Halina Morcinek - „Miejsca niczyje”\nKażdy z nas fotografów odwiedza miejsca „opuszczone – niczyje”. Mają one swoją magiczną moc przyciągnięcia nas swoją tajemniczością. Nasza wyobraźnia i nasze przypuszczenia kierują nas w poszukiwaniu czegoś, co kołacze się w nas samych i w naszych poszukiwaniach fotograficznych.\nNieraz znajdujemy to coś, co odpowiada naszym przemyśleniom w koncepcji kolejnych zdjęć. Lecz częściej odkrywamy całkiem nowe pejzaże i obiekty. Wtedy pasjonujemy się tą przestrzenią i obrazami przez nas kadrowanymi.\nNa naszej fotografii staje się ona już naszą przestrzenią. Ale nie zawsze tak jest. Aby tak się stało trzeba ten zestaw zdjęć dopracować tak technicznie jak i mentalnie. Prezentowany zestaw jest właśnie tak dopracowany. Widzimy i czujemy aurę tego dziwnego miejsca.\nHalina Morcinek przekornie nazwała ten cykl „Miejsca niczyje”, ale dla mnie już jest to miejsce bliskie jej sercu. Czyli jest już Jej! A z nami dzieli się tą radością tworzenia.\nTo wrażliwość kobiety przyjaznej i ciepłej ludziom nadała temu przekazowi charakter intrygującej, lecz przyjaznej krainy!\n--- dumnej nie ulęgającej zagładzie a nawet wyniosłej (pierwsze zdjęcie )\n--- bezpiecznej, choć pogmatwanej, krzewy i drzewa chronią swoje jestestwo\n--- jak zjawy przeszłości wychylają sie stare budowle realne lub wyimaginowane\n--- drzewa przybierają przedziwne formy, – trzeba to umieć zauważyć\n--- tajemnicze wejście może sugerować wszystko – od tego nasza wyobraźnia\n--- a wszystko zamyka tor kolejowy do........\nWłaśnie w tej wieloznaczności tkwi siła przekazu artystycznego. Halina pokazując nam tą fotografię pokazuje nam też siebie i swoje możliwości prowadzenia dialogu przez to, co jest na pozór banalne zapomniane czy opuszczone.\nWłaśnie te widoki nie odejdą w niepamięć, bo my je możemy oglądać i tworzyć swoje wyobrażenia o tym jak tam było.\nDzieląc się tymi doznaniami przez internet wystawy i prezentacje nie pozwalamy na zanikanie właśnie takich magicznych, choć nie atrakcyjnych na pozór zakątków.\nA jednocześnie zwracamy uwagę innych młodych fotografów na miejsca godne zauważenia i poświęcenia im swojej uwagi. W tym tkwi siła sztuki wykonywanej z pełnym wewnętrznym przekonaniem do tego, co się ma do powiedzenia o sobie i swoim stosunku do rzeczywistości.\nW fotografii Haliny Morcinek ta siła przekazu jest znacząca – delikatna sepia i prostota podejścia do przestrzeni na pozór nie ciekawej. Tak mało a tak wiele!\nZastosowanie fotografii klasycznej wielko formatowej dodaje tej wypowiedzi pewną nutkę nostalgii.\nNaturalnie nie wszyscy muszą się z tym zgadzać, ale właśnie analogowa fotografia jak i winylowa płyta to wyznaczniki starej nie przemijającej pamięci.


Siracusa - Delia Ephron - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Siracusa - ebook\nOpis ebooka Siracusa - Delia Ephron\nOpinie o ebooku Siracusa - Delia Ephron\nFragment ebooka Siracusa - Delia Ephron\nTytuł oryginału: Siracusa\nCopyright © 2016 by Delia Ephron\nCzy mam się ożenić? Być grzecznym chłopakiem?\nOlśnić laskę zza płotu faustowskim kapturem i aksamitnym garniakiem?\n– Gregory Corso, Małżeństwo\nMam takie zdjęcie z czasu, kiedy miałam dwadzieścia dziewięć lat. Stoję na ramionach Finna. To był taki numer, który długo ćwiczyliśmy. Biegłam do niego sprintem, żeby nabrać rozpędu, i wdrapywałam mu się na plecy i ramiona. Na twarzy mam wyraz tryumfu i niemałego zdziwienia, że mi się udało – był to dla mnie nieprawdopodobny wyczyn, bo nigdy nie byłam cheerleaderką ani gimnastyczką i nie mam talentu do sportu (taka już moja uroda). Tamtego dnia piętnaście lat temu na plaży w Maine byłam nieszczęśliwa, ale nikt by się tego nie domyślił z tej błyszczącej fotografii formatu dziesięć na piętnaście centymetrów. Finn i ja zerwaliśmy ze sobą tamtego popołudnia.\nNa zdjęciu, na które patrzę teraz, można mi czytać w myślach. Jestem przygnębiona. Siedzę zgarbiona na kamiennej ławce w czarnej pikowanej kurtce, w której zupełnie mi nie do twarzy. Wyglądam jak zima w czerwcu. Za mną w oddali leży niewielki port pełen żaglówek i jachtów, jedno z nielicznych urokliwych miejsc w Siracusie.\nMoje włosy, zawsze w nieładzie, tym razem są potargane w sposób, który sugeruje, że nie chciało mi się czesać. Oczy mam ukryte za okularami przeciwsłonecznymi. Nie wygląda to na przypadek. Konfrontowałam się z aparatem, moja twarz była zwrócona w jego stronę, ale pozbawiona wyrazu. Nie miałam ani ochoty, ani energii na pozowanie.\nKto zrobił to zdjęcie? Nie pamiętam. Wspomnienia wydarzeń tamtego dnia są zamazane. Może je wyparłam? Minął rok i niektórzy z nas nie rozmawiają już ze sobą – nie ci, po których można było się tego spodziewać, a może właśnie tak. Ja w każdym razie się nie spodziewałam. Zdjęcie zrobiono moim telefonem, więc fotografem najprawdopodobniej był Michael, choć nie mam do końca pewności, bo postaciom ze zdjęć Michaela często brakuje czubka głowy lub ramion, a na tej fotografii jestem w środku kadru.\nSnow w ogóle nie powinna była jechać z nami. To był wyjazd dla dorosłych, ale Taylor nigdzie się bez niej nie ruszała, jak twierdził Finn. Choć w małżeństwie nigdy nie wiadomo, kto o czym decyduje, prawda? Mężowie i żony kolaborują, ukrywając nawet przed sobą, kto dyktuje warunki, a kto tylko się ciągnie za współmałżonkiem dla towarzystwa.\nCórka Finna i Taylor miała dziesięć lat i stanowiła enigmę.\n– Jest bardzo błyskotliwa – mówiła Taylor, choć rok wcześniej w Anglii Snow praktycznie się nie odzywała, a jeśli już, to bardzo cicho. Zamawiała za nią matka. Kelner spoglądał na dziewczynkę, która zgłębiała listę dań i wyraźnie nie brakowało jej inteligencji, ale to Taylor odzywała się w zastępstwie córki. Snow często przez cały posiłek czytała z leżącego na kolanach iPada. Kiedy ją o coś pytałam, spoglądała na matkę.\n„Boi się – myślałam. – Szuka ratunku”.\n– Wolisz mleko czekoladowe, prawda? – mówiła Taylor. – Bardzo ci się podobał ten film, Pitch Perfect? Oglądałyśmy go chyba ze trzy razy.\nDla Michaela i dla mnie Snow była niczym tapeta w tle.\nDopiero zaczęłam, a tą uwagą na pewno zdążyłam was do siebie zrazić. Taka już jestem, nieprzyjemnie bezpośrednia. Niektórym się to podoba, inni tego nie znoszą. Ja zazwyczaj się tym nie przejmuję. Finn byłby w szoku, gdyby usłyszał ten mój komentarz, nawet gdyby Snow nie była jego córką, ale Michaelowi wcale by to nie przeszkadzało, bo to pisarz. Pisarze często wybaczają okrutne uwagi. Nawet je podziwiają. To dodaje im pewności siebie, usprawiedliwia, zwalnia z poczucia winy z powodu ich własnych bezlitosnych słów. Z powodu tego, do czego, ich zdaniem, mają prawo jako pisarze: wybierają sobie znajomego, przeżuwają go (albo ją) z kosteczkami i wypluwają jako postać, którą wykorzystują w sobie tylko wiadomych literackich celach.\nTen wyjazd to był mój pomysł, efekt spontanicznego entuzjazmu na lekkim rauszu. Alkohol od początku odgrywał w tym wszystkim pewną rolę.\nOd czasu naszego letniego romansu przed laty Finna i mnie łączyło coś, czego żadne z nas do końca nie rozumiało. Bywało, że nachodziły nas fazy mailowej zażyłości, które ciągnęły się przez kilka intensywnych miesięcy, a potem dawaliśmy sobie spokój na dużo dłużej. Ta urywana przyjaźń nie obejmowała naszych partnerów. Byliśmy na swoich weselach, ale nigdy nie spotykaliśmy się towarzysko całą czwórką. Aż dowiedziałam się, że przypadkiem wszyscy będziemy w tym samym czasie w Londynie. Poszliśmy razem na kolację. Potem na drugą i trzecią. Niewiele nas ze sobą łączyło (poza faktem, że Finn i ja kiedyś byliśmy parą, ale trudno to nazwać czymś, co łączy). Finn i Taylor nie byli z naszego świata – Michaela i mojego – co okazało się całkiem odświeżające. A przy tym mieli w sobie dużo ciekawości i lubili się bawić. Zwłaszcza Finn. Taylor miała obsesję na punkcie zabytków oraz sztuki i umiałam to docenić, nawet jeśli nie podzielałam jej pasji. Dobrzy towarzysze podróży, choć inni od nas.\n– To gdzie się spotkamy za rok? – rzuciłam podczas naszego ostatniego wspólnego wieczoru. Uniosłam kieliszek. – Za przyszły rok.\nNadal myślę o tamtej chwili. A gdybym pozwoliła przeminąć tamtemu poczuciu wspólnoty?\nWakacje zaplanowała głównie Taylor, taka już jest, nie miałam z tym problemu.\nMichael zazwyczaj na całe tygodnie przed wyjazdem zaczyna pożerać książki podróżnicze, szukając informacji o mało znanych, nieturystycznych miejscach – podczas wakacji w Paryżu zabrał mnie do Musée de la Vie Romantique, by obejrzeć odlewy ramion George Sand i jej kochanka Chopina – tym razem jednak kończył pracę nad powieścią i całkowicie go to pochłaniało.\nPrzywykłam do tego. Sama też mu to robiłam. Nie stworzyłam co prawda żadnej powieści, nic aż tak poważnego, ale również piszę – głównie artykuły dla magazynów i portali internetowych. Pisarze muszą pozwalać sobie wzajemnie na zachowanie swego prywatnego świata. Nic nie potrafi tak wciągnąć jak kończenie tekstu, nawet prawdziwe życie. W człowieku budzi się wtedy podniecający egocentryzm. To niesamowita frajda. Nie mogłabym pozbawić jej Michaela. Dobrze sobie radziłam z tolerowaniem tych okresów. Wręcz szczyciłam się swoją tolerancją. Znosiłam milczące kolacje – pytania w stylu „Słucham?” dwie minuty po tym, jak rzuciłam jakąś błyskotliwą uwagę.\n– To nie jest dobry czas na wyjazd – powiedział raz Michael.\n– Teraz już za późno, żeby to odwołać – odparłam. – Machina ruszyła i ponieśliśmy już sporo wydatków. Może taka przerwa ci się przyda. Błagam. Marzę o tym wyjeździe.\nOśmiodniowe wakacje – co mogło się stać? Przecież i tak dryfowałam. Byłam spanikowana. To był najtrudniejszy okres w moim życiu.\nWszystko to od początku był spisek, żeby Lizzie i Finn mogli być razem. Michael i ja o niczym nie wiedzieliśmy. A rok wcześniej tak miło spędziliśmy czas w Londynie… Akurat tak się złożyło, że byliśmy tam wtedy, kiedy oni, więc poszliśmy kilka razy na kolację. Dobrze nam było tak w piątkę. Snow bardzo się podobało.\nCzemu więc nie zrobić powtórki?\n„Ale jesteś odważna, że jedziesz na wakacje z Lizzie, ona jest przerażająca”, powiedziała moja przyjaciółka April. Pamiętała Lizzie z naszego wesela. Jako toast Lizzie wyrecytowała trzy haiku, które napisała o Finnie, wszystkie o tym, jak to nigdy się nie spodziewała, że Finn kiedykolwiek się ożeni. A potem podarowała mu książkę – Toalety świata. Była dokładnie o tym, o czym mówi tytuł: zawierała zdjęcia ubikacji robione od Appalachów po Madagaskar. Cała Lizzie: tak samo onieśmielająca, czy uderzała w wysokie, czy niskie tony. Finn był zachwycony tą książką. Trzymał ją na stoliku do kawy. To był taki jego dziecinny psikus, coś, co miało szokować. Wtedy wydawało mi się to po prostu śmieszne, a książka była tylko wygłupem. Teraz, kiedy o tym wszystkim myślę, wydaje mi się, że był to dla Lizzie sposób, by wkraść się w nasze codzienne życie, by przypominać Finnowi o czymś związanym z nimi dwojgiem, jakby mówiła: „Ja cię rozumiem, a ona nie”. W końcu pozbyłam się tej książki, a Finn nawet tego nie zauważył. Jeśli nie ma czegoś przed oczami, od razu o tym zapomina.\nDużo czasu spędzam na rozmyślaniu o tym, co się wtedy działo w mojej głowie, ale to nie powinno nikogo obchodzić. A już na pewno nie zamierzam iść do psychologa. To nie ja tu mam problem.\nDwanaście lat temu, kiedy się pobieraliśmy, Finn dopiero rozkręcał restaurację i stanowiliśmy zgrany zespół. Ja mam klasę. On właśnie tego potrzebował. Stał się chłopakiem z sąsiedztwa, ale z czymś ekstra, czyli ze mną. Pochodzę z Upper East Side – najlepsze prywatne szkoły, uczelnia Vassar, dyplom z wyróżnieniem. Miałam długie, gęste, jasne i proste włosy. Włosy kobiety sukcesu. Dzięki temu byłam lepszym kąskiem. „Z takimi włosami mogłabyś być o połowę brzydsza”, mawiała moja matka. Kiedy już złapałam męża, nie potrzebowałam długich włosów, więc je ścięłam. Teraz strzygę się u pobliskiego męskiego fryzjera. Pod moim kierunkiem Rudy obcina mi włosy na krótko, odsłaniając twarz. Są gładkie i lśniące, stylizuję je żelem L’Oréal. Żadna inna kobieta w mieście nie strzyże się u Rudy’ego i mogę chyba spokojnie powiedzieć, że żadna nie ma mojego talentu do stosowania produktów do włosów (to żart – podkreślam to, bo ludzie często nie wiedzą, kiedy żartuję, a kiedy mówię poważnie). Finn skarży się, że za dużo wydaję na ubrania, ale lubi mieć żonę ubraną zgodnie z najnowszymi trendami.\nNie jest to łatwe – w Portland w stanie Maine trudno zachować oryginalność. To dla mnie mile widziane wyzwanie.\nFinn i ja poznaliśmy się, kiedy miałam dwadzieścia sześć lat (on był trzy lata starszy). Uczyłam wtedy angielskiego w prywatnej szkole w Nowym Jorku – Spence, tam gdzie sama kiedyś chodziłam. Zatrzymałam się w Portland w drodze na zjazd uczestników letnich obozów żeglarskich, a on prowadził akurat wodną taksówkę w zastępstwie kolegi (bez licencji, powiedział mi potem – widać już tak ma). Pokazał mi swoją „knajpę”, jak nazywał przyszłą restaurację; wtedy było to jeszcze tylko zakurzone, puste pomieszczenie z brudnymi, fabrycznymi oknami. Siedzieliśmy na podłodze – właściwie był to zwykły beton, z którego zdarto linoleum – i jedliśmy bułki z homarem. Uwierzyłam w niego, uwierzyłam, że odniesie sukces. Nie jestem pewna dlaczego. Może to był po prostu instynkt. Jako matka nauczyłam się, że instynkt jest bardzo ważny i niektórzy po prostu go mają, a inni nie. Ja mam. Poza tym Finn znał wszystkich ludzi, których mijaliśmy w drodze do lokalu. To mi zaimponowało. Choć teraz wiem, że w Portland wszyscy znają wszystkich.\nNosił szorty w kolorze khaki o wielkich kieszeniach z patkami. Kiedy przyjechał do Nowego Jorku, moja matka była przerażona. „Mężczyźni w szortach!”, powiedziała, wzdrygając się. Do tego mówił „wziąść” zamiast „wziąć”, czego ona nie znosi.\nA kiedy poszliśmy na kolację do Gerarda, gdzie obowiązują marynarki i zakaz dżinsów, Finn dostosował się, ale nie włożył skarpetek.\n„Chciałaś uciec od matki”, stwierdziła April.\nChciałam zabłysnąć. A w Portland to o wiele łatwiejsze.\nMusiałam zająć się garderobą Finna, co zrobiłam pod pozorem sprawiania mu prezentów – zawsze wracałam do domu z jakąś koszulą czy swetrem i stopniowo pozbywałam się starych rzeczy. Raz na tydzień wyrzucałam coś albo dawałam sprzątaczce dla jej męża.\nW styczniu Lizzie przysłała mi maila: „Więc nadal Włochy?”. Byłam zaskoczona. Sądziłam, że o tym zapomni. „Snow koniecznie chce tam jechać”, odpowiedziałam. „Dla nas bomba”, napisała na to Lizzie.\n„Wspaniale”, pomyślałam. Byłam podekscytowana. To będzie jak dwie przygody w jednej: pojedziemy w podróż z nimi i za granicę. A poza tym Lizzie i Michael zapewnią Finnowi towarzystwo, bo ja i Snow nie lubimy przesiadywać do późna na mieście, a on tak. Takie różnice, które w domu nie mają znaczenia, na wakacjach mogą powodować pewne niesnaski. No i szczerze mówiąc, to trochę męczące, kiedy spędza się ze sobą za dużo czasu i chwilami podczas wyjazdów kończą się nam tematy do rozmowy. A z Lizzie i Michaelem na pewno do tego nie dojdzie. Mimo to… idiotka ze mnie. Lizzie powiedziała, żebym sama o wszystkim decydowała. Oczywiście potem zdałam sobie sprawę, że wcale nie mówiła poważnie, bo Lizzie nie może być szczęśliwa, póki nie zmusi wszystkich do robienia dokładnie tego, na co sama ma ochotę.\nJeszcze zanim przysłała tego maila, Snow i ja zdążyłyśmy spędzić przed komputerem całe godziny, szukając informacji o Wenecji: gondole na połyskliwej wodzie, wiekowe pałace, kolory spalone słońcem.\n– Wodne ulice? – Snow była urzeczona.\nMoja córka Snow jest z natury pełna rezerwy. Zawsze powtarzam, iż stanowi żywy dowód na to, że cicha woda brzegi rwie. Nie tylko jest nieśmiała, patologicznie nieśmiała (opowiem o tym później), ale niektórzy mogliby uznać ją za wyniosłą. Ja żyję dla jej uśmiechów. Kiedy ona się rozpromienia, ja również.\n– Powinniśmy obejrzeć całe Włochy, nie tylko Wenecję – uznałam.\nSnow kiwnęła głową.\nPrzy okazji, te wyjazdy to taka nasza tradycja, choć nie jestem pewna, czy nadal aktualna. Co roku w czerwcu wyjeżdżaliśmy we troje na trzytygodniowe wakacje. Takie na całego. Snow i ja wybierałyśmy miejsce, a potem całymi miesiącami się przygotowywałyśmy.\nJeśli o mnie chodzi, podróże mają sens wyłącznie w pięciogwiazdkowym standardzie. Nie wyobrażam sobie lecieć na drugą stronę oceanu, żeby mieszkać w jakimś pokoiku z szorstką pościelą albo z łazienką gorszą, niż mam w domu. Myślałam, żeby obejrzeć Rzym, Ravello i Wenecję. Ale wtedy Lizzie napisała: „A może Sycylia?”.\nSkonsultowałam się z Glorią, to nasza agentka od podróży, prawdziwy skarb. Zasugerowała Taorminę. Znała tam śliczny hotel, miała namiar na menedżera. Ale Lizzie uparła się na Syrakuzy. Tam nawet nie ma pięciogwiazdkowego hotelu – od razu wiadomo, że nie należy się spodziewać cudów. Lizzie zapewniała jednak, że to miejsce z historią, z dala od wydeptanych szlaków. A od Taorminy, którą nazywała turystyczną mekką z ładnymi widoczkami, dzieliło ją tylko półtorej godziny drogi. Jeśli będę chciała pojechać, mogę wynająć samochód. W rzeczywistości w Taorminie znajduje się wspaniały zabytek, teatro greco, ale ustąpiłam i zgodziłam się go pominąć. Jestem bardzo ustępliwa, choć nie wiem, czy ktokolwiek zdaje sobie z tego sprawę.\nLizzie nie interesuje się kulturą. Było to dla mnie ogromnym zaskoczeniem.\n– W Londynie chwaliła się, że nigdy nie była w Tate – poinformowałam April. – Nie powinno się marnować zagranicznych wyjazdów. Jak można się przechwalać, że nie poszło się obejrzeć tych wspaniałych Turnerów?\n– Prawdziwy problem z Lizzie – stwierdziła April – polega na tym, że ona nie ma dzieci. Kobiety, które nie mają dzieci, są zupełnie inne od tych, które je mają.\n– Przecież jest miła dla Snow – powiedziałam.\n– Nie chodzi o to, czy jest miła. Może to okropne tak mówić, ale bezdzietnym kobietom brakuje głębi. Są niedorozwinięte emocjonalnie.\nW głębi ducha sama też zawsze tak myślałam. Ale póki April nie powiedziała tego na głos, nigdy się do tego nie przyznałam.\nTak więc postanowiliśmy. Lizzie i Michael mieli towarzyszyć nam w pierwszej części wycieczki, w Rzymie i Syrakuzach. A potem nasza trójka miała pojechać do Ravello i Wenecji: tylko Snow, Finn i ja.\nFinn nigdy nie pyta o wakacje. Mówię mu, dokąd jedziemy i kiedy, a potem pakuję ubrania, także dla niego.\nW dzień przed wyjazdem Snow i ja pojechałyśmy do apteki, żeby kupić krem przeciwsłoneczny.\n– Mów mi Tawny – powiedziała nagle Snow.\n– Chcę się nazywać Tawny.\n– Ale dlaczego? Przecież masz prześliczne imię. Urodziłaś się w śnieżycę, a następnego dnia cały świat był pokryty pięknym białym puchem. Dlatego tak cię nazwaliśmy: Snow, śnieg. – Opowiadałam jej tę historię wiele razy. Traktowałam ją jak kołysankę. – Skąd ci przyszło do głowy imię Tawny?\n– Ze zdjęć policyjnych znanych osób. Widziałam na komputerze. Była tam taka kobieta, nazywała się Tawny Nichols. – Snow jednym ruchem przygładziła długie, jedwabiste włosy (jasne, jak moje) i ściągnęła je na bok, przez ramię. Ma w sobie tyle gracji. – Jestem gotowa do swojego zdjęcia policyjnego.\n– Ale takie zdjęcie robi się tylko, kiedy cię aresztują.\nSnow potrafi czasem nieświadomie prowokować. To dlatego, że jest taka niewinna i naiwna. Staram się nie zwracać na to uwagi, ale Finna bardzo to bawi. Śmieje się, a Snow nigdy nie wie, czy to dobrze, czy źle. Patrzy na mnie pytająco. Jeśli nie ma w tym nic złego, uśmiecham się. W przeciwnym razie kręcę głową.\nCzęsto myślę o tamtej rozmowie ze Snow i zastanawiam się, czy nie była ostrzeżeniem, czy nie powinnam była bardziej jej chronić. Zdaniem April, nie. Matki zawsze o wszystko się obwiniają, nawet jeśli nie zrobiły nic złego.\nObiecałem K, że się z tego wyplączę. I naprawdę szczerze zamierzałem to zrobić. Tego ranka opierałem się o blat kuchenny i piłem kawę, patrząc, jak Lizzie robi koktajl owocowy. Szybkość, z jaką krząta się po kuchni, kiedyś mnie zdumiewała – wieczka wskakują z powrotem na plastikowe pudełka, kawałki bananów, jagody i co tam jeszcze wpadają do blendera. Garść lodu. Lekkie kopnięcie i drzwi zamrażarki się zamykają, a ona już wlewa mleko sojowe. Mistrzostwo.\nPiłem kawę, zbierając się na odwagę, by jej powiedzieć. Już, zaraz. Mijały dni. Tygodnie. Świadom swego tchórzostwa, o ile to właśnie przez to, rozmyślałem, czy nie powiedzieć jej, kiedy blender hałasuje tak przeraźliwie, że nie mogłaby nic usłyszeć – takie chore zabawy. Wieczorami przeważnie nie było mnie w domu, a Lizzie sama zapewniała mi alibi, zakładając, że siedzę w biurze. I piszę. „Ale się zaangażowałeś w tę książkę”.\n„Ale się zaangażowałeś w tę książkę, nawet nie wyjąłeś ze schowka walizki, a za dwa dni wyjeżdżamy”, powiedziała raz, sącząc pinot noir.\nMiała obsesję na punkcie pewnego konkretnego pinot noir z Oregonu. Moja żona zafiksowuje się na czymś i wszystkim o tym opowiada – w tym przypadku chodziło o zakręcane butelki. „Już lata temu powinni wymyślić jakiś sposób na korki”, powtarzała.\nPo co w ogóle o tym wspominam?\nSłowa wypowiedziane są nieodwołalne. Mogą być jak bomby.\n– Nie kocham cię już – powiedział mężczyzna do żony, wypowiadając jedną straszliwą prawdę, a pomijając inne.\n„Nie kocham cię już, i to od jakiegoś czasu, Elizabeth. Nie jadę do Włoch”. Już prawie to powiedziałem, z czystej ciekawości. Dla podniety. Żeby trochę namieszać.\nAle nie zrobiłem tego. Bałem się histerii. Jej energii zwróconej przeciwko mnie. Wreszcie rozumiem, czemu mężczyźni znikają, zostawiając liścik na kominku.\nW wieczór przed wyjazdem wytarła oliwę z talerza kawałkiem chleba i już miała go włożyć do ust, kiedy nagle spojrzała do góry. Nadchodzi. Widziałem, jak przez jej głowę przelatuje myśl: „Jestem tu szczęśliwa”. Próbowała mnie uspokoić – co za absurd, nie? Nieważne, że nie mamy sobie już nic, kurwa, do powiedzenia. „Jestem tu szczęśliwa”.\nDoszliśmy w naszym małżeństwie do punktu, kiedy znaliśmy się tak dobrze, że nie musiało jej tam nawet być, a i tak była. Mogłem sam wygłaszać jej kwestie. Jej myśli.\nAle przecież jestem pisarzem. Na tym polega mój zawód.\nPrzypomniałem sobie uwagę Lizzie o pewnej znajomej parze. „Obsadzeni w rolach”, powiedziała o ich małżeństwie. Pewnie to właśnie sprawiło, że sami przetrwaliśmy tyle czasu – jesteśmy z osobami, z którymi, naszym zdaniem, powinniśmy być; z którymi powinniśmy być, zdaniem wszystkich dokoła. Wszystkich, którzy się liczą w Nowym Jorku. W naszych kręgach. Dziennikarzy. Redaktorów. Pisarzy. To była ironia. Nie jestem aż takim dupkiem.\nPrzynajmniej na tym wyjeździe będziemy z Finnem, Taylor i tą ich córką, która w ogóle się nie odzywa. To da mi wytchnienie od monotonii szukania w zakamarkach mózgu czegokolwiek, co mógłbym powiedzieć do L, a co nie zabrzmiałoby wrogo. Tak właśnie myślałem, o ile w ogóle chciało mi się o tym myśleć. Nie mogłem się przyjaźnić z Finnem. On praktycznie nie czyta, a przynajmniej nie zauważyłem, żeby cokolwiek czytał. Ale też zasadniczo nie mam zbyt wielu przyjaciół wśród mężczyzn. Sama idea przyjaźni wydaje mi się kobieca. Finn dużo za to podróżuje, a ja nie. Wolę siedzieć w domu, szczególnie wtedy wolałem.\nTo szaleństwo jechać w podróż z kobietą, która już cię nie interesuje. Ta izolacja. Te seksualne oczekiwania, których nie miałem zamiaru zaspokajać. Przynajmniej pod tym względem mogłem być lojalny.\nUmiem opowiedzieć swoją historię tak samo dobrze jak tamci. Choć ostrzegam, od czasu do czasu zamieszam wam w głowach. Bo tak lubię i już. Przed tą wycieczką nie zdawałem sobie nawet sprawy, na ile sposobów mogę to rozegrać.\n– Dajmy sobie spokój z Michaelem i Taylor. Pojedźmy tylko we dwoje – powiedziałem do Lizzie.\nMówiłem takie rzeczy, żeby wytrącić ją z równowagi. Lizzie jest urocza, kiedy się irytuje. Udała, że nic nie powiedziałem, i przeszła w tryb Hillary Clinton, cała superpoważna, jakby planowała spotkanie na szczycie w sprawie Bliskiego Wschodu.\n– Moim zdaniem powinniśmy pojechać do Siracusy.\n– Nie żartuję. Olejmy ich.\n– Siracusa wygląda fantastycznie, jak ruina.\n– Sama wiesz, że wolałabyś jechać w podróż ze mną niż z Michaelem.\n„Siracusa”. W kółko to powtarzała. Jakbym wiedział, gdzie to jest. I co to jest. Czy w ogóle ktokolwiek to wie? Lizzie jest szurnięta. Gdziekolwiek to było – a okazało się, że na Sycylii, wschodnie czy zachodnie wybrzeże, wszystko jedno – pomyślałem, że nada się dla Tay.\n– Zaproponuj Taylor jakieś normalne miejsce – powiedziałem.\nTaylor to dobry człowiek, świetna matka i wszystko potrafi ogarnąć, ale zupełnie by jej nie przeszkadzało, gdyby nigdy nie zamieniła słowa z obcokrajowcem. Nakręca się na te wyjazdy, na tę całą sztukę, architekturę, kulturę, a potem wynajmuje przewodnika, żeby oprowadzał po wszystkim ją i Snow. Zero niespodzianek. Nic nie pozostawi losowi. Wydawać kasę. To geniusz w wydawaniu kasy. Mojej kasy.\nPrzed masakrą, jaką okazał się ten wyjazd, Lizzie i ja wysyłaliśmy sobie po dziesięć wiadomości dziennie. Zacząłem ją dręczyć w okolicy Bożego Narodzenia. „Włochy w czerwcu. Przypomnij Tay, przypomnij Tay, grazie prego”. Męczyłem ją do upadłego. Taylor nie miała pojęcia, że to ja nakręcałem Lizzie, aranżowałem to, walczyłem o nieco kontroli. Jak to się nazywa? Pasywna agresja. Urządziłem sobie pasywno-agresywny ubaw po pachy: manipulowałem Lizzie, żeby ona zmanipulowała Taylor. Ja miałem podjarę, a Tay nawet się nie zorientowała.\nSłowo daję, mógłbym wrócić do domu nawalony w trupa – bywało i tak – a Tay nic by nie zauważyła, bylebym nie zakłócił Snow odrabiania lekcji albo snu.\nZnowu zacząłem palić. I zamartwiać się, że Taylor mnie przyłapie i odbije jej szajba. Papierosy. W tym porąbanym świecie to gorsze niż alkoholizm. Gorsze niż niektóre przestępstwa, ale nie cytujcie tego. To tylko taka gadka. Dzięki Bogu za odświeżacz do ust. Pryskałem się nim jak sprejem na komary. Dwadzieścia cztery godziny na dobę.\nZastanawiałem się, czy nie zacząć chodzić do psychologa.\nTo dość nieoczekiwane. Można by pomyśleć, że terapia to dobre dla kogoś z pozostałej trójki, ale to ja byłem popaprany. Zdrada. Nie mogłem przestać o tym myśleć.\nPowinienem był ożenić się z Lizzie, chociaż nie byłaby ani w połowie tak dobrą matką jak Taylor.\n– Taylor jest taka zorganizowana i skuteczna – powiedziała Lizzie. – Jest świetna w tym, co robi.\nTaylor, która prowadzi w Portland centrum turystyczne, zwiększyła obroty z turystyki o pięć procent, a niżej podpisany czerpie z tego korzyści. Ale kogo Lizzie chciała nabrać? Myślała, że jeśli powie mi coś takiego, to uwierzę, że lubi Taylor. A tak naprawdę znosiła ją tylko dlatego, że miała słabość do mnie. Kobiety myślą, że mężczyźni są głupi, w każdym razie głupsi od nich.\n– Taylor zajmie się mną, kiedy się zestarzeję – powiedziałem do niej. – Jeśli złapię jakieś paskudne choróbsko, wiem, że będzie przy mnie w szpitalu, rozstawiając lekarzy po kątach.\n– Skąd wiesz, że umrzesz pierwszy? – zapytała Lizzie. – Wiesz co? Mam nadzieję, że naprawdę zachorujesz na coś okropnego, żeby mogła się tobą zajmować. Strasznie byłoby myśleć, że męczysz się w małżeństwie dla czegoś, co nigdy się nie wydarzy.\nMoże i ma trochę racji, choć z takim sposobem bycia z czasem mogłaby człowieka wykończyć.\nAle jest fajna. Najpierw nawijała dniem i nocą o tej Siracusie, a potem ją poniosło i zaczęła się rozwodzić, jak to lody wynaleziono właśnie na Sycylii i że to jej ulubiony przysmak, musimy tam pojechać i napchać się lodów. To wszystko przez te dupne przewodniki turystyczne. Ale cała ta Siracusa brzmiała świetnie, bardzo w stylu Lizzie. Ona potrafi wziąć coś zupełnie zwyczajnego i tak to nakręcić, że człowiek czeka jak pies z wywieszonym jęzorem, rwie się, żeby tam popędzić. Podpisywała swoje maile „Angelina Pistacja” albo „Carmela Wanilia”.\nSyrakuzy rozpieprzyły Taylor cały wyjazd i, szczerze mówiąc, strasznie mi się to podobało.\nRzym, dzień 1Lizzie\nMichael okropnie przechodzi zmianę stref czasowych i dopiero po kilku dniach może funkcjonować na pełnych obrotach. Po przyjeździe do Cesare Due, kiedy wysiedliśmy z taksówki i oddaliśmy bagaże portierowi, zderzyliśmy się ze sobą. Mam na myśli, że usiłowaliśmy jednocześnie przejść przez hotelowe drzwi i niemal się zaklinowaliśmy, jak postaci w kreskówce.\n– O Boże, ty chcesz rozwodu – powiedziałam.\nMichael spojrzał na mnie struchlały, jakby ledwo uniknął spadającej z góry doniczki.\n– Żartuję – wyjaśniłam. – No wiesz, bo…\n– Bo co? – przerwał. Kiedy jest wykończony, robi się kłótliwy.\n– Nic. Przepraszam. Nieważne. Jestem zmęczona. Sama nie wiem, co mówię.\nNauczyłam się, kiedy lepiej dać sobie spokój. Rzecz w tym, że Michael ma doskonałe maniery. Nieodmiennie pomaga mi włożyć płaszcz, przepuszcza kobiety do windy, wybiera stronę od ulicy, kiedy idziemy chodnikiem, i nigdy, ani razu, nie przeszedł przede mną przez drzwi. Nawet przed operacją wyrostka, kiedy zwijał się z bólu, poczekał, aż pierwsza wejdę na pogotowie. Zawsze myślałam, i żartowałam ze swoją najlepszą przyjaciółką Rachel, że jeśli kiedyś nie przepuści mnie w drzwiach, będzie to oznaczało, że ze mną skończył. No i proszę, trafiło się w Rzymie.\nTaki był zmęczony po locie.\nNie zdziwiło mnie, że zamierzał przespać cały dzień. Ja sama potrzebowałam tylko krótkiej drzemki. Zostawiłam wiadomość w recepcji dla Finna i Taylor, którzy przylecieli do Rzymu z Bostonu, i poszłam na kipiącą życiem Piazza Navona, gdzie zjadłam spaghetti carbonara, wypiłam macchiato i poleniłam się przez kilka godzin. Potem wróciłam do hotelu i zaczęłam go zwiedzać, wędrując labiryntem korytarzy, kiedy nagle ktoś złapał mnie z tyłu za rękę. Odwróciłam się szybko. Finn przyparł mnie plecami do ściany.\n– Co ty wyprawiasz? – spytałam.\n– Szukam baru – powiedział. – O, jest.\nOświetlone uwodzicielskim, przyćmionym światłem bursztynowych kinkietów i pełne wąskich skórzanych kanap maleńkie, przypominające jaskinię wnętrze emanowało romantyczną anonimowością idealnego hotelowego baru. W takich miejscach spotykają się pary, które nie chcą być widziane ani zapamiętane.\nFinn rozejrzał się, zobaczył, że nie ma obsługi, wyskoczył na korytarz, pomachał i zaraz wrócił. Sekundę później pojawiła się kelnerka, młoda i szczupła, w bardzo obcisłej czarnej spódnicy i dopasowanej białej koszuli zapiętej pod szyję, z włosami uczesanymi w gładki koczek.\n– Mówisz po francusku? – spytał ją Finn po angielsku.\n– Nie, ale mówię po angielsku – odparła też po angielsku.\nMimo to Finn zamówił wszystkie barowe przegryzki po francusku. Muszę tu wyjaśnić, o co chodzi. Finn mówi płynnie po francusku, bo kiedy my wszyscy byliśmy zajęci studiami, on pracował jako załogant na francuskich jachtach. W rezultacie, kiedy jest za granicą, zyskuje status i szacunek wykraczający poza to, na co zasługuje z racji swojego czasem głupawego zachowania i robotniczego pochodzenia. Znajomość języków obcych potrafi uczynić z Amerykanina kogoś więcej niż Amerykanin, a z Finna czyniła kogoś więcej niż Finn.\n– A mówisz w lingua mista? – zapytał znowu.\nKelnerka uśmiechnęła się, a wtedy on dorzucił do swojej francuszczyzny kilka włoskich i angielskich słów, jak „martini” i „oliwki”.\n– Nie mogę pić martini, stoczę się pod stół – zaprotestowałam. – Poproszę kir, per favore.\n– Per favore. – Finn przedrzeźnił mój fatalny akcent i rzucił do kelnerki, że powinni mnie zamknąć w lingwistycznym więzieniu.\nKelnerka zaczęła się śmiać.\n– Mieszkasz z matką? – spytał.\nZa chwilę namówi ją, żeby odśpiewała włoski hymn. Finn potrafi namówić kobiety do rzeczy, które normalnie robią tylko przed lustrem. Oczywiście nie twierdzę, że ta dziewczyna śpiewa w łazience hymn narodowy, ale wiecie, co mam na myśli. Za pierwszym razem, kiedy się poznaliśmy, poszliśmy do przystani w Portland. Chodziliśmy późną nocą między promami i statkami rejsowymi, a Finn o wszystko mnie wypytywał. Czy lubię The Eagles (kto nie lubi?), paluszki wolę słone czy nie (słone), czy umiem tańczyć salsę? Nie, ale umiałam stepować. Wykonałam wzdłuż mola swój układ do Take Five. Uczyłam się stepowania, kiedy miałam dziesięć lat. To był jedyny raz w życiu, kiedy wykorzystałam tę umiejętność. Bo tak już jest z Finnem.\n– Mam coś dla ciebie – powiedział. Wyjął z kieszeni koszuli lśniącą paczuszkę orzeszków z logiem TWA.\n– TWA? Przecież te linie już padły.\n– Nie dla mnie – odparł Finn.\nW samym środku naszego romansu polecieliśmy lotem TWA do Montrealu. Strasznie się tam pokłóciliśmy i wróciłam sama. Poszło o wzmiankę Finna, że poluje. Miał zamrażalnik pełen steków z łosia.\n– Ty je zjadasz, ja do nich strzelam, no i co? – powiedział.\n– Nie jadam łosi – rzekłam. – Nie łażę ze strzelbą, nie celuję do zwierząt, nie pociągam za spust i nie patrzę, jak giną.\n– Przecież właśnie zżarłaś pieprzone foie gras – powiedział.\nTo prawda. Byliśmy akurat w świetnej restauracji, Les Amis de Pierre.\n– Więc masz strzelbę? – upewniłam się.\n– Na naboje trzydzieści zero sześć – powiedział.\nNigdy nie zapomnę tej nazwy, taka była dziwna. I nagle coś mi przyszło do głowy.\n– Założę się, że nie popierasz ograniczania dostępu do broni palnej – zagadnęłam.\n– A co, gdybym musiał bronić swojej rodziny? – odparł pytaniem.\nCo ja z nim w ogóle robiłam? No co? Przecież to republikanin! Każdy głębszy temat prowadził do wielkiej kłótni, nawet do krzyków… ale z drugiej strony świetnie się bawiłam. Zabawa była specjalnością Finna. No i przy nim czułam się wolna. Okazało się, że połączenie zabawy i swobody to dostateczna rzadkość, by zaowocowało trwałą więzią.\nWiedziałam jednak, że to tylko przelotny romans. Jechałam przecież do Nowego Jorku. A poza tym, skoro już mowa o foie gras, Finn był jak deser. Potraktować go poważnie oznaczało przejść na dietę złożoną z samego cukru.\n– Ale poważnie. TWA? Skąd to wytrzasnąłeś?\nFinn wyszczerzył zęby. Wiedziałam, że nic z niego nie wyciągnę.\n– Gdzie Taylor i Snow? – spytałam.\n– W pokoju. Zejdą za jakiś czas.\nRozerwałam paczuszkę, spodziewając się widoku czarnych, zasuszonych resztek, lecz ku swemu zaskoczeniu znalazłam zupełnie normalne złocistobrązowe orzeszki.\n– Założę się, że nie odważysz się spróbować – powiedziałam.\nFinn wrzucił sobie kilka do ust i schrupał.\nNiedługo potem piłam drugi kieliszek kiru.\n– Oczy ci się rozjeżdżają – powiedział Finn. – Niech no Michael cię tak zobaczy. Jesteś pijana jak ta lala.\n– Michael pewnie nie zejdzie nie kolację. Jest padnięty. Świetne te zielone oliwki – dodałam. – To co tam z Jessą?\n– Jeszcze nic. A ty jak myślisz? Powinienem?\n– Nie zamierzam ci doradzać, żebyś uciął sobie romans.\n– A ty jesteś do wzięcia?\n– Nie, Finn, nie jestem do wzięcia. A co, lepszy rydz niż nic?\nFinn nie potrafił powstrzymać się przed flirtowaniem. Nigdy nie zwracałam na to uwagi.\n– Kiedy zacząłeś znowu palić?\n– Masz ochotę na maszka?\n– Nie, nie mam ochoty na maszka.\nObjął moją dłoń ręką i wysunął z niej kieliszek.\nRozsunął moje palce i włożył w nie papierosa. W tym momencie zdałam sobie sprawę, że stoi przy nas Michael.\n– Lizzie pali – powiedział do niego Finn.\n– Sam palisz. Zabieraj to świństwo. Nie chcę tego smrodu na ręce – rzekłam do niego i zwróciłam się do Michaela: – Myślałam, że zamierzasz przespać kolację.\n– Taylor nie wie, że palę. Nie mówcie jej – poprosił Finn.\n– Finn, nie chcemy wiedzieć o tobie rzeczy, których nie wie twoja żona. – Powiedziałam to z pełną świadomością, że wiem o nim bardzo wiele rzeczy, których nie wie Taylor (ani Michael). Na przykład to o Jessie. – Naprawdę nie chcemy.\n– Mów za siebie. Mnie to nie przeszkadza – stwierdził Michael. – Lubię znać cudze sekrety. Mogę potem o nich pisać. Oczywiście w przebraniu. Macallana, jeśli pani ma – powiedział do kelnerki. – Z lodem.\nZ perspektywy czasu widzę, że na tym wyjeździe od samego początku dałam się wziąć pod włos. Bo przecież mimo wszystko flirtowałam. Poczęstowałam Michaela orzeszkami, nie mówiąc mu, że mają piętnaście lat. Na początku – przyznaję bez bicia – współpracowałam z Finnem.\nMężczyzna zadzwonił znowu, czując się jak idiota. Miała wyłączony telefon. Mężczyzna wyciągnął ten (oczywisty) wniosek, kiedy raz za razem po jednym dzwonku włączało się nagranie jej głosu śpiewającego Jingle Bells. „Uwielbiam Boże Narodzenie”, powiedziała mu kiedyś.\nZaczynałem się robić nieostrożny. K nie była już zwykłym „kontaktem”, ale o wiele bardziej niebezpiecznym nagromadzeniem „ostatnich połączeń”. Czy nieostrożność wybawi mnie od niezdecydowania? Czy powinienem zostawić swój telefon na nierozpakowanej walizce Lizzie?


ków. Pierwszy, bardzo prosty – tanie linie lotnicze. Do takich miast jak Oslo, czy Sztokholm można bardzo, bardzo często dolecieć dosłownie za 100zł w obie strony. Dla Skandynawa\nDodane: 22-06-2019 02:02\nPopularność polskich dentystów poza granicami naszego kraju jest ogromna. Rośnie ona z roku na rok. Składa się na to kilka czynników. Pierwszy, bardzo prosty – tanie linie lotnicze. Do takich miast jak Oslo, czy Sztokholm można bardzo, bardzo często dolecieć dosłownie za 100zł w obie strony. Dla Skandynawa\nKlima w działaniu- co i jakCzy można używać fotowoltaikę rano?Co musisz wiedzieć o taksówkachO Endoskopii- diagnoza, badanie i lekarzeOgólnie o szkodnikachMvmtMagia BiorezonansuOrientalne kosmetyczne trickiGórskie wspinaczki - dobra aktywność fizycznaNaprawa auta - nie taka prosta sprawaKrótko o klasycyzmie i klasycznych wnętrzachProfesjonalne dbanie i czyszczenie skór- krótki wpisKilak rad odnośnie suplementówMakijaż i kosmetyki arabskieKlimatyzowane pomieszczeniaKrótko o chorobie SM. Co ją wywołuje i jak się ją leczy?Superfood- dieta cudJak zaistnieć w internecie? Pozycjonowanie BydgoszczKrótko o geodetachSkuteczne pozycjonowanieGdzie sprzedawać uszkodzone autaOgrodowanie czas zacząć!Plumbing services in demandJak dobrze wyglądać w swetrze?11 Prostych Metod Aby wyjść cało z dachowaniaCzy są nowe przepisy jak bhp?Dieta dla sportowca- superfoodZacznij od dziś - pozycjonowanie Zielona GóraDentysta nie sadysta, pomaga i zapobiegaPrawo dzisiaj


Kredyty i finanse : Blog\nPosted by admin | Grudzień - 4 - 2015 | Komentowanie nie jest możliwe\nNowoczesne społeczeństwa starają się wspomagać równocześnie w najtrudniejszych chwilach i sfera socjalna w kosztach urzędowych stała się nadzwyczaj ważna. Są kraje, w których bezrobotni lub samotne matki, liczyć mogą na niesamowitą troskę państwa, wykraczającą daleko poza samo wsparcie finansowe. Ludzie tacy liczyć mogą na gratisową opiekę leczniczą na wysokim poziomie, kursy kształcenia pomagające w pionierskiej sytuacji zawodowej. Jak najbardziej by zbudować taki system, wymagane są znaczne finanse oraz kredyty. Wobec tego twierdzi się, że najwygodniejsze życia mają najzamożniejsi. Młodzi ludzie mają dziś niebywale trudną sytuację na rynku pracy – gdzie karty rozdają pracodawcy i mają w pewnych sytuacjach absurdalnie wysokie wyczekiwania wobec dwudziestopięciolatków prosto po studiach. Oprócz licznych kwalifikacji teoretycznych oczekują również wieloletniej praktyki – większość uczniów natomiast spędzających czas na nauce, nie może pracować, więc na rynku pracy ich szanse są znikome. Pieniądze takich ludzi są w opłakanym stanie oraz często, tak jak w Hiszpanii, dochodzi do protestów. Historia zna liczne przypadki, kiedy młodzi protestowali przeciw złej ekonomii. Nie ma dzisiaj większego zmartwienia dla zwyczajnego człowieka, jak tylko jego tarapaty ekonomiczne, które w minionym czasie narastają bez względu na kraj pochodzenia lub sektor zatrudnienia. Gospodarki całego świata kuleją ostatnio w szczególnym stopniu oraz poniekąd nie wszystkim uda się wyjść z tego stanu bez uszczerbku na licznych istotnych programach czy inwestycjach. Finanse publiczne także się kurczą, poprzez co dziedzina socjalna cierpi i nastroje społecznościowe dramatycznie spadają. Dostrzega się to dzisiaj w każdym wydaniu wiadomości.


Podcast o Treningu Umiejętności Społecznych TUS Warszawa Wilanów - Krokus miejsce rozwoju dziecka i rodziny\nChyba każdy z nas miewał takie sytuacje, w których chciałby być odważny. Powiedzieć coś czasem szefowi w pracy, stanąć w obronie swoich praw, rodziny, kolegów, koleżanek. Jednocześnie zrobić to w taki sposób, aby cały być lubianym, szanowanym (a nie wylecieć z pracy). Jednym słowem… czuć się bezpiecznie…\nSami chcielibyśmy to w sobie mieć, a tym bardziej chcielibyśmy tego dla naszych dzieci.\nCzęsto jest tak, że sami potrzebujemy zaczerpnąć trochę wiedzy, aby być wsparciem dla naszych dzieci. Z pomocą w tym przychodzi nam seria podcastów o umiejętnościach społecznych nagrana jako rozmowa dwóch psychologów – praktyków treningu umiejętności społecznych dla dzieci: Łukasza Gutowskiego – psychologa społecznego i trenera TUS oraz Anię Rogalską – psychologa dziecięcego. Oboje są praktykami i prowadzą na co dzień trening umiejętności społecznych dla dzieci.\nOstatnio rozmawiałam z Magdą, która jest świeżo po studiach pedagogicznych na warszawskim UW, właśnie o odwadze. My, jako młodzi ludzie, studenci, Polacy, już teoretycznie po okresie dojrzewania, ale wchodzący w dorosłość – boimy się. Zadawać pytania, przedstawiać się, komplementować. Ludzi młodych najpierw w szkole się strofuje, aby nie zadawali głupich pytań, a potem już na studiach po konferencjach z zagranicznymi gośćmi – upomina, aby zadawać pytania, bo głupio nam, że na zachodzie młodzi studenci zadają pytania, a my nie… To właśnie uczenie odwagi na gruncie bezpiecznym, czyni z dzieci dorosłych, którzy czują się w świecie dobrze, są akceptowani, mają poczucie wpływu na siebie i innych ludzi.\nOdważne i bezpieczne dziecko – podcast o Treningu Umiejętności Społecznych dla Rodziców\nPierwsze 8 odcinków Podcastu to rozmowa o podstawowych umiejętnościach społecznych. To naprawdę podstawy podstaw 🙂\nPrzedstawianiu innych osób\nNastępne podcasty to kolejne umiejętności oraz inne przydatne informacje dotyczące tego w jaki sposób wygląda trening naszych dzieci, co możemy sami wspomagać w domu, jak wyglądają konkretnie kroki w umiejętnościach. Sami dla siebie możemy z tego wiele wynieść 😉 Umiejętności jest ponad 50 🙂\nGdzie możemy posłuchać podcastów?\nJest i na Youtube:


Paszteciki Do Zup - Smaker\nPrzepisy Smaker / paszteciki do zup\npaszteciki do zup\nPrzepisy na temat: paszteciki do zup\nPrzed kilkoma dekadami żołędzie uznawane były w Portugalii za jedzenie dla ubogich. Wyrabiano z nich głównie mąkę, z której wypiekano chleb. Często dodawana była ona również do zup. Gastronomiczny(...), deserowe paszteciki, a także cukierki. Wprawdzie przed wiekami jedzenie żołędzi uchodziło w Portugalii za konsumpcję żywności dla biednych, choć "niezwyciężonych ludzi", to w ostatnich dekadach rzadko...\n...w portugalskiej kuchni. Kiedyś, przed kilkoma dekadami, uchodziły w tym kraju za jedzenie ubogich. Wyrabiano z nich głównie mąkę, z której wypiekano chleb. Często dodawana była ona również do zup. Ostatnio owoce dębu powróciły do łask. Z żołędzi wyrabia się dziś w Portugalii hamburgery, kiełbasy, ciastka, lody, a nawet piwo i gin. W coraz liczniejszych barach oferowane są także deserowe paszteciki...\nArtykuły na temat: paszteciki do zup\n...wyśmienitego "Chleba z ziarnami". Trzecie przyznano Januszowi Uptasowi z Łodzi za wspaniałe "Paszteciki". Hubertówka na trójniaku Czas przygotowania: ok.45 min. Składniki (na 4 porcje): 300 g mięsa...\n...mniej wystawny? Zupa neapolitańska i rosół rumiany z jarzynkami - paszteciki rozmaite do wyboru, szczupak w majonezie, polędwica z garniturem  , pasztet z kuropatwy we francuskim cieście(...), paszteciki, sztuka mięsa rumiana, szparagi, mostek cielęcy nadziewany. Według sugestii Lucyny w lecie z kolei zjemy na przykład: zupę grzybową, kartofle, szczaw z jajkiem sadzonym na maśle...\nprzepis na sałatka gyros\npolędwiczki wieprzowe sos śmietanowy\nbiały barszcz na golonkach\nryby w pomidorach przepis


Współczesna medycyna – jakie są jej podstawowe osiągnięcia, które ratują ludzkie życie oraz zdrowie? - www.multiscanmed.pl\nWspółczesna medycyna – jakie są jej podstawowe osiągnięcia, które ratują ludzkie życie oraz zdrowie?\nMedycyna w ciągu ostatnich lat bardzo się rozwinęła. Wiele chorób, jakie jeszcze niedawno były niewyleczalne, dziś nie stanowi już dużego zagrożenia lub zostały absolutnie wyeliminowane przez szczepionki i nowoczesne lekarstwa.\nMedycyna w czasie ostatnich lat bardzo się rozwinęła. Dużo chorób, które jeszcze do niedawna były niewyleczalne, dziś nie stanowi już poważnego zagrożenia albo zostały całkowicie wyeliminowane przez szczepionki i skuteczne lekarstwa.\nNaturalnie, w państwach w których służba medyczna nie prezentuje odpowiedniego poziomu, dolegliwości takie jak cholera, trąd lub gruźlica, nadal występują dosyć często, chociaż w Europie nie stanowią już w zasadzie dużego zagrożenia. Jakie są podstawowe osiągnięcia współczesnej medycyny? Zdecydowanie chirurgia onkologiczna, jaka umożliwia sprawne usuwanie komórek rakowych, zazwyczaj w postaci guzów – szczegóły na ten temat na . Dzięki temu, możliwe jest efektywniejsze leczenie także naprawdę niebezpiecznych nowotworów. Niestety, nowotwory są teraz dosyć powszechnymi schorzeniami, jednakowoż dzięki rozwojowi medycyny, ich leczenie jest dużo bardziej owocne.\nNowotwór wykryty we wczesnym stadium jest absolutnie wyleczalny. Na dodatek, dzisiejsza medycyna (dermamed) coraz lepiej radzi sobie z przeszczepami narządów. To co jeszcze do niedawna wydawało się wyłącznie pobożnym życzeniem, obecnie jest faktem. Przeszczepiane są serca, nerki, siatkówki oka. Kłopotem jest rzecz jasna liczba narządów, niewystarczająca dla wszystkich pacjentów. Przewiduje się jednakowoż, że w przyszłości, narządy będą wytwarzane sztucznie. Już dzisiaj podejmowane są pierwsze próby ich wydrukowania na drukarkach 3D. Wyprodukowanie narządów ludzkiego ciała byłoby wielkim osiągnięciem, jakie pozwoliłoby na ocalenie wielu ludzkich istnień.\nBardzo istotne są na dodatek szczepionki. To właśnie dzięki nim możliwe stało się wytępienie wielu chorób, które mogłyby być dosyć niebezpieczne dla zdrowia człowieka. Szczepionki cechują się zresztą dużym zainteresowaniem. W Polsce szczepione są głównie dzieci, tym sposobem nabywają odporność na niebezpieczne schorzenia. Co roku, sporo osób decyduje się również na szczepienia przeciwko grypie, chorobie która jest czasami lekceważona, a niestety może mieć sporo kłopotliwych skutków. Jednym z działów medycyny, który charakteryzuje się ogromnym zainteresowaniem jest medycyna (sprawdzony sklep medyczny) estetyczna. Przykładem może być chociażby botox wykorzystywany do wypełniania ust lub minimalizowania zmarszczek. Tego rodzaju medycyna pozwala na efektywną walkę z problematycznymi kompleksami.\nZadbaj o zdrowie | admin | 15 sierpnia 2018 | choroby narządy nowotwory szczepionki\nCoraz modniejszy jest zabieg exilis, który przeprowadzają różne gabinety kosmetyczne, oferujące między innymi makijaż permanentny Wrocław\nZadbany uśmiech to ozdoba człowieka\nStale się zwiększające oczekiwania ludzi co do produkcji jedzenia w gospodarstwach\nNajlepszy sprzęt medyczny – niezawodna funkcjonalność a także komfort


Kuchnia SYMPHONY - FERRANTI\nLike Kuchnie klasyczne\nKolejna wersja kuchni Symphony wykonana z dębu barwionego na jasny, beżowy kolor. Niezwykle elegancka kuchnia która jest jednocześnie miejscem bardzo przytulnym. Aby uzyskać taki efekt zastosowano w projekcie piękne ozdobne frezowania frontów, które widoczne są również w szklanych witrynach. Wnętrze witryn wykonane zostało z naturalnego drewna orzech co dodaje kuchni szykowności. Elementem charakterystycznym jest ozdobna szafa wykonana z orzecha, w której zabudowana została lodówka.


Z pamiętnika książkoholika: Jak to widzę?: Koralina\nAutor: Moreni o 10:04\nHarashiken 10 sierpnia 2012 10:32\nSuper jak zawsze, jednak ja czekam na postacie, które znam ;)\nMoreni 10 sierpnia 2012 13:16\nW przyszłym tygodniu się doczekasz.;)\nMagda 10 sierpnia 2012 11:32\nHmmm, duża ta Koralina. Kurczę, ale Ty świetnie rysujesz!!!\nMoreni 10 sierpnia 2012 13:25\nNie duża (proporcje ma ośmio-dziewięciolatki, specjalnie się pilnowałam;)) tylko ubranie ją postarza. No ale nie mogłam jej ubrać jak grzeczną Janeczkę. Koralina to dla mnie trochę chłopczyca, w ciuszkach nieco sponiewieranych badaniem okolicy. Spodenek nie dostała tylko dlatego, że wyglądałaby całkiem jak chłopak.:)\nNyx 10 sierpnia 2012 13:22\nNo, dla mnie też za duża ta Koralina, bardziej jak Koralina po kilku latach... Ale rysunek pierwsza klasa!\nMoreni 10 sierpnia 2012 13:46\nOdpisałam już w tym temacie Magdzie. Szczerze mówiąc, nie przypuszczałam, że po poprawieniu tuszem (i skanowaniu - nie trzeba było wycinać białego tła, albo trzeba było jednak dorysować te otwarte drzwi...) efekt będzie się tak rzucał w oczy. Ale dzięki.:)\nOceansoul . 10 sierpnia 2012 13:56\nFajowa, bardzo mi się podoba! ^^ Acz tak jak poprzedniczki, też bym jej dała nieco więcej lat. :D\nviv 10 sierpnia 2012 16:00\nCiekawe, czy jak już kiedyś wezmę się za lekturę książki, będę miała Twój obrazek przed oczyma :)\nPowiem nieskromnie, iż na żywo wygląda jeszcze lepiej.\nJuż ci gratulowałem kochanie, ale pogratuluje jeszcze raz.\nAria 10 sierpnia 2012 21:55\nOooo jaka dorosła Koralina ^^\nMoreni 11 sierpnia 2012 19:35\nBlogger mi się buntuje i nie działa odpowiadanie na konkretne komentarza (to chyba wina mojego łącza na korbkę).\nOcia - to ja już nic nie mówię.;P\nviv - nieskromnie mam taką nadzieję.^^'\nAria - :P\nAlannada 11 sierpnia 2012 22:29\nWygląda fajnie! Zbyt dawno czytałam Koralinę, aby przypomnieć sobie mą wizję bohaterki, ale jak będę powtarzać powieść zestawię Twą wizję z moją.\nWgl mówiłam Ci już jak bardzo podoba mi się ta akcja? Sama bym ją przeszczepiła u siebie, ale obiecałam sobie nie ruszać ołówków i innych mazajów\n[W ogóle to bardzo zazdroszczę Ci obrazka u góry bloga]\nMoreni 12 sierpnia 2012 11:52\nNie mówiłaś - ostatnio dość małomówna byłaś.;) Hi hi, a ja sobie obiecałam, że nie będę pisać, bo nie umiem, ale chyba zacznę - ten łańcuszek o dniu z życia blogera, który jakiś czas temu był u Ciebie, strasznie mnie kusi. A właściwie czemu sobie obiecałaś?:)\nZapraszam do zgłaszania swoich bohaterów.:) I dziękuję.^^\nAlannada 12 sierpnia 2012 16:37\nMało się udzielałam na blogach, bo mam masę zajęć pozanetowych - Zlot chociażby miałam i 10 dni mnie nie było... :) Do łańcuszka zapraszam gorąco! I do pisania, bo tylko ćwicząc można się poduczyć. A sama nie rysuję niczego poza mazajami na marginesach listów (tak, piszę tradycyjne listy na kartkach! :]), bo moje rysunki wyglądały bardzo lovecraftańsko. A postaciami zasypię Cię jak wybiorę jakąś "delegację" ^^\nMoreni 13 sierpnia 2012 13:42\nWiesz, ja się może nie tyle martwię o swój warsztat, bo to można jakoś tam wypracować. Gorzej, że myślę raczej obrazowo, niż fabularnie i stworzenie jakiejś fabuły, która byłaby ciekawa i zaskakująca raczej mnie przerasta.^^' A pokarz te swoje rysunki, tak na próbę.:)\nWybieraj delegację, po jednym delegacie na miesiąc.;)


Rozwiązano: Kryteria doboru adresów do podłączenia światłowodu w ramach POPC2 – Strona 6 - Nasz Orange\nKryteria doboru adresów do podłączenia światłowodu w ramach POPC2\nWłaśnie pogrzebałem w "Atlasie szerokopasmowego dostępu do internetu" na stronie UKE (https://mapbook.uke.gov.pl) i odkryłem, że zarówno mój adres, jak i inne z mojej ulicy w Wawie Wawrze, których nie podłączono do światłowodu w ramach POPC, figurują tam jednak jako tzw. czarne plamy, a więc jako już posiadające taki dostęp.\nI tu pytanie do fachowców: czy dane w tymże "Atlasie" powinny odzwierciedlać stan faktyczny, a może najbliższe plany? A może to luźne dostarczającego te dane?\nPrzykre ale prawdziwe. Identyfikacja adresów odbywa się zza biurka i przy użyciu baz paszportyzacji. Żeby uniknąć takich wpadek jak w artykule identyfikacja musiałaby odbywać się w terenie. Pytanie tylko kto by miał to robić i za ile ? W Orange nie ma ludzi do tego. Trzeba by uruchamiać nowe etaty co dodatkowo podniosłoby koszty dla firmy. Partner techniczny też tego nie zrobi za darmo. A płacić komuś tylko za to że potwierdzi to co już wiadome było zza biurka też wydaje się bez sensu. Ewentualnie zaprzeczy że w terenie jest inaczej i adres kwalifikuje się jako biała plama co przeniesie się na rzetelne i aktualne bazy UKE. Tylko czy taka rzetelność baz jest warta wywalania dodatkowych pieniędzy. Pewnie nie.\nTypowe, orange chwali się że wysyła do UKE dane wątpliwej jakości\nja się wgl dziwie regulatorowi że jakiś kar za to nie dają. lub nie wprowadzą jakieś procedury odwoławczej z poziomu klienta\nŻaden operator nie ustala adresów do POPC. Poza tym konsultacje trwają ponad 10 lat i ludzie gdy słyszą od znajomych, to budzą się. Gdzie byliście 10 lat temu?\n@Piotrekk85, do kogo te uwagi? Gdzie byliśmy? Byliśmy w pracy, w domu, w swoich codziennych sprawach, etc. Czy oczekujesz, aby każdy konsument usług telekomunikacyjnych był specjalistą i śledził serwisy branżowe? Dlaczego w kółko obwiniasz nas i nasze samorządy? Co to wnosi? A co zrobiły instytucje zaangażowane w przeprowadzenie POPC i operatorzy w kierunku dotarcia do nas i przeprowadzenia skutecznych konsultacji? Jaka została przeprowadzona kampania informacyjna? Ja o istnieniu POPC dowiedziałem się dopiero z tego forum i to też po dostrzeżeniu, że w okolicy pojawiły się nowe słupki, więc zacząłem poszukiwać informacji, kiedy zostanę podłączony. Wcześniej interesowałem się, kiedy dotrze do nas światłowód, a jakże! Wiedziałem, że osiedle "jest w planach", od monterów przy szafkach i z informacji na infolinii, więc uzbrojony w cierpliwość czekałem, dokładnie jak często tu na forum doradzasz. A że plan modernizacji objął połowę osiedla - skąd miałem wiedzieć? Skąd pomysł, że jak ulica, osiedle, wioska, "będą robione" to ja mogę zostać pominięty? W powszechnym odbiorze właśnie tak to działa i mało kto zdawał sobie sprawę, że musi czegoś dodatkowo przypilnować, i że były jakieś konsultacje.\nUwagi do wszystkich narzekających na Orange.\nKonsultacje społeczne odbywają się od 2010 roku. Były wysyłane listy ok 2012 roku, odzew zerowy. Orange (czy dawna TP) też dzwoniło swego czasu z różnymi kampaniami. Netia też. Teraz adresy podzielone, trzeba wydać kasę, bo trzeba będzie zwracać.\nNiebawem jak będzie kolejny sześcioletni budżet UE będzie nowa kasa.\n@Piotrekk85 mieszkam tu od 10 lat i mam usługi Orange. Pierwsze słyszę, że były jakieś kampanie o POPC. Sam doszedłem do projektu i dokumentow, gdzie jestem ujęty i trzykrotnie przełożony w terminie realizacji. Mimo, że od roku się interesuję, pisze, zabiegam nie mam żadnej pewności co do dotrzymania ostatecznego terminu jak i tego czy w ogóle dostanę ten dostęp...czy to norma??\nTo się nie nazywało POPC. To było zbieranie białych plam i popytu na usługi - po prostu. W Olsztynie na Żołnierskiej kiedyś było call center co dzwoniło m.in. do klientów Orange i Netii. Najczęstsza odpowiedź - a weź Pan sobie ten internet w ch...\nTu potrzebna była cała kampania, wspierana przez wszystkie zaangażowane instytucje, a nie jeden list od operatora, być może przemycony w kopercie wraz z rachunkiem miesięcznym. Ja nie przypominam sobie takiego listu. Nie zaprzeczę, że go nie było, ale dzisiaj nie mogę pamiętać. No ale skoro nie pamiętam, nie utkwił mi w pamięci, a więc nie został dostarczony w sposób przykuwający uwagę i odróżniający go od innych bezużytecznych informacji. Nie pamiętam też telefonu od operatora. Być może byłem wtedy w pracy albo myślałem, że chce mi przedłużyć umowę na niekorzystnych warunkach. Akcje informacyjne (bo "kampania" to określenie na wyrost), jeżeli były prowadzone, to bardzo miernie, tylko dlatego żeby być przeprowadzone, a nie po to, żeby dotrzeć do zainteresowanych i przynieść oczekiwany (?) skutek informacyjny.


Nasza kancelaria mieszcząca się w Warszawie przy ul. Jurija Gagarina 30 zaprasza do współpracy wszystkich, którzy szukają rozwiązania problemów natury prawnej w następującym zakresie:\nPonadto nasza kancelaria świadczy usługi mediacyjne i pomaga przy rozwiązywaniu wszelkich sporów. Nasi adwokaci prowadzą wiele spraw dotyczących alimentów, rodzinnych i związanych z pracą. Do państwa dyspozycji jest także adwokat rodzinny.\nSzczegóły strony kancelaria-szuster.pl:\nSłowa kluczowe: adwokat rodzinny warszawa, kancelaria prawna warszawa, prawnik warszawa\nPodlinkuj stronę kancelaria-szuster.pl:\nWiele firm w Rybniku nie realizuje terminowo swoich należności. Takie zatory finansowe mogą powodować duże straty dla Państwa firmy. Spółka Expertus z Katowic specjalizuje się w skutecznej windykacji prowadzonej na terenie Rybnika, Wodzisławia Śląskiego, Żor i Jastrzębia Zdroju. Zakończyliśmy sukcesem wiele spraw prowadzonych w tym rejonie, co mogą potwierdzić liczne referencje i opinie zadowolonych klientów.\nEgzekutor to niezawisły funkcjonariusz publiczny, którego wszystkie działania regulują nakazy ustawy o komornikach sądowych i kodeks cywilny. Jeżeli szukasz dobrego komornika sądowego w Gdańsku zachęcamy do współpracy z Kancelarią Komorniczą Moniki Peda przy Sądzie Rejonowym Gdańsk Południe. Kluczowym zadaniem komornika, jest doprowadzenie do zajęcia majątku dłużnika w celu zabezpieczenia wszelkich roszczeń wierzyciela na podstawie wystawionego przez Sąd tytułu wykonawczego. Mogą to być żądania pieniężne, czy niepieniężne. Egzekutor jest zobowiązany uzgodnić stan rzeczywisty i stworzyć właściwy raport. W celu uzyskania pełniejszych informacji zapraszamy do kontaktu, bądź odwiedzenia naszej strony internetowej.\nKancelaria adwokacka Piotra Sękowskiego działa od roku 1990. Udziela porad prawnych klientom z Warszawy również okolic. Z doradztwa i usług prawnika korzystają osoby prywatne, firmy oraz instytucje. Doradzamy w zakresie prawa gospodarczego i cywilnego, prawa administracyjnego, prawa pracy także spadków i odszkodowań. Świadczone przez kancelarię usługi to: zakładanie spółek także sporządzanie umów handlowych, ponadto reprezentowanie podmiotów gospodarczych w postępowaniach sądowych. Prowadzone są sprawy z zakresu prawa rzeczowego, przygotowywane umowy cywilno-prawne również inne czynności. Informacje o kancelarii adwokackiej umieszczono na witrynie.\nPełna obsługa prawna świadczona przez doświadczonego adwokata także we współpracy z radcą prawną. Kancelaria obejmująca szeroki wachlarz usług i świadcząca je przede wszystkim na terenie Trójmiasta (Gdynia, Gdańsk, Sopot) oraz okolicznych miejscowości. Istnieje jednakże również możliwość kontaktu za pomocą środków pozwalających na porozumiewanie się na odległość, np. za pośrednictwem poczty elektronicznej. Obecnie wykorzystując Internet można uzyskać także porady prawne bez wychodzenia z domu.\nWypadek, problem z odszkodowaniem lub uważasz, że jest ono za małe? Koniecznie skontaktuj się z nami, a my zajmiemy się dla Ciebie całą sprawą. Działamy już 14 lat na rynku, także posiadamy ogromne doświadczenie w tego typu sprawach. Zapraszamy do nas AIF Kancelaria Prawna ul. Żernicka 253 54-510 Wrocław strona: https://www. aif. com. pl/ tel: 71 3490919 e-mail: info@aif.com. p Zapraszamy serdecznie do kontaktu z nami.


Domy na sprzedaż - Tarnowski - Strona 2 - KRN.pl\nDomy na sprzedaż Tarnowski, - Strona 2\nDom Tarnowiec 207.00m2\nzab. wolnostojąca · działka: 1 150 m2 · 207.00 m2 Dom na sprzedaż Tarnowiec\nDom Tuchów 89.50m2\ndziałka: 5 580 m2 · 89.50 m2 Dom na sprzedaż Tuchów\nDom Jodłówka Tuchowska 140.00m2\nzab. wolnostojąca · działka: 25 m2 · 140.00 m2 Dom na sprzedaż Jodłówka Tuchowska\nDom Bistuszowa 180.00m2\ndziałka: 8 300 m2 · 180.00 m2 Dom na sprzedaż Bistuszowa\nDom Ładna 60.00m2\nzab. bliźniacza · działka: 261 m2 · 60.00 m2 Dom na sprzedaż Ładna\nDom Wietrzychowice 140.00m2\nzab. wolnostojąca · działka: 1 m2 · 140.00 m2 Dom na sprzedaż Wietrzychowice\nDom Tuchów 178.70m2\nul. Działkowiczów działka: 1 700 m2 · 178.70 m2 Dom na sprzedaż Tuchów\n1 673 zł / m2\nDom Żabno 110.00m2\nul. Szkotnik działka: 2 260 m2 · 110.00 m2 Dom na sprzedaż Żabno\nDom Kłyż 59.80m2\ndziałka: 20 000 m2 · 59.80 m2 Dom na sprzedaż Kłyż\nDom Nowopole 75.00m2\nzab. wolnostojąca · działka: 1 600 m2 · 75.00 m2 Dom na sprzedaż Nowopole\nDom Goruszów 141.80m2\ndziałka: 600 m2 · 141.80 m2 Dom na sprzedaż Goruszów\nDom Wierzchosławice 140.00m2\nzab. wolnostojąca · działka: 3 873 m2 · 140.00 m2 Dom na sprzedaż Wierzchosławice


literatura iberoamerykańska – Tandeciarnia\nKategoria: literatura iberoamerykańska\nCarlos Fuentes „Adam w Edenie”\n15/08/2014 15/08/2014 siaczex\nNatknęłam się przypadkiem na jeden z bardziej poetyckich opisów gazów w literaturze:\n[Natenczas*] Priscilla, jak zawsze nie na miejscu, wykorzystała moment krępującej ciszy przy stole, zwanej w Meksyku przemknięciem anioła, by wystąpić z głośną fanfarą.\nPrzez fanfarę rozumiem tu trzyfazowe uwolnienie gazów. Albowiem moja małżonka najpierw zapierdziała krótko a donośnie, jakby chciała zwrócić na siebie uwagę, następnie wydała odgłos kojarzący się z serią wypuszczanych pod wodą bąbelków, a swój popis zwieńczyła podstępnym – cichym, lecz zabójczym – finiszem, który dotarł do wszystkich nosów i odebrał biesiadnikom apetyt na podaną właśnie rybę: zapachy Priscilli bez trudu przebiły się przez woń kaparów, cebuli i pomidorów.**\nCzytaj dalej „Carlos Fuentes „Adam w Edenie”” →\nOtagowane Fuentes2 Komentarze\nHavanis havanitatum et omnia havanitas.*\n23/09/2012 23/09/2012 siaczex\nOna śpiewała Bolera Guillermo Cabrery Infante składa się z dwóch niezależnych opowiadań: tytułowego, które pierwotnie miało być finałowym rozdziałem powieści Tres tristes tigres, oraz opowiadania Amazonka, ostatecznie porzuconego rozdziału powieści Hawana dla zmarłego infanta. Po wielu latach od opublikowania wyżej wymienionych utworów pisarz zdecydował podzielić się z czytelnikiem odpadkami. Zaznaczam jednak, że wcześniej zostały one wykluczone z powodów kompozycyjnych, bynajmniej nie dlatego, że nie dostawały do reszty utworu. Z tego wynika, że nazywając je „odpadkami” dopuściłam się sporego nadużycia. W istocie wydanie ich osobno wręcz uwydatnia błyskotliwość, która nie rzucałaby się tak w oczy, gdyby opowiadania te były tylko częścią powieści.\nCo łączy oba utwory? Z pewnością główny temat: bohaterowie, którzy w większości są częścią specyficznego środowiska artystycznego, samozwańczej hawańskiej cyganerii. A poza tym, a być może przede wszystkim, zawarte w obu utworach postmodernistyczne poczucie humoru wymagające od czytelnika niemałej erudycji. To znaczy, może nie wymagające, bo książka prądem nie kopnie nieobytego czytelnika, ale nie będzie on w stanie zrozumieć aluzji do literatury, kultury, sztuki czy sparafrazowanych łacińskich sentencji. A co za tym idzie, prawdopodobnie nie będzie miał uciechy z lektury.\nFabuła „Amazonki” sprawia wrażenie nieskomplikowanej. Ot, dość zblazowany okaz gatunku hawańskiego macho, nie zważając na swoją ciężarną żonę, o której z resztą rzadko sobie przypomina, angażuje się w romans z kobietą, która przed laty wpadła mu w oko. Romans, z gatunku tych czysto fizycznych, bo Margarita, tytułowa bohaterka, absolutnie nie może stanowić dla oczytanego krytyka filmowego partnerki intelektualnej. Bohater-narrator wielokrotnie zachowuje błyskotliwe uwagi dla siebie, dzieli się nimi tylko z czytelnikiem, przedstawiając jaką ripostę wymyślił, a potem czy to w obawie przed niezrozumieniem czy brakiem poczucia humoru, podaje Margaricie wersję uproszczoną. Tak jest przykładowo w takcie poniższej kłótni o „sposoby spędzania wolnego czasu” kochanki z innymi mężczyznami: Czytaj dalej „Havanis havanitatum et omnia havanitas.*” →\nOtagowane Cabrera InfanteDodaj komentarz\nOdczepcie się od Fonsita!\n16/09/2012 23/09/2012 siaczex\n„Fosito i księżyc” Maria Vargasa Llosy to opowiastka o chłopcu, który próbuje spełnić wygórowane oczekiwania koleżanki, w której się zakochał. Wygórowane, ale i ma dziewoja do tego prawo, skoro się chełpi mianem najładniejszej w klasie. Odważny Fonsito, targany chęcią zdobycia względów koleżanki, obmyśla fortel by spełnić nierealne życzenie lubej. Tyle o treści, bo wstyd pisać dłuższe streszczenie niż utwór.\nNie nazwałabym tego bajką dla dzieci choć ponoć opowieść ta była pisana z myślą o nich. Ale dziecięciem będąc umarłabym z nudów czytając tą opowiastkę. Choć może bym jednak nie zdążyła, zważywszy na jej długość. Filozoficznym dziełem to też nie jest. Może więc żart autora? Wszak Fonsito to znany z wcześniejszych powieści noblisty bohater „Pochwały macochy” i „Zeszytów don Rigoberta”, w których niewinnością nie grzeszy. I w tym tkwi chyba szkopuł: jak coś jest nieklasyfikowalne to od razu trzeba opluć, bo recenzje czytelników „Fonsita” są często nieprzychylne. Aczkolwiek Czytaj dalej „Odczepcie się od Fonsita!” →\nOtagowane Vargas LlosaDodaj komentarz


Obywatelskie zatrzymanie: jechał wężykiem po ulicach Szubina | Gazeta Pomorska\nMateriał oryginalny: Obywatelskie zatrzymanie: jechał wężykiem po ulicach Szubina - Express Bydgoski\nWięzienie za nauczanie o seksualności? "PiS chce tej ustawy"\n- Z moich informacji wynika, że PiS wprowadzi w życie tzw. ustawę o edukacji seksualnej - mówi Barbara Nowacka z KO w rozmowie z Onetem. - Wszystko wskazuje na to, że oni te niebezpieczne rozwiązania naprawdę wprowadzą w życie. To bardzo niepokojące - komentuje.


PROŚBA O DUCHA ŚWIĘTEGO\nPanie mój i Boże! Ty jesteś Panem historii i Panem historii mojego życia. Proszę Cię teraz o Twojego Ducha Świętego, ażebym w Jego mocy mógł spojrzeć na historię mojego życia i na moje oczekiwania przez pryzmat Jego światła. Dziękuję Ci za dar pamięci i proszę: wzbudź wspomnienia wydarzeń w moim życiu, które oddaliły mnie od Ciebie, z których robię Ci potajemnie wyrzuty lub też te, które spycham do podświadomości. Chcę w tym momencie otworzyć moje serce na Twoje miłosierdzie. Chcę powrócić do Ciebie z daleka i na nowo przyjąć Twoją bliskość jako dar. Przyjmij mnie w swoje ramiona i odbierz ode mnie wszelki brak zaufania do Ciebie.\nJesteś tak wielki, że mi pozwalasz wybaczyć Ci, iż dopuściłeś tak wiele spraw, których nie rozumiem. Nie anulujesz historii mojego życia, lecz czynisz mój ból Twoim bólem.\nPanie Boże, Ty wiesz, ile strachu, wściekłości, gniewu i pogardy nagromadziło się we mnie. Udziel mi siły przedstawienia Ci tych uczuć, abyś mógł je uleczyć i przemienić. Wiem, że chcesz dla mnie więcej szczęścia i zdrowia, aniżeli sam mógłbym tego pragnąć.\nProszę Cię, przeniknij teraz w te sfery mojego życia i głębiny mojej duszy, które nie są jeszcze wypełnione mocą Twojego wybaczenia. Wyrzekam się pokusy: uporządkowania mojego świata uczuć bez Ciebie; przenoszenia moich negatywnych uczuć na innych i zwalczania ich u nich; usprawiedliwiania się przed sobą i innym oraz szukania powodów, by nie musieć im przebaczać.\nOpracowano na podstawie: Ks. Bogdan Biela, Oczyszczenie pamięci, w: “Przebaczenie, uzdrowienie, oczyszczenie pamięci”, red. Centralna Diakonia Jedności Ruchu Światło-Życie, Katowice 2000; oraz: Linda Schubert, Godzina przemiany. Metoda modlitwy, która może zmienić Twoje życie, Wydawnictwo Księży Marianów, Warszawa 1995.\nI. POCZĘCIE – NARODZENIE – DZIECIŃSTWO\nPanie mój i Boże mój, proszę Cię, byś teraz wziął w swoje ręce pierwsze miesiące mojego życia. Tylko Tobie zawdzięczam moje istnienie i dziękuję Ci, że teraz, w tym momencie, mogę oddać je Tobie w wolności tego zaufania, którego sam mi udzielasz. Ja nie pragnąłem sam siebie, nie planowałem swego istnienia, nie stworzyłem go, lecz wiem, że moje istnienie nie jest przypadkiem, że już przed stworzeniem świata spoczywałem w Twoim sercu.\nTwoją mocą stwórczą byłeś obecny, gdy moi rodzice zjednoczyli się z sobą, kiedy połączyły się ich komórki, i dałeś mi podstawowe cechy mojego charakteru, kiedy wzrastałem w ciemnym łonie mojej matki.\nDziękuję Ci za zdolności, którymi mnie obdarzyłeś, i proszę, byś pozwolił mi poznać moje słabe strony. Tylko Ty jesteś doskonały i jesteś pełnią dobra. w Twojej mocy chciałbym teraz przyznać, że jako Twoje stworzenie jestem ograniczony w moich uzdolnieniach i skłonnościach. Ty jeden potrafisz pogodzić we mnie siłę i słabość tak, bym coraz bardziej stawał się takim, jakim chciałbyś, bym był w Twoim odwiecznym planie.\nTylko Ty znasz wszystkie dobre i złe wpływy, które przeniknęły moje wnętrze jeszcze przed moim urodzeniem. Dotknij teraz przez Ducha Świętego win wszystkich moich przodków, które zostały przeniesione na mnie u zarania mojego istnienia. Dotknij tego wszystkiego, co negatywne, co obciąża mnie od początku i przeszkadza w odnalezieniu Ciebie i siebie.\nPanie Boże, teraz stawiam przed Tobą moich rodziców. Dziękuję Ci, że dałeś mi życie dzięki nim. Proszę Cię także, wróć ze mną do pierwszych lat mojego życia i pozwól mi rozpoznać błędy powstałe w procesie mojego rozwoju, których przyczyną był brak lub przerost miłości. Przebaczam moim rodzicom, że nie kochali mnie tak, jak winni mnie kochać według Twojego stwórczego planu. Pozwól im także zaznać pokoju w Twojej przebaczającej miłości.\nPanie Boże, nie pamiętam niczego z pierwszego roku mojego życia. Ty byłeś obecny, gdy się rodziłem. Być może mój duch, wówczas jeszcze nie rozbudzony, doznał pierwszego wielkiego rozczarowania i utrwalił je.\nPrzebaczam mojej matce brak ciepła, opiekuńczości, miłości. Przebaczam jej drażliwość, złość wobec mnie, każdą karę, jaką mi niesłusznie wymierzyła. Przebaczam jej, że wolała mojego brata lub siostrę, że powiedziała, że spodziewała się czegoś lepszego po mnie.\nPrzebaczam jej, że zmuszała mnie do tłumienia agresji wobec niej. Przebaczam jej, że ciągle słyszę w sobie: powinieneś, musisz, nie wolno ci.\nPrzebaczam jej także, że w swojej przesadnej miłości matczynej tłumiła moją wolność i samodzielność. Przebaczam jej, że nie miała dobrego stosunku do mojego ojca, że szukała we mnie swojego spełnienia, tak że nie mogłem się swobodnie rozwijać. Przebaczam jej każde najmniejsze zranienie, jakie mi zadała.\nPrzebaczam mojemu ojcu, że nigdy nie miał czasu dla mnie, że rzadko mogłem odczuwać jego miłość i zainteresowanie. Przebaczam mu, że upominał mnie tylko, a nie pomagał mi, że miał wygórowane oczekiwania w stosunku do mojej osoby bez rzeczywistej akceptacji. Przebaczam mu, że nie był ze mną w okresie dojrzewania, że brak jego mocnej i wiernej miłości jest przyczyną mojego braku wiary w siebie, lęku przed życiem, strachu przed porażką, tego, że jestem uzależniony od opinii innych ludzi.\nPrzebaczam mojemu ojcu kłótnie z matką, które przerażały mnie i raniły. Przebaczam mu, że zostawiał moją matkę i rzadko bywał w domu. Przebaczam mojemu ojcu, że przez długi czas nie mogłem powiedzieć do Ciebie, mojego Boga, “Ojcze”.\nPanie, pomóż mi, bym przebaczył też moim pozostałym krewnym, dziadkowi, babci, że ciągle mieszają się do naszej rodziny, że chcą nad nią panować. Przebaczam również wszystkim moim krewnym, którzy mówili o mnie z wyniosłością i z brakiem miłości.\nProszę Cię również o uleczenie wszelkich zranień zadanych mi przez rodzeństwo. Pozwól mi na nowo odkryć w nich dobro i już teraz myśleć o nich z gotowością do pojednania. Daj nam ufność, że Duch Święty uleczy i uporządkuje nasze relacje. Oczyść wszystko, co stoi między nami.\nPrzebaczam mojemu bratu, że dawał mi odczuć swą wyższość, że mnie gnębił i bił. Przebaczam mu, że świadomie kierował na siebie zainteresowanie rodziców, gdyż był bardziej inteligentny i pilniejszy ode mnie. Uobecnij pośród naszej rodziny miłość i wspólnotę, którą jesteś Ty sam.\nII. SZKOŁA – DOJRZEWANIE – ZAWÓD\nPanie Boże, chcę teraz przynieść przed Ciebie negatywne wspomnienia, jakie zachowałem w swoim wnętrzu z czasów szkolnych. Ty wiesz, że już wtedy zaczęło się dla mnie niesienie ciężaru życia. Byłem traktowany niesprawiedliwie, odsuwany w cień, rzadko chwalony. Zacząłem lękliwie zamykać się w sobie. Ty wiesz, jak bardzo boleśnie odczuwałem oczekiwania i wymagania rodziców i nauczycieli jak przymus. Przy każdej porażce rosło we mnie poczucie, że do niczego się nie nadaję.\nSpraw, bym umiał przebaczyć moim nauczycielom i wychowawcom to, że nie rozbudzili we mnie zdolności, które mi dałeś, że niesłusznie mnie karali. Przebaczam kolegom i koleżankom szkolnym, że wyśmiewali się ze mnie na podwórku, wyszydzali moją odrębność, że odsunęli mnie od grupy.\nPanie, mój Boże, chcę przynieść przed Ciebie moje dojrzewanie. Ty znasz moją walkę o odnalezienie siebie. Znasz bolesne spięcia z moimi rodzicami. Ulecz mnie ze wspomnień wściekłości i gniewu, które wzbierały we mnie, gdy czułem się gnębiony przez rodziców. Uwolnij mnie od wszelkich form uległości wobec nich.\nMój Boże, Ty znasz historię mojej pierwszej przyjaźni i miłości. Tchnąłeś w moje serce tęsknotę za trwałą, wierną miłością. Ty znasz pierwszy ból spowodowany odrzuceniem mojej miłości, znasz moje pierwsze, świadomie przeżyte rozczarowanie. Ulecz we mnie ranę spowodowaną pierwszym nadużyciem mojego zaufania. Proszę Cię także o uzdrowienie moich pierwszych doznań seksualnych, które ciążą na mnie aż do dzisiaj. Pozwól mi przyjąć moją płciowość jako dar Twojej stwórczej łaski. Przebaczam teraz człowiekowi, który jest winien mojemu pierwszemu świadomemu przeżyciu zła.\nUlecz mnie z dążności do bezwzględnego promowania siebie, ulecz mnie z egoistycznej potrzeby bycia zabezpieczonym. Naucz mnie traktować mój zawód jako służbę innym i społeczeństwu, a nie tylko jako źródło własnej korzyści. Uczul mnie na niesprawiedliwość, jaka spotyka innych.\nIII. OBECNA SYTUACJA ŻYCIOWA\nPanie Boże pozwól nam teraz złożyć przed Tobą naszą obecną sytuację życiową, w jakiej żyje każdy z nas, i modlić się o jej uzdrowienie.\nProszę Cię o uzdrowienie wszystkich żyjących w stanie małżeńskim. Udziel małżonkom światła Twej miłości, aby z wdzięcznością mogli dostrzec uzdolnienia swojego partnera. Wzbudź w nas przyjęcie się nawzajem takimi, jakimi jesteśmy.\nUdziel małżonkom daru gotowości i zdolności do przeanalizowania historii ich małżeństwa i uzdrów ich relację u jej korzeni.\nPanie Boże, proszę Cię w intencji wszystkich samotnych, owdowiałych, rozwiedzionych. Udziel im daru akceptacji swojego obecnego życia. Daj im pewność, że ich akceptujesz, że dla Ciebie są ważni i wartościowi. Daj im rozpoznać, że masz dla nich swój plan, że chcesz im zlecić zadania, że ich potrzebujesz w społeczeństwie i rodzinie.\nProszę Cię, Panie, za wszystkich kapłanów i osoby żyjące w stanie zakonnym. Uwolnij ich od wszelkiego zwątpienia, że to Ty ich powołałeś do tego stanu, i uzdrów ich relacje z przełożonymi.\nPanie i Boże mój, Ty powołałeś mnie do życia we wspólnocie. Ty znasz wszystkie radości z nią związane i wszystkie zawiedzione oczekiwania wobec życia wspólnotowego. Pomóż mi powrócić do pierwszego przeżycia mojego powołania i uwolnij mnie od zwątpienia, że to Ty powołałeś mnie do tego stanu.\nPanie, z całego serca przebaczam mojemu współbratu lub współsiostrze. Przebaczam im każdą uwagę, która mnie zraniła, każde złe słowo wypowiedziane o mnie we wspólnocie.\nPrzebaczam moim przełożonym, że nie mieli czasu dla mnie czasu, że niesprawiedliwie traktowali i pomijali.\nA teraz, Panie, mój Boże, proszę Cię o łaskę przebaczenia temu człowiekowi, który w moim życiu zranił mnie najmocniej, którego uważam za swojego największego wroga, któremu jest mi bardzo ciężko przebaczyć, któremu powiedziałem, że nie przebaczę nigdy.\nUdziel mi siły, abym umiał dziękować Ci za to, że go stworzyłeś.\nPanie mój i Boże, Ty wiesz, że jest we mnie rozczarowanie Twoim Kościołem: sporami i zazdrością pomiędzy jego członkami, bezwładem i dystansowaniem się od wspólnoty.\nOddal to ode mnie Twoją przebaczającą mocą. Nie dopuść, by zakłócona relacja do Twojego Kościoła przeszkadzała mi w zaangażowaniu się w jego odnowę i by niezdrowy zapał nie powodował, abym obdzierał z wszelkiej wartości inne wyznania.\nPrzebaczam teraz wszystkim, którzy wzbudzili we mnie przeświadczenie, jakoby Twój Kościół był tylko aparatem zarządzania, jedynie jakąś organizacją ludzką. Przebaczam instytucjom kościelnym, że były dla mnie powodem oddalenia się od życia Kościoła.\nPanie Boże, składamy przed Tobą ból, że musimy żyć w Kościele podzielonym. Prosimy Cię, uzdrów wspomnienia raniących wydarzeń z historii, które towarzyszyły podziałowi chrześcijaństwa. Umocnij wierność Kościołowi, w którym zostaliśmy ochrzczeni.\nModlitwa o uzdrowienie wewnętrzne >\nNotatnik uczestnika SOW >>


Sery typu kolba: ze świeżego mleka krowiego, bez konserwantów\nStart / Oferta / Kolba\nJednym z elementów naszej oferty są sery typu kolba. Podłużny kształt przypominający kolbę kukurydzy, łagodny, mleczny, lekko słony smak i twarda elastyczna skórka to ich cechy charakterystyczne. Produkowane są w naszym gospodarstwie ze świeżego mleka od własnych krów. Wysoka jakość wykorzystywanego przez nas mleka jest gwarancją doskonałego smaku i wyjątkowego wyglądu naszych serów górskich. Ich nadzwyczajne walory zadowolą podniebienia każdego smakosza. Kolby mogą pojawić się na stole praktycznie przy każdej inne okazji. Krążki sera kolba doskonale sprawdzą się zarówno jako smakowita przekąska i dodatek do wina lub piwa, a także jako składnik sałatek oraz wielu innych potraw - zarówno tych prostych, jak i bardziej wyrafinowanych.\nSekretem wysokiej jakości naszych wyrobów są naturalne składniki\nWytwarzamy nasze sery podhalańskie jedynie z naturalnych produktów, według starych, sprawdzonych receptur. Tak jak dawniej świeże mleko poddawane jest szeregom procesów, ścinane podpuszczką, a następnie masa serowa poddawana jest dojrzewaniu. Po pewnym czasie ręcznie formujemy kształtne kolby serów. Zapewniamy wysoką jakość produktów oraz niezapomniany smak. Nasze sery to również gwarancja wyjątkowego aromatu oraz lekkości. Ponadto są zdrowe i naturalne, gdyż nie zawierają konserwantów, polepszaczy smaku, syntetycznych aromatów ani barwników.


Iza Małysz samotnie opuszcza trening "Tańca z Gwiazdami" (ZDJĘCIA) - Pudelek\n| 12.08.2021 13:50\nW nadchodzącym sezonie "Tańca z Gwiazdami" małżonce Adama Małysza partnerować będzie sam Stefano Terrazzino. Myślicie, że Izie uda się sięgnąć po Kryształową Kulę?\nIza Małysz po treningu do "Tańca z Gwiazdami" (fot. Pudelek Exclusive)\nIza Małysz jest zdecydowanie jednym z najbardziej niespodziewanych "nabytków" najnowszego sezonu Tańca z Gwiazdami. Jeszcze do niedawna małżonka Adama Małysza niczym ognia unikała medialnej wrzawy. Tymczasem tylko w ostatnich paru tygodniach zdążyła upublicznić swoje konto na Instagramie oraz także stać się nową pełnoprawną bohaterką warszawskich paparazzi.\nZobacz: Odmieniona Izabela Małysz promuje "Taniec z gwiazdami" w kreacji Z PIÓRAMI (ZDJĘCIA)\nFotoreporterzy po raz kolejny przyłapali Izabelę Małysz, gdy ta akurat opuszczała kolejny trening przed debiutem na parkiecie Tańca z Gwiazdami. Ten wyznaczony został na końcówkę sierpnia. Czasu na przygotowania nie zostało więc zbyt wiele.\nZobacz także: Jak poradzą sobie nowe gwiazdy Polsatu?\nI tym razem Iza postawiła na stylizację sportową, jak najbardziej adekwatną do treningów ze Stefano Terrazzino. Na komplet z czarnych legginsów i osuniętej z ramienia asymetrycznej bluzki zarzuciła nonszalancko szarą bluzę. Całość dopełniała bordowa opaska na włosy i masywne okulary przeciwsłoneczne.\nPrzypomnijmy: Izabela Małysz w kwiecistej spódniczce wychodzi z treningu do "Tańca z Gwiazdami" (ZDJĘCIA)\nZobaczcie najnowsze zdjęcia Izy Małysz w Warszawie. Dostrzegacie w niej gwiazdorski potencjał?\nAle świństwo tak komentować czyjeś brwi pudel\nKobieto po co ci ten taniec na pokaz..\nDo złego jej to jest potrzebne? Nie lepiej zyc w spokoju?\nNowa gwiazda 🐩\nDajcie spokój, p. Iza jużż kiedyś mówiła, że to nie są brwi jej marzeń, ale czasem ma się wybór jedynie między takimi a żadnymi. Może ma jakieś problemy zdrowotne? Dajmy ludziom wyglądać, tak jak wyglądają, czy kogoś krzywdzi mając makijaż parnamentny? Mało tego, p. Iza nikomu nie wmawia, że to modne i ładne. Więc komentarz Pudelku nie na miejscu.\nA kto to jest ta Małysz. Jaka to gwiazda. To Pani nikt. Jakie skończyła szkoły. Czy dla Małysza brakuje kasiory ????\nCo kogo co obchodzi to jej osobista sprawa\nŁadna z Izy kobieta. Młodo wygląda nie na swoje 42 lata. Iza z Adasiem tworzą ładną parę. Trochę jestem zaskoczona jedynie tym że jest dość masywie zbudowana. Nie mam na myśli że jest gruba bo absolutnie tak nie jest. Po prostu nie ma filigranowej budowy tylko "silna" budowę ciała. Karolina chyba po tacie odziedziczyła geny. Podobna do Adasia bardzo do tego ma filigranowa budowę ciała jak tato. Podsumowując Iza fajnie wygląda a dlatego napisałam o budowie ciała bo na zdjęciach wykonanych w roznych sytuacjach które sama Iza wrzuca do sieci wygląda inaczej i nie chodzi tu o buzię.\nŻe kto?co?kolejna jakaś celebrytka,absurd goni absurd w tym kraju\nPudel to jedna wielka żenada\nPrzydałoby się zrzucić parę kilogramów.\nPANI IZO PO CO TO PANI??????????????????????????????????\nOna tam nie pasuje\nKobieto ech nie masz lustra.........\nBardzo dobra decyzja Pani Izo! Całe życie w cieniu męża, ale warto też zrobić coś tylko dla siebie, żeby potem nie żałować, że się nie spróbowało. Trzymam kciuki za Panią 👍\nJak wygra to będzie miała swoją własną kryształową kulę ...Adaś ma 4 ,to niech i ona ma chociaż jedną\nDziwię się jej po co jej to ja bym się na jej miejscu nie zdecydowała.