sów. Serbii „grożą” wcześniejsze wybory. Nowa wicepremier już zapowiedziała we wczorajszym wywiadzie dla belgijskiej gazety „Blick”, że mogłoby do nich dojść w marcu przyszłego roku. Mówi się również o tegorocznym listopadzie lub grudniu. Kiedykolwiek by one jednak były, wszyscy i tak są przekonani, że wygrają je radykałowie Šešelja. Wybory mogą więc tylko przyspieszyć ich rządy. Już teraz współpracownicy urzędującego premiera Koštunicy przekonują zagranicznych dyplomatów, że ta Serbska Partia Radykalna nie jest znowu taka całkiem antyeuropejska, wręcz przeciwnie. Po prostu umiarkowany nacjonalista Koštunica chce rozegrać polityczną partię z nacjonalistycznymi radykałami, a może i uratować ich głosami fotel premiera. W tle widać debatę na temat nowej konstytucji, której wprowadzenie będzie dla premiera dobrym pretekstem do eleganckiej egzekucji prezydenta — Tadić oczywiście wierzga, dowodząc, że jego kadencja musi być kontynuowana mimo wejścia nowej ustawy zasadniczej. Ale obóz szefa rządu mówi twardo: nowa konstytucja, nowe wybory, nowe kadencje parlamentu, rządu, głowy państwa. Pozornie chodzi o kwestie formalnoprawne, de facto zaś o polityczne, a po Serbii kłusują stada tamtejszych „falandyszy”… Pogratulowałem charyzmatycznemu liderowi demokratycznej opozycji, a obecnie ministrowi spraw zagranicznych Vukowi Draškoviciowi jego nowej powieści. Rosyjski konsul to rzecz, krótko ujmując i trochę trywializując — o pewnym Serbie z Kosowa, który na skutek różnych okoliczności… zwariował. Promocja książki z udziałem autora odbędzie się także w Polsce, i to już 28 czerwca. Polskie tłumaczenie uczci prywatnym (!) przyjazdem do naszego kraju pan minister, który przy tej okazji nieoficjalnie spotka się z minister Fotygą. Poza tymi duserami zapytałem Draškovicia o obecne relacje Serbia — USA. Odpowiedział, że głównym tematem w tych rozmowach jest Kosowo. No, Ameryki to on tym stwierdzeniem nie odkrył. Szef serbskiego MSZ miał pretensje do nas (czyli do Unii), że nie wywieramy dostatecznego nacisku na Albańczyków w Kosowie na przestrzeganie praw człowieka wobec Serbów w tym regionie (a niedługo niepodległym kraju — czego oczywiście Vuk nie dopowiedział, bo nie mógł, a ja mogę — więc mówię). Niestety, miał sporo racji: w tym zakresie wcześniej, ale i dziś, UE zachowuje się jak Poncjusz Piłat. Napisałem, że NATO zbombardowało budynki MON i MSW w Belgradzie. To prawda. Były to dwa budynki Sztabu Generalnego i wieżowiec Kwatery Głównej serbskiej policji. Serbowie nie odbudowują ich, jakby chcieli powiedzieć: „zniszczyliście — to teraz budujcie”… Skądinąd miejscowi żyją w przeświadczeniu, że przerwanie nalotów NATO było zwycięstwem armii serbskiej! Może to wynikać także z faktu, że armia dawnej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii była pod względem liczebności czwartą armią na świecie! Liczyła 2 mln żołnierzy na 20 mln ludności… Gdy zaczęły się tendencje niepodległościowe w Słowenii, na przełomie lat 80. i 90., ówczesny jugosłowiański attaché wojskowy w Warszawie mówił, że „jakby co, Słowenię zetrzemy w pył…”. Nie starli ani Słowenii, ani Chorwacji, ani Macedonii, ani Bośni i Hercegowiny, nie zetrą teraz Czarnogóry, ani nawet Kosowa, choć wszędzie tam — wszędzie (!) — zostawili liczną serbską mniejszość. Ten dla nich tak okrojony kształt państwa jest niewątpliwie dramatem. Ale muszą z nim żyć. Tak jak Węgry czy Włochy po I wojnie światowej, tak jak po części Polska po wojnie drugiej. Wszędzie eskortowani jesteśmy przez policję na sygnale. To nie tylko dla nas — to także dla nich ważna wizyta. Mijamy główny dworzec kolejowy, wybudowany w 1884 roku. I już jesteśmy w siedzibie największego autorytetu współczesnej Serbii, przywódcy duchowego, prawosławnego metropolity Pawle. Dziewięćdziesięcioletni, zasuszony starzec, niziutki (najwyżej 150 cm wzrostu), w czarnym habicie i białym nakryciu głowy, z wielką, nieproporcjonalną do wzrostu siwą brodą. Łagodny, ale budzący respekt. Nawet szefowa delegacji, Niemka Doris Pack, pozwalająca sobie na cierpkie uwagi wobec prezydenta kraju, nawet ona jest przejęta. Człowiek, który do nas mówi, urodził się w roku rozpoczęcia I wojny światowej. A wie, o czym mówi, bo parędziesiąt lat był głową Kościoła prawosławnego w Kosowie. W sali audiencjonalnej wiszą portrety pięciu jego poprzedników i cztery ikony, ale muszę przyznać, że portrety są lepiej eksponowane. Bardzo sympatyczny, mimo łagodnego uśmiechu i mikrej postury potrafi być jednak twardy i stanowczy. To właśnie ten niepozorny mężczyzna potrafił zorganizować w Belgradzie stutysięczną demonstrację przeciwko rządom „Slobo” Miloševicia. Patriarcha reprezentuje prawosławną Serbię — tę Serbię, która w Unii dalej będzie prawosławna. I która, zachowując elementy solidarności „słowiańsko-prawosławnej” z Rosją, będzie coraz bliżej Zachodu.\nAlbania — reaktywacjalistopad 2005 W Albanii zaskakująco zimno, w nocy niewiele poniżej zera. Estończyk Ilves pociesza nas, że w jego kraju jest –6 stopni Celsjusza i duża warstwa śniegu. Na lotnisku, czekając na samochód, który miał być, lecz go nie ma, rozmawiam z ochroniarzem. Młody, uprzejmy człowiek mówiący świetnym angielskim z amerykańskim akcentem nazywa się Fatmir Vashi i siedem lat spędził w USA. Ma wyższe wykształcenie, amerykańską żonę, ale mówi, że na dzieci za wcześnie, bo albańska ekonomia nie sprzyja ich rodzeniu i wychowywaniu ich. „Dwadzieścia lat się uczyłem i co z tego?” — pyta siebie i mnie. Uśmiecha się z goryczą. Absolwent leśnictwa, władający językami, jest ochroniarzem na jedynym lotnisku w Tiranie. Pewnie i tak nie ma poczucia przegranej… Do hotelu Rogner Europapark (tego samego, w którym mieszkałem na przełomie czerwca i lipca) wiezie mnie jego znajomy. Dwa lata mieszkał w Belgii, cztery w Grecji, tu jest szczęśliwy, że ma — zresztą nieoznakowaną — taksówkę. Albania wychodzi z izolacji, a kto może, wyjeżdża choć na parę miesięcy, parę lat „na Zachód”. Droga z lotniska — jak przed pół rokiem — pełna wielkich dziur, kierowca z gracją robi slalom, co chwila zwalniając, w trosce o samochód. Ale w centrum miasta jest to samo, nawet na największym placu stolicy, delegacja PE wpada raz po raz w dziury niewiele mniej głębokie niż dystans między Albanią a Unią. Budynek MSZ mieści się w ambasadzie chińskiej, zbudowanej w 1986 roku i nigdy nie „zasiedlonej”. Wielkie gmaszysko ma od niedawna nowego gospodarza: 47-letni Besnik Bajram Mustafaj skończył wydział filologiczno-historyczny na tirańskim uniwersytecie i choć przez rok studiował marksizm-leninizm, od początku należał do Partii Demokratycznej. W latach 90. przez pięć lat był ambasadorem w Paryżu, potem cztery lata posłem, dziś szefuje MSZ i opowiada się za umiarkowaną linią w sprawie Kosowa, w przeciwieństwie do swojego szefa, premiera Berishy. Pierwszy mówi o „ograniczonej niepodległości” Kosowa, drugi — w trosce o nacjonalistycznych wyborców — o „pełnej niepodległości”. Pierwszy jest realistą wobec Unii, drugi — realistą wobec Albańczyków. W czasie wizyty niespodziewany wątek polski: na kolacji w wąskim gronie (trzech polityków albańskich plus czterech z pięciu od nas) u przewodniczącej parlamentu Josefiny Topali. Siedzę koło Ilira Mety, byłego premiera, obecnie szefa parlamentarnej Komisji Europejskiej i przywódcy Socjalistycznego Ruchu na rzecz Integracji. Popularny premier w rządzie lewicy został wyrzucony przez lidera socjalistów Nano, bo był… zbyt popularny i w partii, i w społeczeństwie. Gdy jeszcze był szefem rządu, oficjalnie doradzał mu Marek Belka, polecony przez Bank Światowy. Meta pyta mnie, czy jestem w jednej partii z Belką; żałuje, że nie, bo bardzo miło go wspomina, mówi, że mądry i merytoryczny. Nie wie, że kandyduje na genseka OECD (akurat tego dnia rozstrzygały się jego losy). Ciekawe, co o Balcerowiczu mówią w Gruzji, gdzie spełniał identyczną rolę jak Belka tutaj. Josefina Topali ma aparycję gwiazdy Hollywoodu i powłóczyste spojrzenie, jakie potrafią mieć ponoć tylko kobiety z Bałkanów. Na pierwszy rzut oka nikt by jej nie posądził o 17-letniego syna (ma jeszcze 10-latka). Poprzednio była wiceszefem parlamentu (w Albanii mają parlament jednoizbowy), w tym rządzie ta lokomotywa opozycyjnej Partii Demokratycznej miała być wicepremierem i ministrem spraw zagranicznych. Były prezydent, obecny premier, Berisha, nie chciał mieć dwóch gwiazd w rządzie: wystarczała mu jedna — on sam… Dał więc pięknej Josefinie politycznego kopa w górę i teraz w rządzie nie ma dla siebie kompletnie żadnej konkurencji. Całkowicie różna rola mediów w Polsce i Albanii. Szefowa tamtejszego parlamentu mocno ograniczyła przywileje ekonomiczne posłów, zabierając im na przykład możliwość wielodniowego wypożyczania służbowych aut wraz z kierowcami (Topali powiedziała nam wczoraj, iż do niedawna 52 proc. budżetu parlamentu szło na pensje dla kierowców!). W Polsce media taką decyzję alboby już dawno wymusiły, albo gorąco wsparły. Tutaj tymczasem większość z nich zaatakowała decyzję przewodniczącej Kuvendi i Republikës, czyli ichniego sejmu. Nawet oczywiste związki z opozycją i powiązania gospodarcze mediów nie tłumaczą tej postawy, która ewidentnie sprzyja utrwaleniu chorych, skorumpowanych układów z politycznymi „świętymi krowami” w roli głównej. Gdy odprawiam się na lotnisku w Tiranie na lot do Wiednia, dwa razy gaśnie światło, nie działa też komputer, nie mogę więc na przykład zrobić boardingu na następny lot z Wiednia do Frankfurtu. To jeszcze pół biedy, gorzej od gości mają mieszkańcy stolicy, czyli 47 proc. populacji kraju; notabene liczba mieszkańców Tirany od 1991 r., gdy miasto liczyło raptem ćwierć miliona mieszkańców, gwałtownie wzrosła — pół prowincji ucieka od biedy do centrum. Otóż codziennie (!) przez 14 godzin nie ma prądu w mieszkaniach. Nie dotyczy to budynków rządowych i hoteli. „Ciemności kryją (albańską) ziemię” — trawestując Koestlera. W tych ciemnościach żona polskiego ambasadora Artura Tomaszewskiego złamała obie nogi, bo ktoś ukradł kratkę od otworu kanalizacyjnego. Złamania były skomplikowane i do tego otwarte, na domiar złego w czasie operacji dwukrotnie gasło światło i chirurg zastygał z narzędziami w ręku. Zresztą narzędzia przyniósł ze sobą i wyjął zwyczajnie z kieszeni, opakowane w foliową torebkę! Osłupiałemu ambasadorowi tłumaczył, że gdyby je na noc zostawił w szpitalu, to by je zaraz ukradli… Ambasadora Tomaszewskiego rzadko coś jest w stanie zaskoczyć, spędził tu już bowiem 6 lat, ten jednak przypadek zrobił na nim mocne wrażenie. Z mojego pobytu w Albanii zapamiętam jeszcze szklaneczki do soków w resorcie spraw wewnętrznych. Miały one napis „Jameson — Irish Whiskey”. Byłem w życiu w różnych ministerstwach w różnych krajach, ale czegoś takiego, jako żywo, nie widziałem. Reklama w instytucji państwowej? Nie ma sprawy! Na spotkaniach z nami ministrowie i posłowie klepali, jak mantrę, że robią wszystko, aby walczyć z korupcją. Kłopot w tym, że poprzednicy mówili dokładnie to samo, ale też nic z tego nie wynikało… W tym kraju ważność polityka mierzy się liczbą kamer obecnych na jego spotkaniach. Zrobiłem statystykę: na naszym spotkaniu z wicepremierem była raptem jedna kamera, na ministra spraw zagranicznych przybyły cztery, sześć na ostatnie spotkanie — z parlamentarzystami, dziesięć na wiceministra sprawiedliwości (pewnie dlatego, iż głównym tematem miała być korupcja w wymiarze sprawiedliwości) oraz czternaście (!) na ministrze edukacji o aparycji playboya… Pollo (kiedyś ulubieniec Berishy, odszedł od niego, gdy w 1997 demokraci przegrali wybory, i założył partię Nowa Demokracja, która obecnie tworzy koalicję — tak samo jak szefowa parlamentu chciał być wicepremierem i kierować MSZ i tak samo obszedł się smakiem). Jak widać, formalne stanowisko nie zawsze decyduje o medialnych wpływach i sympatiach. Albańczycy, naród Południa, powinien celebrować posiłki. Tymczasem nasza pożegnalna kolacja, składająca się z pięciu dań, trwała godzinę i 15 minut, ze wszystkimi tego konsekwencjami dla układu trawiennego. Nie jestem entuzjastą kawy, na koniec więc — jako jedyny zresztą — poprosiłem o herbatę. Dostałem… rumianek. W zasadzie nawet pasował. Albania jednym zdaniem? Bardzo biedny kraj bogatych (nieraz) ludzi. Gdy jedzie się na lotnisko, po drodze widać gdzieniegdzie gruzy i kupy śmieci. Ale mówią, że pięć lat temu to był powszechny widok w całym mieście. Teraz się tylko „zdarza”. Gdy wyjeżdżam, w uszach dźwięczą mi słowa ministra spraw zagranicznych Besnika Mustafaja: głównym priorytetem kraju jest rozwój gospodarczy i kulturalny, uczestnictwo w organizacjach międzynarodowych i poprawa image'u Albanii. Jeszcze bardziej zapamiętam tłumione emocje człowieka, któremu w sfingowanym wypadku samochodowym zabito syna. Widziałem go, gdy o tym mówił, patrzyłem uważnie… Zapamiętam jego twarz.  Organisation for Economic Co-operation and Development (Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju) (przyp. red.).\nJak w Albanii zostałem Kaczyńskim…październik 2007 7.10.2007 Dziś przez Wiedeń wyruszam w moją trzecią podróż do Albanii. Jestem jedynym Polakiem w składzie delegacji Parlamentu Europejskiego. 8.10.2007 Albania — dzień drugi. Nocleg w hotelu Sheraton, którego nowoczesność kontrastuje z architektonicznym otoczeniem stolicy i największego miasta kraju — Tirany. W wymiarze demograficznym Albania to głównie Tirana, tak jak Węgry to głównie Budapeszt. Stolica liczy ponad pół miliona mieszkańców, cztery pozostałe największe miasta mają siedemdziesiąt — osiemdziesiąt parę tysięcy mieszkańców. Hotel imponuje tylko na zewnątrz, bo z trzech aparatów telefonicznych w moim pokoju tylko jeden jest czynny, a zegar pokazuje czas, który był dokładnie 11 minut wcześniej. Ciekawa gwarancja spóźniania się na każde spotkanie. Jestem w Albanii trzeci raz w ciągu dwóch lat i pięciu miesięcy. To konsekwencja członkostwa delegacji UE—Europa Południowo-Wschodnia. Tym razem jestem członkiem dziewięcioosobowej delegacji, w skład której wchodzą przedstawiciele ośmiu narodowości (RFN — dwie osoby, w tym przewodnicząca ekipy, chadeczka Doris Pack, oraz po jednym przedstawicielu z Polski, Austrii, Cypru, Czech, Holandii, Rumunii i Słowenii). W sensie politycznym reprezentowanych jest pięć największych grup, z czego chadecy i socjaliści po trzy osoby, a my oraz liberałowie i zieloni po jednej. Program bardzo intensywny i na wysokim szczeblu. Już pierwszego dnia mieliśmy spotkania z prezydentem, premierem, przewodniczącą jednoizbowego parlamentu, ministrem spraw zewnętrznych, merem Tirany (jednocześnie szefem głównej partii opozycyjnej) oraz rzecznikiem praw obywatelskich. Po kolei. Szybko spisuję wrażenia na oficjalnym programie wizyty i materiałach przygotowanych przez administrację PE. Albania to prawdopodobnie jeden z trzech najbiedniejszych krajów Europy (obok Mołdawii i Serbii). Stąd niespecjalnie szokuje przykry widok grupki żebraków w centrum miasta, gdy z hotelu jedziemy na pierwsze spotkanie z ombudsmanem. Widzimy też targ, a na nim handel uwiązanymi za nogi żywymi kurami. Uwagę zwraca niezbyt duży gmach Biblioteki Narodowej z trzema flagami przed wejściem: Albanii, UE (oczywiście, Albania stara się o członkostwo) oraz USA! Kręcimy bardzo wąskimi uliczkami, aby trafić do skromnej siedziby Avocati Popullit, czyli Rzecznika Praw Obywatelskich. Klinujemy się w jednej z uliczek zastawionych przez auta. Mieszkańcy Tirany okazują wielką życzliwość: zbierają się, doradzają, jak przejechać, w końcu paru mężczyzn podnosi zawadzające nam auto i przenosi je trochę na bok. Wreszcie wyjeżdżamy bez strat w taborze własnym i cudzym. Trochę szokuje widok żołnierza z kałasznikowem na dachu domu, tuż obok budynku, w którym mieści się biuro RPO. Rzecznik, Emir Dobjani, jest starszy, drobny i brzuchaty, mówi tylko po albańsku i trochę ginie pod dużym portretem prezydenta swego kraju. Po spotkaniu z nim jedziemy do szefa albańskiego rządu. Mijamy sporo starszych mężczyzn w garniturach i krawatach, pamiętających jeszcze czasy Envera Hodży — I sekretarza KC Albańskiej Partii Komunistycznej. Nas, ludzi Zachodu, trochę zaskakuje widok wielu kawiarenek pełnych mężczyzn w sile wieku, którzy od rana debatują przy kawie, choć są oczywiście godziny pracy. Nasz kierowca jedzie jak wariat, drżę o los innych aut i przechodniów, ale w tym szaleństwie jest metoda — dojeżdżamy bezpiecznie. Premier Sali Berisha to najwybitniejszy polityk prawicowy tego kraju ostatnich dwudziestu lat. W 1992 obalono ekipę postkomunistów, którzy rok wcześniej wygrali pierwsze wolne wybory po upadku komunizmu (kłania się, niemal po sąsiedzku, Rumunia). Po 5 latach rządzenia Partii Demokratycznej premiera Berishy jego rząd upadł na skutek ekonomicznego załamania. Wówczas, równo 10 lat temu, państwo albańskie było w zaniku: władza leżała na ulicy, grasowały uzbrojone bandy, policja chowała się po kątach, w wyniku zamieszek zginęło ponad 1000 osób. Ale Berisha okazał się twardym zawodnikiem — po 8 latach wrócił do władzy, wygrywając wybory, które miały miejsce 1 maja (!) 2005 roku. Dobrze je pamiętam. Byłem wówczas jednym z dwóch polskich euro deputowanych (obok Wiesława Kuca) — oficjalnych obserwatorów. Premier, prawicowy antykomunista, jest bardzo bezpośredni, nie trzyma dystansu, dobrze mówi po angielsku. I gada, gada, gada… Około 30 minut — jak na protokół dyplomatyczny to bardzo dużo! Poza chwaleniem się sukcesami własnego rządu, w wielkim stopniu słusznie, powiedział też o konkretach, podając istotne daty w kalendarzu negocjacyjnym akcesu Albanii do UE: 16 października 2007 roku i 8 lipca 2008 roku — jako terminy przedstawienia kolejnych stanowisk jego kraju (moim zdaniem wejście Albanii do UE nastąpi nie wcześniej niż za paręnaście lat). Podkreślił też, że wybór nowego prezydenta Albanii to efekt ponadpartyjnego konsensusu, a sam prezydent organizuje „okrągłe stoły” z udziałem opozycji. Zaznaczył też, że jednym z głównych celów jego ekipy jest walka z korupcją. Wspomniał o aresztowaniu ponad 80 mafiosów i o powiązaniach albańskiego świata przestępczego z diasporą w USA, we Włoszech, w Grecji i Szwecji. Zapytany przez nas o Kosowo sformułował trzy zasady, którymi kieruje się w tym względzie Tirana: 1. poszanowanie niezależności „rządu większości” w tym regionie, czyli faktycznej dominacji miejscowych Albańczyków, 2. zachowanie praw mniejszości (w domyśle serbskiej), 3. krytyczna ocena funkcjonowania międzynarodowych obserwatorów. Berisha nie byłby sobą, gdyby na koniec nie skrytykował ostro socjalistycznego mera Tirany, lidera Partii Socjalistycznej. Kolumną na sygnałach (dwa auta plus dwóch policjantów na motorach), paraliżując na chwilę ruch w centrum Tirany, pędzimy na kolejne spotkanie. Tym razem z krytykowanym przez premiera merem stolicy, Edim Ramą. Młody, przekonujący, biegle mówiący po angielsku — nowe pokolenie postkomunistów. Mer ostro atakuje rząd. Stawia zarzut upolitycznienia policji i wszystkich dziedzin życia. Mówi „pod nas”, że rząd wyrzucił setki wyższych oficerów policji, wcześniej przeszkolonych przez UE. Bardzo krytycznie wypowiada się o prezydencie Albanii, podkreślając, że przy jego wyborze rząd wręcz korumpował posłów jego partii, proponując kwoty wielu tysięcy euro. W pewnym momencie mer Rama porównuje prawicowy rząd do tego z okresu stalinizmu (skąd my to znamy?). Na moje pytanie o przestępczość w jego mieście odpowiada, że to kwestia „permanentnej pracy” nowoczesnego państwa (a policja miejska to pies?). Socjalistyczny burmistrz krytykuje też wyborcze obietnice rządzącej partii (skąd my to znamy?) sprzed… 2 lat! Berisha obiecywał m.in. w 2005 roku załatwienie w ciągu 30 dni spraw dotyczących własności oraz nowe dowody osobiste dla wszystkich w ciągu 3 miesięcy. Po spotkaniu z nami na mera czekają trzy telewizje, podczas gdy po spotkaniu z premierem nie było żadnej (skąd my to znamy?)… Spotkanie z ministrem spraw wewnętrznych Bujarem Nishani przekonuje mnie, że szefowie MSW są chyba podobni do siebie, niezależnie od szerokości geograficznej. Na ścianie sali konferencyjnej napis: „Ministria e Brendshme”, po lewej flaga Albanii, po prawej — UE. Na stołach zatrzęsienie nektaru brzoskwiniowego produkcji włoskiej i wody mineralnej produkcji włoskiej, tak jakby w tym kraju nie można było wyprodukować tych prostych napojów. Minister Nishani chwali się sukcesami w walce z przestępczością, jak każdy szef MSW, i promienieje, gdy słyszy pytanie o spełnienie wyborczej obietnicy — dowodu osobistego dla każdego obywatela: dowody i paszporty mają być szybko; dowody w cenie nie więcej niż równowartość 10 euro, paszporty zaś 40-45 euro. Szef albańskiego MSW mówi po angielsku, nosi dobry garnitur, miło się uśmiecha i przyjmuje nas w eleganckiej sali. Luksusy kończą się po wejściu do resortowej toalety. W ubikacjach nie ma muszli klozetowych, są tylko specjalne miejsca na stopy. Niczym w dawnym ZSRR lub dziś w krajach muzułmańskich. Przez okno wyglądam na wewnętrzne podwórze. Widzę walające się śmieci, puste butelki… Albańska wieś potiomkinowska? Ostatnie spotkanie przed przerwą obiadową to 50-minutowa rozmowa z prezydentem Albanii — Bamirem Topi. Czeka na nas rekordowa liczba ok. 20 dziennikarzy, fotoreporterów i kamerzystów. W błyskach fleszy, ale i bez nich, prezydent sprawia wrażenie raczej introwertyka. Siedzi w garniturze zapiętym na guzik (!) i mówi wyłącznie po albańsku, tak jak ombudsman, a inaczej niż premier, szef MSW i lider opozycji. Jak wszędzie, podają nam kawę i wodę (oczywiście włoską). Na ścianie tylko flaga Albanii. Mam poczucie, że gdy chodzi o strukturę władzy, to w Albanii jest taka, jak pewnie będzie w Rosji za parę miesięcy, za premiera… Putina: malowany prezydent, karty rozdaje szef rządu. Przed Pałacem Prezydenckim jest jak u Stendhala: żołnierze w czerwono-czarnych uniformach (czerwona góra, czarne spodnie). Salutują nam majestatycznie, tak jak wcześniej policjant z MSW i później cywilny (!) ochroniarz w parlamencie. Obiadu nie jem — piszę bloga. A przy okazji ćwiczę dietę, co znakomicie poprawia mi samopoczucie. Po godzinnej przerwie — spotkanie z moim ulubionym albańskim politykiem, z opisywaną już przeze mnie w blogu dobrze ponad rok temu przewodniczącą jednoizbowego parlamentu (Kuvendi Popullor) Josefiną Topali. Cóż, piękna kobieta… Zresztą, w albańskiej polityce sporo ważnych funkcji zajmują kobiety i jakoś żadna z nich nie jest brzydulą. Majlinda Bregu jest ministrem integracji europejskiej, a Arenca Trashani, była minister integracji europejskiej, jest przewodniczącą albańskiej delegacji ds. kontaktów z Parlamentem Europejskim. Mimowolnie zauważam, że polscy politycy kobiety noszą wyraźnie dłuższe spódnice niż albańscy politycy kobiety… Szefowa parlamentu dziękuje nam za stanowisko mojej Komisji Spraw Zagranicznych PE w sprawie Albanii. Znowu jest bardzo dużo mediów, prawie jak u prezydenta. Widać pani Josefina dba o PR. I u niej jest, jak wszędzie, włoska woda mineralna. Posiedzenie wspólnego zgromadzenia PE-parlament Albanii. Trzech mówców na dzień dobry. Włoski ambasador Saba D’Elia, reprezentujący Radę UE, albańska „Miss Europe” Majlinda Bregu (ta sama od dwóch lat) i… polski akcent — Jan Truszczyński, niegdyś polski minister i nasz główny negocjator w rokowaniach akcesyjnych z UE, potem ambasador RP przy Unii, a teraz zastępca dyrektora generalnego w Dyrekcji Generalnej ds. Rozszerzenia w Komisji Europejskiej. Dyskusja trwa trzy godziny i, pomijając nasze pytania, przerodzi się w albańskiego politycznego ping-ponga. Tak jak przed rokiem w Strasburgu, tak jak przed dwoma laty w Tiranie: rząd oskarża opozycję, opozycja rząd, a postępy na drodze integracji Albanii z UE są raczej mierne. Gdy słyszę, jak obie strony się zacietrzewiają, dyskutując o wymiarze sprawiedliwości, to myślę — bez owijania w bawełnę — że opozycja boi się, iż rząd będzie używał sądów do walki z nią, a rządząca Partia Demokratyczna ma w tyle głowy, iż jak się władza — nie daj Boże! — zmieni, to Partia Socjalistyczna będzie zamykać obecną ekipę. Głos zabierają kolejni albańscy posłowie, m.in. były premier Ilir Meta, Arian Madhi, Rexhep Uka, Taulant Balla czy Skender Gjnushi. Ten przedostatni wyjmuje laptopa i bardzo dobrym angielskim odczytuje listę wyrzuconych z roboty wysokich oficerów policji. Ripostuje Gjnushi i tak w koło Macieju… A wszystko to pod godłem Albanii i dwiema flagami: albańską i unijną. O dziwo — po ośmiu godzinach spotkań wreszcie spotykamy albańską wodę mineralną — o nazwie „Lajthiza”. Jako Polakowi jest mi przyjemnie, że mój kraj jest jednym z dziesięciu członków UE, który już ratyfikował „porozumienie o stabilizacji i stowarzyszeniu między UE a Albanią” (charakterystyczne, że z tej dziesiątki aż szóstka to państwa „nowej” UE: obok Polski jeszcze Węgry, Słowacja, Słowenia, Litwa i Łotwa, a tylko czwórka „starej” — Hiszpania, Irlandia, Szwecja i Luksemburg). *** Najbardziej zabawnym momentem dzisiejszego długiego dnia (15 godzin z uroczystą kolacją!) była sytuacja, w której przewodnicząca naszej delegacji, Niemka Doris Pack, przedstawiając mnie (kolejny zresztą raz) szefowej albańskiego parlamentu, nagle, mimo że tego dnia już z dziesięć razy wymieniała moje nazwisko, pomyliła się i powiedziała: „Z Polski pan Kaczyński”… Gruchnął śmiech, a ja stwierdziłem, że to był komplement. A potem pomyślałem, że niejaki Freud ciekawe rzeczy pisał w swoim czasie o podświadomości. No i jaka jest ta podświadomość niemieckich polityków? Wszyscy z Polski to Kaczyńscy? 9.10.2007 Albania — dzień trzeci, ostatni. I znowu wizyta w parlamencie. Ichni sejm ma dwie nazwy: jedna to Zgromadzenie Ludowe — Kuvendi Popullor, druga, bardziej oficjalna, częściej spotykana w dokumentach to: Zgromadzenie Republiki Albańskiej, czyli Kuvendi i Republikës së Shqipërisë. Uff… Tutejszy parlament odziedziczył gmach po Komitecie Centralnym Albańskiej Partii Komunistycznej. Ma to ten plus, że budynek jest w bardzo dobrym stanie i ma znacznie lepsze wyposażenie (także sanitarne — w miarę normalne toalety!) niż choćby ten, w którym mieści się MSW. Enver Hodża, przez 40 lat (!) I sekretarz KC i albański dyktator, miał tu swoje przestronne, eleganckie biuro. Byliśmy w nim wczoraj (to w zasadzie dwa pomieszczenia na pierwszym piętrze) — piękna, gustowna sala recepcyjna służąca teraz przewodniczącemu, a właściwie przewodniczącej parlamentu. Wolę Josefinę Topali od towarzysza Envera Hodży — i ze względów merytorycznych, i estetycznych. Te drugie też są w życiu ważne. Reasumując: ubikacja Hodży zdecydowanie wygrywa z przaśną toaletą jego „towarzyszy od bezpieczeństwa”… *** Jeżdżąc po mieście, zwracam uwagę na często spotykane, czarodziejskie słowo: „kombetar”. „Kombetar” jest stadion, „kombetar” jest biblioteka… Proste: „kombetar” to „narodowy”. I właśnie na tym stadionie słabiutka piłkarska reprezentacja Albanii, sportowy Dawid, w historycznym 2004 roku wygrała jedną bramką z futbolowym Goliatem — ówczesnym mistrzem Europy Grecją. Było to w czasie eliminacji mistrzostw świata, skądinąd przegranych i przez Ateny, i przez Tiranę. Ale ta sensacyjna wiktoria sprzed 3 lat żyje dziś własną legendą, niczym epicka epopeja o herosach, którzy obronili wolność i honor narodu. No i ma swój polityczny podtekst, ze względu na skomplikowane historycznie stosunki albańsko-greckie. Pora wracać. Z sympatycznym eurodeputowanym z Cypru, Panayiotisem Demetriou (centroprawica), panią z protokołu dyplomatycznego i kierowcą przebijamy się na Lotnisko im. Matki Teresy (!) przez tirańskie korki, tym razem bez policyjnej obstawy. To nie są godziny szczytu, ale na ulicach spory ruch — trochę wbrew statystykom, które mówią, że na tysiąc Albańczyków przypada zaledwie ok. 60 aut. Policjanci dość sprawnie kierują rzekami samochodów; świateł na skrzyżowaniach nie widziałem, choć pewnie gdzieś tam są. Jedziemy na północ, w kierunku na Szkodrę, jedno z większych miast Albanii (ponad 80 tys. mieszkańców). Po półgodzinie skręcamy w prawo na lotnisko, które, podobnie jak w Warszawie, jest stosunkowo blisko centrum. Pamiętam tę drogę. Już raz nią jechałem. To było 2,5 roku temu — długa jazda po zniszczonej, wyboistej drodze. Autostradą byłoby mniej niż godzinę, a my — z brytyjskim socjalistą, trzeci już raz z kolei wybranym na posła do PE, Robertem Evansem — jechaliśmy i jechali. „Pilnowałem” wówczas wyborów w Szkodrze — bastionie antykomunizmu, gdzie opozycyjna Partia Demokratyczna wygrała, jak chciała. Pamiętam miejscową halę sportową, gdzie co weekend są mecze koszykówki, w której odbywało się nocne, żmudne, kiepsko zorganizowane liczenie głosów. Właśnie tam, a nie w lokalach wyborczych. Nikt nie miał tu zaufania do nikogo. Widziałem entuzjazm, zapał, wiarę „w nowe” — i zasypiałem ze zmęczenia. Może wtedy spotkałem pierwszy raz Arencę? Arenca mruży oczy i mówi, że chyba tak. Nie będę kłamał, że ją pamiętam. Nie pamiętam tej brunetki, swobodnie przechodzącej z angielskiego na włoski, potem na niemiecki, o jej albańskim nie wspomnę. Wszystkimi tymi językami mówi bez żadnego akcentu. Może i nic w tym dziwnego, bo studiowała i w Anglii, i w Italii, i w RFN. Siedzimy obok siebie na kolacji i Arenca w trakcie kolejnych przystawek i drugich dań mówi o strachu. Strachu ludzi w Szkodrze, którzy jeszcze w latach 90. bali się — już przecież ładnych parę lat po upadku (?) komunizmu w jej kraju — że komuna wróci i zaczną się represje, jak kilkadziesiąt lat wcześniej. O dziadku, który… Zresztą czy człowiek „z Zachodu”, z bogatej Unii, może zrozumieć ludzi z najbiedniejszego kąta Europy, zapomnianego przez Boga i UE? Może, Arenca, może. Bo my z Europy Środkowo-Wschodniej, bardzo szeroko rozumianej, mamy podobne — choć nie takie same — doświadczenia. Mówił o tym dziś w albańskim parlamencie Słoweniec — Jelko Kacin. Tak więc Albańczyków rozumiemy — może nie w 100 procentach — ale znacznie lepiej niż nasi koledzy znad Tamizy czy Sekwany. Zresztą Arenca to rozumie. Arenca Trashani, w 2005 roku wybrana na posła do Kuvendi, właśnie wtedy, gdy „pilnowałem” wyborów parlamentarnych (w Szkodrze było spokojnie, gorzej w Tiranie, gdzie zabito członka komisji wyborczej). Arenca — zupełnie jak ja — była ministrem integracji europejskiej, a teraz jest współprzewodniczącą albańskiej delegacji ds. kontaktów z europarlamentem. Chciałbym jej życzyć, aby ludzie ze Szkodry nie bali się już więcej. *** W sali VIP-ów na lotnisku w Tiranie jest i światowo, i narodowo. Światowo, bo na ścianie wisi osiem zegarów, z których każdy pokazuje czas w innym mieście. Czytam podpisy: Los Angeles, Waszyngton, Londyn, Tirana oczywiście, Ateny, Ankara, Hongkong, Tokio. Tak właśnie Albańczycy leczą kompleksy. Ich stolica, obok dwóch sławnych miast USA, stolic Wielkiej Brytanii i Japonii, ale i trudnych sąsiadów: Turcji i Grecji. Narodowo, bo na ścianach wiszą ryciny z albańskimi krajobrazami (autor ma greckie nazwisko: Anastas Konstandini), do których dołączono fragmenty wierszy albańskiego wieszcza Lasgusha Poradeciego. Narodowo, bo na sąsiedniej ścianie widzę wielki olejny obraz (socrealizm? nacjonalrealizm?) z młodzieńcem owiniętym czerwoną flagą Albanii, z charakterystycznym czarnym dwugłowym orłem pośrodku. W VIP-owskim saloniku proszę o herbatę, wywołując zdziwienie, bo przecież Albania, jak całe Bałkany, to region kawy (tureckiej!). W końcu przynoszą… Już pierwszy rzut oka wystarczy, aby zorientować się, że wpadłem. Dostałem… rumianek, niczym chore na brzuszek dziecko. A rumiankiem trudno wznieść albański tradycyjny toast „gezuar”, czyli „na zdrowie”. *** Gdyby KE teraz, po naszej wizycie, przygotowywała doroczną ocenę przygotowań Albanii do członkostwa, pewnie wypadłaby ona bardziej pesymistycznie. Na szczęście dla naszych gospodarzy KE zrobiła ją już wcześniej, obserwacje więc towarzyszącego nam „numeru 2” w Dyrekcji Generalnej ds. Rozszerzenia KE, Polaka Jana Truszczyńskiego — obserwacje raczej pesymistyczne — na to stanowisko Komisji wpływu mieć nie będą. Choć na ogólną atmosferę na pewno tak. A tę można by zawrzeć w jednym zdaniu: postęp jest, ale zbyt wolny. Trochę właśnie w tym duchu rozmawiam na lotnisku z moim kolegą z Cypru. Problem Albanii bowiem wydaje się realizacją starego polskiego powiedzenia: „złapał Kozak Tatarzyna, a Tatarzyn za łeb trzyma”. Władza i opozycja wzajemnie się szachują, tyle że z tego nie ma szacha-mata, jedynie nieustający pat. I tak w kółko. Tak było przed trzema laty, gdy rządzili postkomuniści (oficjalnie: socjaliści), tak jest teraz, gdy u władzy są demokraci. Choć jednak trzeba być sprawiedliwym: postęp, zwłaszcza w gospodarce, wyglądzie miasta, jest niewątpliwy, w polityce też, tyle że tu oczekiwania są może najbardziej rozdęte, powiększone dodatkowo wyborczymi obietnicami. *** Tym razem nie spotykam w Tiranie naszego ambasadora, Artura Tomaszewskiego, którego poznałem przed dwoma laty. Wyjechał do Warszawy, gdzie toczy ciężki bój o zdrowie. Niech wraca z wygraną!*** Ta wizyta była też dla mnie ciekawą lekcją tego, jak eurodeputowani mogą lobbować. Jeden z naszych kolegów z „nowej” Unii (kraj słowiański), obojętnie, czy zadawał pytanie prezydentowi, premierowi, szefowej parlamentu, ombudsmanowi, szefowi MSW czy posłom, miał tylko jeden lejtmotyw: prawa własności, gwarancje dla zagranicznych inwestorów… Cóż, facetowi chodziło o inwestycje turystyczne i dobrze po prostu „dbał” o interesy tego — silnego w jego kraju — sektora gospodarki. Przesłanie z tych wszystkich spotkań strona albańska mogła mieć tylko jedno: eurodeputowanym zależy na… no, wiadomo, na czym, skoro bez przerwy o tym mówią. *** Cóż, przyjdzie mi bronić Gronkiewicz-Waltz przed atakami PiS. Byłem w Tiranie i widziałem (i poczułem): tamtejsze ulice i drogi są jeszcze gorsze niż w Warszawie. A więc niech PiS nie przesadza: nasza stolica jest jednak nieco lepsza od stolicy Albanii. Sukces jest? Jest. I cicho, nie narzekać. 10.10.2007 Podsumowuję podróż do Albanii, segreguję notatki, dokumenty, doniesienia albańskiej prasy anglojęzycznej. Spisuję fakty i wrażenia, zwłaszcza takie, w których dostrzegam echa tego, co dzieje się w Polsce. W Albanii pod rządami prawicy — niczym w Polsce — postępuje dekomunizacja. Także w ważnej (!) sferze symboli. Z inicjatywy rządzącej Partii Demokratycznej i jej klubu poselskiego powstała rezolucja albańskiego parlamentu potępiająca dyktatorskie rządy i negatywną rolę w historii tego kraju lidera komunistów Envera Hodży (Hoxhy), władającego Albanią 43 lata! W tym ważnym czasie lewicowa opozycja uczciła jego pamięć. Skąd my to znamy? Czyż nie jest to przykład albańskiej polityki historycznej? Rząd albański zdecydował pogodzić się z ekonomicznymi faktami i zaakceptować powszechną samowolę budowlaną. Chodzi o olbrzymią ilość ok. 100 tysięcy (!) nielegalnie zbudowanych domów w całej Albanii, z czego ponad połowa powstała w Tiranie. W stolicy kraju dotyczy to 36 skupisk i 57 tys. hektarów. Władza nadrabia kilkunastoletnie zaległości i próbuje jakoś opanować bałagan powstały za rządów i lewicy (dłuższych), i prawicy (krótszych). Albania to kraj tolerancyjny religijnie, jednak do pewnych granic. Siedmiu na dziesięciu Albańczyków to muzułmanie, pozostali to chrześcijanie (ale prawosławnych jest dwa razy więcej niż katolików), choć z kolei w albańskim Kosowie jedna z największych partii to chrześcijańska demokracja albańskojęzycznych Kosowarów. Wszystkie te wspólnoty religijne żyją zgodnie, lecz ostatnio muzułmanie ostro zaprotestowali przeciwko pomysłowi, aby katolicka błogosławiona, Matka Teresa z Kalkuty, została umieszczona — jako symbol Albanii — na nowych dowodach osobistych, które mają być wyemitowane w przyszłym roku. Wspólnota islamska poszła dalej, powołując się na konstytucję, która gwarantuje laicki charakter państwa, i zaprotestowała przeciwko temu, aby Matka Teresa była patronką wszystkich publicznych instytucji — choć jej imieniem nazwane jest lotnisko w Tiranie. Chociaż takich problemów nie mamy w Polsce…  Świętej pamięci Ambasador Artur Tomaszewski zmarł w Polsce, wkrótce po mojej drugiej wizycie w Albanii (przyp. aut.).\nkwiecień 2005Bośnia, Hercegowina, zapach wojny Dostępne w wersji pełnej\nKosowo w bałkańskim kotle Dostępne w wersji pełnej\nMontenegro — Czarna Góra przemytu Dostępne w wersji pełnej\nSto godzin w Moskwie Dostępne w wersji pełnej\nHiszpania sukcesem pachnąca Dostępne w wersji pełnej\nMała wielka Portugalia Dostępne w wersji pełnej\nCypr — podzielona wyspa Dostępne w wersji pełnej\nMołdawia — najbiedniejszy kraj Europy? Dostępne w wersji pełnej\nDziennik kijowski — zapiski z wojny domowej Dostępne w wersji pełnej\nCzęść II Kaukaz Dostępne w wersji pełnej\nDumna Armenia Dostępne w wersji pełnej\nGruzja dla „Miszy” Dostępne w wersji pełnej\nAzerbejdżan — dynastia po kaukasku Dostępne w wersji pełnej\nCzęść III Bliski Wschód Dostępne w wersji pełnej\nWybory w Palestynie Dostępne w wersji pełnej\nCud w Izraelu Dostępne w wersji pełnej\nWidziałem rakiety Hamasu Dostępne w wersji pełnej\nJordania, czyli „soft islam” Dostępne w wersji pełnej\nCzęść IV Azja Dostępne w wersji pełnej\nZapiski z Kazachstanu Dostępne w wersji pełnej\nIndie: między tradycją a nowoczesnością Dostępne w wersji pełnej\nChiński dziennik podróży Dostępne w wersji pełnej\nChiny po raz drugi… Dostępne w wersji pełnej\nTimor-Leste Dostępne w wersji pełnej\nCzęść V Afryka Dostępne w wersji pełnej\nMauretania — kraj łagodnego islamu Dostępne w wersji pełnej\nMauretania po raz drugi, czyli jak zostałem honorowym obywatelem Dostępne w wersji pełnej\nMali — Czarna Afryka po raz pierwszy Dostępne w wersji pełnej\nNiger — w najbiedniejszym kraju świata Dostępne w wersji pełnej\nMasr, czyli Egipt Dostępne w wersji pełnej\nGhana — twarze Afryki Dostępne w wersji pełnej\nCzarna Afryka, czyli jak przeżyłem katastrofę… Dostępne w wersji pełnej\nRuanda — w cieniu trybunału Dostępne w wersji pełnej\nBurundi: między pięknem a biedą Dostępne w wersji pełnej\nRPA, czyli dość europejska Afryka Dostępne w wersji pełnej\nAngola avante! Dostępne w wersji pełnej\nCzęść VI Ameryka Północna Dostępne w wersji pełnej\nLos Angeles — między Hollywood a Chinatown Dostępne w wersji pełnej\nCzęść VII Ameryka Łacińska Dostępne w wersji pełnej\nPeru — kraj dzieci, spuścizna Inków Dostępne w wersji pełnej\nBrazylia — nowe mocarstwo Dostępne w wersji pełnej\nCZARNOGÓRA Dostępne w wersji pełnej\nHISZPANIA Dostępne w wersji pełnej\nALBANIA Dostępne w wersji pełnej\nUKRAINA Dostępne w wersji pełnej\nMOŁDAWIA Dostępne w wersji pełnej\nARMENIA Dostępne w wersji pełnej\nGRUZJA Dostępne w wersji pełnej\nIZRAEL Dostępne w wersji pełnej\nTIMOR Dostępne w wersji pełnej\nCHINY Dostępne w wersji pełnej\nANGOLA Dostępne w wersji pełnej\nBURUNDI Dostępne w wersji pełnej\nGHANA Dostępne w wersji pełnej\nMAURETANIA Dostępne w wersji pełnej\nNIGER Dostępne w wersji pełnej\nRUANDA Dostępne w wersji pełnej\nUSA Dostępne w wersji pełnej\nBRAZYLIA Dostępne w wersji pełnej\nPERU Dostępne w wersji pełnej\nW skórze reporteraSpis treściOkładkaKarta tytułowaCzęść I EuropaSerbia — między Moskwą a BrukseląAlbania — reaktywacjaJak w Albanii zostałem Kaczyńskim…Bośnia, Hercegowina, zapach wojnyKosowo w bałkańskim kotleMontenegro — Czarna Góra przemytuSto godzin w MoskwieHiszpania sukcesem pachnącaMała wielka PortugaliaCypr — podzielona wyspaMołdawia — najbiedniejszy kraj Europy?Dziennik kijowski — zapiski z wojny domowejCzęść II KaukazDumna ArmeniaGruzja dla „Miszy”Azerbejdżan — dynastia po kaukaskuCzęść III Bliski WschódWybory w PalestynieCud w IzraeluWidziałem rakiety HamasuJordania, czyli „soft islam”Część IV AzjaZapiski z KazachstanuIndie: między tradycją a nowoczesnościąChiński dziennik podróżyChiny po raz drugi…Timor-LesteCzęść V AfrykaMauretania — kraj łagodnego islamuMauretania po raz drugi, czyli jak zostałem honorowym obywatelemMali — Czarna Afryka po raz pierwszyNiger — w najbiedniejszym kraju świataMasr, czyli EgiptGhana — twarze AfrykiCzarna Afryka, czyli jak przeżyłem katastrofę…Ruanda — w cieniu trybunałuBurundi: między pięknem a biedąRPA, czyli dość europejska AfrykaAngola avante!Część VI Ameryka PółnocnaLos Angeles — między Hollywood a ChinatownCzęść VII Ameryka ŁacińskaPeru — kraj dzieci, spuścizna InkówBrazylia — nowe mocarstwoIlustracjeCZARNOGÓRAHISZPANIAALBANIAUKRAINAMOŁDAWIAARMENIAGRUZJAIZRAELTIMORCHINYANGOLABURUNDIGHANAMAURETANIANIGERRUANDAUSABRAZYLIAPERUKarta redakcyjna\nCopyright © by Ryszard Czarnecki, 2011All rights reservedRedakcjaMarzena CzaporowskaProjekt okładkiPaulina Radomska-SkierkowskaOpracowanie graficzne i techniczneJarosław SzumskiISBN 978-83-7506-855-9Zysk i S-ka Wydawnictwoul. Wielka 10, 61-774 Poznańtel. 61 853 27 51, 61 853 27 67dział handlowy – tel./faks 61 855 06 90sklep@zysk.com.plwww.zysk.com.pl www.woblink.comPlik EPUB opracowany przez Woblink i eLib.pl\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/W_skorze_reportera-ebookRO/p37773i94625" target="_blank" title="W skórze reportera [Ryszard Czarnecki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="W skórze reportera [Ryszard Czarnecki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


czwartek, 02, czerwiec 2011 08:49\nNa sali gimnastycznej szkoły w Wojaszówce zgromadzono około 200 uczniów. Część dzieci dowiózł autokar z Ustrobnej, Bratkówki i Odrzykonia. Artyści wciągali dzieci do zabawy, zachęcali konkursami i drobnymi upominkami w nagrodę. Zachęcali do wspólnego śpiewania piosenek, których tekst związany był z przestrzeganiem zasad bezpieczeństwa na drodze.\nGrupa estradowa „Szafir” z Krosna, prowadzi podobną działalność profilaktyczną już od kilkunastu lat, w całej Polsce. Uczestniczyła miedzy innymi w programie „Dorastam Bezpiecznie” realizowanym w Krośnie. Programy artystyczne poruszają np. tematykę zdrowia czy ekologii. W Wojaszówce przedstawiono program o bezpieczeństwie w ruchu drogowym, ale nie tylko. W formie zabawy pokazano jak zachowywać się w przypadku ataku agresywnego psa, lub gdy ktoś obcy zaczepia dziecko.\nWójt gminy Wojaszówka ufundował poczęstunek dla dzieci z okazji Dnia Dziecka, a Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego przekazał do szkół odblaskowe naklejki dla każdego z uczniów. – Wasi wychowawcy przekażą wam takie odblaskowe naklejki – mówił Marek Hejnar, zastępca dyrektora WORD w Krośnie – bardzo proszę, żeby one nie zostały przyklejone gdzieś na lodówce. One są dla was, żebyście byli widoczni i bezpieczni na drodze.\nMarek Hejnar, zastępca dyrektora WORD w Krośnie\nTakże podczas przedstawienia podkreślano znaczenie odblasków – Odblaski muszą być na wierzchu, żeby mogły odbijać światło – tłumaczył dzieciom czarodziej z grupy estradowej „Szafir”.


Jak wygląda nauka tańca flamenko? Odkryj pasję tańca w Sewilli\nOstatnio aktualizowana: 2017-09-13\nLekcja tańca flamenko w Sewilli\nFlamenko, Sevillanas i Feria de Abril\nFlamenko to synonim pasji, tej samej pasji którą znajdziemy w andaluzyjskiej stolicy - Sewilli. Ten gorący region w południowej Hiszpanii jest kolebką tej tradycyjnej sztuki, która obejmuje gitarę, śpiew i taniec.\nKażdego roku wiele miast świętuje tradycyjne andaluzyjskie targi, czyli tydzień tańca, zabawy i spotkań ze znajomymi i rodziną, prawdziwa feria barw i dobrego humoru. Trzeba przyznać, że Feria w Sewilli jest po prostu spektakularna.\nW większości miast okres ferii zbiega się z miesiącami letnimi - zwykle wypada w sierpniu. W Sewilli za to, ze względu na ekstremalne temperatury w środku lata, targi odbywają się w już w kwietniu, stąd Feria de Abril, czyli Kwietniowe Targi.\nFeria de Abril w Sewilli co roku pozwala nam cieszyć się momentami naprawdę niezwykłymi, pełnymi kolorów i ruchu. W wirze fiesty andaluzyjskie tradycje mieszają się z barwnymi sukniami flamenko, powłóczystymi krokami tańca znanego jak sevillanas i karocami zaprzężonymi w dostojne konie, dodające temu festiwalowi charakteru trudnego do podrobienia.\nNa Kwietniowej Ferii nie może zabraknąć typowego andaluzyjskiego jedzenia doprawionego sławnym winem fino, które zimne, świetnie studzi gorącą atmosferę radości i zabawy. Chociaż tapas są znakomite, a wina nie brakuje, to oczy wszystkich skupione są na niezwykłych pokazach Flamenko i Sevillanas (tańca wywodzacego się z Andaluzji). Podziwiać można występy tak profesjonalnych tancerzy jak amatorów, ale także osób które dołączają do 'pląsów' tylko dla zabawy.\nDla niewprawnego oka, oba style taneczne są bardzo podobne, istnieją jednak pewne różnice. Choreografia Sevillanas jest dość prosta, można powiedzieć, że to taniec rodem z ferii, dlatego też tańczy się go w parach. Ze względu na nieskomplikowane kroki, znajomość sevillanas okazuje się bardzo przydatna przy nauce flamenko, bo taniec stanowi dobrą podstawę dla skomplikowanych ruchów, którymi wykazuja się tancerze flamenko.\nPasja do flamenko\nPoczątkowo, tańcu flamenko towarzyszyło jedynie rytmiczne klaskanie znane jako "toque de palmas". Dziś flamenko nie może obejść się bez dźwięku gitary i innych instrumentów, takich jak "cajón" czyli skrzynki perkusyjnej.\nFlamenko jest sztuką, namiętną i wyrazistą. Poprzez swoje ruchy, mowę ciała i mimikę, tancerze flamenko rozwijają kolejno większość z silnych emocji towarszyszących nam na codzień, od explozji radości, pasji i miłości po gorycz, smutek, głęboki ból.\nOglądanie spektaklu flamenko to prawdziwa przyjemnosć dla zmysłów. Tancerka poprzez wystudiowane ruchy, ogromną ekspresje twarzy, rytm, potrafi przekazać to co ma w środku, uczucia, które pcha jej ciało w myśl choreografii.\nCiągłe ruchy delikatnych ciał tancerek są przesadzone i agresywne, razem z typowym strojem, falbaniastymi spódnicami i szalami, które podkreślają skręty towarzyszące recitalowi udręczonych gestów.\nFlamenko XXI wieku\nFlamenko na dzień dzisiejszy ma się znakomicie i cieszy z ogromnej ilości miłośników i entuzjastów tej szlachetnej, czystej formy sztuki nie tylko w Hiszpanii, ale na całym świecie. Prawie wszystkie hiszpańskie miasta oferują zajęcia z tańca, nauki gry na gitarze czy śpiewu. W ostatnich latach jak grzyby po deszczu zaczęły pojawiać się szkoły w Stanach Zjednoczonych i Japonii, ta ostatnia ma więcej szkół Flamenko niż Hiszpania!\nJeśli chciałabyś zacząć swoją przygodę z flamenko, to nic prostszego! Minimalny wiek tancerek to 3 latka, a jedyne wymagania to specjalne buty do flamenko (z obcasikiem) i oczywiście miłość do tańca.\nButy do flamenko\nNajważniejszą częścia stroju tancerza są jego buty. Mężczyźni zazwyczaj używają pantofli z niskim obcasem, natomiast buty tancerki mają sznurowadła lub guziki, który utrzymuje górną część stopy, posiadają też niewielki obcas.\nObcas mierzy zwykle od 2,5 do 7 cm i występuje w trzech różnych formatach; "Standardowe", "Carette" (zakrzywione) i "Cubano" (niski i gruby). Co ciekawe, w obcasie osadzone są gwoździe, dzięki którym przy wybijaniu rytmu słychać ten specyficzny, tępy odgłos stóp uderzającyh o ziemię. Im więcej treningu, a tym samym umiejętności nabytych przez tancerza, tym głośniejszy jest wystukiwany dźwięk.\nJeśli istnieje coś, co powinniśmy z uporem kultywować i nie pozwolić zaniknąć to tradycje. Dzięki szkołom flamenko, dziesiątki i setki uczniów w każdym wieku, może poznawać tajniki tej starej sztuki. Popularność szkół flamenko tylko utwierdza w przekonaniu, że ten taniec to nie przestarzała tradycja a żyjąca i mająca się doskonale sztuka praktykowana przez ludzi w każdym wieku.\nGłośna i pełna pasji celebracja niektórych zwyczajów czy tradycji dla nieprzyzwyczajonych do tego widoku oczu turysty może wydawać się conajmniej przesadzona. To właśnie ta dedykacja i poświęcenie sprawia, że flamenko to sztuka, która żyje, z pokolenia na pokolenie, urozmaicając niezwykle bogatą historię Andaluzji.\nFlamenko to sztuka otwarta dla każdego, kto chce dobrze się bawić, dlatego turyści sa bardzo mile widziani. Jeśli myślicie o odwiedzeniu Andaluzji, powinniście dodać lekcję ognistego flamenko do swojej listy rzeczy do zrobienia. Najlepiej zacząć od zameldowania się w sercu andaluzyjskiej stolicy, dom do wynajęcia w Sewilli znajdziecie bez problemu, a stąd tylko krok od odkrycia miasta pełnego historii, uroku i niesamowitej kultury.\nDziękujemy Esther Vélez i uczniom szkoły "Estudio Flamenco" w Sewilli za pomoc przy tworzeniu artykułu.


Te wymagania wydają się prawdziwe ale da 30FPS. Czemu miało by niby chrupać na GTX 1070? Na tej karcie będzie płynnie jak na masełku.\nRGB to zło, a komputer to nie choinka Myślałem o Trident Z od GSkilla (wklejałem nawet linki do niższych przepustowości wyżej) pytając o różnice między pamięciami oznaczonymi jako GTZ a GTZSW, bo z opisu wydawały się identyczne\nPrzez esteri · Napisano 2 minuty temu\nNie. Nawet jak byłem w szpitalu to nic się nie dało załatwić na "lewo" dając w łapę. Może dlatego, że nie wiem jak coś takiego załatwiać. To znaczy jak gadać i z kim gadać. Przecież nikt ci nie powie. Tu ci załatwimy to czy tamto xD\nPrzez andzic · Napisano 2 minuty temu\nCześć, Prośba o pomoc w wyborze jak najcichszego laptopa do gier do 7000 PLN. Gram praktycznie tylko w World of Tanks i w Starcraft II, sporadycznie coś innego. Zależy mi żeby w tych dwóch grach było jak najwięcej FPS na najwyższych ustawieniach. Myślałem o 17 calach, ale 15,6 też wchodzi w grę, ekran 144HZ. Z tego co do tej pory wyczytałem na forum najlepiej chyba będzie wziąć procesor Intela z serii 9 z możliwością undervolting. Pytanie też jaka grafika - co się mniej grzeje - 1660 Ti czy 2060. Czy ten laptop będzie sensownym wyborem w moim przypadku? (nie wiem tylko jaki ekran tam jest) https://www.x-kom.pl/p/575725-notebook-laptop-173-lenovo-legion-y540-17-i7-9750hf-32gb-960-win10-rtx2060.html A może znajdzie się coś co będzie cichsze? Z góry dziękuję.\nOczywiście, temperatura spadnie o kilka dosłownie stopni wtedy. Nawet w poprzednim GPU, które miało te wyniki spoko spadała po otwarciu. Ale jak już pisałem - nie fiksujmy się też tylko na nich. Jeśli jedynym problemem (przynajmniej moim zdaniem) byłoby to, że sprzęt grzeje mi się to ~82° podczas grania w tzw. grę (no albo benchmarkowanie) to pewnie nawet bym tutaj nie napisał 😛 Tak, powinno być chłodniej ale nie tylko o to chodzi. Temperatura sama przez się odgłosów nie wydaje.


Wielkie spółki w dzisiejszych czasach zwykle obracają ogromnymi środkami finansowymi i z tego powodu powinny być zabezpieczone » Michalski-farm\nNieistotne czy jesteśmy firmą, która stawia kolejne biurowce czy sprzedaje odżywki - jeśli zarządzamy dużym majątkiem, to powinniśmy na stałe mieć podpisaną umowę z dobrym adwokatem.\nNormalnie nie myślimy o takich sprawach, jak akty prawne albo ewentualne pozwy.\nZazwyczaj każdy właściciel firmy po prostu ma kadrową, która niejednokrotnie także jest jednocześnie księgową. Jednak, należy pomyśleć nad podjęciem stałej współpracy z dobrymi prawnikami, ponieważ nigdy nie wiemy, co może nam się przytrafić. Możemy być pozwani przez kogoś lub po prostu będziemy podpisywać umowę z nowym kontrahentem i będziemy mieli zamiar ją sprawdzić. Tym bardziej, jeżeli umowa będzie podpisana na ogromną kwotę. Zamiast za każdym razem szukać adwokata lepiej mieć jedną, a sprawdzoną kancelarię, z którą będziemy stale współpracować.\nMasz ochotę pogłębić swoją wiedzę z tego zagadnienia? Służymy pomocą. Wystarczy wejść na kolejną witrynę i tam dowiedz się więcej uzyskanie patentu szczegółów.\nPo dłuższej współpracy kancelaria - Sprawdź naszą kancelarię w Radomiu adwokacka zechce już nas traktować niczym stałego klienta, a więc natychmiast będziemy mogli mieć nadzieję na duże zaangażowanie ze strony jej prawników. Poza tym, nie będziemy zmuszeni uiszczać opłatę za każdą radę oddzielnie (co generowało by zapewne większe kwoty), a po prostu będziemy opłacać comiesięczny, ustalony wcześniej, abonament.\nBędzie to dobre dla obu stron, gdyż nie będzie wytwarzało tony faktur, które będziemy musieli księgować i archiwizować dla ewentualnej kontroli z urzędu skarbowego. Fachowa kancelaria adwokacka będzie także kompetentnie prowadzić wszystkie nasze sprawy.\nTags: umowa, księgowa, spory, urzędu skarbowego, adwokata


Cytadela w Khan Wars - 🌟 Desercik.pl\nCytadela w Khan Wars to obiekt na mapie oznaczony specjalną ikoną, przez co łatwo go odnaleźć. Cytadela to najważniejszy element rozgrywki związanej z gildiami. Za jej pomocą zdobywa się punkty gildii do rankingu. W niej możesz budować budynki, trenować armię, wysyłać kampanie i wiele więcej. Cytadela znajduje się w każdym oznaczonym terytorium na mapie.\nJak podbić Cytadelę?\nJak obliczana jest wymagana populacja?\nW celu podbicia cytadeli musisz być członkiem gildii. Naciskając na każdą z cytadel zobaczysz informacje o wymaganiach, populacji w cytadeli, liczbie wsparcia.\nPopulacja potrzebna do podbicia cytadeli bazuje na pojemności mieszkań w niej. Jest to 50% maksymalnej dozwolonej populacji w cytadeli. Przykład: niech pojemność mieszkań cytadeli wynosi 820. Wtedy 410 populacji atakującego musi przeżyć do końca bitwy, aby podbić ją.\nMożesz wysłać tyle ataków na Cytadelę ile tylko zechcesz. Pamiętaj, że Cytadela może być wspierana przez nielimitowaną ilość wsparć.\nCytadela może być atakowana i podbita z Twoich zamków lub cytadel rządzonych przez Twoją gildię.\nKażdy członek gildii możesz rządzić maksymalnie 1 cytadelą w tym samym czasie. Z tego powodu Twoja gildia nie może podbić więcej cytadel niż ma członków. Przykładowo: gildia z 16 członkami nie może podbić więcej niż 16 cytadel.\nPo zdobyciu cytadeli będzie ona pod protekcją przez następne 3 godziny i wtedy nikt nie będzie mógł jej atakować.\nCytadele to obiekty na mapie. Jeżeli jesteś członkiem gildii, to możesz wysyłać kampanie do nich. Po kliknięciu na cytadelę zobaczysz okienko, gdzie znajdziesz wszystkie potrzebne informacje.\nJeżeli jesteś członkiem gildii, to możesz wysłać ataki na cytadele. W okienku każdej cytadeli znajdziesz informację o wymaganej populacji, która musi przeżyć do końca bitwy, aby ją podbić. Możesz oczywiście atakować mniejszą populacją, ale wtedy cytadeli nie podbijesz.\nPo zdobyciu cytadeli będzie ona pod protekcją przez następne 3 godziny i wtedy nikt nie będzie mógł jej atakować. Wykorzystaj ten czas do wytrenowania armii lub wysłania do niej wsparcia z innego miejsca.\nWsparcie może być wysłane z zamków graczy lub cytadel rządzonych przez Twoją gildię. Jeżeli jesteś wrogiem i chcesz przejąć cytadelę, to na jej profilu znajdziesz informację o aktywnych wsparciach do niej. Liczby koło ikony reprezentują liczbę wsparć oraz ogólną populację.\nTa ikona reprezentuje obecną populację wybranej cytadeli. To bardzo pomocne jeżeli planujesz atak lub wsparcie jej.\nKiedy gildia podbije cytadelę, wszyscy jej członkowie mogą pomagać w jej obronie oraz rozwoju. Każda cytadela dostępna jest z mapy lub listy cytadel w menu gildii. Kiedy otworzysz okno cytadeli, to najważniejszymi opcjami są:\nKażdy członek gildii może być władcą tylko jednej cytadeli. Jeżeli jesteś członkiem gildii i podbijesz cytadelę, to z automatu zostaniesz jej władcą. Jeżeli jesteś członkiem gildii i masz już cytadelę, to możesz nadal atakować takie punkty na mapie i zdobywać je, ale tak zdobyta cytadela zostanie bez władcy. Wtedy członek gildii z odpowiednimi uprawnieniami może przydzielić władcę dla takiej cytadeli. Władca cytadeli może być zmieniony co 12 godzin.\nKażdy członek gildii może przekazać skarby na rzecz rozbudowy jej. Nie ma znaczenia czy jesteś jej władcą czy nie. W odróżnieniu od zwykłych budynków na zamku, Mieszkania na cytadeli mają dwa razy większą pojemność: 101788! Rozbudowa budynków na cytadeli odbywa się natychmiast i nie ma czasu oczekiwania. Cytadela posiada tylko 6 budynków: Koszary, Strzelnicę, Stajnie, Warsztat, Zakon oraz Mieszkania.\nTo najważniejsza rzecz w gildiach. Każda populacja wyszkolona w cytadeli przyzna 1 punkt gildii w rankingu gildii. Będziesz potrzebował jak największej liczby armii, ale możesz to osiągnąć, zdobywając coraz więcej cytadeli i tocząc bitwy ze swoimi wrogami, dzięki czemu możesz mieć więcej miejsca w mieszkaniach, aby zwiększyć liczbę ludności. Każdy członek gildii może przyczynić się do tego dzięki własnym zasobom. Możesz trenować wojsko w każdej cytadeli. Ilość jednostek i ich rodzaj jest ważna, więc radzimy ci zawsze omawiać to ze swoimi kolegami z gildii. Szkolenie armii to natychmiastowy proces, więc nie trzeba czekać.\nWładcą cytadeli może być tylko jedna osoba, która zarządza wszystkimi wychodzącymi kampaniami z niej oraz formacjami. Armia w cytadeli będzie mieć takie same umiejętności i ulepszenia jak władca.\nKiedy gildia posiada cytadele, to władca cytadeli może wysyłać kampanie z niej. Pamiętaj, że władca może wysłać z cytadeli tylko dwa typy kampanii: atak i wsparcie. Władca nie może wspierać innych graczy. Jedynym możliwym celem jest inna cytadela.\nDiablo III 1-ego czy 3-iego lutego?\nForge of Empires także obchodzi Halloween\nAktualizacja 1.9 do gry MMO Rift


RTW - Katalog stron Dodaj-sie.pl\nTagi: wędkarstwo, portal wędkarski, rtw, RTW\nKomunikacja społeczna obecnie jest znacznie rozwinięta. Głownie zawdzięcza to ona technologii. Mamy na rynku dostępnych multum urządzeń, jakie służą między innymi do komunikowania się ze sobą. Chociaż większość tych narzędzi technicznych nie miałaby znaczenia gdyby nie posiadały one połączenia z netem. Na pewno komunikowanie się pomiędzy sobą posiada bardzo ważną rolę w doskonaleniu pasji. Bez powątpiewania RTW jest portalem internetowym, który nastawiony jest na toż, ażeby wszyscy zafascynowani wędkarstwem mogli wymieniać między sobą poglądy tudzież doświadczenia, natomiast jeszcze dowiedzieć się czegoś nowego. Bez najdrobniejszych wątpliwości ów portal wędkarski jest ogromną skarbnicą wiedzy, a dodatkowo ogromnym polem możliwości. Tutaj wszyscy zwolennicy wędkarstwa mogą komunikować się ze sobą bez żadnych utrudnień. Na pewno warto z owego zastosować. Przeto nadzwyczaj serdecznie namawiamy na owy portal wszystkich tych dla których wędkarstwo jest pasją, jaką chcieliby doskonalić. Ponadto każdy zarejestrowany na tym portalu może wziąć udział w niezwykłym konkursie ''Wędkarz Roku''.


PKO BP obniża koszty kredytów hipotecznych - Superbiz.se.pl\nSuperBiz wiadomości PKO BP obniża koszty kredytów hipotecznych\n05.02.2016, godz. 16:19\nNajwiększy polski bank chce zawalczyć o nowych kredytobiorców. Dla tych, którzy planują zaciągnięcie pożyczki na zakup domu w PKO BP do końca marca tego roku, czekają promocyjne warunki cenowe - dodatkowe obniżenie marży kredytu hipotecznego o 0,1 pp., nawet do poziomu 1,3 pp.\n– Już od najbliższego poniedziałku wprowadzamy promocję kredytów hipotecznych dla klientów, którzy w długookresowym terminie będą zacieśniać z nami relację. Oferta oparta jest na dodatkowej obniżce marży kredytu. To oferta dla klientów, którzy mają 3 z 5 produktów, wniosą wymagany wkład własny i złożą wniosek kredytowy w oddziale PKO Banku Polskiego w terminie od 8 lutego do 31 marca bieżącego roku – mówi agencji informacyjnej Newseria Agnieszka Krawczyk, dyrektor Departamentu Produktów Bankowości Hipotecznej w PKO Banku Polskim.\nZobacz koniecznie: Banknot 500 zł już w przyszłym roku. Zobacz, jak może wyglądać\ntagi: PKO Bank Polski pko bp PKO BP cena kredytu PKO BP koszt kredytu PKO BP kredyt PKO BP kredyt hipoteczny PKO BP kredyty PKO BP kredyty hipoteczne


Co to jest split payment? • Rozliczenie podatku VAT\n1 lipca 2018 roku weszły w życie nowe przepisy wprowadzające mechanizm podzielonej płatności dla firm. Split payment jest rozwiązaniem, które stosuje już kilka krajów europejskich. Rekomendowane jest ono przez Unię Europejską, a jego cel to uszczelnienie systemu podatkowego w danym kraju. Sprawdź, co to za metoda i przekonaj się, czy ułatwi ona życie przedsiębiorcom.\nSplit payment to mechanizm podzielonej płatności, który został stworzony, aby zapobiegać oszustwom VAT. Jego wprowadzenie oznacza, że płatność zostaje rozdzielona na dwa rachunki. Kupujący dokonuje przelewu na dwa rachunki sprzedawcy – kwota podatku VAT wpływa wówczas na specjalny rachunek VAT, natomiast kwota netto zostaje przekazana na rachunek podstawowy.\nRachunek VAT zostaje wydzielony z rachunku podstawowego. Do wydzielenia dochodzi nawet, gdy przedsiębiorca posiada kilka rachunków rozliczeniowych. Każdy z nich traktowany jest indywidualnie. Rachunek VAT uniemożliwia swobodne dysponowanie środkami, które zostały zgromadzone na koncie. Oczywiście środki te należą do właściciela, jednak ma on do nich ograniczony dostęp.\nSplit payment obejmuje sprzedaż usług i towarów, które zostały wymienione są w załączniku nr 15 do ustawy o VAT, w przypadku gdy wartość transakcji brutto wynosi 15 000 zł lub przekrocza tę kwotę, przy czym zarówno sprzedawca, jak i odbiorca są podatnikami VAT.\nSplit payment, a obowiązki sprzedawcy i nabywcy\nWarto pamiętać, że podatnik sprzedający towary lub usługi zawarte w załączniku nr 15, oraz spełniający pozostałe warunki, jest zobowiązany do wpisania na fakturze informacji o dokonaniu podzielonej płatności.\nW przypadku, gdy na fakturze zabraknie takiego oznaczenia, podatnik możliwa jest jej korekta. W tym celu podatnik powinien wystawić fakturę korygującą. Również nabywca faktury może dokonać poprawek dzięki wystawieniu noty korygującej.\nJeśli mimo braku odpowiedniego oznaczenia nie zostaną wprowadzone poprawki, wówczas na podatnika może zostać nałożone zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty, która znajduje się na fakturze. W przypadku rozliczenia w formie kompensaty nie ma obowiązku zastosowania metody split payment.\nW przypadku, gdy nabywca nie zrealizuje płatności za pomocą metody podzielonej płatności, organ podatkowy nałoży na niego sankcję w wysokości odpowiadającej 30% kwoty VAT przypadającej na zakupione towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15.\nWarto zapoznać się z korzyściami, jakie związane są z systemem – można skonsultować się z biurem podatkowym. Dla podatników, którzy dostosują się do mechanizmu split payment, przygotowane zostały udogodnienia. Najistotniejszym z nich jest brak zastosowania przepisów o solidarnej odpowiedzialności, czyli przepisów, które mogą obarczyć nabywcę odpowiedzialnością za zaległości podatkowe dostawcy.\nKolejną zaletą jest przejrzystość. Korzystanie z mechanizmu split payment jest istotnym argumentem, który pozwala wykazać, że nabywca dołożył wszelkich starań, aby transakcja z kontrahentem przebiegała starannie.\nDogodnością jest również szybki zwrot różnicy podatku u podatnika korzystającego z systemu podzielonej płatności. Zwrot podatku VAT nastąpi w przyspieszonym terminie – urząd skarbowy będzie miał jedynie 25 dni na rozliczenie.\nPamiętaj, że podatnik zawsze może wystąpić z wnioskiem o dokonanie przelewu środków zgromadzonych z rachunku VAT na rachunek bankowy, który prowadzony jest dla celów działalności gospodarczej. Na decyzję naczelnika urzędu skarbowego podatnik będzie musiał czekać do 60 dni.


Forum dla Rowerzystów • Ogromne piłki zorb, a bezpieczeństwo dzieci : KOBIETY na świecie\nDzisiaj jest 27 paź 2020, o 10:23\nIndeks witryny » Ogólnie » KOBIETY na świecie\nOgromne piłki zorb, a bezpieczeństwo dzieci\nTytuł: Ogromne piłki zorb, a bezpieczeństwo dzieci\n: 16 sty 2017, o 03:15\nRejestracja: 25 lut 2016, o 09:15\nDzień dobry. Mam takie pytanie z popularną dzisiaj rozrywką, która często określana jest jako zorbball. Chodzi mi o te takie ogromne kule, do których dzieci wchodzą i pływają w basenie pełnym wody. Czy to jest naprawdę bezpieczne? Woda nie dostanie się do środka i czy w samej kuli nie jest duszno? Pytam bo organizujemy większe spotkanie dla dzieci i zastanawiamy się nad taką atrakcją. Swoją drogą może wiecie gdzie coś takiego zorganizować?\n: 16 sty 2017, o 05:19\nRejestracja: 25 lut 2016, o 09:04\ntrzeba było samodzielnie wejść do takiej piłki i sprawdzić czy nie jest duszno, w każdej miejscowości turystycznej pełno tego i jakoś nie słyszałem o wypadkach :P\n: 16 sty 2017, o 07:49\nJak najbardziej jest to bezpieczne, polecam poczytać sobie o tym w tym miejscu http://www.funandplay.pl/bv_event/waterball/, zresztą to właśnie jest też godna polecenia firma jeśli chodzi o wynajem tego typu sprzętu. Kule są odpowiednio zabezpieczone, składają się z dwóch osobnych warstw z powietrzem w środku, ludzie na tym nawet staczają się z małych zboczy górek, więc nie ma się co obawiać.\n: 16 sty 2017, o 08:33\nRejestracja: 25 lut 2016, o 09:07\nDodam od siebie, że nawet jest taka fajna odmiana jak zorbsoccer. Też wykorzystuje się te zabawne piłki, tylko w tym wypadku nogi są na zawnątrz i gra się w piłkę, można się obijać, w ogóle mnóstwo śmiechu, moje dzieciaki bardzo to lubią. Tutaj http://www.funandplay.pl/ też mają właśnie możliwość wynajęcia takiego zestawu rozrywkowego ;)\n: 16 sty 2017, o 09:53\nno nie ukrywam, rozwialiście sporo moich wątpliwości za co bardzo dziękuję. Natomiast co do tego, że mogłam sama spróbować to akurat nie mogłam, mam klaustrofobię i zwyczajnie boję się wchodzić do zamkniętej przestrzeni…


[Czechy] Praha by janex_wwa | Skyscraper City Forum\n[Czechy] Praha by janex_wwa\nW maju ubiegłego roku gościłem kilka dni w stolicy Czech. Czemu tam? Cóż, skoro urodziłem się na Pradze, mieszkałem i mieszkam na Pradze, niemal całą edukację (bo poza tą wyższą) przeszedłem na Pradze, no i nawet dziwnym zrządzeniem losu pracuję na Pradze, to nic dziwnego, że pierwszą zagraniczną stolicą, do której pojechałem, też musiała być Praga :troll:\nPodczas wyjazdu narobiłem niemałą liczbę zdjęć i doszedłem ostatnio do wniosku, że trochę szkoda, by to tylko leżało na dysku. W sumie, to miałem zrobić ten wątek wcześniej, tak kilka miesięcy wcześniej, no ale... co tu dużo mówić, nie chciało mi się. Zdjęcia typowo turystyczne, zapewne w dużej mierze schematyczne. Wysokiej jakości, artyzmu i wyrafinowanego kunsztu fotograficznego radzę nie oczekiwać Omawiając różne miejsca nie wykluczam, że czasem poza moimi zdjęciami będę się też posiłkował fotami znalezionymi w internetach - to jeśli uznam, że przeoczyłem coś, o czym warto by wspomnieć, albo lepiej ukazać.\nNie obiecuję, że zdjęcia będę wrzucać często. Chciałbym to robić przynajmniej raz, dwa na tydzień, ale jest wielce prawdopodobne, że skończy się na "raz-dwa na miesiąc" :troll:\nTo tyle tytułem wstępu. Więc co tam w tej Pradze będziemy oglądać? Zajawka poniżej.\n0-1. Nieraz popatrzymy na miasto z wysoka...\n0-2. ...częściej jednak z poziomu ulicy, podziwiając uliczne widoki.\n0-3. Znajdziemy się też ciut niżej, na poziomie rzeki.\n0-4. Co jakiś czas będziemy schodzić pod ziemię.\n0-5. Pojeździmy tramwajami.\n0-6. A jak nie tramwajem, to kolejką linową\n0-7. Odwiedzimy te najbardziej turystyczne miejsca...\n0-8. ...i te trochę mniej.\n0-9. Rzecz jasna będziemy zajadać smažený sýr.\n0-10. No i trdelník\nTyle na zachętę. Więcej niebawem\nReactions: khan_tengri, czjack, Wypalacz Rafał and 1 other person\nCzekamy na porównania do warszawskiej Pragi\nNo dobrze, są tramwaje - jest lajk\nDo Pragi wylecieliśmy 6 maja 2017 r., no więc technicznie rzecz biorąc już po majówce . Lecieliśmy LOTem, member of star alliance jak informował komunikat z głośników na pokładzie. Warszawę opuściliśmy punktualnie o 10:50.\n1. Na płycie lotniska w Warszawie, tuż po zajęciu miejsca. Pogoda wydawała się być ładna, słoneczna, więc mieliśmy nadzieję na ładne widoki podczas lotu.\n0001-20170506_103841 (2) by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n2. Jednak w miarę wznoszenia, przejrzystość powietrza malała.\n0002-DSCF0526 (2) by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n3. I ostatecznie, poza krótkimi momentami, nic nie było widać. Nie było nam dane podziwać 100 lat planowania z powietrza...\n0003-DSCF0527 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\nRejs zleciał bardzo szybko. Samolot bardzo długo wznosił się na wysokość przelotową i kiedy już ją osiągnął, to leciał na niej może z 15-20 minut, po czym zaczął obniżać wysokość przygotowując się do lądowania. Ostatecznie w Pradze-Ruzyne byliśmy około 12:10.\n4. Byliśmy ciut głodni, tak więc przed opuszczeniem lotniska i udaniem się w kierunku naszego hostelu postanowiliśmy wrzucić coś na ruszt i podładować baterie. Padło na Burger Kinga.\n0004-DSCF0530 (2) by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n5. Po skosztowaniu lokalnej kuchni troll poszwendaliśmy się jeszcze chwilę po lotnisku. Terminal jak terminal, jakiegoś szału na nas nie zrobił, chociaż ogólnie wydawał się bardziej przestrzenny, uporządkowany niż ten warszawski.\nReactions: khan_tengri and Wypalacz Rafał\n6. Górny poziom terminalu.\n0006-DSCF0533 (2) by Jan Daszkiewicz, on Flickr\nZaopatrzyliśmy się od razu w bilety komunikacji miejskiej (kupiliśmy chyba kilka 24-godzinnych), mieliśmy tez plan by kupić praską kartę turystyczną (Prague City Pass lub Prague Card, nie pamiętam dokładnie), o której coś tam czytaliśmy przed wyjazdem. Z tą kartą można mieć darmowy wstęp (lub ze zniżką) do wielu obiektów w mieście, takich jak muzea, różne atrakcje turystyczne, chyba umożliwiała też korzystanie z komunikacji miejskiej. No, ale gdy chcieliśmy ją nabyć, okazało się, że jakiś czas wcześniej została wycofana ze sprzedaży . Ponoć ze względu na niskie zainteresowanie. Cóż, myśleliśmy, że trochę nam to pokrzyżuje plany, ale mogę powiedzieć, że ostatecznie dobrze się stało, że tej karty nie kupiliśmy. Analizując nasz pobyt w mieście doszliśmy potem do wniosku, że tylko byśmy wydali niepotrzebnie pieniądze, bo żeby skorzystać z tego wszystko, co oferuje karta, musielibyśmy przebywać w Pradze znacznie dłużej...\n7. Nie pozostało więc nic innego, niż wyjść z terminalu i udać się na przystanek autobusowy, z którego mieliśmy połączenie do stacji metra. Trochę jak na Okęciu - przylatujący wychodzą na dole, przystanek znajduje się tuż obok wyjścia z hali. Jakiś krępy, śniady jegomość ze złotym łańcuchem na szyi proponował nam co prawda podwózkę "taxą", ale nie skorzystaliśmy Będziemy jechać takim pojazdem, jak ten poniżej. Ogólnie zdecydowaną większość taboru autobusowego w mieście stanową SORy, które swoją drogą mają ciekawy układ drzwi.\n0007-DSCF0534 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n8. My czekamy na 119, który miał nas zawieźć do stacji metra Nádraží Veleslavín (co nas lekko zaskoczyło).\n0008-DSCF0536 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n9. Bilecik 24-godzinny.\n0009-DSCF0537 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\nNie pamiętam ile trwała podróż autobusem, ale jechał on całkiem żwawo. Ogólnie Praga, poza gęstym, starym centrum, jest dość luźnym miastem, z osiedlami porozdzielanymi nieużytkami, tak więc zbyt wiele ciekawych urbanistycznie widoków po drodze nie było W kilku miejscach wzdłuż trasy dało się dostrzec "wykopki" - nie mam pewności, ale zgaduję, że to były prace przy przedłużeniu zielonej linii metra (oznaczanej jako A). Docelowo pociągi mają dojeżdżać na lotnisko, zapewne zastępują wspomnianą wcześniej linię 119, która pełni rolę dowozówki.\n10. Jak już wspomniałem, autobus dojeżdża do stacji metra Nádraží Veleslavín. Metro musieli tu dociągnąć stosunkowo niedawno, ponieważ na planie miasta, który kupiliśmy kilka dni wcześniej w Warszawie (i który był nowy) tego odcinka metra nie było. Byliśmy przekonani, że autobus dowiezie nas do stacji Hradčanská, która była zaznaczona jako ostatnia/pierwsza.\n0010-DSCF0538 (2) by Jan Daszkiewicz, on Flickr\nPoniżej plan praskiego metra. Jak widać, stacja Nádraží Veleslavín nie jest ostatnią stacja, są jeszcze dwie kolejne na południe od niej. W kolejnym etapie rozbudowy metro będzie biegło na zachód, a potem odbijało na północ w kierunku lotniska. Będą trochę takie esy-floresy jak u nas na drugiej linii. Zastanawiam się nawet, czy przejazd na lotnisko nie będzie dłuższy od jazdy autobusem.\nReactions: vlad, czjack, Wypalacz Rafał and 1 other person\nZ której strony by nie patrzeć, miasto prawie* światowego poziomu :cheers:\n* - skreślić, jeżeli na głównym dworcu kolejowym już tak nie śmierdzi\nLajki niestety nie wróciły, tak więc osoby wcześniej lajkujące posty znajdujące się wyżej, uprasza się o ponowne wykonanie tej operacji :troll:\n11. Jesteśmy w okolicy stacji metra (oraz stacji kolejowej) Nádraží Veleslavín. Dość swojsko Na Google Maps można sobie dokładniej obejrzeć okolicę.\n11-DSCF0539 (2) by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n12. Zjeżdżamy na peron stacji metra. Jak widać w głębi zdjęcia, w praskim metrze nie ma bramek takich, jakie znamy z metra warszawskiego. Strefa biletowa jest zaznaczona słupkami, na których wiszą kasowniki. BTW, nie kojarzę stacji metra (tych, które odwiedziłem podczas pobytu), które nie miałyby trzech ciągów schodów ruchomych prowadzących w z poziomu 0 na -1.\n12-DSCF0540 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n13. Na peronie. Będziemy się udawać w kierunku Depo Hostivar, na stację Hradčanská.\n13-DSCF0541 (2) by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n14. Czysto, schludnie, może się podobać, ale szału nie ma. Widoczny bajer w postaci podświetlanych linii przy krawędziach (podczas wjazdu pociągu migają na czerwono). Stacja otwarta w 2015 r.\n14-DSCF0544 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n15. Plan komunikacji miejskiej.\n15-DSCF0545 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\nReactions: mamik, pickling, khan_tengri and 3 others\n16. Dojechaliśmy do naszej stacji docelowej (wspominana Hradčanská), która była trzecim przystankiem pociągu. To jedna z najstarszych stacji linii A - wchodzi w skład najstarszego odcinka tej linii, otwartego w sierpniu 1978 roku (starszy jest tylko centralny odcinek linii C, powstały w 1974 r.).\n16-DSCF0547 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n17. Jest to stacja typu głębokiego, budowana tarczami drążącymi. Wyjścia znajdują się tylko na jednym końcu stacji (widocznym na poprzednim zdjęciu) - drugi koniec jest ślepy. Generalnie stacja bardzo mi się spodobała, ma klimacik.\n17-DSCF0548 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n18. Znajdujemy się 43 metry pod ziemią. Dla porównana, najgłębsza stacja metra warszawskiego, Nowy Świat - Uniwersytet na II linii metra, znajduje się na głębokości 23 metrów.\n18-DSCF0549 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n19. Jedziemy w górę. Za pierwszym razem musiałem złapać się poręczy, ta wysokość jednak robi wrażenie.\n19-DSCF0550 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n20-DSCF0552 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\nReactions: vlad, mamik, khan_tengri and 5 others\n21. Po wyjściu na górę najpierw poszliśmy na szybkie zakupy do okolicznego Tesco. Następnie udaliśmy się w kierunku naszego hostelu, mieszczącego się jakieś 500 metrów dalej, przy ulicy Narodni Obrany. Pierwszy napotkany tramwaj wyglądał tak\n21-DSCF0553 (2) by Jan Daszkiewicz, on Flickr\nNasz hostel znajdował się w dzielnicy Praga 6, droga do niego wyglądała mniej więcej tak:\nPołożenie względem Starego Miasta:\n22. Po zameldowaniu się w hostelu. Jeśli dobrze pamiętam, mieliśmy pokój na I piętrze. Dwa szybkie strzały przez okno...\n22-DSCF0555 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n23-DSCF0556 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n24. ...i czas ruszać na miasto. Udajemy się z powrotem w okolice stacji Hradcanska, która będzie naszym punktem wypadowym w różne rejony miasta. Tutaj zdjęcie ulicy Dejvickiej.\n24-DSCF0557 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n25-DSCF0558 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\nReactions: vlad, Wypalacz Rafał, mamik and 5 others\n26. Idziemy ulicą Dejvicką, którą dojdziemy do przejścia przez linię kolejową w okolicy stacji Hradcanska. Rzut oka w ulicę Marakova (Marakovą?). Swoją drogą, Pradze pod względem parkowania dużo bliżej do standardów zachodnich. Z drugiej strony, dzięki dobrej urbanistyce i większości szerokim ulicom (poza Starym Miastem oczywiście) zorganizowanie parkowania na jezdni jest łatwiejsze.\n26-DSCF0560 (2) by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n27. Róg Bubenecskiej i Dejvickiej.\n27-DSCF0561 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n28. Dejvicka przechodzi płynnie w ulicę Pod Kastany, my jednak pójdziemy w prawo.\n28-DSCF0562 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n29. Przejście przez wspomnianą wcześniej linię kolejową. Wg. schematów transportu miejskiego, jeździ tędy coś w stylu szybkiej kolejki miejskiej. Tylko raz widziałem jadący tędy pociąg, ale wyglądał raczej jak spalinowy szynobus.\n29-DSCF0563 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n30. Po drugiej stronie torów, na przystanku tramwajowym. W budynku w tle mieści się Tesco, od którego zaczęliśmy "zwiedzanie" Chcieliśmy stąd podjechać tramwajem w kierunku zachodnim, aby skrócić drogę do zamku na Hradczanach.\n30-DSCF0564 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\nReactions: vlad, khan_tengri and dwiegruszki\nCo wyście tak kurna wszyscy na tą Pragę się rzucili?\nMnożą się czeskie wątki jak pieczarki wilgotnym rankiem... może i ja swój do kompletu dorzucę\nWięcej zdjęć dawaj, więcej!\n^^O, w końcu ktoś się zlitował i dał komentarz\nFakt, praskich wątków obrodziło... Ale jak się nic nie zrypie, to po tegorocznej majówce dojdzie Budapeszt\nBudapeszt? No i brawo!\nJa jestem na etapie rozważań, czy by nie zaniechać wątku ukraińskiego i Odessy która chyba się przejadła i ruszyć z Kijowem/Czarnobylem, albo Grodnem, Podlasiem lub Pragą właśnie. Ehhh, rozterki\nPisałem, że poszliśmy na przystanek tramwajowy, z którego chcieliśmy podjechać w kierunku Hradczan... No, to wsiedliśmy do tramwaju i moment później mnie olśniło, że bilet dobowy zostawiłem w hostelu. Wysiadać było już za późno, więc pozostało mieć nadzieję, że nie będzie mi dane usłyszeć "ahoj" ze strony praskiego kontrolera. Z drugiej strony, to miał być jeden, krótki przystanek, więc jazda na gapę miała trwać moment. Ale nie trwała bo jak się okazało, wsiedliśmy w zły tramwaj, który owszem, jedzie przez skrzyżowanie Svatovitskiej i Horakove, jednak nie prosto, na przystanek za skrzyżowaniem, lecz skręca w prawo w Svatovitską... Gdzie przystanku nie ma, a tramwaj jedzie kilkaset metrów dalej, na Vitezne Namesti, a więc w okolice stacji metra Dejvicka\nNie muszę mówić, że dziewczyna była już lekko wkurwiona. Zwłaszcza, że musieliśmy wracać się z buta, bo nie było gdzie kupić biletu. Pod górkę. W słońcu\n31. No to idziemy w kierunku Hradczan. W Pradze też znają to wspaniałe rozwiązanie, jakim są przyciski na przejściach...\n31-DSCF0565 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n32. Coś tam się zaczyna wyłaniać. Ulica widoczna na zdjęciu nosi nazwę U Prasneho mostu.\n32-DSCF0567 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n33. Te wzniesienia to przedsmak tego, co nas czeka w kolejnych dniach.\n33-DSCF0568 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n34. Kto tu dawał lajki za tramwaje?\n34-DSCF0569 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n35. Aby dostać się na teren zamku, należało przejść przez kontrolę. W kolejce staliśmy około 10 minut, a sama kontrola ograniczała się do otworzenia plecaka.\n35-DSCF0571 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\nReactions: vlad, khan_tengri, chauffeur and 2 others\nNo i to było właśnie to - oni po prostu oznaczają tak linie funkcjonujące w systemie zintegrowanej komunikacji, niezależnie czy jeżdżą na nich CityElefanty, stare "żaby", czy motoraki/RegioNovy.\n36. Idziemy w kierunku kompleksu zamkowego.\n36-DSCF0572 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n37. Katedra św. Wita. Nie wiedziałem, że budowali ją (z przerwami) aż 600 lat - ostatnie prace zakończono w 1929 roku.\n37-DSCF0573 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n38-DSCF0575 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n39-DSCF0576 (2) by Jan Daszkiewicz, on Flickr\n40. Wchodzimy na teren zamku.\n40-DSCF0578 by Jan Daszkiewicz, on Flickr\nReactions: vlad, geogregor and ov_79\nJesteśmy w okolicy stacji metra (oraz stacji kolejowej) Nádraží Veleslavín. Dość swojsko\nNawet barierki narodowe :troll:\nApeluję: Czeska Republiko i Prago, nie idźcie tą drogą! Drogą sąsiadów :colgate:\nReactions: vlad and janex_wwa\nDajesz nowy wątek i ciśniesz równolegle oba\nNawet jednego nie masz czasu obejrzeć...\n^^ No jak mnie nie ma 8 dni to nie będę w telefonie oglądać\njanex_wwa Apr 24, 2018


Przekazanie ubrań pracownikom a podatek VAT | Experto24.pl\nArray ( [docId] => 31238 )\nPracodawcy przekazują pracownikom ubrania, które mają być wykorzystywane podczas wykonywania pracy. Powstaje wówczas pytanie czy takie przekazanie należy opodatkować podatkiem VAT jako nieodpłatne świadczenie?\nUstawa określa dodatkowo pewne czynności, które należy traktować na równi z odpłatną dostawą towarów. Takimi czynnościami są również pewne działania podatnika mające charakter nieodpłatny. Za opodatkowaną dostawę towarów uważa się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:\nDlatego też należy uznać, iż takie przekazanie nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT. Stanowisko takie potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, w piśmie z 28 czerwca 2011 r., nr IPTPP1/443-27/11-4/ALN, gdzie czytamy:\n„(…)nieodpłatne przekazanie przez Gminę pracownikom wody do picia w czasie upałów lub odzieży roboczej, których obowiązek wydania wynika z przepisów prawa pracy nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…)”.


Indyjska sałatka ryżowa z jajem – Smaczna Strona\nTrochę z jajem lub trochę na serio, co powiecie na taką sałatkę na wielkanocny stół? Kto powiedział, że musi być tradycyjnie? A może dla odmiany coś innego, nawet bardzo innego, ciekawego, inspirującego i aromatycznego? Aby stworzyć to danie sięgnęłam do dania znanego w Wielkiej Brytanii, a czerpiącego swoje inspiracje z kuchni indyjskiej – chodzi o kedgeree, danie z ryżu, podawane tradycyjnie z wędzoną rybą i właśnie z jajem. Jednak ta ryba…no niekoniecznie, nie tym razem. Postawiłam na warzywa, kilka ciekawych dodatków na wierzch i podałam letnie, nie gorące. Dla mnie pycha, uwielbiam takie smaki – szczypta orientu, pikanterii, moja ulubiona czarnuszka i kleksy jogurtu na złagodzenie. Musicie wypróbować, także na co dzień, jako obiad na ciepło lub na lunch w wersji na zimno, jeśli opcja wzbudzenia lekkich kontrowersji w Wielkanoc Was nie przekonuje 🙂\ntorebka ryżu brązowego\nkawałek czerwonego chili, bez nasion\nnasiona czarnuszki, do posypania – opcjonalnie\nłyżka siekanej natki pietruszki lub świeżej kolendry\nDo garnka z wrzącą, osoloną wodą wrzucamy brązowy ryż – nie w woreczku. Mieszamy, ustawiamy czas gotowania na 20 minut. Po tym czasie do ryżu wsypujemy soczewicę, mieszamy i dalej gotujemy około 7 minut. Po tym czasie dorzucamy mrożoną fasolkę i jeszcze razem wszystko gotujemy 3 minuty. Odcedzamy, przelewamy raz niewielką ilością zimnej wody i odstawiamy do dobrego odcieknięcia.\nCebulę kroimy w piórka, paprykę w małe kawałki. Papryczkę chili drobno siekamy.\nNa patelni rozgrzewamy olej i wrzucamy na niego cebulę – szklimy przez chwilę, od czasu do czasu mieszając, około 3-4 minuty. Do cebuli dodajemy chili, smażymy przez minutę,. po czym dodajemy przyprawy – curry oraz imbir, smażymy kolejną minutę. Wrzucamy paprykę czerwoną i smażymy, często mieszając, aż odrobinę zmięknie – 3-4 minuty. Do tego wrzucamy ryż z dodatkami, dokładnie mieszamy, aby składniki pokryły się przyprawami, warzywa dokładnie wmieszały z ryżem. Smażymy wszystko razem przez 3-4 minuty, mieszając od czasu do czasu. Ściągamy z ognia do lekkiego przestygnięcia.\nW trakcie gdy smażymy składniki na patelni, możemy wstawić jaja do gotowania – jajka zalewamy zimną wodą, odrobinę solimy. Stawiamy na duży ogień, a gdy woda zacznie wrzeć, odliczamy 5 minut. Po ugotowaniu zalewamy zimną wodą, trzymamy chwilę i wyciągamy. Mój patent na bezproblemowe obranie ze skorupki – roztłuc skorupkę w kilku miejscach i wsadzić jeszcze całe jajko z nią na chwilę do wody – woda dostanie się pod skorupkę i łatwiej ją ściągniemy. Obrane jajka odkładamy.\nPotrawę możemy podawać na gorąco, letnią lub na zimno, wedle upodobań. Ja lubię lekko letnią, z jeszcze ciepłym jajkiem. Serwujemy składniki z patelni na dużym półmisku. Na wierzchu układamy przecięte na pół jaja. Wszystko posypujemy z wierzchu czarnuszką oraz natką pietruszki lub kolendrą. dekorujemy kilkoma kleksami jogurtu.\nFiled Under: Danie główne, Ryż, Sałatka, Wege


Dlaczego warto wybrać olejek do brody? | Poland Beauty\nOlejek do brody ma właściwości kondycjonujące. Dzięki niemu Twoja broda będzie zdrowsza i ładniejsza.\nOlejek do brody jest specjalnie opracowanym olejem, przeznaczonym do stosowania na brodę. Jest lżejszy i łatwiej się wchłania niż inne rodzaje olejów, np. słonecznikowy. Dzięki niemu Twoja broda będzie ładnie pachnieć przez cały dzień.\nPrzeciągnij dłonią po twarzy. To szorstkie, kolczaste uczucie jest wynikiem twardego zarostu. Jest grubszy niż włosy na głowie, dlatego musi być oswojony. Olejek do brody zmiękcza szorstkie włosy. Sprawi, że będą elastyczne i łatwiejsze do stylizacji. Pomoże też w kondycjonowaniu skóry pod spodem, zmniejszając ryzyko swędzenia lub łuszczenia. Olejek z brody ma ładny zapach. Dlatego broda będzie fantastycznie pachnieć przez cały dzień, nie musisz nawet używać wody po goleniu.\nKiedy warto zacząć stosować olejek do brody?\nTeoretycznie olejek można stosować na dowolnym zaroście, a nawet używać go jako serum na świeżo ogolonej twarzy (pamiętaj, tylko by wybrać odpowiedni). Jeżeli jednak chcesz uzyskać maksymalny efekt i minimalną tłustość, zastosuj go, gdy broda będzie na tyle gruba, że zasłoni skórę. Dlatego musisz mieć przynajmniej 1 cm zarost. Jeśli nie zostanie oswojony, będzie wyglądał na zaniedbany.\nJak i kiedy należy stosować olejek do brody?\nTak, jak w przypadku wszystkich produktów do pielęgnacji, to, jak często należy stosować taki olejek, zależy wyłącznie od Ciebie. Niektóre oleje łatwo się wchłaniają i zmywają, dzięki temu są idealnego do codziennego użytku. Inne mają mocniejsze działanie, dlatego są idealne dla mężczyzn, którzy nie mają czasu na codzienną pielęgnację. Kiedy go użyjesz, warto umyć brodę specjalnym szamponem do brody. Lepiej nadaje się do szorstkich włosów niż zwykły szampon. Teraz osusz brodę i nałóż olej zgodnie z instrukcjami na butelce. Przetrzyj palcami i wygładź brodę.\nOlejki są pełne składników odżywczych, takich jak witamina E i olej migdałowy albo awokado.