22 22 ŻYCIE W INTEGRACJI Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, został zrealizowany w latach Specyfiką przeprowadzonego badania było to, że jego instytucjonalnym realizatorem była organizacja pozarządowa Polskie Forum Osób Niepełnosprawnych (PFON). Praktyczno-naukowy charakter projektu znalazł wyraz w składzie Rady sterująco-konsultacyjnej, która kierowała projektem pod względem merytorycznym. W Radzie zasiedli zarówno praktycy twórcy systemu stargardzkiego, jak i przedstawiciele nauki. Wśród praktyków znalazły się osoby, które są autorami koncepcji systemu, realizatorami procesu jego wdrożenia oraz jego długoletnimi menadżerami: Krystyna Mrugalska oraz Kazimierz i Magdalena Nowiccy. To przede wszystkim ich przemyślenia, działalność i doświadczenia legły u podstaw całego systemu. By zapewnić naukowy charakter ustaleń badawczych, PFON przeprowadził badanie w partnerstwie z Akademią Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie w pracach Rady uczestniczyła prof. dr hab. Anna Firkowska- Mankiewicz. W zespole badawczym, poza członkami Rady sterująco-konsultacyjnej, znaleźli się także badacze społeczni, którzy pod kierunkiem Rady opracowali założenia, metody i narzędzia badawcze, zebrali materiał empiryczny dotyczący systemu stargardzkiego i po wiatu porównawczego oraz opracowali wyniki. W przeprowadzonym badaniu korzystano z metod jakościowych i ilościowych. Jako opis dobrej praktyki miało ono ewaluacyjny charakter. Natomiast z socjologicznego punktu widzenia było to badanie typu case study, czyli studium przypadku. Główną zaletą case study jest optymalizacja możliwości zrozumienia przedmiotu badania. Robert E. Stake 2 wyróżnił, z punktu widzenia celów prowadzonego badania, trzy podstawowe typy studiów przypadku: autoteliczne, instrumentalne oraz zbio rowe. Autoteliczne studium przypadku jest prowadzone wyłącznie z powodu zainteresowania przypadkiem samym w sobie. Jego celem nie jest ani zrozumienie szer szego zjawiska, ani budowanie teorii, lecz jedynie zrozumienie danego przypadku. W przeciwieństwie do autotelicznego, instrumentalne studium przypadku ma służyć pogłębieniu wiedzy o szerszym zjawisku oraz wyciągnięciu bardziej ogólnych wniosków. Zainteresowanie samym przypadkiem jest drugorzędne i ma charakter wspierający, ułatwiający zrozumienie czegoś innego. Zarówno przypadek, jak i jego kontekst są szczegółowo badane w celu poznania szerszego zjawiska. Natomiast zbiorowe studium przypadku jest instrumentalnym studium obejmującym kilka podobnych do siebie lub nie przypadków. Równoległemu badaniu poddaje się kilka przypadków w celu lepszego poznania zjawiska, populacji lub ogólnego stanu rzeczy. Wykonane badanie systemu stargardzkiego można zaliczyć do studiów 2 Stake R. E.: Jakościowe studium przypadku, w: Denzin N. K., Lincoln Y. S. (red.): Metody badań jakościowych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 2009, s\n23 Wprowadzenie 23 mieszanych, gdyż istotne było zarówno zrozumienie samego przypadku, jak i jego porównanie oraz sformułowanie ogólniejszych wniosków. Przygotowując niniejszą publikację świadomie przyjęto założenie, że po win na ona, podobnie jak zrealizowane badanie, zachować praktyczno-naukowy charakter. Nadrzędną intencją zespołu badawczego było bowiem wykonanie pracy, która osobom zainteresowanym dostarczy przekonujących argumentów i sugestii dotyczących zarówno powinności środowisk lokalnych, jak i możliwości w zakresie skutecznej poprawy losu osób z niepełnosprawnością intelektualną.\n24 ROZDZIAŁ 1 INTEGRACJA OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ INTELEKTUALNĄ ZAGADNIENIA TEORETYCZNE 1/KONCEPCYJNE PRZESŁANKI NARODZIN I ROZWOJU SYSTEMU STARGARDZKIEGO Początki stargardzkiego systemu rehabilitacji i wsparcia społeczno-zawodowego osób z niepełnosprawnością intelektualną sięgają wczesnych lat 90. ubiegłego wieku. Koło terenowe Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym w Stargardzie Szczecińskim, wychodząc naprzeciw potrzebie akty wizowania swoich podopiecznych, wystąpiło wówczas z inicjatywą powołania Warsztatu Terapii Zajęciowej (WTZ). Tego rodzaju potrzeba występowała w wielu środowiskach lokalnych w Polsce, jednak tylko w niektórych zaowocowała podjęciem podobnych inicjatyw. Uruchomienie w kwietniu 1993 r. stargardzkiego WTZ było pierwszym krokiem w budowie systemu rehabilitacji i wsparcia społeczno-zawodowego osób z niepełnosprawnością intelektualną w tym mieście. W kolejnych latach wdrażano nowe idee i rozwiązania. W grudniu 1998 r. rozpoczął działalność Środowiskowy Dom Samopomocy (ŚDS), w sierpniu 2000 r. uruchomiono Zakład Aktywności Zawodowej (ZAZ), a w latach kompleks mieszkalnictwa wspomaganego. Zbudowanie całego systemu okazało się przedsięwzięciem złożonym, ale zrealizowano go z pełnym powodzeniem. Dla sukcesu, który osiągnął system stargardzki zasadnicze znaczenie miała obecność w Stargardzie Szczecińskim, wspominanego już, utworzonego w 1992r. aktywnego Koła Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym (PSOUU). Drugim ważnym czynnikiem sukcesu była trafność przyjmowanych w budowie systemu założeń konstrukcyjnych. W latach 90. i kolejnych budowy systemu stargardzkiego, działania PSO- UU cechowała różnorodność oraz zdolność do poszukiwania i kreowania nowych rozwiązań. Stowarzyszenie potrafiło określić swą misję, cele i zadania zgodnie z założeniami i wymogami nowoczesnej polityki społecznej. W podstawowych dokumentach PSOUU zjawisko niepełnosprawności intelektualnej ujmowane jest w kontekście praw człowieka i obywatela. Znalazło to wyraz w statutowym zapisie celu Stowa rzyszenia. Zgodnie z zapisem art. 4 Statutu: Celem Stowarzyszenia jest działanie na rzecz wyrównywania szans osób z upośledzeniem umysłowym, tworzenia warunków przestrzegania wobec nich praw człowieka, prowadzenia ich ku aktywnemu uczes tnictwu w życiu społecznym oraz wspieranie ich rodzin.\n25 Integracja osób z niepełnosprawnością intelektualną zagadnienia teoretyczne 25 Od początku swego istnienia PSOUU wyróżniało się demokratycznym i obywatelskim podejściem do kształtowania i realizacji polityki społecznej wobec osób z niepełnosprawnościami, podczas gdy wiele ogniw administracji rządowej i samorządowej, a także wiele organizacji pozarządowych nadal traktuje tę politykę jako wyłączną lub prawie wyłączną domenę administracji publicznej. PSOUU wcześnie doceniło znaczenie i potrzebę walki o odpowiednie rozwiązania ustawowe w różnych obszarach życia osób z niepełnosprawnością intelektualną, w związku z czym do zadań statutowych zaliczyło: Inicjowanie i występowanie z wnioskami o uregulowania prawne gwarantujące przestrzeganie praw człowieka wobec osób z upośledzeniem umysłowym i zaspokajanie ich potrzeb w zakresie leczenia, w tym rehabilitacji, edukacji, szkolenia zawodowego, pracy, mieszkalnictwa chronio nego, opieki, udziału w kulturze i rekreacji w integracji z otwartym środowiskiem, a także wspierania w samodzielnym, niezależnym życiu oraz zabezpieczenia socjalnego, ochrony i pomocy prawnej (Art. 5, 1 Statutu Stowarzyszenia). W PSOUU realizacja celów i zadań statutowych traktowana jest w kategoriach współpracy ze wszystkimi podmiotami polityki społecznej: z organami władzy rządowej, samorządowej, organizacjami pozarządowymi, Kościołem Katolickim i innymi związkami wyznaniowymi, a także placówkami i osobami fizycznymi (Art. 5, 13 Statutu Stowarzyszenia). Wśród zadań statutowych PSOUU osobne miejsce zaj muje poszukiwanie oraz wdrażanie nowych instrumentów i metod w dziedzinie polityki społecznej, form nowatorskich i eksperymentalnych służących realizacji celów Stowarzyszenia (Art. 5, 10 Statutu), a także działalność eksper cka i inspiro wanie badań naukowych w dziedzinie upośledzenia umysłowego oraz współdziałanie w ich prowadzeniu, a także przyczynianie się do stosowania wyników badań w praktyce (Art. 5, 14 Statutu). W kontekście tych poszukiwań ważne znaczenie ma współpraca z organizacjami międzynarodowymi i zagranicznymi, Unią Europejską i krajami w niej stowarzyszonymi oraz społecznościami i instytucjami w różnych krajach, zwłaszcza europejskich (Art. 5, 18 Statutu). Dzięki oparciu w PSOUU, stargardzkie środowisko osób z niepełnosprawnością intelektualną i ich rodzin mogło skuteczniej artykułować swoje potrzeby i dążenia oraz walczyć o ich realizację, korzystając z prawnych, organizacyjnych i finansowych możliwości tworzonych przez państwo. Szczególnie ważnym czynnikiem, który przyczynił się do sukcesu Koła PSO- UU w Stargardzie Szczecińskim, czyli najpierw do stworzenia systemu rehabilitacji i wsparcia społeczno-zawodowego osób z niepełnosprawnością intelektualną, a następnie do jego wieloletniego, efektywnego funkcjonowania, były zastosowa ne przy budowie systemu założenia konstrukcyjne. Do najważniejszych z nich należą te dotyczące: nowoczesnej definicji samej niepełnosprawności oraz defini cji niepełnosprawności intelektualnej, koncepcji osoby z niepełnosprawnością intelektualną,\n26 26 ŻYCIE W INTEGRACJI paradygmatu lokalnej polityki społecznej, koncepcji jakości życia osoby z niepełnosprawnością oraz koncepcji rehabilitacji i integracji społecznej. 2/DEFINICJA NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI W świadomości społecznej rozpowszechnione jest tradycyjne rozumienie niepełnosprawności, w którym jest ona postrzegana jako kalectwo, ułomność, niewydolność i niepełnowartościowość człowieka, lokalizowana w obrębie jego ciała lub umysłu. Osoby z niepełnosprawnościami uznawane są za chore, w związku z czym udzielanie im ewentualnej pomocy koncentruje się na poprawianiu ich stanu zdrowia i sprawności. Obowiązki w tym zakresie spoczywają na wyspecjalizowanych instytucjach i placówkach zaś niezbędnymi kompetencjami, umiejętnościami i możliwościami przywracania utraconego zdrowia oraz zdolności fizycznych i mentalnych dysponują profesjonaliści i specjalistyczny personel (przede wszystkim medyczny). Także w nauce i praktyce społecznej do niedawna dominowało tradycyjne, biologiczno-medyczne ujmowanie niepełnosprawności jako problemu osobistego, bezpośrednio wywołanego przez chorobę, uraz lub inny stan chorobowy, wymagający opieki medycznej w postaci indywidualnego leczenia prowadzo nego przez przygotowane do tego zawodowo osoby 3. W definicji tak pojmowanej niepełnosprawności zwracano uwagę na odstępstwa od normalnej budowy i normalnego funkcjonowania ludzkiego organizmu. Głównym problemem tak rozu mianej niepełnosprawności było wyleczenie choroby lub dostosowanie człowieka do jego nowej kondycji fizycznej. Trzeba tu zwrócić uwagę, że niepełnosprawność intelektualna była uważana w tym ujęciu za chorobę nieuleczalną. W nowoczesnym podejściu do niepełnosprawności, nie lekceważąc biologicznomedycznego podłoża deficytów, podkreśla się jednak, że niepełnosprawność jest równocześnie problemem wywołanym przez sposób funkcjonowania społeczeństwa, które często wyklucza osoby niepełnosprawne z normalnego życia. Dlatego w rozwiązywaniu problemu niepełnosprawności społeczeństwo ma obowiązek podejmowania także specjalnych, pozamedycznych działań, dostosowujących środowiskowe warunki życia do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, tak aby mogły one korzystać na równi z osobami sprawnymi ze wszystkich przysługujących im praw, a zwłaszcza prawa do godnego i aktywnego uczestnictwa w życiu publicznym. Nowoczesne podejście do problemu niepełnosprawności znajduje pełne odzwierciedlenie w jej definicji ujętej w Konwencji o prawach osób niepełnospraw- 3 International classification of functioning, disability and health (ICF), WHO, Geneva, 2001, Punkt A.5.2\n27 Integracja osób z niepełnosprawnością intelektualną zagadnienia teoretyczne 27 nych. Według Konwencji do osób niepełnosprawnych zalicza się te osoby, które mają długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub w zakresie zmysłów co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać im pełny i skuteczny udział w życiu społecznym, na zasadzie równości z innymi osobami. 4. Zgodnie z Konwencją niepełnosprawność jest redukowalna, poprzez dostosowanie środowiska fizycznego i społecznego do szczególnych potrzeb i możliwości osób niepełnosprawnych. W nowoczesnym podejściu do niepełnosprawności zwraca się uwagę: że osobie z niepełnosprawnością przysługują dokładnie te same prawa i wolności co każdej jednostce ludzkiej, zaś dyskryminacja jakiejkolwiek osoby ze względu na jej niepełnosprawność jest wykroczeniem przeciwko godności i wartości człowieka; na potencjał, talenty i możliwości osób z niepełnosprawnością oraz ich wiedzę, umiejętności i doświadczenie, które powinny być wykorzystywane dla dobra tych osób i całego społeczeństwa; na fakt, że uszkodzenia ciała często odgrywają mniejszą rolę w wykluczaniu osób niepełnosprawnych, niż bariery związane z organizacją i funkcjonowa niem społeczeństwa; liczne bariery środowiskowe oraz mentalne, będące przyczynami dyskryminacji osób niepełnosprawnych powinny być identyfikowane i ograniczane poprzez przebudowę infrastruktury środowiskowej, struktury instytucjonalnej, przepisów prawnych i świadomości społecznej (tj. systemów wartości i postaw społecznych); że rozwiązywanie problemu niepełnosprawności polega na racjonalnym dostosowaniu fizycznego i społecznego środowiska, w którym żyją osoby z niepełnosprawnością do ich potrzeb, oczekiwań i możliwości; że odmowa racjonalnego dostosowania środowiska do szczególnych potrzeb osób z niepełnosprawnością stanowi przejaw dyskryminacji; że osoby niepełnosprawne mają prawo do autonomii oraz samodzielności, w tym swobody dokonywania własnych wyborów; że samodzielne życie w integracji społecznej powinno być zasadniczym celem udzielanej osobie niepełnosprawnej pomocy, rehabilitacji i wsparcia; że konieczne jest stałe wspieranie osób niepełnosprawnych w ich zmaganiach z barierami fizycznymi i społecznymi, które utrudniają lub uniemożliwiają im wykonywanie codziennych czynności, korzystanie z praw, ale także podejmowanie obowiązków oraz pełne uczestnictwo w życiu społecznym. Niepełnosprawność w nowoczesnym ujęciu jest szerokim pojęciem obejmującym nie tylko uszkodzenie organizmu, ale także ograniczenia w aktywności osób z niepełnosprawnością oraz w ich uczestnictwie w życiu społecznym. A za- 4 Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych, Dz.U. 2012, poz.1169, Art. 1\n28 28 ŻYCIE W INTEGRACJI tem niepełnosprawność nie może być rozpatrywana wyłącznie, czy też przede wszystkim jako zagadnienie biologiczno-medyczne. We współczesnym pojmowaniu niepełnosprawności zwraca się uwagę na negatywne aspekty interakcji pomiędzy osobą niepełnosprawną a środowiskiem, w którym żyje, powodujące ograniczenia jej aktywności w uczestniczeniu w życiu społecznym oraz w korzystaniu z przynależnych jej praw. W świetle tego ujęcia, do głównych zagadnień w rozwiązywaniu problemu niepełnosprawności należy usuwanie barier i tworzenie ułatwień w funkcjonowaniu człowieka, poprzez kształtowanie odpowiednich czynników środowiskowych, uwzględniających świat fizyczny i jego cechy, świat fizyczny będący wytworem człowieka, innych ludzi w różnych relacjach i rolach, postawy i wartości, systemy społeczne oraz usługi, przepisy i prawa 5. Istotnym aspektem nowoczesnego podejścia do niepełnosprawności jest dostrzeganie specyficznych cech poszczególnych rodzajów niepełnosprawności, powodujących daleko idącą odmienność zagadnień związanych z identyfikacją i eliminowaniem dyskryminacji, a także odmienność niezbędnych form i charakteru wsparcia umożliwiającego autonomię, samodzielne życie i uczestnictwo w życiu środowiska. Uważnego dostrzegania wymagają także odmienności i różnice w aktywności, funkcjonowaniu i partycypacji społecznej osób z tym samym rodzajem niepełnosprawności w zależności od stopnia niepełnosprawności i innych cech, zwłaszcza wieku i związanego z nim etapu życia. Dzięki nowoczesnemu podejściu do problemu niepełnosprawności, w trakcie poszukiwań nowych rozwiązań systemowych możliwe było przezwyciężenie ograniczeń wynikających z wąskiego rozumienia pojęcia niepełnosprawności przez polskie prawo. W krajowych przepisach dominuje bowiem definicja zawarta w Ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zgodnie z którą niepełnosprawność oznacza jedynie trwałą lub okresową niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy 6. Przytoczona definicja nie wskazuje na istotność zewnętrznych barier środowiskowych oraz konieczność równego traktowania wszystkich obywateli 7. 5 International classification of functioning, disability and health (ICF), WHO, Geneva, 2001, Załącznik 1 6 Ustawa z dnia 27 sierpnia 197 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, Dz. U. 1997, Nr 123, poz. 776, Art. 2 7 Szeroczyńska M.: Niepełnosprawność i osoba niepełnosprawna, w: Polska droga do Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych ONZ, Fundacja Instytut Rozwoju Regionalnego, Polskie Forum Osób Niepełnosprawnych, Kraków, 2008, s. 12\n29 Integracja osób z niepełnosprawnością intelektualną zagadnienia teoretyczne 29 3/DEFINICJA NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI INTELEKTUALNEJ Jak wynika z badań 8, osoby z niepełnosprawnością intelektualną są jedną z najbardziej wykluczonych i najsilniej stygmatyzowanych grup wśród ogółu osób niepełnosprawnych. Do najważniejszych przyczyn tego zjawiska zalicza się stereotypy i mity dotyczące niepełnosprawności intelektualnej, które niekorzystnie wpływają na postawy społeczne i sposób traktowania osób z tą niepełnosprawnością, a także ich rodzin oraz na stwarzane tym osobom możliwości i szanse rozwojowe. Do najbardziej krzywdzących, dzisiaj już naukowo sfalsyfikowanych, należy pogląd o trwałym i nieodwracalnym charakterze ograniczeń intelektualnych. Sformułowanie niepełnosprawność intelektualna jest stosunkowo nowe. Jest ono efektem dążeń silnych ruchów rodzicielskich w wielu krajach świata oraz trendów w pedagogice specjalnej i psychologii do odejścia od terminów stygmatyzujących osoby niepełnosprawne. Jednak w międzynarodowej terminologii medycznej i w codziennej praktyce wielu krajów nadal jeszcze dość powszechnie używany jest termin upośledzenie umysłowe (mental retardation) 9. Upośledzenie umysłowe jest efektem uszkodzenia lub nieprawidłowej budowy ośrodkowego układu nerwowego. Tradycyjnie było ono definiowane, jako istotnie niższy, niż przeciętny, ogólny poziom funkcjonowania intelektualnego, występujący łącznie z upośledzeniem w zakresie przystosowania się, powstały w okresie rozwojowym 10. A zatem klasyczne pojęcie upośledzenia umysłowego charakteryzuje się tym, że identyfikuje i uwypukla deficyty opisujące ograniczenia jednostki, zawiera także wyraźny przekaz o trwałym charakterze tych ograniczeń, które mogą mieć różne natężenie. I takie też pojęcie zawarto w Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-10). W dokumencie tym upośledzenie umysłowe zdefiniowano, jako stan zahamowania lub niepełnego rozwoju umysłu, który charakteryzuje się zwłaszcza uszkodzeniem umiejętności ujawniających się w okresie rozwoju i składających się na ogólny poziom inteligencji to jest: zdolności poznawczych, mowy, ruchowych i społecznych. Upośledzenie 8 Ostrowska A.: Postawy społeczeństwa polskiego w stosunku do osób niepełnosprawnych, w: Gustavsson A., Zakrzewska-Manterys E. (red.): Upośledzenie w społecznym zwierciadle, Wydawnictwo Żak, Warszawa, 1997; Sękowski A.: W kierunku typologii uwarunkowań postaw wobec osób niepełnosprawnych, w: Roczniki Psychologiczne, tom V, 2002, s ; Stankowski A.: Niepełnosprawni w opinii społecznej (charakterystyka porównawcza ), w: Auxilium Sociale, nr 3-4, 1997, s Intellectual Disability Atlas, WHO, 2007, s Grossman H.: Podręcznik klasyfikacji i terminologii niedorozwoju umysłowego, cyt. za: Kostrzewski J., Wald I.: Podstawowe wiadomości o upośledzeniu umysłowym, w: Kirejczyk K. (red.): Upośledzenie umysłowe pedagogika, PWN, Warszawa, 1981, s. 58\nŻYCIE W INTEGRACJI Stargardzki model lokalnego systemu rehabilitacji i wsparcia społeczno-zawodowego osób z niepełnosprawnością intelektualną POLSKIE FORUM OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH ŻYCIE W INTEGRACJI Stargardzki


z życia wsi:\n- pojawiły się pierwsze grzyby: maślaki, kozaki, podgrzybki, prawdziwki. Może nie jakieś powalające ilości, ale zupa była, sos będzie a i uda się trochę ususzyć z myślą o świętach.\n- odrobina deszczu i normalne temperatury sprawiły, że ogród wykazał wolę walki i wszystko zaczęło odżywać: buraczki rosną, kalarepa również, cukinie i dynie pompują się jak szalone\n- zebrałam ok. 2 kg pomidorków koktajlowych - najlepsze jakie jadłam\n- żurawie odlatują\n- w nocy słychać sowy!!!!!!!!\n- wiewiórka ogołociła nam z orzeszków całą leszczynę\n- mamy już sufit, wiec można w końcu spać w całkiem przyzwoitych warunkach (w porównaniu z pomieszkiwaniem w budynku gospodarczym, teraz wszystko wydaje mi się luksusem)\n- Paweł podłączył "kozę" i wieczorem mamy przyjemne ciepełko\nEtykiety: grzyby, wieś\nKoza domowa 21 września 2015 02:56\nOgromnie lubię tw Twoje telegramy ze wsi. Cudownie się czyta, że zbiory udane, że grzyby, że nowi goście (sowy!!!), że wiewiórki sobie pozwalają na więcej... świetna sprawa! :) Gratuluję sufitu! Co jak co, ale sufit to podstawa. Uściski i dobrego dnia/tygodnia!\npraca z "wisienkami"\nz życia wsi: - pojawiły się pierwsze grzyby: maśla...


Buty Meindl - Engadin MSF - Ceneria.pl\nButy Meindl - Engadin MSF\nModel Engadin MFS zalicza się do klasyków trekkingu. But zewnętrzny wykonany jest z natłuszczanego i olejowanego nubuku, a skórzana wyściółka gwarantuje wysoki komfort i optymalny klimat wewnątrz buta. Zastosowana technologia pianki MFS idealnie dopasowuje but do kształtu stopy w rejonie kostki, cholewki i języka, zapewniając wygodę podczas całego okresu użytkowania. Opatentowany przez firmę Meindl system DIGAfixR odpowiada za dobre dociągnięcie pięty do buta oraz jej stabilizację gwarantując pewność każdego kroku i bezpieczeństwo. Opracowana i wyprodukowana przez firmy Meindl i Vibram podeszwa zapewnia bardzo dobrą przyczepność nawet w trudnych warunkach terenu. Engadin to górskie buty dla amatorów zaawansowanego trekkingu, od średniej intensywności wspinaczki górskiej po intensywną wspinaczkę, nawet po lekko oblodzonych obszarach.\nWewn. wyściółka: Skóra\nWkładka: Air-ActiveR drysole\nPokrycie: Nubuk natłuszczany i olejowany\nPodeszwa: Meindl MultigriffR2 firmy Vibram\nWaga: Lady 730g (rozmiar 4,5)\nMen 910g (rozmiar 8)\nRozmiary: Lady 3,5-9\nMen 6-12 +13+14\nKolory: Lady - old loden\nMen - old loden\nDystrybutor: Larix Sp.J., ul. Bielska 1124, 43-374 Buczkowice,\nOd ponad 10 miesięcy Engadin MSF to główne obuwie podczas górskich wypraw w Ameryce Południowej. Poniżej kilka obserwacji:\nButy zapewniają bardzo duży komfort chodzenia, co jest ogromnie ważne, jeśli użytkujesz je bardzo intensywnie przez długi czas. Mimo tego, że buty kategorii B/C to generalnie buty ze sztywną podeszwą umożliwiającą założenie raków, Engadin MSF sam w sobie jest butem miękkim, który łatwo dopasowuje się do stopy.\nDoskonała przyczepność (podeszwa: Meindl MultigriffR2 firmy Vibram), która dawała mi poczucie bezpieczeństwa nie tylko w trakcie wymagających trekkingów, ale też w trakcie wspinaczki na takie góry jak skalny Pico Bolivar w Wenezueli, a nawet pokryty częściowo lodem i penitentami wulkan Parinacota w Boliwii.\nNajtrudniejszy test na wodoodporność to wyrastający z dżungli pięciotysięczny Sangay. Pierwsze trzy dni podejścia pod górę, a tym samym przejścia przez dżunglę odbywają się zwykle w kaloszach ze względu na ogromne ilości wody, której czasami nie da się ominąć. Engadin MSF nie tylko przetrwały tę przeprawę, ale dodatkowo w środku były suche. Dopiero konieczność pokonywania kilkunastu rzek w ciągu dnia, która wiązała się z wchodzeniem czasami do głębokiej wody zmusiła mnie do zmiany butów.\nStoki wulkanu Sangay to głównie grząski pył wulkaniczny, czasami pokryty śniegiem i lodem. Trudne warunki, wymuszają zabieranie ze sobą większej ilości obuwia albo obuwia jak najbardziej uniwersalnego. Atak szczytowy zwykle wiąże się z przejściem części trasy w kaloszach do podnóża góry, a dalej już w solidnych butach trekkingowych. Zaryzykowałem przejście tej całej trasy w Engadinach i to była słuszna decyzja. Buty wytrzymały, a przed wlewaniem się wody do butów od góry chroniły mnie stuptuty.\nButy Engadin MSF wykorzystywałem we wszystkich andyjskich wspinaczkach do wysokości 6300 m n.p.m. Buty utrzymują stopy w komfortowej temperaturze, choć o świcie odczuwa się nieco, że temperatura jest najniższa.\nWarunki, w których wykorzystuję Engadin MSF\n1. Wszystkie trekkingi tak te wielokilometrowe, jak i te krótsze.\n2. Podejścia nie tylko do lodowców gór, na które się wspinamy, ale też poruszanie się po lodowcach. Możliwość przypięcia do butów raków pozwoliła mi na to, aby na Huascaranie i Alpamayo wchodzić w nich do tych obozów, które są zakładane już na lodowcu.\n3. Wspinaczka na góry skalne - Pico Bolivar (4979 m n.p.m.)\n4. Podejścia na góry pokryte pyłem wulkanicznym, do których trzeba dotrzeć przedzierając się przez bardzo wilgotny teren dżungli - Sangay 5200 m n.p.m.\n5. Drogi na pokryte częściowo lodem i penitentami wulkany, takie jak Parinacota 6342 m n.p.m. i Ampato 6288 m n.p.m.\nSprzęt dla Ceneria.pl testują współpracownicy serwisu:\nPsycholog, HR menager w firmie handlowej, który każdą wolną chwilę spędza w aktywny sposób, najchętniej podróżując i włócząc się po górach. Ciekawość świata i otwartość na nowe doświadczenia od zawsze nie pozwala jej usiedzieć w jednym miejscu. Swą przygodę w górach wysokich rozpoczyna w 2002 roku na Kaukazie od zdobycia najwyższego szczytu Europy, Elbrusa (5642 m n.p.m). Jeszcze w tym samym roku bierze udział w wyprawie do Ekwadoru, podczas której staje na szczycie najwyższego na świecie czynnego wulkanu Cotopaxi (5897 m n.p.m). Wyprawa do Ekwadoru owocuje wielką fascynacją Ameryką Południową. Jak sama mówi, w Ekwadorze zostawiła kawałek swojej duszy. Rok 2003 to udział w wyprawie na Alpamayo (5947 m n.p.m). w Cordyliera Blanca w Peru. Niedługo potem upór i konsekwencja prowadzą ją ponownie do Ekwadoru (tym razem samotnie), by stanąć na szczycie Chimborazo (6310 m n.p.m.), którego zdobycie rok wcześniej uniemożliwiła choroba. W roku 2004 uczestniczy w wyprawie na Pik Lenina w Kirgistanie. W listopadzie 2005 roku uczestniczy w wyprawie do Chile, gdzie staje na szczycie wulkanu Lascar, mierzy się z surowością pustyni Atakama i szuka fascynujących wrażeń w pustynnych oazach i miastach Chile. W lipcu 2006 roku uczestniczy w wyprawie Polskiego Klubu Alpejskiego, gdzie staje na szczycie Gran Paradiso i Mont Blanc. W czerwcu 2007 roku wyjeżdża do Boliwii i tam staje na szczycie dwóch sześciotysięczników: Huayna Potosi (6088 m n.p.m.) oraz na dachu Boliwii - Nevado Sajama (6559 m n.p.m).\nPsycholog zafascynowany odległymi zakątkami świata, górami i podwodnym światem.\nZawsze marzył o podróżach. Jeszcze w trakcie szkoły średniej zaczął swoją „włóczęgę” wyjeżdżając w coraz bardziej odległe zakątki kraju i Europy. W sierpniu 2002 roku Jarek rozpoczyna swoją przygodę z górami wysokimi i marzenia prowadzą go na szczyt Elbrusa (5642 m n.p.m). W grudniu tego samego roku staje na szczycie najwyższego na świecie czynnego wulkanu Cotopaxi (5897 m n.p.m). w Ekwadorze. W 2003 roku bierze udział w wyprawie na górę swoich marzeń, Alpamayo w Peru (5947 m n.p.m). Do dziś twierdzi, że to jedna z najpiękniejszych gór świata. W marcu 2004 roku Jarek wyjeżdża w samotną podróż po Borneo. Dzieli tam czas pomiędzy góry, a w szczególności Kinabalu (4095 m n.p.m.), a nurkowanie. Tego samego roku uczestniczy w wyprawie na Pik Lenina (7100 m n.p.m). w Kirgistanie. W listopadzie 2005 roku organizuje wyjazd do Chile, gdzie przez miesiąc poznaje surowość pustyni Atakama i wyrastających na niej wulkanów. Tam zdobywa Lascar i podejmuje walkę o zdobycie najwyższego na świecie wulkanu Ojos del Salado. W lipcu 2006 roku jest członkiem wyprawy organizowanej przez PKA i staje na szczycie Gran Paradiso i Mont Blanc. A w czerwcu 2007 roku organizuje wyjazd do Boliwii, a tam staje na szczycie dwóch sześciotysięczników: Huayna Potosi (6088 m n.p.m.) oraz na dachu Boliwii - Nevado Sajama (6559 m n.p.m).\nUczestnicy wyprawy "Ameryka na nowo odkryta".\nStrona wyprawy: www.odkryte.pl\nWięcej na blogu Izy w serwisie GORYonline.com\nGogle narciarskie i snowboardowe - jak wybrać? Poradnik\nRękawice narciarskie i snowboardowe - jak wybrać? Poradnik\nTermoaktywna bielizna narciarska - jak wybrać? Poradnik\nSpodnie snowboardowe - jak wybrać? Nasz poradnik\nTestujemy rower cross od TABOU\nSpodnie narciarskie - jak wybrać? Poradnik\nButy Engadin MFS / MEINDL\nButy Engadin Lady MFS / MEINDL


Wielgosz - Globalny dżihad kapitału - lewica.pl\nWielgosz: Globalny dżihad kapitału\nCzy warto zajmować się książkami zawierającymi tezy błędne i irytujące? Czasem warto. Najlepszym tego przykładem jest "Nowoczesność bez granic" wybitnego hinduskiego antropologa Arjuna Appaduraia. Książka ta należy już do kanonu postmodernistycznej teorii społecznej. Ma zatem wszystkie ograniczenia i błędy ponowoczesnej perspektywy - jest hermetyczna, abstrakcyjna, ahistoryczna, czy też ściślej posthistoryczna, absolutyzuje partykularne tożsamości grupowe i zjawiska powierzchowne, wreszcie - ignoruje strukturalne współzależności poszczególnych instancji życia społecznego. A jednak, mimo wszystkich tych wad, jest to praca, która zasługuje na uwagę nie tylko specjalistów. Jej autor przygląda się bowiem jednemu z najważniejszych fenomenów naszych czasów. Analizowane przezeń zjawisko należy zarazem do największych paradoksów współczesności. Dzięki temu "Nowoczesność bez granic" świetnie nadaje się do roli punktu wyjścia do bardzo istotnej debaty i to zarówno naukowej, jak i politycznej.\nAppadurai zauważa mianowicie, że globalizacja wcale nie przyczynia się do zjednoczenia świata. Wbrew obietnicom, składanym przez jej rzeczników z politycznego i ekonomicznego establiszmentu, proces ten wcale nie doprowadził do wygaszenia czy choćby tylko zmniejszenia intensywności nacjonalizmu, rasizmu i szowinizmu plemiennego. Jest wręcz przeciwnie. Odkąd w roku 1989 upadek Bloku Wschodniego umożliwił kapitalizmowi niepowstrzymaną ekspansję w skali globalnej, etniczne konflikty zaczęły gwałtownie przybierać na sile.\nPrzez całe lata 90. dało się zaobserwować następującą prawidłowość - im większe były postępy globalizacji, tym silniej dawały o sobie znać etno-kulturowe separatyzmy i religijne fundamentalizmy. Im gwałtowniejsza ofensywa ekonomicznego neoliberalizmu, tym więcej konfliktów rasowych, tym więcej wspólnotowych partykularyzmów wkraczało na tradycyjną demokratyczną scenę polityczną, zmieniając jej kształt i charakter. Procesy te ogarnęły nie\ntylko tyleż ogromne, co biedne obszary Trzeciego Swiata, ale wkroczyły także do Europy. Po raz pierwszy od zakończeniu II wojny światowej stary kontynent stał się terenem wojen, czystek etnicznych i działań ludobójczych, które\nmiały miejsce podczas wojny domowej (a właściwie całej serii wojen) w Jugosławii. Co więcej, wbrew popularnym przesądom, świat zamerkanizowanej\nkultury masowej (słynny "Mc świat" Benjamina Barbera) nie przeciwstawiał się wcale światu tradycyjnych wartości i kultur lokalnych (czyli temu, co Barber nazwał "dżihadem"). Przykład jugosłowiański może tu dać wiele do myślenia,\nalbowiem rozbicie tego kraju byłyby niemożliwe, a przynajmniej nieporównanie mniej tragiczne, gdyby nie rola, jaką w tym konflikcie odegrały kraje zachodnie, w których ulokowane są ponadnarodowe kapitały, pełniące funkcję lokomotyw globalizacji.\nKsiążka Appaduraia jest próbą zrozumienia zarysowanego wyżej paradoksu globalizacji. Rozwiązania zaproponowane przez autora wydają się z dzisiejszej perspektywy zupełnie niezadowalające. Zgodnie z postmodernistycznym założeniem, że świat jest tylko tekstem kulturowym, ogranicza on analizę do sfery symbolicznej, absolutyzując nowe sieci kreowania szowinistycznych wyobrażeń ("etnoobrazów"). W ten sposób uznaje, że za wzrost konfliktów o charakterze etnicznym i religijnym odpowiadają mass-media, technologia video, kasety oraz internet. Rozpowszechniają one symbole i idee przynależności wspólnotowej nie tylko w granicach tradycyjnych państw narodowych, ale także w diasporach imigranckich, które pod koniec XX wieku rozrastają się na niespotykaną wcześniej skalę. Skala tego zjawiska wydaje się rzeczywiście bezprecedensowa, ale autor wyciąga z tego zbyt daleko idące wnioski, pozwalając sobie na ignorowanie zupełnie podstawowych poziomów i sił współczesnego świata. Na przykład, Appadurai w ogóle nie zastanawia się, dlaczego współczesne transformacje obalają granice przed kapitałem, a jednocześnie wznoszą je przed ludźmi. By odpowiedzieć na to pytanie, musiałby uwzględnić kontekst społeczno-ekonomiczny opisywanych zjawisk.\nMówiąc prościej musiałby postawić w centrum swej analizy kwestię kapitalizmu i jego obecnych przekształceń, nazywanych potocznie globalizacją neoliberalną, a nie ograniczać się do kulturowego wymiaru imigracji. Ujęcie takie znajdujemy dziś w pracach Jonathana Friedmana, Elizabeth Raty, Samira Amina, Etienne Balibara, Immanuela Wallersteina (co ważne, niektóre ich analizy są już dostępne w języku polskim). Odpowiedź, jaką proponują ci badacze ma dwa poziomy: polityczny i teoretyczny.\nNa poziomie politycznym (a ściślej, na poziomie ekonomii politycznej) musimy zwrócić uwagę, że współczesny kapitalizm z turbodoładowaniem oraz ruchy fundamentalistyczne wyrastają z tego samego podłoża i mają tego samego wroga. Obydwie te siły rozwinęły się wskutek kryzysu nowoczesnego państwa narodowego. Obydwie też dążą do zniszczenia przestrzeni polityki demokratycznej, która ukształtowała się w minionym dwustuleciu w ramach owego państwa. Uformowała się ona w toku dziesięcioleci walk emancypacyjnych, prowadzonych przez klasy ludowe. W wyniku oddolnych nacisków wyłoniły się różne postacie kontroli władzy i kapitału, które stanowiły realną przeszkodę\ndla ekspansji wielkich korporacji, ale też dla wpływów religijnych guru, kacyków plemiennych i nacjonalistycznych wodzów. Ta realna treść nowoczesnej demokracji, którą nazwać można kulturą demokratyczną (albo za francuskim myślicielem Jacquesem Rancierem, cywilizacją demokratyczną) stanowi poważne zagrożenie dla partykularyzmów politycznych, etnicznych i ekonomicznych. Okazuje się zatem, że rozbicie nowoczesnych i demokratycznych form życia społecznego jest na rękę zarówno Dżihadowi jak i Mcświatu. Kapitał globalny wręcz potrzebuje pomocy fundamentalistów w tym dziele. Dlaczego? Po pierwsze, ponieważ są oni wrogami wszelkich ruchów lewicowych i pracowniczych, a zatem tych, które formułują swe polityczne projekty na bazie podstawowego konfliktu społeczeństwa kapitalistycznego, konfliktu między pracą (siłą roboczą) a kapitałem. Etniczno-narodowa prawica dostrzega społeczne skutki antagonizmu klasowego, ale nie jest zdolna do identyfikacji ich strukturalnych przyczyn. Dlatego jej przedstawiciele uważają, że bieda i przemoc bierze się z jakiegoś nieokreślonego zła lub działań złych ludzi, prowadzących do upadku kultury. Dlatego nie potrafią zrozumieć mechanizmów kapitalizmu, a ich antyliberalna retoryka sprowadza się do potępień kapitału finansowego, który ze względu na swe "niezakorzenienie" i wynikającą stąd alienację jawi się jako trucizna niszcząca tradycyjne (czyli "zakorzenione" i niewyalienowane) formy gospodarki kapitalistycznej (jak np. rolnictwo, rzemiosło, drobna przedsiębiorczość). Dlatego wreszcie ich krytyka panujących stosunków realizowana jest w języku moralnych potępień, polowań na "nie dość zakorzenione" czarownice, apeli oraz odwołań do metafizycznych modeli słusznego ładu społecznego (jego podstawą może być, w zależności od wyznawanej przez nich religii, szariat lub prawo naturalne). Klasycznym przykładem takiego myślenia jest mentalność liderów polskiego Prawa i Sprawiedliwości, którzy sugerują, że wystarczy usunąć aferzystów, byłych agentów i przestępców z polityki i spółek skarbu państwa, a problemy Polski zostaną rozwiązane. Do tej samej kategorii należy zaliczyć skrajną europejską prawicę lansującą tezę, że przyczyną problemów gospodarczych jest napływ "obcych" na teren "starej" Unii.\nBłędnie definiując przyczyny kryzysu społecznego we współczesnym świecie, fundamentaliści wcale nie zamykają drzwi przed ponadgranicznymi cyrkulacjami finansowymi. Czynią to jedynie przed ofiarami owych cyrkulacji, a zatem przed cyrkulacjami ludzi. Tymczasem to właśnie owe ponadgraniczne migracje między Północą a Południem, Wschodem i Zachodem stanowią główne zagrożenie dla rentowności dominujących sektorów globalnego kapitału. Przepływ ludzi może sprawić, że kapitał nie będzie już mógł korzystać z różnic w cenie siły roboczej między poszczególnymi obszarami światowego systemu. Działanie zglobalizowanego prawa wartości, które jest przyczyną pogłębiającej się polaryzacji zostanie w ten sposób sparaliżowane. Zniknie też podstawa ekonomiczna delokalizacji, czyli przenoszenia produkcji do krajów, w których siła robocza poddana jest drakońskiemu wyzyskowi oraz państwowym represjom. W takiej sytuacji straciłaby swą moc osławiona broń wielkich korporacji, pozwalająca im zastraszać pracowników i wymuszać zgodę na politykę "zaciskania pasa".\nDrugi wniosek, jaki wynika z analizy związków między globalizacją a renesansem etno-religijnych partykularyzmów, ma charakter teoretyczny. Analizując przykłady waśni etno-religijnych w Pakistanie, Indiach, Sri Lance czy wspomnianej już Jugosławii, autorzy tak różni, jak postmodernista Appadurai i marksista Amin dochodzą do wniosku, że są one konsekwencją działań odgórnych. Stoją za nimi różne instancje władzy. W imię celów politycznych (niedemokratyczne zarządzanie populacjami ludowymi) oraz ekonomicznych (narzucanie krajom biednym strategii dostosowawczych) podsycają one społeczne podziały. W ten sposób starają się rozbić jedność klas podporządkowanych (ludowych). Do łask powraca zatem stara kolonialna zasada "dziel i rządź". Znakomicie widać ją w Iraku, gdzie wojska okupacyjne i kolaborancki rząd starają się podzielić społeczeństwo po liniach religijno-etnicznych. Coraz wyraźniej widać, że podział Iraku na skłócone bantustany etno-religijne leży w interesie USA i wielkich koncernów naftowych. Znacznie łatwiej jest zmusić do posłuszeństwa małe i słabe państewka, uformowane na podstawie plemienno-religijnej tożsamości niż wieloetniczny i wieloreligijny, ale zjednoczony w jednym państwie naród iracki.\nPrzykład Iraku nie jest jedyny (dokładnie to samo można powiedzieć o obecnej ofensywie izraelskiej przeciw Libanowi), ale chyba najbardziej sugestywny. Pokazuje on, że przebieg dzisiejszych konfliktów etniczno-religijnych stanowczo zaprzecza popularnej w naukach społecznych teorii primordializmu. Twierdzi ona, że przemoc etniczno-religijna należy do sfery społecznej podświadomości. Na co dzień, czyli w okresach względnie niezakłóconego rozwoju i pokoju wspólnoty nie ma ona najmniejszych możliwości ujawnienia swej siły. Cierpliwie czeka zatem przysłonięta najróżniejszymi instytucjami nowoczesnych społeczeństw. Modernizacja ma jednak zawsze charakter powierzchowny, co wychodzi na jaw w czasach kryzysu. Wtedy skrywane długo resentymenty eksplodują, rozrywając cienką fasadę nowoczesności.\nNaród to wedle teorii primordialistycznych jedynie "rozwinięcie", "upowszechnienie", a przede wszystkim "wynik ucywilizowania" pierwotnych popędów grupowych zakorzenionych w tym, co określa się jako podstawowe komórki społeczne (rodzina, ród, plemię).\nRzeczywistość jest zupełnie inna. Dzisiejsze konflikty etniczne nie są eksplozjami stłumionych namiętności, ale implozjami. Impulsy do ich powstawania nie biegną z dołu do góry społecznej struktury, ale na odwrót. To państwo i wspierany przezeń kapitał są ich źródłem. Wbrew pozorom, etno-religijne antagonizmy wcale nie zagrażają państwu narodowemu. Stanowią one niebezpieczeństwo jedynie dla pewnej formy owego państwa. W gruncie rzeczy, przyczyniają się do wyzwolenia prawdziwej natury kapitalistycznego państwa, które po roku 1945 zostało uwięzione w gorsecie paktów, praw i zobowiązań socjalnych. Wyzbywając się swych funkcji socjalnych, współczesne państwa przygotowują grunt dla konfliktów społecznych a następnie umiejętnie nimi zarządzają, tak by ich przebieg nie zagroził neoliberalnym formom akumulacji kapitału. Irak i Jugosławia stanowią modelowe przykłady tej strategii. Jest ich jednak znacznie więcej. Przekształcenie konfliktów klasowych w wojnę etniczno-religijną to najlepsza i zarazem najbardziej okrutna forma kanalizacji i pacyfikacji społecznego oporu wobec neoliberalizmu. W ten perwersyjny sposób globalny kapitalizm prowadzi bezlitosny i często skuteczny dżihad przeciwko klasom ludowym.\nPodziały, szowinizmy, nienawiści okazują się zatem niezbywalnym elementem uniwersalności, wcielonej w kapitalistycznym systemie globalnym. Jako takie, pozostają narzędziami różnych postaci władzy. Bez nich byłaby ona bezsilna. Wszak potęgę swą zawdzięcza przede wszystkim podziałom w obozie swych ofiar.\nArjun Appadurai " Nowoczesność bez granic", przeł. Zbigniew Pucek, Universitas, Kraków 2005, s. 355


Dramatyczne losy Białorusinów - Wiadomości Znad Wilii Dramatyczne losy Białorusinów - Wiadomości Znad Wilii\n8 kwietnia, 2021 6:10\nPół tysiąca białoruskich uchodźców poprosiło o azyl polityczny w Polsce - tylko od sierpnia ubiegłego roku. Po represjach wywołanych masowymi protestami, po sfałszowanych wyborach prezydenckich - w sumie z Białorusi uciekło do Polski kilka tysięcy osób. Radio ZET we środę wieczorem na swoim portalu radiozet.pl pokazało premierę filmu dokumentalnego Miłosza Gocłowskiego i Tomasza Chacińskiego właśnie na ten temat.\nFilm „Uchodi” to historia ludzi, którzy musieli uciekać ze swojej ojczyzny – tylko dlatego, że poszli na protest. Jednym z bohaterów obrazu jest mężczyzna, który trafił do aresztu, był wielokrotnie bity i torturowany, a milicjanci złamali mu kręgosłup.\nObraz pokazuje też historię Denisa i Kristiny, którzy musieli zostawić dom, samochód, firmę i całe swoje dotychczasowe życie – bo zawieźli do szpitala postrzelonego przez milicję chłopaka.\nJest też wątek 20-letniego Romana – skazanego na więzienie w dniu swoich urodzin – zmuszonego uciekać do Polski.


Panasonic i LiveU prezentują wspólne rozwiązania do transmisji wideo na żywo - Professional Camera Solutions | Panasonic Business\nPanasonic i LiveU prezentują wspólne rozwiązania do transmisji wideo na żywo\nPodczas ostatnich targów IBC Panasonic przedstawił efekty współpracy z firmą LiveU. Jednym z nich jest kompaktowy moduł transmisyjny, który w połączeniu z kamerami profesjonalnymi Panasonic usprawnia przesył materiałów wideo na żywo.\nW wyniku współpracy strategicznej między Panasonic a LiveU możliwości profesjonalnych kamer Panasonic zostały połączone z rozwiązaniem transmisyjnym LiveU LU200. Pakiet wkrótce znajdzie się w sprzedażyw Europie u autoryzowanych dystrybutorów Panasonic oraz poprzez kanały sprzedaży LiveU, a docelowo dostępny będzie na całym świecie. Dzięki zaprezentowanemu rozwiązaniu firmy produkcyjne, niezależni twórcy, media online oraz nadawcy będą mieli możliwość transmisji wideo live w profesjonalnej jakości.\nRozwiązanie pozwala na połączenie kamer Panasonic z opartą o chmurę platformą zarządzającą IP LiveU Central. W efekcie transmisja odbywać się będzie dzięki technologii LiveU, wykorzystującej sieć komórkową\ni streaming na żywo. Dodatkowo system umożliwia zdalne sterowanie kamerą. Pakiet obecnie przystosowany jest do czterech modeli profesjonalnych Panasonic: AJ-PX5000, AJ-PX270, AJ-PX800 i AJ-PX380.\n- Dzięki długoterminowej współpracy Panasonic i LiveU w przeszłości zostały opracowane i uruchomione rozwiązania dla kamer P2 z pojedynczym adapterem LTE, umożliwiające streaming na żywo bezpośrednio do systemu zarządzającego LiveU w chmurze. Teraz chcielibyśmy zaoferować naszym użytkownikom końcowym inny sposób transmisji strumieniowej live wykorzystujący modele kamer P2 i urządzenia LiveU - powiedział Kunihiko Miyagi, dyrektor w Professional AV Business Unit. – Celem naszej współpracy z LiveU od zawsze jest zwiększanie elastyczności pracy i wygody użytkowników – dodaje Kunihiko Miyagi.\n- Bardzo cenimy kooperację z Panasonic, a prezentowane rozwiązanie daje nowe możliwości profesjonalistom\nz branży emisyjnej. Pakiet zapewni użytkownikom większą elastyczność nagrywania materiałów na żywo, dzięki lepszej transmisji danych oraz niezawodnemu łączu nadawania wysokiej jakości - mówi Samuel Wasserman, prezes LiveU - LiveU to najlepsze rozwiązanie dla profesjonalnej transmisji strumieniowej end-to-end z kamery bezpośrednio do widza, które wykorzystuje wbudowaną platformę zarządzającą\ni możliwości sterowania kamerą. Wraz z Panasonic mamy dalsze plany rozwijania wspólnej oferty, a najnowszy pakiet pokazuje, że nasza współpraca przynosi wymierne korzyści – dodaje Samuel Wasserman.\n26-10-2017Panasonic wśród najbardziej cenionych firm na świeciePanasonic zajął 10 miejsce na liście „Top Regarded Companies” opublikowanej przez magazy...Czytaj więcej


Eleganckie hiszpańskie wino białe. - Sklep z winami Szczecin\nHome › WINA › Kolor › Białe › Wino Serendipia Chardonnay\nWino Serendipia Chardonnay\nProducent: Bodega Pago Ayles\nNazwa produktu: Wino Serendipia Chardonnay\nBeczka: 2 m-ce\nPago de Ayles znane również jako Bodega Señorio de Ayles powstało w wyniku połączenia wielu posiadłości należących od Średniowiecza do Finca de Ayles.Pierwsze wzmianki o winnicy pochodzą z XII wieku. Winnica należy do trójki największych posiadłości w historii całej Aragonii. Pago de Ayles to nowoczesna winnica, która będąc kontynuatorem wielowiekowych tradycji , nieustannie dąży do podnoszenia jakości wytwarzanych win. Pragnąc zaspokoić najbardziej wymagające gusty często jest autorem win wybitnych, a ukoronowaniem starań właścicieli było otrzymanie w w 2010 r. statusu Vino de Pago, który jest dowodem najwyższego poziomu jakości dostępnego tylko nielicznym. Pago de Ayles w momencie otrzymania tego tytułu była jedyną taką winnicą w Aragonii i dziesiątą w Hiszpanii.\nSerendipia Chardonnay to limitowana selekcja win ze szczepu Chardonnay, starzona w beczkach z dębu Francuskiego przez okres 2 miesięcy.Wino posiada piękny słomkowy kolor z delikatnymi złotymi refleksami. Urzeka intensywnym aromatem dojrzałych owoców tropikalnych z nutą wanilii. . Wino jest delikatne o jedwabistej i wyważonej kwasowości, eleganckie o długim, przyjemnym posmaku. Doskonałe do ryb, delikatnych białych mięs, twardych serów.


Wyborcze pozostałości - powiatowa.info - Kamienna Góra, Lubawka, Krzeszów, Chełmsko Śląskie - powiat kamiennogórski\nOpublikowano: 08 February 2016\nPoruszając się drogami powiatu kamiennogórskiego można odnieść wrażenia, że nadal trwają wybory parlamentarne. Część materiałów wyborczych nie została jeszcze usunięta.\nProblem dotyczy zarówno kandydatów, którzy wygrali wybory i zasiadają w parlamencie, jak i przegranych.\nPrzy drodze krajowej nr 5, tuż za Kamienną Góra można nadal oglądać baner Marzeny Machałek (PiS). Identyczny jeszcze w piątek wisiał przy tej samej drodze na płocie byłej Warty, w weekend został zdjęty.\nKilkaset metrów dalej, przy drodze krajowej nr 5, kilka metrów od komisariatu policji, oglądać można duży baner dwóch kandydatów Platformy Obywatelskiej. Hubert Papaj nadal chce być senatorem, a Piotr Miedziński posłem.\nOsoby wjeżdżające do Lubawki od strony Chełmska Śląskiego mogą za to oglądać plakat Ryszarda Zbrzyznego, kandydata SLD do sejmu.\nPrzypominamy, wybory parlamentarne odbyły się 25 października 2015 roku. W Kodeksie wyborczym, w rozdziale 12 Kampania wyborcza, znajduje się art. 110 § 6. Plakaty i hasła wyborcze oraz urządzenia ogłoszeniowe ustawione w celu prowadzenia agitacji wyborczej pełnomocnicy wyborczy obowiązani są usunąć w terminie 30 dni po dniu wyborów.\nW § 7. czytamy: Wójt postanawia o usunięciu plakatów i haseł wyborczych oraz urządzeń ogłoszeniowych nieusuniętych przez obowiązanych do tego pełnomocników wyborczych w terminie, o którym mowa w § 6. Koszty usunięcia ponoszą obowiązani.


Głupio mi się przyznać, ale jego wsparcie dużo mi daje. Dużo dla mnie znaczy. Z jednej strony nie chcę wyjść przy nim na słabeusza, w czym pomaga mi fakt, że zawsze dobrze znosiłem ból. Z drugiej strony nie jestem tu sam. Nie muszę doczołgiwać się, nie muszę rozmawiać z ludźmi, nie muszę krzesać z siebie niepotrzebnie siły, by o siebie zadbać. Bo czuję, że to on podjął się opieki nade mną, on postanowił, że jako jego podopieczny, potrzebuję pomocy. Tak mi się wydaje. Bo trzyma mnie przy sobie blisko, prowadzi do szpitala, sadza przy sobie. Cały czas jest obok, a ja pozwalam sobie polegać na wsparciu, które mi oferuje.\nJest moim wychowawcą, ja jestem jego uczniem. Może nie wyczuwam między nami teraz takiej relacji, ale poniekąd tak ona wygląda między murami szkoły. W tym momencie... Trudno określić mi, kim dla mnie jest. Nie ma między nami tego specyficznego spięcia, nie traktuje mnie jak niechcianego wychowanka. W innym wypadku - przecież by go tu nie było. Nie znam go jednak, nie wiem, czy zaczyna mnie lubić, czy zżerałoby go sumienie, gdyby nie wyciągnął do mnie ręki, czy też zwyczajnie uważa to za swój obowiązek nawet, jeśli nie pała do mnie sympatią.\nWzdycham, przecieram twarz dłońmi, siedząc nieco pochylony na krześle, na którym mnie usadził. Nie powinienem próbować analizować tego, co robi. Jaki jest w tym cel? Jest moim wychowawcą, miałem ograniczyć kontakt z nim do minimum, a nie zastanawiać się, czy on mnie lubi.\nJest jednak miękki. Zupełnie inny niż wtedy, gdy dostawałem reprymendę za wagary. Jakiś taki ciepły. Albo ja chcę go takim widzieć, bo tego teraz potrzebuję. Swego rodzaju wsparcia, które udzieliłem kotu, a które mogłoby zostać udzielone mnie. Pozwalam sobie zerknąć na niego, gdy po chwili siedzenia przy mnie, teraz stoi i rozmawia z lekarzem, załatwiając mi wizytę. Ślizgam wzrokiem po jego wysokiej, smukłej sylwetce, po długich nogach schowanych w trzymane przez szelki, ciemnych spodniach, nieco pogniecionej, wsuniętej w nie niedbale koszuli, podwinięte rękawy na rękach, którymi nieznacznie gestykuluje, zapewne wyjaśniając mężczyźnie w kitlu, o co chodzi, bo w pewnym momencie wskazuje na mnie, a spojrzenie tamtego ląduje na mojej osobie. Kłaniam mu się wtedy nieznacznie, choć wciąż na siedząco, bo wolę nie nadwyrężać nogi nagłym wstawaniem, a wierzę, że Ivers sam wszystko załatwi.\nKiedy tak patrzę na niego z boku, odsuwając wszystkie poprzednie dni naszej znajomości, a skupiając się jedynie na tym, jaki jest dzisiaj, jestem skłonny stwierdzić, że wzbudza we mnie poczucie bezpieczeństwa. I coś dziwnego, czego jeszcze nie umiem nazwać. W tym samym też momencie zdaję sobie sprawę, jak samotny jestem w Japonii, kiedy jedyną osobą gotową mi pomóc, jest mój wychowawca. Uśmiecham się głupio pod nosem, nagle żałując, że nie pojechałem na przerwę zimową do Chin. Do ojca. Do mamy.\nPrzecieram twarz dłońmi znów, gdy nauczyciel siada z powrotem obok mnie. Mamy czekać na swoją kolej, więc siedzę spokojnie, choć szczerze chciałbym już stąd wyjść, wrócić do akademika i modlić się, by nie było w pokoju Ariela. Nie mam jakoś ochoty na jego towarzystwo.\nCzuję na sobie jego spojrzenie, choć ja swojego nie podnoszę, siedzimy w ciszy jakiś czas. Wpatruję się w swoje dłonie, poobijane, obdarte. Odwracam prawą tak, by widzieć jej wewnętrzną stronę. Przecieram kciukiem lewej tatuaż. Zaciskam zęby, mięśnie szczęki drgają. Wypuszczam powietrze ze świstem, gdy wstaje, spoglądam na niego, na jego wyciągniętą w moim kierunku dłoń. Waham się chwilę, ale chwytam ją, pozwalam mu przytrzymać się przy sobie, opieram się o niego. I idę z nim do gabinetu lekarza, który ma się mną zająć.\nSiadam tam na fotelu, mężczyzna wypełnia swoje papierki, zadając mi pytania, na które odpowiadam powoli, choć mrukliwie.\nNie lubię szpitali...\nJestem tu z nim. Czuję spoczywający na mnie ciężar odpowiedzialności. Czuję siłę, która popycha mnie w stronę lekarza, która oplata moje ramię wokół jego szczupłego ciała, siłę, która skłania mnie do rozmowy, do tłumaczenia wszystkiego i załatwiania, do pozwalania mu na spokojne, ciche, skulone trwanie przy mnie. Na miękką, przestraszoną obecność, która nagle stała się dla mnie widoczna. Białe, sterylne ściany, na których wiszą plakaty promujące zdrowy tryb życia, częste badania, rzucanie nałogów i mleka w proszku dla niemowląt, polecane przez ośmiu na dziesięciu pediatrów, zdają się przytłaczać go i krępować, zdają się wprawiać go w lekką, ale uwierającą panikę, której nie daje po sobie poznać, ale ona gdzieś tam jest, gdzieś tam się czai. Bo czuję ją ja, kiedy ruszam z nim do gabinetu i odruchowo przyciskam go do siebie mocniej, kiedy przekraczamy próg pomieszczenia. To taki naturalny gest - obcy mi, a jednocześnie wyuczony, podświadomie zwyczajny. Troska, którą teraz we mnie wzbudza emanuje z miejsc, w których nasze ciała się stykają, do każdej komórki mojego organizmu.\nTechnik znużonym głosem wygłasza regułkę, każe pozbyć się metalowych części ubrania, zdjąć spodnie, sam zajmuje się ustawieniem aparatury. Jest bardzo apatyczny, rzeczowy, zachowuje się tak, jakby nas tu nie było, ale nie przeszkadza mi to. Stoję pół niewielkiego kroku od Wolfganga, a kiedy opada na zielone, płaskie szpitalne siedzenie, przenoszę wzrok na jego dłonie, które usiłują zsunąć nogawkę z bolącej nogi. Kucam, nie obdarzywszy jego twarzy spojrzeniem i pomagam mu z tym, widząc, że nie może jej zdjąć. Wszystko trwa nagle bardzo wolno, bardzo cicho i bardzo niezręcznie. Czuję rozmydlony wzrok niemrawego technika, który wyraźnie się niecierpliwi, ale mimo wszystko zachowuję spokój. Mam wrażenie, ze teraz mój spokój jest podstawą dla jego spokoju i jeśli zacznę się denerwować, on również straci nad sobą panowanie...\nNienawidzę szpitali. Czekania, kiwania głową, cmokania ustami lekarza, który analizuje zdjęcia jego nogi. Mówię niewiele, wydając tylko krótkie komendy i urywane dźwięki. "Chodź", "złap", "trzymaj się mnie", "boli?". Nie mówię nic więcej, ale nie czuję potrzeby. Zimna i drażniąca atmosfera szpitala zdaje się nie wnikać pomiędzy nas, jakby nas obu tak samo drażniła, tak samo dotykała, przyciskała jeszcze bliżej do siebie. Stoję za krzesełkiem, na którym go posadzono, dłoń trzymam na niego ramieniu i przesuwam wzrokiem od jego karku do lekarza, który ogląda zdjęcia dłużej, niż powinien - irytująco długo.\nPęknięta, niegroźnie, zrośnie się w przeciągu miesiąca. Krzywię się, kiedy konowalskie dłonie coś sobie notują, krzywię się, kiedy mówi takim bagatelizującym tonem. Znów czuję nieprzyjemny ciężar czasu, kiedy wszystko trwa zbyt długo i nikt się nie spieszy. Jestem cierpliwy, ale teraz dodatkowo czuję jego niechęć, jego zmęczenie i stres, jego rozdrażnienie, które wzrasta z każdą chwilą. Moja dłoń zaciska się delikatnie na jego ramieniu, to bardzo niewidoczny gest, a jednak wyczuwalny. Sugestywny. Przypominający mu, że jestem obok. Trwam tak przy nim niezmiennie, wytrwale cały czas. Nie wychodzę, kiedy zakładają mu gips, chociaż zabiłbym za papierosa.\nCzuję jego ulgę, kiedy wychodzimy, swojej nie. Nie przynosi mi jej zimne, wieczorne powietrze. Rozluźnienie pojawia się dopiero, kiedy otwieram przed nim drzwi do samochodu i pomagam wsiąść. Biorę głęboki oddech, prostuję się, czując, jaki do tej pory byłem zgarbiony. Przechodząc na swoją stronę auta, widzę, jak w jego ramionach momentalnie znajduje się małe, kocie zawiniątko, które delikatnie się porusza, wierci. Zwierzak musiał się obudzić, kiedy nas nie było. Wsiadam i przez moment się nie ruszam. Słyszę ciche miauknięcia, żałosne i piskliwe, kiedy bestia kręci się przy nim, szuka sobie wygodnego miejsca i ciepła w jego uścisku. Nie zaczynam tematu akademika. Nie chcę jeszcze mówić o kocie, nie teraz, kiedy dostał go w ręce i cały drży z dziecinnej ekscytacji, zapominając o bólu nogi, o gipsie, który przez miesiąc będzie ciągnął go do podłogi...\nNie powiem, żeby widok kucającego przy mnie mężczyzny był dla mnie komfortowy. Przełykam ślinę z trudem, bo kiedy już doszedłem do wniosku, że podczas tego spotkania przestałem postrzegać go jako nauczyciela - co zapewne zmieni się jutro, gdy zobaczę go na szkolnym korytarzu - to teraz również jako mężczyzna przy mnie kuca. Pozwalam mu pomóc mi, z racji, że faktycznie tej pomocy potrzebuję. Nie mogę jednak zaprzeczyć, że czuję się speszony. Skrępowany. W momencie, w którym przestałem patrzeć na niego jak na pedagoga, dostrzegłem w nim ciepłego, przystojnego człowieka. Bardzo przystojnego.\nAle to tylko dzisiaj. Te myśli trzymają się mnie tylko podczas tego jednego spotkania, a gdy tylko znów zawitam w naszym gabinecie, gdy znów nadejdzie czas fizyki, szkolnych obowiązków - to wszystko pryśnie, a ta sytuacja stanie się zwykłym, zamglonym wspomnieniem.\nPrzez cały czas trwania wizyty, badania mi nogi, zakładania gipsu, po mojej głowie krąży tylko na zmianę "szybciej", "niech to się skończy", "chcę już wyjść", lecz jak na złość, wszystko dłuży się niemiłosiernie, a jedyne, co pozwala mi zachować spokój, opanowanie, hamuje przed popadnięciem w szał, w furię, w zwykłe wyjście i stwierdzenie, że mam to gdzieś, jest fakt, że on jest obok. A mógł zostać na zewnątrz. Ba! Mógł mnie zwyczajnie tu zostawić i pojechać do domu, odpocząć. A jednak trwa przy mnie, jakby trzymając moje emocje w ryzach. Co mi pomaga. I za to jestem mu cholernie wdzięczny.\nKiedy w końcu możemy stamtąd wyjść - mam ochotę wybiec. I gdyby była to inna część ciała niż noga, zapewne zrobiłbym to, chcąc się ewakuować jak najszybciej. Zamiast tego wychodzę o kulach, w tempie takim, a nie innym. To nie pierwszy raz, gdy z nich korzystam, miewałem już kontuzje czy złamania, nic jednak poważnego na tyle, bym nie mógł dalej grać. I na szczęście, tym razem również miałem farta. Czy zgodnie z przysłowiem, wychodzi na to, że jestem głupcem?\nChłodne powietrze z jednej strony jest kojące, kiedy świeżość zdziera ze mnie szpitalny zapach, którym przepełnione były moje nozdrza i płuca. Z drugiej strony drżę, gdy zimno targa moim ciałem, a ja mam na sobie jedynie cienką koszulę. Gdybym wiedział, że mój pobyt na zewnątrz tak się przedłuży, pewnie wziąłbym ze sobą jakąś bluzę.\nWsiadam do środka. Niezgrabnie, przy okazji omal nie uderzając się głową o dach auta. W jednej chwili jednak zapominam o wszystkim, co tak mi doskwierało do tej pory. O szpitalu. O nodze. O tym dziwnym skrępowaniu, gdy Ivers przy mnie kucał. Bo moja mała, słodka kuleczka już się obudziła i wygląda o wiele lepiej. Na moją twarz od razu wkrada się szeroki uśmiech, gdy kotek ląduje w moich objęciach, pozwalając się głaskać i ciekawsko tuptając po moich udach. I gdy tak na niego patrzę, stwierdzam, że zdecydowanie było warto. Chociażby dla tego pomruku, tych miauknięć, którymi właśnie mnie obdarza.\nNie orientuję się nawet, że ruszamy dopiero po jakimś czasie, choć zdecydowanie rozluźniam się jeszcze bardziej, gdy w końcu opuszczamy szpitalny parking...\nTemat: Re: Początek roku szkolnego 2015 [ Zachariah&Wolfgang ] Sob Lis 07, 2015 11:55 pm\nNie myślę zbyt wiele, jadąc z nim, jak mi się wydaje - w stronę szkoły. Dopiero jakimś czasie zdaję sobie sprawę, że nie jesteśmy już w pobliżu Kakougan, że podświadomie nie pozwoliłem sobie go tam zabrać, ze świadomością, że jakoś delikatnie muszę z nim porozmawiać o tym zwierzątku. Nie pozwolą mu go trzymać w akademiku i wiem, że jeśli znajdzie go tam ktoś inny niż ja, może się okazać mniej wyrozumiały i kociak skończy w schronisku. Ktoś inny może się okazać o wiele mniej wrażliwy na jego smutek, na jego uczucia niż ja. Ktoś inny może nawet nie chcieć go wysłuchać, a mam wrażenie, ze z jakiegoś dziwnego powodu obwiniałbym siebie, gdyby teraz coś stało się z tym futrzakiem i jego właścicielem.\nSpoglądam na niego co jakiś czas. Wydaje mi się, że on, zatopiony gdzieś już w świecie odpoczynku, oderwania myśli od rzeczywistości, w świecie miękkiego, samochodowego obicia, ogrzewania i światła latarni miejskich, które co chwilę przesuwają się po jego twarzy, nie zwraca wcale uwagi na to, gdzie jedziemy i w jakim celu. Powoli głaszcze kota, który uspokojony spoczywa w jego ramionach, a jego wzrok wbity jest w miękkie futerko i tylko co jakiś czas spogląda na miasto za szybą. Wiem, ze patrzy też na mnie, ale tylko wtedy, kiedy ja odwracam wzrok. Nie chce, żebym widział.\nDużo się dziś wydarzyło. Mam wrażenie, że w jakiś nieokreślony sposób zmieniło się moje podejście do niego i sam nie wiem, dlaczego. W sumie nie stało się nic, co mogło być powodem. Po prostu widziałem go słabego, był oparty na mnie, był przyciśnięty do mnie przez przytłaczającą atmosferę tego, co go dzisiaj spotkało.\nZatrzymuję auto pod kawiarnią i wyjmuję papierosy z kieszeni. Zapalam jednego, chociaż zapalniczka drażniąco długo nie chce załapać płomienia. Zaciągam się. Dopiero kiedy pierwszy obłok dymu opuszcza moje drogi oddechowe, ja spoglądam na niego i obejmuję go wzrokiem zmęczonym, ale ciepłym, bardzo spokojnym. Pewnie widzi, że coś mnie dręczy, ale chyba nie sposób powiedzieć, co. Ja sam nie do końca to wiem.\n- Chodź - mówię cicho, ale wyraźnie, bardzo stanowczo. - Napijesz się herbaty...\nTemat: Re: Początek roku szkolnego 2015 [ Zachariah&Wolfgang ] Sob Lis 07, 2015 11:56 pm\nDroga umyka mi gdzieś, kiedy ja faktycznie jestem zbyt mocno przejęty kotem. Staram się też na siłę wyprzeć nim z mojej głowy nauczyciela, który siedzi na kierownicą. Nie wiem, co będzie teraz. Ze mną. Z kotem. Nawet gdybym schował go w pokoju, Ivers i tak by wiedział, że go mam, bo na pewno nie nabrałby się na to, że po tym wszystkim tak po prostu oddałem kota. Spoglądam na niego co chwilę, jakby chcąc spostrzec, wyczytać z jego twarzy, z jego profilu, mimiki - stosunek do całej tej sytuacji. Nie za bardzo ma mi już jak pomóc. Wątpię, że kryłby mnie, że trzymam w akademiku zwierzę. Nawet, jeśli tak grzeczne i urocze. Wzdycham, nieustannie głaszcząc kocie futerko za zdrowym uszkiem, nie chcąc ruszać okolic uciętego, bojąc się, że może go to zaboleć. Odsuwam od siebie myśl o nadaniu mu imienia, bo wiem, że wtedy już całkowicie nie umiałbym się rozstać z kociątkiem.\nZ zamyślenia wyrywam się dopiero wtedy, gdy Ivers parkuje. Zerkam za szybę, by wiedzieć, gdzie mnie zabrał i unoszę brwi, zaskoczony, bo nie jest to akademik. Kawiarnia? Zabrał mnie do kawiarni? Ale... Dlaczego?\nPrzenoszę spojrzenie na niego. Otwieram usta, by coś powiedzieć, ale jego widok, gdy próbuje odpalić zapalniczkę, gdy przykłada wywalczony płomień do papierosa, zaciąga się... Jakoś sprawia, że nie mam odwagi wydusić z siebie słowa. Przyglądam mu się jedynie niemo, z delikatnie rozchylonymi ustami, łapiąc się kolejny raz na tym, że myślę o nim jako o przystojnym mężczyźnie. Mężczyźnie, którego coś dręczy. Marszczę brwi, jednak wciąż nie mówię nic. Nie sądzę, że wypada mi spytać, czy wszystko w porządku, mogłoby być to zbyt poufałe, choć patrząc na to wszystko, co dziś dla mnie zrobił, chyba mam prawo okazać mu trochę zainteresowania, zmartwienia jego osobą, które poniekąd we mnie wzbudza. Bo mam dziwne wrażenie, że to przeze mnie jest taki. Przygryzam wargę.\nNa jego słowa mrugam. Nie rozumiem jego zachowania. Mógłby już spokojnie odstawić mnie do akademika, nawet, jeśli pora jest późna. Jest nauczycielem, gdyby mnie odprowadził, zostałbym wpuszczony. Tak sądzę. Po co więc przeciąga te spotkanie, proponując mi herbaty? Odwracam wzrok, trochę zmieszany i zatrzymuję je na zwierzątku.\n- Ale... Co z kotem? Nie mogę go chyba tam ze sobą wziąć, prawda...? - pytam powoli, znów starając się mówić wyraźnie, zrozumiale.\nSpoglądam na niego i przez moment się nie odzywam. Sam nie wiem, w jakim celu. Obserwuję jego wargi, kiedy stara się mówić wyraźnie, chociaż w jego głosie wciąż słyszę takie miękkie zaciągi, a nawet mi, osobie, której japoński nie jest językiem ojczystym, udaje się wyłapać kilka potknięć. Nie sprawia to, że mam ochotę z niego drwić czy, że czuję się lepszy. Wręcz przeciwnie. Kiedy patrzę, jak wytęża swoją siłę by mówić do mnie spokojnie, a jednocześnie uspokaja drżące nieco dłonie, wsuwając je w miękkie, pstrokate futerko, odczuwam coś na wzór spokoju, relaksu. Nie umiem się unieść, kiedy całe zdenerwowanie i skupienie krąży wokół niego.\nKiwam tylko lekko głową na uspokojenie, chociaż wciąż nic mu nie odpowiadam. Ale nie jest już tak jak wtedy. Teraz cisza wcale mi nie przeszkadza, nie sprawia, że zaczynam się wściekać, miotać chaotycznie po swoich myślach i uczuciach. Teraz jest już dobrze, jakbym się wyciszył i dostrzegł to samo u niego albo wymusił na nim spokój.\n- Nie martw się... - mrukam głosem zachrypniętym od gorącego dymu, który jeszcze wypełnia moją krtań, a przy każdym słowie opuszcza moje usta i gęstą chmurą kumuluje się pod przednią szybą samochodu. - Możesz go wziąć ze sobą... Jeśli ktoś zwróci nam uwagę, zajmę się tym.\nTo powiedziawszy, wysiadam z samochodu, chociaż z dziwnym trudem przychodzi mi oderwanie wzroku od jego oczu, które wyraźnie uspokoiły się na dźwięk moich słów. Ja sam również się uspokoiłem, bo kiedy je wypowiedziałem, zdałem sobie sprawę, że to prawda. Że będę w stanie go uspokoić, ochronić, zająć się nim. Podchodzę do samochodu z jego strony i otwieram drzwi, żeby pomóc mu wysiąść. Moja dłoń oplata ciasno jego przedramię, a kiedy już się na mnie opiera, obejmuję go delikatnie w pasie i prowadzę do wejścia.\nJest cicho i pusto, z tabliczki na drzwiach wynika, że zamykają za pół godziny. W środku unosi się gorący, gęsty zapach kawy i karmelu, jest już ciemno, a młoda dziewczyna w czarnym fartuszku wyciera stoliki. Jest wyraźnie zdziwione, że ktoś przyszedł o tej porze i właśnie z takim zdziwieniem podchodzi do nas, kiedy zajmujemy stolik przy kanapie rogowej. Nie pytam go o to, co chciałby wypić, tylko proszę drobną Azjatkę o duży kubek kakao z bitą śmietaną. Dla siebie nie biorę nic. Ona dyga lekko, rzucając przeciągłe spojrzenie na kotka, jakby chciała zagadać, zaczepić, może nawet powiedzieć, że nie wolno przebywać tutaj ze zwierzętami, ale szuka pozwolenia na ten komentarz w moim spojrzeniu i nie znajduje go tam. Odchodzi...\nPo moich ustach błądzi nieznaczny, delikatny uśmiech, gdy Ivers oznajmia mi, że mogę wziąć ze sobą kota. Z jednej strony lepiej by było, gdyby już teraz kazał mi go wypuścić na wolność albo oddać do schroniska, bym nie zdążył się przywiązać jeszcze bardziej. A prawda jest taka, że z sekundy na sekundy zakochuję się w tej kulce futra jeszcze bardziej. Z drugiej jednak, nie ogarnia mnie już lęk, że zwierzak zostanie mi odebrany. Nie wiem, dlaczego, ale takie myśli nie goszczą w mojej głowie, nie zaprzątają jej, nie psują humoru, nie martwią. Zupełnie, jakbym zaufał, że się tym zajmie, choć nie mam najmniejszej pewności, że tak będzie.\nZ jego pomocą udaje mi się wysiąść z auta. Trzymam się go, wczepiając szczupłe palce w szarą koszulę, którą ma na sobie, a którą nieco mu w ten sposób gniotę. Nie sądzę, by się w tym momencie akurat tym przejmował, bo czuję jedynie, jak jego uścisk przybiera na mocy, jak pewnie trzyma mnie przy sobie, tym samym umożliwiając mi niesienie kotka, który - na moje szczęście - albo jest jeszcze zaspany, przez co się nie wierci, albo ogólnie jest bardzo grzecznym futrzakiem.\nGdy wchodzimy do kawiarni, odruchowo mam ochotę zgiąć się w pół, by ukłonem przywitać kręcącą się kelnerkę tak, jak nauczyła mnie tego mama, kiedy byłem jeszcze małym brzdącem. Problemem jest moja noga, zwierzątko i trzymający mnie nauczyciel, co kończy się kiwnięciem głową i trochę bełkotliwym "Dobry wieczór." Syczę, źle stanąwszy w drodze na kanapę, przez co palce zaciskają się na materiale mocniej, ale zaraz po tym z ulgą opadam na miękkie obicie mebla. Co do napoju, domyślam się, że zamówił go dla mnie. Nie wydaje się osobą, która pija kakao, choć to dość śmiałe posunięcie z jego strony. No bo, hej. Wywiózł mnie tu, zamówił mi, co chciał i zupełnie rozstawia mnie po kątach. I choć bije od tego poniekąd sporo troski, to wciąż widać, że jest tym samym nauczycielem fizyki, z którym mam do czynienia trzeci rok z rzędu.\nKotek, troszkę już rozruszany, opiera się łapkami na moim torsie, wyciąga się, choć wciąż jest strasznie mały, a przez to wydaje się jeszcze chudszy, niż normalnie. Pochylam się nad nim delikatnie, uśmiechając się rozczulony. Przymykam oko, gdy zwierzak noskiem i wąsikami łaskocze mój policzek, jakby dawał mi buziaka w podzięce za uratowanie przed tamtymi frajerami. Parskam cichym śmiechem na ten gest, co widocznie futrzaka dezorientuje i gdyby nie fakt, że go trzymam, pewnie zleciałby mi z kolan. Głaszczę go po główce, uważając na uszko, a kiedy kelnerka przynosi kakao, a Ivers przysuwa je w moją stronę, kłaniam się delikatnie.\n- Dziękuję... - i łyżeczką zbieram nieco bitej śmietany, by wsunąć ją do ust.\nSzczerze powiedziawszy, nigdy wcześniej nie byłem z nauczycielem w kawiarni. I trochę nie za bardzo wiem, jak powinienem się zachować, dlatego siedzę cokolwiek spięty, popijając co chwilę słodycz i głaszcząc tę drugą, która mruczy mi przy buzi, jakby chcąc też dostać trochę czekolady.\nPrzyglądam mu się, siedząc z dłońmi złożonymi na chłodnym blacie. Przez moment mój wzrok tkwi zawieszony na metalowym stojaczku na serwetki. Nie mrugam, słuchając, jak postukuje łyżeczką o brzeg kubka i jak kot wydaje szeleszczące dźwięki, kiedy się przy nim kręci. Jest już ciemno, a na ulicy za oknem świecą już pomarańczowym blaskiem latarnie. Zerkam w okno, słysząc, że w szybę uderza pojedyncza kropelka deszczu i z zainteresowaniem wyczekuję, kiedy po tafli szkła spłyną kolejne, rozpoczynają ulewę. Trochę mnie to rozluźnia, taka deszczowa pogoda. Miarowy stukot kropel na parapetach i chodnikach, zapach czekolady, unoszący się z kubka, stojącego po drugiej stronie blatu i dłonie powoli rozgrzewające się od ciepła, panującego w drewnianym, herbacianym wnętrzu kawiarni.\nMyślami nie wędruję specjalnie daleko, bo tylko na drugą stronę stolika, na drugą stronę kanapy, obok chłopaka, który tam siedzi i w milczeniu popija ciepły napój. Zamówiłem mu czekoladę, chociaż może się wydawać, że to taki dziecinny napój, chwilowa przyjemność dla małych dzieci, osób młodszych od niego, ale poczułem, że przyda mu się taka infantylna pieszczota z bitą śmietaną i kakaowymi wiórkami na wierzchu. Czuję jego spokój, chociaż nie wiem, do jakiego stopnia jest to moja zasługa, a do jakiego tego małego kocura, któremu poświęca tyle uwagi. Trochę się denerwuję podjęciem decyzji w sprawie zwierzątka, więc decyduję się na przedłużenie milczenia jeszcze kilka krótkich chwil. Jeszcze kilka minut, które mogę poświęcić na spojrzenie na niego, na jego dłonie, na twarz, usta przytulające się do białego, rozgrzanego brzegu kubka i nos, znikający w kłębku pary.\n– Wolfgang... – zaczynam chrypliwie, a potem odchrząkuję, żeby zdusić zwierzęce brzmienie swojego głosu.\nTo chyba pierwszy raz, kiedy zwracam się do niego po imieniu. Nie Lenzeheuer, nie hej Ty, a po prostu Wolfgang. Sam się na tym łapię, słysząc, jak obco to imię brzmi w moich ustach i spoglądam na jego twarz, ciekaw, czy również to zauważył, czy jemu też wyda się to zaskakujące. Doszukuję się jakichś emocji, nagle tak bardzo ich wyczekując, spodziewając się, że muszą się tam pojawić. Nie wiem, jakie, ale chcę ich. Mam wrażenie, że jeśli na to nie zareaguję, coś zmieni się w klimacie tego wnętrza, całego świata w tej krótkiej chwili.\n– Musimy zdecydować, co będzie teraz z kotem – odzywam się po krótkiej pauzie i czekam, aż spojrzy mi w oczy, jednak bynajmniej nie chcę go wystraszyć, czy zasmucić, a nawet tego nie chcę; obawiam się teraz jego zranienia. – Nie możesz zabrać go do akademika, bo jeśli ktoś go tam znajdzie, nie będzie już tak wyrozumiały, jak ja...\nOdczuwam niepokój, obserwując go. Wiem, że go to boli. Widzę, jak moje słowa jeszcze bardziej zacieśniają więź ze zwierzątkiem. To na swój sposób niezwykłe, widzieć go takiego. Chłopaka, który do tej pory figurował w moim umyśle jako chodzący kłopot, jako wyprany z zaangażowania dzieciak, który czerpie przyjemność z bezsensownego poruszania się pod prąd. Zdaję sobie sprawę, że mogłem się mylić, chociaż nie mówię tego na głos. Przyznaję po cichu, przed samym sobą.\n– Mogę mieć rozwiązanie – zaczynam znów, chcąc go uspokoić i nie dać temu lękowi, który własnie zaczął szczypać jego ciało i mrowić go w podbrzuszu rozprzestrzenić się jeszcze bardziej. – Chociaż nie wiem, czy będziesz zadowolony.\nTemat: Re: Początek roku szkolnego 2015 [ Zachariah&Wolfgang ] Nie Lis 08, 2015 12:21 pm\nPrzyjemne ciepło rozlewa się po moim ciele wraz z każdym kolejnym łykiem gorącego kakao, a dłonie ogrzewają się od temperatury kubka. Na ten moment, deszcz jakoś niespecjalnie mi przeszkadza. Wręcz przeciwnie, relaksuje mnie jeszcze bardziej, a kota na moich kolanach chyba uspokaja, nieco usypia. Jestem w kawiarni, jest przytulnie, bezpiecznie. Chłód z zewnątrz tu nie dociera, więc pewnie dlatego nie przejmuję się faktem, że mam na sobie jedynie bokserkę i koszulę, w których przemarznę, a jeszcze - nie daj Boże - przeziębię się. Będę się tym martwił dopiero, gdy będę musiał opuścić to miejsce. A póki nie muszę - jest dobrze. Być może, chcąc przedłużyć ten czas, mój z kotem, mój z nauczycielem, który w tym dniu jakby wcale nim dla mnie nie był, piję słodycz powoli. Rozkoszuję się nią, smakuję. Nie pozwalam sobie na takie wypady zbyt często, bo zwyczajnie szkoda mi pieniędzy. Zapomniałem już, ile przyjemności może sprawiać zwykłe siedzenie w kawiarni nad kubkiem gorącego kakao.\nZ radia płynie cicho muzyka, która pozwala się rozluźnić jeszcze bardziej i nawet, jeśli ktoś nie lubi piosenki, która leci w danym momencie, nie zwraca na to uwagi, bo poziom głośności nie drażni. Nie rzuca się w uszy. Jest jakimiś tam dźwiękami, które wraz z ciepłem i zapachami owijają człowieka w przytulnym poczuciu bezpieczeństwa.\nA potem pada to jedno słowo, będące zarazem moim imieniem. Niby nic niezwykłego, a jednak drgam na jego brzmienie, nie potrafiąc ukryć malującego się na mojej twarzy zaskoczenia. Ivers zwrócił się do mnie po imieniu. Nie nazwisku, nie jakoś tak bezosobowo. I choć słyszałem pełne "Wolfgang" zazwyczaj tylko wtedy, gdy coś przeskrobałem, gdy byłem mały, tak z jego ust to brzmi jakoś tak wyjątkowo miękko. Nawet zachrypnięte, takie dziwne. Nieprzyzwyczajone. I trochę mnie to peszy.\nNie na długo pozwalam sobie jednak na dezorientację i zaskoczenie, gdyż poruszenie tematu kota skutecznie ściąga mnie z powrotem na Ziemię. Chrząkam cicho. Obawiałem się tego tematu. Wiedziałem jednak, że ma nastąpić. Że w końcu zostanie przywołany i ściśnie mnie zarówno za żołądek, gardło jak i serce. Głaszczę uspokajająco kota, który chyba wyczuł moje zdenerwowanie, bo sam zaczął się niespokojnie wiercić. Kiwam głową, na znak, że rozumiem, że zdaję sobie sprawę z tego, że trzymanie zwierzaka w akademiku to ryzykowne posunięcie, choć zapewne, gdybym nie spotkał nauczyciela, wziąłbym kicię koniec końców właśnie tam. Teraz ktoś o nim wie. I sytuacja robi się gorsza, mimo, że czuję, że mój wychowawca nie byłby w stanie wydać mnie. Nie tym razem.\nRozwiązanie? Moje oczy błyskają nadzieją, która nagle wypełnia moje ciało, a ja przyciskam kiciusia delikatnie, ale mocniej do siebie. Druga część zdania troszkę mnie niepokoi, bo jednak rozwiązaniem wciąż może być schronisko czy oddanie go komuś, ale chyba w tej chwili nie mogę być samolubny. Jeśli Ivers zna rozwiązanie, dzięki któremu tej futrzanej kuleczce będzie dobrze, będzie bezpieczna i kochana, nawet, jeśli nie przy mnie... Trudno. Dobro zwierzątka jest najważniejsze...\n- Słucham, sensei...\nA po tych słowach, czekam z napięciu, gryząc wnętrze policzków.\nTemat: Re: Początek roku szkolnego 2015 [ Zachariah&Wolfgang ] Wto Lis 10, 2015 4:09 pm\nCzuję dziwne spięcie, kiedy widzę jak moje słowa częściowo rujnują ciepłą i spokojną aurę bezpieczeństwa, w której się na moment zatopił. Oblizuję spierzchnięte wargi i nachylam się nieco bardziej w jego stronę, chcąc spojrzeć mu w oczy. Zdaję sobie sprawę, że do tej pory nie mieliśmy o sobie ani dobrego zdania, ani nawet żadnych przyjemnych doświadczeń. Doskonale wiem, ze jeszcze do dzisiejszego wieczora moje uczucia wobec niego graniczyły z chłodną, obojętną nienawiścią, a on nie chciał mieć ze mną nic wspólnego, ale w tej chwili chcę zaoferować mu pomoc, chcę go uspokoić, chcę, żeby mi zaufał. Wiem, że jestem w stanie to wyczuć, czy on mi ufa, czy może chce się wycofać, dlatego uważnie na niego patrzę, pojedynczym spojrzeniem ogarniając całą jego buzię, jego ramiona, ściskające kurczowo kota.\nMoje spojrzenie jeszcze nic nie zdradza, chociaż widać w nim pewną różnicę. Nie jest stalowe i bezlitosne, nie przypomina spojrzenia jakim przywykłem obdarzać jego sylwetkę, kiedy z wyraźną niechęcią kładł twarz na splecionych ramionach, ułożonych na ławce w czasie mojej lekcji. Nie ma w tym spojrzeniu tego zwyczajowego zmęczenia, które od samego początku się dla mnie z nim wiąże. Jest natomiast troska. Dużo silnej, dojrzałej czułości, dużo spokoju... Kiedy go obserwuję, czuję, ze to całkiem naturalne tak się nim teraz martwić, że to całkiem naturalne czuć teraz jego stres, jego strach, czuć potrzebę uspokojenia go za wszelką cenę, chociaż, prawdę mówiąc, nigdy nie byłem w tym najlepszy — zawsze niezdarny i niezręczny w słowach otuchy, w których brakowało szczerości i zastanowienia, brakowało tego, co akurat było potrzebne. Dlatego chwilę waham się, zanim zabieram głos, mając wrażenie, że to co mi wydaje się idealnym, a co ważniejsze, jedynym rozwiązaniem, jego może potwornie zranić i wystraszyć.\n— Myślę, że to jedyne wyjście — zaczynam ostrożnie, po cichu, zaciskając mocniej zaplecione na blacie dłonie. — Mogę wziąć Twojego kota do swojego mieszkania... Będziesz mógł przychodzić do niego kiedy chcesz, karmić go, zabierać na dwór, bawić się z nim, czy cokolwiek przyjdzie Ci do głowy... Po prostu uważam, ze tak będzie najbezpieczniej, zarówno dla Ciebie, jak i dla kota — kończę dość szybko, żeby nie trzymać go w niepewności, chociaż sam czuję nieokreśloną niewygodę i niecierpliwie czekam na jego reakcję, chociaż wyobrażam sobie, jaka może być.\nTo dziwne z mojej strony, wiem. Dzisiaj znalazł tego kota, dzisiaj przez niego wpadł w tarapaty, dzisiaj po raz pierwszy spojrzałem na niego jak na osobę, a nie problem, z którym muszę sobie poradzić, a jednak jestem gotów zrobić to dla niego i nawet nie muszę zbyt mocno się o to ze sobą spierać. Nie widzę w tym problemu, co mnie samego zadziwia. A jednak, po raz kolejny, pomaganie mu staje się tak kompletnie naturalne.


Cennik Transportu Ciężarowego w Bełchatowie, 2020\n103 671 Klientów z kategorii Transport ciężarowy cennik w Bełchatowie\nTransport ciężarowy cennik porównaj ceny i koszty w Bełchatowie\nSzukasz cen, cenników, kosztów lub kosztorysu? A może interesuje Cię najtańsza oferta na transport ciężarowy cennik w Bełchatowie? Złóż zapytanie, a firmy z Bełchatowa same prześlą wyceny.\nInne pobliskie usługi: Trawa rolowana cena Brzeziny, Tynk silikonowy cena Łęczyca, Wycena mieszkania online Opoczno\nJeśli interesują Cię opinie na temat transport ciężarowy cennik, szukasz porad lub ofert skontaktuj się z fachowcami z Bełchatowa. Dodatkowo możesz tanio kupić produkty lub zlecić usługi - koniecznie wyślij zapytanie do naszych firm i wybierz najlepszą ofertę.\nZapytanie prześlemy do wielu firm zajmujących się transport ciężarowy cennik w Bełchatowie, a zainteresowane prześlą Ci potrzebne informacje. Serwis Oferteo jest bezpłatny a usługa niezobowiązująca.\nDodatkowe informacje od Klienta: - stała współpraca, - płatne gotówką, - możliwy załadunek również w innych miejscach, np. Mysłowice, Katowice Zlecenie od bezpośredniego zleceniodawcy.\nZlecenie transportu samochodu, do 1,5 tony, Speyer DE - Bełchatów PL\nDodatkowe informacje od Klienta: Załadunek ok. 8.00, towar musi być dostarczony w tym sam dniu do godz. 14.00 Zlecenie od: bezpośredniego zleceniodawcy\nPotrzebuję transportu samochodu, do 1,5 tony, Haugesund N - Bełchatów PL\nLiczba transportowanych samochodów: 1 Dodatkowe informacje: Chciał bym przewieźć auto z popsuta skrzynia biegów , oprócz tej usterki auto na chodzie Zlecenie od: bezpośredniego zleceniodawcy\nZlecę transport materiałów sypkich, 26 ton lub więcej, Opatówek PL - Bełchatów PL\nDodatkowe informacje od Klienta: pilne Zlecenie od: bezpośredniego Zleceniodawcy Klient składał podobne zapytanie i otrzymał oferty od Firm: - PolHurt Przemysław Kałwa, - P.H. KASPRZYCKI.


Lustig Arnošt - książki » BiblioNETka\nCzternaście opowiadań czeskich i słowackich (antologia; wraz z Škvorecký Josef, Fuks Ladislav, Johanides Ján i inni)\nNie będzie poniżonych\nArnošt Lustig należy do najwybitniejszych prozaików czeskich młodszego pokolenia. Debiutował kilka lat temu dwoma tomami opowiadań - "Noc i nadzieja" oraz "Ulica zaginionych braci" - których tematem była martyrologia Żydów czeskich w latach ostatniej wojny. Czytelnikom polskim autor znany jest między innymi z wyboru opowiadań pt. "Czarny lew" (1959) i "Ulica zaginionych braci" (1963), w tłumaczeniu Cecylii Dmochowskiej. Z biegiem czasu A. Lustig znacznie poszerzył krąg swojej tematyki, przede wszystkim o problem...\nNiekochana: Z dziennika siedemnastoletniej Perły Sch.\nPowieść „Niekochana” to pisane w konwencji dziennika refleksje Perły Sch. – prostytutki w getcie w czeskim Terezinie. Jednym z kochanków dziewczyny jest Pan L. – przedstawiciel żydowskiej Rady Starszych. On usuwa jej nazwisko z listy więźniów kierowanych do transportu i tym samym ocala jej życie, ona daje mu w zamian swą niewinność i zaufanie. Arnost Lustig przedstawia niezwykły obraz wojennego świata, w którym piękno, młodość i pragnienie życia istnieją i mają swoje miejsce. Jedynie ich czas jest krótszy.\nPiętnastoletnia Żydówka Hanka Kauders traci w obozie koncentracyjnym całą rodzinę. Jej samej udaje się przetrwać tylko dzięki temu, że trafia do obozowego burdelu. To doświadczenie, od którego nigdy się nie uwolni, tak jak nie pozbędzie się tatuażu Feldhure, "kurwa polowa". Jej napiętnowane ciało na zawsze pozostanie trochę obce. Na pytanie: "Kim jesteśmy?", dziewczyna odpowie: "Kawałkiem mięsa i roztrzaskaną duszą". "Piękne zielone oczy" to porażające studium bezsilności ofiary wobec kata, opowieść o doświadcze...\nUlica zaginionych braci


Wystawa Alicji Kieliszek – Oficjalna strona Zespołu Szkół nr 1 im. Mieszka I w Stargardzie\n19 maja 2022 by mkulawiak Bez kategorii 0 comments\nWystawa Alicji Kieliszek\nUrodzona w 2004 roku. Od małego rysowała i malowała. Swoje zmagania z grafiką warsztatową rozpoczęła w 2019 roku w pracowni grafiki\nwarsztatowej w Młodzieżowym Domu Kultury w Stargardzie. Przez 3 lata skupiała swoją uwagę na udoskonalaniu technik grafiki i akwareli\noraz intensywnej pracy, która zaowocowała ogromnymi sukcesami na Arenie Międzynarodowej i nie tylko.\nW 2020 roku została wyróżniona podczas konkursu Exlibris „Pszczoła. Mały Wielki Bohater”, następnie w roku 2020 zdobyła wyróżnienie w konkursie we Włoszech „Primo Premio Auguri D’Autore Grafica Italiana 2020”.\nW roku 2021 jej praca brała udział w wystawie w VI Ogólnopolskim Biennale Grafiki Warsztatowej dla dzieci i młodzieży „Drukarnia Wyobraźni”. Alicja podjęła się również udziału w prestiżowym konkursie graficznym we Włoszech, gdzie jej prace zostały bardzo wysoko ocenione przez jury i otrzymała: Wyróżnienie specjalne w międzynarodowym konkursie „Primo Premio Grafica Italiana 2021 – STUDENTI” w Vigonza (Włochy);\nII nagroda w międzynarodowym konkursie „Primo Premio AUGURI D’AUTORE Grafica Italiana” w Vigonza\n(Włochy); II nagroda i wyróżnienie w Konkursie „San Antonio” w Pawie (Włochy); II nagroda w międzynarodowym konkursie\n„Primo Premio Grafica Italiana 2021 – „Aquarella”” w Vigonza (Włochy). Obecnie jest Stypendystką Prezydenta\nMiasta Stargard i uczennicą 3 klasy Zespołu Szkół nr 1 im. Mieszka I, w zawodzie Technik Grafiki i Poligrafii Cyfrowej. Chętnie uczęszcza na dodatkowe zajęcia, czynnie uczestniczy jako wolontariuszka np. na świetlicy w budynku przygotowanym dla osób z Ukrainy, maluje ścianę dla dzieci, która przedstawia postaci z bajek polskich i ukraińskich. Spędza również bardzo dużo czasu w MDK, przygotowując prace i poświęcając swój czas nauce nowych rzeczy i technik.\nAlicja jest bardzo pomocną osobą, pomaga nowym uczestnikom pracowni i udziela się czynnie na rzecz Młodzieżowego Domu Kultury godnie go reprezentując. Od początku swojej działalności artystycznej skupia swoją uwagę na dokładności i precyzji wykonywanych dzieł.\nKażda z jej prac zawiera temat i historię, które są interpretacją do jej snów. Alicja ma bardzo dobrze rozwiniętą wyobraźnię, lubi ponieść się fantazji\ni zrobić coś, co tylko ona dokładnie zrozumie. Na jej pracach pojawia się często motyw z Alicji w Krainie czarów, który młoda artystka uwielbia\ni nawiązuje do niej w swoich pracach. Według niej każdy otaczający fragment w naszym życiu jest istotny, co stara się oddać swoją sztuką.\nPoza grafiką, pięknie wyraża się poprzez akwarele a jej prace można odebrać na różny sposób, gdyż są wyjątkowe i magiczne.\nAlicja dobiera kolory w sposób spontaniczny, według niej kolory mogą wyrażać emocje a akwarela jest jedną z lepszych technik malarskich.\nBuduje swoje prace od małych szkiców, które z czasem nabierają formy i wyrazu. Uwielbia bujać w chmurach i rzadko schodzi na ziemie, przez\nco każda z jej prac jest tak wyjątkowa. To co innym wydaje się absurdem dla niej jest całkowicie normalne. Cechuje ją duża\nspontaniczność i precyzja oraz bardzo duży duch walki. Stara się uczyć na swoich błędach i ich więcej nie popełniać, a każdy kolejny\nsukces tak samo jak porażka buduje ją jeszcze bardziej.\nXI Ogólnopolski Tygodnia Świadomości CzerniakaPrevious Post\nTARGI EDUKACYJNE EDU DAY STARGARD 2022Next Post


Wpisy 02 2019 zagadnienie Pozycjonowanie w Google - http://pozycjonowanie-w-google.remontdomu.bydgoszcz.pl/\nWpisy 02 2019 zagadnienie Pozycjonowanie w Google\nPozycjonowanie Łódź Trendy w marketingu stron www Dzisiejsze trendy w marketingu internetowym wskazują, że coraz więcej osób zainteresowanych jest maksymalną personalizacją komunikatów reklamowych, które otrzymują. To nie s\nskuteczne pozycjonowanie Współczesne media elektroniczne Dzisiejszy marketing internetowy poszedł bardzo do przodu w porównaniu do tego, co było jeszcze kilka lat temu. Działania marketingowców w dzisiejszym czasie wiążą się z błyskawicznym docieraniem do rzeszy kl\npozycjonowanie stron cennik SEO to nie tylko Google! Poradnik Czy można pozycjonować strony internetowe w wyszukiwarkach internetowych poza Google? Oczywiście że tak! Trzeba jednak od razu bardzo wyraźnie i jasno zaznaczyć, że nie będzie to łatwe zadanie. Na\npozycjonowanie białystok Czy pozycjonowanie się opłaca? W niniejszym artykule zastanowimy się nad tym, czy nadal opłaca się dziś pozycjonować strony internetowe. Wiele mówi się o tym, że SEO jest coraz droższe. Wysta\npozycjonowanie stron cennik google Marketing internetowy czy tradycyjny? Współczesne czasy przyniosły ogromny rozwój marketingu internetowego, który stał się już kluczową dziedziną marketingu w ogóle. W związku z tym może pojawić się pytanie, czy marketing i\npozycjonowanie kielce Dzisiejsze SEO krok po kroku Współczesne pozycjonowanie stron internetowych jest to proces wieloletni, długotrwały, który musi być prowadzony z zachowaniem odpowiedniej strategii, układu, gene\ntanie pozycjonowanie śląsk Marketing w sieci – jak promować się w internecie? O dobrą promocję powinny zadbać przede wszystkim firmy dopiero zaczynające swoją działalność. Oczywiście dobra reklama jest istotna również w\npozycjonowanie gorzów wielkopolski Pozycjonowanie stron wczoraj i dziś Pozycjonowanie stron wczoraj i dziś to bardzo trudny temat, który wymaga dużych analiz i zdecydowanie ciężko będzie zmieścić go w\nDodane: 05:35 04. 02. 2019\npozycjonowanie stron katowice Pozycjonowanie małych stron internetowych Pozycjonowanie stron na przykładzie blogów to bardzo ciekawe studium przypadku, które w wielu dziedzinach może pokazać, że nie zawsze trzeba wielu\nDodane: 10:08 02. 02. 2019\npozycjonowanie stron poznań To warto wiedzieć o pozycjonowaniu stron W dzisiejszym tekście zastanowimy się nad tym, co warto wiedzieć o procesie jakim jest pozycjonowanie stron internetowych. SEO bo taka jest też in\nDodane: 02:33 01. 02. 2019\nTanie pozycjonowanieWażne zagadnienia i problemy w kwestii pozycjonowaniaKrótko i zwięźle o promocji w sieciWykorzystaj Google - skuteczne pozycjonowanie ElblągJak pozycjonować?Oferty pozycjonowania- jak wybierać?Jak zaistnieć w internecie? Pozycjonowanie BydgoszczPozycjonowanie od strony inwestoraJak pozycjonować? Skuteczne pozycjonowanie BydgoszczPozycjonowanie w kontekście inwestycji we własny biznesKorzyści z marketingu internetowegoPozycjonowanie - pogadajmy o kosztachJak wybrać rzetelną agencję SEOTwoja firma, a pozycjonowanieDlaczego pozycjonowanie bywa drogie?Co trzeba wiedzieć o pozycjonowaniu Dąbrowa Górnicza?Jak zaistnieć w sieci? Krótko o SEOJak ogarnąć - pozycjonowanie Bielsko-BiałaMarketing internetowy, a korzyści z inwestycji Dlaczego SEO jest ważne?Co to jest pozycjonowanie?Gdzie pozycjonować?Co musisz wiedzieć o e-marketingu?4 Prostych Metod Aby pozycjonowaćWykorzystaj Google w swoim w swoim biznesiePozycjonowanie stron Katowice - krótki poradnikPodstawy skutecznego pozycjonowania PłockPozycjonowanie - nie ma cię w Google, nie istniejeszJak wygląda tworzenie sklepów internetowych?Warto wiedzieć - promocja strony w Google


SPOPkojnie, zdążymy z prezentami – świąteczna kampania sieci partnerskiej DHL Parcel - NowyMarketing\nSPOPkojnie, zdążymy z prezentami – świąteczna kampania sieci partnerskiej DHL Parcel\nAutor: inf. prasowa 09.12.2020\nSPOPkojnie, zdążymy z prezentami - to kluczowy przekaz świątecznej kampanii DHL Parcel, która wystartowała 7 grudnia. Jej celem jest promocja odbiorów i nadań paczek w Punktach Obsługi Paczek DHL POP oraz dalsze budowanie silnej rozpoznawalności sieci DHL Parcel.\nJak co roku przed Bożym Narodzeniem konsumentów ogarnia gorączka zakupów. DHL Parcel w swojej świątecznej kampanii zapewnia, że wszystkie prezenty znajdą się pod choinką na czas i zachęca do tego, by w tym gorącym okresie wybierać odbiory w Punktach Obsługi Paczek DHL POP. Dlaczego? Bo to niezwykle wygodne i elastyczne rozwiązanie, dzięki któremu każdy sam decyduje kiedy i gdzie odbierze swoją paczkę.\n– Polscy konsumenci już od kilku lat bardzo chętnie kupują świąteczne prezenty w sklepach internetowych. Według wszelkich prognoz ten rok będzie rekordowy pod tym względem, bowiem pod wpływem pandemii wiele osób, preferujących do tej pory stacjonarne sklepy, przekonało się do kupowania online. Konsumentom planującym świąteczne zakupy w sieci rekomendujemy odbiory w naszych POPach. Sieć Punktów Obsługi Paczek DHL Parcel liczy obecnie10 tys. placówek, dzięki czemu ponad 80 proc. konsumentów ma POP w pobliżu swojego domu czy pracy. Większość z nich jest czynna aż do 21:00, a nawet dłużej, również w weekendy. Co szczególnie istotne, odbiorca ma aż 7 dni na odbiór przesyłki. Przy kilku zamówieniach można zatem odebrać wszystkie przesyłki za jednym razem, a przy okazji zatankować samochód albo zrobić zakupy, ponieważ nasze POPy są ulokowane m.in. na stacjach benzynowych i w pobliskich sklepach spożywczych. Szybkie i proste jest także nadawanie paczek w POPach. Wystarczy wpisać dane paczki online na dhl24.pl/dlaCiebie, nakleić etykietę, a potem zanieść paczkę do najbliższego POPu. Dla konsumentów to ze wszech miar wygodne i elastyczne rozwiązanie, które zwłaszcza w intensywnym sezonie okołoświątecznym, pozwala efektywniej zarządzać swoim czasem – mówi Maciej Dudek, menedżer Sieci Partnerskiej DHL Parcel.\nAby zwiększyć konsumencką świadomość korzyści, wynikających z takiej formy korzystania z usług kurierskich, przygotowano świąteczną kampanię promującą odbiory i nadania w POPach. Będzie trwała od 7 do 22 grudnia.\n– Najważniejszym elementem promocji będą telewizyjne spoty sponsorskie w stacjach TVN, TVN24, TVN7, TVN Style, TVN Turbo, TVN Fabuła. Emitowane będą głównie rano do godziny 9.00 oraz po godzinie 17. Kampanię telewizyjną uzupełni komunikacja online (m.in. bannery www, mailingi, animacja na Youtube) oraz komunikacja offline (m.in. wobblery i ulotki w sieci punktów DHL POP). Dla pracowników salonów sieci Lagardere Travel Retail (Inmedio, Inmedio Trendy, Relay, 1 minute, Discover, Hubiz) przygotowaliśmy koszulki promujące POP. W wybranych sklepach Inmedio i Inmedio Trendy, zostanie również wywieszona przysufitowa dekoracja świąteczna z identyfikacją wizualną POP. Dodatkowo w okresie 7-15 grudnia DHL Parcel będzie prowadzić wspólną komunikację z Zalando i siecią LTR – zdradza Anna Jędryka, menedżer Działu Marketingu Konsumenckiego i Sprzedaży Detalicznej DHL Parcel.\nSieć partnerska DHL Parcel istnieje na polskim rynku od 2015 roku i jest obecnie największą w kraju platformą tego typu. W jej skład wchodzą m.in. Żabki, salony Inmedio, Relay, 1 Minute, sklepy abc, Kaufland a także stacje benzynowe Shell. Ponadto, klienci mają do dyspozycji 170 automatów paczkowych zlokalizowanych przede wszystkim w sklepach Biedronka.